„Makbet” w liceum wywołał burzę. Matka: „Zgłosiłam to, a nauczycielka zaśmiała mi się w twarz”
Czy szkolne lektury powinny mieć jakieś granice? A może młodzież musi poznawać też te mniej cukierkowe historie, żeby lepiej rozumieć świat? Do naszej redakcji napisała mama ucznia 1 klasy liceum, która nie ukrywa oburzenia po lekcjach poświęconych „Makbetowi”. Jej zdaniem ta lektura wręcz „normalizuje chore zachowania”.
Napisała do nas mama ucznia pierwszej klasy liceum. Jej syn oomawia na języku polskim „Makbeta” Williama Szekspira. Kobieta uważa, że szkoła posuwa się za daleko, a sama lektura „powinna zniknąć z listy obowiązkowych książek”. Najbardziej zabolała ją jednak reakcja nauczycielki, gdy postanowiła zgłosić swoje zastrzeżenia. Przeczytajcie wiadomość, która trafiła do naszej skrzynki: „To ma być edukacja? Przecież tam jest samo zło” Jestem matką licealisty i naprawdę nie rozumiem, co się dzieje ze szkołą. Syn przyniósł do domu „Makbeta” i zaczął mi opowiadać, o czym jest ta książka. Morderstwa, zdrady, obsesja władzy, manipulacja, namawianie. Ja pytam: to ma być lektura dla dzieci? Najgorsze jest to, że nauczycielka przedstawia tę historię niemal jak coś fascynującego. Dyskusje o tym, czy Makbet miał wybór. Analizowanie, co czuł po tym wszystkim. Przepraszam bardzo, ale czy my naprawdę musimy wczuwać się w psychikę kogoś takiego? Syn powiedział mi też, że na lekcji rozmawiali o tym, jak ambicja może „usprawiedliwiać” różne zachowania. Ja aż usiadłam. Od kiedy szkoła bawi się w tłumaczenie zbrodni? Zgłosiłam swoje uwagi nauczycielce. I wiecie, co usłyszałam? Że „to klasyka literatury” i że młodzież musi poznawać trudne emocje. A potem kobieta dosłownie się zaśmiała. Jakby moje obawy były śmieszne. Mam wrażenie, że dziś w szkołach coraz częściej przekracza się granice. Wszystko tłumaczy się „sztuką”, „rozwojem”, „psychologią”. Tylko że to nadal są dzieci. Naprawdę nie widzę powodu, żeby 15-latek czytał o takich rzeczach. Potem dziwimy się, że młodzież jest zobojętniała na przemoc. Może problem zaczyna się właśnie tutaj – od lektur, które pokazują zło w tak intensywny sposób. Dla mnie „Makbet” nie jest żadną wartościową książką. To historia o ludziach moralnie zepsutych i uważam, że szkoła nie powinna robić z tego obowiązkowej lektury. Czy „Makbet” naprawdę szkodzi młodzieży? Głos redakcji Trudno nie zauważyć emocji tej mamy. Wielu rodziców reaguje podobnie, gdy szkolne lektury poruszają tematy przemocy, śmierci czy manipulacji. Zwłaszcza dziś, gdy coraz częściej rozmawiamy o zdrowiu psychicznym młodzieży i wpływie treści na młodych ludzi. Warto jednak pamiętać, że „Makbet” od lat znajduje się w kanonie lektur nie po to, by gloryfikować zło, ale by pokazywać jego konsekwencje. Uczniowie analizują mechanizmy manipulacji, wpływ ambicji na człowieka, poczucie winy i moralny upadek bohaterów. To także okazja do rozmowy o odpowiedzialności za własne decyzje i o tym, jak łatwo przekroczyć granicę między dobrem a złem. Dla wielu nauczycieli „Makbet” jest punktem wyjścia do ważnych dyskusji o emocjach, presji i konsekwencjach wyborów. Nie zmienia to jednak faktu, że część rodziców może odczuwać dyskomfort wobec tak trudnych tematów. I o tych emocjach również warto rozmawiać – spokojnie, bez wyśmiewania i wzajemnych oskarżeń. Zobacz także: „Moje dziecko nie będzie czytać Mikołajka ani innych lektur. Nie zrobię z niego pachołka systemu” Makbet bohaterowie: charakterystyka i analiza moralna postaci Moralna odpowiedzialność Makbeta za czyny w świetle etyki
„Mały Książę” o miłości i przyjaźni. Pierwszy cytat złamie Ci serce, ostatni napełni nadzieją
„Mały Książę” to wielki skarbiec cytatów o miłości i przyjaźni, które pozostają aktualne przez całe życie. Jak to możliwe? Historia blondwłosego chłopca trafia prosto w serce i zostaje z nami na zawsze. Oto najpiękniejsze aforyzmy z książki Antoine’a de Saint-Exupéry’ego.
„Mały Książę” to historia pełna mądrości, które przenikają serce i umysł. Cytaty z tej kultowej lektury w prosty sposób opowiadają o miłości, przyjaźni i przywiązaniu do drugiego człowieka. Właśnie dlatego pamięć o tych słowach pomaga nam dostrzec wartości, którymi powinniśmy się kierować jako dorośli. Wybrałyśmy aforyzmy, które mogą być inspiracją w codziennym życiu oraz doskonałą dedykacją do albumu czy książki. Najpiękniejsze fragmenty Małego Księcia: wzruszające cytaty o przyjaźni i życiu cytaty o miłości, po których wylejesz morze łez najważniejsze cytaty z „Małego Księcia”: o oswajaniu i róży, życiowe Mały Książę: wzruszające cytaty o przyjaźni i życiu Podczas lektury podążamy za blondwłosym chłopcem z planety na planetę, ucząc się, czym jest prawdziwa miłość i co oznacza mieć przyjaciela. Po przeczytaniu tej wyjątkowej historii wiele osób nie może otrząsnąć się ze wzruszenia. Może to uczucie zostaje z nimi przez te piękne cytaty o przyjaźni i życiu: „– Na pustyni jest się samotnym. – Równie samotnym jest się wśród ludzi.” „To bardzo przykre zapomnieć przyjaciela.” „Pewnego przyjaciela poznaje się w niepewnym momencie.” „Lubię nocą słuchać gwiazd. Są jak pięćset milionów dzwoneczków.” „Wziął poważnie słowa bez znaczenia i stał się bardzo nieszczęśliwy.” „Zawsze ulega się urokowi tajemnicy. Pomimo niedorzeczności sytuacji.” „Nie przeciągaj pożegnania, bo to męczące. Zdecydowałeś się odejść, to idź.” „Należy wymagać tego, co można otrzymać. Autorytet opiera się na rozsądku.” „Muszę poznać dwie lub trzy gąsienice, jeśli chcę zawrzeć znajomość z motylem.” „Błądzę w ciemnościach wspomnień i w rezultacie mylę się w rzeczach bardzo zasadniczych.” „Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.” „Znacznie trudniej jest sądzić siebie niż bliźniego. Jeśli potrafisz dobrze siebie osądzić, będziesz mądry.” „Przyjaźń poznaje się po tym, że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć.” „Umierasz, jeżeli umierają twoi bogowie. Bo żyjesz dzięki nim. A żyć możesz tylko dzięki temu, za co mógłbyś umrzeć.” „Ściskałem go mocno w ramionach, lecz mimo to wydawało mi się, że zsuwa się pionowo w przepaść, z której nie będę mógł go wyciągnąć…” „Ludzie… wpadają w wartki prąd czasu, nie pamiętając już, czego szukają. Machając gorączkowo rękami, kręcąc się w kółko… To nie ma sensu.” „Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół.” „Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym przyjacielu, nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie usłyszycie: 'Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera motyle?' Oni spytają was: 'Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?' Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu. Jeżeli mówicie dorosłym: 'Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z pelargoniami w oknach i gołębiami na dachu' – nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: 'Widziałem dom za sto tysięcy franków'. Wtedy krzykną: 'Jaki to piękny dom!'” Mały Książę: cytaty o miłości, po których wylejesz morze łez Antoine de Saint-Exupéry zabiera nas w niezwykłą podróż, które otwiera oczy na temat kochania i więzi z drugim człowiek. Oto najpopularniejsze cytaty o kochaniu: „Zrób mi tę przyjemność. Uwielbiaj mnie mimo wszystko.” „Dla całego świata możesz być nikim, dla kogoś możesz być całym światem.” „Jeśli będziesz przychodził przykładowo o czwartej, zacznę być szczęśliwy już o trzeciej.” „Zastanawiam się – rzekł – czy gwiazdy świecą po to, żeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją?” „A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu…” „Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.” „Kiedy będziesz patrzył nocą w niebo, będzie ci się wydawało, że wszystkie gwiazdy śmieją się do ciebie, ponieważ ja będę uśmiechał się na jednej z nich.” „Niektórzy pojawiają się znienacka. Mieszają, mącą w naszych sercach. A potem znikają bez pożegnań. Żadne czary, tylko nasza naiwność pozwala byle komu się oswoić.” „Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: Na którejś z nich jest moja róża…” „Nie potrafiłem jej zrozumieć. Powinienem sądzić ją według czynów, a nie słów. Czarowała mnie pięknem i zapachem. Nie powinienem nigdy od niej uciec. Powinienem odnaleźć w niej czułość pod pokrywką małych przebiegłostek. Kwiaty mają w sobie tyle sprzeczności. Lecz byłem za młody, aby umieć ją kochać.” „Ponieważ ją przykrywałem kloszem. Ponieważ ją właśnie osłaniałem. Ponieważ właśnie dla jej bezpieczeństwa zabijałem gąsienice (z wyjątkiem dwóch czy trzech, z których chciałem mieć motyle). Ponieważ słuchałem jej skarg, jej wychwalań się, a czasem jej milczenia. Ponieważ… jest moją różą.” Najważniejsze cytaty z „Małego Księcia”: o oswajaniu i róży, życiowe „Śmiech jest dla życia jak studnia na pustyni.” „Idąc prosto przed siebie nie można zajść daleko…” „Straciłeś dla mnie tyle czasu, że poczułem się ważny.” „Zawsze się wydaje, że w innym miejscu będzie lepiej.” „Pustynię upiększa to, że gdzieś w sobie kryje studnię.” „Gdy jest bardzo smutno, to kocha się zachody słońca.” „Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić.” „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.” „Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, ale niewielu z nich pamięta o tym.” „Ludzie z Twojej planety hodują pięć tysięcy róż w jednym ogrodzie… i nie znajdują w nich tego, czego szukają… A tymczasem to, czego szukają, może być ukryte w jednej róży.” Jeśli potrzebujesz więcej cytatów, które chwytają za serce, sprawdź najpiękniejsze aforyzmy z „Kubusia Puchatka” albo proste sentencje o życiu. Zobacz też: Cytaty na chrzest: mądre życzenia i krótkie sentencje. Jan Paweł II, Twardowski i cytaty z Biblii Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach
Cytaty z Kubusia Puchatka: o miłości i przyjaźni. Pierwszy najmocniej chwyta za serce
Cytaty z „Kubusia Puchatka” to życiowe mądrości, które chwytają za serce. Te wartościowe refleksje o miłości i przyjaźni są wyrażone w niezwykle prosty sposób, dzięki czemu są odpowiednie dla dzieci, które dopiero odkrywają świat i dla dorosłych, którzy wciąż starają się go pojąć. Cytaty pięknie uzupełnią kartkę z życzeniami.
Choć cytaty z „Kubusia Puchatka” mogą wydawać się proste, kryją w sobie wiele mądrości. Dialogi Kubusia z jego przyjaciółmi ukazują piękno codziennych chwil i skłaniają do refleksji na temat tego, co naprawdę ma znaczenie. Oto najpiękniejsze cytaty z „Kubusia Puchatka” o miłości, przyjaźni i życiu. Spis treści: Kubuś Puchatek – cytaty o przyjaźni Cytaty z Kubusia Puchatka o miłości Wzruszające cytaty z Kubusia Puchatka Śmieszne powiedzonka Kubusia Puchatka i jego przyjaciół Kubuś Puchatek – cytaty o przyjaźni Czasem trudno rozmawiać z dziećmi i pokazać im, czym jest przyjaźń. Jak wykorzystać do tego przygody pluszowego misia? Kubuś Puchatek w codziennych chwilach pokazywał czytelnikom, a potem swoim widzom, wartość przyjaźni i piękno relacji z innymi pluszowymi przyjaciółmi, a także uroczym chłopcem. W Stumilowym Lesie Puchatkowi w przygodach towarzyszyli Prosiaczek, Królik, Tygrys, Sowa, Kłapouchy i inni. Obok nich zawsze był Krzyś – chłopiec, który dzielił z leśną paczką radości i troski. Oto najpiękniejsze cytaty o przyjaźni z książek A. A. Milne'a: Przyjacielu, jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałbym żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie. *** – Puchatku? – Tak, Prosiaczku? – Nic, tylko chciałem się upewnić, że jesteś. *** - A ty Kubusiu, czego sobie zażyczyłeś? - Ciebie. *** - Zmieniłem się - powiedział Krzyś - Nie, kiedy patrzę tutaj. W środku to nadal jesteś ty - zauważył Kubuś. *** We dwójkę jest zawsze weselej. - Prosiaczek *** „Powiedziałabym: AHA!, ale to żadna frajda, gdy nie ma tu nikogo. - Prosiaczek Cytaty z Kubusia Puchatka o miłości Powiedzonka Kubusia Puchatka o miłości pokazują, jak głęboka i bezinteresowna może być przyjaźń. Kubuś kochał swoich przyjaciół bardziej niż miodek, a jego serce zawsze było otwarte na innych. Takie cytaty będą świetnym uzupełnieniem kartek z życzeniami z okazji Walentynek, urodzin czy rocznicy ślubu. – A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy? – Nic wielkiego – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika.*** – Kubusiu, jak się pisze MIŁOŚĆ? – Prosiaczku, MIŁOŚĆ się nie pisze, MIŁOŚĆ się czuje.*** Wiesz, Prosiaczku… miłość jest wtedy, kiedy kogoś lubimy za bardzo.*** Żyję, bo jestem kochany. Wzruszające cytaty z Kubusia Puchatka Kubuś Puchatek troszczył się o swoich przyjaciół, a ich przygody nieraz wzruszyły małych i dużych. Mieszkańcy Stumilowego Lasu również darzyli żółtego misia uczuciem i niejednokrotnie ratowali go z opałów. Ich proste, ale pełne uczucia słowa są doskonałym przypomnieniem o tym, co w życiu naprawdę jest ważne. Oto wyjątkowe słowa przyjaciół Puchatka: Jesteś albo częścią problemu, albo częścią rozwiązania. - Krzyś *** – A ty jak się masz? – spytał Puchatek. – Nie bardzo się mam – odpowiedział Kłapouchy. – Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś się miał. *** I gdy Królik zapytał: – Co wolisz, miód czy marmoladę do chleba? – Puchatek był tak wzruszony, że powiedział: – Jedno i drugie. – I zaraz potem, żeby nie wydać się żarłokiem, dodał: – Ale po co jeszcze chleb, Króliku? Nie rób sobie za wiele kłopotu. *** Jeśli chodzi o mnie – gderał Kłapouchy – to nie znoszę tego całego mycia. Nowoczesna bzdura, i tyle. *** Czasami leżę w trawie i wcale mnie nie widać - mruknął Osiołek - i świat jest taki ładny. A potem przychodzi ktoś i pyta: „jak się dziś czujesz?” I zaraz okazuje się, że okropnie... Czy u was także pojawiła się łezka w oku? Główny bohater wypowiedział wiele mądrych słów o życiu. Oto wyjątkowe złote myśli Kubusia Puchatka: Jeśli spadniesz na kogoś, nie wystarczy powiedzieć, że nie chciałeś. W końcu ten ktoś też wcale nie chciał, żebyś na niego spadał. *** Jeśli wskutek nadmiernego jedzenia utkniesz w drzwiach frontowych czyjegoś domku, będziesz zmuszony pozwolić swemu gospodarzowi używać twoich tylnych łapek zamiast wieszaka na ręczniki. Cóż, tak to bywa. *** Kiedy spytają cię, jak się masz, odpowiedz po prostu, że wcale. *** Myślenie nie jest łatwe, ale można się do niego przyzwyczaić. *** Nie widziałem Maleństwa już dosyć długi czas i jeśli go dzisiaj nie zobaczę, to ten czas będzie jeszcze dłuższy. *** Nie dziw się, jeżeli jutro spadnie porządny grad, rozszaleje się zamieć i licho wie co. To, że dziś jest ładnie, jeszcze nic nie znaczy. To jest zaledwie jakiś ślad pogody. *** Są tacy, co mają rozum, a są tacy, co go nie mają, i już. *** Jest dostatecznie smutno, jeżeli samemu jest się nieszczęśliwym, ale jest jeszcze smutniej, kiedy wszyscy inni twierdzą, że też są nieszczęśliwi. *** Czasami, kiedy chcę pójść Dokądś, po prostu czekam, wtedy Dokądś przychodzi do mnie. Śmieszne powiedzonka Kubusia Puchatka i jego przyjaciół Śmieszne cytaty z Kubusia Puchatka pokazują, że jego niezdarność bawiła fanów, którzy z uśmiechem śledzili jego przygody. Mimo swojej prostoty, Kubuś i jego przyjaciele często dochodzili do mądrych wniosków. Ich powiedzonka nie tylko wzruszały, ale również wywoływały uśmiech na twarzach wielu z Nas. Oto zabawne cytaty z rozmów mieszkańców Stumilowego Lasu: Krzyś: Chodź, Kubusiu. Kubuś: Dokąd idziemy, Krzysiu? Krzyś: Donikąd. Kubuś: To jedno z moich ulubionych miejsc. *** Kubuś: Krzysiu, jaki mamy dzień? Krzyś: Dziś. Kubuś: To mój ulubiony dzień. *** Jeśli nie ma tego Tutaj, to znaczy, że jest Tam. - Kubuś *** W tygrysach najwspanialsze jest to, że są wspaniałe... A już zupełnie najwspanialsze jest to, że jestem jednym z nich. - Tygrysek *** Niektórzy mówią, że nic się nie da zrobić, ale ja robić Nic każdego dnia. - Kubuś *** Czasami nie wie się czegoś aż do czasu, kiedy się wie. Nie ma w tym nic złego. - Kubuś Zobacz także: Cytaty o wiośnie dla dzieci: piękne sentencje, cytaty z książek i piosenek Cytaty o kobietach: mądre i piękne złote myśli, idealne nie tylko na Dzień Kobiet Mądre cytaty o małżeństwie. Te krótkie sentencje o miłości warto pamiętać w chwilach kryzysu
Dedykacja dla dziecka – jak ją napisać? [gotowe dedykacje i cytaty do książki i albumu]
Książka jest ponadczasowym upominkiem, także dla najmłodszych – dlatego warto zamieścić w niej osobistą dedykację. To miły gest, szczególnie jeśli chcemy pokazać obdarowywanej przez nas osobie, że jest dla nas wyjątkowa. Poznaj nasze wskazówki i gotowe przykłady dedykacji dla dziecka do książki lub albumu – prezentujemy ich aż 20!
Napisanie dedykacji dla dziecka nie jest trudne, ale z pewnością należy poświęcić tej czynności czas i zastanowić się, co chcemy słowami dedykacji przekazać. Zapoznaj się z praktycznymi wskazówkami, które pomogą ci napisać inspirujący tekst. Spis treści: Jak napisać dedykację dla dziecka do książki lub albumu? Gotowe dedykacje dla dziecka na urodziny Dedykacja dla dziecka: piękne i mądre cytaty Gotowe dedykacje szkolne Jak napisać dedykację dla dziecka do książki lub albumu? Wpisując dedykację do albumu lub książki, warto zastosować się do kilku zasad: Dedykację zawsze kierujemy do kogoś, np. „Dla mojej kochanej wnusi…”. Tekst musi wskazywać, z jakiej okazji została podarowana książka, np. z okazji urodzin, Komunii świętej czy zakończenia roku szkolnego. Data i miejscowość – może to być data wręczenia prezentu lub danego święta, np. Boże Narodzenie 2022. Po latach ta informacja będzie wyjątkowo cenna. Dedykacja powinna być umieszczona na stronie tytułowej, pod tytułem. Aby nadać elegancji, dedykacja powinna być napisana piórem z niebieskim lub czarnym atramentem. Jest to także rozwiązanie praktyczne: te kolory dłużej zachowują swój kolor. Własnoręcznie wykonana dedykacja dla dziecka powinna być starannie i czytelnie napisana. Jeśli twój charakter pisma jest trudny do rozszyfrowania, możesz wydrukować ładną, dekoracyjną kartkę z tekstem i załączyć ją do książki. Można napisać osobiste, płynące prosto z serca myśli, wykorzystać cytaty lub gotowe, szkolne dedykacje. Gotowe dedykacje dla dziecka na urodziny Osobiste dedykacje to doskonałe uzupełnienie prezentu na urodziny. Jeśli nie wiesz, co napisać w dedykacji do książki, odwołaj się do obecnych pasji i zainteresowań dziecka. Po latach będzie do wspaniała pamiątka! Poniżej kilka przykładów dedykacji idealnych do wpisania do książki lub albumu. Wystarczy, że zmienisz w nich imię na imię dziecka, które chcesz obdarować, oraz dołączysz podpis. Haniu, żeby ten atlas był dla ciebie inspiracją do wielu podróży. Twój dziadek **** Adamie, wiem, że wiesz wszystko o pandach. Mam jednak nadzieję, że w tej książeczce znajdziesz wiele ciekawostek o twoich ulubionych zwierzątkach. Matka chrzestna *** Kochanej Córeczce, która jest księżniczką naszego życia z okazji urodzin. *** Najwspanialszemu synkowi z życzeniami wspaniałych podniebnych lotów. *** Najukochańszej wnusi z gratulacjami ukończenia pierwszej klasy szkoły podstawowej i życzeniami dalszych sukcesów. Babcia i Dziadek. *** Dla mojego wspaniałego odkrywcy. Niech ta książka sprawi, że świat przyrody nie będzie miał dla ciebie tajemnic. Tata Można też wybrać minimalistyczne rozwiązanie: Kochanej Kasi, aby zawsze miała tak wesołe życie bohaterka tej książeczki. Ciocia Ania *** Kochanej córce z okazji osiemnastych urodzin. Mama Dedykacja dla dziecka: piękne i mądre cytaty Pisząc dedykację dla dziecka, można wykorzystać cytat, który w przyszłości będzie inspiracją i wskazówką: „Logika zabierze cię z punktu A do punktu B. Wyobraźnia zabierze cię wszędzie”, Albert Einstein *** „Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy”, Eric Emmanuel Schmitt, Oskar i Pani Róża *** „Twój czas jest ograniczony, więc nie marnuj go na bycie kimś, kim nie jesteś”, Steve Jobs *** „Nie ma nic złego w świętowaniu sukcesu, ale ważniejsze jest wyciągnięcie nauki z porażki”, Bill Gates *** „Jeśli potrafisz o czymś marzyć, to potrafisz także tego dokonać”, Walt Disney Gotowe dedykacje szkolne Wielu nauczycieli co roku staje przed dylematem, jakie dedykacje wpisać do książki, którą wręczą uczniom na zakończenie roku. Oto kilka przykładowych dedykacji dla ucznia: Dla (imię i nazwisko) w nagrodę za bardzo dobre wyniki w nauce oraz wzorowe zachowanie w roku szkolnym 2021/2022. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów! *** Dla (imię i nazwisko) w nagrodę za osiągnięcie wysokich wyników w nauce i godną postawę ucznia oraz zaangażowanie i pracę na rzecz szkoły. *** Samych sukcesów w nauce I szczęścia w dalszej szkolnej drodze życzy (imię i nazwisko nauczyciela). *** Dla (imię i nazwisko dziecka) w nagrodę za wyjątkowe osiągnięcia w nauce i przyjacielską postawę. Gratulujemy i życzmy dalszych sukcesów! *** Upłynął nam wspólnie spędzony szkolny rok, w tym czasie wiele się nauczyłaś! Zdobyłaś ogromny w rozwoju krok i nowej wiedzy sporo zdobyłaś! W poznawaniu świata nie ustawaj, wspaniałych przygód wiele miej. Właściwy przykład innym dawaj, wspominać mile czas spędzony z nami chciej. Dla (imię i nazwisko dziecka) w nagrodę za dobre osiągnięcia w nauce. *** Dla (imię i nazwisko dziecka) na pamiątkę zakończenia roku szkolnego z życzeniami dalszych sukcesów w nauce oraz ciągłego rozwoju. *** Dla (imię i nazwisko dziecka) z życzeniami: radości z przyswajania wiedzy, dalszych sukcesów oraz pomyślności. Dedykacja dla dziecka jest miłym gestem, który z pewnością wywoła uśmiech na jego twarzy. Jednak najważniejsze jest to, aby dedykacjom towarzyszyły szczere intencje. Zobacz także: Książki dla dzieci po ukraińsku: bajki dla młodszych i starszych – także za darmo Książki dla dzieci o wojnie – pomagają rozumieć, czym jest wojna, uczą empatii i historii Książki dla dzieci o kosmosie: 8 najciekawszych pozycji
Skąpiec – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Skąpiec to jeden z najsłynniejszych utworów Jana Baptysta Poquelina, znanego także jako Molier. Choć utwór powstał w XVII wieku, do dziś wystawiany jest na deskach teatrów całego świata. Należy także do kanonu lektur szkolnych, dlatego warto poznać bliżej historię Harpagona oraz jego dzieci.
