Algorytm żongluje naszymi potrzebami. Czy decyzję o posiadaniu dziecka też pozwolisz mu podjąć?
Social media są nieubłagane. Raz wpadamy w bańkę super-mam i chcemy mieć dziecko, żeby za chwilę na dobre przerazić się rodzicielstwem. Tak algorytm żongluje naszymi emocjami. Czy da się temu zaradzić?
Kiedy w kobiecie zaczyna rodzić się potrzeba i chęć posiadania dziecka? Dobre pytanie. Czasami pojawia się samoistnie, gdy jest już gotowa na zostanie mamą. Niekiedy ma wiele wspólnego z tym, że bliskie osoby zostają rodzicami i też chcemy stworzyć własną rodzinę. A bywają momenty, kiedy… działa na nas parentingowy influencing. I dzieje się tak coraz częściej. Pytanie tylko, czy ten piękny obrazek na profilu gwiazdy X czy Y, który jest zaledwie wycinkiem rzeczywistości, to naprawdę nasza potrzeba i chęć, czy może sugestia algorytmu, który zaczyna wywierać na nas presję. Decyzja o posiadaniu dziecka powinna być racjonalnie podjęta przez dwójkę ludzi, którzy zamierzają wychować swoje potomstwo. Powinni oni być pewni tego, że to jest odpowiedni moment – zarówno pod względem psychologicznym, jak i ekonomicznym. Ważne, aby świadomie podjęli tę decyzję i byli o tym przekonani. Gorzej, gdy do głosu dochodzą zewnętrzne bodźce - i nie mówię tu akurat o presji społecznej, która często jest dominantą w decyzji o potomstwie. Chodzi o coś jeszcze bardziej szkodliwego – social media. Algorytm żongluje naszymi potrzebami Niemal każdego dnia scrollujemy social media – z reguły w celach rozrywkowych. Od dawna wiemy już jednak, że to, co widzimy na ekranie swojego telefonu, nie jest przypadkowe. Im częściej zatrzymujemy się przy jakiejś treści, tym więcej tego typu materiałów później nam się wyświetla. Często bywa też tak, że rozmawiamy o czymś lub wyszukujemy czegoś w sieci, a potem widzimy reklamy tych produktów czy „potrzeb”. Właśnie tak działa algorytm, który w dobie mediów społecznościowych stał się dla nas wyrocznią. Algorytm Instagrama czy TikToka ma potężny wpływ na człowieka. Choć wydawać nam się może, że wiemy już wszystko o social mediach i nie pozwalamy sobie wpaść w ich pułapkę, działa on jak cyfrowe zwierciadło i potęguje nasze emocje. Gdy bowiem kolejny raz na dłużej zatrzymujemy się na materiałach związanych z macierzyństwem – np. filmiku gwiazdy, która jest w ciąży lub poleca książeczki dla dzieci, wtedy zaczynają nam się wyświetlać podobne treści. Im dłużej je oglądamy, tym jest ich więcej i siłą rzeczy nasz feed na Instagramie może zacząć przypominać poradnik dla przyszłej matki, choć nawet nie jesteśmy w ciąży lub do głowy nam nie przyszło, aby w niej być. Wtedy automatycznie pojawia się myśl, że wszyscy w naszym wieku już mają dzieci czy są w ciąży. A to zaczyna wywierać presję – co ze mną nie tak, dlaczego nie czuję instynktu macierzyńskiego, czy jak jeszcze chwilę poczekam, to będzie już za późno na dziecko? Gonitwa myśli może prowadzić do dwóch druzgocących zjawisk. Dlaczego druzgocących? Bo są w stanie sprawić, że zrobimy coś wbrew sobie i później będziemy tego żałować. Bańka baby fever i regretting motherhood Są dwa skrajne zjawiska, które mogą zostać wywołane przez algorytm social mediów. Wszystko zależy od tego, w którą „bańkę” wpadniemy, przeglądając Instagram lub TikToka. Bańka baby fever może wzmacniać pragnienie posiadania dziecka przez idealizację