Książki dla 3-latków: propozycje dla chłopców i dziewczynek [TOP 7]
Zastanawiasz się, jakie książki będą najlepsze dla 3-latka? Sprawdź, na które z nowości i bestsellerów warto zwrócić szczególną uwagę. W naszym zestawieniu znajdziesz zarówno książki dla 3-latka dziewczynki, jak i 3-latka chłopca. A wśród nich – propozycje idealne na dobranoc oraz do wspólnej nauki i zabawy w ciągu dnia.
Wśród polecanych książek dla 3-latków nie mogło zabraknąć ani książeczek obrazkowych, ani tych pełnych mądrych, prostych historii. Wierszyków i prozy. Przekonaj się, że na naszej liście znajdują się wyłącznie tzw. pewniaki, których tytuły warto pamiętać, wybierając książkowy prezent lub podczas wizyty w bibliotece. 1. Tajemniczy las, czyli podróż po leśnych ścieżkach Poszukując nowości wśród książek dla trzylatków, prawdopodobnie natkniecie się na ten tytuł. I bardzo dobrze, bo choć mało tu tekstu, niemal każda linijka pokazuje, że na naturę można potrzeć nie tylko wnikliwie, ale i z czułością. Na przykład? Porównując cętki na grzbiecie jelonka i jego mamy ze światełkami migoczącymi na wieczornym niebie. Albo szukając jagód na deser dla małego niedźwiadka lub kryjówek dla zajączków, w których mogą czuć się bezpiecznie. A wszystko to na ilustracjach, od których naprawdę trudno oderwać wzrok... Tak, Sandra Dieckmann zaprasza dzieci w niezwykłą podróż po lesie. Pokazuje sceny z leśnego życia o różnych porach roku i dnia. Już na pierwszy rzut oka widać, jaka to piękna kraina… Ale to nie jedyny powód, dla którego nie będziecie szybko przerzucać stron. Ilustracje kryją w sobie bowiem wiele szczegółów, które wspaniale jest odkrywać powoli – jak na prawdziwego obserwatora przyrody przystało. Na końcu książki znajdziemy ciekawe informacje na temat bohaterów Tajemniczego lasu. Można zatem powiedzieć, że to bardzo udane połączenie picturebooka z książką edukacyjną. PS. Z serii Tajemnicza przyroda w Wydawnictwie Słowne ukazała się również Tajemnicza dżungla. Tytuł: Tajemniczy las Autor: Sandra Dieckman Ilustracje: Sandra Dieckman Wydawnictwo Słowne Młode (2022) View Burdaffi on the source website 2. Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki (moc zabaw relaksujących i pogłębiających więzi) „Matki na całym świecie wiedzą i czują, że dzieci chcą być głaskane, przytulane” pisze prof. Marta Bogdanowicz, jedna z najważniejszych osobistości polskiej pedagogiki. Ale czytać wierszyki i jednocześnie zapewniać dziecku mnóstwo frajdy (lub ukojenia) z drapania po pleckach lub delikatnego szczypania? Masowania, muskania, rysowania, chwytania za dłoń (palec, stópkę)...? Spokojnie, to tylko na początku wydaje się skomplikowane. Za drugim, trzecim, setnym czy pięćsetnym spotkaniem z Przytulankami zapomnicie nawet o najtrudniejszych początkach. Tak właśnie było w naszym przypadku, ponieważ ta książka towarzyszyła nam codziennie (tak, codziennie) przez bite 3 lata (od 2 do 5 roku życia córki). Nasze ulubione masażyko-wierszyki to: Bocian i szpak (z przyjemnym drapaniem), Placek (z ugniataniem, ściskaniem boczków, głaskaniem), Bajeczka (z wędrowaniem palcami i dłońmi po pleckach). Warto podkreślić, że prof. Marta Bogdanowicz wiele masażyków opracowała do wierszy takich poetów jak Jan Brzechwa, Julian Tuwim czy Danuta Szlagowska. Prócz wspaniałej zabawy pełnej bliskości, dzięki tej książce, dziecko pozna też moc wyjątkowych wierszyków. Tytuł: Przytulanki, czyli wierszyki na dziecięce masażyki Autor: Marta Bogdanowicz Ilustracje: Cezary Deliński Wydawnictwo: Harmonia (2017) View Burdaffi on the source website 3. Elementarz dobrych manier pana Szopa: kultura osobista jest super! Jeśli uważacie, że 3 lata to wiek, w którym warto wprowadzić dziecko w świat dobrych manier — ta książka z pewnością pomoże. Znajdziecie tu rady, jak zachować się przy stole, wobec starszych i rówieśników. Zasady savoir-vivre dużo łatwiej zapamiętać, kiedy przybiorą formę zabawnych wierszyków. Równie ciekawie zilustrowanych sytuacjami z życia (nie zawsze) sympatycznych zwierzątek. Rymowane porady pełne są wskazówek co do tego, jak zachowywać się w kulturalnie. Na przykład: Dobrą radę dam ci, smyku: nie drap się po pupie. Nie najładniej to wygląda, Kiedy jesteś w grupie. Na obrazku obok — słonik trzymający w trąbie parasolkę i próbujący się nią podrapać po... wiecie czym. I dwie zdumione myszki oraz zaniepokojony pan Szop. A to tylko jedna z 47 cennych wskazówek savoir-vivre dla 3-latków. Tytuł: Elementarz dobrych manier pana Szopa Autor: Patrycja Wojtkowska-Skóra Ilustracje: Joanna Myjak Wydawnictwo: Wilga (2020) View Burdaffi on the source website 4. Rok w przedszkolu: książka obrazkowa w sam raz dla 3-latka Co się dzieje w przedszkolu od września do wakacji? Baaardzo dużo… Przemysław Liput zilustrował to wszystko w kolejności chronologicznej (od września do wakacji) i z wyjątkową dbałością o szczegóły (a to coś w sam raz dla małych bystrzaków). Muszę też przyznać, że nie spodziewałam się, że dzięki tej książce dowiem się aż tyle o przedszkolu… mojej własnej córki. „Rok w przedszkolu” zaczęłyśmy „czytać” już na ławeczce przed biblioteką i okazało się, że ukazane tu sytuacje, postacie i przedmioty są albo takie same, albo zupełnie inne niż w przedszkolu córki… Byłam zdziwiona, ale i szczęśliwa, bo dotąd długo i na próżno próbowałam rozmawiać z Małą o przedszkolu. A tu – proszę! Przewracając strony tej książki, słyszałam historyjkę za historyjką. A to o myciu rączek, a to o procedurach przy wychodzeniu na spacery, a to o kolegach i koleżankach… „Rok w przedszkolu” raczej nie sprawdzi się jako książka do „czytania” przed snem. Może się bowiem zdarzyć, że twój przedszkolak też się rozgada (np. na temat jak to było u nich z przygotowaniami do Dnia Niepodległości) czy rozemocjonuje (np. w związku z tym, że w przedstawianym przedszkolu, najzwyczajniej w świecie, mieszka sobie kot). Jednocześnie gorąco polecam ją do przeglądania w wolnym czasie w ciągu dnia. Tytuł: Rok w przedszkolu Autor/ilustracje: Przemysław Liput Wydawnictwo: Nasza Księgarnia (2016) View Burdaffi on the source website 5. Kicia Kocia poznaje strażaka Nasza przygoda z Kicią Kocią zaczęła się właśnie od książeczki o sympatycznym sąsiedzie, strażaku. Kici Koci nie mieściło się w głowie, że pan, który przyszedł do nich z wizytą – w zwykłym, wcale nie strażackim ubraniu – naprawdę gasi pożary i bierze udział w akcjach ratowniczych. Uwierzyła, kiedy uratował ją, gdy wdrapała się na drzewo, z którego nie mogła zejść… Nie bez znaczenia jest, że za sprawą bohatera strażaka, właśnie ta książeczka może wydać się ciekawa zarówno dla 3-letnich dziewczynek, jak i chłopców. Ani się obejrzałam, a kolekcja książeczek o Kici Koci powiększyła się do kilkunastu tomików. Wspólnie z córką wybierałyśmy te opowiastki, które dotyczyły tematów interesujących córkę. Na przykład przed wyjazdem nad morze zaopatrzyłyśmy się w tę pod tytułem „Kicia Kocia na plaży”. A kiedy na tapecie pojawiła się kwestia podróży na Księżyc – „Kicia Kocia w kosmosie”. Niestety, książeczka „Kicia Kocia i witaminowe przyjęcie” nie sprawiła, że córka pokochała warzywa