Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T14:35:54.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Moja córka już wpada w panikę przed szkołą. Boi się wrócić do niej po wakacjach. Chce, żeby nauka znowu odbywała się zdalnie. Jak mam jej pomóc?” [LIST DO REDAKCJI]
items: Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę
items: Dziecko boi się wojny atomowej: co robić? Jak odpowiadać na pytania?
items: Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie? Czego nie mówić dziecku o wojnie?
items: Zobacz, ile wie o tobie dziecko już w momencie urodzenia
items: W ten sposób krzywdzisz dziecko. Dlaczego wciąż to robisz?
items: Straszne wiadomości - czy i jak rozmawiać z dzieckiem o tragediach?
items: Skoki rozwojowe w 1. roku życia - poznaj je!
items: Strach przed kąpielą? Skuteczne rady
items: To musisz wiedzieć o nocnych koszmarach dziecka

„Moja córka już wpada w panikę przed szkołą. Boi się wrócić do niej po wakacjach. Chce, żeby nauka znowu odbywała się zdalnie. Jak mam jej pomóc?” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-24T08:36:39.000Z
creator: Adrianna Trusiuk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: lęki dziecka
subject: list
subject: szkoła
description: Za kilka dni nowy rok szkolny i widzę po Mai, że coś jest nie tak. Stała się nerwowa, wręcz znerwicowana, łatwo wybucha, a do tego stała się płaczliwa. Postanowiłam z nią porozmawiać. Po rozmowie wiem jedno – nie mam pojęcia, jak jej pomóc.
encoded: Maja ma 14 lat. Zawsze lubiła się uczyć, nigdy nie musiałam jej specjalnie ganiać do nauki. Nie miała też z nią problemów – co prawda może na świadectwie nie było czerwonego paska, za to widniały na nim same 4 i 5. Nam i co najważniejsze, jej, to wystarczało. Pandemia zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się w trakcie pandemii. Maja poznała naukę zdalną w zaledwie 6 klasie podstawówki, jako bardzo ruchliwa i towarzyska dziewczynka. Przed pandemią często spotykała się z rówieśnikami, miała też trzy przyjaciółki, z którymi spędzała każdą wolną chwilę po szkole. Chodziła też na zajęcia dodatkowe z tańca – to typ dziecka, które rozsadza energia. W zasadzie rozsadzała, bo wszystko zmieniło się jak za dotknięciem magicznej różdżki, kiedy to nastały czasy nauki zdalnej. Początki były ciężkie Tak, początki były ciężkie. I wcale nie chodziło o obsługę Teamsów, a właśnie o brak kontaktu z rówieśnikami i przymus siedzenia przed komputerem przez tak długi czas. Wcześniej Maja korzystała z komputera, ale nie więcej niż 2 godziny dziennie. W momencie, w którym można było jeszcze korzystać z uroków natury, zabieraliśmy ją na długie spacery i organizowaliśmy jej zabawy ruchowe. Chcieliśmy, żeby jak najmniej odczuła skutki pandemii, co, oczywiście, średnio się udało. W miarę upływu czasu Maja przyzwyczaiła się do nowego trybu nauki. Odzyskała nieco entuzjazmu dzięki WhatsAppowi – dzięki niemu mogła być w stałym kontakcie ze swoimi przyjaciółkami, których bardzo jej brakowało. Kiedy przyszło do nauki hybrydowej, Maja, o dziwo, nie była zadowolona. Jedyne co ją cieszyło, to spotkanie z koleżankami, chociaż i tutaj entuzjazm opadł zaskakująco szybko. Niedługo po przejściu na naukę w trybie hybrydowym córka często „źle się czuła”, miała „migreny” i naprawdę często się przeziębiała. Na domiar złego bardzo rozluźniły się jej kontakty z rówieśnikami. Otwarcie mówiła, że najlepiej czuje się w domu. Brałam to na klatę, ale nie będę kłamać, uznałam to za ot takie, dziecięce gadanie. Teraz już …