rodzicielstwa. Gdy widzimy filmiki, na których mała córeczka mówi swojej mamie, że ją kocha, cała rodzinka wspólnie spędza wakacje, bawiąc się w basenie, tata zrywa czereśnie z drzewa razem ze swoim synem lub wspólnie grają w piłkę, wydaje nam się, że bycie rodzicem jest usłane różami. Nikt bowiem nie pokazuje na Instagramie nieprzespanych nocy, problemów z karmieniem czy frustracji związanej z wychowywaniem nastolatka. Nie, algorytm wypycha nam tylko te piękne obrazki, które mogą sprawić, że nasz pogląd na macierzyństwo będzie zniekształcony. Z kolei tzw. regretting motherhood pokazuje macierzyństwo w złym świetle. Jeżeli wpadniemy w bańkę, w której nieustannie będziemy obserwować, że rodzicielstwo jest związane z bolesnym porodem, utratą pieniędzy, szans i wolności, permanentnym zmęczeniem może to doprowadzić do lęku przed zajściem w ciążę. A to sprawi, że zaczniemy odkładać decyzję o posiadaniu dziecka – nawet jeżeli wydawało nam się, że jesteśmy już na nie gotowi. Każde z tych zjawisk może sprawić, że decyzja o posiadaniu dziecka nie zostanie przez nas podjęta w zgodzie z naszą potrzebą i poczuciem wartości, a dlatego, że algorytm stworzył nam rzeczywistość, która sprawiła, że macierzyństwo wydało nam się fajne lub nie. Czas ucieka, a FOMO jest coraz silniejsze Istnieje też zjawisko FOMO (Fear of Missing Out) polegające na strachu przed przegapieniem czegoś i poczuciu, że tracimy coś ważnego. W kontekście rodzicielstwa może się objawiać takimi myślami: „wszyscy moi znajomi mają już dzieci”, „jeżeli nie zdecyduję się teraz, może nie będę miała szansy”, „skoro wszyscy mają dzieci, może ja też powinnam”. W jednej chwili jesteśmy nakręcone strachem, że tracimy coś ważnego, w drugiej możemy mieć poczucie, że jeżeli zdecydujemy się na dziecko, zniszczymy swoje dotychczasowe życie i np. możliwość beztroskiego podróżowania, imprezowania itd. Skacząc od jednego algorytmu do drugiego, łatwo wpaść w permanentny lęk związany z tym, że tracimy coś na dobre, a nasze życie powinno wyglądać inaczej. W dobie mediów społecznościowych naprawdę trudno żyć własnym życiem i nie przejmować się tym, jak żyją inni. Gdy widzimy piękne zdjęcia z podróży u znajomych i influencerek, od razu mamy ochotę gdzieś polecieć. Gdy instagramer zajmujący się poleceniami restauracji je pyszną drożdżówkę z poziomkami, lecimy po nią i wydajemy bajońskie sumy na bułę z budyniem, choć w rzeczywistości równie pyszną lub nawet lepszą możemy mieć za ułamek tej ceny. A gdy widzimy piękną mamę z matchy córeczką, czujemy, że zaczyna nam się włączać chęć posiadania takiego słodkiego maleństwa, jednocześnie zapominając, że dziecko nie jest tylko od zdjęcia na Insta – to ogromny obowiązek i odpowiedzialność. Dlatego kluczowe jest, aby w tak ważnych kwestiach jak macierzyństwo, nie słuchać Instagrama. Gdy w głowie pojawi się myśl, że „pociąg ucieka” i to już czas, warto wyłączyć telefon, usiąść i zastanowić się nad tym, czy na pewno jesteśmy gotowe na dziecko. Jeżeli tak, może właśnie dostałyśmy bodziec, którego potrzebowałyśmy. Jeśli nie, niech nie algorytm dyktuje nam, kiedy zajść w ciążę. Wtedy niczego nie będziemy żałować, a wygra na tym także nasze dziecko.
Sekret, o którym rodzice nie mówią głośno...
Tak szczerze jeszcze nie było! Ta mama przerywa milczenie i mówi o tym, co rodzice czują, ale czego nie mówią!