i owoce, ale… zainspirowana jednym ze śniadań Kici Koci, zażyczyła sobie kilka pomidorków koktajlowych na kolację. Jedno jest pewne: dzieci lubią Kicię Kocię. Prawdopodobnie za to, że jej radości i problemy są podobne do tych, które znają z życia. I prosty przekaz, opatrzony charakterystycznymi, przyjemnymi w odbiorze ilustracjami. Dorośli lubią Kicię Kocię za to, że lubią ją ich dzieci i za… przyjazną cenę każdej z książeczek. Tytuł: Kicia Kocia poznaje strażaka Autor: Anita Głowińska Ilustracje: Anita Głowińska Wydawnictwo: Media Rodzina (2012, 2019) View Burdaffi on the source website 6. Wiersze Tuwima dla dzieci, czyli ponadczasowa klasyka dla 3-latka Kiedy rozmawiałam o książkach dla dzieci z rodzicami rówieśników mojej trzyletniej wówczas córki, często okazywało się, że wielu z nich również nie wyobraża sobie domowej biblioteczki bez wierszyków Tuwima. Jeden zdolny trzylatek znał nawet na pamięć prawie całą „Lokomotywę”: „Stoi na stacji lokomotywa, tłusta, ogromna i pot z niej spływa…” Na własne uszy słyszałam, jak recytował, zapamiętale oddając „puffff, jak goląco, ufff, jak goląco!” i nie mogłam wyjść z podziwu. U nas (bardzo) długo (bardzo) ulubionymi wierszami były „Okulary” i „Spóźniony słowik”. Można jedynie przypuszczać, że popularność poety wśród najmłodszych wynika z talentu „pana Tuwina” (tak u nas mówiło się swego czasu na autora „Ptasiego radia”). Rytmy, rymy, starannie dobrane nie tylko słowa, ale i głoski sprawiają, że melodia tych wierszy po prostu wpada w ucho i bardzo jej tam dobrze. Wiersze Tuwima, czytane cichutko i powoli, znakomicie mogą się sprawdzić w charakterze lektury na dobranoc. Tytuł: Wiersze dla dzieci Autor: Julian Tuwim Ilustracje: Olga Siemaszko Wydawnictwo: Prószyński i S-ka (2022) View Burdaffi on the source website 7. Świat należy do ciebie, czyli moc serca i odwagi To książka dla 3-latków, która może okazać się jedną z najważniejszych w domowej biblioteczce na wiele lat, a może nawet na całe życie. Na każdego przedszkolaka czekają tu trzy lekcje dotyczące bardzo ważnych spraw: miłości, wiary w siebie i zachwytu nad światem. Lekcje to działające na wyobraźnię ilustracje i wierszyki, które mogą okazać się bardzo pomocne, gdy trzeba będzie podejmować ważne (nawet jeśli dziecięce) decyzje. Przykład? Proszę bardzo: Zawsze słuchaj głosu serca, Nie bój się przekraczać granic. Idź przez życie pewnym krokiem. A przeszkody? Miej je za nic! Tytuł: Świat należy do ciebie Autor: Barry Falls Ilustracje: Barry Falls Wydawnictwo Słowne (2022) View Burdaffi on the source website Zobacz także: Książki o dinozaurach dla dzieci w różnym wieku [PRZEGLĄD NAJLEPSZYCH TYTUŁÓW] Książki dla dzieci o kosmosie: 8 najciekawszych pozycji Audiobook dla dzieci – najlepsze książki do słuchania [TOP 5]
Te książki zachwycą dzieci! Sprawdź najciekawsze nowości wydawnicze
O tym, że warto czytać, nie trzeba nikogo przekonywać. Kluczowe jest jednak pytanie – co czytać? Poniżej podpowiadamy kilka fascynujących książek, które rozbudzą w maluchu prawdziwą, czytelniczą pasję!
Wspólne czytanie buduje silną więź między maluchem a rodzicami. Gdy dziecko przytulone do mamy lub taty z zapartym tchem przeżywa przygody bohaterów, na długo zapamiętuje te chwile, tworząc z nich piękne wspomnienia z dzieciństwa. Warto również mieć na uwadze, że czytanie ma wiele zalet – rozwija wyobraźnię, poszerza zasób słów, uczy empatii, a także ćwiczy pamięć i koncentrację. Jeśli nie wyobrażacie sobie dnia bez książki, z pewnością spodobają wam poniższe nowości. View Ediplayer on the source website 5 książek, które zachwycą maluchy Pucio na wsi. Ćwiczenia rozumienia i mówienia dla dzieci Autor: Marta Galewska-Kustra Wiek: 3–6 Wybierzcie się na wieś z Puciem i Misią. Odwiedźcie gospodarstwo pana Henryka, stadninę pani Ewy oraz pracownię ceramiczną pani Moniki. Zobaczcie, jak się robi konfitury, i upieczcie wspaniały sękacz na festyn. Na pewno nie będziecie się nudzić! Siódma część przygód Pucia może służyć zarówno dzieciom młodszym, jak i starszym przedszkolakom. Jej celem jest sprawdzanie i rozwijanie umiejętności rozumienia mowy, wzbogacenie słownika dziecka o nazwy nowych obiektów i czynności oraz rozwinięcie umiejętności opowiadania. Miasto psów Autor: Nikola Kucharska Wiek: 0-6 Zapraszamy do Miasta Psów. Razem z przewodnikiem zwiedzimy Inszczekut Badań Psich, Szkołę im. Cziki Szczekacz, Muzeum Psów czy Fort Dog. Przespacerujemy się promenadą, obejrzymy spektakl w psim teatrze i odpoczniemy w parku. Poznamy słynnych mieszkańców, historię miasta czy niezwykłe wynalazki jak czochraczkę czy zapachomat. W Mieście Psów bardzo dużo się dzieje! Policja ściga rabusiów, pojawiają się kosmici, państwo Szczeklińscy świętują złoty jubileusz, Maksio Dalmatyńczyk obchodzi urodziny, a to nie wszystko! Poza tym roztargnieni turyści wciąż coś gubią i trzeba pomagać im w szukaniu… Pełna humoru, fantastycznych historii i zaskakujących pomysłów książka o psach! Tatusiu, czy dziesięć to dużo? Autor: Sabine Bohlmann Wiek: 3–6 Mały Wilczek zadaje Tacie Wilkowi bardzo dużo pytań. Czy jestem szybki? Czy jestem głośny? Czy jestem silny? To tylko kilka z nich. Tata na wszystko ma odpowiedź, ale wcale nie taką prostą. Świat jest przecież skomplikowany. Tylko jedno jest proste. Niezależnie od tego, czy Wilczek jest szybki, głośny czy silny, tata kocha go równie mocno! Piękna opowieść o relacji dziecka i rodzica zilustrowana mistrzowsko przez Emilię Dziubak! Co się kryje w kwiatku? Fascynujące ciekawostki przyrodnicze Autor: Rachel Ignotofsky Wiek: 0–6 Kwiaty są wszędzie. Zachwycają różnorodnością kolorów i kształtów. Ale czy wiemy, co tak naprawdę się w nich kryje? I jak to możliwe, że wyrastają z malutkiego nasionka? W tej bogato ilustrowanej książce Rachel Ignotofsky tłumaczy, jak działa natura. Już dziś odkryj, co rośliny jedzą, dlaczego pachną i z jakimi zwierzętami są za pan brat. Zagadka czarnego psa. Detektywi z Tajemniczej 5 kontra duchy Autor: Marta Guzowska Wiek: 6–10 Pierwszy tom NOWEJ serii detektywistycznej o śledczych z Tajemniczej 5! Anka, Piotrek i Jaga mieli dotąd wiele niesamowitych przygód (szukali naszyjnika mumii, zaglądali do grobu wampira, a nawet tropili ducha Chopina). Ale teraz będą badać WYŁĄCZNIE zjawiska nadprzyrodzone. Ten pomysł podsuwa im Lidka, która uczy się w klasie dziennikarskiej i ma za zadanie napisać serię reportaży z miejsc, w których straszy. Cała czwórka pod opieką wujka Janka i w towarzystwie psa o imieniu Lucy udaje się do Zamku Ogrodzieniec. A to dlatego, że zamek podobno jest nawiedzony – pod postacią czarnego psa ukazuje się tam kasztelan Stanisław Warszycki. Ciekawe, czy Lucy się z nim zaprzyjaźni… „Detektywi z Tajemniczej 5” oraz „Detektywi z Tajemniczej 5 kontra duchy” zostali wymyśleni na wyraźne życzenie dzieci Marty Guzowskiej – dotąd autorki powieści kryminalnych dla dorosłych. Znakiem rozpoznawczym obu serii o śledztwach Anki i Piotrka są: przygodowa fabuła, elementy wiedzy o historii i historii sztuki, a także interaktywna forma, gdyż każdy tom wymaga od czytelnika logicznego myślenia i rozwiązywania zagadek.