imgzIFzql-f970333.jpg
width: 3000
height: 2000

Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę
type: item
date: 2022-03-09T13:21:22.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: lęki dziecka
description: Wojna w Ukrainie budzi strach, niepokój, a czasem nawet panikę – tak u dzieci, jak i u dorosłych. Czasem jednak reakcje na stres mogą być nietypowe, a rodzice nie od razu rozumieją, że zachowanie dziecka to efekt lęku przed wojną. Z pomocą psychologa, dr hab. Anny Cierpki, podpowiadamy, jak to rozpoznać i co wtedy robić.
encoded: Od początku wojny w Ukrainie żyjemy w stresie i niepewności, choć czasem nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Niestety, cierpią też nasze dzieci, ale rodzice nie zawsze łączą ich nietypowe zachowania ze strachem przed wojną. Dr hab. Anna Cierpka pomogła nam wyjaśnić, jak dzieci mogą się teraz zachowywać, i jak im pomóc. Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka? Choć dzieci, zwłaszcza młodsze, nie do końca rozumieją, czym jest wojna, podobnie jak dorośli mogą odczuwać lęk i obawiać się o swoje bezpieczeństwo. Możliwe, że w przedszkolu czy w szkole usłyszą kilka niepokojących słów na temat wojny w Ukrainie, być może ktoś je nastraszy albo pokaże zdjęcia zniszczonego miasta. Psycholog Anna Cierpka zwraca też uwagę na fakt, że wysoki poziom stresu u dorosłych, np. w domu, w rodzinie, odbija się na dzieciach. „Dziecko widzi i czuje nasze emocje” – tłumaczy. Co ważne jednak, reakcje na stres u dzieci nie muszą być typowe: dziecko nie musi wcale zacząć źle sypiać czy budzić się w nocy i opowiadać o koszmarach. Nie musi też mówić wprost, że boi się wojny. Czego więc rodzic powinien się spodziewać? Dziecko może: być rozdrażnione, przy czym płaczliwość i napięcie mogą ujawniać się podczas zwykłych zajęć (np. przy obiedzie dziecko nagle zaczyna płakać, mówiąc, że nie będzie jadło); mieć częstsze napady złości; być kłótliwe; być ciche, wycofane. W trudnych sytuacjach psycholog radzi przede wszystkim: spróbujmy zrozumieć. „Zawsze najpierw zadajmy sobie sami pytanie: dlaczego to się dzieje? Zamiast dziecko korygować, karcić, krzyczeć 'co ty wyprawiasz?!', zastanówmy się, co może być powodem takiego zachowania. Pamiętajmy: to, co dzieje się w Ukrainie, jest niepojęte dla rodziców. Dla dzieci to ponad ich siły” – mówi Anna Cierpka. Co robić, gdy dziecko boi się wojny? Najważniejsze to ważyć słowa, uspokajać, ale nie kłamać, mówić prosto i krótko, bez wybiegania wprzód. I nieustannie zapewniać o swojej obecności, pomocy i zrozumieniu. „Zazwyczaj sprawdza się przytulenie i nazywanie e…