Kłamstwa, mity, niedomówienia. Rodzice dzielą się na tych, którzy patrzą na wychowywanie dzieci przez różowe okulary, a nawet jak tak nie jest, to wszystkim dokoła mówią jakie wspaniałe jest życie z dziećmi. Drudzy z kolei ciągle narzekają na swoje pociechy, na problemy wychowawcze, na zmęczenie, niewyspanie się, niezadowolenie. Najlepiej byłoby, gdyby wypośrodkować spostrzeżenia rodziców i zarówno zachować umiar w narzekaniu, jak i nie przechwalać za bardzo, nie dostrzegając żadnych problemów. To, co łączy wszystkich rodziców, a do czego nie zawsze się przyznają to jedna myśl. Posłuchajcie tej mamy, której zwierzenia znaleźliśmy na stronie scarymommy: „Mam dość udawania. Mówię dość milczeniu rodziców! Jestem zmęczona sekretami. Nikt nie chce tego powiedzieć głośno, ale każdy rodzic tak myśli – "Nie mam pojęcia co mam robić!", " Nie mam pojęcia czy robię dobrze"! Jestem wykształconą osobą, do macierzyństwa przygotowywałam się długo. Czytałam książki, oglądałam filmy, teoretycznie byłam przygotowana. Aż do pewnego dnia, kiedy godzinami zastanawiałam się co robić. Po przeczytaniu wielu artykułów, rozmowie z rodziną i koleżankami, debatach z mężem, mogłam zaufać tylko swojej intuicji. Ale – czy robię dobrze dla swojego dziecka? Tego nie wiedziałam. Tak jest przy każdej sprawie. Pierś czy butelka? Łóżeczko, czy kołyska? Szczepić, czy nie, a jak tak, to które szczepionki wybrać? Nagradzać, czy nie? Jakie kary stosować? Ile czasu mogą spędzać dzieci przed ekranem? Jakie buty, jakie zajęcia dodatkowe, czy pomagać w odrabianiu lekcji? Rodzice boją się do tego przyznać, stąd biorą się te wszystko wiedzące mamuśki, które swoją "wiedzą" na siłę próbują uszczęśliwić cały świat. Stąd, gdy zadajemy pytanie sypie się na nas fala hejtu, bo inni robią inaczej, więc lepiej, niż my. Nie bójmy się przyznać, że czegoś nie wiemy. Rodzice powinni się wspierać, być dla siebie oparciem, a nie oceniać siebie i udawać, że wiedzą wszystko najlepiej”. Czy czujecie podobnie, że rodzice nie są ze sobą szczerzy? Czy też czasem nie wiecie, co macie zrobić i jak poradzić sobie z problemem? Piszcie o tym! Czytaj także: Sprawdź, jak nauczyć dziecko odpowiedzialności źródło: scarymommy
Jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie?
Poporodowe zaburzenia lękowe bywają mylone z depresją poporodową. Przeczytaj, jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie.
Poporodowe zaburzenia lękowe są to nadmierne lęki i obawy, które najczęściej dotyczą dziecka. Zaburzenia lękowe po porodzie mogą też przyjmować postać lęku panicznego, utrudniającego funkcjonowanie. Nasilone poporodowe zaburzenia lękowe wymagają konsultacji lekarza, mogą bowiem zagrażać życiu matki i dziecka. Objawy poporodowych zaburzeń lekowych Kilka lub wszystkie z poniższych objawów mogą świadczyć o poporodowych zaburzeniach lękowych: • nasilony lęk o dziecko • utrudnione funkcjonowanie z powodu strachu • lęk przed zostaniem sam na sam z dzieckiem • przyspieszony rytm serca • ból w klatce piersiowej • duszności • problemy ze snem • zaburzenia odżywiania • ból głowy • ból kręgosłupa • obniżony nastrój • depresja poporodowa Niezwłocznej konsultacji lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry lub/i psychoterapeuty wymagają stany lękowe objawiające się: • omdleniami • przyspieszonym tętnem • hiperwentylacją. Zobacz też: Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Psycholog mówi: 2 tyg. smutku to może być depresja Co cię przeraża, gdy myślisz o macierzyństwie? - test
Wszystkie mamy ze sobą coś wspólnego: ten sam lęk
Mamy inne poglądy, różnimy się w podejściu do karmienia czy wychowania, ale jedna rzecz nas, matki, łączy: ten sam lęk. Czego boją się wszystkie mamy?
