„Odbieranie dzieci z przedszkola po obiadku to lekceważenie nauczycielek, innych dzieci i ich rodziców. Dlaczego jesteście takimi egoistkami?” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka od 1 września oficjalnie zaczęła przygodę z przedszkolem. W sierpniu oczywiście były zajęcia adaptacyjne. Przez dwa tygodnie rodzice mogli pobyć z dzieckiem na przedszkolnym placu zabaw i towarzyszyć mu w przedszkolu. Przez dwie godziny, trzy, pięć… Rodzice mogli w tym czasie wspierać dziecko w nowym miejscu, pokazać mu, że jest bezpieczne…
Było miło. Ale od początku roku przedszkolnego jestem w szoku. Jak wiele matek przeżywa wszystko bardziej niż 3-letnie dzieci! Dorosłe kobiety, a jakby nie zdawały sobie sprawy, że ich niepokój i nieufność udzielają się dziecku. Po co te trzęsące się ręce i łzy w oczach? Kiedy patrzę na mamy, które rano odprowadzają swoje dzieci do przedszkola, myślę sobie: „Kurczę, przecież właśnie tak muszą się zachowywać kobiety, które zostawiają dziecko w Oknie Życia”. Przedszkole to nie góry skaliste ani puszcza Może wydam wam się bezduszna, nierozumiejąca elementarnych zasad rodzicielstwa bliskości, (nad)wrażliwości waszych dzieci, ale… Przedszkole to nie Okno Życia. Ani szczyty gór skalistych, gdzie składacie niemowlę na ofiarę dziwnym bóstwom i na pożarcie sępom. Ani puszcza pełna wilków, dzików i niedźwiedzi. Nie musicie wracać za 3 godziny, by jak najszybciej ratować swoje dziecko przed chłodem, głodem i samotnością. Ale wiele z was uważa, że to wasz obowiązek. I święte prawo. Tylko co mają powiedzieć matki, które nie siedzą w domach, gryząc palce, bo np. muszą iść do pracy? Czy mam się w pracy zastanawiać, jaki podstęp kryje się za prośbą wychowawczyń, by odbierać dzieci dopiero po podwieczorku? Że może to dlatego, że przedszkolanki mają taki chytry plan, że dopiero po podwieczorku zaczynają być profesjonalne i miłe? Nasze dziecko nie rozumie… Moja szefowa i szef męża wiedzieli, że w sierpniu mamy adaptację Marysi. Rozumieli, że to dla nas ważne. Ale mimo że oboje mamy naprawdę fajnych przełożonych, nie możemy sobie pozwolić, by powiedzieć im: „Słuchaj, muszę jeszcze pozabierać małą z przedszkola wcześniej, może jeszcze przez miesiąc, może przez pół roku, może nawet przez najbliższy rok”. Dogadałam się z szefową, że zaczynam pracę o godzinę wcześniej i kończę wcześniej. Żeby odbierać Marysię o 16. Mąż zaprowadza córkę na śniadanie, są w przedszkolu 8.45 (po czym jedzie prosto do pracy, na 9, gdzie jest do 17). Marysia lubi przedszkole. Ale nie rozumie, dlaczego nie przychodzimy po nią po obiadku. Obiadek jest o 11.30 i właśnie wtedy zaczyna się wielkie zabieranie dzieci z przedszkola… Prawo rodziców: przyprowadzać i odbierać o dowolnych porach. Naprawdę? Na szczęście tak ma być tylko do końca tego tygodnia. Wczoraj słyszałam rozmowę dyrektorki z przedszkola z jedną z mam. Mama żądała wyjaśnień, dlaczego nie może zawsze przyprowadzać dziecka, kiedy chce i odbierać kiedy chce. Dziwię się, że dyrektorka zachowała spokój. Miałam ochotę podejść i wygarnąć tej matce, że jest okropną egoistką. Że jak wyobraża sobie przedszkole, w którym wszyscy rodzice przyprowadzają dziecko na dowolną godzinę i odbierają wtedy, kiedy ich frustracja sięga zenitu (czyli po godzinie, dwóch czy trzech). Nie macie pracy? Poszukajcie zajęcia, poćwiczcie pilates, poczytajcie książkę Czy zastanowiła się chwilę nad tym, jak czują się inne maluchy, których rodzice pracują bite 8 godzin dziennie? Czy zastanowiła się nad tym, że takie coś rozwaliłoby pracę nauczycielek w grupie, bo wciąż jakiś rodzic by przychodził lub odchodził? Wyciągając za każdym razem wychowawczynię na szczegółową rozmowę o pewnym wyjątkowym bąbelku i jego wyjątkowych potrzebach adaptacyjnych... Dla każdego początek przedszkola jest trudny. Dla dzieci, rodziców, wychowawczyń. Błagam, nie piszcie, że macie prawo zabierać dziecko, kiedy chcecie i rozwalać innym dzień. Jeśli nie macie pracy – poszukajcie sobie zajęcia, poćwiczcie pilates, poczytajcie książkę… Wytrzymajcie do podwieczorku, szanując dzieci i nauczycieli. Jeśli coś złego będzie się działo – wychowawczyni na pewno do was zadzwoni. A jeśli nie możecie zdobyć się na zaufanie do przedszkola – po prostu odpuście sobie i waszym dzieciom tę udrękę i siedźcie razem w domu. Ida Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Nauczycielka przykleiła dziecku długopis do ręki Koedukacyjne zajęcia z WF zniechęcają uczniów do aktywności fizycznej Metalowa słomka przedziurawiła tętnicę dziecka. Na szczęście udało się uratować chłopca
Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w stu procentach panować nad swoimi emocjami i uczuciami. Twoim zadaniem jest mu w tym pomóc. Pamiętaj, że adaptacja przedszkolna bywa trudna. Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Zastanawiasz się, jak przekonać dziecko do chodzenia do przedszkola? Przede wszystkim zachowaj spokój. Rano nie zwracaj zbytnio uwagi na dramatyczne gesty malucha, tylko konsekwentnie i ze spokojem przygotowuj go do wyjścia. Dziecku może nie udzieli się twój spokój, ale też swoim nerwowym zachowaniem nie podgrzejesz dodatkowo atmosfery. Warto też skrócić – tyle, ile się da – czas spędzony rano w domu (np. wieczorem przygotuj ubranie na jutro, nie budź malca zbyt wcześnie), bo dzięki temu dziecko nie zdąży się „nakręcić”. – Dobrze, by do przedszkola odprowadzał dziecko ten z rodziców, który ma mocniejsze nerwy (więc nie da się ubłagać na powrót do domu, ani sprowokować głośnym płaczem) – sugeruje Beata Chrzanowska-Pietraszek. Pożegnanie w szatni powinno być krótkie i rzeczowe: wystarczy ucałować malca, życzyć miłego dnia, powiedzieć, kiedy po niego wrócimy. Po odebraniu malucha z przedszkola pytaj go o miłe rzeczy, np. z kim się dzisiaj bawił, czy był na spacerze itp. Unikaj pytań drażliwych w stylu: „Jak długo jeszcze płakałeś?”, „Czy zjadłeś cały obiad?”, „No i po co było rano tak histeryzować?”