gv0s9r-123066-2d8a1cf.jpg
width: 1720
height: 1236

Dziecko boi się wojny atomowej: co robić? Jak odpowiadać na pytania?
type: item
date: 2022-03-07T15:03:14.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: lęki dziecka
description: Rozmowy o wojnie to chyba jedne z najtrudniejszych rozmów, jakie rodzice przeprowadzają ostatnio z dziećmi. W głowach kłębią się dziesiątki pytań: czy pokazywać maluchowi swój lęk, jak ukoić jego strach, czy mówić o okropnościach, które niesie ze sobą wojna? „Rodzic musi być jak skała” – uważa dr hab. Anna Cierpka, psycholog. Co to dokładnie znaczy?
encoded: Rodzice pytają, co robić, gdy dziecko boi się wojny atomowej. Nie wiedzą, jak odpowiadać na pytania maluchów i nic w tym dziwnego – to przecież nie jest temat, na który rozmawiamy na co dzień. Tak naprawdę często sami jesteśmy przerażeni! Z pomocą psychologa, dr hab. Anny Cierpki, wyjaśniamy, co można powiedzieć dziecku, by ukoić jego strach. Podpowiadamy też, czy rodzicom wolno płakać przy dzieciach i mówić im wprost, że też się boją. Dziecko boi się wojny atomowej: co robić? Żyjemy w takich czasach, w których o wojnie, niestety, musimy rozmawiać z dziećmi. I to nawet wtedy, gdy sami nie widzimy zagrożenia albo uznajemy je za niewielkie. Kiedy rodzic widzi, że dziecko boi się wojny, mówi z lękiem o bombie atomowej, nie może tak po prostu uciąć tematu. „W żadnym wypadku nie wolno lekceważyć lęków dziecka. Nawet jeśli ono nie pyta, nie mówi wprost, w jego głowie mogą tworzyć się takie scenariusze, o których rodzicom się nawet nie śniło” – ostrzega psycholog. Co zatem robić, jeżeli wojna atomowa wydaje się rodzicom całkiem nierealna, ale dziecko się boi? Dr hab. Anna Cierpka radzi, aby w prosty sposób przedstawić swój punkt widzenia i swoje argumenty: „Mówmy krótko, bez wykładów. Wykorzystajmy moment, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, np. podczas wspólnej zabawy. Odwołajmy się do doświadczeń dziecka (przypomnijmy np. kłótnię między dziećmi w przedszkolu, bójkę na placu zabaw). Na koniec zapewnijmy spokojnie: 'jestem przy tobie, dbam o twoje bezpieczeństwo'”. Starszemu dziecku, a także nastolatkowi można przekazać więcej informacji: o zasadach, na jakich działa NATO, i o ochronie, jaką posiada Polska. Trzeba powiedzieć: „wierzę, że nic złego się nie wydarzy”, bo tak działają międzynarodowe sojusze. I młodszym, i starszym dzieciom warto mówić, że wojna zawsze jest zła. Psycholog zwraca też uwagę, że w niektórych rodzinach nie rozmawia się na trudne tematy, a rodzice nie objaśniają świata dzieciom – często z intencją chronienia ich w ten sposób. Dziecko może wówcza…