Wraz z dzieckiem same rodzimy się na nowo, tym razem w roli matek. Rodzi się też nieodłączny towarzysz macierzyństwa: strach o dziecko. Ten lęk będzie towarzyszył nam już zawsze, nieważne, ile lat będzie miało nasze dziecko. Tak samo będziemy bać się o nasze niemowlę, jak o 9-letnią córkę, czy 50-letniego syna. To nasz wspólny mianownik: strach. Lęk definiuje nas jako matki nawet bardziej niż poczucie winy. W życiu można bać się wielu rzeczy: pająków, ciemnych parków, zarazków, utraty pracy, choroby. Jako matki boimy się o przyszłość – swoją i swojej rodziny. O to, czy będziemy mogły zapewnić dzieciom bezpieczeństwo finansowe i o to, czy one poradzą sobie w życiu. Boimy się chorób wieku dziecięcego, wszy, odtrącenia przez rówieśników, pedofilii, porwań... Nasze lęki mogą mieć różne natężenie, dotyczą rzeczy małych i dużych, ale wszystkie rodzą się w chwili, w której dowiadujemy się, że zostaniemy matkami i wszystkie kręcą się wokół dziecka. Nawet, kiedy boimy się, że same zachorujemy, martwimy się, że nasze dziecko mogłoby zostać na świecie bez kochającej matki. Wyjątkowo trafnie ujęła to Harmony Hobbs, matka trojga dzieci, autorka bloga Modern Mommy Madness. Kiedy jej najstarsze dziecko zapytało ją, czego się boi, odpowiedź na to pytanie okazała się zbyt trudna. Opowiedziała o tej sytuacji znajomym mamom z placu zabaw i wtedy każda z nich zaczęła wymieniać swoje fobie. "W gruncie rzeczy wszystkie matki są takie same – napisała Hobbs na portalu Scarry Mommy. - Jesteśmy bandą neurotyczek z listą zmartwień: latające karaluchy, Frida, zapałki, wysokość, ciasne przestrzenie, vany bez okien, suszone owoce, strzykawki i stojąca woda. Przyznałam się wtedy, że boję się pompować koła w samochodzie, bo jestem pewna, że napompuję jedno za mocno i ono eksploduje mi w twarz. Jestem pewna, że nikt nigdy od tego nie zginął, ale nie chcę kusić losu. Żadna się ze mnie nie śmiała. Jestem pewna, że one też rozważały tę możliwość. Mimo że nasze lęki bardzo się od siebie różniły, jeden miałyśmy wspólny: wszystkie boimy się o swoje dzieci. Kiedy zostajemy matkami, coś przeskakuje w naszych mózgach. Nagle stajemy się świadome każdego możliwego zagrożenia: dużego i małego. Trudno jest balansować pomiędzy mówieniem dzieciom, że strach jest ok a ukrywaniem naszych najgłębszych, najciemniejszych lęków, tak aby nie przeszły na dzieci. Codziennie stawiamy czoła naszym lękom, a niektóre z nich wcale nie są irracjonalne. Niektóre są bardzo realne. Boimy się, że nasze córki mogą paść ofiarami molestowania seksualnego. Boimy się za każdym razem, kiedy nasi synowie wychodzą z domu, modląc się, aby nie stali się kolejnymi danymi statystycznymi, jednocześnie zmuszając się do uśmiechu i machania im na do widzenia. Boimy się, bo jesteśmy matkami. Jakaś część nas żyje teraz poza naszymi ciałami, chodzi i mówi i podejmuje decyzje, a my boimy się spuścić ją z oczu, mimo że wiemy, że tak właśnie robią dobre matki." Świadomość, że nie jesteśmy same z tymi lękami, jest pokrzepiająca, prawda? Zobacz też: Dziecko się boi - sposoby na pokonanie lęku Co gryzie tatę? Czego boją się przyszli ojcowie? Jestem w ciąży i się boję
Co zrobić, żeby dziecko polubiło żłobek?
Ważne są pierwsze dni w żłobku i nastawienie rodziców do nowej formy opieki. Jeżeli mama i tata denerwują się rozstaniem z dzieckiem, adaptacja będzie tym trudniejsza. Przeczytaj, jak sprawić, żeby dziecko chodziło do żłobka z przyjemnością.
