Magda Stępień przekazała, że lekarze w Izraelu wykluczyli śmiertelny gen u Oliwiera! „Intuicja matki nigdy nie zawodzi”
Magdalena Stępień opublikowała nowe informacje o stanie zdrowia synka. Specjaliści postawili nową diagnozę: jest ona zdecydowanie bardziej optymistyczna od poprzedniej!
Syn Magdaleny Stępień i Jakuba Rzeźniczaka przebywa obecnie w Izraelu. Ojciec maluszka ostatnio wydał oświadczenie, w którym przedstawił swoje stanowisko w kwestii leczenia Oliwiera. Piłkarz wyznał w nim, że leczenie Oliwiera w Izraelu nie odbiega od tego, jakie chłopczyk otrzymałby w Polsce. Dodał, że diagnoza postawiona w Polsce również została potwierdzona. Nowa diagnoza Oliwiera Zupełnie co innego twierdzi mama maluszka. Modelka zamieściła na swoim Instagramie wpis, którym wyznała, że lekarze w Izraelu wykluczyli u Oliwiera śmiertelny gen, a tym samym obalili diagnozę postawioną w Polsce. „Wiadomość, którą zaraz się z Wami podzielę, to jedna z najważniejszych informacji, jakie kiedykolwiek otrzymałam w swoim życiu. Jak dobrze wiecie, u mojego syna Oliwiera na badaniach w Polsce wykryto w guzie MRT gen SMARTCB1. Ta diagnoza musiała zostać potwierdzona i był to mój priorytet. Musiałam zrobić absolutnie wszystko, co w mojej mocy, żeby potwierdzić diagnozę i pozbyć się wszelkich wątpliwości, dlatego zdecydowałam się na powtórzenie badań w Izraelu” – napisała modelka. Modelka zaufała matczynej intuicji Młoda mama zaufała swojej intuicji i nie myliła się. Jak twierdzi – przyjazd do Izraela był najlepszą decyzją. „Przyjazd tutaj był najlepszą decyzją, jaką mogłam podjąć, bo okazało się, że Oliwier NIE MA śmiertelnego genu SMARTCB1, który został znaleziony w Polsce. Intuicja matki nigdy nie zawodzi, dlatego w tak trudnych przypadkach warto polecieć do innego kraju w celu potwierdzenia diagnozy. W naszym przypadku to ogromny cud. Jestem wdzięczna Bogu, że prowadził mnie i dzięki matczynej intuicji okazało się, że miałam rację” – dodała Magdalena Stępień. Na koniec była uczestniczka „Top model” podziękowała wszystkim, którzy zaangażowali się w pomoc dla jej synka. Poprosiła również o dalsze wsparcie: „Dziękuję wszystkim, którzy okazali nam wsparcie i zaangażowali się w pomoc Oliwierkowi. Bardzo was proszę o dalsze udostępnianie zbiórki. Razem na pewno wygramy”. Piszemy też o: „Dziecko uczy się chodzić, ma prawo się poprzewracać” – tak matka tłumaczyła siniaki na ciele synka Matka walczy o życie syna, chociaż lekarze stwierdzili śmierć mózgu Wstrząsające nagranie: mężczyzna ocalił 3-letnie dziecko, które zwisło na 8. piętrze
„Dlaczego w Niemczech można normalnie chodzić do lekarzy, a tu nie?”
Cała ta sytuacja z pandemią zaczyna mnie wykańczać. Najgorsze jest to, że nawet jeśli nikt z mojej rodziny nie jest chory na COVID – i tak nie możemy normalnie korzystać ze służby zdrowia. Tymczasem moja szwagierka, która mieszka w Niemczech – jak gdyby nigdy nic – biega po gabinetach lekarskich, gdy tylko coś ją zaboli…
Z przerażeniem czytam prognozy na najbliższe tygodnie. Boję się, że jeśli nie wykończy nas COVID, to inne choroby, które nie zostaną dobrze zdiagnozowane i leczone. Zupełnie nie bawią mnie anegdoty o badaniu ginekologicznym przez Skype… Tymczasem w Niemczech… Mimo że liczba zakażeń w Niemczech jest nieporównywalnie wyższa niż w Polsce – ludzie mogą sobie chodzić do lekarzy. Nawet jeśli nie muszą, a po prostu lubią… Tak jak Kaśka, moja szwagierka, która odkąd pamiętam miała lekkiego kręćka na punkcie swojego zdrowia. Nie było tygodnia, żeby nie podejrzewała u siebie jakiejś choroby… I tak jest do dziś. Swoje diagnozy wciąż biega potwierdzać lub wykluczać do lekarzy najróżniejszych specjalizacji. Już nie wspomnę, że każdy stan podgorączkowy oznacza dla niej symptom stanu zapalnego zagrażającego jej życiu. Na szczęście nie mieszka w Polsce, bo – jak sama mówi – zwariowałaby, nie mogąc dostać się do lekarzy. Nie mogę słuchać, kiedy o tym opowiada. Dlaczego w Niemczech można się normalnie leczyć, a tu nie? Leczenie bezkontaktowe to leczenie? Moja pięcioletnia córka regularnie dostaje zapalenia ucha. Wystarczy byle katar, by na drugi dzień zaczęły się bóle w jednym lub obu uszach. Kiedy jeszcze normalnie chodziło się do przychodni, pediatra przed przepisaniem antybiotyku zawsze sprawdzał stan ucha otoskopem. Czasem wystarczyły same krople i leki o działaniu przeciwzapalnym. Niestety przez telefon takie badanie jest niemożliwe. Podobnie zresztą jak zajrzenie do gardła czy osłuchanie… W efekcie małej od razu przepisywany jest antybiotyk, za każdym razem! Leczymy się w aptece Sama nie korzystam z teleporad. Na szczęście mamy zaprzyjaźnioną aptekę, w której zawsze nam coś ktoś doradzi. Tak już było w przypadku wysypki, której dostał mąż i mojego bólu gardła, który ciągnął się tygodniami. Tylko czy to jest normalne? Może naprawdę lepiej zlikwidować państwowe przychodnie i nie udawać, że one pomagają ludziom? Ci, których stać na prywatnych lekarzy i tak nie korzystają z publicznych gabinetów… A ci, których nie stać – i tak rzadko kiedy mogą liczyć na taką pomoc, jakiej wymaga ich stan zdrowia. Beata Zobacz także: Szczepienie dzieci 5-11 lat na COVID Objawy Delty u dzieci Dziecko na kwarantannie
Perły księżniczki – co to, zastosowanie, skutki uboczne
Perły księżniczki można kupić przez Internet i w sklepach związanych z medycyną chińską. Reklamowane są jako środek odkażający pochwę i szyjkę macicy. Sprawdź, co sądzą o nich lekarze ginekolodzy.