IyQLAV-122951-59599de.jpg
width: 1720
height: 1236

Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie? Czego nie mówić dziecku o wojnie?
type: item
date: 2022-02-28T10:51:45.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: lęki dziecka
description: Jak mówić dziecku o wojnie w Ukrainie? Jak odpowiadać na pytania o śmierć, bombę atomową i zagrożenie dla Polski? Wielu rodzicom zwyczajnie brakuje słów, bo przecież nikt wcześniej nie musiał rozmawiać z dziećmi na takie tematy. Psycholog Aleksandra Piotrowska pomogła nam ustalić, czego absolutnie nie wolno powiedzieć dziecku o wojnie. Wyjaśniamy też, jak rozmawiać o przemocy z kilkulatkami i starszymi dziećmi.
encoded: Rodzice przedszkolaków i uczniów zastanawiają się, jak rozmawiać z dziećmi o wojnie. Intuicyjnie chcemy chronić dzieci, najlepiej nic im nie mówić albo zapewniać, że wszystko jest w porządku. Ale czy to na pewno dobry pomysł? Przecież dzieci w przedszkolach i szkołach i tak rozmawiają o wojnie w Ukrainie, prędzej czy później usłyszą więc o strzelaninach, nalotach, śmierci. Być może ktoś im powie, że wojna wybuchnie także w Polsce albo że Rosjanie zrzucą bombę atomową. Poprosiliśmy psychologa, Aleksandrę Piotrowską, o pomoc w odpowiedziach na najtrudniejsze pytania dzieci. Jak ukoić ich lęki, nie okłamywać, ale i nie zburzyć ich poczucia bezpieczeństwa? Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie w Ukrainie? Rodzice zastanawiają się, jak odpowiadać na pytania dzieci o wojnę. Czy na trudne pytania odpowiadać „nie wiem”, „mam nadzieję, że nic złego nam się nie stanie”, czy raczej ukrywać swój lęk, może nawet kłamać? Robić dobrą minę do złej gry? Niektórzy rodzice uważają, że chronią dzieci, zaprzeczając, że wojna w ogóle się toczy. Czy można zatem powiedzieć dziecku, że Staś z przedszkola coś sobie wymyślił, albo że koleżanka mówi od rzeczy i żadnej wojny nie ma? Psycholog Aleksandra Piotrowska ma na ten temat jednoznaczną odpowiedź: „Nie można zaprzeczać i okłamywać dziecka. Zwłaszcza że zwykle kłamiemy, bo tak jest wygodniej dla nas, nie dla dziecka. Nie wolno nam doprowadzić do sytuacji, w której dziecko będzie myślało, że je oszukujemy”. Aleksandra Piotrowska podkreśla, że mimo naszych własnych lęków i obaw o wojnie w Ukrainie trzeba z dziećmi rozmawiać. „Jest taka ogólna zasada, że jeśli dziecko samo nie zadaje pytań, to znaczy, że nie dojrzało do danego tematu. W przypadku wojny w Ukrainie powinniśmy jednak postąpić inaczej i jeśli maluch nie pyta, to sami zacznijmy rozmowę. Dlaczego? Z każdym dniem maleje prawdopodobieństwo, że dziecko nie dowie się o wojnie: w przedszkolu, szkole, na podwórku. Lepiej je na to przygotować”. Jak zatem rozmawiać z dzieckiem o wojnie w Ukrain…

jXK8Jy-122747-b6d09ea.jpg
width: 2000
height: 1600

Zobacz, ile wie o tobie dziecko już w momencie urodzenia
type: item
date: 2018-09-25T15:37:24.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: badania
subject: emocje dziecka
subject: lęki dziecka
subject: rozwój niemowlaka
subject: rozwój noworodka
description: Dzięki nowoczesnym technologiom naukowcy zajrzeli do środka umysłu niemowlaków. To co tam odkryli przerosło nawet ich wyobrażenie o tym co myśli i czuje tak małe dziecko.
encoded: Dziecko w momencie narodzin to czysta, niezapisana kartka. Tak bardzo długo myśleli naukowcy. Nic bardziej mylnego, najnowsze badania dowodzą, że noworodek widzi i czuje znacznie więcej, niż przypuszczaliśmy. Bardzo trudno zbadać niemowlę Zbadać takiego malucha to nie lada wyczyn - dziecko nie tylko nie mówi i nie chodzi, ale również nie panuje nad swoim ciałem na tyle, aby chociażby coś wskazało. - Żartuję czasem, że badanie niemowląt jest jeszcze trudniejsze niż badanie szczurów czy gołębi, które przynajmniej przemierzają labirynty albo dziobią dźwignie – przyznaje jeden z najwybitniejszych współczesnych psychologów Paul Bloom, wykładowca na Uniwersytecie Yale. A jednak dzięki nowoczesnym technologiom – coraz doskonalszemu śledzeniu ruchu gałek ocznych, rozszerzania się lub zwężania źrenic, mierzeniu aktywności mózgu – naukowcy zdołali zajrzeć do umysłów noworodków. Wrodzony lęk przed pająkami Naukowcy z Instytutu Kognitywistyki i Nauk o Mózgu Maxa Plancka w Lipsku oraz z Uniwersytetu w Uppsali zbadali 32 niemowlęta w wieku 6 miesięcy. Dzieciom pokazywano obrazki, jednocześnie monitorując wielkość ich źrenic. Gdy maluchy widziały pająki lub węże, ich źrenice mocno się rozszerzały. Takiej reakcji nie było w przypadku innych rzeczy podobnej wielkości i w podobnym kolorze. - Badanie pokazuje, że sam widok groźnych zwierząt uruchamia u niemowląt wydzielanie się noradrenaliny, która nasila naszą czujność – tłumaczy autorka badań Stephanie Hoehl. To może oznaczać, że strach przed pająkami i wężami jest u ludzi wrodzony. To bardzo ważna umiejętność, dziecko z czasem nauczy się, że niektóre zwierzęta są niebezpieczne lub odpychające. Niestety ewolucja nie zdążyła wyposażyć nas w lęk przed współczesnymi zagrożeniami. Efekt? – Rodzice wiedzą, jak trudno nauczyć dzieci ostrożności na co dzień, np. niewkładania paluszków do gniazdek – mówi Hoehl. Już w momencie urodzenia odróżnia twarze i głosy Noworodki rodzą się z umiejętnością rozróżniania głosu ludzkiego, twarzy i prefere…