Psycholog o książkach – jedynych zabawkach, które rozwijają wszystkie zmysły
Obcowanie z książką pomaga dziecku rozwijać się już od najmłodszych lat. To prawda, którą zna każdy dorosły. Ale jak w przebogatej ofercie wydawnictw dla dzieci wybrać najlepsze i najbardziej wartościowe pozycje? Podpowiada psycholog Dorota Zawadzka.
Słuch, wzrok, węch, dotyk i smak to zmysły, które pozwalają dziecku poznawać otaczający je świat. Aby wesprzeć ich rozwój, warto wykorzystać dostosowane do wieku zabawki i pomoce edukacyjne. Wśród nich wysokie miejsce na liście zajmują książki. I chociaż w kontekście czytania, przychodzą do głowy głównie dwa zmysły – słuch i wzrok – warto pamiętać, że książki dla dzieci wspierają rozwój polisensoryczny, czyli wielozmysłowy. View Ediplayer on the source website Jakie konkretnie książki rozwiną wszystkie zmysły malucha? Poszukując dla dziecka książki, która pomoże mu rozwijać się polisensorycznie, warto zwrócić uwagę nie tylko na fabułę. W tym przypadku bohaterowie są równie ważni, co… No właśnie, co radzi psycholog? Dorota Zawadzka: Pamiętajcie, że nie chodzi tylko o treść, ale w równym stopniu o wygląd samej książki, w tym także jej format, fakturę okładki, dobór kolorów tekstu oraz ilustracji. Oczywiście jakkolwiek wszystko jest ważne, to priorytety zmieniać się będą wraz z wiekiem dziecka. Jakie książki sprawdzą się u niemowląt? – Dla najmłodszych, dla których książka jest zabawką jak każda inna, szukajcie książeczek, które można bezpiecznie wziąć do buzi czy... do kąpieli – np. drukowane na specjalnej ceracie. Książki dla maluszków powinny być dwu- lub trzykolorowe oraz w barwach kontrastowych. Świetnym wyborem będą też książeczki pachnące, które niedawno pojawiły się na rynku – podkreśla psycholog Dorota Zawadzka. Ekspertka podkreśla również, że im starsze dziecko, tym bardziej będą je interesowały książki interaktywne. Aby zadbać o rozwój zmysłów dziecka, warto wybierać takie, które są np. z filcu i mają naszyte różne elementy, które szeleszczą, błyszczą itp. Tak naprawdę są to tablice sensoryczne w formie książeczki. Jakie książeczki sensoryczne dla dzieci w wieku 2-3 lat? Psycholog Dorota Zawadzka podkreśla, że maluchy, które są już zainteresowane historią opowiadaną w książeczce, szukają w niej postaci i przedmiotów znanych z bezpośredniego otoczenia. – Książeczka taka powinna umożliwić małemu czytelnikowi korzystanie z niej w sposób multimedialny. Są już książki, które pozwalają na – równoczesne z oglądaniem – słuchanie dźwięków wydawanych przez zwierzęta czy otoczenie albo odtwarzanie utworu muzycznego ilustrującego treść książki – podkreśla ekspert. Książki rozwijające zmysły dla starszaka Książki dla dzieci w wieku przedszkolnym stanowią podstawę do zorganizowania domowej lub podwórkowej zabawy. W tym okresie lektura inspiruje i podpowiada dziecku, co może zrobić, jak wykorzystać w zabawie spostrzegawczość, uważny słuch, zręczność, szybkość i zmysł równowagi. Starszak może np. próbować zbudować z klocków miasteczko, o którym czytaliście, lub wybrać się na spacer śladami książkowych bohaterów. Aby zabawa, której podstawą jest książka dla dzieci była jeszcze ciekawsza, można do niej wykorzystać np. zabawki z nowej kolekcji Smerfy KINDER Niespodzianki. Dzięki nim możecie odgrywać sceny, które wydarzyły się w lekturze lub… wymyślać zupełnie nowe historie, będące kontynuacją przygód mających miejsce w książce. Takie podejście do zabawy rozwija dziecko polisensorycznie, czyli wielozmysłowo, dzięki czemu jest to nie tylko czas wielkiej frajdy, ale również nauki. Ta kolekcja pomoże ci odtworzyć świat z książki! Do wspólnej zabawy zaproście 8 niezwykłych bohaterów z nowej kolekcji Smerfy KINDER niespodzianki! Oprócz Papy Smerfa są tu Smerfetka Ogrodniczka i Smerfetka Architektka, Smerf Doktor, Smerf Strażak, Smerf Biegacz, Smerf Deskorolkarz i wreszcie Smerf Wspinacz. Każdy z nich ma cechy dominujące, dlatego zabawy z nimi np. w odgrywanie ról są ciekawe i proste. Ale… to jeszcze nie wszystko! Aby jeszcze bardziej rozwijać zmysły dziecka, zabawki z serii Smerfy dają dostęp do specjalnej zawartości w darmowej aplikacji APPLAYDU. Wystarczy zeskanować zabawkę, by uzyskać dostęp do fascynujących gier, zabaw edukacyjnych i rozszerzonej rzeczywistości. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
"Basia i Franek" - czytaj opowiadania z serii o Basi. Maluchy je uwielbiają!
Seria o Basi, autorstwa Zofii Staneckiej (tekst) i Marianny Oklejak (ilustracje), wydawana przez wydawnictwo Egmont, podbiła serca najmłodszych czytelników! U nas możecie przeczytać niepublikowane, pełne humoru opowiadania, w których Basia, Franek i reszta ich rodziny każdy nowy dzień witają jak nową fasycnującą przygodę. Zapraszamy do lektury!