. Warto też, by maluch miał jak najbardziej uporządkowany harmonogram dnia. Dzięki temu będzie spokojniejszy. Jeśli będziesz postępować przez cały czas konsekwentnie, już po około dwóch tygodniach maluch będzie chodził do przedszkola bez problemów. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola i płacze, to sytuacja, która ma miejsce częściej, niż myślisz. Zdarza się, że malec nie przeżywa okresu adaptacyjnego na początku swojej kariery przedszkolaka, tylko kłopoty z adaptacją w przedszkolu pojawiają się dopiero po jakimś czasie (np. po dwóch, trzech miesiącach). Dzieci przecież różnią się między sobą i nie wszystkie dokładnie w tym samym momencie przechodzą różne etapy. Bywa też, że ambitny maluch, zanim jeszcze stał się przedszkolakiem, zaraził się entuzjazmem rodziców („Hurrrra, pójdę do przedszkola!”). A kiedy już do niego poszedł, nie chciał ich zawieść i pokazać, że wcale nie jest tak kolorowo, jak sobie wyobrażał. Stłumił więc swoją niechęć i dopiero po jakimś czasie, nie mogąc się uporać ze swoimi emocjami, wyrzucił je z siebie (często wtedy są nawet bardziej intensywne, niż byłyby na początku). Powinnaś postępować tak, jakby to były dopiero pierwsze dni lub tygodnie malucha w przedszkolu. Nie miej do niego pretensji, że nagle zaczął stroić fochy, ma fanaberie i tak naprawdę nie wie, o co mu chodzi. Daj mu czas na przeżycie swoich emocji, ale też nie pozwól wejść sobie na głowę. – Dziecko musi wiedzieć, że je rozumiesz, co nie znaczy, że pozwolisz mu wziąć urlop od przedszkola. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola, mimo że pomyślnie przeszło adaptację Twój maluch za kilka miesięcy będzie już „etatowym” przedszkolakiem. Spokojnie lub trochę burzliwiej przejdzie okres adaptacyjny, będzie miał swoich kolegów i koleżanki w grupie, a mimo to któregoś dnia może wstać rano i oznajmić, że nie chce iść do przedszkola. Ma muchy w nosie czy konkretny powód? Czasem to rzeczywiście jedynie kwestia gorszego dnia (wtedy już nazajutrz maluch nie pamięta o swojej niechęci) – twierdzi psycholog. Ale bywa, że przyczyna jest poważniejsza: może np. pokłócił się z kolegą, a może nauczycielka zwróciła mu ostro uwagę. Zachęć dziecko do przedszkola, wyjaśniając ewentualne problemy Jeśli twoje dziecko nagle nie chce chodzić do przedszkola, przede wszystkim z nim porozmawiaj. Zapytaj, czy w przedszkolu zdarzyło się ostatnio coś przykrego. Bądź delikatna, ale dociekliwa: malec na początku może mieć problem z wyjaśnieniem swoich uczuć, czasem też do końca nie zdaje sobie z nich sprawy. – Dobrze jest także oglądać rysunki dziecka i obserwować jego zabawy. Maluchy bardzo często odzwierciedlają w nich sytuacje, których się boją albo które są dla nich niemiłe (np. bawią się w karmienie lalek na stołówce, mówiąc: „Musisz zjeść wszystko"). Gdy już dowiesz się, jaki jest powód niechęci dziecka, spróbuj go pocieszyć, np. „Nie martw się, Kasia tak na pewno o tobie nie myśli”, „Powiedz Jasiowi, że jeśli uderzy cię jeszcze raz, to porozmawiam z jego rodzicami”, „Powiem pani, że nie musisz zjadać całego obiadu” itp. Maluch powinien wiedzieć, że ma w tobie mocne oparcie. Jeśli trzeba, porozmawiaj też z wychowawczynią dziecka i wyjaśnij ewentualne problemy. Przy dziecku staraj się jednak nie wyolbrzymiać problemu, tylko spokojnie go wyjaśnić, a potem przejść nad nim do porządku dziennego. Gdy maluch zobaczy, że wcale nie taki diabeł straszny, łatwiej pójdzie do przedszkola. A tam będzie mógł sam się przekonać, że koledzy nadal go lubią, pani mówi normalnym tonem i dzień wcale nie przypomina tego złego, wczorajszego. Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Bywa (na szczęście bardzo rzadko), że poranny bunt przed przedszkolem wynika z niedojrzałości malucha. Wtedy jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie na jakiś czas dziecka w domu. Jak rozpoznać, że twój maluch nie jest jeszcze gotowy na przedszkole? Poranne płacze trwają już ponad trzy tygodnie. To sygnał, że maluch ma problemy z adaptacją. Dziecko nie bawi się w przedszkolu. Jest apatyczne, siedzi w kącie, popłakuje, nie chce brać udziału w żadnych zajęciach z innymi dziećmi. Pojawiły się dodatkowe niepokojące objawy. Maluch zaczął się w nocy moczyć, codziennie wymiotuje, nawet w domu nie chce nic jeść itp. Tego nie rób, by przekonać dziecko do przedszkola? Ogromnie ważne jest, by zachęcając dziecko do chodzenia do przedszkola, nie popełniać następujących błędów. Te metody to jedynie dobry sposób, by na długi czas zniechęcić dziecko do przedszkola. Krytyka. Stwierdzenie „Ty zawsze jesteś beksą” lub „Nie jesteś wcale odważnym zuchem, tylko marudą!” na pewno nie pomogą maluchowi uporać się ze swoimi obawami przed przedszkolem, za to upewnią go, że po raz kolejny nie potrafi poradzić sobie w stresowej sytuacji. Skoro nie potrafi, nawet nie przyjdzie mu do głowy, żeby się jakoś szczególnie starać. Zawstydzanie i wyśmiewanie. Zdanie rzucone w szatni: „Patrz, wszyscy śmieją się z twoich fochów”, wywoła u malca jeszcze większy stres. Spóźnianie się. Jeśli mama miała być po obiedzie, maluch od tego momentu czeka na nią. Im dłużej ona nie przychodzi, tym dziecko jest bardziej zaniepokojone i przestraszone. Oszukiwanie. Gdy obiecujesz dziecku, że to ty go dzisiaj odbierzesz z przedszkola, zrób wszystko, żeby tak było. Jeśli nie możesz tego obiecać na sto procent, po prostu nic nie obiecuj. Kłamstwo to zawsze zły pomysł. Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Dziecko odmawia przyjmowania posiłków w przedszkolu? Martwisz się, że chodzi cały dzień głodne? Jest kilka sprawdzonych sprawdzonych sposobów, które pomogą zachęcić go do jedzenia razem z przedszkolną grupą. Daj dziecku czas – jeśli maluch dopiero zaczął chodzić do przedszkola – potrzebuje czasu, żeby się zaaklimatyzować, poznać otoczenie, kolegów i koleżanki. Musi zaznajomić się z nową sytuacją. Dziecko nawet jeśli tego nie mówi lub nie okazuje – może być zestresowane. Podaj mu argumenty – możesz spróbować przekonać swojego malucha do jedzenia, inicjując rozmowę na ten temat. Powiedz, że powinien jeść w przedszkolu, żeby mieć siłę na wspaniałą zabawę z nowymi kolegami. Argumentem może być również to, że pozna nowe smaki, a później będziecie mogli to wspólnie wykorzystać do eksperymentowania w kuchni. Zachwyć się jadłospisem – dobrą metodą jest czytanie dziecku jadłospisu. Gdy odprowadzasz go rano do przedszkola, zatrzymaj się na chwile przy tablicy z jadłospisem. Przeczytaj, co dzisiaj będzie w menu. W ten sposób maluch będzie wiedział „co go czeka dzisiaj”. Jeśli jadłospis przeczytasz mu w taki sposób, że przekona się, że na obiad będą same pyszności – z pewnością będzie lepiej nastawiony do zjedzenia tego posiłku. Możesz poprosić dziecko, by po powrocie do domu opowiedziało ci, jak smakowała zupa dyniowa, bo sama bardzo chciałabyś jej spróbować. Porozmawiaj z przedszkolankami – powiedz nauczycielkom o swoich obawach odnośnie niejedzenia u dziecka. Być może zbyt intensywnie zachęcają je do zjedzenia obiadu lub nie robią tego w ogóle. Taka rozmowa może przynieść dobre efekty, może dowiesz się czegoś, co powoduje u twojego dziecka niechęć do jedzenia w przedszkolu. Nie porównuj i nie krytykuj – krytyka lub porównywanie do innych dzieci (np. Jaś zjadł pięknie obiadek, a ty nie) nie działa na dziecko dobrze. Nie przynoś dziecku smakołyków – zrozumiałe jest, że jeśli dziecko nie zje obiadu w przedszkolu – pęka ci serce. Złą metodą jednak jest przynoszenie mu łakoci, drożdżówek lub innych przekąsek. Owszem, jeśli dziecko nie zjadło obiadu – będzie pewnie trochę głodne, ale taka jest naturalna kolej rzeczy. Nie ucz dziecka schematu „po co mam jeść obiad w przedszkolu, jeśli mama i tak da mi pyszną drożdżówkę”. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 10 KSIĄŻEK] Kompetencje kluczowe w przedszkolu – czym są, jak się je kształtuje? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów!
Pierwsze dni i tygodnie w przedszkolu mogą upłynąć pod znakiem płaczu dziecka i niechęci wobec nowego miejsca. To zwykle przejściowe smutki. Trwają krócej lub dłużej, ale z czasem wszyscy przyznają, że przedszkole to najlepsze rozwiązanie.
Dzieci nie lubią być niczym zaskakiwane, dlatego rozpoczęcie przedszkolnej edukacji powinno poprzedzić solidne przygotowanie i ustalenie odpowiedniej strategii na pierwsze tygodnie. Dni adaptacyjne w przedszkolu, które już zapewne macie za sobą, to bardzo ważny krok w oswajaniu z nowym miejscem. Jeśli jednak poprzestaniecie tylko na nich, szybko może okazać się, że to jednak za mało. Bo pójście do przedszkola to duże wyzwanie nawet dla otwartego i towarzyskiego dziecka. Oto rady dla rodziców na pierwsze dni dziecka w przedszkolu, przygotowane wspólnie z ekspertami – psychologiem i nauczycielem przedszkolnym. Wcześniejsze doświadczenia dziecka są ważne Nawet dziecko, które chodziło wcześniej do żłobka lub brało udział w zajęciach klubu malucha, może mieć w pierwszych tygodniach trudność z zostawaniem w przedszkolu. Może czuć się onieśmielone nowym miejscem i kolegami. Może udzielić mu się nastrój innych dzieci (skoro one płaczą przy rozstaniu, popłaczę i ja). Pierwsze dni są jednak najtrudniejsze dla tych dzieci, które nie są przygotowane do rozłąki, do tej pory pozostawały w domu pod opieką mamy, babci lub niani. Dla nich pójście do przedszkola to naprawdę wielka zmiana i tu mogą pojawić się kłopoty z adaptacją przedszkolną. Nigdy nie strasz dziecka przedszkolem! Staraj się dużo z dzieckiem rozmawiać. Podkreślaj pozytywne strony przedszkola. Opowiadaj o tańcach w kółeczku, rysowaniu, lepieniu z plasteliny, wyjściach na plac zabaw. Wspominaj swoją przedszkolną edukację (pomiń przykre momenty), pokaż zdjęcia z tego czasu. Pamiętaj, by nigdy nie straszyć dziecka przedszkolem. Nawet w żartach! Ugryź się w język, zanim wypowiesz kwestię w stylu: musisz ładnie zjadać obiadek, bo pani w przedszkolu na pewno nie będzie zachwycona resztkami na talerzu. Kieruj się wyczuciem. Uwaga! Jeśli zauważysz, że dziecko ma dość twoich opowieści, zmień temat. Nadmierne zachwalanie może także przynieść odwrotny efekt. Dbaj o odpowiednią dawkę snu Postaraj się, aby dziecko szło do przedszkola wyspane (sprawdź: ile snu potrzebuje dziecko). Wypoczęty maluch ma lepszy humor, jest więc większa szansa, że rozstanie przebiegnie bez komplikacji. Nie zapomnij o zarezerwowaniu czasu na zjedzenie śniadania w domu. Przez pierwsze dni przedszkolaki są tak pochłonięte przeżywaniem tego, co dzieje się wokół nich, że mogą mieć słabszy apetyt. Zwłaszcza podczas pierwszych dni i tygodni tak planuj poranki, aby nie poganiać dziecka. Staraj się raczej tworzyć atmosferę święta. Ciesz się tym, że maluch