imgl3UwaP-a54cc1b.jpg
width: 1919
height: 1200

W ten sposób krzywdzisz dziecko. Dlaczego wciąż to robisz?
type: item
date: 2016-12-06T15:02:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dobre wychowanie
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: lęki dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Nie ma rodziców idealnych. Każda kochająca mama robi czasem coś, co krzywdzi jej dziecko... Jakich zachowań należy unikać, aby wychować szczęśliwe dziecko?
encoded: Chociaż każda mama kocha swoje dziecko najbardziej na świecie, czasem je krzywdzi, zupełnie nieświadomie. Ile z tych rzeczy tobie zdarza się robić? W jaki sposób krzywdzisz dziecko, być może nawet o tym nie wiedząc? 1. Kiedy mówisz "nie płacz" Pozwól dziecku wyrażać uczucia. Stwórz mu dom, w którym będzie mogło być sobą, ze wszystkimi radościami, ale również lękami. Płacz nie jest niczym złym. Sama dobrze wiesz, że płacz ma czasem oczyszczającą moc. Nie powielaj stereotypów, każdy może płakać, zarówno chłopcy, jak i dziewczynki! 2. Kiedy nie słuchasz Maluch potrzebuje uwagi i pełnego zaangażowania rodzica. Jeśli udajesz, że słuchasz, a myślisz o tym, co ugotować na obiad, czy zapłaciłaś już rachunki i że zapomniałaś wysłać ważnego maila, nie dajesz dziecku komfortu, którego oczekuje. Tylko skupiając uwagę na dziecku, możesz je lepiej poznać. Im lepszy kontakt zbudujesz z dzieckiem w pierwszych latach życia, tym łatwiej będzie się wam rozmawiało w przyszłości. 3. Kiedy krytykujesz Wymagania rodziców rzadko pokrywają się z rzeczywistymi umiejętnościami i zdolnościami dziecka. Twoje dziecko naprawdę się stara i robi wszystko, żeby cię zadowolić. Nie pozwól mu pomyśleć ani przez chwilę, że nie jest wystarczająco dobre. Nikt nie jest doskonały, ty też nie. Nie musisz stosować systemu nagród i kar, po prostu bądź przy dziecku i wspieraj je w nauce nowych rzeczy i odkrywaniu indywidualności. 4. Kiedy mówisz, co jest dla dziewczynek, a co dla chłopców Dzieci są o wiele bardziej tolerancyjne i otwarte niż dorośli. To rodzice wymuszają na maluchach podążanie wobec utartych schematów, dziewczynkom kupują różowe sukienki i lalki, chłopcom samochody i zestawy małego chemika. Pozwól dziecku odkryć, kim jest. To my, dorośli, wymyśliliśmy, że są rzeczy, których "nie wypada" lub "nie wolno". 5. Kiedy wymuszasz okazywanie uczuć Warto nauczyć malucha mówić o uczuciach. Powinien wiedzieć, że może ci ufać i że może z tobą porozmawiać o wszystkim. Rodzice mają jednak skłonność do robieni…