Jaki był tytułowy bohater komedii Moliera? Czy Skąpiec to komedia, która powoduje wyłącznie śmiech, czy skłania również do poważnych przemyśleń, np. na temat tego, co w życiu liczy się naprawdę? Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące tego, o czym jest Skąpiec, przeczytaj nasze streszczenie. Spis treści: Skąpiec – streszczenie krótkie Skąpiec - streszczenie szczegółowe Skąpiec – plan wydarzeń Geneza Skąpca Skąpiec – bohaterowie Skąpiec – streszczenie krótkie Tytułowy bohater, Harpagon jest chorobliwie skąpym człowiekiem (stąd tytuł komedii). Jest też wdowcem, który ma dwoje dorosłych dzieci, Elizę i Kleanta. Eliza kocha się w niezamożnym Walerym, a Kleant w Mariannie, również niezbyt bogatej pannie. Dzieci Harpagona wiedzą, że trudno im będzie liczyć na zadowolenie ojca z ich sercowych wyborów. Pewnego dnia Harpagon postanawia, że ożeni się z Marianną. Wydaje mu się, że ta uboga dziewczyna nie będzie miała wysokich wymagań jako żona. Harpagon postanawia też wydać za mąż swoją córkę Elizę, za 50-letniego, bogatego Anzelma. A syna - za bogatą wdowę. Dla obu par zakochanych młodych ludzi to prawdziwy dramat. Okazuje się jednak, że wybrany przez ojca dla córki Anzelm to w rzeczywistości ojciec Walerego i Marianny. Ta dwójka bohaterów nie wiedziała do tej pory, że są rodzeństwem. Matrymonialne plany Harpagona spełzają na niczym. Koniec końców Walery żeni się bowiem ze swoją ukochaną Elizą, a Marianna poślubia swojego wybranka Kleanta. Za oba śluby płaci Anzelm. W utworze wielokrotnie ukazywane jest skąpstwo Harpagona i jego przywiązanie do pieniędzy. Tytułowy Skąpiec jest gotów zrobić wszystko, co przyniesie mu zysk. Choćby kosztem szczęścia własnych dzieci. Skąpiec - streszczenie szczegółowe Akt I Walery i Eliza rozmawiają o łączącym ich uczuciu. Eliza boi się, lecz ukochany zapewnia ją o swojej miłości. Walery uratował kiedyś życie Elizie, gdy dziewczyna wpadła do wody. Ze względu na ojca Elizy, Harpagona (tytułowego Skąpca) oboje muszą ukrywać, że się kochają. Walery nie jest zamożnym człowiekiem, nie zna swoich rodziców, więc zamierza wkraść się w łaski Harpagona, który jest niezwykle skąpy i surowy wobec swoich dzieci – Elizy i Kleanta. Walery chce odszukać rodziców, by dali błogosławieństwo jemu i ukochanej. Eliza nie chce rozstawać się na tak długo z chłopakiem i prosi, by dogadał się z jej ojcem i bratem. Sytuację podobną do Walerego ma Kleant. Wyznaje siostrze, że jest zakochany w Mariannie, która mieszka niedaleko wraz ze schorowaną matką. Dziewczyna jest ładna, uczciwa, ale niezbyt bogata, więc Kleant nie może liczyć na przychylność swego ojca. Próbuje być samodzielny i zdobyć pieniądze na swoje utrzymanie i pomoc dziewczynie, bo wie, że od skąpego ojca nie dostanie nic. Harpagon myśli tylko o swoim majątku. Jest podejrzliwy wobec dzieci. Nie ufa też służbie, która jego zdaniem, chciałaby go tylko okraść. Obawia się, że służący jego syna, Strzałka, podgląda, gdzie schował szkatułkę z pieniędzmi. Harpagon wyrzuca synowi, że wydaje pieniądze na stroje i nie liczy się z niczym. Kleant twierdzi, że ma swoje pieniądze i robi z nimi, co chce. Harpagon wpada na pomysł ślubu z Marianną. Liczy, że kobieta nie będzie miała wygórowanych wymagań. Oznajmia to dzieciom. Kleant, który nie miał o tym pojęcia, jest zły. Harpagon ma również plany wobec swoich dzieci. Oznajmia Elizie, że wyda ją za Anzelma, starszego, pięćdziesięcioletniego i bogatego człowieka. Natomiast dla syna upatrzył bogatą wdowę. Eliza nie zgadza się na małżeństwo, lecz ojciec oświadcza, że wyda ją za mąż jeszcze tego samego wieczora. Okazuje się, że Anzelm zgodził się pojąć Elizę, nie chcąc jej posagu, dlatego ojcu tak bardzo zależy na tym małżeństwie. Akt II Kleantowi potrzebne są pieniądze, wysyła więc służącego Strzałkę, by dowiedział się, kto i na jakich warunkach może mu je pożyczyć. Kiedy dochodzi do spotkania dwóch stron, okazuje się, że pożyczającym jest jego ojciec. Kleant denerwuje się, że Harpagon bez skrupułów pożycza pieniądze innym, czyniąc wyrzuty synowi, że zapożycza się u ludzi. Do Harpagona przychodzi swatka Frozyna. Licząc na dobrą zapłatę, prawi mu komplementy, które starzec bezkrytycznie przyjmuje. Oznajmia również, że matka Marianny zgodziła się na ślub jego i córki. Akt III Skąpiec wydaje polecenia służbie, by przygotowali przyjęcie. Pani Claude, sprzątaczka, ma ścierać meble tak, aby ich nie zniszczyć, kucharz Jakub ma ugotować tanią i sycącą kolację, aby goście zjedli mało, a wino ma być nalewane tylko wtedy, gdy ktoś będzie spragniony. Gdy Frozyna z Marianną przychodzą do domu Harpagona, dziewczyna jest przerażona. Nie chce brać ślubu z kimś innym niż ukochany Kleant. Niestety sytuacja zmusza ją do tego. Frozyna pociesza Mariannę, mówiąc, że jej przyszły mąż jest starszym człowiekiem i na pewno szybko umrze. Po rozmowie wkracza Harpagon. Przedstawia swoje dzieci, a Marianna rozpoznaje w synu Harpagona swojego Kleanta. Młodzi upewniają się w przekonaniu, że chcą być razem. Podczas posiłku Keant mści się na ojcu, zmuszając go do obdarowania Marianny drogim pierścieniem. Po kolacji Harpagon jest wściekły na syna i wierzy, że uda mu się uratować część pieniędzy. Mówi też Waleremu, by zapakował resztki po jedzenia i odesłał je do sklepu. Akt IV Frozyna chce pomóc Mariannie i Kleantowi w oszukaniu Harpagona. Zamierza przedstawić starcowi jedną ze swoich przyjaciółek, by to ją pojął za żonę. Ma nadzieję, że zainteresuje się bardziej zamożną kobietą niż Marianna. Tymczasem Harpagon zaczyna się wszystkiego domyślać. Nie chce już brać ślubu z dziewczyną, ale proponuje, by Kleant to zrobił, w jego zastępstwie. Chłopak wyznaje miłość Mariannie, lecz ojciec ujawnia swój podstęp i wyjaśnia, że nie zamierza rezygnować z dziewczyny. Syn też nie chce się poddać. Skąpiec wydziedzicza Kleanta. Służący Kleanta, Strzałka, ukradł z ogrodu szkatułkę Harpagona. Obaj mężczyźni uciekają, a starzec wpada w szał, gdy orientuje się, że skarb zniknął. Podejrzewa wszystkich zebranych gości, a nawet siebie. Utrata pieniędzy jest dla niego gorsza niż śmierć. Harpagon chce popełnić samobójstwo. Grozi, że wezwie policję, straż i kogokolwiek kogo będzie mógł. Akt V Harpagon wzywa komisarza, najchętniej chciałby aresztować całe miasto. Podejrzenia padają na Walerego. Starzec traci do niego zaufanie i oskarża go o kradzież. Chłopak wyjawia swe prawdziwe zamiary. Przybył do jego domu, by jak najczęściej widywać ukochaną Elizę. Nazywa ją „skarbem najcenniejszym”, co komplikuje sprawę, gdyż Harpagon myśli, że chodzi o jego szkatułkę. Nieporozumienie zostaje jednak wyjaśnione, lecz Walery zostaje nazwany przez niedoszłego teścia uwodzicielem. Harpagon grozi mężczyźnie szubienicą. Kleant, wybiegając z domu, spotyka służącego Strzałkę, który ukradł szkatułkę z pieniędzmi. Skąpiec prosi pana Anzelma o pomoc. Mężczyzna zgadza się wesprzeć go w poszukiwaniu szkatułki, lecz oznajmia, że nie zamierza zmuszać Elizy do ślubu. Mówi także, że Marianna jest siostrą Walerego, a Anzelm jest ich ojcem. Tak więc cała rodzina odnajduje się po kilkunastu latach. Kleant proponuje ojcu zwrot szkatułki pod warunkiem, że Harpagon zgodzi się na ślub jego i Marianny. Anzelm jest gotów ponieść koszty wszystkich ślubów. Harpagon zgadza, by tylko odzyskać swoją szkatułkę. Skąpiec - plan wydarzeń Rozmowa Elizy i Walerego o ich skrywanej miłości. Wyznanie przez Kleanta siostrze, że kocha się w Mariannie. Dziesięć tysięcy franków zakopane w ogrodzie Harpagona. Zamiar poślubienia Marianny przez Harpagona. Poinformowanie przez Harpagona dzieci o swoich planach matrymonialnych. Rozpacz Kleanta. Podstęp Elizy i Kleanta w związku z ich skrywanym uczuciem. Próba pożyczenia pieniędzy przez Kleanta u lichwiarza, którym okazuje się jego ojciec. Wizyta swatki Frozyny u Harpagona. Przygotowanie przyjęcia na cześć Marianny. Trudna rozmowa Kleanta z ojcem. Kłótnie o Mariannę. Kradzież skarbu Harpagona. Wezwanie komisarza i przesłuchania. Oskarżenie Walerego przez Jakuba. Wymiana między synem, a ojcem – skarb za Mariannę. Zapowiedź podwójnego ślubu. Geneza Skąpca Komedia Skąpiec jest komedią charakterów, która budzi w czytelnikach całą gamę uczuć. Od prawdziwej grozy, po litość dla zdziecinniałego starca, ogarniętego manią skąpstwa. W wątki komediowe wpleciony jest dramat rodziny pozbawionej prawidłowych więzi emocjonalnych, w której relacje między dziećmi a ojcem są pełne chłodu. Molier w swoim dziele ośmieszył ludzkie zachowania, ukazując je w krzywym zwierciadle. Skąpstwo ukazane jest jako choroba. Tak właśnie wygląda uosobienie powiedzenia chorobliwe skąpstwo. Molier sam wcielał się w tytułową rolę skąpca podczas wystawiania tej sztuki. Jednak nie od razu jego dzieło zyskało uznanie widowni. Dopiero krytycy docenili wartość Skąpca i zwrócili uwagę publiczności na jego wyjątkowość. Z czasem komedia doczekała się większego grona miłośników. A także kilku przekładów na inne języki. Dziś wciąż jest wystawiana na deskach teatrów całego świata. Skąpiec – bohaterowie Harpagon (Skąpiec) – główny i tytułowy bohater komedii Moliera. Żądny pieniędzy. Staje się to jego obsesją. Wypluty z uczuć, nie zauważa nikogo ani tego, co się wokół niego dzieje. Zamożny, lecz stara się oszczędzać w każdy możliwy sposób. Ludzie się z niego śmieją. Jest wdowcem, ma syna Kleanta i córkę Elizę. Jego relacje z dziećmi są złe. Ojciec zmuszą córkę i syna do małżeństwa. Mimo że jest stary, chce poślubić młodą dziewczynę – Mariannę. Kleant – syn Harpagona. Zakochany w Mariannie. Buntownik, sprzeciwia się ojcu. Nie ma pieniędzy na swoje stroje, dlatego zaciąga długi. Nienawidzi ojca i życzy mu śmierci, po której mógłby spłacić wszystkie swoje długi. Dzięki zdobyciu szkatułki Harpagona, może go szantażować. Jego losy kończą się szczęśliwie, gdyż bierze ślub z ukochaną. Eliza – córka Harpagona. Tak samo jak brat odczuwa nienawiść do ojca. Zła, gdy Harpagon chce ją wydać za Anzelma. Zakochana w Walerym, którego chce poślubić. Wie jednak, że skąpy ojciec się na to nie zgodzi. Wszystko jednak kończy się dla niej szczęśliwie – może poślubić ukochanego i uwolnić się od ojca. Marianna – żyje sama z chorą matką. Zakochana w Kleancie. Jest dobrą, posłuszną, naiwną dziewczyną. Nie potrafi się zbuntować. Musi poślubić Harpagona, lecz wcale jej się to nie podoba. Łatwo jest decydować za nią, gdyż nie ma odwagi się sprzeciwić. Koniec końców udaje się jej być z Kleantem. Walery – zakochany w Elizie. Próbuje wkraść się w łaski ojca dziewczyny i przyznaje mu we wszystkim rację. Wchodzi w konflikt z kucharzem Jakubem, który później oskarża go o kradzież szkatułki. Wyznaje swe uczucia do Elizy. Dowiaduje się, że jego ojcem jest Anzelm, który błogosławi jego ślub z ukochaną. Anzelm – wdowiec, który ma poślubić Elizę. Ceni rodzinę bardziej niż pieniądze. Zgadza się na ślub Walerego z Elizą i pokrywa wszystkie koszty. Frozyna – swatka. Dzięki niej Marianna i Harpagon zaręczają się. Zmusza dziewczynę do zaręczyn, gdyż liczy na sporą zapłatę od starca. Gdy dowiaduje się, że nic nie zyska, mści się na Harpagonie i staje po stronie zakochanych, Marianny i Kleanta. Strzałka – lokaj Kleanta. Wierny swemu panu, lekceważy Harpagona. Znajdując szkatułkę pełną pieniędzy należącą do Harpagona, pomaga Kleantowi w negocjacjach z ojcem. Poza tym występują również służący Harpagona: Simon – faktor, Jakub – kucharz i woźnica, Pani Claude – gospodyni, Ździebełko – służący, Szczygiełek – służący, Komisarz i pomocnik. Zobacz także: „Mały Książę” – streszczenie szczegółowe „Świtezianka”: streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Kordian - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Ulica krokodyli – streszczenie, opis ulicy, geneza, znaczenie
„Ulica krokodyli" to opowiadanie z tomu „Sklepy cynamonowe", który powstawał w latach 1934-1937. Cykl zawiera wspomnienia Brunona Schulza z czasów dzieciństwa. Wspomnieniom tym autor nadał poetycką, wyszukaną formę. Dzięki streszczeniu „Ulicy krokodyli” przypomnisz sobie, o czym jest to opowiadanie i co symbolizuje tytułowa ulica.
Na ulicy Krokodylej nic nie jest takie, jak powinno. Jak pisze sam Bruno Schulz: „Fatalnością tej dzielnicy jest, że nic w niej nie dochodzi do skutku [...], wszystkie ruchy rozpoczęte zawisają w powietrzu, wszystkie gesty wyczerpują się przedwcześnie i nie mogą przekroczyć pewnego martwego punktu”. Oprócz streszczenia Ulicy krokodyli przygotowaliśmy opis tytułowego miejsca, a także wyjaśnienie jego symbolicznego znaczenia. Spis treści: Geneza, miejsce akcji i czas akcji w Ulicy krokodyli Ulica krokodyli – streszczenie Opis ulicy Ulica krokodyli – znaczenie Geneza, miejsce akcji i czas w Ulicy krokodyli Opowiadania z tomu Sklepy cynamonowe wpisują się w nurt literatury modernistyczno-ekspresjonistycznej. Występują w nich liczne odwołania do symboli i mitów, zaciera się w nich granica między światem realnym a fantastycznym. W opowiadaniach można zauważyć charakterystyczne dla twórczości Brunona Schulza bogactwo formy i wyszukany styl pisania. Uważa się, że miejscem akcji jest rodzinne miasto Schulza, czyli Drohobycz (w utworze nazwa ta nie została jednak wymieniona). To niewielkie, ukraińskie miasteczko położone nieopodal Lwowa, na wschodnich kresach II Rzeczypospolitej. Czasem akcji jest okres dzieciństwa pisarza, czyli początek XX wieku. Ulica krokodyli – streszczenie Opowiadanie Ulica Krokodyli ukazuje cywilizację, która pod wpływem kultury Zachodu uległa zepsuciu, degeneracji. Bruno Schulz przedstawia katastroficzną wizję rzeczywistości. Pewnego dnia, główny bohater znajduje mapę w biurku ojca. Wkrótce potem znajduje się w okolicach ulicy Krokodylej. Bohater tłumaczy czytelnikom, na czym polega charakter tego miejsca. Mówi, że miasto jest zepsute, czego powodem jest rozwój fabryk, wyrastających jak grzyby po deszczu na wzór cywilizacji zachodniej. Ludzie tu są stale zabiegani, lecz ten pośpiech do niczego nie prowadzi. Dorożki jeżdżą bez dorożkarzy, gdy oni załatwiają inne ważne sprawy. Papierowe tramwaje nie mają przedniej ściany. Nigdy nie wiadomo, skąd i kiedy nadjedzie kolej. Ulica Krokodyli stanowi ogromny kontrast dla tradycyjnego otoczenia. Odbywa się tu nielegalny handel, któremu nikt się nie sprzeciwia. Sklepy przypominają wielkie magazyny. W powietrzu unosi się atmosfera rozwiązłości. Każda kobieta ma w sobie coś z nierządnicy. Mieszkańcy żyją bez emocji, panuje atmosfera rozleniwienia. Ludzie szybko tracą zapał do czegokolwiek, nic im się nie chce. Przypominają manekiny. Opis ulicy Na mapie okolica ulicy Krokodylej oznaczona jest białą plamą. To obszar przemysłowo-handlowy, co wyraźnie nie podoba się narratorowi. Ta część miasta porównywana jest do pasożyta i wywiera niekorzystny wpływ na inne obszary, nie dając nic w zamian. Szczególną cechą tej ulicy jest brak kolorów, co tworzy czarno-biały, industrialny krajobraz. Spacer w takiej scenerii sprowadza zniechęcenie i nudę. Nic tu nie jest doskonałe. Ludzie i przedmioty są przepełnione szarością. Ulica Krokodyli jest tandetna i pusta w formie. Nic tu nie jest godne uwagi, wszystko jest wadliwe, odpychające, szkaradne. Mieszkańcy tworzą margines społeczności, są wypaczeni przez środowisko, w którym przyszło im żyć. Atmosfera okolicy przepełniona jest niepokojem. Ulica krokodyli — znaczenie Ulica Krokodyli Brunona Schulza to dzieło niezwykłej wyobraźni i pamięci autora. Opisując ulicę, Schulz ukazuje osobiste lęki i obawy. Widoczna jest też tęsknota za przestrzenią będącą przeciwieństwem tego miejsca, w której panowałabye33 uczciwość, ład, stabilizacja, dobro i piękno. Opowiadanie ma charakter profetyczny. Schulz snuje wizję rozwoju cywilizacyjnego jako wyniszczającej konsumpcji, która prowadzi do powstawania miejsc podobnych opisanej ulicy. Zobacz także: Powtórka z lektur na egzamin ósmoklasisty. Najważniejsze utwory, bohaterowie, zagadnienia Sklepy cynamonowe – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Dżuma – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Kamienie na szaniec – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
„Kamienie na szaniec” to świadectwo odwagi, przyjaźni i patriotyzmu polskiej młodzieży. Powieść napisana w 1943 roku niezmiennie porusza serca czytelników. Tym bardziej że Rudy, Alek i Zośka istnieli naprawdę. Streszczenie „Kamieni na szaniec” pozwoli przypomnieć sobie kolejność zdarzeń oraz fakty, których znajomość może okazać się bardzo ważna.
Kto podczas czytania „Kamieni na szaniec” miał ściśnięte gardło, z pewnością na długo zapamięta tę książkę. Na wszelki wypadek przygotowaliśmy jednak plan wydarzeń, streszczenie (krótkie i szczegółowe) oraz opisy bohaterów. Warto na nie zerknąć, by uniknąć pomyłki na sprawdzianie, egzaminie lub podczas pisania rozprawki. Spis treści: „Kamienie na szaniec” – plan wydarzeń „Kamienie na szaniec” – streszczenie krótkie „Kamienie na szaniec” – streszczenie szczegółowe Geneza utworu „Kamienie na szaniec” „Kamienie na szaniec” – opis bohaterów Kamienie na szaniec – plan wydarzeń Przedstawienie głównych bohaterów. Ukończenie przez bohaterów liceum. Wybuch II wojny światowej. Dołączenie przyjaciół do działalności sabotażowej. Przeprowadzenie akcji dywersyjnych. Aresztowanie jednego z przyjaciół – Rudego. Akcja pod Arsenałem. Śmierć Rudego i Alka. Msza święta za Rudego i Alka. Akcja pod Celestynowem. Nieudana akcja pod Czarnocinem. Aresztowanie Zośki. Zośka na wolności. Likwidacja posterunku żandarmerii w Sieczychcach. Śmierć Zośki. Kamienie na szaniec – streszczenie krótkie Trzej przyjaciele: Jan Bytnar, Aleksy Dawidowski oraz Tadeusz Zawadzki kończą warszawskie liceum imienia Stefana Batorego. 1 września wybucha wojna. Przyjaciele wiedzą, co należy do ich obowiązków. Prowadzą walkę konspiracyjną w ramach Małego Sabotażu, a następnie walczą w Grupach Szturmowych i dołączają do Szarych Szeregów. Przyjmują również pseudonimy — Tadeusz Zawadzki to Zośka, Jan Bytnar to Rudy, a Aleksy Dawidowski — Alek. Podczas akcji w ramach Małego Sabotażu rozbijają okna ze zdjęciami Niemców, zdejmują flagi hitlerowskie i wieszają w te miejsca flagi polskie oraz malują kotwice Polski Walczącej. Jako członkowie Szarych Szeregów wysadzają niemieckie pociągi pełne niemieckiego sprzętu i uzbrojenia. Przyjaciele cały czas ocierają się o śmierć. Wciąż muszą też uważać na łapanki, organizowane przez gestapo. Pewnego dnia dochodzi jednak do aresztowania Rudego, który mimo tortur nie zdradza przyjaciół. Pierwsza próba odbicia Rudego nie dochodzi do skutku. Druga próba to atak na samochód, w którym Niemcy przewożą Rudego i innych więźniów. Podczas akcji gestapowskie kule śmiertelnie ranią Alka w brzuch. Ginie też Rudy. Zośka po stracie przyjaciół jest zrozpaczony. Nie może się odnaleźć. Miota nim poczucie bezsensu dalszej walki i obwinia się za śmierć kolegów. Ukojenie przynosi mu pisanie pamiętnika, w którym wspomina Rudego. Zobacz także: Test ze znajomości lektury: „Kamienie na szaniec”. Rozwiąż quiz z odpowiedziami Kamienie na szaniec – streszczenie szczegółowe Słoneczne dni Poznajemy trzech maturzystów warszawskiego LO imienia Stefana Batorego. To przyjaciele: Alek (Maciej Aleksy Dawidowski), Rudy (Jan Bytnar) i Zośka (Tadeusz Zawadzki). Po zdanej maturze wszyscy trzej zamierzają iść na studia. Na razie jednak zaczynają się wakacje i chłopcy mają dużo planów, między innymi górskie wędrówki. Wszyscy należą do 23. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, do zespołu Buków. W burzy i we mgle Wybucha wojna. Przekreśla plany dotyczące studiów i w ogóle zmienia wszystko. Przyjaciele nie mają wątpliwości, że muszą teraz ratować kraj. Harcerze z „Buków” wraz z drużynowym Zeusem wyruszają na wschód. Przez kilka tygodni udzielają pomocy ofiarom wojny, po czym wracają do Warszawy. Ojciec Alka zostaje aresztowany, a następnie rozstrzelany w Palmirach. Zespół „Buków” wciąż szuka nowych sposobów na walkę z okupantem. Najpierw „Buki” wiążą się z organizacją PLAN (Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa), potem z akcją Małego Sabotażu. Chłopcy pracują, by odciążyć rodziców finansowo. Zośka zakłada wytwórnię marmolady, Alek rąbie na wsi drewno jako drwal, Rudy udziela korepetycji. Wszyscy rozpoczynają też naukę w Szkole Budowy Maszyn. W służbie Małego Sabotażu Akcja Małego Sabotażu polega na sygnalizowaniu, że Polacy nie zamierzają biernie przyglądać się okrucieństwu gestapo. Oddziały Małego Sabotażu uprzykrzają życie Niemcom w Warszawie. Zrywają ogromne hitlerowskie flagi. Akcjami dowodzi Zośka. Z okazji świąt narodowych rozwieszają polskie flagi oraz wypisują na murach hasło „Polska zwycięży!” Wszystkimi wstrząsa aresztowanie Jacka Tabęckiego (to również maturzysta z 1939 roku z LO Batorego, zginął w Oświęcimiu). Wskutek nieostrożności Alek przez pewien czas musi zaprzestać działalności sabotażowej. Opuszcza Warszawę i jedzie do krewnych swojej narzeczonej. Dywersja Komenda Sił Zbrojnych postanawia nasilić akcje dywersyjne. Szare Szeregi utworzyły Grupy Szturmowe. W noc sylwestrową Rudy i Zośka biorą udział w akcji wysadzania niemieckich pociągów, które wiozą sprzęt wojenny do Rosji. Chłopcy nie jeden raz ocierają się o śmierć. Potem w jednej z łapanek zatrzymany zostaje Alek. Na szczęście udaje mu się uciec z jadącego samochodu. Rudy unika aresztowania. Alek nie potrafi pogodzić się z koniecznością zabijania Niemców. W jednej z kolejnych akcji Rudy zostaje ranny. Pod Arsenałem W notatniku aresztowanego Henryka Ostrowskiego (dowódcy Grup Szturmowych hufca Praga, ps. Heniek) Niemcy znajdują adres Rudego. Wkrótce potem aresztują go i podczas rewizji znajdują dowody na to, że Rudy działa w organizacji dywersyjnej. Mimo że w więzieniu gestapo nie szczędzi chłopakowi tortur — nie wydaje on żadnego ze swych kolegów. Pierwsze plany odbicia Rudego pojawiają się już kilka godzin po jego aresztowaniu. Pierwsza próba nie dochodzi do skutku. Drugie podejście ma miejsce w pobliżu budynku Arsenału. Młodzi Polacy atakują przejeżdżający tędy samochód wiozący Rudego i innych więźniów. Dochodzi do strzelaniny, w wyniku której Alek zostaje postrzelony w brzuch. Mimo przeprowadzonej natychmiast operacji chłopak umiera. Umiera również Rudy — rany, których doznał podczas katowania w więzieniu, okazują się śmiertelne. I Alek, i Rudy umierają tego samego dnia. Na dwóch gestapowców zapada wyrok za torturowanie więźniów. Celestynów Rozdział opowiada o wybuchu powstania w getcie warszawskim. Wywołuje ono poruszenie wśród walczących Polaków. Przekazują oni broń Żydom, by mogli się bronić. Zośka jest załamany po stracie przyjaciół. Nie widzi sensu walki, czuje odpowiedzialność za śmierć i cierpienie kolegów. Wyjeżdża na wieś i zaczyna prowadzić pamiętnik, w którym dużo pisze o Rudym. Po powrocie do Warszawy Rudy otrzymuje Krzyż Walecznych. Jego przyjaciele pośmiertnie zostają odznaczeni Krzyżem Virtuti Militari (Alek) i Krzyżem Walecznych (Rudy). W międzyczasie Zośka odbija grupę więźniów, którzy byli przewożeni z obozu w Majdanku do Auschwitz. Wielka gra Nasilają się akcje konspiracyjne. Okupanci czują się w Polsce coraz mniej pewnie. Zośka dowodzi „pechową” akcją pod Czarnocinem. Wówczas to w strzelaninie z Niemcami ginie trzech ludzi. Pech chce, że Zośka, jadąc do Czarnocina, myli drogę i spóźnia się. Potem, zamiast wysadzenia pociągu dochodzi do uszkodzenia mostu. W drodze powrotnej uczestnicy akcji ulegają wypadkowi samochodowemu. Zośka znów czuje się winny. Niemiecki patrol aresztuje Zośkę na ulicy, gdy idzie z kwiatami, które zamierza złożyć na grobie Oracza. W trakcie aresztowania Zośka połyka kartkę z fałszywymi danymi do karty rozpoznawczej. Zośka spędza w więzieniu tydzień. Wychodzi wychudzony i z ogoloną głową pełną nowych przemyśleń (m.in. na temat rozpaczy rodzin więźniów aresztowanych przez gestapo). Odtąd więcej czasu spędza z ojcem i siostrą. Kierownictwo walki konspiracyjnej podejmuje decyzję o likwidacji posterunków żandarmerii niemieckiej. Zośka ma dowodzić akcją we wsi Sieczychy. Podczas działań, które zaczęły się o północy, nagle czuje uderzenie w pierś. Zanim umiera, widzi jeszcze postacie Rudego i Alka. Zośka jest jedyną śmiertelną ofiarą akcji, którą kierownictwo uznało za udaną. Geneza utworu Kamienie na szaniec Inspiracją do powstania utworu były autentyczne wydarzenia związane z aresztowaniem i odbiciem Rudego w akcji pod Arsenałem. Kiedy Zośka dowiedział się, że Aleksander Kamiński chce napisać tę książkę, namawiał autora, by zatytułował ją „Kamienie na szaniec”. Tytuł utworu jest aluzją do książki Karola Koźmińskiego z 1937 r. o losach żołnierzy walczących w Legionach Polskich Józefa Piłsudskiego. I Koźmiński, i Kamiński tytułami swych dzieł nawiązywali do fragmentu wiersza Juliusza Słowackiego pt. „Testament mój”: A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei, Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!... Kamienie na szaniec – opis bohaterów Zośka (Tadeusz Zawadzki) – harcmistrz, odznaczony Orderem Virtuti Militari. Pierwszy komendant Grup Szturmowych na terenie stolicy. Wysoki, wysportowany i obdarzony dziewczęcą urodą, przez co otrzymał żeński pseudonim. Typ organizatora, posiadał talent przywódczy. Jego ojciec był profesorem a matka działaczką społeczną. Inteligentny, ambitny i jednocześnie bardzo wrażliwy. Konsekwentny w działaniu, lubił samotność. Silnie związany z matką. Alek (Aleksy Dawidowski) – podharcmistrz, sierżant podchorąży AK odznaczony Orderem Virtuti Militari. Wysoki, szczupły, ciągle się uśmiechał. Umiał panować nad sobą w ważnych chwilach. Szczery, bezpośredni oraz uczynny. Posiadał talent przywódcy. Pochodził z rodziny inteligentnej, ojciec był kierownikiem fabryki. Rudy (Jan Bytnar) – zmarł wskutek odniesionych ran. Harcmistrz, członek organizacji „Wawer”. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Drobny, szczupły, inteligentny. Delikatny wobec przyjaciół, interesowała go sfera myśli ludzkich. Pochodził z rodziny inteligenckiej, jego ojciec był zaangażowany w życie społeczne. Zobacz także: Jądro ciemności – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów, problematyka Ludzie bezdomni – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Kordian - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów
Przedstawiamy książki dla 4-latków, które zachwyciły nasze dzieci. To propozycje wybrane spośród tysięcy tytułów, które ukazywały się na rynku… przez ostatnie 110 lat. Z akcentem na wyjątkowo ciekawe i edukacyjne nowości z lat 2021 i 2022.