wkracza w nowy etap życia. Jeżeli to możliwe, odprowadzajcie go do przedszkola wspólnie z tatą. Wspólnie przygotujcie wyprawkę do przedszkola Każdy znajomy przedmiot w obcym miejscu powoduje, że dziecko czuje się pewniej. Zabierz dziecko do sklepu, gdy będziesz kupować wyprawkę do przedszkola. Pozwól mu wybrać przedszkolne kapcie, kredki, farby, piżamkę (jeśli przedszkole jej wymaga). To spowoduje, że dziecko będzie rozpoznawać należące do niego rzeczy. Oznaczcie lub podpiszcie wszystkie rzeczy razem (zobacz: różne patenty do oznaczania wyprawki). Dowiedz się, czy dziecko może zabierać do przedszkola ulubioną maskotkę. Gdy nie ma w pobliżu rodziców, ze smutkami pomoże uporać się pluszowy przyjaciel. Nie bój się rozstania W szatni pokaż dziecku, która szafka do niego należy. Po uściskach i całusach przypomnij, kiedy i kto po niego przyjdzie. Dostosuj język do możliwości rozumienia małego dziecka, powiedz, przyjdę po ciebie po zupce przed spaniem – i koniecznie dotrzymaj słowa. Mimo pandemii rodzice mogą wchodzić z dziećmi do przedszkola. Taka informacja znalazła się w zaleceniach Głównego Inspektora Sanitarnego. Zapisano w nich, że osoby odprowadzające dziecko mogą wejść z nim do przestrzeni wspólnej. Dziecku może towarzyszyć jeden rodzic. Należy ponadto zachować odległość 1,5 m od innych osób, korzystać z maseczki i płynu do dezynfekcji rąk. Odbieraj dziecko wcześniej Na początku cztery, pięć godzin pobytu wystarczy. Jeśli nie możesz odebrać dziecka w tym czasie, poproś o pomoc babcię lub opiekunkę. Możesz przygotować nagrodę dla malucha za udany debiut, jakiś drobiazg albo wyjście na lody. Jeśli zdecydujesz się podczas pierwszych dni zostawać z dzieckiem w sali, zachowuj się dyskretnie, aby nie przeszkadzać w zajęciach. Twoja obecność może trochę utrudniać integrację z grupą. Gdy wychodzić, zawsze uprzedź dziecko o swoim wyjściu. Nagłe zniknięcie mamy byłoby dla niego bardzo trudnym przeżyciem. Przygotuj się, że dziecko może płakać w przedszkolu. Najlepiej wcześniej przygotować się na to, co w takich momentach robić. Zobacz też: Dziecko płacze w przedszkolu. Co robić? [ROZMOWA Z PSYCHOLOGIEM] Nie okazuj strachu i niepewności Spróbuj ukryć swoje uczucia, bo łatwo mogą udzielić się maluchowi (skoro mama smuci się, że tu zostaję, to pewnie nie jest to dla mnie dobre miejsce). A przecież wcale tak nie jest. Jeśli zbiera ci się na łzy, popłacz w łazience, gdy maluch cię nie widzi. Dobre przygotowanie do przedszkola ułatwia dziecku spędzanie w tym miejscu pierwszych dni. Jak powinno wyglądać? Na najczęstsze pytania rodziców odpowiada: Joanna Kęska, nauczycielka wychowania przedszkolnego z Przedszkola nr 207 w Warszawie. Jakie umiejętności ułatwią dziecku debiut w przedszkolu? W przedszkolnej grupie dobrze poradzą sobie dzieci, które są pewne swoich umiejętności: sygnalizują swoje potrzeby, korzystają z toalety, używają chusteczki do nosa, potrafią założyć kapcie, samodzielnie jedzą. W przedszkolu procentują też wcześniejsze kontakty z rówieśnikami, ale także umiejętność słuchania bajek oraz tego, co mówią dorośli. Jakie błędy najczęściej popełniają rodzice na początku przedszkolnej kariery dziecka? Zdarza się, że rodzice często popełniają podstawowe błędy: nie dotrzymują obietnicy danej dziecku, np. zapowiadają, że przyjdą po obiedzie, i maluch czeka; wypowiadają przy maluchu swoje obawy związane z jego pójściem do przedszkola; krytykują nauczycielki – trudno, żeby dziecko dobrze czuło się pod opieką pani, o której w domu słyszy niepochlebne opinie (zobacz, jak zachęcić dziecko do przedszkola). W pierwszych dniach dziecku szczególnie nie służy wahanie rodzica przy rozstaniu, uleganie presji malucha, które skutkuje rezygnacją z pozostawienia go w przedszkolu. Jak można pomóc dziecku, które trudniej się aklimatyzuje? Najlepiej skrócić czas pobytu i potem stopniowo go wydłużać. Można też nagradzać najmniejsze nawet postępy w adaptacji, chwalić. Warto utrzymywać też bliski kontakt z nauczycielem, informować go, że np. dziecko źle sypia w nocy, odkąd chodzi do przedszkola, ale też opowiadać o jego upodobaniach. To wszystko pozwoli osobom, które się zajmują twoim przedszkolakiem, lepiej zrozumieć jego potrzeby. Zobacz też: Czego twoje dziecko nauczy się w przedszkolu? To się przyda przedszkolakowi do przedszkola! (Lista do ściągnięcia na komórkę!) Jak wygląda pierwszy dzień w przedszkolu? Jak się przygotować? Konsultacja merytoryczna dr hab. Aleksandra Jasielska Psycholożka, adiunkt w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stanie oddawać w ręce nauczycielki. Takie postępowanie jest wobec niego nie fair. Niektórzy rodzice (a i nauczyciele przedszkolni) uważają, że najlepiej jest zniknąć po angielsku, np. wtedy, gdy dziecko ogląda z panią salę. To dobry pomysł? - Broń Boże! Dziecko, którego rodzic znika bez słowa, traci grunt pod nogami. Boi się, czuje się porzucone, zdezorientowane, tak jak wówczas, gdy gubi się w ogromnym supermarkecie. Był rodzic i go nie ma. Wróci? A może zniknął na zawsze? Nic dziwnego, że maluch płacze, bo co miałby robić? Stara się wszystkimi dostępnymi sposobami przywrócić sobie bezpieczeństwo. Może i w końcu się uspokoi, ale zamilknie ze strachu, a nie dlatego, że zaakceptował sytuację. Jeśli dziecko ma się dobrze czuć w przedszkolu, musimy je do tego przygotować. Siebie także! Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Gdy zdarza się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu, przeżywa trudne emocje związane z nową sytuacją, rodzic musi siebie także przygotować do przedszkola? - Tak, właściwie od tego powinniśmy zacząć. Jeśli rodzic jest pełen wątpliwości, jeśli co rano zastanawia się, czy dobrze zrobił zapisując dziecko do przedszkola, jeśli ma poczucie winy albo nie jest pewien, czy placówka, którą wybrał, to dobre miejsce dla jego pociechy, maluchowi będzie trudno polubić nowe miejsce. Udzieli mu się lęk rodzica, bo przecież widzi jego minę, czuje jego napięcie, słyszy drżenie w jego głosie. Jeśli rodzic czuje strach, wywoła też lęk u dziecka. W takiej sytuacji warto przede wszystkim zrobić porządek z własnymi uczuciami. Jak się za to zabrać? - Trzeba przyjrzeć się swoim uczuciom, zapytać siebie: „Czego tak naprawdę się boję, co mnie, rodzica, tak bardzo przeraża w przedszkolu?” „Mam złe wspomnienia z własnego dzieciństwa?” „Uważam, że tylko ja potrafię zadbać o moje dziecko?” „Czy problem leży jeszcze w czymś innym?” Powodów może być tysiąc, dlatego w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże rodzicowi oddzielić jego lęki od tego, co dzieje się obiektywnie. Rodziców, którzy mają dużo wątpliwości i pytań, zachęcam zawsze, by zgłosili się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, związanej z placówką, którą wybrali dla dziecka. Wystarczy zadzwonić i umówić się na konsultację. Czy trzeba iść tam z dzieckiem? - Nie, bo w tym przypadku chodzi o nas, nie o nie. Wiele poradni także organizuje warsztaty dla rodziców. I bardzo dobrze, bo to właśnie ich niepewność często generuje poranny płacz świeżo upieczonych przedszkolaków. Gdy rodzic jest spokojny, adaptacja jest o wiele łatwiejsza. Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? A jak przygotować dziecko, by nie płakało w przedszkolu, lepiej zniosło okres adaptacji? - Bardzo pomocne jest w tym wypadku: przyzwyczajanie dziecka do kontaktów z rówieśnikami, uczenie samodzielności (dzieci, które potrafią o siebie zadbać, np. powiedzieć, ze chce im się siusiu, czują się pewniej) i przyzwyczajanie do krótkich rozstań (do tego, że mama na krótki czas znika, a ono bawi się z nianią, babcią, ciocią). Takim maluchom jest trochę łatwiej, bo już wiedzą, że rodzic, który znika im z oczu, zawsze do nich wraca. Nie chodzi o samo zniknięcie, tylko o to, by w głowie dziecka zrodziła się myśl „OK, mamy teraz nie ma, ale przyjdzie”. Pamiętajmy jednak, że „łatwiej” nie zawsze oznacza „łatwo”, bo w przedszkolu pojawia się dodatkowy czynnik: trzeba się odnaleźć w grupie, pogodzić z tym, że nie jest się w centrum uwagi. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż się nam, dorosłym wydaje, dlatego jestem zwolenniczką spokojnego, powolnego oswajania dziecka z przedszkolem: przychodzenia na zajęcia adaptacyjne, zostawania podczas pierwszych dni wraz z maluchem, stopniowego wydłużania czasu pobytu, etc. Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? A jeśli czas na przygotowania minął i dziecko już chodzi do przedszkola? Jak sobie poradzić z codziennym płaczem? Co zrobić, jak dziecko długo płacze w przedszkolu? Jak reagować, gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu już np. drugi rok? Czy zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? - W takiej sytuacji trzeba się na moment zatrzymać i zastanowić, czy to tylko chwilowy problem, czy może faktycznie nasze dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Skąd mamy to wiedzieć? - Jeśli dziecko płacze podczas rozstania, ale w końcu daje się przekonać do wejścia do sali i potem bawi się z innymi, a po powrocie do domu nie ma żadnych niepokojących objawów, możemy uznać, że wkrótce polubi przedszkole. Z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie pogodzić się z brakiem najbliższych, jest inaczej: nie bawi się po kwadransie jakby nigdy nic, jest smutne, wycofane, ma trudności z wejściem w grupę, może bić inne dzieci, zmienia się także jego zachowanie po powrocie do domu, może np.udawać, że znów jest dzidziusiem, który musi nosić pieluszki i być ciągle na rękach rodziców, może być agresywne. Czy mogą pojawić się także kłopoty ze zdrowiem? - Tak. Moczenie nocne, biegunka, wymioty czy bóle brzucha, to ewidentny sygnał, że maluch ma spory problem. Trudno je przeoczyć. Co wtedy? - Wtedy warto na jakiś czas zrezygnować z przedszkola i dać dziecku jeszcze trochę czasu. Zdarza się, że trzeba skorzystać z pomocy psychologa, by problem się nie pogłębił. Naprawdę warto to zrobić. Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Załóżmy, że nasze dziecko nie ma poważnych problemów i chętnie bawi się z rówieśnikami, ale jednak co rano w szatni płacze. Co robić? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu, by zniosło to jak najlepiej? - Na pewno lepiej nie żegnać się z nim w nieskończoność i samemu nie płakać, jakby szło na wojnę, bo tak się właśnie poczuje. Lepiej porozmawiać z nim spokojnie, nazwać jego uczucia („Wiem, że ci trochę smutno”), powiedzieć, kiedy po nie wrócimy („Będę po obiedzie”) i co będziemy robić po przedszkolu. Poczekać, aż się uspokoi i będzie gotowe wejść do sali. Może mieć jeszcze wilgotne oczy i smutną minkę, ale nie może rozpaczliwie krzyczeć. Powinno samo podjąć decyzję: „OK, spróbuję.” Co jeszcze możemy zrobić, by ułatwić dziecku adaptację? Warto zadbać o spokojne poranki bez nerwowej atmosfery, bez pośpiechu i bez popędzania. A to na ogół oznacza, że trzeba wstać trochę wcześniej. Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Gdy mój syn był mały, liczyliśmy w drodze do przedszkola czerwone samochody… - To dobry pomysł. Taki poranny rytuał może pomóc, bo pozwala dziecku wypełnić drogę do przedszkola myśleniem o czymś, co zna i co mu daje frajdę. Zajęte nie rozmyśla, nie międli strachu, nie rozbudowuje go. A co z pomysłem, by do przedszkola odprowadzał malca tato? Wiele mam mówi, że to bardzo pomaga… - Tu nie chodzi o tatę, ale o to, by odprowadzał dziecko rodzic, który ma mniej obaw i jest bardziej przekonany do przedszkola. Jego pewność, że robi dobrze, ułatwia dziecku adaptację. Co jeszcze można zrobić, by uniknąć sytuacji, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Co może pomóc? - Np. domowa przypominajka – ukochana zabawka, miś, chusteczka pachnąca perfumami mamy, zdjęcie rodziców. Nawet dzieciom, które dobrze czują się w przedszkolu, zdarzają się na początku chwilowe kryzysy przedszkolne. Czy dziecko, które dopiero oswaja się z przedszkolem, można zostawić od razu na wiele godzin, np. do 17? - Lepiej nie ryzykować, bo jeśli na początku przeszarżujemy, może się okazać, że w połowie października trzeba je będzie wypisać. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy rodzic może odbierać dziecko w południe, przed leżakowaniem, ale jeśli tylko mamy taką możliwość, róbmy to albo poprośmy o pomoc kogoś, kogo ono dobrze zna: nianię, ciocię, babcię. I tak musimy mieć plan awaryjny, bo przecież przedszkolak będzie chorować i pewnie nie za każdym razem będziemy w stanie wziąć zwolnienie. Dlaczego to ważne, by na początku odbierać dziecko akurat przed leżakowaniem? - Bo w ciągu pierwszych dni/tygodni z leżakowaniem może być kłopot. Dotąd dziecko przebierało się w piżamkę i kładło do snu w domu, a więc może się bać, że zostanie w przedszkolu na zawsze. W okresie adaptacji to dodatkowy stres, którego – jeśli to możliwe – warto uniknąć. Gdy już oswoi się z przedszkolem, będzie tam drzemać bez stresu. A jeśli dziecko nie płacze tylko gna radośnie do sali, nie zawsze pamiętając o tym, by się pożegnać? Dla wielu rodziców to także bywa trudne: czują, że nie są już tacy niezbędni… - Jeśli malec chętnie chodzi do przedszkola, trzeba się cieszyć wraz z nim! To normalna kolej rzeczy: nasze dzieci usamodzielniają się, ich świat staje się większy, przybywa w nim ważnych ludzi, miejsc. To dobrze! Zobacz także: Jak przekonać dziecko do przedszkola? Adaptacja dziecka w przedszkolu. To musisz wiedzieć! Pierwszy dzień w przedszkolu. Jak się dobrze przygotować?
Przedszkolanki z piekła rodem. To oburzające, jak traktują dzieci!
Ta szokująca informacja obiegła zagraniczne media. Przedszkolanka wbijała dzieciom igły, bo nie chciały spać podczas leżakowania. Nie potrafimy zrozumieć, jak można w ten sposób traktować dzieci?!
W jednej z placówek wychowawczych w Pekinie 22-letnia przedszkolanka znęcała się nad podopiecznymi, ponieważ nie chciały spać w trakcie leżakowania. Wbijała maluchom igły krawieckie, aby nauczyć je dyscypliny. Bolesne metody wychowawcze Rodzice pokrzywdzonych dzieci zauważyli na ich rękach dziwne ślady i z miejsca zawiadomili policję. Niestety okazało się, że monitoring z kamer, które znajdowały się w przedszkolu, został uszkodzony. Mimo to jednak śledczym udało się zebrać wystarczająco dużo dowodów, aby ustalić, że winną jest przedszkolanka. Kobieta została zatrzymana. Ta szokująca sprawa wywołała szeroką dyskusję, ponieważ przedszkole, w którym znęcano się nad dziećmi, należy do sieci RYB Education, która prowadzi ponad 80 innych placówek. To nie pierwsza taka sytuacja, jaka ma miejsce w chińskim przedszkolu. Fizyczne i psychiczne znęcanie się Tego rodzaju historie niestety zdarzają się również w Polsce. Niedawno na warszawskim Ursynowie zatrzymano przedszkolankę, która w okrutny sposób traktowała dzieci. Krzyczała na nie, szarpała je za ręce i nie pozwalała im korzystać z toalety. Rodzice zareagowali błyskawicznie. Spotkali się z dyrekcją przedszkola i opowiedzieli o strasznych rzeczach, jakich dowiedzieli się od dzieci. Kobieta została zatrzymana przez policję i usłyszała zarzuty psychicznego oraz fizycznego znęcania się nad podopiecznymi. Teraz grozi jej do 5 lat więzienia. Rodzice mieli pretensje do dyrektorki, że zareagowała tak późno. Okazało się, że skargi na przedszkolankę były już wcześniej, ale nikt nie zadał sobie trudu, aby to zbadać. W końcu sprawa trafiła na sesję Rady Dzielnicy, podczas której uznano, że dyrektorka zachowała się tak, jak powinna. Czy dzieci są bezpieczne w przedszkolach? Rodzice boją się, że dziecko w żłobku czy przedszkolu może być źle traktowane. Dlatego w nielicznych placówkach edukacyjnych w Polsce wprowadzono monitoring. Dzięki temu rodzice mogą obserwować dzieci przez kamery online. Z kolei pracownicy żłobków i przedszkoli narzekają na to, że nie mają prywatności, ponieważ niektórzy rodzice śledzą swoje maluchy cały czas. Bezpieczeństwo dziecka na terenie przedszkola, jak i poza nim to podstawowe zadanie dla wychowawców. Czy nasze dzieci są bezpieczne w przedszkolach. Czy można zaufać obcym osobom, które opiekują się naszymi pociechami? Czekamy na komentarze. Źródło: Onet.pl / tvnwarszawa.tvn24.pl​ Zobacz także: Jak przedszkolanka może zrobić coś takiego dziecku?! Jesteśmy w szoku! Przedszkole dla dziecka - jak wybrać najlepsze? Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? - film
Dlaczego dziecko nagle nie chce iść do przedszkola? [WIDEO]
Dziecko, które do tej pory chodziło chętnie do przedszkola nagle mówi nam, że nie chce tam iść. Jaka może być tego przyczyna? Agnieszka Stein, psycholog dziecięcy, wyjaśnia możliwe przyczyny kryzysu przedszkolnego. Co robić, a czego nie robić, by pomóc dziecku?