imgbNeaET-5adb2ea.jpg
width: 1024
height: 726

Straszne wiadomości - czy i jak rozmawiać z dzieckiem o tragediach?
type: item
date: 2015-11-20T13:54:15.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: lęki dziecka
subject: oglądanie telewizji
description: Nawet jeśli w porę wyłączysz telewizor, niepokojące wiadomości twoje dziecko może zobaczyć gdzie indziej. Jak tłumaczyć, co się stało i jak sprawić, by dziecięce poczucie bezpieczeństwa nie legło w gruzach, wyjaśniają eksperci.
encoded: Często bywamy z dzieckiem u znajomych, odwiedzamy naszych rodziców. Niestety, w wielu domach telewizja jest włączona cały czas i ciągle słychać potworne wiadomości dotyczące wojen, terroryzmu, wypadków, powodzi, pożarów. Zaraz po usłyszeniu takiej informacji wszyscy zabierają się za komentowanie jej i dyskutowanie – opowiada Katarzyna, mama dwuletniej dziewczynki, która niepokoi się, że jej dziecko widzi takie obrazy. Czy słusznie? Czy rzeczywiście małe dziecko nie powinno oglądać podobnych doniesień w telewizji, bo nie jest na to gotowe? O wyjaśnienie problemu poprosiliśmy psycholożki z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – prof. Annę Brzezińską i dr Joannę Urbańską. prof. Anna Brzezińska: Dziecko nie rozumie wielu informacji, które do niego docierają. Jednak obserwując zachowanie ludzi wokół siebie, ich miny i gesty, podniesiony ton i napięcie w głosie, intuicyjnie czuje, że coś złego się stało. To samo dotyczy wiadomości czy filmów oglądanych w telewizji. Kilkulatek szybko zauważa, że rodzice czy inni domownicy nie są spokojni, zainteresowani jego sprawami i uśmiechnięci, czyli tacy jak zwykle. A nie rozumiejąc powodów tej zmiany, zaczyna odczuwać lęk i inaczej się zachowuje. dr Joanna Urbańska: Część rodziców podpisałaby się jednak pod stwierdzeniem: „A moje dziecko może siedzieć w pokoju, nawet gdy w telewizji jest horror i się nie boi!" albo „Kiedy jest mowa o tragediach i innych złych wiadomościach, nie widać, by było poruszone, bo jest z tym oswojone". AB: Pomińmy kwestię tego, czy maluch do trzech lat powinien przebywać w miejscu, w którym stale jest włączony telewizor, ale pomyślmy, co to oswojenie oznacza. Jeśli dziecko siedzi i bawi się, może po prostu nie zwraca uwagi na obraz telewizyjny, co nie zmienia faktu, że telewizja w jakiś sposób i tak na nie oddziałuje. JU: A jeśli jednak widać, że maluch zwraca uwagę, np. śledzi losy bohaterów serialu, ale zdaje się ignorować te postacie, które płaczą lub cierpią? AB: Może dziecko już dowiedziało si…