Książki dla 4-latków muszą być naprawdę ciekawe i mądre, bo 4-latek to już bardzo wymagający czytelnik. I nie zawsze wystarczy postawić na pierwszą lepszą książkę z etykietą „nowość”. Pamiętaj też, że każde dziecko jest inne i każde ma prawo do swych ukochanych książek. Jakie książki wybrać dla 4-latka? Mamy nadzieję, że nasze (sprawdzone) propozycje zainspirują do bardzo owocnych odkryć. Najszczęśliwsza książka pod chmurką – dla dziewczynki i chłopca Tytuł: Najszczęśliwsza książka pod chmurką Autor: Nina Peret Ilustracje: Nina Peret Rok wydania: 2022 (Wydawnictwo Słowne) Propozycja dla czterolatków (i nie tylko), których wyobraźnia nie zna granic. Ta książka obrazkowa pozwoli dzieciom tworzyć wyjątkowe opowieści. I budzić wyjątkowo pozytywne emocje. Jak? W myśl zasady: „Najbardziej na świecie szczęście lubi bujać w wyobraźni, bo...tam wszystko jest możliwe!” Moc inspirujących ilustracji pełnych detali sprawi, że każde spotkanie z tą książką przyniesie kolejne, piękne historie. Takie, których jeszcze nikt nie zna, a w waszej rodzinie mogą zostać zapamiętane na zawsze. View Burdaffi on the source website Dzika książka o dzikach i ich kuzynach – pozycja edukacyjna Tytuł: Dzika książka o dzikach i ich kuzynach Autor: Jola Richter-Magnuszewska Ilustracje: Jola Richter-Magnuszewska Rok wydania: 2020 (Wydawnictwo Nasza Księgarnia) Lojalnie ostrzegam wszystkich rodziców przed tą książką. Musiałam czytać ją swojej czterolatce wieczór w wieczór, przez kilka miesięcy... Doszło do tego, że całe jej fragmenty znała na pamięć i była draka, gdy tylko się przejęzyczyłam lub próbowałam pominąć któreś zdanie. Do tego, przez całą zimę chodziła w czapce przypominającej łeb dzika, a na torcie urodzinowym pyszniła się wataha dzików z masy cukrowej. Z drugiej strony jestem w stanie zrozumieć dziecko, które zachwyci się dzikimi zwierzętami opisanymi i „orysowanymi” w ten sposób. Świat dzików, ich „język”, zwyczaje, budowa ciała, tropy, dziczy kuzyni rozsiani po całym świecie.... A nawet znaczenie w mitach i religiach. Do tego fantastyczne ilustracje i spora dawka humoru! Takie książki edukacyjne lubimy najbardziej. Podsumowując: nie możemy nie polecać. View Burdaffi on the source website Słoneczne jajo – potwierdzony bestseller dla 4-latka Tytuł: Słoneczne jajo Autor: Elsa Beskow Ilustracje: Elsa Beskow Rok wydania: 2010 (Wydawnictwo Zakamarki) Pierwsze wydanie tej książki pojawiło się w 1932 roku. W publikacji z 2010 roku zobaczycie te same, przedwojenne, przepiękne ilustracje. I poznacie historię pewnej córki elfów, która wraz z przyjaciółmi mieszka w pewnym skandynawskim lesie. Gdzie wiosną kwitną przylaszczki, Wesoła Żaba prowadzi restaurację, skrzat Szyszka dokazuje, aż... nie wiadomo skąd pojawia się tajemnicze jajo. Według córki elfów należy do słońca i wykluje się zeń małe słoneczko... Wiewiórka i wrona trochę odzierają sytuację z poetyckiego nastoju, za to zięba wyjaśnia wszystko. Nawet zabiera córkę elfów do ciepłych krajów, gdzie rosną pomarańczowe drzewka. Moja córka poznała tę książkę właśnie w wieku 4 lat i była zachwycona. Egzemplarz miał też rundę honorową po domach naszych przyjaciół, gdzie zrobił furorę. Jest więc bardzo prawdopodobne, że i wam bardzo się spodoba. View Burdaffi on the source website Wyobrażanki. Ćwiczenia relaksacyjne dla dzieci – idealna książka dla zestresowanego 4-latka Tytuł: Wyobrażanki. Ćwiczenia relaksacyjne dla dzieci Autor: Anna Olejnik Ilustracje: Ewelina Kolk Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo Zielona Sowa) Jedna z naszych ulubionych książek. Idealna dla 4-latków (oraz starszych dzieci), które potrzebują nieco się wyciszyć, rozluźnić, zrelaksować. Oczywiście wyobrażanki potrafią mieć również zbawienny wpływ na zestresowanych i spiętych dorosłych. Autorka w prosty sposób prezentuje bardzo przyjemne ćwiczenia, które niemal natychmiast przeganiają nudę i napięcie. Nasze ulubione wyobrażanki to: wzdychanki, ciasto czekoladowe i kropla miodu. View Burdaffi on the source website Mała kaszalotka i tajemnica nocy – mądra książka z niespodzianką Tytuł: Mała kaszalotka i tajemnica nocy Autor: Paulina Chmurska Ilustracje: Elka Grądziel Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo Wilga) Książka dla 4-latków, która może spodobać się zarówno ich młodszemu jak i starszemu rodzeństwu. A to dlatego, że Paulina Chmurska wraz z Elką Grądziel zapraszają w niezwykłą podróż. Któż oprze się nocnej wyprawie po głębinach oceanów razem z małą Kaszalotką i jej towarzyszką, świecącą Meduzą? Obstawiam, że skuszą się nawet dzieci, które trochę (lub bardzo) boją się ciemności... To książka o przyjaźni, odwadze i... rozwadze, która jest niezbędna, by nie wpadać w tarapaty (jak na przykład stare sieci). W środku czeka niespodzianka, z powodu której dzieci same poproszą, byście zgasili światło. View Burdaffi on the source website Bocian z łąki. Tuli Tuli opowiada kto gdzie mieszka – pozycja edukacyjna Tytuł: Bocian z łąki. Tuli Tuli opowiada kto gdzie mieszka Autor: Zofia Stanecka Ilustracje: Magdalena Kozieł-Nowak Rok wydania: 2021 (Nasza Księgarnia) Trzecia z cyklu książek o duszku Tuli Tuli, który towarzysząc różnym zwierzętom, pokazuje ich codzienne życie. Serwując przy tym moc ciekawostek na temat ich zwyczajów, diety i tego, co możemy zrobić, by żyło im się lepiej. Kiedy po „Żółwiku z oceanu” i „Jeżyku z parku” ukazał się „Bocian z łąki”, od razu jasne było, że musimy mieć tę książkę w domowej biblioteczce. Stąd wiemy, że dorosły bocian może spać nie tylko w rodzinnym gnieździe. I że w ich menu goszczą nie tylko żaby. I że — choć bardzo by chciały — bociany nie zawsze wracają tam, gdzie przyszły na świat. View Burdaffi on the source website Jak mama została Indianką – książka dla 4-latków i… ich mam! Tytuł: Jak mama została Indianką Autor: Ulf Stark Ilustracje: Mati Lepp Rok wydania: 2018 (Wydawnictwo Zakamarki) A to już książka dla czterolatków, którym w głowie się nie mieści, że ich mamy były kiedyś dziećmi. I że nawet teraz potrafią być (odrobinę) szalone. Tak jaka mama Ulfa, która pewnego dnia rzuca smażenie kotletów, rozpuszcza włosy i zabiera synka na spotkanie z prawdziwą przygodą. Ha, nawet skacze w Wysokiej Skały wprost do rzeki, nie mówiąc o tym, że pływa i łowi ryby... I potrafi cieszyć się z tęczy, którą widać gdy wypuszcza ustami „fontannę” wody. To również książka dla nas, mam, które w obliczu codziennych obowiązków, zapominają, jak to jest „wrzucić na luz”. I że taki luz to super sprawa, zarówno dla nas, jak i dla naszych dzieciaków. Uwaga, ta książka może podsunąć wam szalone pomysły... View Burdaffi on the source website Zobacz także: Książki dla przedszkolaków Książki dla dzieci o kosmosie: 8 najciekawszych propozycji Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 11 KSIĄŻEK] Książki o babci i dziadku – 12 wyjątkowych pozycji
Książki dla 5-latków. Jakie wybrać, by zachwycić dziecko?
Jakie książki dla 5-latka sprawdzą się najlepiej? Spośród bestsellerów i nowości oraz ulubionych książek naszych 5-latków, wybraliśmy propozycje, wśród których z pewnością znajdziesz propozycję idealną. I dla chłopca, i dla dziewczynki.
W naszym rankingu książek najlepszych dla 5-latków nie mogło zabraknąć baśni, książek edukacyjnych i… detektywistycznych. A to dlatego, że wyobraźnia dzieci w wieku 5 lat wciąż pracuje na najwyższych obrotach. Chcą także poznać odpowiedzi na jak najwięcej nurtujących je pytań. 5 lat – to czas, kiedy warto sięgać też po książki, które pozwolą oswoić trudne emocje. Tak, by coraz lepiej odnajdywać się w grupie rówieśników. Jako rodzic na pewno wiesz, jakie to ważne dla twojego 5-latka... Dobre książki dla 5-latków potrafią nie tylko uczyć, ale i bawić. Do łez. Jeśli więc nasze dzieci uwielbiają zabawne książki (lub jeszcze nie wiedzą, że książki potrafią być doskonałym źródłem dobrego humoru), warto zadbać, by w domowej biblioteczce nigdy ich nie zabrakło. Bajczary i czarbaje – idealna książka edukacyjna Tytuł: Bajczary i czarbaje Autor: Joanna Papuzińska, Ilustracje: Anna Łazowska Rok wydania: 2019 (Wydawnictwo Literatura) Jak wiadomo nie od dziś, baśnie mają cudowną moc. Przenosząc w świat pełen magii, jednocześnie zawierają wskazówki, jak warto postępować w zupełnie realnych sytuacjach. Tak właśnie jest w przypadku zbioru baśni Bajczary i czarbaje, które (od współczesnych bajarzy i bajarek!) zebrała Joanna Papuzińska i jej syn, Antoni Beksiak. Uwaga, od iście baśniowych ilustracji Anny Łazowskiej trudno oderwać wzrok. Nad bajczarami unosi się zapach magicznych ziół. Od ukrytych skarbów bije wielki blask. Bywa nawet, że kawałek księżyca spada na łąkę. Zwierzęta mają magiczne moce, a ludzie — jak to w życiu — bywają i dobrzy, i źli. I oczywiście, zawsze to ci dobrzy mogą liczyć na przychylność przyrody i losu... View Burdaffi on the source website Twardziele też czują – dobra książka dla 5-letniego chłopca Tytuł: Twardziele też czują Autor: Keith Negley Ilustracje: Keith Negley Rok wydania: 2022 (Wydawnictwo Słowne Młode) Autor i ilustrator tej książki to artysta, który współpracuje z największymi czasopismami i wydawnictwami na świecie. Okazuje się, że Keith Negley bardzo dużo wie też na temat twardzieli. Narysował ich — silnych i potężnych — w chwilach, gdy czują emocje, które teoretycznie powinny być im obce. Stereotyp twardziela wyklucza bowiem chwile słabości, smutek i łzy... Podczas gdy prawda jest zupełnie inna, bo twardziele też czują. Wszystko. Smutek też. To książka, która świetnie sprawdzi się nie tylko jako prezent na dzień chłopaka. Ilustracje i krótkie, przemawiające do wyobraźni (i emocji!) opisy autora, pozwolą uświadomić dzieciom, że można być rycerzem, wojownikiem ninja czy harleyowcem, a jednocześnie — nie być robotem bez serca. View Burdaffi on the source website Od początku, czyli powstanie i rozwój życia na Ziemi – książka edukacyjna Tytuł: Od początku, czyli powstanie i rozwój życia na ziemi Autor: Katarzyna Bajerowicz Ilustracje: Katarzyna Bajerowicz Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo: Nasza Ksiegarnia) Co odpowiadać, gdy dziecko pyta o początki życia na ziemi? Lub: skąd wzięli się ludzie? Albo jak to się stało, że wyginęły dinozaury i mamuty? Proponujemy sięgnąć po przepięknie napisaną i zilustrowaną edukacyjną książkę Agnieszki Bajerowicz, która z pewnością zainteresuje ciekawskich pięciolatków. Przekonajcie się, jak prosto i rzeczowo można pisać o narodzinach Ziemi i pierwszej żywej komórce, która pojawiła się na naszej planecie. O wędrówce kontynentów i prehistorycznych stworach, które zamieszkiwały pradawne wody i lądy… View Burdaffi on the source website Kury z grubej rury – książka dla dziewczynki i chłopca Tytuł: Kury z grubej rury Autor: Justyna Bednarek Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska Rok wydania: 2022 (Wydawnictwo Słowne Młode) Rodzina państwa Ogórków jest trochę szalona... Ale to, co będzie się działo, gdy z jajek ukrytych w grubej rurze wyklują się kury, przekracza ludzkie pojęcie. Augusta, Belka, Hildegarda i Żaneta to olbrzymie, białe kury, które wysiaduje pewna indyczka. Właśnie w grubej rurze... Przybrana mama nie zamierza jednak niańczyć kurek w nieskończoność. Dlatego przychodzi dzień, że lądują na tylnym zderzaku samochodu państwa Ogórków i... zaczyna się jazda. Każdy, kto zna i lubi błyskotliwy humor Justyny Bednarek (autorki Niesamowitych przygód dziesięciu skarpetek) i charakterystyczną kreskę Niki Jaworowskiej-Duchlińskiej (ilustratorki m.in. Czarnego Kapturka) z pewnością nie zawiedzie się na Kurach. View Burdaffi on the source website Kocia szajka i zagadka zniknięcia śledzi – propozycja detektywistyczna i dobra książka do nauki czytania Tytuł: Kocia szajka i zagadka zniknięcia śledzi Autor: Agata Romaniuk Ilustracje: Malwina Hajduk Rok wydania: 2021 (Wydawnictwo Agora) W Cieszynie, tuż przed przyjęciem w urzędzie miasta, ze sklepu pani Macurowej znikają śledzie. Kto stoi za tą zbrodnią? Sklepowa? Rezolutny Karolek? Alojzy Ochabek? Dozorczyni Piwkula? A może zupełnie ktoś inny? Tę detektywistyczną zagadkę rozwiąże Kocia Szajka… Wyjątkowe koty, których życiowym mottem jest hasło: „Grunt to draka!”. Podczas lektury tej książki wybuchy śmiechu gwarantowanie nie tylko u 5-latków. Kolorowe ilustracje znakomicie podkreślają nie tylko jej komizm, ale i emocje towarzyszące śledztwu. Do tego, wielkość liter sprawia, że książka świetnie sprawdzi się do nauki samodzielnego czytania. Uwaga, wszyscy zachwyceni Kocią Szajką śmiało mogą czytać o jej detektywistycznych przygodach w książkach: Kocia szajka i napad na moście, Kocia szajka i ucho różowego jelenia, Kocia szajka i duchy w teatrze. View Burdaffi on the source website Jaszczurunia – książka o emocjach Tytuł: Jaszczurunia Autor: Marta Guśniowska Ilustracje: Jola Richter Magnuszewska Rok wydania: 2022 (Wydawnictwo Wilga) Nowość, która od wiosny 2022 roku podbija serca dzieci i ich rodziców. To opowieść o krokodylu, który pewnego dnia z ważnych powodów czuje, że musi opuścić swój rodzinny dom… Towarzyszy mu absolutnie urocza Jaszczurunia, która zawsze wie, co zrobić, by ktoś poczuł się szczęśliwy. Jak np. myszka, która jeszcze nigdy nie dostała urodzinowego prezentu (i nigdy nie miała urodzinowych gości). Uwaga, lektura tej książki wiele wyjaśnia jeśli chodzi o takie sprawy jak: rodzina zastępcza, rodzice biologiczni a rodzice prawni (czy też: prawdziwi), poszukiwanie swych korzeni, znaczenie dzielenia się z innymi, tym, co ma się najlepszego, bezgraniczna miłość rodzica do dziecka. Owoc pracy doskonałego duetu (Richter-Magnuszewka i Guśniewska) to również gwarancja porcji soczystego humoru i inspiracji do arcyciekawych rozmów. View Burdaffi on the source website Zwierzakopedia. Obrazki z niezwykłego życia zwierząt – książka edukacyjna dla 5-latka Tytuł: Zwierzakopedia. Obrazki z niezwykłego życia zwierząt Autor: Jola Richter-Magnuszewska, Agnieszka Frączek Ilustracje: Jola Richter-Magnuszewska Rok wydania: 2019 (Wydanictwo Papillon) Ci, co znają i lubią książki Joli Richter-Magnuszewskiej (autorkę Dzikiej książki o dzikach oraz Dzikich przewodników), z pewnością pokochają również Zwierzakopedię. Za co? A za: piękne ilustracje (zwierząt, ich tropów, ubranek, a nawet… kup), rymowanki, które na długo zapadają w pamięć (np. „Leje czy mży, wieje czy grzmi – w dzień się bryka, nocą śpi”), moc niesamowitych faktów na temat zwierząt z całego świata. Jakie są super moce pszczół, żuków lub niedźwiedzi polarnych czy kocich mam? Jak myje zęby aligator? Jak gimnastykuje się kura a jak puszczyk uralski? Ile godzin na dobę śpi lis, a ile kaszalot i inne zwierzęta? Tego, oraz wielu, wielu innych rzeczy (jak np. jaki w tobie siedzi zwierz) można dowiedzieć się w bardzo przyjemny sposób, właśnie dzięki Zwierzakopedii. Zdobyta wiedza przyda się podczas propozycji zabaw w części książki poświęconej zagadkom. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Książki o przedszkolu. Pomogą twojemu w dziecku w czasie adaptacji [TOP 11 KSIĄŻEK] Książki dla dzieci o wojnie – pomagają rozumieć, czym jest wojna, uczą empatii i historii Te książki zachwycą dzieci! Sprawdź najciekawsze nowości wydawnicze
Jądro ciemności – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów, problematyka
„Jądro ciemności” Josepha Conrada to mocna opowieść. Pełna pozostających w pamięci obrazów i ponadczasowych cytatów jak np. „siła jest tylko przypadkiem, biorącym się ze słabości innych”. Przeczytaj nasze streszczenie „Jądra ciemności” i zerknij na informacje dotyczące genezy oraz problematyki tego utworu.
„Jądro ciemności” to opowieść kapitana Charlesa Marlowa, który marząc o odkrywaniu najdalszych zakątków świata, wyrusza w głąb Afryki i na własne oczy przekonuje się, jak wygląda kolonizacja. Biali wobec tubylców zachowują się okrutnie. Klimat, otoczenie, widmo bogactw i władzy budzi w nich nieludzkie instynkty, za co muszą czasem zapłacić wysoką cenę. Jednym z kolonizatorów jest Kurtz, artysta, który w Afryce umiera opętany szaleństwem. Spis treści: „Jądro ciemności” – plan wydarzeń „Jądro ciemności” – streszczenie krótkie „Jądro ciemności” – streszczenie szczegółowe Geneza utworu „Jądro ciemności” i najważniejsze symbole Symbolizm utworu „Jądro ciemności” „Jądro ciemności” – opis bohaterów Jądro ciemności – plan wydarzeń Spotkanie na jachcie. Opowieść kapitana Charlesa Marlowa. Podróż do Afryki. Rozczarowanie i lęk bohatera. Naprawa parowca. Obserwacje Marlowa. Żegluga po rzece Kongo. Atak afrykańskich wojowników. Przybycie do stacji Kurtza. Rosyjski zarządca i kochanka Kurtza. Śmierć Kurtza. Powrót do Europy. Spotkanie Marlowa z narzeczoną Kutza (przemilczenie okrucieństwa Kurtza). Jądro ciemności – streszczenie krótkie Na pokładzie jachtu „Nellie”, czwórka mężczyzn słucha opowieści kapitana Marlowa. To historia jego wyprawy w głąb Afryki, do „jądra ciemności”. Mężczyzna widzi tam chciwość białych i nędzny los niewolników. Szczególne znaczenie dla wszystkich ma postać Kurtza — biali się go obawiają, tubylcy traktują jak wodza. Okazuje się, że Kurtz zajmuje się nie tylko eksportem kości słoniowej i odkrywaniem nowych miejsc, które dopiero zostaną zaznaczone na mapie. W afrykańskiej wiosce staje się kimś w rodzaju wodza... Jest już umierający. Po jego śmierci Marlowe wraca do Europy. Jądro ciemności – streszczenie szczegółowe Część I Pięciu przyjaciół spędza czas na pokładzie jachtu „Nellie”, który jest zakotwiczony przy nabrzeżu Tamizy i czeka na sprzyjające warunki do wypłynięcia w morze. Wśród mężczyzn jest kapitan Marlowe, który opowiada o swej wyprawie do Afryki. Wspomina, że od dzieciństwa fascynowały go mapy i marzył o docieraniu do miejsc dotąd nieodkrytych. Główna afrykańska rzeka przypominała mu węża. Oczarowany Afryką, postanowił, że wyruszy do pracy w spółce, która ma swoją siedzibę na tym kontynencie. Udało mu się zrealizować swoje marzenie dzięki protekcji znajomych, przede wszystkim ciotki. Przygotowania do wyprawy napawały go lękiem. Podpisując dokumenty, miał wrażenie, jakby brał udział w spisku. Od lekarza, który badał go przed wyjazdem, słyszał, że warto przyjrzeć się zmianom, jakie zachodzą w psychice ludzi, którzy trafiają na Czarny Ląd. Przed podróżą kapitan Marlow czuje się jak przed wyprawą do „jądra ciemności”. Do Afryki płynie pełen obaw. Z pokładu francuskiego parowca widzi dżunglę, która jawi mu się jako czarna i pełna tajemnic. Przez trzydzieści dni z pokładu obserwuje zarówno monotonny krajobraz, jak i życie, które toczy się na lądzie. Po dotarciu do stacji spółki, gdzie trwa budowa kolei, widzi ciemnoskórych, wychudzonych niewolników, którzy wykonują bezsensowną pracę. Nie brakuje wśród nich ludzi wykończonych, którzy odchodzą na bok, by umrzeć. Na oczach Marlowa umiera mały chłopiec, któremu w ostatnich chwilach życia podaje kawałek suchego chleba. Dziecko ma na szyi białą przędzę. Od buchaltera i księgowego spółki, mężczyzn zadbanych i eleganckich, Marlow słyszy pierwszy raz o Kurtzu. Po dziesięciu dniach wyrusza z sześćdziesięcioma ludźmi na pieszą wędrówkę do centralnej stacji spółki. Stacja jest zaniedbana. Zarządzający nią dyrektor uważa, że wszyscy, którzy przyjeżdżają w głąb Afryki „nie powinni mieć wnętrzności”. Tenże dyrektor wypowiada się w jak najlepszych słowach o Kurtzu. Naprawa parowca wydobytego po zatonięciu trwa kilka miesięcy. W tym czasie Marlowe poznaje życie w kolonii. Wciąż słyszy rozmowy o kości słoniowej („zaraza głupiej chciwości przenikała tu wszystko jak trupi zapach”). Kapitan widzi, że biali tylko udają pracę, spiskując przy tym między sobą. Chodzi im o udziały w zyskach. Dużo mówią o Kurtzu, który zmożony chorobą leży w łóżku. Uchodzi on za człowieka niepospolitego, który wyróżnia się pracowitością. Mimo to dyrektor i wielu innych pracowników nie lubią Kurtza. Obawiając się go, celowo opóźniają naprawę statku i wyruszenie z pomocą choremu Kurtzowi. Część II Kapitan naprawia uszkodzony statek i rusza w górę rzeki. Czuje się zagubiony i przerażony. Towarzyszą mu ludzie, wśród których są ludożercy. Kraj, w którym się znalazł, wydaje mu się potworem. Na szczęście sposobem na lęk okazuje się praca, której ma pełne ręce (statek wciąż wymagał napraw). Podczas rejsu na parowiec napadają tubylcy. Starcie kończy się śmiercią sternika i palacza. W opuszczonej chacie Marlowe znajduje książkę żeglarską. Prócz książki, trafia też na tajemniczą wiadomość — aby płynęli ostrożnie, ale szybko. Kapitan bardzo chce poznać Kurtza. Snując swą opowieść, Marlowe wspomina, że Kurtz przed opuszczeniem Europy przygotowywał referat dla Towarzystwa Tępienia Dzikich Obyczajów. Celem działań białych ma być wytępienie tutejszej ludności. Statek dociera wreszcie do stacji Kurtza. Załogę wita młody Rosjanin, który zajmuje się chorym i darzy go ogromnym szacunkiem. Część III Marlowe jest pod wrażeniem Rosjanina. To on zostawił wiadomość w starej chacie. Kapitan dowiaduje się też, że Kurtz stworzył własny oddział wojskowy złożony z tubylców. Palisada z zatkniętymi na pale głowami buntowników budzi grozę. Wszystko wskazuje na to, że Kurtz posiada ogromny wpływ na tubylców. Pierwszy raz Marlow widzi go podczas ceremonii na jego cześć. Kurtz przemawia z noszy — choć schorowany, ma mocny głos. I władzę nad tłumem. Kurtz zostaje przeniesiony do kajuty na parowcu. Marlowe ma się nim opiekować. Chory nie sprawia wrażenia cierpiącego. Podczas spaceru Marlowe spotyka kochankę Kurtza — to kobieta dzika, piękna i smutna. Marlowe odkrywa też, że to Kurtz stoi za napaścią na parowiec. Kurtz nie chce, by załoga dotarła, nim nie zrealizuje swych planów. Świadomy zbliżającej się śmierci przekazuje Marlowowi fotografie i dokumenty. W chwili śmierci głośno szepcze słowa: „Zgroza! Zgroza!” Kapitan wraca z dokumentami do Brukseli. Część z nich przekazuje władzom spółki, część — dziennikarzom. Upublicznia również raport, w którym Kurtz przekonuje, że dzicy mieszkańcy Afryki muszą zostać wytępieni. Kuzyn Kurtza mówi Marlowowi, że zmarły był muzykiem (z innych rozmów wynika, że zajmował się również malowaniem i pisaniem). Prywatną korespondencję Kurtza, Marlowe przekazuje jego narzeczonej. Kobieta jest pewna, że Kurtz był wyjątkowy. Kiedy pyta Marlowa o ostatnie słowa narzeczonego przed śmiercią, ten odpowiada, że było to jej imię. Nie wspomina, co naprawdę robił Kurtz. Gdyby to uczynił „byłoby się zrobiło za ciemno, beznadziejnie ciemno...” Tak kończy się opowieść Marlowa. Słuchacze milczą. Na morzu widać szlak, który zdaje się prowadzić „do jądra niezmierzonej ciemności". Geneza utworu Jądro ciemności i symboliczny tytuł powieści Utwór jest protestem autora przeciw nieetycznej działalności białych ludzi wobec mieszkańców kolonizowanych obszarów Wolnego Państwa Kongo. Jest próbą przeciwstawienia się złu. Joseph Conrad w dużej mierze opierał się na osobistych doświadczeniach. W wieku 31 lat odbył podróż rzeką Kongo i był świadkiem okrucieństwa Europejczyków. „Jądro ciemności” początkowo ukazało się w trzech odcinkach na łamach prasy. Jako książka swą premierę miało w 1902 roku. Jej tytuł jest symboliczny, może oznaczać: nieznane, zatopione w ciemności tereny, do których człowiek jeszcze nie dotarł, zło, które panuje podczas kolonizacji, ciemną stronę natury człowieka, to, do czego jest zdolny. Krytycy literatury spierają się co do gatunku. Jedni uważają, że „Jądro ciemności” to nowela, inni, że to powieścią przygodową. Najczęściej nazywa się ten utwór po prostu opowiadaniem. Jądro ciemności – opis bohaterów Charles Marlow – narrator. Z zawodu marynarz. Lubi tradycję, ceni odwagę, uczciwość, pracowitość oraz odpowiedzialność. Jest kapitanem parowca. Kursuje po rzece z towarami oraz odkrywa nieznane tereny. Kurtz – inteligentny i utalentowany. Ma udziały w zyskach z handlu kością słoniową. Odizolowany od białych. Nikt go nie kontroluje. Podporządkowuje sobie okoliczne wioski. Jego czyny przerywa choroba. Ciotka Marlowa – wpływowa, idealizuje wyobrażenia na temat działalności Europejczyków w Afryce. Lekarz w Brukseli – wykonuje badania osób, które wyjeżdżają do Afryki. Ostrzega Marlowa przed wpływem kontynentu na psychikę Europejczyków. Młody Rosjanin – zafascynowany Kurtzem, opiekuje się nim. Zobacz także: Stary człowiek i morze — streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Lektury obowiązkowe na egzamin ósmoklasisty Nowe lektury szkolne — jakie zmiany zaszły w kanonie lektur?
Latarnik – streszczenie, plan wydarzeń, problematyka
Choć nie wiemy, jak miał na imię, ani ile dokładnie miał lat – Skawiński jest chyba najsłynniejszym latarnikiem w dziejach polskiej literatury. Przedstawiamy streszczenie noweli Henryka Sienkiewicza, dzięki któremu szybko i dokładnie przypomnisz sobie, o czym jest „Latarnik”.
Zanim przeczytasz streszczenie „Latarnika”, zerknij też na plan wydarzeń. Sprawdź również, jakie motywy podejmuje utwór oraz co warto wiedzieć na temat występujących w nim bohaterów. Najważniejszym bohaterem jest oczywiście tytułowy latarnik, którego poznajemy w chwili, gdy wydaje się, że po czterdziestu latach tułaczki, zyskuje idealne miejsce do spędzenia starości... Spis treści: „Latarnik” – plan wydarzeń „Latarnik” – streszczenie Geneza i gatunek utworu „Latarnik” Problematyka utworu „Latarnik” „Latarnik” – opis bohaterów Latarnik – plan wydarzeń Pojawienie się Skawińskiego w Aspinwall i objęcie posady latarnika. Wspomnienia latarnika. Codzienne obowiązki latarnika. Monotonność codziennych zajęć. Przyjście paczki z polskimi książkami. Fala wspomnień z ojczystego kraju. Zaniedbanie obowiązków przez latarnika. Wyrzucenie latarnika z pracy. Opuszczenie Aspinwall. Latarnik – streszczenie Nowela „Latarnik” rozpoczyna się adnotacją autora, że opowieść, którą za chwilę poznamy, osnuta jest na faktach. I Pewnego dnia, w nadmorskiej miejscowości Aspinwall bez wieści przepada latarnik. Zaczynają się poszukiwania jego następcy. Latarnia w Zatoce Moskitów zapewniała bezpieczeństwo statkom płynącym z Nowego Jorku do Panamy. Na tym stanowisku sprawdzić mógł się jedynie człowiek, który nie boi się samotności, dojrzały, ale i sprawny fizycznie — na górę wieży wiodło aż czterysta schodów, które należało pokonywać kilka razy w ciągu doby. Osobą odpowiedzialną za zatrudnienie nowego latarnika był konsul Stanów Zjednoczonych, Izaak Falconbridge. To do niego zgłosił się siedemdziesięcioletni człowiek o białych włosach, opalonej skórze i ruchach żołnierza. Był Polakiem. Nazywał się Skawiński. Mówił, że nadaje się do tej pracy, gdyż jest silny i zna morze. Zapewnił też, że dotychczasowa tułaczka sprawiła, że jest zmęczony i pragnie spokoju. Przekonywał: Jestem jak statek, który jeśli nie wejdzie do portu, to utonie... Konsul zdecydował się go zatrudnić. Tego samego wieczoru Skawiński stał na balkonie i patrzył w niebo, rozmyślając o przeszłości. Żadnej pracy się nie bał, zawsze pracował uczciwie, lecz gdy dorobił się czegoś, zaraz to tracił. Handlował z dzikimi plemionami w Brazylii. W Kalifornii prowadził własną firmę. Pewnego razu jego tratwa rozbiła się na Amazonce i ledwo uszedł z życiem, tułając się po puszczy. Pływał jako harpunnik, założył również ze wspólnikiem fabrykę cygar w Hawanie, ale gdy chorował, został oszukany i okradziony. Skawiński mimo wszystko nigdy nie tracił wiary w odmianę losu, zaczynał zawsze wszystko od nowa. Zmian najczęściej oczekiwał wraz z przyjściem zimy, lecz im był starszy, tym bardziej tracił energię. W końcu dopadła go nostalgia i chęć pozostania na dłużej w jednym miejscu. Czuł, że jako latarnik nie tylko się sprawdzi, ale i odpocznie. II Mijały tygodnie. Latarnik czuł się szczęśliwy. Był już stary i monotonny tryb życia, który teraz prowadził, zapewniał mu spokój. Wstawał dosyć wcześnie, jadł śniadanie i obserwował płynące statki oraz port w Aspinwall, a za nim podzwrotnikowy las. W wolnych chwilach Skawiński przechadzał się, karmił mewy i łowił ryby. Każdej niedzieli ubrany w granatowy strój strażniczy szedł do kościoła. Kupował hiszpańską gazetę, pożyczał od konsula nowojorską prasę i szukał w niej wiadomości z Europy. Czasem rozmawiał ze strażnikiem Johnsem, który przywoził mu wodę i żywność. III Pewnego razu oprócz pakunku z żywnością latarnik znalazł na brzegu morza zaadresowaną do niego paczkę. Okazało się, że znajdują się w niej polskie książki. Nie mając pojęcia, skąd pochodzi przesyłka, Skawiński sięgnął po jedną z nich. Był to „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza. Latarnik czytał dzieło z bijącym sercem. Łzy cisnęły mu się do oczu. Wreszcie, targany tęsknotą, rzucił się z płaczem na ziemię. Obudziły go ptaki, domagające się poczęstunku. Skawiński nakarmił je i czytał dalej. Podczas lektury oczyma wyobraźni widział rodzinną wieś. Z zadumy wyrwał go głos strażnika. Dopiero po chwili zrozumiał, co się stało – w nocy rozbiła się łódź, ponieważ latarnia pozostała ciemna. Na szczęście nikt nie utonął, ale latarnik pobladł na myśl, że mógł przyczynić się do śmierci niewinnych ludzi. Parę dni później widziano go na pokładzie statku płynącego do Nowego Jorku. Postarzał się. Wbrew pierwotnym planom, znów ruszał w wędrówkę po świecie. Oczy mu błyszczały, trzymał w ręce książkę, jakby bał się, że ktoś ją ukradnie. Zobacz także: „Latarnik” H. Sienkiewicza: test wiedzy z lektury Geneza i gatunek utworu Latarnik Henryk Sienkiewicz napisał „Latarnika” po powrocie z czteroletniego pobytu za granicą (w 1881 roku, dzieło ukazało się w 1882 roku). Ten pozytywistyczny utwór opisuje losy Sławińskiego, który czytając „Pana Tadeusza”, zapomniał o swych obowiązkach bez reszty pochłonięty lekturą. O dziejach Skawińskiego mówi się jako o przypowieści na temat losów polskich emigrantów. Utwór jest nowelą, tzn. krótkim utworem prozatorskim o małej liczbie bohaterów i z wyraźnie zarysowaną jednowątkową akcją, która posiada punkt kulminacyjny (zwrot akcji następuje z chwilą dotarcia paczki z książkami). Problematyka utworu Latarnik Problematyka zawarta w noweli „Latarnik” obejmuje takie zagadnienia jak: emigracja, szukanie przez emigranta swojego miejsca na ziemi, tęsknotę za krajem, rodzinnymi stronami, ojczystym językiem, samotność, patriotyzm (Skawiński opuścił kraj po udziale w powstaniu listopadowym) los żołnierza (udział w Wiośnie Ludów na Węgrzech oraz w wojnie secesyjnej w Stanach Zjednoczonych), starość, odpowiedzialność, zaniedbanie obowiązków, wpływ książek na los człowieka, kojący wpływ przyrody. Latarnik – opis bohaterów Latarnik Skawiński – główny bohater. Stary człowiek, mający około siedemdziesięciu lat lub więcej. Miał białe włosy, opaloną cerę, wyprostowaną postawę i zdecydowane, żołnierskie ruchy. Był człowiekiem pogodnym, nie tracił wewnętrznego spokoju. Uczciwość rzucała go w wir walki o wolność i sprawiedliwość. Bywał zbyt łatwowierny, ale odznaczał się szlachetnością i odwagą. Mr Izaak Falconbridge – konsul Stanów Zjednoczonych w Panamie. Uczciwy, dobry, potrafił ocenić wartość innych. Przyjął do pracy Skawińskiego, podziwiał jego waleczność i odwagę żołnierza. Johns – strażnik portowy. Przyniósł Skawińskiemu wiadomość o zatonięciu łodzi oraz o jego zwolnieniu. Zobacz także: Pan Tadeusz — sprawdź, jak dobrze znasz epopeję narodową [TEST] Stary człowiek i morze — streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Zemsta - test ze znajomości lektury
Ludzie bezdomni – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
„Ludzie bezdomni” to powieść, która wyszła spod pióra Stefana Żeromskiego w 1899 roku. Opowiada o młodym lekarzu Tomaszu Judymie, który zakochuje się w Joannie Podborskiej oraz angażuje się w działalność społeczną. Streszczenie „Ludzi bezdomnych” pomoże przypomnieć sobie, co warto zapamiętać na temat tej lektury.