Dziecko nie kłamie - najczęściej ma konkretny powód Jeśli dziecko, wcześniej chętnie chodzące do przedszkola, nagle z dnia na dzień przejawia ogromną niechęć – najczęściej ma konkretny powód. Może zbliża się właśnie infekcja i organizm dziecka jest w gorszej formie – niechęcią manifestując objawy choroby. Być może kolega, z którym dziecko wcześniej się bawiło, nagle bawił się z kimś innym. Mogło też dojść do nieprzyjemnego zdarzenia lub dziecko się czegoś w przedszkolu przestraszyło. Zobacz też: Urodziło Ci się dziecko? Posadź drzewo i wyślij nam zdjęcie! Kryzys przedszkolny - pierwsze działania rodzica Co rodzic powinien zrobić w takiej sytuacji? Przede wszystkim od razu zapytać panie przedszkolanki i opiekunów przedszkolnych, co się działo tego dnia lub kilka dni wcześniej w przedszkolu. Trzeba przyjrzeć się także relacjom dziecka z otoczeniem, wydarzeniom w domu. Może mama zaczęła później przychodzić z pracy, może w domu za kilka miesięcy ma się pojawić nowy członek rodziny? Jakie jeszcze powody może mieć dziecko, żeby nie chcieć iść nagle do przedszkola? I jakie są sposoby, by pomóc dziecku przezwyciężyć taki kryzys przedszkolny? Jak sobie z tym poradzić? Psycholog dziecięcy Agnieszka Stein odpowiada na wszystkie te pytania. Zobaczcie film! Sprawdź także: Artykuły plastyczne i przybory szkolne dla dzieci na bangla.pl Rozmawiała Gosia Stańczyk. Film z cyklu "Stein & Stańczyk - Rozmowy o rodzicielstwie" Źródło: Stein & Stańczyk/Mamato Studio Zobacz także: Dziecko nie chce chodzić do przedszkola - 4 rady 8 próśb przedszkolanek do rodziców Przedszkole prywatne czy publiczne - jakie wybrać?
Przedszkole to dobry okres w życiu dziecka – uwierz w to!
Jeśli posyłasz dziecko po raz pierwszy do przedszkola, na pewno masz mnóstwo wątpliwości. Chcę cię przekonać, że przedszkole to dobra, długofalowa inwestycja. Nawet, jeśli pierwsze tygodnie okażą się trudne, później może być wspaniale.
Nie czytaj wpisów na forach o okropnych przedszkolankach, nie bierz do siebie opowieści o znajomych znajomych, których dzieciom stała się w przedszkolu jakaś krzywda. To nie ma żadnego znaczenia, bo to twoje dziecko idzie teraz do przedszkola i twoje dziecko może się tam czuć znakomicie. Początek przedszkola to tylko… początek Na pewno starannie wybrałaś przedszkole i wzięłaś pod uwagę najważniejsze dla ciebie i twojego dziecka rzeczy. Nie ma siły, żebyś mimo to nie denerwowała się chociaż trochę przed posłaniem tam swojego syna czy córki. Zastanawiasz się, jak dziecko odnajdzie się w grupie, czy nie będzie tęsknić za domem, czy ty nie będziesz za nim tęsknić itd. Po prostu nie wiesz, jak dziecko zareaguje i dowiesz się tego dopiero po fakcie. Pamiętaj, że w tej samej sytuacji są prawie wszyscy rodzice i absolutnie wszystkie dzieci, nawet te, które przyszły do grupy z bratem-bliźniakiem. Nikt nie da ci gwarancji, że pierwsze dni w przedszkolu upłyną twojemu dziecku bajecznie. Pewnie tak nie będzie chociażby dlatego, że będzie musiało ono zaaklimatyzować się w nowej grupie i otoczeniu. Ale po tych 2, 3, czy 6 tygodniach dziecko się przyzwyczai i prawdopodobnie chętnie będzie chodziło bawić się z kolegami i koleżankami. To jest właśnie to, co się liczy – lata, które nastąpią po okresie adaptacyjnym. A na to, co się w ich trakcie wydarzy rodzice mogą mieć naprawdę duży wpływ. Jeżeli uznacie, że przedszkolanka lub pomoc przedszkolna nie dogaduje się z waszymi dziećmi, poprosicie dyrekcję o zmianę. Jeżeli uznacie, że w programie jest za mało/za dużo rytmiki, będziecie reagować. Jeżeli ktoś wpadnie na pomysł, żeby pokazać dzieciom Panoramę Racławicką – spróbujecie zorganizować wycieczkę. Zgadza się? Rodzice, których spotkasz, będą mniej lub bardziej zaangażowani w przedszkolne życie, ale jako grupa macie dużo do powiedzenia. W końcu chodzi o wasze dzieci. Zalety przedszkola – nie takie, jak myślisz Nie będę tu powtarzać argumentów na rzecz posłania dziecka do przedszkola, odmienianych przez wszystkie przypadki. Jeśli zdecydowałaś się zapisać dziecko do przedszkola, prawdopodobnie je znasz. Chcę zwrócić uwagę na coś innego. Dzieci poznają w przedszkolu inne dzieci i to jest bardzo cenne z kilku powodów (rozwój społeczny oczywiście jest jednym z nich). Za 3 lub 4 lata twoje dziecko będzie szło do szkoły. To jest dopiero stresujące! Ale kiedy w jego klasie będzie kilkoro dzieci, które już zna, czy nie odetchniesz trochę z ulgą? Bo dziecku na pewno będzie łatwiej zaczynać 1. klasę z przyjaciółmi. Po drugie, jeśli wybrałaś przedszkole w swojej okolicy, poznacie swoich sąsiadów z innej części osiedla, a może tylko z drugiego końca ulicy. Jednak wciąż będą to na tyle bliscy sąsiedzi, że od czasu do czasu będziecie mogli nawzajem podrzucić do siebie maluchy lub w razie kryzysu w pracy poprosić o odebranie i przetrzymanie dziecka. To cenniejsze niż myślisz. Ani się obejrzysz, a razem z dzieckiem będziesz się cieszyć z pierwszego zaproszenia na urodziny kolegi, oglądać pierwsze jasełka, w których twój maluch wystąpi jako osiołek, odprowadzać go na pierwszy bal przebierańców. Życie przedszkolaka ma mnóstwo uroku, a wy właśnie je zaczynacie. Będzie dobrze, zobaczysz! Czytaj też: Wyprawka do przedszkola - czego będzie potrzebować dziecko Pierwszy dzień w przedszkolu - relacje mam "Jak było w przedszkolu?" - pytanie, które nie działa
List mamy: Do przyszłej nauczycielki w przedszkolu mojego dziecka
Pierwszy dzień w przedszkolu to ogromne wyzwanie nie tylko dla malucha, ale także dla jego mamy. Znajdziecie w tym liście wszystkie emocje, które wam towarzyszą.