imgpKsG4X-1129ac3.jpg
width: 1812
height: 1200

Skoki rozwojowe w 1. roku życia - poznaj je!
type: item
date: 2015-10-15T19:06:49.000Z
creator: sniemczyk
subject: Niemowlę
subject: Rozwój
subject: 8 miesięczne dziecko
subject: lęki dziecka
subject: rozwój dziecka
description: U każdego dziecka można wyróżnić te same etapy rozwoju: skoki rozwojowe. Najbardziej znanym skokiem rozwojowym jest kryzys 8. miesiąca – ale jest ich dużo więcej.
encoded: Rozwój dziecka to ciągła przeplatanka etapów spokoju z okresami burzy i naporu. Podczas tych pierwszych dziecko stopniowo gromadzi nowe umiejętności. W trakcie tych drugich w widoczny sposób się zmienia: swoje zachowanie czy upodobania. To właśnie te zmiany nazywane są skokami rozwojowymi. Skoki rozwojowe przyjdą same Niemowlę rozwija się samo. Nie można "nauczyć" go np. kojarzenia faktów, mowy, lepszej pamięci czy raczkowania. Te skoki rozwojowe przychodzą bez niczyjej pomocy, jeśli tylko dziecko ma dobre warunki do rozwoju: Jest otoczone czułością i troską, Ma zapewnioną swobodę ruchu, Jest zdrowe Stawiane są przed nim nowe wyzwania (na miarę jego możliwości). Co ważne, skoki rozwojowe często poprzedzone są zmianą w zachowaniu dziecka. Nawet jeśli nie jest ono łatwe do zniesienia (płacz, lęk, marudzenie itd.), wynika z coraz lepszych zdolności myślenia i postrzegania świata przez dziecko, więc w gruncie rzeczy jest czymś pozytywnym. Największe skoki rozwojowe: 5–6. tydzień życia To czas pierwszego uśmiechu i pierwszych radości na widok mamy. Dziecko wyraźnie zaczyna okazywać, że jest istotą społeczną i do pełni szczęścia potrzebuje obecności stałego opiekuna. 2–3. miesiąc życia W tym okresie zaczyna kształtować się rytm snu i czuwania dziecka. Niemowlę powoli przyzwyczaja się też do domowych rytuałów. Czytaj więcej, co dzieje się w 3. miesiącu życia dziecka. 5–6. miesiąc życia Dziecko odkrywa mowę! Zaczyna świadomie gaworzyć, bawić się dźwiękami, powtarzać sylaby. Będzie "mówił" i czekał na twoją odpowiedź. 7–8. miesiąc życia To trudny etap lęku przed obcymi ludźmi i większych protestów przed rozstaniem z mamą (lub innym stałym opiekunem). Kryzys może utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy. 10–12. miesiąc życia Dziecko coraz lepiej rozumie proste polecenia i łączy słowa z rzeczami oraz czynnościami. Zaczyna badać też związek między przyczyną a skutkiem – a to podstawy logicznego myślenia. Skoki rozwojowe mogą się opóźniać Podane wyżej daty wynikają ze statystyk…

imgOfRsub-8a22d33.jpg
width: 600
height: 400

Strach przed kąpielą? Skuteczne rady
type: item
date: 2007-01-08T09:58:52.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kąpiel
subject: kąpiel dziecka
subject: lęki dziecka
subject: mycie główki
subject: mycie głowy
description: Zaproszenie dziecka do łazienki wiąże się z płaczem i krzykiem. Przyczyn lęku przed wieczornym myciem może być wiele. Nie bój się, łatwo możesz temu zaradzić.
encoded: Wieczorna kąpiel niemal od samego początku przypominała w waszym domu pole walki? Albo dziecko, które do tej pory uwielbiało się kąpać, nagle okazuje strach przed wejściem do wanny. Zaproszenie dziecka do łazienki wiąże się z płaczem i krzykiem? Przyczyn lęku przed wieczornym myciem może być wiele. Jego źródłem mogą być negatywne doświadczenia z poprzednich kąpieli, jak na przykład zbyt duża ilość wody w wannie, poślizgnięcie się w wannie, za gorąca lub za zimna woda, szczypanie oczu spowodowane używaniem nieodpowiednich kosmetyków, zachłyśnięcie się wodą. Strach może być również związany z myciem główki lub używaniem prysznica. Czytaj też: Pielęgnacja suchej skóry - prawdy i mity Jak zlikwidować strach przed kąpielą 1. Jeżeli dziecko zdecydowanie protestuje przed wejściem do wody nie należy go do tego zmuszać. W przeciwnym wypadku możemy wywołać długotrwały uraz i strach przed wodą. Najlepiej spróbować mycia mokrą gąbką lub ściereczką w wannie bez wody lub poza wanną a w skrajnych przypadkach nawet poza łazienką. 2. Trzeba zrobić wszystko, aby kąpiel kojarzyła się z czymś przyjemnym. Można spróbować zrobić pianę, wrzucić kolorowe zabawki, wymyślić różne zabawy. Pomoże to w odwróceniu uwagi od samego namydlania i spłukiwania mydła wodą. 3. Czasami pomaga kąpiel w towarzystwie mamy lub taty w dużej „dorosłej” wannie. Po pewnym czasie dziecko przywyknie do wspólnych kąpieli, w których na pewno czuje się bezpieczniej a potem zechce kąpać się samodzielnie. Czytaj też: 8 trików, które ułatwią kąpiel dziecka 4. Należy zadbać o to, aby w łazience lub pomieszczeniu, w którym dziecko będzie się kąpać, było ciepło i przyjemnie. Chłodu nie lubi nawet dorosły, a dziecko może zniechęcić do zdejmowania ubrania. Po kąpieli najlepiej owinąć dziecko w duży gruby ręcznik, aby temperatura powietrza za bardzo go nie wychłodziła. 5. Czasem, jeśli wszystkie nasze póby spełzają na niczym, trzeba po prostu zrezygnować z kąpieli na kilka dni, aby dziecko zdążyło zapomnieć o przykrych doświa…