„Ludzie bezdomni” to powieść modernistyczna (powstała w epoce Młodej Polski). Uznana za najważniejsze dzieło przełomu wieków, określana była mianem „książki-czynu”. Nikt dotąd nie pisał w ten sposób o problemach społecznych, przede wszystkim o obojętności wobec najbiedniejszych. Spis treści: „Ludzie bezdomni” – plan wydarzeń „Ludzie bezdomni” – streszczenie krótkie „Ludzie bezdomni” – streszczenie szczegółowe Geneza „Ludzi bezdomnych” i najważniejsze symbole w powieści „Ludzie bezdomni” – opis bohaterów „Ludzie bezdomni” – plan wydarzeń Spotkanie w Luwrze z panią Niewadzką, jej wnuczkami i ich guwernantką, Joanną Podborską. Powrót Judyma z Paryża do Warszawy. Odczyt Judyma na spotkaniu z lekarzami. Otwarcie prywatnej praktyki w Warszawie. Wyjazd Judyma do Cisów. Spotkanie Judyma z panną Joanną Podborską. Walka z epidemią. Miłość Judyma do Joanny. Zaręczyny. Narastające konflikty z osobami zarządzającymi szpitalem w Cisach. Objęcie posady lekarza przy kopalni w Sosnowcu. Samobójstwo Korzeckiego. Przyjazd Joanny do Sosnowca. Zerwanie zaręczyn przez Judyma. Poświęcenie się pomocy biednym. „Ludzie bezdomni” – streszczenie krótkie Tomasz Judym studiuje medycynę w Paryżu. Pewnego dnia w Luwrze poznaje panią Niewadzką i jej wnuczki oraz towarzyszącą im guwernantkę, Joasię. Rok później Judym wraca do Warszawy. Ze względu na swoje idealistyczne poglądy nie zostaje ciepło przyjęty w warszawskim środowisku lekarskim. Trafia do ośrodka leczniczego w Cisach. Współwłaścicielką lecznicy jest pani Niewadzka. W Cisach spotyka również Joasię. Tomasz myśli o możliwie najlepszych warunkach życia kuracjuszy i mieszkańców okolicy – to jednak nie spotyka się ze zrozumieniem dyrektora szpitala. Judym po kłótni opuszcza Cisy. W podróży spotyka Korzeckiego, który proponuje mu wyjazd i pracę w Zagłębiu (obok Śląska). Pewnego dnia do Sosnowca przyjeżdża Joasia, w której Judym jest zakochany. Młoda kobieta dzieli się z nim swymi marzeniami o założeniu szpitala i rodziny. Tomasz odmawia, mówiąc, że nie może myśleć o własnym szczęściu, ponieważ ma do spłacenia dług społeczeństwu. „Ludzie bezdomni” – streszczenie szczegółowe Tom 1 Wenus z Milo Tomasz Judym studiuje w Paryżu medycynę. Pewnego dnia, gdy zwiedza Luwr i podziwia posąg Wenus z Milo, słyszy rozmowę w języku polskim. Tak poznje panią Niewadzką, jej dwie wnuczki, Wandę i Natalię oraz ich guwernantkę, Joannę Podborską. Na drugi dzień całą piątką zwiedzają Wersal. Kolejnego dnia rodaczki Judyma wyjeżdżają do Polski. W pocie czoła Rok później Judym wraca do kraju. W Warszawie odwiedza mieszkanie swego brata, Wiktora, przy ul. Ciepłej. To miejsce, w którym miejscu spędził swoje dzieciństwo. Zastaje tam tylko ciotkę Pelagię. Na wieść, że brat jest w pracy, Tomasz Judym rusza do fabryki cygar (miejsce pracy brata i jego żony Teosi). Kolejnego dnia o świcie Judym ponownie pojawia się na ulicy Ciepłej. Odprowadza brata do fabryki. Wspominają dzieciństwo, które nie należało do szczęśliwych. Judym ma okazję zobaczyć pracę robotników fabrycznych. Mrzonki Tomasz dostaje zaproszenie do domu doktora Czernisza. Europejskiej sławy lekarz organizuje spotkanie warszawskich lekarzy. Doktor Judym wygłasza tam referat na temat znaczenia higieny i obojętności lekarzy wobec losu biednych pacjentów. Napisany jeszcze w Paryżu test bulwersuje zebranych. Broniąc swojej postawy, sugerują Judymowi, by leczył za darmo… Tomasz odrzuca ten pomysł. Judym wraca ze spotkania z doktorem Chmielnickim, dla którego medycyna jest sposobem na biznes. Tomasz mówi, że w przyszłości lekarze na pewno będą pochylać się zarówno nad bogatymi, jak i biednymi pacjentami i że zmieni to oblicze świata. Według Chmielnickiego wizja Judyma to mrzonki. Smutek Na początku października doktor Judym spaceruje po Alejach Ujazdowskich. Jesienny krajobraz skłania go do pesymistycznych refleksji. Rozmyśla o swoich przekonaniach i dochodzi do wniosku, że walka z krzywdą ludzką to jedynie marzenia. Ze smutkiem patrzy na powozy. W jednym z nich dostrzega znajome z Paryża – Wandę, Natalię i ich guwernantkę, Joasię. Ta ostatnia obdarza go uśmiechem. Praktyka Wystąpienie na czerwcowej kolacji u doktora Czernisza sprawia, że Judym nie zostaje przyjęty do środowiska warszawskich lekarzy. Pracuje w szpitalu, wieczorami bezskutecznie oczekując pacjentów w prywatnym gabinecie. Zaczyna brakować mu pieniędzy (wspiera rodzinę z ulicy Ciepłej). Wiosną dr Chmielnicki namawia Tomasza, by został lekarzem w zakładzie leczniczym w miejscowości Cisy. Judym zgadza się spotkać z dyrektorem, dr Węglichowskim. Okazuje się, że lecznica to własność pani Niewadzkiej. Swawolny Dyzio W kwietniu dr Judym wyjezdża z Warszawy do Cisów. Podróż pociągiem upływa w towarzystwie złośliwego 10-letniego Dyzia i jego matki. Po opuszczeniu pociągu, przy dorożkach, okazuje się, że jego współtowarzysze podróży również jadą do Cisów. Wyprowadzony z równowagi Judym daje Dyziowi parę klapsów i postanawia dojść do lecznicy na piechotę. W mijanej wiosce zmienia zdanie i postanawia wynająć wóz. Podczas podróży pijany woźnica doprowadza do wypadku – wóz ląduje w rowie. Po dotarciu do zakładu leczniczego, Judym jest pełen optymizmu. Uważa, że znalazł się w miejscu, gdzie będzie mógł pomagać ludziom. Cisy Na drugi dzień Judym zaczyna poznawać Cisy i odwiedza pierwszych pacjentów. Oprócz pani Niewadzkiej, właścicielem lecznicy jest pan Leszczykowski. Tomasz pisze do niego list. Kwiat Tuberozy Ciąg dalszy zaznajamiania się z Cisami i mieszkańcami okolicy. Pewnego dnia nieopodal kościoła Judym spotyka Natalię, Wandę i Joannę. Wraz z nimi zostaje zaproszony na śniadanie do proboszcza. Przy stole gości również Karbowski, pacjent ze szpitala w Cisach. Tomasz dostrzega, że coś łączy młodzieńca z panną Natalią. Nie jest zadowolony, ponieważ piękna dziewczyna spodobała mu się już w Paryżu… Przyjdź Mija zima. Siedząc przy otwartym oknie, Tomasz myśli o miłości. „Na coś niesłychanego czekał, na przyjście czyjeś…” Zwierzenia Pamiętnik Joanny Podborskiej pisany od 17 października do 5 czerwca. Młoda nauczycielka w swych zapiskach wspomina czasy nauki w Kielcach, odwiedzone miejscowości, pierwszą pracę w stolicy. Sporo miejsca zajmują też jej przemyślenia na temat sytuacji społecznej. Tom 2 Poczciwe prowincjonalne idee Doktor Judym wciąż pracuje w Cisach. Zaczyna o siebie dbać, modnie się ubierać i flirtować. Jest lubiany. W związku z tym, że Karbowskiego nie ma już w Cisach, podczas balu adoruje Natalię. Panna Orszeńska nie jest jednak zainteresowana względami Tomasza. Jesień to czas, gdy w okolicy wybucha malaria. Pacjentów jest tak wielu, że nie mieszczą się w szpitalu. Niewadzka prosi Judyma o pomoc w urządzeniu małego oddziału szpitalnego dla „brudasów” w starej piekarni. Tomasz nie jest zachwycony. Starcy Starcami są poważani seniorzy z Cisów – dyrektor Węglichowski, administrator lecznicy Krzywosąd Chobrzański, ksiądz proboszcz, niejaki Listwa, Worszewicz i kilku pacjentów. Poglądy „starców” mają się nijak do pomysłów Judyma, który pragnie zmian w lecznicy i okolicy. Dyrektor nie zgadza się np. na pomysł osuszenia okolicznych stawów. W czasie jednego ze spotkań, Judym słyszy oskarżenie, że marnuje pieniądze Leszczykowskiego (na nowy parkan, pielęgnację sadu, zatrudnienie dozorczyni Wajsmanowej). Dyrektor ośrodka i inni „starcy” patrzą na Tomasza z coraz większą niechęcią. Wczesną wiosną Judym ponawia prośbę o osuszenie stawów – ich brudna woda sprzyja rozwojowi zakażeń. Dyrektor się nie zgadza. Ta łza, co z oczu twoich spływa… Tomaszowi udaje się odłożyć pewną sumę, może więc pomóc bratu w wyjeździe za granicę. Wiktor wyjeżdża w lutym. O świcie Kwiecień. Pewnego ranka, w drodze do pacjentów Tomasz spotyka Joasię. Dowiaduje się, że Natalia uciekła z Karbowskim i poślubiła go, wbrew woli babci. Joasia przypuszcza, że Tomasz jest zakochany w Natalii i że ta wiadomość jest dla niego bolesna. Judym zaprzecza. Kiedy Joasia odjeżdża powozem, Tomasz zdaje sobie sprawę, że osobą, którą kocha, jest właśnie panna Podborska. W drodze Czerwiec. Brat Tomasza nalega, by żona i dzieci przyjechały do niego, do Szwajcarii. W podróży Teosia nie wysiada na właściwej stacji, na szczęście może liczyć na pomoc młodej pary. To Natalia i jej mąż, Karbowski. Na miejscu dzieci Teosi i Wiktora niszczą winorośl – budzi to gniew człowieka, który wynajmuje mieszkanie emigrantowi. Rodzina musi opuścić to miejsce. Wiktor planuje podróż do Ameryki. Teosia uświadamia sobie, że pewnie już nigdy nie wrócą do Polski. O zmierzchu Tymczasem w Cisach zakochany Tomasz Judym żyje od spotkania do spotkania z Joasią. Wreszcie pewnego czerwcowego dnia wyznaje jej miłość. Szewska pasja Robotnicy, którzy wydobywają szlam z cisowskich stawów, zapadają na febrę. Tomasz zbyt wiele uwagi poświęca Joasi, by wiedzieć, że administrator kazał spuścić szlam do rzeki. Na wieść o tym, że źródło wody pitnej zostało zanieczyszczone, Judym wpada we wściekłość. Po chwili koi go jednak myśl o ukochanej. Wzburzenie wraca na widok Krzywosąda Chobrzyńskiego i Węglichowskiego, którzy udają, że go nie dostrzegają. Judym mówi, że ośrodek leczniczy w Cisach jest kłamstwem wobec pacjentów. Dyrektor Węglichowski nakazuje Tomaszowi nie wtrącać się w sprawy kuracjuszy i szpitala. W odpowiedzi Judym nazywa go „starym osłem” a Krzywosąda wrzuca do stawu. Gdzie oczy poniosą Judym zwalnia się z pracy w ośrodku. Tłumaczy Joasi, dlaczego musi wyjechać z Cisów. Podczas podróży spotyka inżyniera Korzeckiego, którego poznał w Paryżu. Korzecki przekonuje Judyma, by jechał z nim do Zagłębia. Na miejscu odwiedzają kopalnię. Tomasz pisze list do Joasi, ale go niszczy. Glikauf Tomasz Judym zwiedza miasto. Jest smutny i nie wie, co robić. Korzecki znów zabiera go do kopalni, gdzie oglądają pracę górników. Pracownicy kopalni witają się, mówiąc „Glikauf” (zwrot z języka niemieckiego, który oznacza „Szczęść Boże”). Mężczyźni są świadkami, jak jeden z pracowników okłada konia batem. Tomasz uważa, że to karygodne. Korzecki odpowiada, że nie ma już sił, by uczyć pracowników prawidłowych postaw. Pielgrzym Judym i Korzecki odwiedzają inżyniera Kalinowicza. Judym uczestniczy w spotkaniu tylko ciałem – myślami będąc przy Joasi. Za oknem trwa burza. Korzecki w pewnym momencie cytuje wiersz Juliusza Słowackiego Smutno mi Boże. Jakże biednym jest ten, kto musi teraz iść nieznaną, straszną drogą. Kto spieszy się do niewidomego celu, kto idzie, idzie bez końca… Ten „pielgrzym, co się w drodze trudzi. Przy blasku gromu”. Asperges me… Do Korzeckiego przychodzi młody Daszkowski. Mówi, że matka zachorowała i prosi, by Judym ją zbadał. Kobieta jest ciężko chora, nie chce umierać ze względu na dzieci. Kiedy doktor Judym patrzy jak Daszkowska się modli – słyszy krzyk pawia. Odgłos ten dociera do jego uszu również w drodze powrotnej. Tytuł rozdziału „Asperges me” pochodzi z Psalmu 51, śpiewanego podczas święcenia wiernych wodą w dni świąteczne. Wspomina ten zwyczaj inżynier Korzecki. Dajmonion Tomasz Judym zaczyna pracę jako lekarz w Sosnowcu. Jego pacjentami są pracownicy fabryki. List od Korzeckiego sprawia, że rusza odwiedzić przyjaciela – Korzecki cytuje Sokratesa, słowa wskazują na depresję inżyniera, jednak z początku Judym bierze to za kolejne dziwactwo mężczyzny. Judym przybywa za późno – Korzecki popełnił samobójstwo. Rozdarta sosna Joasia przyjeżdża do Sosnowca. Planuje wraz z panią Niewadzką i Wandą odwiedzić w Dreznie Karbowskich. Tomasz odbiera ją ze stacji, jednak spotkaniu towarzyszy dziwne napięcie. Judym pokazuje Joasi kopalnię i domy swych pacjentów na przedmieściach. Podborska zwierza się Tomaszowi, że pragnie, by wspólnie założyli szpital i… rodzinę. Judym tłumaczy, że to niemożliwe, ponieważ ma do spłacenia dług wobec społeczeństwa. To nie pozwala mu myśleć o sobie. Joasia życzy mu szczęścia i idzie w stronę stacji. Tomasz samotnie wędruje przed siebie. Przyznaje przed samym sobą, że nienawidzi kopalni. W pewnej chwili widzi rozdartą sosnę. Pada na ziemię, leżąc, słyszy, odgłos odjeżdżającego pociągu, wybuchy dynamitu w kopalni. Ma też wrażenie, że jego uszu dobiega też czyjś płacz. Geneza „Ludzi bezdomnych” i najważniejsze symbole w powieści Pierwowzorem głównego bohatera „Ludzi bezdomnych” był Tomasz Janiszewski, którego Żeromski poznał osobiście w Zakopanem. Podczas pisania powieści autor rzetelnie przygotowywał się do oddania panujących realiów, a także własnych poglądów na sytuację społeczną. Stefan Żeromski po publikacji „Ludzi bezdomnych” został ogłoszony „pisarzem – budzicielem ludzkiego sumienia”. Podczas lektury (również streszczenia) „Ludzi bezdomnych” warto zwrócić uwagę na symbole, które pojawiają się w powieści: Wenus z Milo – symbolizuje miłość, szczęście, harmonię i piękno; posąg z Luwru to też symbol świata ludzi światłych i bogatych, którzy mogą pozwolić sobie na podziwianie dzieł sztuki (do którego aspiruje Tomasz Judym); Rybak – obraz z Luwru, przeciwieństwo Wenus z Milo, symbolizuje świat biedoty (z którego pochodzi Tomasz Judym); Kwiat tuberozy – symbolizuje piękno, które pozostaje bezużyteczne; Krzyk pawia – oznacza cierpienie i śmierć (Judym słyszy go, gdy odwiedza śmiertelnie chorą panią Daszowską), inne znaczenie pawiego krzyku to przemiana, która zachodzi w Judymie (decyduje się pomagać biednym, choćby za cenę własnego szczęścia); Burza, ogień – symbolizują rewolucję, przemianę w perspektywie spojrzenia na sprawy społeczne; Pielgrzym z utworu Słowackiego – motyw z epoki romantycznej, oznaczający wędrówkę do ziemi obiecanej, celu, wolności; Rozdarta sosna – symbolizuje rozdarcie Judyma, który musiał wybrać pomiędzy życiem z Joanną a samotnym życiem w służbie potrzebującym. „Ludzie bezdomni” – opis bohaterów Tomasz Judym – młody lekarz, syn warszawskiego szewca alkoholika. Udało mu się zdobyć doświadczenie i wyjechać do Paryża na praktykę lekarską. Jest wrażliwy na ludzką krzywdę. Szuka pomocy u innych lekarzy, nie widzi jednak ich zainteresowania losem ludzi. Wybiera samotną walkę o poprawę warunków ubogich ludzi. Najpierw jest zakochany w Natalii, potem w Joannie, którą porzuca na rzecz pomocy ubogim. Joanna Podborska – panna, przyjaciółka pani Niewadzkiej. Ładna, pracowita, mądra. Zakochana w Judymie ma nadzieję na szczęśliwe życie u jego boku. Pragnie go wspierać, nie boi się ciężkiej pracy. Jest zrozpaczona, gdy ukochany ją odrzuca. Wiktor Judym – brat Tomasza, robotnik. Poszukiwany przez policję ucieka wraz z żoną i dziećmi do Ameryki. Pani Niewadzka – bogata wdowa, wychowuje dwie wnuczki – Natalię i Wandę. Natalia Orszeńska – siedemnastoletnia panna, niezależna, łamie konwenanse, ucieka z Karbowskim i bierze z nim cichy ślub. Wanda Orszeńska – młodsza siostra Natalii. Korzecki – inżynier, znajomy Tomasza Judyma. Zaangażowany w działalność konspiracyjną. Samotny, znużony życiem. Toczy wewnętrzną walkę ze śmiercią, popełnia samobójstwo. Węglichowski – lekarz, dyrektor zakładu w Cisach. Krzywosąd Chobrzański – administrator zakładu w Cisach. Zobacz także: Granica - streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Egzamin ósmoklasisty 2023: kiedy, jak wygląda, ile trwa? Lektury obowiązkowe na egzamin ósmoklasisty
Dziady cz. IV – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów, problematyka
Czwarta część „Dziadów” Adama Mickiewicza to tajemnicza biografia młodego mężczyzny, który doświadczył miłości romantycznej. Jedno jest pewne: Gustaw wie, że miłość potrafi być niebem i piekłem. Romantyczne przeświadczenie o wyższości serca nad rozumem przemieniło go w upiora. Szczegółowe streszczenie IV części „Dziadów” pozwoli ci przypomnieć sobie najważniejsze zagadnienia dzieła.
„Dziady” cz. IV to przykład dramatu romantycznego. Fabuła skupia się wokół postaci Gustawa — nieszczęśliwego odtrąconego kochanka, któremu nie dane było zaznać spokoju ani za życia, ani po śmierci. Pojawia się jako duch, by przestrzec innych przed popełnieniem jego błędów... Spis treści: Dziady cz. IV – plan wydarzeń Dziady cz. IV – streszczenie szczegółowe Geneza utworu Dziady cz. IV Problematyka utworu Dziady cz. IV Dziady cz. IV – opis bohaterów Dziady cz. IV – plan wydarzeń Modlitwa Księdza. Pojawienie się Pustelnika. Historia tragicznej miłości. Rozpoznanie Gustawa. Wspomnienie ślubu. Potępienie kobiet za niestałość. Szaleństwo i samobójstwo Gustawa. Prośba o przywrócenie obrzędu Dziadów. Spór Księdza i Gustawa. Przestroga. Odejście ducha. Dziady cz. IV – streszczenie szczegółowe Na stole w domu Księdza, przed ołtarzykiem Najświętszej Marii Panny, płoną świece. Po kolacji Ksiądz modli się wraz z dziećmi (jest kapłanem prawosławnym, więc może mieć rodzinę). Niespodziewanie wchodzi gość. Jest nim Pustelnik. Jego wygląd przeraża dzieci, które widzą w nim upiora. Proszą, by nie zabierał im ojca. Za oknem szaleje burza. Pustelnik mówi, że już widział ten dom trzy lata temu przed śmiercią. Ksiądz nie rozumie jego słów. Jedno z dzieci śmieje się z jego stroju. Odziany w łachmany Pustelnik z liśćmi we włosach napomina dziecko, by nie śmiało się z nieszczęśliwych ludzi. Bierze do ręki książki, przegląda je i przyznaje, że to one wpoiły mu romantyczne ideały miłości (chodzi między innymi o „Cierpienia młodego Wertera”. Ciskając tomem, mówi: „Młodości mojej niebo i tortury! One zwichnęły osadę mych skrzydeł I wyłamały do góry, Że już nie mogłem na dół skręcić lotu”. Ksiądz widzi jego cierpienie. Pustelnik przerywa opowieść i wspomina o przyjacielu, który mu towarzyszy (jest nim jodłowa gałąź). Wychodzi, a po chwili wraca. Kontynuując swoje skargi, wspomina utraconą miłość, dziewczynę, która go odtrąciła. Pustelnik zarzuca Księdzu, że nie wie, czym jest miłość mężczyzny do kobiety. Ksiądz odpowiada, że był kiedyś żonaty, lecz jego żona zmarła. Próbując pocieszyć Księdza, Pustelnik oznajmia, że każda dziewczyna umiera, gdy staje się żoną. Na potwierdzenie swych słów Pustelnik opowiada o trzech rodzajach śmieci. Pierwsza to śmierć ciała, druga – śmierć straszniejsza od poprzedniej, która następuje w wyniku rozstania dwojga kochanków. Ta śmierć zabija tylko jedno z nich. Wiele wskazuje, że Pustelnik doświadczył właśnie tego rodzaju śmierci. Trzecia śmierć następuje w chwili potępienia za grzechy. Mężczyzna przytacza historię bogacza, nieczułego na nieszczęście innych lichwiarza, który po śmierci musi odbyć pokutę za grzechy. Zegar wybija godzinę dziesiątą. Gaśnie jedna ze świec na stole. Ksiądz rozpoznaje w nieznajomym Gustawa, swego dawnego ucznia. Gustaw opowiada o odwiedzinach w rodzinnym domu. Wspomina, że panowało tam kiedyś dużo radości i śmiechu, teraz po odejściu jego i matki dom stoi opuszczony. Wspomina również beztroskie dzieciństwo i młodość. Przypomina sobie spotkania z dziewczyną. Wraca do złych wspomnień, do rozstania, do ślubu ukochanej z bogatym człowiekiem i jej wesela, na które trafił po przybyciu w rodzinne strony. Ślub ukochanej doprowadził go do rozpaczy. Gustaw chciał wtargnąć na przyjęcie weselne, lecz zmysły odmówiły mu posłuszeństwa i padł bez przytomności. Gdy się ocknął, wiedział, że nie ma dla niego miejsca wśród żywych. Możemy się domyślać, że targnął się swoje życie. Wspominając przeszłość, Gustaw popada w obłęd, staje się gwałtowny, wbija sztylet we własną pierś, ale nie umiera (jest więc upiorem). Ksiądz jest przerażony. Gustaw uspokaja go, tłumaczy, że to wszystko jest jego pokutą. Pobyt Gustawa u Księdza zbliża się ku końcowi. Mężczyzna pyta Księdza, dlaczego nie ma już obrzędu Dziadów. Ksiądz odpowiada, że to zabobon, który jest źródłem dziwacznych opowieści. Gustaw oskarża go o brak wiary w życie pozagrobowe i ponownie wzywa ducha zaklętego w kantorku. Ksiądz dowiaduje się, że mężczyzna jest upiorem. Zjawa prosi o przywrócenie Dziadów. Zegar wybija godzinę dwunastą, a przed obrazem Najświętszej Marii Panny gaśnie światło. Gustaw milknie i znika. Godziny w Dziadach cz. IV Historia Gustawa podzielona jest na trzy godziny: godzina miłości (rozpoczyna się o 9., w tej godzinie Gustaw mówi o ukochanej, wpływie książek, trzech rodzajach śmierci) godzina rozpaczy (rozpoczyna się o godzinie 10., Gustaw mówi o odwiedzinach ruin rodzinnego domu, rozstaniu z ukochaną, cierpieniu bez granic, samobójstwie) godzina przestrogi (rozpoczyna się o 11., Gustaw zwraca uwagę, że gdy ktoś zaznał szczęścia za życia (np. miłości), nie może na nie liczyć po śmierci, mówi też o tym, że obrzęd Dziadów powinien wrócić). Geneza utworu Dziady cz. IV Adam Mickiewicz pisał IV część „Dziadów” między jesienią 1821 roku a wiosną 1822 roku. To czas, gdy poeta odnosił już pierwsze sukcesy literackie, ale cierpiał również z powodu nieszczęśliwej miłości do Maryli Wereszczakówny i przeżywał śmierć matki. W takich realiach powstał utwór, w którym świat zmarłych współistnieje ze światem żyjących. „Dziady cz. IV” to dzieło romantyczne, bogate w elementy nowatorskie. Świat nadprzyrodzony przenika się ze światem ziemskim, pojawiają się elementy fantastyczne, atmosfera utworu jest tajemnicza, niesamowita. Czwarta część „Dziadów” została opublikowana razem z częścią drugą. Obie określa się mianem „Dziadów wileńsko-kowieńskich” (za względu na ich miejsce powstania). Czwarta część została napisana w Kownie. Problematyka poruszana w czwartej części Dziadów Adam Mickiewicz skupia się w czwartej części Dziadów na sile miłości. Ma być ona najważniejszym uczuciem doświadczanym przez człowieka. Uczuciem, które daje największe szczęście, ale jest też źródłem ogromnego cierpienia, które może doprowadzić do szaleństwa (to miłość romantyczna). Hołduje też popularnej w twórczości epoki romantyzmu idei, że serce jest ważniejsze niż rozum. Twórcy romantyczni często sięgali do ludowego systemu etyczno-moralnego, w którym dobro zawsze jest wynagradzane, a zło karane. Każde przewinienie pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary. Umiejętność odróżnienia dobra od zła, cechująca ludową moralność, wynika właśnie z kierowania się czuciem i wiarą. Zagadnieniem poruszanym w dramacie jest również niestałość uczuć kobiet. To z czwartej części Dziadów pochodzi słynny cytat: Kobieto, puchu marny! Ty wietrzna istoto. Dziady cz. IV – opis bohaterów Gustaw – młody, tajemniczy, samotny. Przejawia oznaki szaleństwa. Ubrany w skrawki materiałów. Dawny uczeń Księdza, zdolny. Żyje wspomnieniami o utraconej miłości. Jego światopogląd ukształtowały książki zbójeckie. Stał się marzycielem. Odrzucony przez ukochaną, która poślubiła innego. Popełnił samobójstwo. Ksiądz – kapłan, wychowujący samotnie dzieci. Stracił rodzinę. Nie potrafił się z tym pogodzić. Dawny nauczyciel Gustawa, dla którego był jak ojciec. Racjonalista o trzeźwym spojrzeniu na świat. Maryla – ukochana Gustawa, miała anielską urodę. Ideał kobiety, doskonała pod każdym względem. Zrezygnowała z prawdziwej miłości dla bogactwa. Nosi imię ukochanej Adama Mickiewicza (która wyszła za mąż za innego mężczyznę) Zobacz także: Zemsta - test ze znajomości lektury Pan Tadeusz - test sprawdzający Test ze znajomości Balladyny
Oda do młodości – streszczenie, analiza i interpretacja
O co chodzi w „Odzie do młodości?” Przede wszystkim o to, że młodość to coś więcej niż etap w życiu człowieka. To czas, kiedy można zmieniać świat, przeciwstawiając się stylowi myślenia i egoizmowi starców. Prócz streszczenia „Ody do młodości” zerknij również na naszą analizę i interpretację tego utworu.