Mia Carella, mama i pisarka, opublikowała w Internecie list, który zdobył nasze serca. Przeczytajcie go dokładnie – z pewnością rozumiecie jej obawy... List mamy do przyszłej nauczycielki w przedszkolu Droga Nauczycielko, Kiedy siedzę tutaj w sali przy liście niezbędnych zakupów, odliczam dni do końca wakacji i myślę o tobie. Moje "maleństwo" za kilka tygodni przekroczy próg tej sali. Idzie naprzód, do "dużej szkoły" (tak nazywa przedszkole) i jest bardzo podekscytowana. Ja, szczerze mówiąc, jestem trochę smutna i przerażona. Pójście do przedszkola to ogromny kamień milowy. Chociaż jestem smutna, kiedy widzę, jak moja dziewczynka dorasta, jestem dumna i podekscytowana, że wkracza w nowy świat. Będzie uczestniczyć w zajęciach plastycznych i rytmice. Pozna nowych przyjaciół z okolicy, z którymi być może będzie się spotykać po zajęciach. Nabierze pewności siebie, będzie z siebie dumna, kiedy nauczy się rzeczy, które jej pokażesz. Te doświadczenia są bezcenne. Muszę jednak przyznać, że jestem przerażona. Czuję, jakby moje serce wyskakiwało z piersi i szło do tej "dużej szkoły", samotne i bezbronne. Co za żałosne uczucie! Boli mnie nawet myśl o tym. Wiem, że będziesz tam dla niej i dziękuję i za to. Przez to, że ja nie mogę, chciałabym, żebyś zwróciła uwagę na kilka rzeczy. Proszę, wiedz, że gdy ona mówi "proszę, pomóż tobie" ma na myśli "proszę, pomóż mi". Pracujemy nad tym. Proszę, nie bądź zaniepokojona, jeśli ona zwróci się do mnie albo do swojego taty po imieniu. Jesteśmy jej biologicznymi rodzicami, po prostu czasem tak mówi. Proszę, zaprowadź ją do łazienki, jeśli przez jaki czas nie będzie z niej korzystała. Nie chciałabym, żeby zdarzył jej się mały wypadek tylko dlatego, że była zbyt nieśmiała, żeby poprosić. Proszę, pamiętaj, że choć nie jest tak głośna jak inne dzieci, wszystko bierze do siebie. Proszę, nie pozwól, żeby była niezauważana. Proszę, upewnij się, że ma kogoś, obok kogo może siedzieć przy obiedzie. Nie chcę, żeby kiedykolwiek czuła się samotna. Proszę, pamiętaj, że chociaż dla ciebie jest jedną z wielu, dla mnie jest jedyna. Nauczycielko, wiem, że twoja praca jest trudna. To jedna z najważniejszych prac, będę powierzać tobie moje "serce" na 6 i pół godziny każdego dnia, już od września. Z góry dziękuję za traktowanie jej z troską. Z poważaniem, Mama Przyszłej Wychowanki Nie jesteś sama ze swoimi emocjami Jeśli czujecie smutek i strach przed pójściem waszych pociech do przedszkola, nie jesteście same. List tej mamy wzrusza i uświadamia, że nie ma nic złego w trosce o własne dziecko. Weźcie przykład z Mii i napiszcie podobne listy. Nawet jeśli nie pokażecie ich przyszłej nauczycielce, poczujecie się lepiej, oswoicie się ze swoimi emocjami. Kiedy wasze maluszki idą do przedszkola? Czytaj także: 5 rzeczy, które powinny cię niepokoić przy wyborze przedszkola źródło: huffingtonpost.com
Nie chce do przedszkola, choć jeszcze w wakacje twoje dziecko nie mogło się doczekać września. Cóż, przedszkolny debiut często jest okupiony łzami. Jak pomóc świeżo upieczonemu przedszkolakowi? Sprawdź!
Opowiadałaś, tłumaczyłaś, zachęcałaś, a jednak... Za każdym razem, gdy odprowadzasz swoje dziecko do przedszkola, ono płacze i nie chce się z tobą rozstać. Nie martw się, nie panikuj, tylko pomóż mu polubić przedszkole. 1. Bądź pewna, że przedszkole to dobre rozwiązanie Jeśli sama nie jesteś przekonana, czy dobrze robisz, posyłając dziecko do przedszkola, jak ma być pewny tego twój kilkulatek? Musisz mieć świadomość, że 3,4-letnie dzieci osiągają zazwyczaj odpowiednią dojrzałość, by wejść w etap przedszkolny. A fakt, że tak gwałtowna zmiana rodzi łzy, nie powinien cię przerażać: to dla dziecka naprawdę rewolucja i musi się z nią oswoić. Sprawdź 8 sposobów na ataki histerii u dziecka 2. Nie przedłużaj rozstania w przedszkolnej szatni Dziecko wtedy jeszcze bardziej płacze, bo widzi, że jego rozpacz podważa w tobie postanowienie o zostawieniu go w przedszkolu. Dziecko liczy na to, że nie wytrzymasz, poddasz się jego prośbom i zabierzesz z powrotem do domu. 3. Zaufaj przedszkolankom Przecież nie chcą skrzywdzić dziecka, wręcz przeciwnie: zrobią wszystko, by jak najszybciej uspokoiło się i zaczęło bawić. Nie musisz się martwić: ich doświadczenie i umiejętności na pewno dadzą dobry efekt, a ty, wchodząc po południu do przedszkola, zobaczysz swoje dziecko zadowolone i uśmiechnięte. Przeczytaj 8 próśb przedszkolanek do rodziców! 4. Porozmawiaj z innymi matkami Uświadomienie sobie, że inne dzieci (i mamy) przeżywają trudne chwile, przyniesie ci wielką ulgę. Wymieniając uwagi z innymi rodzicami, łatwiej też znaleźć dobre dla siebie rozwiązanie. Co robić, jeśli dziecko płacze przez cały pobyt w przedszkolu, a nie tylko podczas rozstań? Najtrudniejszym momentem dla dziecka jest rozstanie z mamą. Bywa jednak, że dziecko płacze przez cały pobyt w przedszkolu. Spróbuj wtedy innych wariantów: Wybierz inną osobę do odprowadzania dziecka. Niech to będzie babcia czy sąsiadka – generalnie ktoś, z kim twój mały przedszkolak nie jest tak bardzo związany. Skróć w miarę możliwości czas przebywania dziecka w przedszkolu, np. tylko do momentu obiadu. Porozmawiaj z przedszkolanką. Może to, co tobie wydaje się morzem łez, mieści się jeszcze w granicach normy i potrzeba tylko czasu, aby dziecko odzyskało swój uśmiech. Jeśli odczuwasz duży niepokój, zwróć się do specjalisty – każde przedszkole ma przecież swojego psychologa. A może pomoże wizyta z dzieckiem u psychologa? Zobacz, co radzi psycholog, gdy dziecko nie chce chodzić do przedszkola.