"Basia i Franek: wiosenny spacer" – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
„Franek o mało nie wpadł do stawu, tak mocno rzucał okruchy. – Bam! – powiedział, kiedy opadł na brzuch, z nosem tuż przy wodzie” – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i prezenty” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Franek źle spał w nocy. Budził się, płakał i marudził. A kiedy w końcu wstał, miał zły humor. Siedział na podłodze goły, wściekły na cały świat i za nic nie chciał się ubrać. – Ne! – krzyknął na widok skarpetek. – Ne! – wrzasnął, gdy Mama usiłowała założyć mu koszulkę. – Ne! – zaprotestował przeciwko spodniom. – Za chwilę przychodzi Ola – powiedziała Mama. – Musisz coś założyć, jeśli chcesz iść z nią na spacer. – Ne! – odpowiedział Franek z mocą. – Przychodzi Ola? Z Kretem? – zainteresowała się Basia. – Miała pójść z wami do parku, ale zostaniecie w domu, jeśli Franek będzie golaskiem. – Ne! – podkreślił Franek na wszelki wypadek. Basia stanęła naprzeciwko niego z zaciśniętymi pięściami. – Masz się natychmiast ubrać! – Ne? – zaryzykował Franek i lekko wygiął usta w podkówkę. Nie lubił, kiedy Basia była na niego zła. – A właśnie, że tak! Musisz być ubrany, bo ja chcę iść na spacer, jeść obwarzanki, biegać z Kretem i karmić kaczki. – Ka ka? – upewnił się Franek. I nie powiedział już „Ne!” ani na widok dresu, ani gdy przyszła Ola i zapakowała go do wózka. Wyszli na dwór. Basia, szczęśliwa, że jest ciepło, biegła obok wózka i podśpiewywała z radości. Kret dyrdał obok i szczekał na wróble. Wózek co jakiś czas podskakiwał na nierównych płytkach, a wtedy Franek podskakiwał razem z nim i pokrzykiwał: – Op, op! A kiedy nie podskakiwał, obserwował świat i komentował to, co widzi. – Tu tut! – wołał za przejeżdżającym samochodem. – Au, au! – zagadywał do Kreta i spotkanych po drodze piesków. Mijali ludzi, drzewa, ławki, kosze na śmieci, płot z plakatami, pana sprzedającego obwarzanki... – Am, am! – zawołał Franek na jego widok. Ola zatrzymała się i kupiła dwa sznurki obwarzanków. Gdy poszli dalej, Basia już nie biegła, skupiona na chrupaniu. Kret też nie biegł. Szedł koło wózka i wyjadał to, co upuścił Franek. Czyli prawie wszystko. W końcu doszli do parku. – Op, op! – powiedział Franek. Tym razem znaczyło to, że chce, żeby go wyjąć z wózka. A potem huśtali się na huśtawkach, grzebali w piachu, turlali po trawie, rzucali Kretowi patyki i karmili kaczki. Franek o mało nie wpadł do stawu, tak mocno rzucał okruchy. – Bam! – powiedział, kiedy opadł na brzuch, z nosem tuż przy wodzie. Powiedział też: – Da! Da! – na widok kolorowych baloników. I jeszcze raz: – Bam! – kiedy Ola kupiła mu balonik, a on usiadł na nim i zamienił go w mokrą szmatkę. Wołał też: – Bła, bła! – gdy Basia odbiegała za daleko. Ale przez cały ten czas ani razu nie powiedział „Ne!”. Kiedy wracali do domu, Basia jechała na wózku, oparta stopami o metalową podpórkę nad kołami. Franek siedział cicho, z głową przekrzywioną na bok i półotwartymi ustami. Nie komentował mijanych samochodów, ludzi i koszy na śmieci. Nawet przy panu z obwarzankami nic nie powiedział. Spał. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej zabaw z Basią znajdziesz w nowej książce „Basi: Gdzie jest Kajetan?”:
"Basia, Franek i ciasto” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
"Tata poszedł na dyżur. Janek do kuzyna Antka. Mama pracowała w swoim pokoju. Basia bawiła się klockami, a Franek kręcił się koło niej i usiłował pomagać..." – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i prezenty” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Tata poszedł na dyżur. Janek do kuzyna Antka. Mama pracowała w swoim pokoju. Basia bawiła się klockami, a Franek kręcił się koło niej i usiłował pomagać. – Idź sobie! – krzyknęła Basia, gdy klockowa wieża po raz kolejny upadła i rozsypała się po podłodze. – Nic, tylko przeszkadzasz! Franek rozpłakał się. – Nanek ne sadza! Nanek ne sadzaaa... – wył. – Cicho bądź – mruknęła Basia. – Jak się nie uspokoisz, nigdy nie będę się z tobą bawić. Franek natychmiast przestał wyć. – Ciasto – oświadczył stanowczo. – Co ciasto? – Nanek cie ciasto. Basia uśmiechnęła się szeroko. – Hura! – zawołała. – Upieczemy ciasto! Tylko... – zamyśliła się – ...Mama nie może o tym wiedzieć. To będzie niespodzianka. Rozumiesz? Franek skinął głową. Wiedział, co to niespodzianka. Zwykle była zapakowana w kolorowy papier i przewiązana wstążką. Był też inny rodzaj niespodzianki. Takiej w majteczkach zamiast w nocniku. O jednej i drugiej lepiej było nie mówić Mamie. Poszli do kuchni. Basia przodem, Franek za nią. Przy pokoju Mamy zatrzymali się na chwilę. Zza drzwi dochodziły odgłosy miarowego stukania w klawisze, więc ruszyli dalej. Kuchnia była wysprzątana. Tylko na blacie stały trzy kubeczki z fusami po kawie. Basia zamknęła starannie drzwi – żeby nie przeszkadzać Mamie – i rozejrzała się wokół. – Potrzebujemy mąki, jajek, czekolady, śmietany, masła i miksera – wyliczała. Franek słuchał w upojeniu. Przy „czekoladzie” pisnął radośnie, a gdy padło słowo „mikser”, z wrażenia dostał czkawki. – Najpierw musimy wszystko przygotować – zarządziła Basia. Otworzyła drzwi spiżarni... Przed Frankiem roztoczył się najwspanialszy widok świata: wnętrze pełne słoiczków, torebek i sprzętów kuchennych. – Hep! – czknął i wyciągnął rączki w stronę słoika z miodem. Przysunął do spiżarni stołek i zdjął miód z półki. Przy okazji zrzucił puszkę kakao. Ach! Co za szczęście! Wieczko słoika nie było dokręcone! Franek zanurzył rączkę w miodzie, wyjął ją i oblizał... W tym czasie Basia wyciągnęła z lodówki śmietanę i jajka. Śmietanę przelała do kubka i tylko odrobinę zachlapała przy okazji ścianę. Potem wyjęła miskę i wbiła do niej jajka. Jedno, dwa, trzy... Oj! Czwarte jajko wylądowało na podłodze. Franek odłożył słoik z miodem. Takiej okazji nie można było zmarnować! Mama weszła do kuchni parę minut później, zaalarmowana dziwną ciszą panującą w mieszkaniu. Zastała Basię ubijającą jajka w misce za pomocą trzepaczki, a Franka ubijającego jajko na podłodze szczotką do mycia naczyń. Na kafelkach w spiżarni kakao mieszało się z miodem, który wyciekł ze słoika, a ściany i blat kuchenny upstrzone były malowniczo kropeczkami śmietany. Mama westchnęła i powiedziała: – I to właśnie nazywam bałaganem. – Nie patrz! – Basia spojrzała na nią z pretensją. – To miała być niespodzianka! – Lobię ciasto! – zawołał radośnie Franek, rozchlapując po frontach szafek białkowe glutki. – Może jednak zrobimy je razem – zaproponowała Mama. – Ale wcześniej sprzątniemy. Basia westchnęła. – Musiałeś mówić o cieście? – szepnęła do Franka. On jednak jej nie słuchał, bo dostał do ręki mopa. Po jakimś czasie kuchnia wyglądała prawie tak samo jak wcześniej. Wtedy Mama rozdzieliła zadania. Sama zajęła się rozpuszczaniem masła i czekolady w garnuszku, a Franek z Basią mogli na zmianę trzymać mikser i ubijać jajka z cukrem. – Wii... – warczał Franek przy pracy. I tylko trochę masy wylał na blat. Potem wymieszali masło z czekoladą, jajka z cukrem i mąkę i wlali ciasto do formy. A gdy wsadzili je do piekarnika, wszyscy troje wylizali łyżki, palce, miskę i trzepaczki od miksera. Mama zrobiła Frankowi czekoladową kropkę na nosie, a on poklepał ją po policzku umazaną w masie rączką. Basia liznęła wciąż pełną czekolady łyżkę, westchnęła i powiedziała: – I to właśnie nazywam szczęściem. Franek tym razem nie skomentował. Zbyt był zajęty wyskrobywaniem ciasta z dna miski. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej zabaw z Basią znajdziesz w książce "Basia i bałagan":