Ten słynny wiersz Adama Mickiewicza, który poznają wszyscy polscy uczniowie, jest prawdziwą pochwałą młodości. Choć napisany językiem, który współczesnemu czytelnikowi może sprawiać lekką trudność w odbiorze, zawiera treści bliskie sercu niemal każdego wchodzącego w dorosłe życie człowieka, czyli odwieczny spór młodego pokolenia ze starym, kontrast między młodością a starością, między nowym, świeżym spojrzeniem na świat, a jego starą skostniałą wizją. W tym wypadku nowością jest to, co niesie romantyzm, a stare są oświeceniowe ideały (między innymi konflikt między uczuciem a rozumem). „Oda do młodości” Mickiewicza powstała w wyniku inspiracji innym dziełem – wierszem Friedricha Schillera „Do radości”, który jest dziś tekstem hymnu Unii Europejskiej. Przedstawiamy streszczenie utworu, który powstał na przełomie dwóch epok - oświecenia i romantyzmu. I zawiera cechy zarówno jednej, jak i drugiej epoki. Spis treści: „Oda do młodości” – streszczenie Geneza i gatunek „Ody do młodości” Analiza i interpretacja „Ody do młodości” Problematyka „Ody do młodości” (podsumowanie) „Oda do młodości” – streszczenie „Odę do młodości” otwiera wers na temat ludzi porównanych do szkieletów. Chwilę potem podmiot liryczny zwraca się do młodości, by dodała mu skrzydeł. Chce się wznieść ponad martwotę, zyskać jak najszerszą perspektywę i otwartość na to, co nowe i pełne nadziei. Przeciwieństwem młodości jest gnuśność, samolubstwo i ograniczenie „starców” przywiązanych do zasad panujących dotąd wśród ludzi. Podmiot liryczny wypowiada się o „starych” z pogardą, nie szczędząc obrazowych porównań. Jednocześnie jest pełen wiary w moc młodości. Innymi słowy, w siłę młodych w walce z tym, co powinno minąć. Osoba mówiąca w wierszu woła: „Gwałt niech się gwałtem odciska, A ze słabością łamać uczmy się za młodu!” Młodość to również, zdaniem podmiotu lirycznego, zdolność nawiązywania trwałych przyjaźni: „Razem młodzi przyjaciele! W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele; Jednością silni, rozumni szałem, Razem młodzi przyjaciele!” Mimo że na świecie wciąż panuje „noc głucha”, to „miłość ogniem zionie”, czyli lada chwila zrobi się nie tylko jasno, ale i ciepło. Miłość (serce) zwycięży rozum, dzięki pokoleniu młodych. Geneza i gatunek „Ody do młodości” Adam Mickiewicz napisał „Odę do młodości” w Boże Narodzenie 1820 roku (dokładnie 26 grudnia, dwa dni po swych 22. urodzinach). To czasy, kiedy kończy się epoka oświecenia (wiek rozumu), a do głosu dochodzą romantycy. W tej sytuacji spór starych z młodymi jest nieunikniony... Informację na temat gatunku mamy jak na dłoni, w tytule utworu. To oda, która odznacza się podniosłym tonem, pochwałami na cześć osoby, zjawiska czy rzeczy i określana jest jako gatunek klasyczny, znany już starożytnym. Analiza i interpretacja „Ody do młodości” Analiza ody odkrywa przed nami, że to wiersz o formie nieregularnej i niedokładnych rymach. Dodaje to dramatyzmu i może być odczytywane, jako przejaw buntu, przeciw tworzeniu strof o równej liczbie wersów, takiej samej liczbie sylab i układzie rymów (na sposób klasyczny, więc oświeceniowy). W wierszu zastosowane są apostrofy, bezpośrednie zwroty do młodości, przyjaciół, czytelników, ziemi i wolności. Mickiewicz w swoim dziele umieścił porównania i epitety o znaczeniu przenośnym. Są też metafory, które pobudzają wyobraźnię czytelnika. Tekst ma podniosły i emocjonalny charakter (wykrzyknienia). Utwór łączy cechy oświeceniowe i romantyczne. Kompozycja opiera się na kontraście między młodością a starością. Jeśli chodzi o interpretację, nie ma wątpliwości, że młodość ukazana jest jako wartość o wielkiej mocy. Podmiot liryczny wierzy w jej potęgę, podobnie jak w siłę przyjaźni pomiędzy młodymi. Porównuje światopogląd starych i młodych, zdecydowanie na korzyść potencjału młodzieży. Wyśmiewa przy tym wady świata tworzonego przez „starych”, pozbawionego świeżości, autentyczności, emocji, przyjaźni, aktywności, rozmachu i wyobraźni. Kontrast między pokoleniami jest jak przepaść... Podmiot liryczny wzywa do rewolucji, w której młodość wygra z odrażającą starością. Problematyka „Ody do młodości” (podsumowanie) Jak widzisz na podstawie streszczenia, analizy i interpretacji „Ody do młodości”, utwór porusza takie zagadnienia jak: spór międzypokoleniowy, krytyka skostniałego oświecenia (mijającej epoki), potęga młodości, potrzeba wspólnej aktywności, konieczność wzniesienia ponad ograniczenia dyktowane przez przeszłość, romantyczny entuzjazm pochwała autentyczności uczuć (serce ponad rozumem). Zobacz także: Środki stylistyczne: czym są, funkcje, przykłady Wykrzyknik: co to jest i jaką pełni funkcję? (PRZYKŁADY I ĆWICZENIA) Dziady cz. 2: trudny tekst z lektury
Mit o Syzyfie – streszczenie, plan wydarzeń, charakterystyka bohatera
Mit o Syzyfie to jeden z przykładów ponadczasowej wartości starożytnej literatury greckiej. Przejmujący tragizm postaci był i jest inspiracją dla pisarzy i innych twórców. Streszczenie mitu o Syzyfie pozwoli ci przypomnieć sobie i uporządkować najważniejsze informacje na temat dziejów jednego z największych nieszczęśników w historii świata.
Mit o Syzyfie był między innymi inspiracją do powstania związku frazeologicznego „syzyfowa praca”, oznaczającego ciężkie starania, wysiłki, nieprzynoszące żadnych efektów. Mitologiczny motyw Syzyfa znajduje zastosowanie także w dziedzinie psychologii. Tak zwany syndrom Syzyfa pojawia się między innymi u sportowców, którzy mimo wciąż podejmowanych wysiłków nie osiągają lepszego wyniku w klasyfikacjach (choć teoretycznie powinni być coraz lepsi). Spis treści: Mit o Syzyfie – plan wydarzeń Mit o Syzyfie – streszczenie Interpretacja mitu o Syzyfie Motyw kary w micie o Syzyfie Charakterystyka Syzyfa Mit o Syzyfie – plan wydarzeń Syzyf władcą Koryntu. Udział Syzyfa w uczcie na Olimpie. Plotkowanie Syzyfa i gniew bogów. Podstęp Syzyfa: uwięzienie Tanatosa, boga śmierci. Wieczne życie na ziemi. Uwolnienie Tanatosa. Syzyfowa praca. Mit o Syzyfie – streszczenie Syzyf był człowiekiem popularnym i lubianym. Cieszył się również szacunkiem bogów. Często zapraszano go na uczty i uroczystości, które odbywały się na Olimpie, siedzibie bogów. Syzyf jadał tam pokarmy, które pozwalały mu utrzymać wiecznie młody wygląd. Miał jednak pewną słabość, którą była skłonność do plotkowania. Bogom niezbyt się to podobało, ale nie gniewali się na Syzyfa do czasu, gdy ten wyjawił tajemnicę Zeusa. Zagniewany Zeus postanowił ukarać Zeusa śmiercią. Przebiegły Syzyf nakazał żonie, by nie urządzała mu pogrzebu. W ten sposób chciał mieć powód, by wrócić na ziemię i dopilnować spraw związanych ze swym pochówkiem. Opuściwszy Hades, krainę zmarłych, Syzyf wcale nie zamierzał tam wracać. Ukrył się, a gdy Zeus posłał doń samego boga śmierci, Tanatosa — Syzyf uwięził go w lochach. W tej chwili z ziemi zniknęła śmierć, a ludzie zyskali nieśmiertelność. Bogowie nie mogli tego tak zostawić. Bóg Hermes uwolnił Tanatosa, który sprowadził Syzyfa do Tartaru, najbardziej mrocznej części Hadesu. Jak głosi mit, aż do dziś wtacza pod górę głaz, który na szczycie spada i Syzyf musi znów go wtaczać. Interpretacja mitu o Syzyfie Mit o Syzyfie jest mitem pesymistycznym — ukazuje bezsens życia i śmierci. Syzyf był królem Koryntu, który stracił tron i uznanie, gdy zdradził sekret Zeusa. Dwa razy udało mu się oszukać śmierć. Za trzecim razem nie był dość przebiegły i został ukarany. W opowieści ukazana jest mitologiczna wizja czasu. Praca Syzyfa jest nieskończona, czas jest czymś w rodzaju zamkniętego kręgu, symbolem uwięzienia człowieka w schematach, w błędnym kole. Syzyf stał się również symbolem francuskiego egzystencjalizmu. Ma świadomość braku celu swej pracy, lecz nie poddaje się i zaczyna wszystko wciąż od nowa. Człowiek, podobnie jak Syzyf, pomimo absurdu życia powinien szukać wartości w sobie i tym, co robi, i nie oddawać się mimo braku efektów. Motyw kary w micie o Syzyfie Ukarany przez bogów Syzyf ma wtaczać na szczyt góry ciężki głaz, lecz kamień stacza się za każdym razem gdy Syzyf zbliża się do szczytu. To właśnie stąd pochodzi związek frazeologiczny „syzyfowa praca” - praca, której nigdy nie da się skończyć, która nie przynosi rezultatów. Charakterystyka Syzyfa Syzyf był władcą Koryntu. Dobrze wypełniał swoje obowiązki. Państwo było bogate, ludowi żyło się dostatnio. Syzyfowi niczego nie brakowało do szczęścia, był jednym z tych, o których można powiedzieć, że urodzili się pod szczęśliwą gwiazdą. Miał zaszczyt często bywać na Olimpie. Niestety, zgubiło go zamiłowanie do rozsiewania plotek. Syzyf nie potrafił utrzymać w sekrecie żadnej powierzonej mu tajemnicy. Zaletami Syzyfa była odwaga i kreatywność. Dzięki sprytowi podkradał z Olimpu nektar i ambrozję. Potrafił przechytrzyć nawet Tanatosa, władcę śmierci. Przyczynił się w ten sposób całej ludzkości (wraz z uwięzieniem Tanatosa śmierć przestała istnieć). Odsunął w ten sposób od ludzi to, czego bali się najbardziej, czyli śmierć i choroby. Zobacz także: Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy – zasady plus dyktando sprawdzające Rzeczownik: co to jest, jak się odmienia, na jakie pytania odpowiada [przykłady] Powtórka z lektur na egzamin ósmoklasisty: najważniejsze utwory, bohaterowie, zagadnienia
Katarynka – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Przedstawiamy streszczenie „Katarynki”, utworu uznawanego za najwybitniejszą nowelę Bolesława Prusa. I nic w tym dziwnego: choć powstała w 1881 roku, „Katarynka” w wielu kwestiach nie przestała dotykać wciąż aktualnych zagadnień.
Problematyka „Katarynki” to dramat niewidomej dziewczynki i wpływ, jaki wywiera dziecko na pana Tomasza. Dwoje bohaterów ukazanych zostało na zasadzie kontrastu – choć powinna ich dzielić przepaść nie do pokonania, losy obojga łączą się i oddziałują na siebie w nieoczekiwany sposób. Znajomość noweli Bolesława Prusa może okazać się pomocna podczas pisania rozprawek dotyczących takich motywów jak: dzieciństwo, bieda, kalectwo, empatia, muzyka, rola sztuki, kultura popularna kontra kultura wysoka, bezinteresowna pomoc, zmiana zachodząca w zachowaniu bohatera. Spis treści: „Katarynka” – plan wydarzeń „Katarynka” – streszczenie krótkie „Katarynka” – streszczenie szczegółowe Geneza i gatunek utworu „Katarynka” „Katarynka” – opisy bohaterów „Katarynka” – plan wydarzeń Utwór Bolesława Prusa da się streścić w kilku punktach: Przedstawienie postaci pana Tomasza. Nienawiść i pogarda mężczyzny do kataryniarzy. Obserwacja dziewczynki i odkrycie jej choroby. Pojawienie się kataryniarza na podwórzu. Wściekłość mężczyzny. Radość dziewczynki. Zmiana w podejściu pana Tomasza. Prośba pana Tomasza o wpuszczanie kataryniarza na podwórko. Pomoc i wsparcie dla dziecka. „Katarynka” – streszczenie krótkie Pan Tomasz był eleganckim, zamożnym kawalerem w podeszłym wieku, byłym mecenasem. Nienawidził kataryniarzy tak bardzo, że był gotów płacić stróżom, aby tylko nie wpuszczali ich na podwórko. Pewnego dnia do mieszkania naprzeciwko wprowadziły się ubogie szwaczki z ośmioletnią dziewczynką. Dziecko było smutne, bez energii, blade. Spędzało w oknie całe dnie. Pan Tomasz zorientował się, że dziewczynka jest niewidoma, gdy pewnego razu zobaczył, że patrzy prosto w słońce. W słońce, którego blask nie był w stanie jej oślepić. Któregoś dnia na podwórzu pojawił się kataryniarz. Wzburzony mecenas chciał go przegonić, lecz powstrzymał się na widok dziewczynki, rozradowanej dźwiękami katarynki. Ta poruszająca chwila zmieniła jego postawę. Odtąd prosił stróża, by codziennie wpuszczał kataryniarza, a sam rzucał grajkowi dziesięć złotych. Mimo że dobiegające dźwięki katarynki nie przestały go drażnić. Pan Tomasz postanowił też poszukać w swoim kalendarzu adresów najlepszych okulistów. Zobacz także: Test wiedzy ze znajomości lektury „Katarynka” „Katarynka” – streszczenie szczegółowe Pan Tomasz codziennie około południa spacerował ulicą Miodową. Od trzydziestu lat przemierzał tę samą trasę – od placu Krasickich do ulicy Senatorskiej. Był człowiekiem starszym, dobrze ubranym, życzliwym. Jako esteta lubił obserwować piękne kobiety. Mężczyzna dawniej pracował w sądzie jako mecenas. Miał dość bujne życie uczuciowe, ale żadnego związku z kobietą nie przypieczętował oświadczynami. Gdy poczuł, że już czas najwyższy się ożenić, kupił duże mieszkanie, urządzając je elegancko, czego jako znawca sztuki podjął się z przyjemnością. Niestety nie znalazł odpowiedniej kandydatki na żonę. Za to stworzył w swoim mieszkaniu galerię sztuk pięknych. Pogodził się z tym, że zostanie samotny. Z czasem zamknął praktykę adwokacką. Pan Tomasz był człowiekiem tolerancyjnym, lecz jednej rzeczy nienawidził najbardziej na świecie – były to katarynki. Kataryniarzy uważał za… rabusiów. Nawet płacił stróżowi dziesięć złotych na miesiąc, by ten nie wpuszczał kataryniarzy na podwórze. Dzięki temu mógł wieść spokojne życie. Wszystko uległo zmianie, gry do mieszkania naprzeciwko sprowadziły się kobiety z dzieckiem. Jedna z nich była matką. Obie zarabiały na życie szyciem. Okna ich mieszkania były ciągle otwarte, więc ciekawski pan Tomasz je obserwował. Szwaczki nieustannie pracowały, a w tym czasie dziewczynka siedziała przy oknie. Jej jedyną rozrywką było powolne ubieranie i rozbieranie lalki. Dziewczynka mało się poruszała. Pan Tomasz zachodził w głowę, dlaczego nie śpiewa i nie tańczy po pokoju lub podwórku jak jej rówieśniczki. Pewnego dnia, gdy słońce świeciło wyjątkowo mocno, pan Tomasz zauważył swą małą sąsiadkę siedzącą w oknie i patrzącą wprost na słońce. Słoneczny blask jednak nie oślepiał jej w żaden sposób. Wtedy zrozumiał, że jest niewidoma. Dziewczynka podobno straciła wzrok dwa lata temu w wyniku wysokiej gorączki. Od tego momentu poznawała świat, dotykając różnych przedmiotów, gdyż jej pamięć wzrokowa się zacierała. Trudno było jej odnaleźć się w nowym miejscu, dlatego nie wychodziła na dwór. Pan Tomasz zastanawiał się, jak jej pomóc. Któregoś razu, gdy analizował akta sprawy sądowej, jego uszu dobiegł dźwięk znienawidzonej katarynki. Zamierzał zwyzywać i przegonić kataryniarza, lecz coś go powstrzymało. Był to śmiech dziewczynki dobiegający z okna. Mała sąsiadka śpiewała, tańczyła, klaskała w dłonie. Aż płakała z radości. Kataryniarz zaczął śpiewać i tupać do rytmu, by sprawić jej jeszcze większą radość. Po chwili do gabinetu pana Tomasza wszedł lokaj z nowym stróżem, któremu robił awanturę za wpuszczenie kataryniarza. Lokaj spodziewał się, że mecenas wpadnie we wściekłość i ukarze stróża, lecz ten spytał go o imię. I oświadczył, że będzie płacił stróżowi dziesięć złotych miesięcznie za to, by codziennie wpuszczał kataryniarzy na podwórko. Lokaj i stróż uznali, że stary mecenas oszalał. Tymczasem pan Tomasz rzucił kataryniarzowi dziesięć złotych, a następnie wziął kalendarz w poszukiwaniu adresów najlepszych okulistów i zapisał je sobie na kartce. Odgłosy katarynki nigdy nie przestały go irytować, lecz wolał oddalić się od domu niż pozbawić dziewczynkę katarynkowych melodii. Wyrzucał sobie, że tak długo trwało, zanim zdecydował się jej pomóc. Geneza i gatunek utworu „Katarynka” „Katarynka” jest nowelą. Krótkim, jednowątkowym utworem pisanym prozą. Autor rozbudował fabułę o elementy retrospektywne (z przeszłości), co nadaje dziełu cechy szkicu powieściowego. Bolesław Prus niejednokrotnie podejmował w swej twórczości niełatwy los dzieci. W przypadku bohaterki „Katarynki” – dziecko odgrywa ogromną rolę w zmianie postawy głównego bohatera. „Katarynka”: opisy bohaterów Pan Tomasz – emerytowany mecenas, stary kawaler, miłośnik sztuki. Tolerancyjny, kulturalny, podziwia piękne kobiety. Nienawidzi dźwięku katarynek, bo, jak uważa, są dla niego zaprzeczeniem sztuki. Interesuje się losem ubogich sąsiadek szwaczek. Budzi się w nim potrzeba pomocy, gdy zauważa niewidomą dziewczynkę. Udowadnia swoją postawą, że jest dobrym człowiekiem i nie jest obojętny na cudzą krzywdę. Potrafi zmienić swoje przyzwyczajenia, by na twarzy dziewczynki pojawił się uśmiech. Niewidoma dziewczynka – ośmioletnia, z czarnymi włosami, twarz ma ładną, chociaż smutną. W wieku sześciu lat straciła wzrok na skutek gorączki. Jej dzieciństwo pozbawione jest radości. Nie wychodzi z domu, jedynie siedzi przy oknie, wpatrując się pustym wzrokiem w dal. Mieszka z mamą i jej koleżanką. Dziewczynka odzyskuje radość z życia przy dźwiękach katarynki, poniekąd dzięki panu Tomaszowi. Dzięki mężczyźnie dostaje też szansę na odzyskanie wzroku. Zobacz także: Lektury obowiązkowe na egzamin ósmoklasisty Nowe lektury szkolne — jakie zmiany zaszły w kanonie lektur? Co zrobić, żeby dziecko polubiło szkołę
Makbet – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
„Makbet” to niełatwa lektura, dlatego postaraliśmy się, by nasze streszczenie pomogło ci uporządkować najważniejsze wydarzenia i motywy. Opracowaliśmy również plan wydarzeń, opisy bohaterów i wybraliśmy cytaty, które mogą pomóc przy pisaniu rozprawki. Choć żadne streszczenie nie odda piękna języka i nastroju Szekspirowskiego „Makbeta”, wiemy, że dobre opracowanie bywa ostatnią deską ratunku dla maturzystów.