imgLmcwpT-d57da6a.jpg
width: 640
height: 976

To musisz wiedzieć o nocnych koszmarach dziecka
type: item
date: 2006-12-27T12:05:39.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Sen
subject: koszmary senne
subject: lęki dziecka
subject: psychologia dziecka
subject: sen dziecka
description: Zdarzają się prawie każdemu dziecku, ale nie znaczy to, że można je zlekceważyć. Skąd się biorą i jak im zaradzić?
encoded: Większość dzieci między trzecim a szóstym rokiem życia po raz pierwszy na wiele godzin rozstaje się z rodzicami: zostaje z opiekunką albo idzie do przedszkola. Świat malca staje się coraz bardziej skomplikowany i dostarcza coraz silniejszych wrażeń. Wszystkie przeżycia wywołują napięcia emocjonalne i strach. Również radość i podniecenie związane z miłymi przeżyciami mogą skutkować „niespokojnym” snem i koszmarami. Nocne koszmary u kilkulatka Koszmary zdarzają się już u dwu-trzylatków. Pojawiają się w tej samej fazie snu, co marzenia senne. Dziecko budzi się przerażone z krzykiem albo głośnym płaczem. Jego serduszko łopocze jak u zająca, a oddech jest płytki i przerywany. Maluch może gwałtownie siadać na łóżku, chować się pod kołdrę lub rozpaczliwie szukać mamy. Często dziecko jest zdezorientowane i, choć wygląda przytomnie, trudno nawiązać z nim kontakt. Jego przerażenie bierze się stąd, że ono nie do końca jeszcze umie odróżnić sen od rzeczywistości, zatem wyobrażone strachy są dla niego tak samo realne, jak mama i tata. Od Twojego postępowania zależy, czy maluch za chwilkę spokojnie uśnie, czy z płaczem będzie odmawiał powrotu do łóżka, w którym czają się potwory. Zobacz też: 6 sposobów na dziecięcy stres. Przyczyny lęków nocnych Sen można podzielić na 2 główne fazy: fazę NREM (sen o wolnych ruchach gałek ocznych, ang. non-rapid eye movement) i fazę REM (sen o szybkich ruchach gałek ocznych, ang. rapid eye movement), podczas której występują na ogół marzenia senne o określonej fabule. Dodatkowo fazę NREM dzieli się na 4 stadia, przy czym stadium pierwsze to sen płytki, a stadium czwarte - sen najgłębszy (to w tym stadium u niektórych dzieci obserwuje się lęki nocne). W czasie nocy faza NREM i REM następują po sobie naprzemiennie, u osób dorosłych w liczbie 4-5 cykli w ciągu nocy. U większości ludzi przejście między fazami NREM i REM jest płynne, nawet gdy występuje krótkie przebudzenie, to chwilowemu otwarciu oczu towarzyszy co najwyżej zmiana pozycji i następuje …

imgrO2lk3-c244cf8.jpg
width: 620
height: 413