„Basia, Franek i plaża” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
"Rodzice zabrali Basię, Janka i Franka nad morze. Zaraz po przyjeździe wyruszyli na plażę. Franek podskakiwał w chuście na plecach Taty i pokrzykiwał z radości..." – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i plaża” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Rodzice zabrali Basię, Janka i Franka nad morze. Zaraz po przyjeździe wyruszyli na plażę. Franek podskakiwał w chuście na plecach Taty i pokrzykiwał z radości. – Ka ka! – zawołał na widok przelatującego nad leśną ścieżką ptaka. – To mewa, nie kaczka – wyjaśniła Basia tonem znawcy. – Me ma? – upewnił się Franek. Nie doczekał się jednak odpowiedzi, bo właśnie wyszli z lasu na skraj wydmy. Ach! Jakie morze było ogromne! O wiele większe niż jezioro, nad którym biwakowali późną wiosną. – Plum plum? – spytał Franek niepewnie. – Hura! – zawołali Basia i Janek. Cisnęli niesione siatki z ręcznikami i rzucili się biegiem przez piasek. – Dzieci! – zawołała Mama. – Wracajcie po rzeczy! Chwilę trwało, zanim udało im się znaleźć odpowiednie miejsce do rozłożenia koca. Gdy Tata rozstawiał parawan, a Mama z Basią i Jankiem przebierali się w stroje plażowe, uwolniony z chusty Franek zajął się wypakowywaniem rzeczy. Wyjął z torby piłkę, wiaderko, drożdżówki, ogórki małosolne, czereśnie... – Mamo, Tato, Franek niszczy jedzenie! – zaraportował Janek, który przebrał się najszybciej. Tata natychmiast zostawił parawan i rzucił się na ratunek ogóreczkom. Nie wyglądały najlepiej, bo Franek wyjął je z plastikowego pudełka i starannie obtoczył w piasku. – Musimy iść na lody! – zawołała Basia na widok zapiaszczonych drożdżówek otoczonych wianuszkiem wysypanych z torebki czereśni. – Najlepiej od razu – poparł ją Janek. – Jestem okropnie głodny. – Od razu to umyjemy czereśnie i ogórki, i zobaczymy, czy da się ocalić chociaż jedną bułkę – powiedziała Mama. Przez chwilę dyskutowali o tym, czy i kiedy pójdą na lody i kto ma umyć czereśnie. Nikt nie zwracał uwagi na Franka, który znalazł tubkę z kremem do opalania. Ukrył się za rozstawionym do połowy parawanem i zanim ktokolwiek się zorientował, co robi, wsmarował grubą warstwę kremu w twarz, bluzkę, spodenki i włosy. – Gdzie jest Franek? – spytała nagle Mama. – Teraz musimy umyć też jego! – powiedział Tata na widok białego od kremu synka pomrukującego ze szczęścia nad pustą tubką. – Łazienka jest w lodziarni – podsunęła Basia. I w ten sposób w końcu poszli na lody. A potem dokupili czereśni i wrócili na plażę. Tym razem to Tata wysmarował Franka, a potem zabrał go nad wodę, żeby zbudować wielki zamek z piasku otoczony fosą. Gdy zamek był gotowy, Franek... usiadł na nim i zapluskał nóżkami w wodzie z fosy. – Plum, plum! – oświadczył bardzo zadowolony. O tak! Franek zdecydowanie lubił plażę. Działo się na niej tyle ciekawych rzeczy! ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej zabaw z Basią znajdziesz w nowej książce "Basia i dentysta":
„Basia, Franek i śnieg” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
"W nocy spadł śnieg. Zaczął padać wieczorem i sypał całą noc. Nad ranem na dworze leżała już miękka kołderka, a śniegu wciąż przybywało..." – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i śnieg” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
W nocy spadł śnieg. Zaczął padać wieczorem i sypał całą noc. Nad ranem na dworze leżała już miękka kołderka, a śniegu wciąż przybywało. Franek zaraz po wstaniu podreptał do drzwi balkonowych, usiadł na podłodze z nosem przyklejonym do szyby i wpatrywał się w wirujące w powietrzu płatki. - Ooo! Tam! Ooo! – wołał i klepał szybę rączką. Szyba była zimna i kiedy Franek chuchnął na nią, pokryła się szarą mgiełką. Basia narysowała na zaparowanych drzwiach żółwia. - Lo lo tu! – zawołał Franek, więc narysowała też krokodyla. - Chodźmy na sanki! – zaproponował Tata. - Nanek tam! Jus! – poparł go Franek. Bardzo chciał wyjść na śnieg! Basia z Jankiem pobiegli do korytarza, gdzie założyli buty i kurtki. - Możemy iść! – zawołała Basia. - Zaczekajcie na nas – Mama roześmiała się. Ubrała Franka w kombinezon, założyła mu zimowe buty i ciepłą kominiarkę. W tym czasie Tata szukał na pawlaczu sanek i plastikowych jabłuszek. Zanim je znalazł, Frankowi zrobiło się gorąco. Zdjął czapkę, a mama zsunęła mu buty i rozpięła kombinezon. - Są! – zawołał w końcu Tata z triumfem. Mama zawołała Basię i Janka, którzy w tym czasie rozebrali się i poszli grać w loteryjkę. Ubrali się jeszcze raz, Tata wziął sanki na plecy, a Franka na ręce i wybiegli z domu na śnieg. - Nanek tam! Jus! – krzyknął Franek na widok zaśnieżonego trawnika. Basia weszła na białą powierzchnię, położyła się i zamachała rękami, żeby zrobić aniołka. - Uważaj na psie kupki! – ostrzegł ją Janek. - Nanek pu pu – powiedział Franek. - Teraz?! – zawołała Mama. Pochyliła się nad Frankiem, żeby upewnić się, czy naprawdę trzeba mu zmienić pieluszkę. - Pójdę go przebrać – zaproponował Tata. Odstawił sanki i wbiegł z Frankiem po schodach na górę. Minęło trochę czasu, zanim wrócili na dwór. - Nanek tam! Jus! – domagał się Franek na widok stojących na szczycie górki sanek. Tata posadził go na drewnianych deseczkach, sam usiadł z tyłu i wiuu... puścili się w dół po stoku. - Uwaga! – krzyknął Tata, skręcając gwałtownie, żeby nie uderzyć w drzewo. Przejechał pięknym ślizgiem koło Basi i wpadł prosto w śniegową zaspę. Ojej! Jaki śnieg był zimny i mokry! Franek leżał w środku zaspy z buzią pełną śniegowych płatków. Policzki piekły go tak, jakby ktoś go w nie szczypał. - Nanek domu! Jus! – zawołał. Śnieg z bliska był najzupełniej okropny! Przybiegła Basia. Pomogła Tacie wyciągnąć Franka z zaspy i otrzepać go ze śniegu. - Nanek domu! – darł się Franek coraz głośniej. - Chyba jednak z nim wrócę – powiedziała Mama. Wzięła Franka na ręce i zaniosła do mieszkania. Tam rozebrała go i wsadziła do ciepłej kąpieli. Wymyty i ogrzany Franek podreptał prosto do drzwi balkonowych. Usiadł na podłodze, z nosem przyklejonym do szyby i wpatrywał się w śnieg. Był taki ładny, gdy patrzyło się na niego z ciepłego wnętrza domu. Franek poklepał szybę rączką, a potem odwrócił się do Mamy. - Nanek tam! Jus! – zawołał. Bardzo chciał wyjść na śnieg... ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej zabaw z Basią znajdziesz w nowej książce "Basia i dentysta":
„Basia, Franek i prezenty” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