Napisany przez Williama Szekspira „Makbet” jest ponadczasową przestrogą dla wszystkich, którzy marzą o władzy i chcą dojść do niej za wszelką cenę. Przeplatające się w słynnym dramacie motywy cierpienia i szaleństwa ukazują nieuniknione tragiczne konsekwencje takich dążeń. Spis treści: „Makbet”: plan wydarzeń „Makbet: streszczenie krótkie „Makbet”: streszczenie szczegółowe z podziałem na sceny i akty Geneza i gatunek „Makbeta” „Makbet”: opis bohaterów „Makbet”: plan wydarzeń Zwycięstwo armii Dunkana (króla Szkocji) w bitwie pod Forres (w dużej mierze dzięki Makbetowi i jego przyjacielowi, Bankowi). Przepowiednia trzech czarownic (Makbet – królem Szkocji, Banko – ojcem królewskiego rodu) Przyjazd Dunkana do zamku Makbeta. Zamordowanie Dunkana podczas snu (Makbet – królobójcą podjudzanym przez żonę, lady Makbet). Obarczenie winą strażników królewskiej komnaty i żałoba. Obawa następców tronu o swoje życie. Plan zamordowania Banka i jego syna Fleanca – śmierć Banka, ucieczka Fleanca. Początki obłędu Makbeta. Druga przepowiednia trzech czarownic (mowa o ośmiu królach Szkocji i klęsce Makbeta, ruszającym się lesie Birnam i dziwnym rycerzu nienarodzonym z kobiety). Makbet zabójcą żony i dzieci lorda Makdufa oraz zdobywcą jego zamku. Plan przywrócenia Szkocji prawowitego władcy oraz bezpieczeństwa kraju (przy pomocy króla Anglii) Szaleństwo, a następnie samobójstwo Lady Makbet. Bitwa wojsk szkockich i angielskich pod zamkiem Dunzynan. Śmierć Makbeta z ręki Makdufa (zgodna z przepowiednią, Makduf nie został zrodzony z kobiety, bo przyszedł na świat przez cesarskie cięcie). Malkolm nowym władcą Szkocji. „Makbet”: streszczenie krótkie Po udanej bitwie dwóch dowódców wraca do domu. Jeden to Makbet, drugi to jego przyjaciel Banko. Na wrzosowisku przyjaciele spotykają trzy czarownice, które przepowiadają im przyszłość. Makbet słyszy od wiedźm, że zostanie władcą Szkocji. Treść przepowiedni, pycha oraz namowy żony popychają Makbeta do zamordowania dotychczasowego króla Szkocji Dunkana. Opętany żądzą władzy Makbet nie cofa się przed kolejnymi zbrodniami. Morduje żonę i dziecko lorda Makdufa. Z jego ręki ginie nawet przyjaciel, Banko. Wszystko to doprowadza Makbeta do szaleństwa. Psychicznego napięcia nie wytrzymuje również jego żona, Lady Makbet, która popełnia samobójstwo. Przepowiednie czarownic sprawdzają się co do joty – nawet te najbardziej nieprawdopodobne (ruszający się las oraz mężczyzna nienarodzony z kobiety, który miał zgładzić Makbeta). Makbet ginie ugodzony mieczem przez Makdufa (urodził się przez cesarskie cięcie). Na szkockim tronie ostatecznie zasiada Malkolm, syn zamordowanego przez Makbeta króla Dunkana. „Makbet": streszczenie szczegółowe z podziałem na sceny i akty Akt 1 Scena 1 Podczas szalejącej burzy trzy Czarownice rozmawiają na temat okoliczności spotkania z Makbetem. Ustalają, że dojdzie doń na stepie, jeszcze tego samego dnia, kiedy tylko skończy się bitwa. Rozmowę czarownic przerywa skrzek ropuchy. Scena 2 Przenosimy się do wojskowego obozu pod Forres, szkockim zamkiem królewskim. Poznajemy króla Dunkana, który wraz ze swą świtą spotyka rannego żołnierza. Malkolm (syn króla) prosi rannego, by opowiedział o szczegółach bitwy, w której uczestniczył. Ranny obrazowo wyjaśnia, że walka mogłaby się zakończyć klęską, gdyby nie Makbet. Waleczny, odważny, nie dający się przekupić wódz stłumił bunt w szeregach a potem stawił czoło armii Norwegów. Wszystko to ramię w ramię ze swym przyjacielem o imieniu Banko. Cierpiący z powodu ran i wyczerpany zdawaniem relacji żołnierz domaga się lekarza. Jego prośba zostaje natychmiast spełniona. Gdy zostaje przekazany w ręce medyków, na scenie pojawia się Rosse. On również ma do przekazania dobre wieści: oto pokonany przez Makbeta król Norwegów prosi o pokój. Scena III Na stepie szaleje burza. Znów widzimy trzy Czarownice. Chwilę rozmawiają o zemście na żonie majtka, która przegoniła jedną z wiedźm (gdy statek majtka wracał do portu, mężczyzna miał wypadek - stracił palec, który jest w posiadaniu Czarownicy). Nadchodzi czas spotkania z Makbetem, który pojawia się wraz z Bankiem. Makbet zwierza się przyjacielowi, że jeszcze nie przeżył dnia równie strasznego i cudownego jak ten ostatni. Banko nagle dostrzega trzy dziwne postacie (wysuszone, niby kobiety, ale z brodami). Napotkane osoby witają się z Makbetem. Pierwsza tytułuje go tanem (zarządcą) prowincji Glamis. Druga - tanem Kawdoru. Trzecia - przyszłym królem. Zdumiony Makbet nie jest w stanie nic powiedzieć. Głos zabiera Banko. Uważa, że słowa czarownic brzmią „rozkosznie”. Pyta, czy i dla niego Czarownice mają jakąś przepowiednię. Wiedźmy mianują go „mniejszym, a przecież większym od Makbeta” oraz „nie tak szczęśliwym, a przecież szczęśliwym”, a także tym, który spłodzi przyszłych królów, choć sam królem nie jest. Wtedy Makbet prosi o wyjaśnienia. Rozumie, dlaczego Czarownice zwracają sie do niego, używając tytułu tana Glamis, bo dotychczasowy zarządca tej prowincji nie żyje. Ale aktualny tan hrabstwa Kawdoru ma się dobrze... Makbet nie wspomina jednak o przepowiedni, zgodnie z którą ma zasiąść na tronie królewskim. Wkrótce okazuje się, że nie tylko pierwsza przepowiednia jest prawdziwa. Druga również się sprawdza. W umyśle Makbeta zaczyna kiełkować myśl o ziszczeniu się trzeciej przepowiedni... Aby tak się stało, Dunkan musi zginąć. Scena IV Makbet w pałacu Dunkana przyjmuje honory od samego króla. Podczas rozmowy dowiaduje się, że Dunkan chce, by na tronie zasiadł jego syn, Malkolm. Od tej pory Makbet uważa Malkolma za wroga, mimo łączącego ich pokrewieństwa, o którym dowiadujemy się właśnie w tej scenie. Makbet coraz mocniej pragnie, by przepowiednie Czarownic się spełniły. Nie daje tego po sobie poznać, oficjalnie wciąż zachowuje się jak wierny i oddany żołnierz króla Dunkana. Z rozmowy króla z Bankiem dowiadujemy się, że Dunkan właśnie w ten sposób postrzega Makbetaerza. Scena 5 Poznajemy Lady Makbet, żonę Makbeta. Z listu męża Lady Makbet dowiaduje się o jego spotkaniu z Czarownicami. Przepowiednie Wiedźm budzą w niej pragnienie, by „pomóc” przeznaczeniu. Lady Makbet szybko układa plan działania. Wie, że jej mąż jest człowiekiem honoru, co mogłoby przeszkodzić w nieuczciwym zdobyciu korony Szkocji... Na wieść o tym, że król Dunkan jeszcze tej nocy zamierza przenocować na ich zamku, Lady Makbet modli się o siłę i brak skrupułów. Mówi mężowi, że króla trzeba zabić, gdy ten będzie spał. Makbetem targają rozmaite emocje. Nie spodziewał się, że przepowiedziane przez Wiedźmy zmiany w jego życiu mogą nadejść tak szybko. Nie sądził też, że Lady Makbet jest w stanie dążyć do celu po trupach. Scena 6 Na zamku Makbeta w Inverness król zostaje przyjęty przez Lady Makbet z zachowaniem wszelkich pozorów gościnności. Scena 7 Makbet wraz z żoną ustalają szczegóły zbrodni. Wzajemnie dodają sobie pewności, że królobójstwo to jedyny sposób, by Makbet zasiadł na tronie jak najszybciej. Według Lady Makbet, pomysł z morderstwem króla to dowód, że kocha męża. Akt II Scena 1 Banko zauważa, że jego przyjaciel myśli o przepowiedni Czarownic. Przestrzega Makbeta, by nie robił nic, co byłoby niezgodne z wartościami, które wyznaje honorowy rycerz. Makbet doznaje pierwszych halucynacji – widzi sztylet, który znika, gdy tylko wyciąga rękę w jego kierunku. Makbet odczuwa żądzę władzy oraz strach i wątpliwości wobec planowanej zbrodni. Makbetowi ukazuje się Hekate, zwierzchniczka Czarownic i uosobienie zła. Wątpliwości znikają, Makbet czuje pewność, że należy zabić króla Dunkana. Scena 2 Makbet zabija króla sztyletami, które skradł strażnikom pilnującym królowskiej komnaty. Strażnicy śpią, wypiwszy miksturę Lady Makbet. Morderca nie jest w stanie pobrudzić ich krwią króla, robi to jego żona. Do ich uszu dobiegają dziwne odgłosy. Scena 3 Słuchać stukanie do bram. Lord Makduf (krewny króla) i Lenox (pan szkocki, wierny sługa króla) chcą dostać się na zamek. Makduf w sypialni Dunkana odkrywa, że król został zabity. Przed komnatą strażnicy zachowują się jak pijani, są we krwi, więc zostają uznani za zbrodniarzy. Żona Makbeta mdleje. Scena 4 Rozmowa Rossa (pana szkockiego, wiernego sługi króla) i Starca o dziwnych, niepokojących znakach poprzedzających śmierć króla. Synowie zabitego króla uciekają w obawie, że spotka ich ten sam los. Akt III Scena 1 W pałacowej sali, Banko kolejny raz martwi się, że myśl o przepowiedni Wiedź sprowadzi Makbeta na drogę zła. Słowa Banka niepokoją Makbeta, który obawia się, że przyjaciel podejrzewa go o królobójstwo. Makbet zleca zabicie Banka i jego syna (zgodnie z przepowiednią Banko miał być ojcem królów). Scena 2 W innej pałacowej komnacie Makbet rozmawia z żoną o tym, co zrobili. Prosi ją, by podczas wieczornej uczty była możliwie spokojna i pogodna. Mówi też, że: „Grzech sił dodaje dzieciom nieprawości”. To zapowiedź kolejnych zbrodni. Scena 3 Park przy bramie. Mordercy zabijają Banka, lecz jego synowi udaje się uciec. Scena 4 Uczta w pałacowej sali. Zabójcy informują Makbeta o śmierci Banka i ucieczce jego syna. Po powrocie do suto zastawionego stołu Makbet zachowuje się dziwnie. Żona próbuje przywrócić mu trzeźwość umysłu. Pyta, czy szaleństwo pozbawiło go męskości. Makbet próbuje pełnić honory gospodarza, ale widzi Ducha Banka. Lady Makbet tłumaczy zachowanie męża chorobą z dzieciństwa. Na uczcie nie pojawia się Makduf. Scena 5 Podczas szalejącej na stepie (według innych tłumaczeń: na wrzosowisku) burzy trzy Wiedźmy spotykają się z Hekate. Bogini ciemności jest wściekła, że czarownice bez niej doprowadziły Makbeta do zbrodni. Zapowiada, że „człowieczeństwo Makbeta pogrąży w przepaści”. Scena 6 Lenox rozmawia z lordem o śmierci króla i Banka. Makduf, który z powodu nieobecności na uczcie popadł w niełaskę Makbeta, wyrusza do Anglii. Chce prosić angielskiego króla o wsparcie wojskowe przeciw Makbetowi, królowi Szkocji. Akt IV Scena 1 Burza z piorunami. Do jaskini wchodzą trzy Wiedźmy. Po chwili w kotle przygotowują czarodziejską miksturę. Wypowiadają zaklęcia. W pewnym momencie pojawia się Makbet i pyta o swoją przyszłość jako króla. Czarownice czynią zadość jego prośbie. Ukazuje się głowa w hełmie – znak, że Makbet powinien obawiać się Makdufa. Następnie – zakrwawiona głowa przepowiada Makbetowi, że nie zabije go człowiek, który zrodził się z kobiecego łona. Kolejna zjawa to dziecko w koronie, trzymające w ręku gałązkę. Zapewnia, że Makbet może czuć się bezpieczny, póki las birnamski nie ruszy ku wzgórzu Dunzynańskiemu, by z nim walczyć. Wszystkie trzy przepowiednie uspokajają Makbeta. Pyta jeszcze tylko o zagrożenie ze strony potomków Banka (który miał być ojcem królów). W odpowiedzi ukazuje się ośmiu królów, każdy z nich jest podobny do zabitego przyjaciela. Posłaniec infomuje Makbeta, że Makduf wyruszył do Anglii. Król Makbet nie zamierza zwlekać z napaścią na jego zamek. Planuje zamordować żonę i dziecko Makdufa. Scena 2 Zamek Makdufa. Lady Makduf rozmawia z synkiem. Martwi się o męża, zastanawia się, dlaczego wyjechał i przychodzi jej do głowy jedynie jego zdrada. Dziecko, w przeciwieństwie do matki, wierzy w szlachetność ojca. Nagle pojawia się ktoś, kto chce ostrzec kobietę przed niebezpieczeństwem. Chwilę potem Lady Makduf widzi, jak jej syn jest przebijany sztyletem. Przerażona ucieka. Mordercy gonią ją i zabijają. Scena 3 Makduf i Malkolm rozmawiają w jednej z komnat na zamku króla angielskiego. Rozmawiają o tym, że rządy Makbeta to hańba dla Szkocji. Szlachetny Malkolm nie chce zasiąść na tronie królewskim (uważa, że jest na to zbyt chciwy, pozbawiony wiary i zbyt łatwo ulega pożądaniu cielesnemu). Makduf stara się go przekonać, że będzie dobrym władcą. Dołącza do nich Ross. Mówi o napaści na zamek Makdufa i o śmierci jego rodziny. Na wieść o okrucieństwie Makbeta Malkolm zmienia zdanie – chce zrobić wszystko, by pozbawić go tronu. Akt V Scena 1 Akcja dzieje się na zamku dunzynańskim. Lady Makbet popada w obłąkanie: majaczy, lunatykuje, boi się ciemności i chodzi wyłącznie ze świecą, wszędzie widzi krew i mówi tylko o tym. Plamy krwi są omamem. Lady Makbet na próżno próbuje zmyć je ze swych rąk. Lekarz i służba w zachowaniu królowej nie dopatrują się związku ze zbrodniami. Przypuszczają, że wie coś, co pozbawiło ją spokoju wewnętrznego. Uważają, że bardziej niż lekarza potrzebuje księdza. Scena 2 W okolicy zamku w Dunzynan zaczynają gromadzić się wojska. Bitwa wojsk szkockich z angielskimi ma odbyć się przy lesie w Birnam. Do przeciwników Makbeta dociera wieść, że król traci zmysły. Scena 3 Makbet powtarza przepowiednie usłyszane w jaskini. Wie od lekarza, że Lady Makbet ma chorą duszę. Mimo to stara się sprawiać wrażenie niepokonanego władcy. Scena 4 W lesie birnamskim Malkolm wydaje rozkaz żołnierzom, by każdy, trzymając w rękach gałąź, zbliżał się do zamku wroga. Wszystko po to, by zmylić przeciwnika. Zamaskowani gałęziami żołnierze - poruszając się lub zastygając w bezruchu, mają utrudnić wrogom rozpoznanie, jak liczną są armią. Scena 5 Lady Makbet umiera. Makbet wypowiada słynne słowa, że życie to nic nie znacząca opowieść idioty: Później jej trochę należało umrzeć; Na słowa takie czas jeszcze nie przyszedł. Jutro po jutrze i po jutrze jutro, Wolnym się krokiem od dnia do dnia czołga, Aż do ostatniej wszech czasów sylaby, A wszystkie wczoraj nasze przyświecały Głupcom na drodze do prochów mogiły. Zgaśnij, o zgaśnij świeco krótkotrwała! To życie tylko cieniem jest przelotnym, Nędznym aktorem, co przez swą godzinę Na scenie świata pawi się i puszy, I milknie potem; to opowiadana Z krzykiem i furią powieść przez idiotę, Nic nie znacząca. Na wieść, że las birnamski zbliża się do zamku, Makbet wie, że to koniec. Scena 6 Żołnierze pozbywają się gałęzi i stają do walki. Scena 7 Makbet wygrywa potyczkę z Młodym Siwardem. Wojska Malkolma jednak szybko zyskują przewagę nad armią Makbeta. Gdy Makbet staje do walki z Makdufem, ten wyznaje, że przyszedł na świat przez cesarskie cięcie (a zatem nie został zrodzony w sposób naturalny z ciała kobiety). Wtedy staje się jasne, kto pokona „szatana Szkocji”. Makbet złorzeczy mamiącym przepowiedniom: Niechaj nikt piekła szalbierstwom nie wierzy, Co nas dwuznaczną mową oszukuje, Naszemu uchu dotrzymując słowa, Naszej nadziei łamiąc je zdradliwie! Makbet ginie. Dowodem jest jego głowa zatknięta na włóczni Makdufa. Nowym królem Szkocji zostaje Malkolm. Geneza i gatunek „Makbeta” Bezpośrednią inspiracją do napisania tego dzieła była zmiana na tronie Anglii. Pisząc „Makbeta” Szekspir korzystał z dzieła Raphaela Holinsheda pod tytułem „Kroniki Anglii, Szkocji i Irlandii”, wydanego w 1577 roku. Pisarz zaczerpnął z tej historii szkielet i stworzył opowieść o mechanizmach władzy oraz ludzkich tragedii. Epoka, w której powstał „Makbet” to renesans. Rodzaj literacki to dramat. Gatunek: tragedia. Makbet określany jest też pojęciem „dramat szekspirowski”. Makbet – opis bohaterów Makbet – mąż Lady Makbet, kuzyn Dunkana, przyjaciel Banka. Przechodzi przemianę. Potrafi szybko podejmować decyzje. Ginie w pojedynku z Makdufem. Lady Makbet – żona Makbeta. Okrutna i zła. Jest bardziej opanowana od męża. Popada w obłęd i popełnia samobójstwo. Dunkan – król Szkocji, ojciec Malkolma. Sprawiedliwy i spokojny człowiek. Banko – najlepszy przyjaciel Makbeta. Dowodzi szkockim wojskiem. Uznawany za założyciela rodu Stuartów. Ginie przez Makbeta. Makduf – podejrzliwy wobec Makbeta. Troszczy się o przyszłość Szkocji. Mści się na Makbecie, gdyż ten każe zabić jego żonę i dziecko. Malkolm – starszy syn Dunkana. Jest pracowity i inteligentny. Rusza do Szkocji, odbierając władzę Makbetowi. Chce sprowadzić do ojczyzny poddanych, którzy uciekli przed prześladowaniami. Donalbein – młodszy syn Dunkana. Przeżywa śmierć ojca i udaje się do Irlandii. Fleance – syn Banka. Unika śmierci. Lady Makduf – zamordowana na żądanie Makbeta wraz ze swoim synem. Nie zdaje sobie sprawy z tego, co się wokół niej dzieje. Jest dobrą matką. Zobacz także: „Makbet”: test wiedzy z lektury [pytania i odpowiedzi] Lektury do liceum i technikum: pozycje obowiązkowe i uzupełniające Lektury z gwiazdką: książki, które trzeba przeczytać przed maturą
Stary człowiek i morze – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Z myślą o uczniach przygotowaliśmy streszczenie utworu „Stary człowiek i morze”, które pomoże w przypomnieniu sobie przebiegu wydarzeń w tym słynnym opowiadaniu. Dzieło Ernesta Hemingway’a to kopalnia motywów i cytatów, które można wykorzystać w rozprawkach na rozmaite tematy. To właśnie stąd pochodzą słynne słowa: „Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać”.
W opowiadaniu „Stary człowiek i morze” Ernest Hemingway porusza tak uniwersalne kwestie jak: walka, przyjaźń, starość i cierpienie. I mimo że od pierwszego wydania utworu minęło już ponad pół wieku, sposób, w jaki pisarz ukazuje te zagadnienia, przemawia wciąż do kolejnych pokoleń czytelników. Spis treści: „Stary człowiek i morze”: plan wydarzeń Streszczenie utworu „Stary człowiek i morze” Geneza utworu „Stary człowiek i morze” Gatunek utworu „Stary człowiek i morze” „Stary człowiek i morze”: opisy bohaterów „Stary człowiek i morze”: plan wydarzeń Przedstawienie postaci „starego człowieka”, rybaka Santiago. Przyjaźń starego rybaka z chłopcem o imieniu Manolin. Przygotowania rybaka do połowu. Wypłynięcie w morze. Połknięcie przynęty przez marlina. Walka z marlinem, zakończona zwycięstwem Santiago. Atak rekinów na zdobycz rybaka. Klęska Santiago – pożarcie przez rekiny złowionej ryby. Powrót do domu i rozpacz. Podziw turystów na widok szkieletu ryby i radość rybaka. Spotkanie Santiago z Manolinem – plany kolejnych wypraw. Streszczenie utworu „Stary człowiek i morze” Akcja opowiadania rozpoczyna się, gdy stary rybak o imieniu Santiago wraca na ląd po osiemdziesięciu czterech dniach spędzonych na morzu. Połów okazał się wielką porażką – nie udało mu się złowić ani jednej ryby. Santiago jest przygnębiony i powoli traci nadzieję. W wyprawach morskich rybakowi towarzyszył Manolin – chłopiec, który przynosił jedzenie i pomagał, jak tylko mógł. Rodzicom Manolina nie podoba się jego przyjaźń ze starym rybakiem, który w całej okolicy uchodzi za pechowca (ludzie nazywają go „salao” - pechowy). Pewnego dnia stary rybak postanowił, że wyruszy na głębsze wody (uważał, że na płyciźnie nie da rady nic złowić). Na początku ryby nie dawały się schwytać. Po pewnym czasie udało mu się jednak złowić tuńczyka, którego wykorzystał jako przynętę na większą zdobycz. Zarzuciwszy wędkę, Santiago poczuł szarpnięcie – wielka ryba połknęła przynętę razem z hakiem. Była tak silna, że ciągnęła łódź w głąb oceanu. Santiago jeszcze nie miał pojęcia, że to olbrzymi, czterometrowy marlin (gatunek ryby). Wiedział jednak, że mimo zmęczenia nie może się poddać. Nie teraz, kiedy olbrzym mógł stać się jednym z jego rybackich trofeów. Czuł też jak bardzo brakuje mu w tej chwili Manolina. Mimo olbrzymiego wysiłku podczas walki sam na sam z olbrzymem, odniósł sukces. Zmęczony, ale szczęśliwy starzec resztką sił przywiązał pokonanego przeciwnika do łodzi. Zapach krwi złowionego marlina zwabił rekiny. Santiago na próżno próbował bronić swej zdobyczy przed pożarciem. W walce z rekinami stracił jedyny harpun. Z marlina ocalał jedynie okazały szkielet wraz z głową ryby, cała reszta padła ofiarą rekinów. Santiago czuł się upokorzony. Wstydził się wracać na ląd. Wyruszając, bardzo chciał skończyć z przezwiskiem „salao”, a w drodze powrotnej czuł, że znów poniósł klęskę. Ale gdy dopłynął do brzegu, wszyscy patrzyli na niego z podziwem i szacunkiem. Każdy na widok szkieletu marlina był pod wrażeniem jego rozmiarów. Stary człowiek znów poczuł, że jest szczęśliwy. Wtedy podbiegł doń Manolin, który nie krył radości z osiągnięć przyjaciela. Chłopiec zapewnił Santiago, że bez względu na to, co powiedzą rodzice – chce uczyć się od niego sztuki rybołówstwa. Zobacz także: „Stary człowiek i morze” - test sprawdzający z lektury „Stary człowiek i morze“: cytaty Pamiętacie cytaty z opowiadania „Stary człowiek i morze”? Oto przykłady, które mogą przydać się podczas pisania wypracowania lub rozprawki. Szczęście jest czymś, co przychodzi pod wieloma postaciami, któż więc je może rozpoznać? *** Nikt nie powinien zostawać sam na starość, ale to nieuniknione. *** Teraz nie czas myśleć o tym, czego nie masz. Myśl, co potrafisz zrobić z tym co masz. *** Myśl tylko o tym, co należy. Miej w głowie to, co robisz. Nie wolno ci zrobić żadnego głupstwa. *** Był zbyt prosty, żeby się zastanawiać, kiedy osiągnął pokorę. Wiedział jednak, że ją osiągnął, wiedział też, że nie ma w tym nic haniebnego i że nie pociąga to za sobą utraty prawdziwej dumy. Geneza utworu „Stary człowiek i morze” Mówiąc o genezie utworu „Stary człowiek i morze” należy podkreślić znaczenie osobistych doświadczeń Ernesta Hemingway’a. Akcja opowiadania nie bez powodu toczy się na Kubie – właśnie tam autor brał udział w polowaniu na marliny. I właśnie tam, w 1951 roku, napisał „Starego człowieka i morze”, dzieło, za które dwa lata później otrzymał Nagrodę Nobla. Ciekawostką jest, że Hemingway jako fan baseballu, uczynił go ulubionym sportem Santiago i Manolina. Gatunek utworu „Stary człowiek i morze” „Stary człowiek i morze” to opowiadanie z dialogami, które ożywiają fabułę oraz opisami, dzięki którym wiemy, co dzieje się wokół bohaterów oraz w ich sercach i umysłach. Opowiadanie to gatunek literacki, który należy do rodzaju literackiego - epika. „Stary człowiek i morze”: opisy bohaterów W opowiadaniu „Stary człowiek i morze” występuje niewielu bohaterów. Poznajemy ich za pośrednictwem narracji trzecioosobowej. Narrator relacjonuje wydarzenia, często stosując mowę niezależną (np. przytaczając myśli Santiago). Santiago – to tytułowy „stary człowiek”, główny bohater, rybak. Traktuje swoją pracę jako sens życia. Czas spędzony na morzu odcisnął piętno na jego wyglądzie. Wystarczy wymienić brunatne plamy od słońca na twarzy, okaleczenia na rękach od wyciągania ryb. Mimo podeszłego wieku, Santiago ma radosne oczy. Manolin – to bohater drugoplanowy, młody chłopiec, pomagający Santiago. Darzy starego rybaka ogromnym szacunkiem, ponieważ to od niego uczy się rybołówstwa. Mimo młodego wieku odznacza się wyjątkową dojrzałością i odpowiedzialnością. Zobacz także: Lektury klasa 7 - lista lektur obowiązkowych i uzupełniających (nowa podstawa programowa) Przedmioty w 7 klasie: spis przedmiotów w roku szkolnym 2022/23 Przedmioty w szkole podstawowej: wykaz i wymiar godzin
Te książki zachwycą dzieci! Sprawdź najciekawsze nowości wydawnicze
O tym, że warto czytać, nie trzeba nikogo przekonywać. Kluczowe jest jednak pytanie – co czytać? Poniżej podpowiadamy kilka fascynujących książek, które rozbudzą w maluchu prawdziwą, czytelniczą pasję!
Wspólne czytanie buduje silną więź między maluchem a rodzicami. Gdy dziecko przytulone do mamy lub taty z zapartym tchem przeżywa przygody bohaterów, na długo zapamiętuje te chwile, tworząc z nich piękne wspomnienia z dzieciństwa. Warto również mieć na uwadze, że czytanie ma wiele zalet – rozwija wyobraźnię, poszerza zasób słów, uczy empatii, a także ćwiczy pamięć i koncentrację. Jeśli nie wyobrażacie sobie dnia bez książki, z pewnością spodobają wam poniższe nowości. View Ediplayer on the source website 5 książek, które zachwycą maluchy Pucio na wsi. Ćwiczenia rozumienia i mówienia dla dzieci Autor: Marta Galewska-Kustra Wiek: 3–6 Wybierzcie się na wieś z Puciem i Misią. Odwiedźcie gospodarstwo pana Henryka, stadninę pani Ewy oraz pracownię ceramiczną pani Moniki. Zobaczcie, jak się robi konfitury, i upieczcie wspaniały sękacz na festyn. Na pewno nie będziecie się nudzić! Siódma część przygód Pucia może służyć zarówno dzieciom młodszym, jak i starszym przedszkolakom. Jej celem jest sprawdzanie i rozwijanie umiejętności rozumienia mowy, wzbogacenie słownika dziecka o nazwy nowych obiektów i czynności oraz rozwinięcie umiejętności opowiadania. Miasto psów Autor: Nikola Kucharska Wiek: 0-6 Zapraszamy do Miasta Psów. Razem z przewodnikiem zwiedzimy Inszczekut Badań Psich, Szkołę im. Cziki Szczekacz, Muzeum Psów czy Fort Dog. Przespacerujemy się promenadą, obejrzymy spektakl w psim teatrze i odpoczniemy w parku. Poznamy słynnych mieszkańców, historię miasta czy niezwykłe wynalazki jak czochraczkę czy zapachomat. W Mieście Psów bardzo dużo się dzieje! Policja ściga rabusiów, pojawiają się kosmici, państwo Szczeklińscy świętują złoty jubileusz, Maksio Dalmatyńczyk obchodzi urodziny, a to nie wszystko! Poza tym roztargnieni turyści wciąż coś gubią i trzeba pomagać im w szukaniu… Pełna humoru, fantastycznych historii i zaskakujących pomysłów książka o psach! Tatusiu, czy dziesięć to dużo? Autor: Sabine Bohlmann Wiek: 3–6 Mały Wilczek zadaje Tacie Wilkowi bardzo dużo pytań. Czy jestem szybki? Czy jestem głośny? Czy jestem silny? To tylko kilka z nich. Tata na wszystko ma odpowiedź, ale wcale nie taką prostą. Świat jest przecież skomplikowany. Tylko jedno jest proste. Niezależnie od tego, czy Wilczek jest szybki, głośny czy silny, tata kocha go równie mocno! Piękna opowieść o relacji dziecka i rodzica zilustrowana mistrzowsko przez Emilię Dziubak! Co się kryje w kwiatku? Fascynujące ciekawostki przyrodnicze Autor: Rachel Ignotofsky Wiek: 0–6 Kwiaty są wszędzie. Zachwycają różnorodnością kolorów i kształtów. Ale czy wiemy, co tak naprawdę się w nich kryje? I jak to możliwe, że wyrastają z malutkiego nasionka? W tej bogato ilustrowanej książce Rachel Ignotofsky tłumaczy, jak działa natura. Już dziś odkryj, co rośliny jedzą, dlaczego pachną i z jakimi zwierzętami są za pan brat. Zagadka czarnego psa. Detektywi z Tajemniczej 5 kontra duchy Autor: Marta Guzowska Wiek: 6–10 Pierwszy tom NOWEJ serii detektywistycznej o śledczych z Tajemniczej 5! Anka, Piotrek i Jaga mieli dotąd wiele niesamowitych przygód (szukali naszyjnika mumii, zaglądali do grobu wampira, a nawet tropili ducha Chopina). Ale teraz będą badać WYŁĄCZNIE zjawiska nadprzyrodzone. Ten pomysł podsuwa im Lidka, która uczy się w klasie dziennikarskiej i ma za zadanie napisać serię reportaży z miejsc, w których straszy. Cała czwórka pod opieką wujka Janka i w towarzystwie psa o imieniu Lucy udaje się do Zamku Ogrodzieniec. A to dlatego, że zamek podobno jest nawiedzony – pod postacią czarnego psa ukazuje się tam kasztelan Stanisław Warszycki. Ciekawe, czy Lucy się z nim zaprzyjaźni… „Detektywi z Tajemniczej 5” oraz „Detektywi z Tajemniczej 5 kontra duchy” zostali wymyśleni na wyraźne życzenie dzieci Marty Guzowskiej – dotąd autorki powieści kryminalnych dla dorosłych. Znakiem rozpoznawczym obu serii o śledztwach Anki i Piotrka są: przygodowa fabuła, elementy wiedzy o historii i historii sztuki, a także interaktywna forma, gdyż każdy tom wymaga od czytelnika logicznego myślenia i rozwiązywania zagadek.
Odyseja – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
O czym jest Odyseja? Nasze streszczenie „Odysei” może okazać się cenną pomocą dla uczniów, zarówno tych, którzy już czytali dzieło Homera, jak i tych, którzy dopiero planują sięgnąć po tę lekturę.