Adaptacja do żłobka Niektóre żłobki oferują rodzicom możliwość uczestniczenia w adaptacji. Mama lub tata mogą wtedy przychodzić do żłobka razem z dzieckiem i towarzyszyć mu przez pierwszy tydzień lub dwa tygodnie. Warto potraktować to poważnie. Dobrze, żeby dziecko czuło, że wyjście do żłobka to coś pozytywnego. Nawet, jeżeli ma niewiele ponad roczek i nie zrozumie, co to znaczy, że "świetnie spędzi czas z rówieśnikami", pamiętaj, żeby o żłobku mówić przy dziecku w wesołym tonie i z uśmiechem. Adaptacja to także czas dla rodziców, żeby przyzwyczaili się, że od teraz ktoś inny będzie zajmował się ich dzieckiem. Podczas adaptacji zastosuj się do próśb i poleceń pań opiekunek. To one będą pracować z twoim dzieckiem przez następne miesiące. Podczas adaptacji masz szansę pokazać dziecku, że to akceptujesz. Nie chcesz też, żeby dziecko kojarzyło żłobek jako miejsce konfliktów. Interweniuj tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne. A może punkt opiekuna dziennego? Punkt opiekuna dziennego to miejsce, w którym obecność rodziców jest wręcz wymagana. Rodzice zapisują się na dyżury raz w tygodniu i pomagają opiekunkom zajmować się grupą 5 dzieci. To może być dobre rozwiązanie dla rodziców, którzy mają bardziej elastyczny czas pracy lub nie pracują (np. jedno z nich), ale chcą, żeby dziecko przyzwyczajało się trybu, który będzie obowiązywał w przedszkolu. W punkcie adaptacja trwa tyle czasu, ile potrzebuje dziecko, nawet miesiąc. Gdy żłobek nie przewiduje czasu na adaptację Są takie żłobki, gdzie rodzice już pierwszego dnia zostawiają dziecko samo. Paradoksalnie, taka adaptacja może przebiegać łatwiej, bo dziecko dostanie jasny komunikat – teraz zajmuje się mną ta pani, a nie mama czy tata. Jest to opcja trudniejsza dla rodziców, którzy na pewno będą się denerwować, czy dziecku w żłobku nie dzieje się krzywda. W żłobku nerwy na bok Nie daj dziecku odczuć, że jego pójście do żłobka jest dla ciebie stresujące. To normalne, że mama i tata przeżywają taką zmianę, ale lepiej, żeby dziecko nie było świadkiem tych rozterek. Dla wszystkich będzie lepiej, jeśli od rodziców dziecko dostanie komunikat, że żłobek jest fajnym miejscem, gdzie dzieci się wesoło bawią. Dobrze by było – zwłaszcza na początku – aby dziecko nie spędzało w żłobku całego dnia. Nie zawsze jest to możliwe, ale jeśli tylko uda ci się odebrać dziecko wcześniej chociaż raz w tygodniu, zrób to. Gdy dziecko nie lubi chodzić do żłobka Porozmawiaj o tym z paniami – one mogą podpowiedzieć, w czym (ich zdaniem) tkwi problem. Możesz też w domu bawić się z dzieckiem w zabawy, które proponują panie w żłobku. W weekendy staraj się też utrzymać rozkład dnia podobny do żłobkowego – godzinowa rozpiska powinna być wywieszona w szatni lub innym miejscu dostępnym dla rodziców. Jeżeli zdecydowanie źle oceniasz pracę wychowawczyń (wychowawców), ich podejście do dzieci, pomyśl o zmianie grupy lub żłobka na inny. Rekrutacja do żłobka trwa cały rok – może akurat gdzieś zwolni się miejsce. Gdy dziecko nagle przestało lubić żłobek W takiej sytuacji koniecznie umów się na rozmowę z osobą, która prowadzi grupę twojego dziecka. Dowiedz się, czy chodzi o konflikt z innym dzieckiem, czy nie zmienił się ktoś z opiekunów, czy nagle nie zmieniono dzieciom czegoś w rozkładzie dnia, nie wprowadzono jakichś zajęć, które nie podobają się twojemu dziecku. Prawdopodobnie przyczyną nagłej niechęci dziecka do żłobka jest jakaś zmiana – musisz odkryć, o jaką chodzi. Być może zaszła ona w waszym domu i dziecko reaguje buntując się przeciwko żłobkowi, mimo, że tam wszystko jest w najlepszym porządku? Czytaj też: Chcesz, żeby dziecko rozwijało się szybciej - poślij je do żłobka
Co gryzie tatę? O tym, czego boją się przyszli ojcowie
Gdy jesteś w ciąży, wszyscy skupiają się na tobie i dziecku. Pytają o samopoczucie, podtykają najlepsze kąski, uważają, by cię nie zdenerwować. Przyszły tato może liczyć co najwyżej na klepnięcie w łopatki i gratulacje. A on także się boi.