"Franek obudził się, gdy na dworze było wciąż ciemno. Leżał przez chwilę cichutko i nasłuchiwał odgłosów domu..." – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i prezenty” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Franek obudził się, gdy na dworze było wciąż ciemno. Leżał przez chwilę cichutko i nasłuchiwał odgłosów domu. Gdzieś w oddali mruczała lodówka, sąsiad na górze wstał z łóżka i przechadzał się tam i z powrotem, za ścianą jęknął materac – to Basia przekręciła się na swoim łóżku. Franek usiadł i rozejrzał się. Blade światło latarni przeświecało przez zasłonki i rzucało cienie na pokój. Przy łóżku leżał przewrócony samochód strażacki, kapeć i... jakieś paczuszki. Franek wygramolił się między szczebelkami i dotknął jednej z paczek palcem. Zaszeleściła. Szarpnął za wystający kawałek papieru i oderwał go. Przez chwilę siedział nieruchomo z papierem w ręku i zastanawiał się, co dalej. W końcu sięgnął po paczkę i zaczął zdzierać z niej opakowanie. Ach! Jak wspaniale szeleściło! Gdy na paczce nie było już nawet kawałeczka papieru, okazało się, że w środku była schowana książka. Franek obejrzał ją, zanim zajął się kolejną paczką. Tym razem znalazł pierniczki i czekoladkę w kształcie gwiazdki. Włożył czekoladkę do buzi i przez chwilę żuł ją razem ze sreberkiem. Resztki wypluł na podłogę i rozerwał trzeci pakunek. Plastelina! Franek wałkował i ugniatał ją przez dłuższą chwilę. Wkrótce gruba warstwa plasteliny pokryła jego ręce, piżamę i włosy. A gdy w pudełeczku nie został już ani jeden kolor, Franek ruszył do pokoju Basi. - Bła bła! – zawołał od progu. Zamilkł jednak, bo przy łóżku Basi też leżały paczuszki. Podszedł do nich i poklepał największą z nich. Ledwo rozległ się szelest, a już Basia otworzyła oczy. - Zostaw! – zawołała. – To moje prezenty od Mikołaja! Franek tak się przestraszył, że dostał czkawki. - Mijo... hep... jaja? – spytał. - Nie wiesz, że dziś w nocy po świecie chodzi święty Mikołaj i rozdaje grzecznym dzieciom prezenty? Jeśli byłeś grzeczny, tobie też coś przyniósł. - Hep! – czknął Franek i wyciągnął przed siebie upaćkane plasteliną rączki. Basia rozpakowała paczki. Znalazła w nich książkę, pierniczki i kolorową skakankę. Franek sięgnął po książkę, a Basia poszła obudzić Janka, który oprócz książki i pierniczków dostał nowe rękawice piłkarskie. Gdy zjedli już wszystkie słodycze, pobiegli do rodziców. - Mamo, Tato! Wstawajcie! – krzyknęła Basia. - Hep! – poparł ją Franek. - Co się stało? – Mama poderwała się z łóżka. - Czy byliście grzeczni? – spytał Janek. - Hep? – upewnił się Franek. - A co nas czeka, jeśli tak? – odpowiedział pytaniem Tata. - Niespodzianka! – zawołała Basia. – Mikołaj przyniósł wam prezent! - Jaki? – zainteresowali się rodzice. - Nas! – krzyknęli chórem Basia z Jankiem. - Hep! – czknął Franek radośnie. A potem cała trójka wgramoliła się Mamie i Tacie pod kołdrę, razem z nowymi książkami, plasteliną i papierkami po czekoladkach. To jeden z najmilszych prezentów mikołajkowych, jakie kiedykolwiek dostałam – wymruczała Mama. - Mhmm – poparł ją Tata. Objął Franka i pocałował go w ciepły karczek. Miał nadzieję na jeszcze jeden prezent. Pół godzinki snu obok ciepłego synka. Był chyba grzeczny przez cały rok, bo po chwili już spali: on i Franek, posapując zgodnie w swoich objęciach. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej zabaw z Basią znajdziesz w nowej książce "Basia i remont":
„Basia, Franek i deszcz” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi!
„Padał deszcz. Padał i padał. A Franek miał katar i nie mógł wychodzić na dwór. Stał przy drzwiach balkonowych, patrzył na spływające krople i poklepywał szybę rączką” – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i tata” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Padał deszcz. Padał i padał. A Franek miał katar i nie mógł wychodzić na dwór. Stał przy drzwiach balkonowych, patrzył na spływające krople i poklepywał szybę rączką. – Nanek tam! – wołał. – Nie dziś – mówiła Mama. – Dziś pada, a ty ledwo oddychasz od kataru. – A-psik! – kichał Franek, ale nie opuszczał stanowiska przy szybie. Mama wytarła mu nos i poszła do pokoju Janka segregować skarpetki. Przybiegła Basia. – Lubisz deszcz? – spytała. – Nanek tak – odpowiedział Franek. – Ja też. Lubię jak kapie na nos i na głowę, i wcale nie muszę mieć wtedy kaptura. – Tak – Franek skinął głową z powagą. – Kałuże też są fantastyczne – ciągnęła Basia. – Można w nie wskakiwać i chlapać na boki. W ogóle woda jest super! – Upel! – Franek zaklaskał. – Wiesz co? – Basia spojrzała na niego z błyskiem w oku. – Mam pomysł! Zrobimy sobie deszcz w domu! Chcesz? – Tak!!! Ruszyli w stronę łazienki. Basia przodem, Franek za nią. Basia rozglądała się na boki, bo miała niejasne przeczucie, że planuje zabawę, którą niekoniecznie wszyscy domownicy uznaliby za fantastyczną. W łazience nalała trochę wody do miski. – To będzie nasza kałuża – powiedziała. Potem sięgnęła po wąż od prysznica. – A to deszcz – wyjaśniła i odkręciła wodę... Ojej! Trysnęła gwałtownie jak ulewa! Frankowi wcale to nie przeszkadzało. Pisnął z radości i zatupał po mokrej podłodze nogami w skarpetkach. A potem wszedł do miski i nastawił nos na krople prysznicowego deszczu. W tym właśnie momencie weszła do łazienki Mama z naręczem brudnych skarpetek. Nic nie mówiąc, cisnęła skarpetki na podłogę i rzuciła się do wanny, żeby zakręcić wodę. – Mieliśmy deszczyk – szepnęła Basia, zanim padło jakiekolwiek pytanie. – Właśnie widzę. – Mama stała po kostki w wodzie i przyglądała się mokrym dzieciom, ręcznikom i praniu nad wanną, które jeszcze przed chwilą było prawie suche. – Był ciepły, więc nie dostaniemy kataru – wyjaśniła Basia. – A-psik – kichnął Franek. Mama wyjęła go z miski, rozebrała i otuliła ręcznikiem. Potem pomogła Basi zdjąć mokre spodnie i wręczyła jej mopa. – Wytrzyj kałuże, zanim wyleją się do korytarza – poprosiła. Basia chciała powiedzieć, że kałuże same wysychają, ale Mama nie wyglądała w tej chwili na kogoś, kto chciałby wdawać się w dyskusje, więc po prostu zaczęła wycierać podłogę. Co w sumie było całkiem zabawne, bo przy okazji można było ślizgać się po mokrych kafelkach i rozpryskiwać wodę na boki. Już po wszystkim osuszone dzieci usiadły obok siebie na podłodze przy drzwiach balkonowych. Patrzyły na deszcz i słuchały?, jak uderza rytmicznie o szyby i parapety. – Nie martw się, jeszcze kiedyś wskoczymy do kałuży – powiedziała Basia. – Tak – potwierdził Franek. I szeroko się uśmiechnął, bo bardzo lubił deszcz. Nawet taki, po którym trzeba sprzątać całą łazienkę. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej przygód Basi znajdziesz w nowej książce „Basia i remont”:
„Basia, Franek i papier” – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi!
„Basia poszła do przedszkola, Janek do szkoły, a Franek został z Mamą. – Musisz się przez chwilę czymś zająć – powiedziała Mama” – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i ząb” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont..