Dzieło Homera Odyseja ze względu na swą treść określane bywa mianem opowieści przygodowej lub fantastycznej baśni. W pierwszych czterech pieśniach Odyseja opowiada o wędrówce Telemacha, syna Odyseusza. Pozostałe części eposu mówią o tułaczce i powrocie Odyseusza do rodzinnej Itaki. Spis treści: Odyseja – plan wydarzeń Odyseja – streszczenie (krótkie) Geneza utworu Odyseja Cechy gatunkowe eposu Problematyka utworu Odyseja Odyseja – opis bohaterów Odyseja – plan wydarzeń Odyseja Homera to dzieło bardzo rozbudowane, więc przebiegowi fabuły najlepiej przyjrzeć się w podzielonym na pieśni planie wydarzeń: Pieśń I Informacja o losach bohaterów wracających z wojny trojańskiej. Narada bogów w sprawie losów Odyseusza (wstawiennictwo Ateny za królem Itaki). Atena w domu rodzinnym Odysa i jej rady dla Telemacha. Zmiana w postawie Telemacha. Pieśń II Spotkanie mieszkańców Itaki na wiecu. Okręt — dar Ateny dla Telemacha. Podróż Telemacha na Peloponez. Pieśń III Przybycie Telemacha do Pylos. Opowieść Nestora. Opis ofiary składanej Atenie. Wyjazd Telemacha do Lakedajmonu. Pieśń IV Obchody podwójnych zaślubin. Opowieści o Odysie. Opowieść Menelaosa a o spotkaniu ze starcem Proteusem u wybrzeży Egiptu. Zasadzka na Telemacha wracającego na Itakę. Sen Penelopy. Pieśń V Kolejna narada bogów. Rozkaz Zeusa dotyczący uwolnienie Odyseusza przez Kalipso. Uwolnienie Odyseusza przez Kalipso. Dotarcie Odyseusza na tratwie na wyspę Feaków (Scherię). Pieśń VI Córka króla Feaków, Nauzykaa wraz z grupą dziewcząt nad brzegiem morza. Prośba córki króla Feaków o pomoc. Pieśń VII Droga Odyseusza do pałacu Alkinoosa pod przewodnictwem Ateny. Zachwyt nad pałacem i czarodziejskim ogrodem. Spotkanie Alkinoosa z wędrowcem i opowieść Odysa. Pieśń VIII Uczta w pałacu Alkinoosa. Śpiew Demodoka o sporze Achillesa z Odysem. Wzruszenie Odysa. Igrzyska na agorze. Uczta w pałacu. Pieśń IX Opowieści Odyseusza. Pieśń X Ciąg dalszy opowieści bohatera. Pieśń XI Przybycie do kraju Kimeryjczyków. Zejście do podziemi. Złożenie ofiary. Przepowiednia Tejrezjasza dotycząca przyszłości Odysa. Pieśń XII Powrót na wyspę Kirke. Pogrzebanie Elpenora. Przepowiednia Kirke o czyhających na podróżników niebezpieczeństwach. Kolejne przygody. Dotarcie Odyseusza na wyspę Ogygię. Pieśń XIII Powrót Odyseusza na Itakę. Powitanie Odyseusza przez Atenę. Pojawienie się Odyseusza (w przebraniu żebraka) w chacie pasterza Eumajosa. Pieśń XIV Nieufny Odyseusz. Podarowanie Odyseuszowi płaszcza przez Eumajosa. Pieśń XV Nakaz Ateny dotyczący powrotu Telemacha na Itakę. Rozmowa Eumajosa z gościem. Uniknięcie przez Telemacha zasadzki przygotowanej przez zalotników. Pieśń XVI Przybycie Telemacha do chaty pasterza. Rozpoznanie Odyseusza. Przywitanie ojca z synem. Radość Penelopy z powrotu syna. Wieczerza w chacie Eumajosa. Pieśń XVII Powitanie syna z Penelopą i opowieść o podróżach. Przybycie do pałacu Eumajosa z Odyseuszem przebranym na żebraka. Słuchanie przez Odyseusza obelg we własnym domu. Pieśń XVIII Spór Odyseusza i Irosa. Oświadczenie Penelopy o podjęciu decyzji o małżeństwie z jednym z zalotników. Pieśń XIX Usunięcie broni przez Odyseusza i Telemacha. Rozmowa Penelopy z żebrakiem. Rozpoznanie Euryklei przez Odyseusza. Decyzja Penelopy o zawodach mających zdecydować o jej dalszym losie. Pieśń XX Rozmyślania Odyseusza i Penelopy. Poranne wróżby Odyseusza. Obrażanie Odysa przez zalotników. Wróżba Teoklymenosa (wprowadzająca nastrój grozy). Pieśń XXI Wydobycie łuku Odyseusza ze skarbca. Ustawienie dwunastu toporów. Próby zalotników okazują się nieudane. Pasterze rozpoznają Odyseusza. Zwycięstwo Odysa-żebraka w turnieju. Pieśń XXII Zaatakowanie zalotników przez Odysa, Telemacha i pasterzy. Rzeź zalotników. Powieszenie niewiernych służących. Pieśń XXIII Radosna wiadomość od Euryklei dla Penelopy. Narastająca nieufność Penelopy. Pytanie przez Penelopę Odyseusza o małżeńską tajemnicę. Rozpoznanie i przywitanie małżonków. Poranna rozmowa z Laertesem. Pieśń XXIV Rozpoznanie Odyseusza przez jego ojca. Zebranie na agorze. Udaremnienie przez Atenę rozpoczynającej się walki. Odyseja – streszczenie (krótkie) Kończy się wojna trojańska. Odyseusz powraca do rodzinnej Itaki. Wojna trwała dziesięć lat, a drugie tyle zajęła tułaczka Odyseusza. Bohater wraca więc do domu łącznie po dwudziestu latach. Na Olimpie trwa narada bogów. Postanawiają uwolnić Odyseusza, który przebywa u nimfy Kalipso. W tym czasie w rodzinnym domu Odyseusza w Itace zjawiają się zalotnicy, chętni poślubić jego żonę, Penelopę. W Itace zjawia się Atena, która nakłania Telemacha do poszukiwań ojca. Chłopak zgadza się i wyrusza statkiem, który otrzymuje od Ateny. Zmierza do Nestora, króla Pylos. Nestor nie zna Odyseusza i jego losów. Telemach wybiera się więc z Pejsistratosem, synem Nestora, do Lakedajmonu. Tam dowiaduje się od Menelaosa, że jego ojciec żyje z nimfą Kalipso na wyspie Ogygii. Tymczasem w Itace szykują zasadzkę na Telemacha. Nimfa Kalipso dostaje wiadomość od Hermesa, że musi uwolnić Odyseusza. Uwolniony Odys opuszcza wyspę Ogygii na tratwie. Po kilkunastu dniach burzy trafia na wyspę Feaków. Tam zostaje znaleziony przez księżniczkę Nauzykaę, która daje mu odzież i zaprasza do pałacu swego ojca, Alkinoosa. Odyseusz wyjawia prawdę o sobie po zwycięstwie w igrzyskach sportowych. Opowiada zebranym o swoich przygodach, a następnie wyrusza w dalszą drogę do Itaki. Po dotarciu do celu spotyka Atenę. Przebiera się w szaty żebraka i idzie w nich do chaty pasterza Eumajosa. Telemach spotyka żebraka i rozpoznaje w nim ojca, po czym wraca do pałacu i wita się z matką. Kolejnego dnia do pałacu przybywa przebrany za żebraka Odyseusz. Rozpoznaje go tylko pies Argos. Niestety żona nie dostrzega w nim swojego męża, a służba i zalotnicy traktują go z pogardą. Penelopa organizuje zawody, w których zwycięża Odyseusz. Bohater spod Troi ujawnia się, zabijając jednego z zalotników. Odbywa się rzeź zalotników, a służące, które z nimi romansowały, zostają powieszone. Odyseusz, chcąc, by jego żona zyskała pewność, że to naprawdę on, opowiada jej o ich małżeńskich tajemnicach. Odyseusza zostaje rozpoznany przez ojca, który zauważa bliznę na jego nodze. Rozpoczyna się bunt rodzin zabitych zalotników. Przybywa Atena i ogłasza pokój na Itace. Geneza utworu Odyseja Odyseja ukazuje świat kultury mykeńskiej, której istnienie potwierdzają wykopaliska archeologiczne. Przekaz jest więc zgodny z historią. Ostatnim wielkim wydarzeniem w dziejach Achajów była wojna trojańska, po której nastały klęski, kryzys i upadek kultury. Mityczne opowieści o przeszłości były przekazywane przez wieki jako pieśni. A Homer spisał je i tym samym uwiecznił. Cechy gatunkowe eposu Długi utwór wierszowany (w Polsce pisany trzynastozgłoskowcem lub w ten sposób tłumaczony), Rozbudowana wielowątkowa fabuła, Ukazanie losów bohaterów (herosów) na tle przełomowych wydarzeń, Podniosły styl (rozbudowane i szczegółowe opisy przedmiotów, porównania, częste powtórzenia, stałe epitety, np. gromowładny Zeus, rożanopalca Eos), Inwokacja rozpoczynająca utwór, Narrator wszechwiedzący i obiektywny. Problematyka utworu Odyseja Głównym tematem utworu jest podróż Odyseusza do Itaki. Mimo iż wędrówka głównego bohatera trwa latami, nie może on dotrzeć do celu. Odys bardzo chce wrócić do domu, jednak los mu nie sprzyja. Itaka jest dla niego miejscem upragnionym. Powrót Odyseusza do domu jest metaforą, symbolem celu, do którego warto dążyć. Wyprawa bohatera pokazuje jego słabości i pomaga mu określić, co w życiu jest naprawdę ważne. Odyseja zawiera cechy z życia codziennego: namiętność, odwagę i strach człowieka, miłość, przyjaźń, i zdradę. Mimo wszystko utwór jest optymistyczny. Ukazuje okrucieństwo losu, lecz i to, że przeciwieństwa można i trzeba pokonywać. Odyseja – opis bohaterów Odyseusz – król Itaki, pomysłowy i przebiegły. Po dwudziestoletniej nieobecności wraca do domu. Spotyka się z żoną Penelopą i synem Telemachem. Penelopa – żona Odyseusza, wierna i stała w uczuciach, czeka na powrót męża. Telemach – syn Odyseusza i Penelopy. Chce za wszelką cenę odnaleźć ojca. Nestor – bohater wojny trojańskiej, informuje Telemacha o powrocie jego ojca, Odyseusza. Alkinoos – król Scherii. Gości u siebie Odyseusza. Nauzykaa – córka Alkinoosa i Arete. Znajduje Odyseusza nad brzegiem morza. Daje mu ubranie i schronienie u swego ojca. Kirke – czarodziejka, która zamieniła towarzyszy Odyseusza w świnie. Atena – opiekunka Odysa. Zobacz także Chłopi – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów Antygona – streszczenie, plan wydarzeń, bohaterowie Jak dobrze znasz „Quo vadis”? – rozwiąż nasz test wiedzy
Cierpienia młodego Wertera – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
Czy wiesz, że „Cierpienia młodego Wertera” to książka, która w swych czasach była prawdziwym bestsellerem? Pokolenie romantycznych wrażliwców szybko odnalazło w Werterze siebie samych. Rozmarzonych, stawiających uczucia ponad rozsądek i nadającym życiu poetycki wymiar. To była prawdziwa werteromania. Mężczyźni ubierali się jak Werter, w żółte kamizelki, a kobiety nosiły białe suknie z różowymi wstążkami — jak Lota. Zerknij na streszczenie Cierpień młodego Wertera, by przypomnieć sobie, o czym jest ta powieść.
Wszystko zaczyna się wiosną 1771 roku. Akcja rozgrywa się w Wahlheim i jego okolicy (nie Waldheim, jak podają błędnie niektóre opracowania, Wahlheim jest nazwą fikcyjną wymyśloną przez autora). Werter wspomina również inne miejsca, ale podaje tylko pierwsze litery ich nazw. W listach do przyjaciela pisze o miłostkach i wielkiej nieszczęśliwej miłości, o matce (która nie zapewniła mu idealnego dzieciństwa), o przyrodzie i sztuce (zajmują go zwłaszcza takie jej dziedziny jak rysunek i literatura), o radości i smutku, śmierci i samobójstwie. Spis treści: „Cierpienia młodego Wertera”: plan wydarzeń „Cierpienia młodego Wertera”: streszczenie krótkie „Cierpienia młodego Wertera”: streszczenie szczegółowe Geneza i gatunek powieści „Cierpienia młodego Wertera” „Cierpienia młodego Wertera”: opis bohaterów „Cierpienia młodego Wertera”: plan wydarzeń Przyjazd Wertera w okolice Wahlheim i zachwyt bohatera otaczającym go pięknem. Pierwsze spotkanie z parobkiem zakochanym we wdowie. Zapoznanie z Lottą. Wizyta Wertera i Lotty u proboszcza. Zakochanie się Wertera w Lotcie. Powrót Alberta, narzeczonego Lotty. Postanowienie Wertera o wyjeździe z Wahlheim. Rozmowa Wertera i Alberta o samobójstwie. Zazdrość Wertera o Lottę. Wyjazd Wertera. Praca Wertera u posła. Poznanie panny von B. i hrabiego C. Zawiadomienie o ślubie Alberta i Lotty. Wyproszenie Wertera z przyjęcia. Odwiedziny Wertera w rodzinnych stronach. Wizyta Wertera u księcia. Powrót do Wahlheim. Nieszczęścia spotykające ludzi z otoczenia Wertera (wydalenie z pracy parobka zakochanego we wdowie, u której służył; śmierć dziecka i starego proboszcza, dzieje szaleństwa Henryka zakochanego w Locie). Zachwyt Wertera nad „Pieśniami Osjana” Parobek - mordercą. Plany samobójcze Wertera. Ostatnie spotkanie z Lottą. Samobójstwo Wertera. „Cierpienia młodego Wertera”: streszczenie krótkie Dzieje tytułowego bohatera powieści poznajemy za sprawą „Wydawcy", który postanowił opublikować listy i notatki Wertera. Werter to wrażliwy, rozmarzony młody prawnik. Z jego pierwszego listu dowiadujemy się, że właśnie przyjechał do miasta położonego w pięknej okolicy. Zamieszkuje w zacisznej miejscowości Wahlheim, oddalonej od miasta o godzinę drogi. Bohater postanawia jak najwięcej przebywać w samotności. Raczej obserwując ludzi, niż wchodząc z nimi w relacje. Ale pewnego dnia poznaje Lottę (w niektórych polskich tłumaczeniach możemy też spotkać formę imienia Lota, Lotta jest jednak bliższa oryginalnej niemieckiej formie Lotte) i zakochuje się w niej bez pamięci. Wie, że nie zostanie ona jego żoną, ponieważ obiecała już swą rękę Albertowi. Moc uczucia jest wielka i miota sercem Wertera, zsyłając na niego całą gamę emocji – od euforii po rozpacz. Nieszczęśliwie zakochany Werter postanawia strzelić sobie w głowę. Pistolety przekazują mu Lotta i Albert, nie wiedząc, że posłużą Werterowi do targnięcia się na życie. Wraz z realizacją samobójczych planów – cierpienia młodego mężczyzny wcale się nie kończą. Bohater żyje jeszcze przez dwanaście godzin. „Cierpienia młodego Wertera”: streszczenie szczegółowe Przedmowa: wydawca zapewnia, że przedstawiając dzieje Wertera, zebrał i uporządkował wszelkie fakty. Czytelnika nazywa „dobrą duszą miotaną tymi samymi uczuciami” co biedny Werter i ma nadzieję, że książka będzie dla niego pociechą i najlepszym towarzyszem (gdy z powodu zależnych lub niezależnych od siebie zdarzeń, nie ma obok lepszego przyjaciela). Księga pierwsza Takiej miłości każdy młodzian czeka. tak być kochana chce każda dziewczyna; czemuż w najświętszym z popędów człowieka tkwi tak straszliwego cierpienia przyczyna? Powyższy wiersz autorstwa J. W. Goethego to motto do księgi pierwszej. Podmiot liryczny pyta w nim dlaczego upragniona wielka miłość nie przynosi szczęścia a cierpienie. 4 maja 1771 rok Werter pisze do Wilhelma, że oto przyjechał do miasta (nazwy miejscowości nie podaje). Ma tu załatwiać kwestie związane ze spadkiem swojej matki (jest dobrej myśli, wierzy, że wszystko przebiegnie znakomicie). Przyjazd tu jest mu na rękę. Pozwala Werterowi uciec przed konsekwencjami jego filtru z dwiema siostrami. Bohater cieszy się z samotności, którą nazywa balsamem dla serca. Osamotnienie jest tym bardziej kojące, że okolice miasteczka pełne są uroczych krajobrazów (wzgórza, doliny, drzewa). 10 maja Werter porównuje wiosnę panującą na świecie do wiosny w swym sercu. Niestety, pogoda ducha i spokój wewnętrzny przeszkadzają mu tworzyć – od dawna nie narysował nic, z czego byłby zadowolony. 12 maja Werter pisze o ocienionej studni, w pobliżu której bardzo lubi przebywać. Z przyjemnością patrzy na dziewczęta, które przychodzą tu po wodę – ich zajęcie nazywa „najniewinniejszym i najkonieczniejszym”, niegdyś wykonywane było nawet przez królewskie córki. Nawiązuje też do dawnych czasów, gdy właśnie wokół źródeł wody kwitło życie towarzyskie. 13 maja Werter prosi przyjaciela, by za nic nie przysyłał mu żadnych książek. „Nie trzeba mi już kierownictwa ani zachęty, ani podniety; przecież to serce wrze samo z siebie aż nadto”. Kojąca jak kołysanka jest dlań jedynie twórczość Homera. 15 maja Autor listu pisze o tym, jak poznaje nowe osoby. Wspomina, że cieszy się ich sympatią (zwłaszcza dzieci). 17 maja Werter snuje dalsze rozważania na temat tego, że okoliczni mieszkańcy do niego lgną. Wspomina dawną przyjaciółkę, przy której czuł się „czymś więcej niż był, bo był wszystkim, kim być mógł”. Opisuje spotkanie z pewnym młodzieńcem, który uznał, że Werter jest znakomitym partnerem do rozmowy na temat sztuki i literatury. Opowiada o wizycie u wdowca, książęcego komisarza, który ma dziewięcioro dzieci. Napomyka, że poznał też sporo „oryginałów”, których towarzystwo jest mu przykre. 22 maja Werter dzieli się z przyjacielem rozważaniami na temat życia, które jest jak sen. Pisze też o dorosłych, którzy jak dzieci za najważniejsze uważają ciastka i brzozowe rózgi (nagrodę i karę). Jednocześnie według Wertera szczęśliwi są ci, którzy po dziecięcemu potrafią cieszyć się małymi rzeczami przydarzającymi się im tu i teraz. 26 maja Werter zamieszkuje w miejscowości Wahlheim (godzinę drogi od miasta), zacisznej, położonej na wzgórzu, z którego roztacza się piękny widok. Chwali gospodynię, która dba o niego, zachwyca się otoczeniem (lipy, kościółek, wiejskie chaty). Rysuje 4-letniego chłopca, który opiekuje się braciszkiem, niemowlęciem. 27 maja Werter opisuje przyjacielowi spotkanie z matką chłopców. Wyznaje, że w chwilach niepokoju nic tak nie pomaga mu jak widok „prostego” stworzenia, które radzi sobie z dnia na dzień. Gdy rano pije kawę – daje dzieciom cukier i chleb z masłem, wieczorem dzieli się z nimi kwaśnym mlekiem. Codziennie wręcza im też drobną monetę. 30 maja List o nowym znajomym – parobku, całym sercem oddanym swej chlebodawczyni, wdowie. Werter jest bardzo jej ciekaw. 16 czerwca Werter wyjaśnia, dlaczego długo nie pisał. Poznał kobietę, która „opętała całą jego duszę”. Stało się to na wiejskim balu. Zauroczony Charlottą (zdrobniale nazywana będzie potem Lottą) Werter wie, że nigdy nie będą razem – Lotta jest zaręczona z Albertem, który wyjechał chwilowo w sprawach spadkowych i majątkowych. 21 czerwca Werter pisze o częstych odwiedzinach u Lotty. To córka owdowiałego komisarza książęcego (o którym bohater wspominał w jednym z pierwszych listów). Lotta jest jedną z dziewięciorga rodzeństwa, pomaga ojcu zajmować się domem. Okazuje się, że z czasem Werter coraz bardziej widzi w nią bratnią duszę. 29 czerwca Werter jest stałym gościem w domu ojca Lotty. Uwielbia jej rodzeństwo. „Sercu memu dzieci są najbliższe na ziemi”. 1 lipca Werter wraz z ukochaną odwiedza startego proboszcza. Wizyta odbywa się w cieniu starych orzechów, których historię opowiada gospodarz. Jedno z drzew zostało posadzone w dniu, w którym przyszła na świat żona duchownego. 6 lipca Opis wyprawy z Lottą i jej siostrami do studni. Werter zachwyca się metodami wychowawczymi Lotty i tym, jaką cudowną jest istotą. 8 lipca, 10 lipca, Werter nazywa się dzieckiem i pisze o swojej głupkowatej minie, gdy w towarzystwie słyszy imię ukochanej. 11 lipca Werter dzieli się z przyjacielem opowieścią Lotty. To historia kobiety, która na łożu śmierci wzywa skąpego męża i wyznaje, że kwota, którą dawał jej na prowadzenie domu, nie wystarczała na pokrycie kosztów. Dlatego podbierała pieniądze z przychodów gospodarstwa. A wyznała to, by mąż po jej śmierci poznał prawdę i nie wymagał od przyszłej żony, by radziła sobie z prowadzeniem domu za 7 guldenów. 13 lipca Werter ma już pewność, że kocha Lottę. Przypuszcza też, że nie jest jej obojętny. 16 lipca, 18 lipca, 19 lipca, 20 lipca, 24 lipca, 26 lipca Listy z drugiej połowy lipca przepełnia radość ze spotkań z ukochaną. Werter nie szczędzi przyjacielowi opisów Lotty i tego, co czuje, będąc blisko niej. 30 lipca Wraca Albert, narzeczony Lotty. Od tej pory wiele się zmienia. Choć Albert okazuje życzliwość Werterowi, do młodzieńca dociera, że jest na straconej pozycji. 8 sierpnia Werter odpowiada WIlhelmowi, że jego przyjacielskie rady dotyczące trudnej sytuacji są proste tylko w teorii. W praktyce nie jest w stanie wybrać pomiędzy nadzieją na życie z Lottą a rezygnacją z tej nadziei. 10 sierpnia Opis przechadzki Wertera z Albertem. Werter wyraża się o narzeczonym ukochanej jak najlepiej. 12 sierpnia Werter wspomina, że Albert zgodził się pożyczyć mu pistolety (rzekomo na podróż w góry). Pomiędzy mężczyznami wywiązuje się rozmowa o obłąkanych i pijanych (Werter staje po stronie nieszczęśliwych, a w opozycji do tych, którzy uważają się lepsi od szaleńców i alkoholików). Albert podsumowuje postawę Wertera słowami: „Przesadzasz we wszystkim i przynajmniej w tym z pewnością nie masz słuszności, że samobójstwo, o którym teraz mówimy, porównujesz do wielkich czynów, gdy przecież nie można go uważać za nic innego jak tylko za słabość, bo oczywiście łatwiej jest umrzeć niż mężnie znosić życie pełne udręki”. Werter pozostaje jednak przy swoim zdaniu (jak przystało na człowieka, którym rządzą uczucia, nie rozum). 15 sierpnia List o tym, że Werter jest ważny zarówno dla Lotty, jak i jej rodzeństwa. 18 sierpnia List zdominowało przygnębienie Wertera. Bohater nie jest w stanie zachwycać się przyrodą – wszystko kojarzy mu się ze stratą i śmiercią. „Nie widzę nic nad wiecznie połykającego, wiecznie przeżuwającego potwora”. 21 sierpnia, 22 sierpnia W listach z tą datą Werter pisze o odczuwanym niepokoju, niemocy, smutku. 28 sierpnia Na urodziny Werter dostaje od Alberta i Lotty książki. 30 sierpnia Werter pisze o uldze, którą przynosi mu zmęczenie po długich, samotnych wędrówkach po lasach pełnych cierni. 3 września Werter zawiadamia przyjaciela, że wyjeżdża z miejsca, w którym poznał i pokochał Lottę. 10 września Zakochany szaleńczo Werter postanawia zostać. Pewnego wieczoru rozmawiają z Albertem i Lottą o zmarłych. Werter zapewnia ukochaną, że po śmierci na pewno się spotkają. Księga druga 20 października 1771 Werter przyznaje, że lepiej mu, gdy porównuje się z innymi, przebywając wśród ludzi. „Jesteśmy tak stworzeni, że porównywamy wszystko ze sobą i siebie ze wszystkimi, więc szczęście i nieszczęście zależy od przedmiotów, z którymi się porównywamy, i przeto nie ma nic niebezpieczniejszego niż samotność". Bohater pisze też, że często wydaje nam się, że ktoś jest szczęśliwszy tylko dlatego, że ma coś, czego sami pragniemy. 26 listopada O poznaniu hrabiego C., który imponuje Werterowi intelektem i osobowością. Werterowi schlebia fakt, że hrabia (taka „wielka dusza”) uznał go za osobę wyjątkową. 24 grudnia Werter skarży się na „posła” (przełożonego w pracy), który wymaga od niego nadzwyczaj skrupulatnego wywiązywania się z zadań. Uwagi od niego bardzo irytują młodzieńca. Pisze też, że hrabia C. również uważa, że poseł jest nazbyt powolny i dokładny. Lecz jednocześnie radził on Werterowi: „Ludzie utrudniają życie sobie i innym. Trzeba się jednak poddać jak wędrowiec, który ma przejść górę”. Młody Werter wątpi w znaczenie aktywnego życia, uważając przepracowywanie się za bezsensowne. W liście pisze również o poznaniu panny B., która wywarła na nim duże wrażenie. 8 stycznia 1778 Werterowi nie podobają się „wyścigi” wśród ludzi, z którymi ma do czynienia. Uważa, że każdy myśli tylko o awansie. Jakby nie było prawdą, że królem rządzi minister, a ministrem jego sekretarz. 20 stycznia 1778 (list do Lotty) Werter pisze o swym smutnym życiu wypełnionym pracą. Skarży się, że jego egzystencja pozbawiona jest jakiegokolwiek radosnego poruszenia: „Zabrakło drożdży, które poruszały me życie; znikł czar, który podtrzymywał mnie podczas głębokich nocy i rano budził mnie ze snu”. Znajdziemy w liście również wzmiankę o pannie B. Werter wyznaje Lotcie, że ta młoda kobieta jest do niej podobna. Pisze również ukochanej o swych marzeniach: że są razem, on siedzi u jej stóp, a ich dzieci dokazują. Pyta też, czy Albert jest w domu i jak układa się między nią a mężem. 8 lutego Opis brzydkiej pogody za oknem, która – paradoksalnie – wydaje się Werterowi lepsza od słonecznej. „Kiedy jest deszcz, zadymka, chłód, odwilż, nie może być przecie w domu gorzej niż na dworze”. Werter uważa, że ładna pogoda to dobro, które ludzie sobie nawzajem zatruwają: z głupoty, braku empatii, egoizmu. 17 lutego Pogarszają się już i tak napięte relacje z przełożonym. 20 lutego (list do Alberta) Życzenia błogosławieństwa i dobrych dni, które Werterowi są odebrane. Werter zarzuca Albertowi, że choć obiecał, nie poinformował go o ślubie z Lottą. Tego dnia miał zdjąć ze ściany obraz Lotty, a nie znając daty jej zamęścia – pozostawił go na miejscu. Informuje Alberta, że w tej sytuacji nie zdejmie już nigdy obrazu. List kończy pozdrowieniami dla młodej pary – Alberta nazywa „aniołem niebiańskim”. 15 marca Werter złorzeczy na pracę i wszystkich, którzy zapewniali go, że objęcie tego stanowiska będzie najlepszym rozwiązaniem. W zaistniałej sytuacji nie widzi swojej winy. Dodatkowo zostaje wyproszony z uroczystej kolacji, w której biorą udział elity. 16 marca Werter opisuje Wilhelmowi spotkanie z panną B. Młoda kobieta współczuje mu odrzucenia oraz tego, że towarzystwo uważa go za osobę pełną pychy i lekceważącą innych. W liście mowa jest również o samobójstwie jako o uwolnieniu się („często chciałbym otworzyć sobie żyłę, by obdarzyła mnie wolnością wieczną”). 24 marca Werter oznajmia, że odszedł z pracy i został zaproszony, by spędzić wiosnę u pewnego księcia. 19 kwietnia Werter pisze, że oficjalnie zwolnił stanowisko i dostał odprawę pieniężną. 5 maja O planach odwiedzin w rodzinnej miejscowości. 9 maja Podróż w rodzinne strony zostaje porównana do pielgrzymki do Ziemi Świętej, pełnej wzruszeń na widok miejsc, z którymi wiążą się wspomnienia. Wspomina o złości, w obliczu zmian, jakie zaszły w miasteczku na przestrzeni lat. 25 maja Werter wyznaje, że planował zaciągnąć się do armii, by walczyć na wojnie. Książę (w stopniu generała) odradził mu jednak ten pomysł. 11 czerwca Pobyt u księcia nuży Wertera, który myśli o wybraniu się w podróż. Zły stan ducha rekompensują mu rysunki, które teraz wychodzą nadzwyczaj udane. 16 czerwca Pod tą datą Werter zapisuje jedynie: „Tak, jestem tylko wędrowcem, pielgrzymem na ziemi. A wy – czyż jesteście czymś więcej?” 18 czerwca Werter planuje podróż. Chce zwiedzić kopalnię. Jej wybór nie jest przypadkowy. Kopalnia znajduje się blisko miejsca, w którym mieszka Lotta. 29 lipca Szaleńczo zakochany Werter zwierza się przyjacielowi, że jego miłość do Lotty jest na pewno większa, niż uczucie, jakim darzy ją mąż. Przyznaje się też do stanu otumanienia. 4 sierpnia List o tym, że wielkie nieszczęścia dotykają również innych (śmierć dziecka znajomej kobiety, choroba jej męża). 21 sierpnia Werter pisze o swej rozpaczy i przyznaje się, że rozmyśla o śmierci Alberta. Opisuje również emocje, które towarzyszą mu podczas odwiedzania miejsc związanych z Lottą. 3 września Niezgoda na to, że Lottę może kochać ktoś oprócz Wertera. 4 września Nastająca jesień nastraja Wertera jeszcze bardziej nostalgicznie. Bohater pisze o parobku z Wahlheim, który został wydalony ze służby za próbę gwałtu na swej chlebodawczyni. Parobek opowiadając mu swą historię, wyznaje, że pchnęła go tego czynu szalona miłość do kobiety, u której służył. Werter odkrywa, że wielka miłość zdarza się nie tylko wykształconym, oczytanym ludziom z wyższych sfer. 5 września W ręce Wertera wpada liścik, który Lotta pisze do męża. Słowa i ton listu wskazują na ogromne przywiązanie do Alberta. Werter uśmiecha się, czytając kartkę. Na pytanie Lotty, co skłoniło go do uśmiechu, odpowiada, że wyobraził sobie, że to on jest adresatem tego listu. 6 września O stroju Wertera. Bohater pisze, że w miejsce starego fraka (w który ubrany był podczas pierwszego tańca z Lottą) musiał sprawić sobie nowy. Niebieski. Do tego żółtą kamizelkę. 12 września Opis odwiedzin u Lotty. Scena, podczas której kanarek całuje Lottę – dziobiąc delikatnie okruszki chleba z jej ust. Werter ma pewność, że Lotta nie powinna w ten sposób prowokować jego wyobraźni. 15 września Werter pisze do Wilhelma o żonie nowego proboszcza, która kazała ściąć orzechy – drzewa, pod którymi gościli kiedyś z Lottą na probostwie. 10 października O radości, do której wystarczy widok czarnych oczu ukochanej Lotty. I o myślach na temat uczuć Alberta. 12 października Dotąd ukochanym pisarzem Wertera był Homer, od tej jesieni jest to Osjan (bard i wojownik celtycki, wymyślony przez Jamesa Macphersona, bardzo modna postać literacka w epoce romantyzmu). 19 października Werter krótko, ale dosadnie, pisze o pustce, która przenika jego serce. 26 października Werter słyszy przypadkiem, jak Lotta rozmawia z przyjaciółką o chorobach znajomych osób bez cienia empatii. Zastanawia się, jak Lotta, okazująca mu tyle życzliwości, będzie wyrażać się o nim po jego śmierci. 27 października Werter o swej rozpaczy. Pisze, że wszystko, co ma, powierzył Lotcie, i że bez niej to „wszystko” nic nie znaczy. 30 października O cierpieniu wywołanym bliskością Lotty i niemożnością przytulenia jej. 3 listopada Werter wprost mówi o tym, że nie chce już żyć. 8 listopada List o tym, jak Lotta upomina go, by nie pił wina i by pamiętał o niej i jej przestrogach. Werter żali się Wilhelmowi, że przecież nie ma takiej siły, która zmusiłaby go do zapomnienia o ukochanej choć na chwilę. 15 listopada Werter zapewnia przyjaciela, że wytrzyma wszystko. Pisze, że tak jak inni ludzie ma do wypicia czarę goryczy i sprosta temu wyzwaniu. Wszakże jest losem ludzkim, wycierpieć swą miarę, wypić swój puchar. 21 listopada List o życzliwej serdeczności Lotty, która napawa bólem. Bliskość i dobroć, gesty i słowa ukochanej kobiety sprawiają, że Werterowi jest bardzo ciężko. 22 listopada Krótki list o modlitwie, której intencje są nieczyste. Werter nie może modlić się o miłość Lotty, bowiem jest ona żoną innego mężczyzny. 24 listopada Werter pisze, że Lotta domyśliła się jego uczuć i ogromnie mu współczuje (dostrzega to w jej oczach). 26 listopada Krótkie rozważania na temat skali nieszczęścia – według Wertera jeszcze nikt nie cierpiał jak on. Wzruszeń dopełnia lektura Osjana. 30 listopada List o Henryku – młodym człowieku, który stracił zmysły (rok przebywał w szpitalu psychiatrycznym „na łańcuchach”). Aktualnie, jako nieszkodliwy szaleniec szuka w okolicach kwiatów dla ukochanej (w listopadzie, gdy nic nie kwitnie). Według słów jego matki – Henryk bardzo dobrze wspomina stan, gdy był pozbawiony świadomości. Werter zazdrości Henrykowi szaleństwa. Wiele by dał, by też nic nie czuć. I – jak obłąkany Henryk – nie zostać potępionym za świadomie popełnione grzechy. 1 grudnia Okazuje się, że choroba psychiczna Henryka miała swe źródło w miłości do Lotty. Henryk pracował u jej ojca i pokochał ją nad życie. Werterowi opowiada o tym Albert. 4 grudnia List o wzruszeniu podczas słuchania gry Lotty na fortepianie. O wybuchu Wertera („Przestań pani!”), o łagodnym uspokajaniu go przez Lottę. Dowiadujemy się, że Lotta ma go za bardzo chorego człowieka, że wie, iż nie je nawet swych ulubionych potraw. Lotta poleca mu się oddalić i dojść do siebie. 6 grudnia Werter pisze o tym, że i jego duszę, i serce wypełnia Lotta. Wątpi w siłę człowieka w radzeniu sobie z tym, co go spotyka. To ostatni list Wertera w tej części powieści. Od wydawcy Wydawca opowiada o cierpieniu, jakie towarzyszyło Werterowi w ostatnich dniach życia. W tym czasie całą okolicą wstrząsnęło zabójstwo… Parobek (ten sam, który tak bardzo kochał wdowę, u której służył) zabił mężczyznę. Motywem zbrodni była zazdrość o ukochaną i brak zgody na to, by przy jej boku trwał ktoś inny niż on. Wydarzenie to wytrąca Wertera z apatii. Staje w obronie parobka i do tego samego nakłania komisarza. Jego prośba, by parobkowi pozwolono uciec, nie spotyka się ze zrozumieniem. Młody nieszczęśnik znów zapada się w swój ból i bezczynność. O tym, jak bardzo nie ma już nadziei, świadczyć mają listy, które po nim zostały. 12 grudnia List do Wilhelma o rozpaczy i pragnieniu rzucenia się w przepaść. Zachowanie Wartera świadczy o jego szaleństwie. Nocą wybiega, by patrzeć jak topiący się śnieg sprawia, że rzeka wzbiera i zalewa okolicę w świetle księżyca. Miejsca kojarzące mu się z Lottą, niszczą fale… 14 grudnia O pragnieniu śmierci. Werter jest świadomy, że popada w coraz większy obłęd: „Zmysły me mącą się. Od tygodnia jestem bez przytomności. Oczy moje są pełne łez. Nigdzie mi nie jest dobrze i wszędzie jest mi dobrze. Nie pragnę niczego, nie żądam niczego. Lepiej by było, bym odszedł” 20 grudnia List do Wilhelma, w którym Werter przyjmuje zaproszenie przyjaciela. Z jego słów można wywnioskować, że prawdopodobnie już więcej się nie zobaczą. Wydawca informuje czytelnika, że w niedzielę przed Gwiazdką Werter rozmawiał z Lottą, gdy ta kończyła przygotowywać upominki dla dzieci. Ukochana miała powiedzieć, że i dla niego będzie miała prezent. Dochodzi do rozmowy, w której Lotta pyta, dlaczego to właśnie ona jest obiektem uczuć Wertera. Lotta sugeruje, że siłę uczucia Wertera wzmaga jedynie to, że jest niedostępna, że nie mogą być razem. Radzi po przyjacielsku, by znalazł dziewczynę, której obecność wypełni jego serce. I wtedy dopiero wróci do nich, by mogli cieszyć się jego szczęściem. Umawiają się, że Werter przyjdzie w gwiazdkowy wieczór. Do spotkania nie dochodzi. Werter pisze do Lotty list, w którym stawia sprawę jasno: chce umrzeć. Lotta, zanim przeczyta jego słowa, rozmyśla o ich ostatniej rozmowie. Dochodzi do wniosku, że nie wyobraża go sobie u boku żadnej ze swych przyjaciółek, że chce go mieć wyłącznie dla siebie. Werter łamie obietnicę i pojawia się przed gwiazdką. Lotta gra na fortepianie, on czyta na głos swój przekład „Pieśni Osjana”. W pewnym momencie płacz Lotty przerywa głośną lekturę. Płaczą oboje. Werter ujmuje dłonie ukochanej, przytula do swoich oczu, chce wziąć ją w ramiona, lecz Lotta się wyrywa i ucieka do swej komnaty. Na drugi dzień, 24 grudnia, Werter pisze do Lotty ostatni list. Prosi o wybaczenie wczorajszego zachowania. Zapewnia, że w niebie będą razem. Następnie wysyła sługę z listem, w którym prosi Alberta o pożyczenie pistoletów. Albert przekazuje Lotcie, by podała słudze broń. Kobietą szarpią wyrzuty sumienia – chce powiedzieć mężowi o ostatnim spotkaniu z Werterem, ale milczy, obawiając się reakcji Alberta. Od służącego Werter dowiaduje się, że pistolety otrzymał niejako od samej Lotty. Pisze więc do niej: „Ty, z której rąk pragnąłem przyjąć śmierć, i ach, teraz przyjmuję.” Przygotowuje również listy pożegnalne do Wilhelma i Alberta. Przed samą śmiercią, znów pisze do Lotty. Przekazuje jej obraz, który wielokrotnie pokrywał pocałunkami. Prosi, by pochować go w stroju, który nosił podczas ich ostatniego spotkania (w kieszeni ma różową wstążkę Lotty, niech nikt nie waży się jej wyjmować). Prosi też ukochaną o spokój. O północy strzela do siebie. Rana nad prawym okiem doprowadza go do śmierci po dwunastu godzinach. Geneza i gatunek powieści „Cierpienia młodego Wertera” „Cierpienia młodego Wertera” zawierają sporo wątków autobiograficznych. Młody J. W. Goethe podobnie jak Werter: skończył studia prawnicze, wiedział, czym jest nieszczęśliwa miłość - pokochał narzeczoną swego przyjaciela, miał ukochaną o imieniu Charlotta, cierpienie sprawiło, że brał pod uwagę samobójstwo, miał znajomego, który zabił się z powodu nieszczęśliwej miłości (grób młodzieńca o imieniu Jeruzal tłumnie odwiedzali czytelnicy Cierpień młodego Wertera) „Cierpienia młodego Wertera” to tzw. powieść epistolarna (składająca się z listów). Powieści epistolarne cieszyły się ogromną popularnością w czasach oświecenia (epoce poprzedzającej romantyzm). Zdecydowana większość listów pisana jest do Wilhelma, jeden do Alberta, trzy do Lotty. W powieści znajdziemy też fragment pamiętnika i notatki Wertera. Opis ostatnich dni życia Wertera pochodzi od wydawcy, który postanowił uporządkować i opublikować to, co zostało po głównym bohaterze „Cierpień”. „Cierpienia młodego Wertera”: opis bohaterów Werter – główny bohater powieści. Autor listów. Młodzieniec, który kieruje się uczuciem, samotnik. Wrażliwy na sztukę. Pesymista. Nie potrafi poradzić sobie z trudną sytuacją. Popełnia samobójstwo, nie mogąc sobie poradzić z miłością do Lotty, która ma męża. Lotta – ukochana Wertera, narzeczona (a potem żona) Alberta. Młoda kobieta o powabnej figurze. Jest oczytana, ma własne zdanie. Kieruje się dobrocią. Opiekuje się rodzeństwem po śmierci matki. Wierna Albertowi, nie potrafi zrezygnować z fascynacji Wertera. Albert – przyjaciel Wertera, narzeczony Lotty. Zakochany w narzeczonej. Akceptuje obecność Wertera, lecz z czasem zaczyna mu ona przeszkadzać. Jest przeciwieństwem Wertera. To racjonalista, który twardo stąpa po ziemi. Wilhelm – najlepszy przyjaciel Wertera, adresat wielu jego listów. Doradza mu pracę u posła, pragnie pomóc przyjacielowi. Komisarz S. – ojciec Lotty, wdowiec, ma łącznie dziewięcioro dzieci. Uczciwy człowiek. Po śmierci Wertera organizuje jego pogrzeb. Córka nauczyciela – ma trójkę dzieci, jej mąż wyjechał do Szwajcarii, skąd ma wrócić ze spadkiem, lecz wraca z niczym. Jedno z dzieci małżeństwa umiera. Parobek – służy u starszej od niego wdowy, w ktorej się zakochuje. Wyrzucony, gdy kobieta dowiaduje się o jego uczuciu. Z zazdrości zabija swojego następcę, kiedy dowiaduje się, że ten ma poślubić wdowę. Henryk – Werter spotyka go w listopadzie, gdy Henryk, mimo iż nic nie kwitnie, zbiera wśród skał kwiaty dla swej ukochanej. To dawny pisarz u ojca Lotty, nieszczęśliwie w niej zakochany. Popada w obłęd z miłości i trafia do domu wariatów. Poseł – pracodawca Wertera. Pedantyczny, powolny, niezadowolony z pracy podwładnego. Hrabia C. – przyjaciel Wertera. Arystokrata, obracający się w wyższych sferach. Potrafi wpływać na przyjaciela. Panna von B. – znajoma Wertera. Przypomina mężczyźnie Lottę. Książe – generał. Pozwolił Werterowi mieszkać u niego kilka tygodni w swoim zamku. Zobacz także: Zemsta - test ze znajomości lektury Pan Tadeusz - test sprawdzający Test ze znajomości Balladyny
Psycholog o książkach – jedynych zabawkach, które rozwijają wszystkie zmysły
Obcowanie z książką pomaga dziecku rozwijać się już od najmłodszych lat. To prawda, którą zna każdy dorosły. Ale jak w przebogatej ofercie wydawnictw dla dzieci wybrać najlepsze i najbardziej wartościowe pozycje? Podpowiada psycholog Dorota Zawadzka.
Słuch, wzrok, węch, dotyk i smak to zmysły, które pozwalają dziecku poznawać otaczający je świat. Aby wesprzeć ich rozwój, warto wykorzystać dostosowane do wieku zabawki i pomoce edukacyjne. Wśród nich wysokie miejsce na liście zajmują książki. I chociaż w kontekście czytania, przychodzą do głowy głównie dwa zmysły – słuch i wzrok – warto pamiętać, że książki dla dzieci wspierają rozwój polisensoryczny, czyli wielozmysłowy. View Ediplayer on the source website Jakie konkretnie książki rozwiną wszystkie zmysły malucha? Poszukując dla dziecka książki, która pomoże mu rozwijać się polisensorycznie, warto zwrócić uwagę nie tylko na fabułę. W tym przypadku bohaterowie są równie ważni, co… No właśnie, co radzi psycholog? Dorota Zawadzka: Pamiętajcie, że nie chodzi tylko o treść, ale w równym stopniu o wygląd samej książki, w tym także jej format, fakturę okładki, dobór kolorów tekstu oraz ilustracji. Oczywiście jakkolwiek wszystko jest ważne, to priorytety zmieniać się będą wraz z wiekiem dziecka. Jakie książki sprawdzą się u niemowląt? – Dla najmłodszych, dla których książka jest zabawką jak każda inna, szukajcie książeczek, które można bezpiecznie wziąć do buzi czy... do kąpieli – np. drukowane na specjalnej ceracie. Książki dla maluszków powinny być dwu- lub trzykolorowe oraz w barwach kontrastowych. Świetnym wyborem będą też książeczki pachnące, które niedawno pojawiły się na rynku – podkreśla psycholog Dorota Zawadzka. Ekspertka podkreśla również, że im starsze dziecko, tym bardziej będą je interesowały książki interaktywne. Aby zadbać o rozwój zmysłów dziecka, warto wybierać takie, które są np. z filcu i mają naszyte różne elementy, które szeleszczą, błyszczą itp. Tak naprawdę są to tablice sensoryczne w formie książeczki. Jakie książeczki sensoryczne dla dzieci w wieku 2-3 lat? Psycholog Dorota Zawadzka podkreśla, że maluchy, które są już zainteresowane historią opowiadaną w książeczce, szukają w niej postaci i przedmiotów znanych z bezpośredniego otoczenia. – Książeczka taka powinna umożliwić małemu czytelnikowi korzystanie z niej w sposób multimedialny. Są już książki, które pozwalają na – równoczesne z oglądaniem – słuchanie dźwięków wydawanych przez zwierzęta czy otoczenie albo odtwarzanie utworu muzycznego ilustrującego treść książki – podkreśla ekspert. Książki rozwijające zmysły dla starszaka Książki dla dzieci w wieku przedszkolnym stanowią podstawę do zorganizowania domowej lub podwórkowej zabawy. W tym okresie lektura inspiruje i podpowiada dziecku, co może zrobić, jak wykorzystać w zabawie spostrzegawczość, uważny słuch, zręczność, szybkość i zmysł równowagi. Starszak może np. próbować zbudować z klocków miasteczko, o którym czytaliście, lub wybrać się na spacer śladami książkowych bohaterów. Aby zabawa, której podstawą jest książka dla dzieci była jeszcze ciekawsza, można do niej wykorzystać np. zabawki z nowej kolekcji Smerfy KINDER Niespodzianki. Dzięki nim możecie odgrywać sceny, które wydarzyły się w lekturze lub… wymyślać zupełnie nowe historie, będące kontynuacją przygód mających miejsce w książce. Takie podejście do zabawy rozwija dziecko polisensorycznie, czyli wielozmysłowo, dzięki czemu jest to nie tylko czas wielkiej frajdy, ale również nauki. Ta kolekcja pomoże ci odtworzyć świat z książki! Do wspólnej zabawy zaproście 8 niezwykłych bohaterów z nowej kolekcji Smerfy KINDER niespodzianki! Oprócz Papy Smerfa są tu Smerfetka Ogrodniczka i Smerfetka Architektka, Smerf Doktor, Smerf Strażak, Smerf Biegacz, Smerf Deskorolkarz i wreszcie Smerf Wspinacz. Każdy z nich ma cechy dominujące, dlatego zabawy z nimi np. w odgrywanie ról są ciekawe i proste. Ale… to jeszcze nie wszystko! Aby jeszcze bardziej rozwijać zmysły dziecka, zabawki z serii Smerfy dają dostęp do specjalnej zawartości w darmowej aplikacji APPLAYDU. Wystarczy zeskanować zabawkę, by uzyskać dostęp do fascynujących gier, zabaw edukacyjnych i rozszerzonej rzeczywistości. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Co sprawia, że dzieci kochają opowieści? Wyjaśnia Dorota Zawadzka
„Dla dzieci trzeba tak samo pisać, jak dla dorosłych, tylko lepiej” – powiedział Maksym Gorki i ta idea powinna przyświecać każdemu twórcy książek dla młodszych czytelników. Jak zatem wybrać odpowiednią lekturę i przede wszystkim – co sprawia, że maluchy jedne książki kochają, a innych nie?
O zaletach czytania dzieciom od pierwszych dni (albo i wcześniej) napisano już wiele. Niewątpliwie jednak warto przypominać o tym, jak ważne są książki w ich rozwoju. View Ediplayer on the source website Dlaczego warto czytać dzieciom? Głośne czytanie dzieciom, wraz z dobieraniem odpowiedniej intonacji głosu, to świetna lekcja przygotowująca maluchy najpierw do mówienia, a potem do samodzielnego czytania. Dziecko zdobywa w ten sposób kompetencje intelektualne: uczy się języka oraz myślenia. Czytając dziecku zaspokajamy także jego potrzeby emocjonalne. Nie tylko czytając o emocjach! Wspólnie patrząc w książkę, jesteśmy blisko, przytulamy się, spędzamy razem czas. Jak wybrać odpowiednią książkę dla dziecka? Dorota Zawadzka wielokrotnie podkreślała, że książki dla dzieci powinny być dostosowane merytorycznie do ich wieku. Jednocześnie też wybierając lektury, warto zwrócić uwagę na warstwę graficzną. Na co jeszcze zwrócić uwagę? Psycholożka podkreśla najważniejsze aspekty książek dla najmłodszych. 5 cech idealnej książki dla dziecka wg Doroty Zawadzkiej: 1. Świat i problemy w niej poruszone są bliskie dzieciom. 2. Jednocześnie prezentują uniwersalne wartości. 3. Propagowanie pięknego języka. 4. Szybka, zaskakująca akcja, imponujący i ważny bohater, niespodziewane zdarzenia, mocne wrażenia. 5. Wyjątkowe ilustracje. Nie tylko książki… Niezwykle ważne jest, aby historie, które przeczytamy, miały szansę żyć własnym życiem. Jak? Sposobów jest wiele. Przede wszystkim nie brońmy maluchom zadawania pytań w trakcie czytania. Jeśli szczególnie zainteresuje je jakiś wątek lub bohater, pozwalajmy zarówno maluchowi, jak i sobie, odejść na chwilę i pogłębić wiedzę na dany temat. Poza tym, przenoście przeczytane historie na grunt innych zabaw. Być może miasteczko, o którym czytaliście, uda się zbudować z klocków? Albo zabrać ukochanego misia na spacer śladami książkowych bohaterów. Do wspólnej zabawy można również zaprosić… Smerfy! Są dostępne w nowej kolekcji KINDER Niespodzianki. 8 niezwykłych bohaterów z pewnością was zainspiruje! Na początek 3 niezwykłe zabawy Nie macie pomysłu, od czego zacząć? Psycholożka Dorota Zawadzka podpowiada co wykorzystać na początek. Niech bohaterem waszej zabawy zostanie Papa Smerf, któremu wspólnie przeczytacie w myśl zasady: ja zaczynam, a ty kończysz fragment lub nawet zdanie z opowieści. Inną zabawą może być ta w leczenie zabawek. Wspólnie wymyślcie przygody Smerfa Doktora, lekarza z wioski Smerfów. Jeśli macie ochotę na odskocznię, pobawcie się w przygody konkretnego przedmiotu „Łyżka”, „Skarpetka”… w jego otoczeniu. Przykład? „Łyżka mieszkała w kuchni razem z nożem i widelcem…” Oczywiście, że możecie połączyć ze sobą wszystkie zabawy! Albo wymyślić własne. Bawcie się dobrze! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Komiks - rozrywka z wartością dodaną. Jak komiksy wpływają na młode umysły?
Komiksy są formą rozrywki uwielbianą przez dzieci i młodzież od wielu pokoleń. Jednak niektórzy eksperci, a także rodzice, są zdania, że czytanie komiksów nie jest równoznaczne z czytaniem książek. Ponieważ komiksy to głównie obrazki i grafiki, przez lata panowało przekonanie, że nie mogą one pomóc dzieciom poprawić umiejętności czytania. Czy na pewno? Obecnie liczne badania pokazują, że czytanie komiksów i powieści graficznych przynosi wiele korzyści.
Komiksy to uproszczone wersje narracji, co oznacza, że ​​mogą rozwiązać problem niechęci do czytania książek. W dzisiejszych czasach dzieci mają krótki czas uwagi, dlatego najlepiej stosować różne podejścia do nauczania, uatrakcyjniać je, aby ułatwić im tę czynność. Często zdarza się, że książka nie jest dla dziecka szczególnie porywającym sposobem spędzania wolnego czasu. Komiks natomiast bywa dużo bardziej atrakcyjny, a dodatkowo przynosi zaskakujące korzyści. Jeśli problem z zachęceniem dziecka, by wzięło do ręki książkę, jest Ci znajomy, spróbuj z komiksem. Idealna na początek będzie seria „Mój pierwszy komiks 5+” wydawnictwa Egmont. View oEmbed on the source website View Ediplayer on the source website Dlaczego dzieci uwielbiają komiksy? Gdy otworzysz dowolny komiks lub powieść graficzną, od razu stanie się oczywiste, dlaczego dzieci je kochają. Nie znajdziesz tam „suchych” stron ciasno zadrukowanych czarno-białymi literami. Zamiast tego komiksy pełne są kolorowych, dynamicznych obrazków, na których pojawiają się mniejsze ilości tekstu. Taki układ przemawia do dzieci, które często są wzrokowcami. Graficzna natura komiksów zdecydowanie bardziej odpowiada dzieciom, które lepiej znają telewizję i inne media wizualne niż tradycyjne książki. Uwagę dzieci i młodzieży przykuwa także tematyka komiksów. Zazwyczaj historie są pełne akcji i przygód. Opowiadają o postaciach z dużymi aspiracjami, superbohaterach, którzy używają wartkiego, energetycznego języka. Obecnie jednak podobny schemat bywa coraz częściej przełamywany. We wspomnianej serii wydawnictwa Egmont mamy do czynienia z sympatycznymi bohaterami zwierzęcymi, które bawiąc, uczą dzieci pozytywnych wzorców i wartości. 4 serie: „Pan Borsuk i pani Lisica”, „W cieniu drzew”, „Opowieści z Bukowego Lasu” oraz „Bartłomiej i Karmelek”, to świetny punkt wyjścia do obcowania najmłodszych ze słowem pisanym również ze względu na estetykę tych pozycji. Obrazki są atrakcyjne: nieprzesadnie dynamiczne i bardziej łagodne niż w komiksach dla starszych czytelników. Komiks to nie tylko rozrywka Wielu ludzi nie traktuje komiksów jako „pełnowartościowego” produktu. Deprecjonują ich wartość względem książek. Najczęściej nie zdają sobie oni sprawy z korzyści płynących z ich czytania. Komiksy od dawna stanowią dla czytelników źródło rozrywki i przyjemności. Co ciekawe jednak, ostatnie badania sugerują, że komiksy mogą nieść za sobą także inną wartość dodaną. Eksperci językowi zbadali akt czytania komiksu i jego wpływ na umysł. Po wielu obserwacjach doszli do wniosku, że spędzanie czasu z historią rysunkową rozwija mózg! Do przekazywania informacji komiksy używają języka wizualnego. Okazuje się, że jest to dla dzieci równie dobry sposób na poprawę umiejętności czytania, komunikacji i funkcji poznawczych, co czytanie tradycyjnych książek. Jednym słowem – komiksy czynią odbiorcę mądrzejszym! Warto przede wszystkim zwrócić uwagę, że mimo swojej wizualnej natury, komiksy i powieści graficzne, zawierają całkiem dużo tekstu. Czytelnicy muszą go właściwie rozszyfrować, przeanalizować i zrozumieć. Podobnie jak w przypadku tradycyjnych powieści, nadal muszą śledzić fabułę i rozwój postaci. Komiksy mają początek, środek i koniec, głównych bohaterów i punkt kulminacyjny. Czytanie treści, takich jak najnowsze propozycje wydawnictwa Egmont, może zatem wprowadzić dzieci w koncepcje struktury opowieści i rozwoju postaci. Może również pomóc w zrozumieniu nastroju, tonu, humoru, ironii itp. A tych elementów w żadnej ze wspomnianych serii nie brakuje. Perypetie zwierzaków w cyklu komiksów dla najmłodszych pełne są humoru, niespodziewanych zwrotów akcji, opisów uczuć bohaterów. Młody czytelnik musi jedynie podążać za interesującą fabułą – co w tym przypadku nie jest trudne – by rozwinąć swoje kompetencje czytelnicze. 8 powodów, dla których warto czytać komiksy #1: Wzbogacenie słownictwa Mimo że tekstu jest w nich mniej niż w tradycyjnych książkach, komiksy świetnie sprawdzają się jako narzędzie do zwiększania zasobu słownictwa. Wszystko przez obrazki, na których opiera się komiks. To one wspierają przyswajanie słów, bo dzięki nim dziecko lepiej zapamiętuje znaczenie. #2: Zachęcenie do czytania U początkujących czytelników, a także starszych dzieci, które zmagają się z nauką czytania i pisania, komiksy budzą zaufanie. Podczas gdy strona z nieprzerwanymi słowami może być zniechęcająca, niewielka ilość tekstu wraz ze wskazówkami kontekstowymi dostarczanymi przez ilustracje, pomagają dzieciom zrozumieć treść i cieszyć się historią. Nawet, jeśli nie potrafią rozszyfrować każdego słowa, do podążania za fabułą zachęcają ilustracje. Szczególnie, jeśli są tak piękne, jak w serii „Mój pierwszy komiks 5+”. #3: Rozwijanie umiejętności wnioskowania Wnioskowanie polega na czytaniu między wierszami. Wspiera ono poprawne rozumienie fabuły. Komiksy pomagają wizualizować czytany tekst, dzięki czemu dzieci lepiej rozumieją koncepcję przedstawionej historii. Przyczynia się to do rozwoju dodatkowych umiejętności istotnych podczas czytania i pisania, takich jak: rozumienie sekwencji wydarzeń, rozpoznawanie fabuły i wnioskowanie. #4: Nauka w przystępnej formie Komiksy w przystępny sposób mogą przekazać dzieciom wiedzę, która w innej formie może wydawać się mało interesująca lub zbyt skomplikowana. Czytanie komiksu, ze względu na swoją ciekawą formę i wciągającą historię, daje dziecku przyjemność, co pozytywnie wpływa na przyswajanie wiedzy. Tak pouczająca jest na przykład seria „W cieniu drzew”. W jej pierwszym tomie, „Jesień pana Zrzędka” odnajdujemy mnóstwo interesujących faktów dotyczących zmienności pór roku i ich znaczenia dla zwierząt leśnych. #5: Nauczanie wartości Komiksy są często uważane za nieprzydatne dla dzieci ze względu na nadmierną fantazję, zbytnią dynamikę, a nawet panujący w nich chaos. Należy jednak pamiętać, że odpowiednio dobrane pozycje mogą przekazywać wartościowe przesłania. W komiksach fabuła często oparta jest na wartościach takich jak empatia, praca zespołowa, pomoc innym czy wytrwałość. Szczególna pod tym względem jest seria „Pan Borsuk i pani Lisica”, która pokazuje młodemu czytelnikowi, że „inny” nie znaczy gorszy, a odmienność może być zaletą, nie wadą. #6: Trening dla pamięci Podczas czytania komiksu dziecko angażuje się w historię, która niejednokrotnie przedstawiana jest na wielu płaszczyznach czasowych i przestrzennych. Skłania to dziecko do rewidowania akcji i przypominania sobie wcześniej opisanych sytuacji. Pamięć odgrywa w tym ogromną rolę. Działania te pozwalają rozwijać mózg dziecka. #7: Poszerzanie horyzontów Komiksy bywają postrzegane stereotypowo – jako historie przedstawiające przygody superbohaterów. Istnieje jednak mnóstwo pozycji o całkiem innej tematyce. Podobnie jak książki, mogą opowiadać najróżniejsze historie, także dotyczące ważnych aspektów życia, wartości, uczuć, a dzięki temu poszerzać horyzonty dziecka. Tak też jest w przypadku wszystkich najnowszych serii wydawnictwa Egmont, które przekazują bardzo ważne wartości ukrywając ludzkie charaktery pod postacią zwierząt. Nie bez powodu komiksy te zyskały popularność i sympatię czytelników w wielu europejskich krajach. #8 Komiksy jako inwestycja na przyszłość Najważniejsze jest jednak to, że gdy dzieci dorastają, czytają chętniej, jeśli uznają czytanie za rozrywkę. Komiks wydaje się natomiast doskonałym narzędziem, by przekonać dziecko, że czytanie może być przyjemne. W istocie badania pokazują, że dzieci, które czytają komiksy, chętniej i częściej sięgają także po inne materiały tekstowe. Zamiast więc przewracać oczami, gdy Twoje dziecko wybiera komiks zamiast książki, zachęcaj je do tego. Każdy środek jest dobry i ważny, jeśli może skłonić Twoje dziecko do spędzania większej ilości czasu ze słowem pisanym. Wybierz tylko odpowiednie pozycje, jak wspomniane serie „Mój pierwszy komiks 5+” i razem cieszcie się wspaniałymi historiami z wyjątkowymi ilustracjami. Autorka: Ewa Sękowska-Molga - psycholog dzieci I młodzieży. Pracuje z dziećmi I młodzieżą prowadząc terapię w nurcie poznawczo-behawioralnym, a także z rodzicami prowadząc konsultacje wychowawcze. Mama 3 Synów. Na Instagramie prowadzi profil @mama_psycholog_dzieciecy, gdzie dzieli się wiedzą z zakresu wychowywania dziecka. Materiał powstał z udziałem wydawnictwa Egmont
Spójrzcie na świat oczami jamnika Kabelka. Ta książka skradnie wasze serca!
Na uroczego czworonoga i jego przyjaciół czekają kolejne niezwykłe przygody. „Nazywam się Kabelek, Jamnik Kabelek II” to kontynuacja zabawnych, a chwilami niebezpiecznych perypetii jamnika Kabelka. To pozycja, która na pewno skradnie serca małych czytelników, a może nawet i reszty rodziny. Autorką książki jest Lidia Gierwiałło, prywatnie mama, babcia i właścicielka trzech jamników: Kabelka, Mikusia i Lineczki.
Narratorem książki jest jamnik Kabelek. Piesek z zainteresowaniem i ciekawością śledzi wszystkie domowe wydarzenia i wyciąga z tego bardzo zabawne wnioski. Sposób, w jaki opisuje świat sprawia, że od samego początku jest wesoło. Tak, to był tylko sen... Ale ja już wiem, że marną pogodę i zły humor można poprawić wyobraźnią. W marzeniach mogę zostać nawet piratem. I jeszcze jedno: jeśli ktoś uważa, że tylko pies z kulawą nogą nie lubi deszczu, to nie ma racji. Poważnie! Fragment książki „Nazywam się Kabelek, Jamnik Kabelek II” Historie w książce zostały przedstawione w formie krótkich opowiadań. Czytelnicy mogą więc w kolejnych rozdziałach dowiedzieć się z czyim udziałem i pod czyim przewodnictwem przebiegała akcja poszukiwawcza małych myszek lub z czego można zrobić linę, żeby wydobyć z dołu zrozpaczonego gąsiorka. II część książki „Nazywam się Kabelek, jamnik Kabelek” uczy empatii na przykładzie nocy sylwestrowej, kiedy to niebo rozświetlają fajerwerki, a czworonożnym i dwunożnym przyjaciołom nie jest wtedy do śmiechu. Pojawia się również niezwykle ciekawy wątek, a mianowicie konflikt na linii pies – kot. Ale spokojnie, wszystko dobrze się kończy! Niewątpliwie atutem książki są barwne i piękne ilustracje autorstwa Magdy Michalak, które pobudzają wyobraźnię i przenoszą czytelnika do świata Kabelka i jego przyjaciół. Na ostatnich stronach znajduje się quiz, który sprawdzi wiedzę z przeczytanej książki. Pierwsza część książki „Nazywam się Kabelek, jamnik Kabelek” została wyróżniona w XIX edycji konkursu „Świat Przyjazny Dziecku” organizowanym przez Komitet Ochrony Praw Dziecka. Trzecia część ukaże się pod koniec 2021 roku nakładem wydawnictwa Essence.