Jesteś w ciąży? Nawet jeśli dotąd traktowałaś przyszłego ojca swego dziecka jak księcia z bajki, teraz jesteś tak wsłuchana w siebie, że pewnie nie poświęcasz mu zbyt wiele uwagi. Tymczasem dla niego to co się dzieje, także jest zupełnie nowe i nim też targają różne emocje i obawy. Przyszły tata jeszcze jeden problem: trudniej mu o tym wszystkim z kimś rozmawiać. Raz, bo – jak to mężczyzna – ma problemy z mówieniem o uczuciach. Dwa, bo także on sam skoncentrowany jest przede wszystkim na tobie i pewnie nie zawsze uświadamia sobie, co się z nim dzieje. Zobacz także: Tata to więcej niż ojciec - wzruszające spoty reklamowe Czy będę dobrym ojcem? Przyszły tata najczęściej wie o ciąży niewiele: że kobieta ma wtedy ochotę na kiszone ogórki, że miewa zmienne nastroje, że lepiej jej niczego nie odmawiać, choćby wiązało się to z nocną wyprawą do spożywczego. O małych dzieciach wie pewnie jeszcze mniej. Słyszał, że dużo śpią, płaczą i siusiają. I że wreszcie będzie miał pretekst by kupić sobie wymarzoną kolejkę elektryczną. Nic więc dziwnego, że choć pęcznieje z dumy, trochę boi się tego, co go czeka. Co do jednego nie ma wątpliwości: jego życie zmieni się o 180 stopni. Reszta to same zagadki. Czy będę dobrym ojcem? Czy nie zrobię dziecku krzywdy, biorąc je w swoje niedźwiedzie łapska? A co z odpowiedzialnością? Udźwignę ją? Czy będę w stanie utrzymać rodzinę? Czy będę musiał zrezygnować ze swojej pasji? Takich pytań jest o wiele więcej. Jak być w dwóch miejscach naraz i czy dziecko mnie pokocha? – Pracuję w Warszawie, a mieszkam ze swoją dziewczyną we Wrocławiu – opowiada Zbyszek, przyszły tata. – Ciągle się zastanawiam, jak to wszystko zorganizować. Nie mogę zrezygnować z pracy, bo kto utrzyma ją i dziecko z czego spłacimy mieszkanie? Z drugiej strony nie chcę jej zostawiać samej, ani teraz, ani później, bo nie chcę być weekendowym ojcem. I jeszcze jedno: na ogół maluchy mnie lubią, łażą po mnie i ciągną mnie za uszy. Ale co będzie jeśli nie uda mi się nawiązać kontaktu z moim własnym dzieckiem? Przeczytaj: Weekendowy tata Czy nadaję się na ojca? Inne problemy miał Tomek, ojciec kilkunastomiesięcznego Bartka. – Pamiętam, że dniu, w którym dowiedziałem się, że Beata jest w ciąży, dopadły mnie dwa uczucia – wspomina. – Najpierw ogromna radość. Tak rozpierająca, że gdy jechałem przez miasto, wszystko wydawało się nierzeczywiste I jeszcze tego samego dnia, zaraz po tym, jak zobaczyłem na dworcu grupkę ćpunów, do tej radości dołączył koszmarny lęk: co zrobić, żeby moje dziecko nie skończyło tak jak oni? Lęk, że nienarodzone jeszcze dziecko zejdzie na złą drogę może się wydawać mocno przedwczesny, ale tak naprawdę za tą obawą stała inna: czy nadaję się na ojca? Czy będę w stanie uchronić moje dziecko przed złem? [CMS_PAGE_BREAK] Co to jest „coś”? Sama ciąża dla mężczyzny też może być tajemnicza, bo nawet jeśli przeczytał od A do Zet wszystkie dostępne poradniki, ma świadomość, że nigdy do końca nie będzie wiedział jak to jest. Dlaczego jesteś zmęczona i ciągle śpisz, skoro dziecko ma dopiero 2 centymetry a twój brzuch ciągle jeszcze jest płaski jak parapet?Coś jest nie tak, czy po prostu wykręcasz od imprezy, choć to jedna z ostatnich okazji, żeby pobalować? Czy na pewno twoje łzy i humory nie zaszkodzą maleństwu? A co z seksem? I co, u diabła, masz na myśli mówiąc, że masz ochotę na „coś” i prosisz, żeby ci to natychmiast przynieść? O rany, mam zachcianki! Co się ze mną dzieje? - Nie wiem o co chodzi, ale miewam zachcianki częściej niż Iwona. A że nie wiem na co mam ochotę działam metoda prób i błędów i jem wszystko, co mi wpadnie w ręce – śmieje się Zbyszek. – To, co się dzieje z Iwoną raczej mnie rozczula niż niepokoi. Stała się taka roztrzepana i wszystko leci jej z rąk. Aż się zacząłem zastanawiać, czy była taka wcześniej. Przeczytaj: Przyszły tata może mieć zachcianki - syndrom covade A jeśli podczas porodu rodzinnego będę zawalidrogą? Najwięcej emocji, podobnie jak u ciebie, wzbudzi na pewno sam poród. Czy wszystko będzie w porządku? Czy dasz sobie radę? I czy nie trzeba będzie mnie reanimować, gdy będę „rodził” razem z tobą? Fachowcy są zgodni: jeśli mężczyzna nie jest pewien, czy chce być przy porodzie, lepiej go do tego nie zmuszać, bo z przymusu nie wyniknie nic dobrego. I tak czuje presję, bo poród rodzinny stał się dziś czymś tak oczywistym, jak to, że kobieta w ciąży nie może palić papierosów. Rozmawiajcie o tym, ale niech sam podejmie decyzję. Być może opowieści kolegów, którzy to przeżyli, sprawią, że rozwieją się jego wątpliwości. Polecamy: Twój plan na TEN dzień - 14 rad dla przyszłego taty Aktywność lekiem na ojcowskie lęki Lakarstwem na wiele męskich lęków może być zaangażowanie przyszłego taty w przygotowania do przyjścia maluszka na świat. Wspólne gromadzenie wiedzy, wizyty u lekarza, chodzenie do szkoły rodzenia, dotykanie brzucha i rozmowy z maluchem sprawią że będzie się czuł w roli ojca znacznie pewniej. Rozmawiajcie! Nikt nie umie czytać w myślach Pamiętaj też, że twój parter naprawdę nie umie czytać w myślach. Jeśli nie będziesz mówić, co się z tobą dzieje, co czujesz i czego od niego oczekujesz, będzie skazany na snucie domysłów, a przez to jeszcze bardziej zagubiony. To oczywiste, że najbardziej interesuje cię teraz rosnące w brzuchu maleństwo, ale spróbuj znaleźć czas także dla jego taty. To pomoże całej waszej trójce. Daj mu trochę czasu I jeszcze jedno: czasem to, że mężczyzna zostanie ojcem, nie dociera do niego tak do końca aż do rozwiązania. Cieszy się, że zostanie tatą, czuje ruchy malucha, a może nawet czyta mu „Rekreacje Mikołajka” ale i tak wszystko to jest jakby nie do końca realne. – Mój synek był planowany, wyczekiwany, chciany, ale patrząc z perspektywy czasu widzę wyraźnie: fakt, że będę miał dziecko tak naprawdę dotarł do mnie dopiero gdy się urodziło – opowiada Tomek II. - Dotykając brzucha żony czułem się ojcem w stu procentach. Ale dopiero przyjście małego na świat było jak kopniak w świadomość. To było coś niesamowitego, wspaniałego. W jednej chwili zupełnie inaczej zacząłem patrzeć na świat. Polecamy: Narodziny ojca