Basia poszła do przedszkola, Janek do szkoły, a Franek został z Mamą. – Musisz się przez chwilę czymś zająć – powiedziała Mama. Postawiła na podłodze kosz z zabawkami, a sama siadła przed otwartym laptopem i po chwili całkiem skupiła się na pracy. Franek przez jakiś czas wyjmował z kosza zabawki i z powrotem je wkładał, ułożył też krzywą wieżę z klocków i włączył grającą farmę. Wkrótce jednak zabawkami się znudził, wieża go rozzłościła, bo wciąż się wywracała, a melodyjka zirytowała Mamę do tego stopnia, że wyjęła z farmy baterie i skończyło się granie. Franek ruszył więc na zwiedzanie mieszkania. W salonie znalazł gazetę. Usiadł nad nią i przez chwilę się jej przyglądał. Potem klepnął ją lekko i gazeta zaszeleściła przyjemnie. Franek uśmiechnął się szeroko i klepnął jeszcze raz. I jeszcze. A ponieważ miał lekko lepką rączk?ę, kawałek gazety przykleił się do niej i oddarł od reszty z przyjemnym chrzęstem. Franek pisnął z zachwytu. Zdjął oddarty kawałek z dłoni i starannie podarł na małe kawałeczki. A ponieważ gazeta i tak była już zniszczona, ją też podarł najstaranniej jak tylko umiał. Darta gazeta wydawała cudowne dźwięki. O wiele ciekawsze od elektronicznej farmy. Po rozdrobnieniu wszystkich kartek Franek rozsypał papierowe resztki po całym pokoju, bo pięknie wyglądały, kiedy fruwały w powietrzu i opadały na podłogę i meble. Przez chwilę podziwiał swoje dzieło, a potem ruszył dalej. Drzwi do sypialni rodziców były uchylone. Franek zajrzał do wnętrza. Na stoliku koło łóżka leżało kolorowe pismo. Nie miało tak dużych kartek jak gazeta z salonu, ale przy darciu też wydawało miłe dźwięki. Po zakończeniu zabawy z pismem Franek przeniósł się do pokoju Basi. Znalazł tam zeszyt z naklejkami, ale po paru próbach wyrwania z niego pokrytych folią kartek zrezygnował i przeniósł się do łazienki. Miał szczęście, że tego dnia wszystkie drzwi były pootwierane. W łazience Franek odkrył coś, co sprawiło, że zagruchał ze szczęścia: papier toaletowy! Ach! Jak wspaniale się rozwijał i jak przyjemnie było szarpać go na strzępki. Nie wydawał może tak ciekawych dźwięków jak gazeta lub pismo, ale za to można go było wrzucać do wanny i świetnie nadawał się do owijania rozmaitych przedmiotów: wagi, stołeczka do stawania przy umywalce, szczotki do czyszczenia wanny... Można też było owinąć sobie nim nóżki, rączki i... – Franku, coś ty narobił?! – zawołała Mama. Stała w progu łazienki z miną niewróżącą nic dobrego. Franek na wszelki wypadek wykrzywił usta w podkówkę i rozpłakał się. Mama, która jeszcze przed chwilą wyglądała na zdenerwowaną, nie dodała nic więcej, tylko westchnęła, kucnęła przy Franku i zaczęła odwijać go z papieru. A kiedy był już odpakowany, przytuliła go i pocałowała w nos. – A teraz razem posprzątamy – zaproponowała. Sprzątali przez ponad godzinę. Mama pozwoliła Frankowi wcisnąć guzik odkurzacza i potrzymać rurę, gdy odkurzacz wciągał papierowe resztki z kanapy. Wymietli też papier spod półek i wyprostowali wymięty zeszyt z naklejkami tak, że prawie nie było widać, że ktoś go dotykał. Franek tak się tym wszystkim zmęczył, że kiedy wróciła Basia, nie usłyszał propozycji nowej zabawy, którą przyniosła z przedszkola. I nie zobaczył miny, jaką zrobiła Mama, gdy dowiedziała się, że chodzi o... gazetowe wydzieranki! Spał na podłodze, z policzkiem wciśniętym w ostatni niesprzątnięty jeszcze stosik papieru. Więcej zabaw z Basią znajdziesz w nowej książce © Egmont Polska www.basia.com.pl Basia, Franek i papier
„Basia, Franek i krokodyl" – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
"Franek miał ukochanego krokodyla przytulankę. Dostał go od stryja Grzesia zaraz po urodzeniu i prawie się z nim nie rozstawał. Zasypiał z krokodylem, zabierał go na spacery, karmił bułą i poił soczkiem..." – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i śnieg” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Franek miał ukochanego krokodyla przytulankę. Dostał go od stryja Grzesia zaraz po urodzeniu i prawie się z nim nie rozstawał. Zasypiał z krokodylem, zabierał go na spacery, karmił bułą i poił soczkiem. A kiedy było mu smutno, ssał krokodylowy ogon. Pewnego dnia krokodyl zniknął. Franek raczkował po całym mieszkaniu i nawoływał rozpaczliwie: – Lolo! Lolo! Mama szukała go wszędzie, ale bez skutku. Po jakimś czasie przyszła Ola i zabrała Franka na spacer. Robiła, co mogła, żeby Franek dobrze się bawił, i rzeczywiście na chwilę zapomniał o zgubie: śmiał się, bawił w piasku, huśtał na huśtawce i zbierał kamyki do wiaderka. Gdy jednak zaczęli karmić kaczki, spojrzał na mętną wodę w stawie i zapytał z nadzieją: – Lolo? Pamiętał, jak Basia opowiadała mu o tym, że krokodyle żyją w wodzie. Może Lolo postanowił zamieszkać z kaczkami? Okazało się jednak, że tu też go nie ma i Franek znowu się rozżalił. Do domu wracał smutny i nie chciał zasnąć w wózku, bo brakowało mu znajomego ogona do ssania. – Lolo ne, Lolo ne – powtarzał raz za razem. W końcu rozpłakał się i dostał czkawki. Po powrocie nie chciał jeść obiadu i nawet przyjście Basi z przedszkola nie ucieszyło go tak bardzo jak zwykle. Zamiast powitać siostrę radosnym: „Bła, bła!”, zawołał dramatycznie: – Lolo ne! – To straszne! – krzyknęła Basia. Na myśl o tym, że jej własny Misiek Zdzisiek mógłby zginąć, zrobiło jej się słabo. – Znajdę go – oświadczyła. Była tak pełna zapału, że Franek trochę się rozpogodził. Może nie wszystko było jeszcze stracone? Zaczęli od sypialni. Basia wyciągnęła pościel z łóżeczka Franka i wyjęła materac. Potem wyrzuciła na podłogę Frankowe zabawki i ubrania. W podobny sposób potraktowała szuflady i pudła w swoim pokoju oraz kosz na brudną bieliznę i szafki z ręcznikami w łazience. Obszukałaby też pokój Janka, gdyby nie to, że jej nie wpuścił. Chciała wejść do salonu, ale nadeszła Mama, która natknęła się chwilę wcześniej na skutki poszukiwań w sypialni i łazience. Przerwała akcję i kazała Basi sprzątnąć wszystko, co nabałaganiła. – To niesprawiedliwe – mruczała Basia pod nosem, wciskając byle jak skarpetki i majtki do szuflad. – Chciałam tylko pomóc. Wieczorem nadal nie było krokodyla i Franek nie mógł przez to zasnąć. Wiercił się w łóżeczku, marudził i popłakiwał. Mama głaskała go i przytulała, ale nawet to pomagało tylko na chwilę. W pewnym momencie Basia pobiegła do swojego pokoju po Miśka Zdziśka. – Jeśli chcesz, możesz z nim spać – powiedziała do Franka. – I dodała z westchnieniem: – Tylko nie obśliń go za bardzo. Franek jednak nie chciał obśliniać Miśka, tylko krokodyla. Wygiął usta w podkówkę... I zupełnie nie wiadomo, co byłoby dalej, gdyby nie przyszedł Tata. Stanął w progu sypialni i powiedział: – Zobaczcie, kto dziś poszedł ze mną do pracy. – Po czym wyciągnął zza pleców... krokodyla! – Lolo! – zawołał Franek i roześmiał się radośnie. – A myśmy tak go szukali – szepnęła Mama. – Zauważyłem go dopiero przed chwilą, gdy szukałem kluczy w plecaku – wyjaśnił Tata. – Nie mam pojęcia, skąd się tam wziął. Może chciał zwiedzić świat. Jak myślisz, Franku? Franek jednak nie słyszał. Spał, z ogonem krokodyla w buzi i radosnym ?uśmiechem na mokrej od łez twarzy. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej przygód Basi znajdziesz w nowej książce "Basia i wyprawa do lasu":
Zwierzaki Pocieszaki – książka pisana sercem
„Zwierzaki Pocieszaki. Podróże Karolka” to zbiór wierszyków napisanych przez blogerów parentingowych. Proste, zabawne bajki uczą malucha, że warto marzyć i pomagać innym.