Zdaniem sprzedawców tego produktu – perły księżniczki mają szereg dobroczynnych działań i są polecane przy różnych dolegliwościach, nie tylko ginekologicznych. Spis dolegliwości, w jakich zalecane jest ich stosowanie, jest imponujący. Problem w tym, że sposób, w jaki się je aplikuje, budzi sprzeciw ginekologów związanych z medycyną tradycyjną. Sprawdź, czym to jest spowodowane. Spis treści: Co to są perły księżniczki? Perły księżniczki – skład Na co polecane perły księżniczki? Jak stosować perły księżniczki i kontrowersje z tym związane Co to są perły księżniczki? Perły księżniczki to rodzaj tamponów, które używane są poza terminem miesiączki. Nazywa się je także chińskimi tamponami ziołowymi oraz tamponami Guifei Bao. Mają postać okrągłych zawiniątek, w których mieszanka ziół upakowana jest w dość luźno tkanej tkaninie. Całość związana jest sznureczkiem, który po aplikacji wystaje z pochwy, tak jak w przypadku zwykłych tamponów. Według producentów i sprzedawców perły księżniczki mogą w wielu sytuacjach zastąpić leczenie konwencjonalne, farmakologiczne. W części dolegliwości natomiast – stanowić uzupełnienie takiej kuracji. Zanim jednak podejmiesz decyzję o ich zakupie, przeczytaj nasz artykuł do końca. Perły księżniczki – skład Chińskie tampony ziołowe zawierają bogatą mieszankę ziół. W zawiniątku według producentów znajdują się: korzeń rabarbaru, akacja katechu, ekstrakt z nasion draceny smoczej, Sophora flavescens, wysuszone dojrzałe owoce selernicy, palony ałun, modrzewnic chiński, olszewnik, kamfora borniejska, boraks, korkosz bawierski i inne rzadkie komponenty tradycyjnej medycyny chińskiej. Na co stosuje się perły księżniczki? Lista wskazań, podkreślmy raz jeszcze – podawana przez sprzedawców pereł księżniczki, a nie literaturę medyczną – jest obszerna, a w wielu punktach mocno kontrowersyjna. Sam ten fakt powinien już budzić wątpliwości u myślącej zdroworozsądkowo osoby. Jeśli coś nie zaszkodzi, ale i nie zadziała, będzie to wyłącznie nietrafiony zakup. Tymczasem ze względu na sposób stosowania, perły księżniczki mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia kobiety. Wymieniane przez sprzedawców wskazania do stosowania chińskich tamponów ziołowych Guifei Bao: zakażenia o podłożu grzybiczym lub bakteryjnym zakażenia HPV (wirus brodawczaka ludzkiego) infekcje spowodowane przewlekłymi alergiami mięśniaki nadżerki szyjki macicy torbiele jajników przebarwienia skóry po ekspozycji na słońce przebarwienia powstałe po przebytej ciąży niewystarczające nawilżenie skóry zrosty miednicy zaburzenia cyklu miesiączkowego pierwotna i wtórna bezpłodność endometrioza erozja i pseudo erozja szyjki macicy hemoroidy dolegliwości ze strony piersi okres pooperacyjny po zabiegach ginekologicznych opadanie narządów rodnych nietrzymanie moczu nadżerki włókniaki niedoczynność tarczycy hashimoto stres menopauza. Perły księżniczki mają działać bakteriobójczo i wirusobójczo, mają detoksykować pochwę, przywracać prawidłowe pH, stymulować tworzenie się nowego nabłonka, likwidować suchość pochwy, odmładzać wejście do pochwy, regulować cykle menstruacyjne, ułatwiać zajście w ciążę u kobiet, które mają z tym problemy oraz przywracać elastyczność zbyt luźnej pochwie. Jeśli lista ta nie wywołała u ciebie zdziwienia i wahasz się, czy użyć pereł księżniczki na jedną z powyższych dolegliwości, zanim wyłożysz, w końcu niemałe, pieniądze (6 sztuk – od 75 zł), koniecznie przeczytaj następny akapit. Jak stosować perły księżniczki - kontrowersje z tym związane Chińskie tampony ziołowe polecane są zarówno jako profilaktyka, jak i terapia. W celach profilaktycznych aplikuje się do pochwy jedną perłę księżniczki raz na miesiąc nie wcześniej niż dwa dni po zakończeniu menstruacji. W celach leczniczych niezbędnych jest 6 pereł, które aplikuje się z odstępem dwóch dni. Każdą z pereł, zarówno profilaktycznie jak i leczniczo, wkłada się do pochwy (uwaga!) na trzy dni. Po ich wyjęciu niektórzy producenci zalecają płukanie pochwy naparem z rumianku. Trzymanie w pochwie pereł księżniczki przez 72 godziny budzi sprzeciw ginekologów. Głośno o tym mówi na Instagramie ginekolog-położnik lek. Marta Wójcik. „Po pierwsze – wkładanie czegokolwiek do pochwy na 72 h zagraża zdrowiu, jak i życiu. Wstrząs septyczny i następująca po nim śmierć, to najgorszy scenariusz. Po drugie – producent podaje, że perły zabijają grzyby i bakterie. Być może – w składzie znajdują się substancje, którym rzeczywiście tego typu działanie można przypisać. Ale jest jedno wielkie ALE: trzymanie czegokolwiek w pochwie przez długi czas będzie sprzyjać namnażaniu bakterii i grzybów'' – mówi lekarka. Zatem skutki uboczne stosowania pereł księżniczki mogą okazać się bardzo poważne. Zobacz także: Starasz się o dziecko? Pij te napary Infekcja pochwy a okres
Leczenie mleczaków: czy warto leczyć mleczaki u dzieci?
Leczenie mleczaków jest często kwestią sporną wśród rodziców. Jedni są zdania, że nie ma potrzeby leczenia takich ząbków i stresowania dziecka, inni natomiast uważają, że jest to konieczne, ponieważ próchnica z zębów mlecznych może przenieść się na zęby stałe. Więc jak to w końcu jest: czy warto leczyć mleczaki u dzieci, czy jednak nie?
Leczenie zębów mlecznych jest tematem dyskusji w sieci. Wielu rodziców szuka porady na forach, w wyszukiwarkach internetowych, a także liczy na pomoc ze strony bardziej doświadczonych w tym temacie osób. Stanowiska są jednak podzielone. Można znaleźć wpisy, gdzie rodzice nie chcą stresować dziecka wizytami na fotelu dentystycznym oraz ewentualną narkozą. Twierdzą, że „trzeba po prostu myć ząbki”. Inni z kolei uważają, że „nieleczona próchnica może przejść na zęby stałe i trzeba ratować mleczaki”. Nie zawsze jednak jest to takie łatwe. Czy leczyć mleczaki u dzieci? Czy rodzice twierdzący, że zębów mlecznych nie należy leczyć, po prostu z premedytacją lekceważą ten problem? Z pewnością nie! Przez wiele lat pokutowało przekonanie (błędne!), że nie trzeba leczyć mleczaków, ponieważ one i tak wypadną, gdyż są jedynie przejściową formą uzębienia. Przez rodziców, którzy świadomie rezygnują z leczenia, często przemawia troska o to, by zaoszczędzić maluchowi „niepotrzebnego stresu”. Wbrew pozorom wcale nie jest on „niepotrzebny”! Jedno jest pewne – zęby mleczne należy leczyć. Od mleczaków zależy późniejszy stan jamy ustnej dziecka. Jeśli teraz odpowiednio zadbasz o jego uśmiech – zaprocentuje to w przyszłości. Jeżeli jednak zbagatelizujesz chore ząbki malucha – może to mieć negatywny skutek za kilka lat. Od stanu zębów mlecznych zależy w dużej mierze stan zębów u nastolatka, a później dorosłego człowieka. Czy plombować mleczaki? Dzieci, które są posiadaczami mleczaków, podobnie jak dorośli potrzebują regularnych wizyt u stomatologa. Bardzo ważna jest profilaktyka i dbanie o zęby. Czasami jednak niezbędne jest także leczenie. Czy warto leczyć mleczaki? Co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości! Próchnica znacznie łatwiej atakuje zęby mleczne, psują się one szybciej, niż zęby stałe. Takie zmiany następują szybko, ponieważ mleczaki mają: słabszą mineralizację, cienką warstwę szkliwa. Popsute mleczaki nie tylko nieestetycznie wyglądają, ale przede wszystkim wpływają na stan pozostałych ząbków. Zęby mleczne przecież nie wypadają w tym samym czasie. Od momentu, gdy pojawi się pierwszy stały ząb, do wypadnięcia ostatniego mleczaka może minąć nawet kilka lat! Rola mleczaków w kształtowaniu się prawidłowego zgryzu dziecka jest szalenie ważna! Zęby mleczne należy leczyć, ponieważ: zarażają zęby stałe, bardzo popsute zęby mleczne trzeba usuwać, braki w uzębieniu mogą powodować nieprawidłową wymowę, popsute ząbki mogą zaniżać samoocenę dziecka. Czy wyrywać zęby mleczne z próchnicą? Zepsute mleczaki są niebezpieczne dla zdrowia całego organizmu dziecka. Gdy jeden ząb mleczny jest zainfekowany bakteriami próchnicowymi, mogą one przeniknąć do całego organizmu, a w konsekwencji zaatakować nerki, płuca lub serce. Może to mieć także wpływ na zalążki zębów stałych, które znajdują się w sąsiedztwie popsutego mleczaka. Zdarza się, że w takiej sytuacji niezbędne jest usunięcie zainfekowanego ząbka. Przedwczesna utrata zębów mlecznych może być przyczyną wad zgryzu. Nawet gdy maluchowi wyrosną już stałe zęby - stare nawyki mogą pozostać. Niezbędna będzie wtedy pomoc logopedy. Leczenie mleczaków: lapisowanie Metodą, którą polecają sobie mamy na różnych forach, jest lapisowanie mleczaków. Można je wykonać już u bardzo małych dzieci. Jest to bezbolesny sposób leczenia próchnicy, który polega na impregnacji mleczaków przy użyciu azotanu srebra. Lapisowanie wzmacnia tkankę zębów, a także hamuje rozwój próchnicy (poprzez bakteriobójcze działanie). Dzięki temu można zaczekać na interwencję dentysty i wypełnienie uzębienia do chwili, aż maluch będzie na to gotowy. Wadą tego zabiegu jest to, że zęby w miejscu lapisowania robią się czarne. Niekiedy jest to naprawdę dużą przeszkodą. Jedna z mam opisała sytuację, gdy dzieci w przedszkolu pytały jej syna, dlaczego ma czarne zęby. W konsekwencji mama dziecka zdecydowała się po prostu na wyleczenie chorych ząbków malucha. Dostępna jest metoda lapisowania bezbarwnego, jest ona jednak mniej skuteczna. Wykorzystuje się wtedy chlorek cynku zamiast azotanu srebra. Można ją stosować tylko przy drobnych i wczesnych zmianach próchnicowych. Leczenie mleczaków a strach dziecka Wielu stomatologów stara się już od samego początku zachęcić dziecko do w gabinecie i stworzyć przyjazną atmosferę. Możliwości współczesnej stomatologii w bezbolesnym leczeniu zębów dziecka są naprawdę bardzo duże. Jedną z alternatyw, z której korzysta wielu rodziców, jest leczenie mleczaków pod narkozą. Zabieg ten jest jednak dość kosztowny, ponieważ cena wynosi ok. 2-3 tys. zł. W niektórych przypadkach, gdy dziecko panicznie boi się stomatologa i bólu związanego z leczeniem zębów, jest to jedyna z możliwych opcji. „Niestety duży koszt, ale konieczne jeśli dziecko nie współpracuje na fotelu” - pisze jedna z internautek. Podobne doświadczenia ma wiele innych mam, wypowiadających się w sieci na ten temat. Zobacz także: Twoje dziecko było chore? Wymień mu szczoteczkę do zębów! Pasta do zębów dla dzieci: jaką wybrać? Prosty sposób na zdrowe zęby twojego dziecka. Dzięki niemu wizyty u dentysty będą znacznie rzadsze!
Leczenie dziecka za granicą. Jak zabezpieczyć przyszłość malucha?
Choroba dziecka to zawsze dla rodziców trudny moment w życiu. Sytuacja rodziny komplikuje się zwłaszcza wtedy, gdy możliwości leczenia w Polsce wyczerpały się i konieczne jest szukanie ratunku w szpitalach za granicą. Niepewność, nieznajomość procedur, a do tego astronomiczne wydatki – to nowa rzeczywistość, z którą mierzą się rodzice lub opiekunowie dziecka. Czy można się przygotować na tak trudną sytuację i gdzie szukać pomocy?
Dramatyczne apele rodziców, którzy zbierają pieniądze na leczenie córki lub syna nie są w mediach wyjątkiem. To smutna codzienność. Koszty terapii za granicą bywają tak duże, że ostatnią deską ratunku jest już tylko publiczna zbiórka pieniędzy. Badania wykonane w listopadzie 2020 roku na zlecenie PZU pokazały, że aż trzy czwarte Polaków ma oszczędności nie większe niż półroczna pensja. Oznacza to, że koszty operacji w zagranicznej placówce, wydatki na lekarstwa czy przeloty są nie do udźwignięcia dla przeciętnej rodziny. Rozwiązanie? Ubezpieczenie dla dziecka Co prawda, nawet najbardziej troskliwy rodzic nie jest w stanie przewidzieć choroby dziecka czy nagłego wypadku, ale może zabezpieczyć finansowo rodzinę. Taką ochronę daje polisa na życie i zdrowie. PZU wprowadziło właśnie nowe ubezpieczenie dla dzieci, gdzie ubezpieczyciel bierze na siebie pełną organizację zagranicznego leczenia i pokrywa jego koszty, nawet do 2 mln euro! Wsparcie PZU jest kompleksowe – począwszy od przygotowania drugiej opinii medycznej weryfikującej diagnozę i sposób terapii, poprzez znalezienie placówki za granicą, transport na miejsce leczenia chorego dziecka i opiekunów, pokrycie kosztów zabiegów i leczenia, aż po opłacenie hotelu i pomocy tłumacza w szpitalu. Ubezpieczenia daje wsparcie finansowe w przypadku nowotworów, w tym także złośliwych, operacji kardio- i neurochirurgicznych oraz przeszczepów narządów. Dla rodziców diagnoza nowotworu u ich kilkuletniego dziecka jest zawsze szokiem i potrafi dosłownie zwalić z nóg. Na szczęście potem przychodzi mobilizacja, by zrobić wszystko co w naszej mocy, żeby pomóc dziecku – mówi Dominika, mama pięcioletniej Asi, u której zdiagnozowano białaczkę. – U nas zaczęło się to niewinnie. Asia czuła się zmęczona i senna, często miewała gorączkę, czasem płakała w nocy i skarżyła się na ból. Po wielu wizytach u lekarzy i szukaniu przyczyny, postawiono właściwą diagnozę. Leczenie w Polsce było długie i żmudne, pochłonęło nasze oszczędności, ale nie pomogło. Po kilku miesiącach stało się wreszcie jasne, że żeby pomóc córce pokonać nowotwór, musimy zdecydować się na terapię za granicą. Wybór padł na zaproponowany przez ubezpieczyciela ośrodek w Bostonie. Nasze ubezpieczenie od PZU okazało się nie do przecenienia. To ubezpieczyciel zajął się formalnościami, tłumaczeniem dokumentacji medycznej i zorganizowaniem wyjazdu dla córki i dla mnie. A co najważniejsze – pokrył koszty terapii w USA. A dziś, kiedy już obie jesteśmy w Polsce, możemy nareszcie cieszyć się tym, że Asia jest zdrowa – dodaje Dominika. Długie oczekiwanie na zabieg to w czasie pandemii już standard, i to nie tylko w przypadku przeszczepów. Tym trudniej żyć ze świadomością, że operacja jest konieczna, aby dziecko mogło dalej normalnie się rozwijać – jak choćby w przypadku Karola. U naszego, nastoletniego syna, w związku z chorobą konieczna była pilna operacja zastawki serca. Niestety w Polsce lista oczekujących na zabieg była długa, a serce coraz gorzej pracowało. Dzięki pomocy ubezpieczyciela szybko zorganizowaliśmy wyjazd do zagranicznej placówki w Niemczech, gdzie przeprowadzono operację. Bez pieniędzy z polisy trudno byłoby nam podołać wszystkim wydatkom związanym z leczeniem syna – wspominają rodzice. Na co zwrócić uwagę, wybierając polisę? Ubezpieczenie daje istotne wsparcie w przypadku leczenia w placówkach medycznych na całym świecie. W ramach polisy ubezpieczyciel bierze na siebie organizację leczenia oraz pokrywa koszty aż do 2 mln euro. Dziecko oraz jego dwóch opiekunów mają zapewniony transport, opłacone koszty zakwaterowania, wyżywienia a także opiekę tłumacza. To nie koniec, bo gdy wymaga tego zdrowie małego pacjenta, ubezpieczyciel kontynuuje pomoc finansową także po powrocie dziecka do Polski. Ubezpieczenie daje więc możliwości, które zazwyczaj są poza zasięgiem finansowym przeciętnej polskiej rodziny. Życie pisze różne scenariusze, dlatego dobrze być przygotowanym nawet na ten nie najlepszy. W razie ciężkiej choroby naszego dziecka dzięki <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=.FFFL3hCmQUIn8ifR1Ky08Wm3_LNfO_OqAXEQIEX08P.67/stparam=lfrggrlkyz/fastid=gnroxqsdwwhpzxcngbotajajdclq/nc=0/url=www.pzu.pl/dla-ciebie-i-rodziny/zycie-i-zdrowie/ochrona-dla-twojego-dziecka/organizacja-leczenia-dziecka-za-granica?utm_source=edipresse&utm_medium=display&utm_campaign=pzu-zycie-sa_brand_ubezpieczenia_zyciowe_2021-styczen_sigma" target="_blank" rel="noopener">ubezpieczeniu PZU terapię w placówce za granica można rozpocząć natychmiast, bez konieczności uruchamiania czasochłonnej procedury refundacyjnej lub zakładania zbiórki publicznej. Czas odgrywa w leczeniu zawsze bardzo ważną rolę. Świadomość, że w takiej chwili nie trzeba się martwić o pieniądze sprawia, że rodzina może być ze sobą blisko i skupić się na tym, co najważniejsze. Materiał powstał z udziałem PZU View Ediplayer on the source website
Afty u dzieci: jak wyglądają i jak je leczyć? [ZDJĘCIA]
Afty u dzieci pojawiają się dość często, m.in. wskutek przygryzienia policzka. Zazwyczaj znikają w ciągu siedmiu dni. Jest to niewielkie owrzodzenie, które boli w trakcie jedzenia lub mycia zębów.
Afty to niewielkie zmiany na błonie śluzowej jamy ustnej. Zdarza się, że rodzice mylą afty u dziecka z pleśniawkami. To jednak nie ta sama dolegliwość. Afty to niewielkie owrzodzenia, białe, otoczone czerwoną obwódką. Najczęściej pojawiają się na wewnętrznej stronie policzków, podniebieniu i języku. Afty bolą podczas jedzenia i mycia zębów, dlatego dziecko odczuwa spory dyskomfort. Mogą też utrudniać mowę. Skąd biorą się afty i jak je leczyć u dziecka? Spis treści Jak wyglądają afty u dzieci - zdjęcia Objawy aft u dzieci Przyczyny powstawania aft u dzieci Co na afty u dzieci Czym leczyć afty u dziecka? Jak wyglądają afty u dzieci - zdjęcia Na poniższych zdjęciach są przykładowe afty na wargach dziecka: Objawy aft u dzieci Zazwyczaj objawy aft poprzedza lekkie, punktowe pieczenie lub mrowienie, które zapoczątkowuje stan zapalny. Jak rozpoznać aftę? drobna, owalna zmiana o średnicy 1 mm–2 cm biała, z czerwoną obwódką występuje pojedynczo lub w grupach, wewnątrz buzi dziecka na wewnętrznej stronie warg, policzków lub na języku Znając objawy aft z pewnością nie pomylisz ich nigdy z ssawką u niemowlaka, pleśniawkami czy opryszczką. Przyczyny powstawania aft u dzieci Afty mogą pojawić się u dziecka z kilku powodów: w wyniku opryszczkowego zapalenia jamy ustnej, przy wirusowym zapaleniu gardła z powodu obniżonej odporności, np. podczas gorączki lub choroby po drobnym urazie śluzówki, np. przygryzieniu policzka, ugryzieniu wargi w wyniku alergii pokarmowej lub uczulenia na pastę do zębów, kiedy dziecko je kwaśne potrawy oraz pije kwaśne napoje, np. z cytrusów z powodu niedoboru witamin i minerałów w diecie (zwłaszcza witaminy B12, cynku, żelaza oraz kwasu foliowego) po antybiotykoterapii. Co stosować na afty u dzieci? Afty nie wymagają leczenia, zwykle znikają do 7 dni. Co na afty u dziecka, aby złagodzić bolesne objawy? podawaj dziecku pokarmy o gładkiej konsystencji, np. jogurty, zupy-kremy, przeciery warzywne i owocowe, jajecznicę nie dawaj dziecku czekolady, owoców cytrusowych i soków, orzechów, nasion oraz pomidorów, słonych przekąsek (mogą podrażnić bolesne zmiany) dawaj dziecku dużo wody do picia pamiętaj o dokładnej higienie zębów podaj dziecku lek przeciwbólowy, jeśli bardzo cierpi. Afty u dzieci: czym leczyć? Czym leczyć afty u dzieci? Możesz łagodzić ból preparatami dostępnymi bez recepty, np. Aphtin, Tantum Verde. Afty mają niestety tendencję do nawrotów, jeśli jednak twoje dziecko często ma afty, powiedz o tym lekarzowi: - Jeśli po zredukowaniu czynników ryzyka oraz stosowaniu preparatów z apteki, owrzodzenia nie wygoją się do 2 tygodni, należy skonsultować się z lekarzem ogólnym lub stomatologiem. Może się bowiem okazać, że za niegojącym się owrzodzeniem stoi poważna choroba. Specjalista w przypadku ciężkich postaci aftoz może przepisać pacjentowi antybiotyki, specjalne płukanki lub nawet leki sterydowe – radzi stomatolog Przemysław Stankowski z kliniki Stankowscy&Białach Stomatologia, autor poradnika "Bądź bystry u dentysty". Zobacz także: Uwaga na groźne aftowe zapalenie jamy ustnej Preparaty i leki na afty Pleśniawki mogą utrudnić ssanie
W tym roku jesień jest wyjątkowo piękna i ciepła. Aura w znacznym stopniu sprzyja spacerom i zabawie na świeżym powietrzu. Jednak pamiętajmy o tym, że okres jesienno-zimowy, to niestety czas gdy nasilają się infekcje. Jedną z częstych chorób jest zakażenie rotawirusem, potocznie zwanym „grypą żołądkową”. Jak sobie radzić z nieprzyjemnymi objawami zakażenia rotawirusem?
Zacznijmy od tego, że do zakażania rotawirusem dochodzi bardzo łatwo i szybko. Najczęściej przyczyną są brudne ręce, ale wirus może rozprzestrzeniać się także drogą kropelkową. Najbardziej narażone na wirusy z tego gatunku są małe dzieci. Rotawirus z taką łatwością szerzy się wśród dzieci, bo często się zdarza, że maluchy po wizycie w toalecie zapominają o myciu rąk, a później dotykają zabawek i innych przedmiotów ogólnego użytku. Te zarazki są wyjątkowo niebezpieczne, bo potrafią przetrwać poza organizmem człowieka nawet cztery godziny. Czasami wystarczy jedno chore dziecko w przedszkolu, aby do zakażenia doszło w całej jego grupie. A następnie zachorowali nawet dorośli, którzy mieli kontakt z zakażonym malcem. Dlatego też tak często rotawirus, potocznie zwany „grypą żołądkową”, atakuje rodziców i opiekunów. Objawy zakażenia rotawirusem są wyjątkowo nieprzyjemne, mimo, iż czasami przez kilka dni osoba zarażona może ich nie wykazywać. Najczęściej są to gwałtowne wymioty, wysoka gorączka, silne bóle brzucha i wodniste biegunki. Wszystkie te czynniki mocno osłabiają organizm, więc należy odpowiednio go nawadniać i regenerować. Należy mieć na uwadze także to, aby po przebytej chorobie pozostać w domu jeszcze przez kilka dni, by wrócić do dobrej formy. Nie ma jednego dobrego lekarstwa na rotawirusy, ale odpowiednia reakcja pozwoli przejść je szybciej. Oczywiście im mniejsze dziecko, tym szybszej reakcji wymaga, dlatego każdy przypadek należy skonsultować z lekarzem. Z dzieckiem do szóstego miesiąca życia należy jak najszybciej pojechać do szpitala (maluch w tym wieku szybko się odwadnia, więc zwykle konieczna jest kroplówka). To samo trzeba zrobić, jeśli zaobserwujemy objawy odwodnienia u starszego dziecka. Można je łatwo rozpoznać – odwodnione dziecko jest blade, apatyczne i senne, ma zapadnięte i podkrążone oczy, spierzchnięte usta (mogą też mieć karminowy kolor) i mało siusia (młodsze dziecko ma suche pieluchy po trzech godzinach, starsze nie chce skorzystać z toalety po 6 godzinach od poprzedniej w niej wizyty). Jak postępować, aby wspomóc organizm w walce z rotawirusem? Przede wszystkim nawadniaj Silne wymioty i częste biegunki powodują, że ilość płynów w organizmie drastycznie spada. Należy więc regularnie dostarczać mu nowych. Nie oznacza to natomiast, że podajemy dużo płynu naraz. Najlepiej pić co 10 minut małe ilości wody lub letnią, słabą (kolor słomkowy) czarną, posłodzoną herbatę. Cukier nie jest dobrym składnikiem odżywczym i zazwyczaj w diecie dzieci staramy się go unikać, ale w tym konkretnym przypadku cukier, źródło skondensowanej energii, pomoże organizmowi w prawidłowym funkcjonowaniu. Herbata z kolei zawiera działające ściągająco, przeciwbakteryjnie i antyseptycznie garbniki, które leczą przewód pokarmowy i pomagają zwalczyć infekcję. Ponadto malec potrzebuje stałych dostaw energii z zewnątrz. Jest ona niezbędna by działał mózg, serce i inne ważne organy wewnętrzne. Jeśli jej nie dostanie, zacznie spalać własne zapasy energetyczne, czyli tłuszcze. A to z kolei prowadzi do powstania związków ketonowych, które powodują bóle brzucha i potęgują wymioty. Powstrzymaj się od podawania leków przeciwbiegunkowych Biegunka jest naturalnym procesem, którego zadaniem jest wydalenie wirusów z organizmu na zewnątrz. Tak więc próby tłumienia ich i zatrzymywania tylko zahamują ten proces i spowolnią wydostanie się wirusów. Co za tym idzie? Zarazki zostają w jelitach, gdzie kumulując się powodują jeszcze silniejsze skurcze i bóle brzucha. Przy zakażeniu rotawirusem ważne jest to, aby organizm jak najszybciej się oczyścił. Zastosuj lekkostrawną dietę Podczas trwania choroby wywołanej przez rotawirusy apetyt znacznie się obniża i spada chęć na jedzenie posiłków. W tym przypadku najlepiej jeść lekkostrawne dania. Tutaj dobrze sprawdzi się ugotowany ryż z dodatkiem jabłek, które też należy wcześniej ugotować, sucharki lub biszkopty. Ponieważ układ trawienny jest bardzo osłabiony gdy walczy z wirusami należy na czas trwania infekcji odstawić surowe warzywa i owoce. Produkty te zawierają fruktozę i oligosacharydy podrażniające jelita. Podczas trwania infekcji nie należy też dawać dziecku mleka (a także jogurtów, kefirów, twarożków itp.). Biegunka i wymioty uszkadzają bowiem mechanizm produkcji enzymów ułatwiających trawienie zawartej w mleku laktozy, co sprawia, że po ich zjedzeniu sensacje żołądkowo- jelitowe mogą się nasilić. Najlepiej w miarę powrotu do formy wprowadzać lekkostrawne ugotowane warzywa, pulpety na parze z drobiowego mięsa, przecierane zupy. Spróbuj leków homeopatycznych Naturalne leki homeopatyczne skracają czas choroby i łagodzą jej objawy, ale pod warunkiem, że są odpowiednio dobrane. Ich zaletą jest działanie, które w naturalny sposób wzmacnia siły obronne organizmu dziecka. W pierwszej fazie infekcji najskuteczniej zadziała Arsenicum album. Pomoże także działający przeciwwymiotnie lek Ipeca. Jeśli dziecko wymiotuje mocno, granulki podaje się często, w miarę poprawy coraz rzadziej. W drugiej fazie choroby, gdy pojawi się biegunka, warto włączyć lek Aloe. Jeżeli stolców jest dużo, np. kilkanaście na dobę, granulki podajemy po każdym wypróżnieniu. Jeśli biegunka jest silna i pojawią się bolesne parcia, dodatkowo można podać Podophyllum. Natomiast w przywróceniu sił organizmowi po przebytej chorobie pomoże preparat China rubra. Obniżaj wysoką gorączkę Wysoka temperatura u dziecka to taka, która przekracza 38 stopni. Jeśli gorączka utrzymuje się w granicach 38 stopni, to nie należy specjalnie z nią walczyć, ponieważ w tym przypadku jest ona sprzymierzeńcem organizmu w walce z wirusami. Natomiast każda temperatura powyżej tej jest sygnałem, że organizm jest mocno osłabiony i może powodować nieprzyjemne bóle głowy. Wtedy lepiej mu pomóc. Podaj probiotyki Podczas zakażenia rotawirusowego dobra opcją są probiotyki, które wspomagają odbudowę flory bakteryjnej przewodu pokarmowego i mogą się przyczynić do skrócenia czasu trwania biegunki. Warto pamiętać, aby dobrać je odpowiednio do wieku dziecka. Materiał powstał przy współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej PTHK
Zaparcia u najmłodszych są problemem czasem lekceważonym przez rodziców, ale trzeba zdawać sobie sprawę z faktu, że zaniedbane, trwające miesiącami problemy z wypróżnianiem się mogą prowadzić do poważnych kłopotów w tej sferze, a nawet skończyć się zabiegiem mechanicznego usuwania stwardniałego i blokującego jelita kału.
Najmłodsze dzieci z reguły częściej cierpią z tytułu biegunek niż zaparć, ale statystyki wskazują, że około 10-20% maluchów ma problemy z wypróżnieniem. O zaparciu mówimy wówczas, gdy stolec nie tylko jest oddawany rzadziej niż powinien, czyli mniej niż dwa razy w tygodniu, ale też jeśli towarzyszą temu dodatkowe dolegliwości, takie jak: oddawanie stolca z dużym trudem, stolec jest twardy, spieczony, czasem w kawałkach lub w postaci suchych, twardych bobków, występuje ból przy wypróżnieniu, może pojawić się brudzenie bielizny – zarówno w ciągu dnia, jak i nocą. Przyczyny zaparć U niemowląt zaparcia najczęściej pojawiają się w wyniku niewłaściwie dobranego mleka zastępczego, jeśli maluch nie „korzysta” już z pokarmu matczynego. Być może w diecie zabrakło właściwych probiotyków i prebiotyków, które usprawniają funkcje jelit i pasaż jelitowy. Czasem to jeszcze nie w pełni dojrzały układ pokarmowy ponosi odpowiedzialność za problem zaparć. Należy pamiętać, że jeśli taki problem się pojawi, trzeba zwiększyć malcowi podaż płynów, zmienić dotychczas podawane mleko na inne i skonsultować się z pediatrą w celu ustalenia potencjalnych środków usprawniających wypróżnienie. W miarę jak dziecko staje się starsze, problem zaparć może się pojawić w momencie, gdy zaczynamy oduczać je od pieluszek. Zbuntowany malec często nie chce siadać na nocnik lub też nie do końca wie, jak „załatwić tę sprawę”. Wobec tego zaczyna wstrzymywać parcie i to już jest początek problemów. Powstrzymywanie się przed defekacją powoduje, że stolec się zatrzymuje, zalega w jelitach i stopniowo twardnieje, zatem kolejna próba jego oddania może już być dosyć bolesna i maluch zapamięta ją jako nieprzyjemną. Skutkiem tego będzie dalsze powstrzymywanie się od wypróżnienia, co w efekcie spowoduje błędne koło i może prowadzić do zaparć nawykowych. Co więcej, dziecko może wyrobić w sobie lęk przed zrobieniem kupki, a nawet poczucie winy, że nie potrafi poradzić sobie z tą kwestią – temat stanie się drażliwy i problem sięgnie głębiej. Dlatego trzeba czujnie obserwować malucha i w razie potrzeby dyskretnie reagować. Nie wolno go karcić, zmuszać do siedzenia godzinami na nocniku, krzyczeć lub opowiadać głośno o jego problemach. Na początku można odłożyć w czasie zamianę pieluchy na nocnik, poczekać kilka tygodni i spróbować od nowa. Każde dziecko dojrzewa do takiej zmiany w swoim czasie. Niekiedy zdarza się, że pomija etap nocnika i od razu korzysta z toalety – bez większych problemów. Musimy pamiętać, że im bardziej problem się pogłębia, tym trudniej sobie z nim poradzić. Dziecko, które raz doświadczyło bolesnego wypróżniania, podświadomie będzie tego unikać i silnie zaciskać zwieracze, aby nie przeżyć bolesnych doznań po raz kolejny. Wtedy też, jako jeden z objawów świadczących o problemie zaparć, pojawia się coraz częstsze brudzenie bielizny. Masy kałowe, stopniowo gromadzące się w odbytnicy, będą się z niej wydostawać (samoistnie lub razem z gazami) i brudzić odzież. Jeśli problem nie zostanie w porę rozwiązany, zaparcia będą się tylko nasilać, a brudzenie bielizny okaże się już problemem nie tylko higienicznym, lecz również emocjonalnym. Może z czasem spowodować niechęć dziecka do wyjazdów, do kontaktów z innymi dziećmi, a nawet odrzucenie przez rówieśników (nieprzyjemny zapach) lub dokuczanie. Widzimy zatem że, jak wydawałoby się błaha z początku kwestia, może urosnąć do rangi poważnego zagadnienia emocjonalnego, który głęboko wpłynie na rozwój naszej pociechy i może skutkować różnymi konsekwencjami, włącznie z problemami natury psychologicznej. Czasem zaparcia biorą swój początek właśnie w przyczynach emocjonalnych. Często są związane z pójściem do przedszkola – maluch tęskni za mamą i podświadomie manifestuje to poprzez wstrzymywanie wypróżnień lub zwyczajnie nie chce lub wstydzi się załatwiać przy innych dzieciach, we wspólnej toalecie. Taka sytuacja dotyczy też zaparć w podróży (niechęć do publicznych toalet), wstrzymywanie stolca w szkole (wstyd przed zgłoszeniem nauczycielce konieczności skorzystania z toalety) czy też negatywne doświadczenia związane z kwestią wypróżnienia w innym miejscu niż w domu, np. podglądanie dziewczynek przez kolegów w przedszkolu, brudna ubikacja czy też brak papieru i odpowiednich warunków higienicznych. Dieta Często problem zaparć można rozwiązać tylko za pomocą diety. Sposób odżywiania się dziecka jest bowiem niejednokrotnie podstawową przyczyną pojawiania się zaparć. W diecie naszych milusińskich brakuje często warzyw i owoców, ponieważ maluch zwyczajnie odmawia jedzenia takich rzeczy. Systematyczne niedobory błonnika sprzyjają spowolnieniu pracy jelit i w rezultacie prowadzą do zaparć. Wydawałoby się, że zmiana diety nie jest trudna, jednak w tym przypadku musi być ona radykalna i długofalowa, a dzieci nie zawsze chcą współpracować… Niemowlętom, oprócz sugerowanej wyżej zmiany mleka modyfikowanego na inne, można podawać dwa razy dziennie kilka łyżeczek soku jabłkowego lub śliwkowego. Poza tym należy zwiększyć ilość wypijanych przez dziecko płynów i zastosować odpowiedni do wieku probiotyk. U dzieci starszych trzeba wzbogacić dietę w produkty zawierające większą ilość błonnika, takie jak: świeże warzywa, nasiona roślin strączkowych, owoce jedzone razem ze skórką, płatki owsiane, suszone śliwki i inne owoce, rodzynki, produkty zawierające probiotyki (jogurty, kefiry, maślanka), kasze, pieczywo pełnoziarniste. Posiłki powinny być urozmaicone i kolorowe, zwłaszcza jeśli dziecko do tej pory niechętnie sięgało po warzywa lub owoce. Przed posiłkiem oraz między posiłkami starajmy się podawać dziecku dużo płynów do picia: wodę, wodę z miodem, kompot z suszonych śliwek, herbatki ziołowe (koperkowa, rumiankowa), naturalne soki owocowe i warzywne. Nie wystarczy zapewnić więcej błonnika, trzeba jeszcze stworzyć warunki do tego, aby napęczniał on w jelitach i ułatwił przesuwanie mas kałowych i wypróżnianie się. Dlatego niezbędne jest nawadnianie malca. Zdecydowanie natomiast należy wykluczyć z diety produkty sprzyjające zaparciom. Do takich należą przede wszystkim słodycze, a zwłaszcza czekolada i kakao, czarna herbata, nadmiar mięsa i potraw mącznych, biały ryż, białe pieczywo oraz gotowana marchewka Leczenie farmakologiczne zaparć W przypadku dzieci nie mamy wielkiego wyboru, jeśli chodzi o leki na zaparcia. Ich stosowanie jest zazwyczaj ograniczone wiekiem, więc trudno znaleźć skuteczny środek na zaparcia u maluchów. U niemowląt można zastosować jedynie laktulozę doustnie lub wlewki doodbytnicze sporządzone z roztworu soli fizjologicznej. U starszych dzieci, oprócz laktulozy, mamy do dyspozycji makrogol (forlax), parafinę płynną oraz wlewki doodbytnicze Enema. Nie zaleca się podawania dzieciom innych leków na przeczyszczenie ani nawet specyfików roślinnych opartych na senesie czy rzewieniu. Wobec tak ograniczonego wyboru warto zastosować u dzieci: Naturalne leki homeopatyczne Mogą być one bezpiecznie stosowane zarówno u starszych dzieci, jak też u tych najmłodszych, w tym niemowląt. Odpowiednio dobrane, pomagają zlikwidować uciążliwy problem zaparć w krótkim czasie. Nie wywołują żadnych działań ubocznych, nie mają ograniczeń związanych z wiekiem i nie rozleniwiają pasażu jelitowego. Nie trzeba ich stosować ciągle. Wystarczy tylko do momentu uregulowania wypróżnień i powrotu organizmu do równowagi. Aby uzyskać maksymalną skuteczność należy zasięgnąć porady farmaceuty lub lekarza homeopaty przy wyborze właściwego leku. Wybór ten podyktowany jest konkretnymi symptomami, prezentowanymi przez nasze dziecko i tym, jak dokładnie zaparcie się objawia. Zdarza się, że na zaparcia cierpi już niemowlę, wkrótce po urodzeniu. Wypróżnienia odbywają się z trudem, a stolec ma postać suchych, czarnych, „kozich” bobków. Jeśli poród odbył się za pomocą cesarskiego cięcia, wówczas zaparcie u dziecka może być spowodowane zastosowaniem środka znieczulającego u matki. W tej sytuacji podanie homeopatycznego leku Opium szybko rozwiąże problem, bo sprawi, że jelita malucha zaczną prawidłowo funkcjonować i wypróżnienia powrócą do normy. Jeśli natomiast nasze dziecko cierpi na bolesne dolegliwości przy oddawaniu stolca, ból ma charakter skurczowy, maluch płacze żałośnie, zgina się wpół i skarży na ból brzuszka, a stolec jest mały, twardy i suchy, pomocny może okazać się lek Plumbum metallicum. Z kolei dobrym lekiem na zaparcia pojawiające się w podróży jest Platina. Można ją zastosować doraźnie u dzieci, cierpiących na tę przypadłość. Problem z wypróżnianiem pojawia się w obcym dla dziecka miejscu (pociąg, kolonie, wczasy, toaleta w restauracji itp.), a stolec jest wtedy zazwyczaj twardy lub gliniasty, klejący się do odbytu. Natomiast lek Alumina będzie miał zastosowanie, jeśli mamy do czynienia z osłabioną perystaltyką jelit, czyli jak zaparcia są już przewlekłe i nawykowe, a jelita odmawiają posłuszeństwa. Stan ten wynika najczęściej z uporczywego powstrzymywania się od defekacji, co sprawia, że organizm przestaje reagować na bodziec parcia i wypróżnienie dokonuje się z ogromnym trudem, nawet jeśli stolec ma miękką konsystencję. Z reguły jest on jednak twardy, suchy, czasem wydobywa się w kawałkach. U dzieci, które długo, lecz bezskutecznie przesiadują na nocniku lub w toalecie, usiłując zrobić kupkę, pomoc może przynieść lek Nux vomica. Dzieci te będą się także skarżyły na skurczowy ból brzucha, który nasila się po jedzeniu, przed wypróżnieniem, a ustępuje od razu po oddaniu stolca. U niemowląt zaś będą to bolesne kolki. Natomiast u dzieci ze skłonnością do nadwagi i tendencją do wzdęć oraz problemów trawiennych, gdy nie występuje w ogóle potrzeba wypróżnienia, a stolec jest obfity, grudkowaty i posklejany śluzem, przydatny może być lek Graphites. Podobny obraz stolca – twardego, w kawałkach i pokrytego gęstym śluzem może być wskazaniem do podania innego leku – Hydrastis canadensis. Jeśli zaś zaparcie jest wynikiem zbytniego wysuszenia śluzówek przewodu pokarmowego, a stolec jest twardy i suchy, a jednocześnie objętościowo duży i sprawia maluchowi sporo bólu przy wydalaniu, warto sięgnąć po lek Bryonia alba. Gdy zauważymy, że nasza pociecha nie lubi lub wstydzi się załatwiać w miejscach publicznych i wstrzymuje parcie w momencie konieczności skorzystania z toalety w szkole, przedszkolu czy innych wspólnych sanitariatów, uporać się z takim problemem pomogą leki Natrium muriaticum lub Ambra grisea. Przy leczeniu zaparć ważna jest również regularna suplementacja probiotyku, dobranego odpowiednio do wieku dziecka. Gdy już uda nam się wypracować u dziecka stały dobowy rytm wypróżnień, najważniejsze jest aby go utrzymać i pilnować, aby malec nie zwlekał z defekacją, co ponownie mogłoby zakłócić delikatną równowagę. W profilaktyce zaparć ważne jest również: Więcej ruchu na co dzień Ponieważ brak ruchu może także przyczyniać się do rozwoju zaparć u dzieci. Starajmy się zatem uważać, aby dziecko regularnie zażywało aktywności fizycznej. Nie woźmy go wszędzie samochodem, niech drogę do przedszkola lub szkoły pokona piechotą. Codzienny spacer rozrusza jelita i usprawni pasaż mas kałowych. Zadbajmy o to, aby nie przesiadywało przed telewizorem lub komputerem bez ruchu, bo przerodzi się to w nawyk, trudny do usunięcia. Zaangażujmy malucha do pomocy w domu, weźmy go na zakupy czy na wspólny spacer z psem. Zwróćmy uwagę zwłaszcza na starsze dzieci, które spędzają sporo czasu siedząc w szkolnej ławce, a następnie przy biurku w domu. Zachęćmy je do zajęć sportowych, a do szkoły niech chodzą piechotą lub jeżdżą rowerem. Zaparcia to złożony problem, który można rozwiązać, stosując wiele możliwości. Najlepiej jeśli połączymy różne metody – dieta, ruch, leki naturalne, rozmowa – w całość terapeutyczną. Wtedy efekt będzie nie tylko szybki, ale też trwały i przyniesie dużą ulgę zarówno dzieciom, jak i rodzicom. Pamiętajmy, że całkowite wyleczenie nawet przewlekłych zaparć jest możliwe i zależy głównie od determinacji i współpracy całej rodziny. Artykuł powstał we współpracy z PTHK
Przez pierwsze pół roku życia maleństwo oddycha wyłącznie przez nos – przez buzię jeszcze nie potrafi. Kiedy w nosku pojawia się wydzielina, malec ma kłopoty nie tylko ze złapaniem oddechu, ale i jedzeniem oraz spaniem. Dlatego mały nosek zawsze musi być drożny.
Kiedy rodzice mają zapchany nos, sprawa jest prosta: czysta chusteczka, parę dmuchnięć i po kłopocie. Starszak dokładnie tak samo rozwiąże problem nadmiaru wydzieliny – już potrafi. Ale najmłodsze bobasy same sobie nie poradzą. Im potrzebna jest troskliwa pomoc opiekunów, którzy udrożnią nosek "w ich imieniu". Dlaczego jest to tak istotne i jak oczyszczać mały nosek szybko, skutecznie i bezpiecznie? Wielka rola małego noska Choć rzadko rozpatrujemy go w tym kontekście, nos to naprawdę jeden z najważniejszych narządów w ludzkim ciele. Zwłaszcza w przypadku maluszków. Dla młodego organizmu pełni on rolę naturalnego filtra, który usuwa zanieczyszczenia z wdychanego powietrza, jednocześnie je ogrzewając, a także regulując wilgotność. Jeśli jest wypełniony wydzieliną, bobas ma trudności z oddychaniem. Ale nie tylko. Pojawia się także problem z jedzeniem, ponieważ dzidziuś dopiero uczy się ssać pierś, połykać mleko i jednocześnie oddychać. Dla dorosłych to naturalne, malec musi tę sztukę opanować. Pełny nosek utrudnia także spanie, ponieważ takie maleństwo nie umie jeszcze "asekurować" się oddechem przez buzię. Dlatego zwykły katar, który jest jedną z najczęstszych dolegliwości wieku dziecięcego, może urosnąć do rangi poważnego kłopotu. Nawet niewielki obrzęk błony śluzowej powoduje całkowitą niedrożność nosa, a przewlekły katar prowadzi do zaburzeń oddychania zwanych sapką (maluszek ma stale rozszerzone skrzydełka nosa i otwarte usta). Wniosek? Nosek musi być czysty i drożny. Akcja: udrożniamy nosek Jak zadbać o mały, zapchany nosek? Warto pamiętać o kilku wskazówkach. Kiedy malec nie śpi, lepiej żeby leżał na brzuszku, bo wtedy w spłynięciu wydzieliny pomoże... grawitacja. Podobnie w czasie snu. Dziecko, które potrafi już podnieść główkę i utrzymać ją w tej pozycji kilkanaście sekund, może spać na brzuszku. Maluch, który jeszcze tej umiejętności nie opanował, powinien spać na pleckach z główką ułożoną powyżej klatki piersiowej (uwaga: poduszka pod szyją jest nieodpowiednia dla młodego kręgosłupa, lepiej pod materac podłożyć kocyk lub np. książkę pod nogi łóżeczka). Ważne jest także utrzymywanie odpowiedniego poziomu wilgotności w pomieszczeniu, w którym śpi dziecko – zbyt suche powietrze wysusza błony śluzowe, co sprawia, że katar się nasila. Świetnie sprawdzi się zarówno nawilżacz powietrza, jak i mokre ręczniki zawieszone na kaloryferach. Pomocą dla rodziców są także preparaty oparte na wodzie morskiej. Jak je aplikować? Oto podpowiedź: View Ediplayer on the source website Woda morska w wersji "baby" Jak każdy preparat podawany najmłodszym, także woda morska powinna być dostosowana do wieku maleństwa. Najmłodszym zatkanym noskom szybką ulgę przyniesie spray zawierający naturalną, izotoniczną 100% wodę morską PHYSIOMER Baby. To jedyne w swoim rodzaju „serum z wody morskiej ”, które zachowując stężenie minerałów zawartych w wodzie morskiej, utrzymuje jednocześnie pełnię ich bogactwa. Dzięki temu nie tylko szybko odblokowuje i oczyszcza nosek, ale też wspomaga jego leczenie – dostarczając do niego wiele cennych minerałów, które mają działanie łagodzące, nawilżające, obkurczające i bakteriobójcze (m.in. miedź, mangan, cynk, magnez, żelazo i wapń). Co ważne, stosowanie PHYSIOMER Baby w przebiegu przeziębienia i zatkanego nosa pomaga zapobiec zapaleniu ucha i wtórnym infekcjom. Spray wyposażony jest w aplikator Comfort Tip, który zapewnia rozpylenie preparatu w postaci lekkiej, niedrażniącej nosek mgiełki. Spray można stosować w każdej pozycji dziecka od momentu narodzin. Preparat nie zawiera konserwantów ani gazów nośnych i jako produkt w 100% naturalny jest przyjazny środowisku.
Półpasiec u dzieci? Sprawdź, kiedy dziecko może zachorować
Półpasiec u dziecka może wystąpić tylko wtedy, kiedy dziecko wcześniej chorowało na ospę wietrzną. Sprawdź, jak wyglądają objawy choroby i jak przebiega leczenie.
Półpasiec jest chorobą zakaźną, a jego charakterystycznym objawem jest wysypka, która pojawia się na skórze i z czasem zamienia się w bolesne pęcherze. Po czym jeszcze rozpoznamy półpaśca i jak uniknąć zarażenia? Jak można się zarazić? Półpasiec u dzieci jest wywołany tym samym wirusem, co ospa wietrzna. Choc objawy półpaśca i ospy wietrznej są różne, to obie choroby wywołuje ten sam wirus – Herpesvirus varicella zoster. Po wyleczeniu ospy, wirus pozostaje w organizmie i może zaatakować kolejny raz, wywołując bardzo bolesny półpasiec (inaczej ziarnica). Półpasiec u dziecka może „obudzić się” w okresie znacznie obniżonej odporności dziecka – częstym okresem zachorowalności jest przełom zimy i wiosny. Czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu choroby może być także stres, szczepienie albo ostra infekcja wirusowa albo bakteryjna. Na domiar złego na półpaśca dziecko można chorować kilka razy w życiu!​ Czy dziecko można się zarazić półpaścem od chorego na ospę? Nie, ale za to może być odwrotnie. Kontakt z chorym na półpasiec – np. chorą mamą albo tatą – może wywołać ospę wietrzną u dziecka, które jeszcze nie chorowało na te chorobę. Jakie są objawy półpaśca u dziecka? Na szczęście u dzieci półpasiec zwykle przebiega łagodniej niż u dorosłych. Dziecko odczuwa przez kilka dni nerwobóle, a na jego skórze (w jednym określonym miejscu, często na twarzy, klatce piersiowej, plecach czy brzuchu, zwykle jedynie albo po lewej, albo po prawej stronie) pojawia się wysypka z pęcherzykami, podobnymi do ospowych krostek. Objawy utrzymują się zwykle do 2-4 tygodni. Symptomom związanym z nadwrażliwością i świądem skóry zwykle towarzyszą objawy wskazujące na zwykłe przeziębienie: ból gardła, osłabienie, rozdrażnienie, podwyższona temperatura ciała. Jak leczy się półpaśca u dziecka? Półpasiec jest chorobą mało zakaźną, dziecko powinno zostać w domu przez 2-3 tygodnie. Lekarz zwykle ordynuje środki przeciwbólowe i antywirusowe: Pomogą maści i płyny odkażające i łagodzące (np. Tanno Hermal). Najpewniej też potrzebne będą środki przeciwbólowe z paracetamolem albo ibuprofenem, które złagodzą ból. Warto też założyć opatrunek, aby uniknąć obcierania pęcherzyków o ubranie. Lekarz może też przepisać lek przeciwwirusowy (acyklowir), który powstrzyma namnażanie się wirusów i skróci czas choroby. Podczas leczenia acyklowirem podawaj dziecku dużo picia, aby wypłukiwać z organizmu martwe wirusy. Być może też już po wysianiu się pęcherzyków pediatra zdecyduje o leczeniu maścią sterydową, nie stosuj jej jednak bez zalecenia lekarskiego. Jak zapobiec zakażeniu? Półpaśca wywołuje dokładnie ten sam wirus, który wywołuje ospę wietrzną. Ponowne uaktywnienie wirusa pojawią się zazwyczaj, gdy spada odporność, dlatego warto o nią zadbać, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. Pomoże dieta i preparaty wspomagając odporność, jak np. tran. Co możesz jeszcze zrobić, by ochronić dziecko? Zaszczepić je na ospę. Szczepionkę przeciw wirusowi ospy wietrznej można podać już od 9. miesiąca życia dziecka. Do uzyskania pełnej odporności konieczne są dwie dawki szczepionki podane w minimalnym odstępie 6 tygodni. Szczepionkę można przyjąć nawet wtedy, przy podejrzeniu, że mogło dojść już do zarażenia, trzeba to tylko zrobić w ciągu 72 godzin od kontaktu z chorym na ospę. Szczepienie przeciw ospie zalecane jest zwłaszcza dzieciom z atopowym zapaleniem skóry. W ich przypadku jednak nie należy podawać szczepionki w okresie zaostrzenia się atopii. Wymagana jest też zgoda prowadzącego dziecko dermatologa. Zobacz też: Ospa? Poznaj szkodliwe mity o tej chorobie. Jakie leki dobrze jest mieć w domowej apteczce, a jakich lepiej nie przechowywać w domu Półpasiec jest bardzo bolesny i towarzyszą mu pęcherze na skórze. Możemy się nim zarazić wszędzie!
Latem szczególnie trzeba uważać na to co się je samemu i co podaje się dziecku. Niestety o zatrucie bardzo łatwo!
Gdy żar leje się z nieba, błyskawicznie mnożą się bakterie. Dlatego latem bardzo łatwo o zatrucie pokarmowe. Jakich produktów lepiej nie jeść latem? Podczas wakacyjnych miesięcy nie kupuj dziecku ciastek z kremem, lodów z niepewnego źródła, hamburgerów sprzedawanych w kioskach i przydrożnych barach. Ryzyko wiąże sie też z jedzeniem źle przechowywanego mięsa i wędlin kupowanych na targowiskach, niemytych owoców i picie nieprzegotowanej wody. Czy dziecko z zatruciem pokarmowym trzeba leczyć w szpitalu? Jeśli choroba przebiega łagodnie, nie ma takiej potrzeby. Maluch musi dużo pić. Możesz mu podawać Smectę oraz Gastrolit, węgiel, preparaty z probiotykami. Na gorączkę i ból brzucha pomaga paracetamol. Nie podawaj leków z ibuprofenem. Jak powinna wyglądać dieta dziecka, które uległo zatruciu? Przy zatruciu pokarmowym dieta jest tak samo ważna, jak podawanie leków i nawadnianie. Jeśli chory maluszek jest karmiony piersią, nie należy tego przerywać, a gdy dziecko pije mieszankę, szczególną uwagę należy zwrócić na nawadnianie. Przez kilka dni nie podawaj dziecku soków, owoców, jajek, mleka, nabiału i cukru – zastępuj go glukozą. Dziecko, które już wraca do zdrowia, może jeść pieczywo z masłem, chude pieczone mięso, ziemniaki purée, ugotowaną marchewkę, zupkę jarzynową z mięsem. Z nabiału najpierw wprowadź produkty mleczne, które zwierają żywe kultury bakterii. Co może pić malec chory na biegunkę? Przy biegunce nie można dopuścić nawet do niewielkich objawów odwodnienia. Niemowlakowi podawaj chłodne i słabe herbatki owocowe, wodę mineralną, wodę z Gastrolitem lub Orfalt. Dziecko powyżej roku może pić coca-colę bez gazu. Gdy często wymiotuje, napoje trzeba podawać po łyżeczce co kilka minut. A jak podczas wakacji radzić sobie z zaparciami? Zaparcia są problemem dzieci, które muszą korzystać z toalety poza domem, np. na wyjeździe. Sprawdź, czy dziecko pije tyle, ile powinno – 20-kilogramowy maluch powinien dostać ok. 1,5 litra płynów (w tym zupy i mleka). Co może pomóc: gotowane i utarte na grubej tarce buraczki, na śniadanie płatki owsiane lub jęczmienne np. ze zsiadłym mlekiem albo pieczywo z mąki z pełnego przemiału, naturalny jogurt z łyżeczką siemienia lnianego (zalanego wrzącą wodą), kompot z suszonych owoców, koktajl ze świeżych owoców z drobnymi pestkami. Na czczo podawaj dziecku filiżankę chłodnej przegotowanej wody z miodem i cytryną. Jak uniknąć zatrucia salmonellą? Salmonellą można się zarazić od jej nosiciela lub osoby chorej, ale też jedząc niedogotowane jajka, źle przechowywane przetwory mleczne i mięsne. Rzadziej do zakażenia dochodzi po wypiciu surowej wody lub przez kontakt ze zwierzętami, które są nosicielami tej bakterii (np. żółwiami).