„Zwierzaki Pocieszaki. Podróże Karolka” to już druga książka z serii o kilkuletnim Karolku i jego pluszowych przyjaciołach, z którymi chłopczyk poznaje świat. Tym razem tematem przewodnim będą podróże – Karolek planuje wakacje i szuka na mapie – jak to mówią aspirujący podróżnicy – odpowiedniej destynacji. Znajduje przygody i dużo mądrych historii. Podczas swoich podróży (o tym, jak udało się kilkulatkowi objechać całą kulę ziemską, dowiecie się z Epilogu) spotyka zwierzęta: od rodzimego słowika i bociana, po egzotyczne, np. grzechotnika i surykatkę. Każda bajka to inne miejsce, inny zwierzak i inny morał. Bajeczki w nienachalny sposób przemycają wychowawcze wartości – uczą, że warto myśleć o innych, pomagać w potrzebie i marzyć, nawet jeśli nasze marzenia wydają się nie do zrealizowania. Mój ulubiony wierszyk to „Słonik Antoni” autorstwa Malwiny Ferenz, autorki bloga Dzieciowo.pl, opowiadający o słoniu, który tak jak filmowy Dumbo marzył o lataniu (w przeciwieństwie do Dumbo, marzycielski Antoni miał jednak za małe uszy, jak na skrzydła). Na szczęście słonik wie, jak spełnić swe marzenie/i jak w działanie zamienić „chcenie” – jego przykład pokazuje małym czytelnikom, że to nie tupanie nóżkami i płacz zbliża do celu, ale pomysłowość i odwaga. Dodatkową wartością bajek są ilustracje Sylwii Rutkowskiej (jej prace znajdziecie na jej fanpejdżu: Efektowne marnowanie czasu) – kolorowe, ale nie infantylne; realistyczne, ale ze szczyptą (co tam szczyptą, całą garścią!) fantazji. Namalowanego przez nią koguta albo pawiana chętnie powiesiłabym u siebie na ścianie. Autorami wierszyków, oprócz wspomnianej już przeze mnie Malwiny Ferenz są: Katarzyna Targosz (matkanaszczycie.blogspot.com) Karol Wagner (Reymontowka.pl) Marta Kusiak (Tosinkowo.pl) Mateusz Kuźniar (Ojciecm.com.pl) Justyna i Tomek Kubik (Jakchcemy.pl) Honorata Dyjasek (Webska.me) Wioletta i Andrzej Galla (Mama-bloguje.com) Żaneta Kruk (Znaczkijakrobaczki.pl) Izabela Urbaniak-Marut (Nianio.com.pl) Malwina Bakalarz (Bakusiowo.pl) Magdalena Makowiec (Mamao.pl) Karolina i Artur Kaliś (Dwapluscztery.pl) Marta Duszyńska (Tomitobi.pl) Paulina Rybak (Potworywozkowe.pl) Bożena Jędral (Mama-trojki.pl) Monika Ludkiewicz-Kasper (Zawodkobieta.blogspot.com) Książka do kupienia na stronie Zwierzakipocieszaki.pl. Całkowity dochód ze sprzedaży "Zwierzaków Pocieszaków" zostanie przeznaczony na rzecz Fundacji Rozwoju Kardiochuirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu (więcej o akcji: Blogerzy pomagają). Kliknij i dowiedz się, dlaczego warto czytać już niemowlęciu: 7 zalet czytania niemowlęciu Jakie książki są polecane dla dzieci? – Sprawdź!
"Basia i Franek: Am, am i plum, plum" – czytaj z dzieckiem opowiadanie z serii o Basi
„Franek był głodny. Zjadł na śniadanie kaszkę i banana, a potem Basia dała mu kawałek swojego kabanosa, ale i tak wciąż chciało mu się jeść” – czytaj opowiadanie „Basia, Franek i tata” Zofii Staneckiej. Serię o Basi wydaje wyd. Egmont.
Franek był głodny. Zjadł na śniadanie kaszkę i banana, a potem Basia dała mu kawałek swojego kabanosa, ale i tak wciąż chciało mu się jeść. Poraczkował więc do Mamy, która tego dnia pracowała w sypialni. – Nanek am, am – oznajmił. – Tak, Franku – odpowiedziała Mama nieuważnie, bo właśnie pisała list do wydawcy. – Nanek am? – upewnił się Franek. – Tak, tak, synku. Uspokojony Franek poraczkował do kuchni. Najpierw sprawdził, czy lodówka jest otwarta. Niestety, była zamknięta. Przeniósł się więc w pobliże spiżarni. Po drodze wyjadł suchy plasterek kiełbasy, który utknął między lodówką a szafką, i dwie czekoladowe kulki wyjęte ze szpar w podłodze. Tak pokrzepiony stanął chwiejnie przy framudze i przyjacielsko poklepał rączką drzwi do spiżarni. Wiele razy widział, jak Mama uderzała w nie lekko, gdy chciała, żeby się uchyliły. Jemu też się udało za trzecim klepnięciem. Skrzyp... – zaskrzypiały zawiasy i Franek aż usiadł na pieluszce z wrażenia na widok zastawionych torebkami i słoiczkami półek. – Am, am... – wyszeptał w ekstazie i wsunął się do pełnego skarbów wnętrza. Chwilę stał niepewnie, trzymając się jednej z półek, a potem sięgnął po najbliższą torebkę. Puff! – spadła i zawartość rozsypała się po podłodze. Franek usiadł, pochylił się i polizał biały proszek. Cukier puder. Fantastycznie! Zlizał prawie cały, a potem sięgnął po jedną z puszek. Było w niej słodkie kakao. I jeszcze po słój z makaronem. Twarde muszelki wyglądały po wysypaniu jak małe łódeczki na kakaowym morzu. – Plum, plum – wymruczał Franek, bardzo zadowolony. Właśnie wtedy do spiżarni zajrzała Basia. – Co ty tu robisz?! – zawołała groźnie na widok siedzącego w brązowym proszku brata. – Am, am – poinformował Franek i polizał oblepiony kakao palec. Basia zawahała się i obejrzała, czy ktoś nie nadchodzi. A potem ukucnęła i spróbowała rozsypanego kakao. Było pyszne. – Plum, plum! – powiedział Franek i pokazał siostrze makaronową łódeczkę. Basia rozpromieniła się. Chwilę potem zaczęła budowę portu z puszek pod jedną z półek i wyspy z torebek pod drugą. Rozsypała też trochę rodzynek i suszonych moreli. – To będą rybki – oświadczyła. – Plum, plum – potwierdził Franek. I dodał: – Am, am! – gdy wpakował sobie do buzi dwie rodzynkowe rybki. Mama skończyła pracę pół godziny później. W tym czasie w spiżarni powstała warow?nia z suchego spaghetti i zamek z wafli. Franek siedział na środku i podjadał fragmenty zamku, bardzo brudny i bardzo szczęśliwy. – Co wy tu robicie?! – zawołała Mama, prawie tak samo jak niedawno Basia. – Plum, plum! – odpowiedział Franek. Mama jednak nie przyłączyła się do zabawy. Pomogła Basi sprzątnąć warownie i zamki, a potem sięgnęła po narzędzia... Gdy dwa dni później Franek poklepał drzwi do spiżarni, szepcząc: „Am, am!”, ani drgnęły. – Ne am, am? – zmartwił się Franek. – Nie plum, plum – doprecyzowała Mama. – Za to am, am chętnie ci zrobię – dodała. Posadziła Franka przy stole i postawiła przed nim świeży rogalik i kakao w kubku. Franek patrzył na nie ze zmarszczonym czołem. Potem jednak uśmiechnął się, bo coś przyszło mu do głowy. Urwał rożek rogalika i wrzucił do kubka. – Plum, plum! – zawołał. I zaklaskał z radości. ©Egmont Polska www.basia.com.pl Więcej przygód Basi znajdziesz w nowej książce „Basia i wyprawa do lasu”: