List OD św. Mikołaja do dziecka – wzór i szablon do druku
List od św. Mikołaja to mnóstwo frajdy dla dziecka. No bo który maluch nie marzy, by napisał do niego prawdziwy św. Mikołaj, i opowiedział, co u niego słychać? Zobacz, jak napisać list od Mikołaja do dziecka. Oprócz przykładu tekstu mamy też szablony, na których możesz napisać taki list. Wszystkie mają piękne, świąteczne wzory i są przeznaczone do druku.
List od Mikołaja do dziecka to fajny pomysł na załącznik do prezentu. List warto napisać odręcznie na świątecznym szablonie (a jeśli piszemy go na komputerze, własnoręcznie podpisać) i zapakować w kopertę. Podpowiadamy, co napisać w liście od św. Mikołaja – rodzice mogą być pewni, że dziecko potraktuje to bardzo poważnie! Spis treści: List od św. Mikołaja do dziecka – jak napisać? List od św. Mikołaja – przykładowa treść listu List od św. Mikołaja – wzory do druku List od św. Mikołaja do niegrzecznego dziecka List od Mikołaja do dziecka – jak napisać? List od Mikołaja nie musi być długi. Przede wszystkim musi z niego wynikać, że św. Mikołaj zna i interesuje się dzieckiem. W liście zatem Mikołaj powinien zwracać się do dziecka po imieniu, wiedzieć, co maluch lubi robić i czym się najczęściej bawi. Powinna znaleźć się też wzmianka o gwiazdkowym prezencie, o którym maluch marzy. Radości nie będzie końca! Postaraj się też krótko przedstawić św. Mikołaja, opisać jego codzienne zajęcia oraz gorączkowe przygotowania do świąt. Poniżej nasza propozycja treści listu od św. Mikołaja do dziecka. List od św. Mikołaja – przykładowa treść listu „Droga/Drogi (imię dziecka)! Piszę do Ciebie, bo właśnie odczytałem Twój przepiękny list do mnie. Ale mnie zaskoczyłaś/eś! Tak ładnie piszesz i rysujesz. Popytałem trochę moich sprytnych elfów i dowiedziałem się od nich, że jesteś wyjątkowym dzieckiem. Słyszałem, że chodzisz już do przedszkola/szkoły i bardzo chętnie śpiewasz/tańczysz/uczysz się. Zdradzę Ci pewną tajemnicę: ja też lubiłem chodzić do przedszkola/szkoły, ale z tańcem szło mi kiepsko – ciągle plątały mi się nogi! No cóż, nie każdy może być mistrzem we wszystkim... Ale za to Tobie podobno świetnie idzie z piłką nożną/baletem/malowaniem. Jestem z Ciebie bardzo dumny! I wiem, że Twoi rodzice również. No ale przejdźmy do rzeczy, bo tak się rozpisałem, a Ty pewnie czekasz na najważniejszą nowinę. Tak, tak, chodzi o prezenty! Mam ich całą masę, moje elfy dwoją się i troją, żeby nadążyć z pakowaniem. Szczerze mówiąc, powinienem już zaprzęgać swoje renifery, żeby zdążyć je wszystkie rozwieźć dzieciom na całym świecie. Dla Ciebie też naszykowałem prezent. Jedyny w swoim rodzaju! Jestem pewny, że będziesz nim zachwycona/y. Wypatruj mnie za oknem, gdy zabłyśnie pierwsza gwiazdka. Może uda nam się spotkać? A nawet jeśli będziesz zbyt zajęta/y zabawą albo pałaszowaniem ciasta, to i tak podrzucę Ci upominek prosto pod choinkę. Napisz mi potem koniecznie, czy Ci się spodobał! Czekam z niecierpliwością na Twój list. Pozdrawiam Cię ciepło, św. Mikołaj”. List od św. Mikołaja – wzory do druku Wystarczy, że klikniesz w wybrany szablon, aby go pobrać i wydrukować. Pamiętaj, aby list od św. Mikołaja do dziecka napisać bardzo starannie i koniecznie go podpisać! List od św. Mikołaja do niegrzecznego dziecka Zanim zdecydujesz się, aby w imieniu Mikołaja pisać w liście, że dziecko było niegrzeczne, warto jeszcze raz przemyśleć, czy to na pewno wywoła pożądany skutek. O ile w przypadku dzieci w starszym wieku szkolnym — list, w którym Mikołaj wyjaśnia, dlaczego nie może spełnić ich marzeń, może mieć wymowę humorystyczną, to młodsze dzieci mogą nic nie zrozumieć albo pojąć taki list zupełnie nie tak, jak byśmy chcieli. Nie zapominaj, że to nie Mikołaj jest od wychowywania dzieci, tylko rodzice. A święta są od świętowania, a nie karania dzieci czy upokarzania. Jeśli rozważasz wykorzystanie postaci św. Mikołaja do wychowania dziecka, przeczytaj również artykuł na temat dawania dziecku rózgi w prezencie na Gwiazdkę. Zobacz też: Kapcie świąteczne dla dzieci i rodziców: śmieszne i w renifery [BARDZO CIEPŁE!] Filmy na Święta: 13 propozycji dla rodziców! Świąteczne filmy dla dzieci: nie tylko Kevin!
„Mąż siedzi za granicą, a dzwoni tylko dwa razy w tygodniu. Dzieci tęsknią, a mnie głupio tak ciągle do niego wydzwaniać” [LIST DO REDAKCJI]
To historia taka, jak tysiące innych. W Polsce mąż miał firmę budowlaną. Przez kilka lat naprawdę dobrze nam się wiodło – kupiliśmy nowe, duże mieszkanie i auto. Raz w roku jechaliśmy całą rodziną na tygodniowe wakacje. Żyło nam się naprawdę dobrze. Aż do wybuchu pandemii.
Mąż długo ratował swoją firmę. Ludzie masowo rezygnowali ze zleceń, ceny materiałów budowlanych poszybowały ostro w górę. Jeśli już coś zarobił, to starczało to ledwo na pensję dla pracowników. W pewnym momencie postanowił się poddać. Widziałam po nim, że jest już za bardzo zestresowany i sfrustrowany, a przecież nie na tym życie polega. Spodziewałam się tego. Któregoś dnia Damian, bo tak nazywa się mój mąż, po prostu oznajmił, że zawiesza działalność i wyjeżdża za granicę ratować rodzinny budżet. Nie wyobrażałam sobie tego Ja i Damian jesteśmy parą od 12 lat, od 10 w związku małżeńskim. Mam szczęście, bo mój mąż to naprawdę dobry człowiek. Dużo pracuje, często nie ma go w domu, ale nigdy nie robiłam mu o to wyrzutów – wiedziałam, że robi to dla dobra naszej rodziny. Kiedy powiedział, że wyjeżdża, załamałam się. Odkąd jesteśmy razem, nigdy nie spędziliśmy tak dużo czasu osobno, to pierwszy powód. Drugi – mamy dwie córeczki. Starsza ma 8 lat, młodsza 6. Jesteśmy bardzo zżyci i jakoś nie mogłam sobie wyobrazić, że córki przestaną widzieć tatę na co dzień, a ja stracę swojego męża na długie miesiące. Próbowaliśmy wspólnie znaleźć inne wyjście z tej sytuacji. Rozmawialiśmy godzinami, jednak po jakimś czasie musiałam przyznać mężowi rację – najlepszym wyjściem jest wyjazd. Umówiliśmy się, że wyjedzie na maksymalnie rok i będzie przyjeżdżał najczęściej, jak się da. Wyjechał i… coś się zmieniło Damian wyjechał dwa miesiące po podjęciu przez nas wspólnej decyzji. Ustaliliśmy, że o ile się uda, będzie zjeżdżał do 6-8 tygodni do Polski, chociaż na weekend. Pierwszy miesiąc był straszny. Bardzo tęskniłam za codzienną obecnością męża, nie mogłam przyzwyczaić się do spania w pojedynkę. Dziewczynki też nie najlepiej znosiły nieobecność ukochanego tatusia, choć z perspektywy czasu mam wrażenie, że zaakceptowanie tego było łatwiejsze dla nich niż dla mnie. Na początku rozmawialiśmy z Damianem codziennie, przez kamerkę, gdy tylko wrócił z pracy. Po miesiącu postanowił wziąć dodatkowe nadgodziny, żeby więcej zarobić. Wówczas zaczął kończyć naprawdę późno, w porze, kiedy to kładłam dziewczynki spać. Przez rozciągnięte godziny pracy wychodziło, że mąż zaczął dzwonić dwa razy w tygodniu, najczęściej w weekend – a córki tęsknią, ja tęsknię. Nie wiem, co mam robić Dziewczynki codziennie pytają, kiedy mogą zadzwonić do taty. A ja sama nie wiem, jak wybrnąć z tej sytuacji. Z jednej strony chciałabym, żeby mąż dzwonił częściej. Z drugiej strony rozumiem, że pracuje i zwyczajnie nie ma na to czasu – rozmowa trwająca 5 minut dla dziewczynek to przecież nic, one zawsze mają tyle do opowiedzenia. Z trzeciej strony… nie chcę się już dłużej do niego dobijać. Strasznie mi głupio, że przerywam mu pracę, że zajmuje mu te krótkie chwile, kiedy może przez 5 minut odpocząć. A męczę go tak jakieś 3-4 razy dziennie, bo dziewczynki mnie o to proszą. Jak mogę to rozwiązać? Co zrobiłybyście na moim miejscu? Wiktoria Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy także o: Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem Mama depiluje brwi 3-letniej córce. Chce ją chronić przed docinkami kolegów Znamię na języku dziewczynki okazało się ciężką chorobą. „Wiedziałam, że jest źle”
„Watahy dzików na ulicach! Żądamy, żeby je odstrzelili, bo strach z dziećmi z domu wychodzić” [LIST DO REDAKCJI]
To, co się dzieje w moim mieście, przechodzi ludzkie pojęcie. Dziki od dawna pojawiały się na ulicach, ale teraz po prostu czują się tu jak u siebie. Chodzą całymi watahami – nie tylko wieczorami czy nocą. Boję się wyjść z dziećmi z domu. Mąż chciał mi załatwić gaz pieprzowy, ale co to pomoże na całe stado?
Zryte trawniki przed posesjami. Zdjęcia kilkunastu dzików, które nie pozwalają wjechać na posesję. Spacerujące watahy o poranku, w południe, wieczorem… Od kilku miesięcy to jest nasza codzienność. Władze miasta próbowały już wszystkiego (w lesie stała nawet jakaś wielka pułapka, złapane w nią dziki były wywożone do innych lasów). Kiedy zapadła decyzja o odstrzale zwierząt – połowa mieszkańców zaczęła protestować! Wśród nich są nawet matki małych dzieci! Bezpieczeństwo warchlaków ważniejsze od bezpieczeństwa dzieci? To jest chore! Rozumiem, że ktoś może kochać przyrodę, nie jeść mięsa, nie nosić futer. Każdy ma do tego prawo. Ale ja czuję, że we własnym mieście, w którym płacę podatki, jako matka dwójki dzieci jestem mniej ważna od lochy ze stadem warchlaków. Bo bezpieczeństwo naszych dzieci liczy się mniej od bezpieczeństwa małych dzików! Przecież to jest chore! Wszędzie jeździmy samochodem. Nie wychodzimy na spacery ani na rowerek. Czytam wpisy na miejskim forum i wiem, że boję się nie tylko ja, ale i wiele innych matek. I najbardziej dziwię się właśnie matkom, które podpisały petycję przeciwko odstrzałowi dzików. Mam gdzieś, że jacyś idioci dokarmiają dziki Czy zawsze musi być tak, że dopiero jak coś się stanie, to jest lament i wielka rozpacz? Czy trzeba czekać, aż dziki kogoś zaatakują? Przecież to są tylko zwierzęta. Mam gdzieś te wszystkie społeczne akcje sprzątania lasów i miasta ze śmieci, które wabią dziki. Mam gdzieś, czy jacyś idioci przestaną dokarmiać dziki, wyrzucając przed domem obierki i resztki obiadu. Mam gdzieś, że miasto sprzedało działki w lasach i tam już coraz więcej domków jednorodzinnych (rzekomo właśnie to – tak jak budowy dróg połączonych z wycinką lasów – wpływa na to, że dziki mają coraz mniej leśnej przestrzeni dla siebie). Powtarzam: mam to gdzieś. Ja chcę tylko móc spokojnie wyjść z dziećmi z domu! I popieram wszystkich, którzy żądają odstrzału dzików – nie tylko w moim mieście, ale w całym kraju. Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Paula Piszemy też o: Uratowała wzrok obcemu dziecku. „Bałam się, że matka uzna mnie za wariatkę” Od tragedii dzieliły zaledwie dwa centymetry. 12-letni chłopiec dźgnął kolegę nożem Niemowlę miało duży brzuszek. Okazało się, że to białaczka
„Byłam z dzieckiem i mężem na placu zabaw. Mąż wydzierał się na mnie i syna przy wszystkich. Nie mam już siły, a on traktuje mnie jak popychadło” [LIST DO REDAKCJI]
Mój mąż, odkąd pamiętam, należał do tzw. choleryków. Najmniejsza błahostka jest w stanie wyprowadzić go z równowagi. Wiedziałam o tym jeszcze przed ślubem, ale nie przejmowałam się tym zanadto. Nieszczególnie też mi to przeszkadzało. Pogada, pogada i mu przechodzi. A w zasadzie przechodziło. Do czasu.
Jesteśmy małżeństwem od 5 lat. Od 2 lat jesteśmy rodzicami cudownego chłopca. Od zawsze chciałam mieć rodzinę, to był i jest mój główny cel w życiu. Szkoda, że nie wzięłam pod uwagę słowa „szczęśliwa”, bo moja rodzina do szczęśliwych nie należy. To wszystko przez męża, a dokładniej przez jego zachowanie. Od dłuższego czasu traktuje mnie jak popychadło. Nie wiem, skąd ta nagła zmiana w jego zachowaniu Mimo jego wybuchowego charakteru mąż traktował mnie dobrze. Wiedziałam, że jest we mnie zakochany i dawał mi to odczuć – prezenty i kwiaty bez okazji, czułe słówka czy przelotne pocałunki to była dla mnie norma. Patrząc z perspektywy czasu, chyba dlatego tak dobrze znosiłam jego wybuchy. Wiedziałam, że mu przejdzie i że znowu będzie dobrze. Zachowanie Marcina zmieniło się diametralnie jakieś dwa lata temu, po narodzinach dziecka. Chcieliśmy go i czekaliśmy na nie. Jednak kiedy pierwsza euforia opadła, a w naszą codzienność wdarły się kolki i dziecięcy płacz, Marcin wybuchał coraz częściej. Z biegiem czasu słyszałam coraz częściej: „uspokój go, bo zaraz zwariuję”, „nie wytrzymam”, „kiedy on w końcu skończy wyć”. Nie było mi z tym dobrze, ale wiedziałam też, że to przejściowe. Z dziecka gniew przerzucił na mnie Kiedy mały już podrósł, Marcin zaczął patrzeć na niego przychylniejszym okiem. Wkrótce potem bawił się z dzieckiem. Ten widok bardzo mnie wzruszał. Miałam wtedy poczucie, że warto było na to czekać. Niestety, kiedy wydawało mi się, że wszystko wychodzi na prostą, mąż zaczął czepiać się mnie. A to, że obiad nie taki jak chciał. Że zupa była za słona (tak, dokładnie tak powiedział, z furią rzucając talerz). Że fryzura nie taka. Że nie tak się ubrałam. Gdy chciałam z nim porozmawiać, ot tak, po prostu, podzielić się swoim dniem, słyszałam tylko, że zawracam mu cztery litery. Miarka goryczy przelała się, kiedy wrzeszczał na mnie na placu zabaw. Po wszystkim dotarło do mnie, że od 1,5 roku właśnie tak wygląda moje życie. Wieczne krzyki. Codzienne pole bitwy, zamiast ciepłego domu. Chciałam normalnej rodziny W ubiegłym tygodniu namówiłam Marcina, żebyśmy poszli z małym na plac zabaw. Sam nie wychodził z dzieckiem, a ja bardzo chciałam spędzić czas wspólnie. Jak mąż, żona i dziecko. Rodzinnie. Marcin nie był z tego zadowolony, ale dał się w końcu namówić. Kiedy byliśmy już na placu zabaw, bawiłam się z synkiem koparką. Jak to dziecko, zaczął rzucać piaskiem. Oberwało się Marcinowi. Wtedy zaczęła się gehenna. „Co ty robisz?!” – wydarł się na dziecko, a za chwilę oberwało się i mnie, że jak ja niby się tym bachorem zajmuje i czemu mu nie wytłumaczyłam, ze piaskiem się nie rzuca. Potem było już tylko gorzej. Kiedy chciałam załagodzić sytuację i porozmawiać z nim na spokojnie, usłyszałam tylko „zamknij się w końcu, idziemy stąd, w tej chwili, powiedziałem coś!”. Nie muszę chyba dodawać, że krzyczał tak, że wszystkie oczy były skierowane na nas. Myślałam, że spalę się ze wstydu i upokorzenia. Tak jest od 1,5 roku. Próbowałam rozmawiać, prosiłam, chciałam nawet iść na terapię, ale o tym w jego przypadku nie ma mowy. Czuję się coraz gorzej, naprawdę nie mam już siły. Niech ktoś podpowie mi, co mam zrobić, bo mnie opadają już ręce… Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Magda Piszemy też o: Mama z TikToka karmi piersią pięcioletnie dziecko. „Przestanę, gdy pójdzie do liceum” „Czy całe rodziny muszą siedzieć po nocach, żeby robić jesienne wyklejanki, wyszywanki i co tam jeszcze nauczycielka sobie wymyśli? Wy z nas kpicie!” [LIST DO REDAKCJI] 500+ dla małżeństw? Tak, ale pod kilkoma warunkami
„Czy całe rodziny muszą siedzieć po nocach, żeby robić jesienne wyklejanki, wyszywanki i co tam jeszcze nauczycielka sobie wymyśli? Wy z nas kpicie!” [LIST DO REDAKCJI]
Pamiętam, jak bardzo rozbawił mnie pewien obrazek, który ktoś udostępnił na Facebooku… Zaspana kobieta odbiera telefon i słyszy coś w stylu: „Dzień dobry, już 3 nad ranem. Śpi pani? Bo my właśnie będziemy się kłaść. Dopiero skończyliśmy pracę plastyczną o jesieni, którą zadała pani w klasie I b”. Tylko że wtedy nie miałam pojęcia, że tyle w tym prawdy. W poniedziałek o północy miałam wielką ochotę zadzwonić do wychowawczyni syna i oznajmić, co sądzę o jej pomysłach na prace domowe…
Może nauczycielka myślała, że wszystkie rodziny w weekend nic innego nie robiły, tylko spacerowały, podziwiając oznaki jesieni. Zbierając skarby, takie jak: pożółkłe liście, grona jarzębin, ostatnie kwiaty. I że jak zada w poniedziałek (na wtorek) pracę: „Jesień w mojej okolicy”, to dla wszystkich naklejanie tych skarbów na duży (kolorowy) karton będzie wyłącznie czystą przyjemnością. Mąż (pielęgniarz) powiedział, że nie będzie zbierał liści przed przychodnią W poniedziałek odebrałam Piotrusia o 16. Po drodze do domu zrobiliśmy zakupy, wróciliśmy ok. 17.30. Rozpakowując torby, Piotruś zapytał, czy mamy duży kolorowy blok. Bo na jutro pani zadała taką pracę domową: na dużej kartce (czerwonej, pomarańczowej albo żółtej – kolory jesieni) trzeba ponaklejać (taśmą albo klejem) to, co się znajdzie na spacerze i to, co oznacza, że zbliża się jesień. Byłam wykończona i marzyłam o kawie. Ale jak usłyszałam o tej pracy, to ciśnienie skoczyło mi momentalnie. Po pierwsze nie mieliśmy żadnych dużych kartek w kolorach jesieni. Po drugie: chyba ostatnio skończyła się taśma bezbarwna. Po trzecie: skąd wziąć te skarby, by wypełnić nimi (koniecznie) dużą kartkę? Zadzwoniłam do męża, żeby wyszedł przed ośrodek zdrowia, w którym jest pielęgniarzem i nazrywał jakichś liści, bo pani zadała taką a taką pracę. Jacek powiedział, że chyba ją pogięło, a przy okazji mnie też. Że robi się ciemno, a on i tak pewnie nie skończy pracy normalnie tylko później, bo musi robić komuś EKG, a nie zbierać liście. Piotruś słyszał naszą rozmowę i zaczął płakać. Pomyślałam, że to jakaś totalnie chora sytuacja! Szanowne Panie Nauczycielki! Jak się pewnie domyślacie, zostawiłam nierozpakowane do końca zakupy i pojechaliśmy z Piotrusiem do galerii po: duży blok z kolorowymi kartkami i taśmę bezbarwną. Wróciliśmy przed godziną 20. Zjedliśmy po kanapce i o 20.30 wybraliśmy się w poszukiwaniu oznak zbliżającej się jesieni. Niestety, to nie był relaksujący spacer, tylko gorączkowe: „Może to?”, „Może być taki kwiat?”, „Mamo, tam jest jakaś żółta jarzębina”. Wróciliśmy o 21.30. Mąż już był. Na nasz widok z naręczem jesiennych skarbów powiedział coś w stylu: „Ja pierniczę”. Rzuciliśmy wszystko na stół w kuchni (na szczęście mąż zrobił miejsce, kończąc upychanie zakupów po szafkach) i pobiegłam do łazienki, bo myślałam, że zaraz pęknie mi pęcherz. Jak wróciłam, zobaczyłam, że mąż daje Piotrusiowi kasztan. Że jakaś koleżanka w pracy znalazła i mu dała, dla dziecka. A Piotruś w płacz, że jak ten kasztan przykleimy, że trzeba jechać po gorący klej albo coś. Była 22, a my mieliśmy dość. Wszyscy. Czy ona jest odklejona od rzeczywistości? Musieliśmy jednak zrobić tę pracę. Naklejaliśmy, komponowaliśmy, gadaliśmy o tym, co w pracy i szkole. Zastanawiałam się, która będzie godzina, jak to skończymy i mąż po 12 godzinach pracy wreszcie się wykąpie i położy. I jak wstanę o 5, żeby dojechać do pracy. Jestem technikiem weterynaryjnym w lecznicy dla zwierząt. I naprawdę lubię przyrodę. A do tego dnia nawet lubiłam też wychowawczynię syna. Ale… widzę, że jednak jest trochę odklejona od rzeczywistości. Mam ogromną prośbę do pań nauczycielek: weźcie pod uwagę, że my, rodzice też ciężko pracujemy. Nie, nie wszyscy siedzą w domach i czekają na dziecko z obiadem, przy którym z radością wysłuchują, jaki to ciekawy projekt przyszedł dziś do głowy wychowawczyni. Pracujemy i nie, nie wracamy do domów o 15. Naszym obowiązkiem NIE JEST siedzenie po nocach nad pracami domowymi. Kto sobie wyobrażał, że puszczę 7-letnie dziecko samo na poszukiwanie oznak jesieni? A potem zostawię syna samego z liśćmi i taśmą klejącą? Chyba tylko bezdzietna nauczycielka, która ma czas i głowę zachwycać się zbliżającą jesienią! Kobiety, zlitujcie się nad nami, rodzicami. Wiem, że nie tylko ja mam takie zdanie. Wszystko, co sądzę na temat ostatniej pracy domowej, napisałam na grupie klasowej na Fb i poparło mnie mnóstwo innych rodziców. Wielu podawało przykłady starszych dzieci, z którymi musieli robić wyszywanki, wyklejanki i inne cuda na kiju, bo taka była praca domowa. Pani wychowawczyni nie zabrała głosu… Pewnie poczuła się bardzo niezrozumiana i niedoceniona za swoją kreatywność i ciężką pracę nauczyciela. Proszę wybaczyć sarkazm, ale… Wy, nauczyciele, świadomie albo nieświadomie po prostu sobie z nas kpicie! Dorota Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Wzięła dopalacze w ciąży. Dziecko nie żyje W szpitalu zmarła kobieta i jej dziecko. „Z czego ta sepsa!?” Rekordowe odszkodowanie za koszmarny poród w Polsce
„Dwa tygodnie w szkole i moja córka znowu ma WSZY! To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi wszelkie pojęcie!” [LIST DO REDAKCJI]
„Jedno dziecko w klasie ma non stop wszy i wszystkich »zaraża«, łącznie z nauczycielką! Ledwo co się pozbędę, to zaraz wszystko od nowa. Groźby i prośby nie przynoszą efektu, a dyrekcja bezradnie rozkłada ręce…”, napisała do redakcji Mamotoja.pl oburzona mama 8-letnej dziewczynki.
Jest dopiero połowa września, a ja już drugi raz muszę walczyć z wszami! I to już kolejny rok! Myślałam, że po wakacjach wszystko wróci do normy, ale jak widać, niestety nie! Już wszyscy rodzice są wściekli, nie mówiąc o biednych dzieciach, które najbardziej na tym cierpią. Ale najwidoczniej matka, ani ojciec tego dziecka nic sobie z tego nie robi. To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi ludzkie pojęcie! W zeszłym roku moja córka rozpoczęła naukę w szkole podstawowej. Poszła do szkoły rejonowej razem z trzema koleżankami z przedszkola. Nowa szkoła, nowa klasa, nowe dzieci i ich rodzice, na początku wszystko wydawało się w porządku. Wiadomo, zawsze trafi się jakiś problematyczny rodzic, który będzie się awanturował o byle co, ale tutaj naprawdę byłam mile zaskoczona. Wszyscy kulturalnie, ale też na luzie. Cieszyłam się, że trafiła się taka klasa, bo w końcu i dzieci, i my, rodzice spędzimy ze sobą aż 8 lat. Aż do czasu… „Nie jesteśmy jakąś patologią!” Jedno dziecko, nie chcę wymieniać imienia, bo przecież nie jest niczemu winne, ma non stop wszy i wszystkich „zaraża”, łącznie z nauczycielką! Ledwo co się tego pozbędę to zaraz wszystko od nowa. I wszyscy o tym wiedzą, bo jaja wszy sypią jej się z głowy jak łupież, drapie się ciągle po głowie. Wystarczy moment, a gnidy z głowy wiecznie zawszonej dziewczynki przeskakują na głowy innych dzieci, a nawet nauczycieli! Ba! Pielęgniarka zrobiła wszystkim dzieciom przegląd głowy i potwierdziła przypuszczenia wszystkich rodziców: wszawica. Jednak gdy rodzice tej dziewczynki się dowiedzieli, że ich dziecko ma wszy, uznali, że to pomyłka i nie wyrazili zgody na kolejny przegląd głowy. Uznali, że to nie ich problem. Świetnie! Brawo dla tych państwa! Tylko co w takiej sytuacji robi NORMALNY rodzic? Idzie do apteki i kupuje preparat na wszy dla całej rodziny. I wyczesuje gnidy, żeby pozbyć się tej zarazy, i jeszcze raz myje głowę preparatem za wszy, i jeszcze raz wyczesuje. Nie wspominając o praniu i dezynfekcji wszystkiego, z czym dziecko miało kontakt. Przecież wszy przenoszą choroby! No, ale nie! Ojciec nie przyjmuje do wiadomości, że to jego dziecko, a pewnie i on i jego żona sami mają wszy! „Moje dziecko nie ma wszy, nie jesteśmy jakąś patologią!”, awanturował się na ostatnim zebraniu ojciec. No tak, pieniędzy im nie brak, ale widocznie wstyd im przed panią w aptece, że mają wszy. Dyrekcja bezradnie rozkłada ręce Jestem przerażona, że czeka mnie powtórka z wątpliwej rozrywki. Cały poprzedni semestr walczyłam z wszami, tak jak i inni rodzice. Nawet dyrekcja się zaangażowała! I nic. Groźby i prośby nie przynoszą efektu, a ostatecznie dyrekcja bezradnie rozkłada ręce…, bo jak rodzic powie „nie” to kaplica. Szkoła nic nie zrobi, nie może. Nawet sanepid nic nie może, bo to nie choroba zakaźna. A ci rodzice twierdzą, że to nie ich problem, ich dziecko nie ma wszy, bo nie są marginesem społecznym. Możemy tylko ich prosić o podjęcie leczenia, bo skoro wszawica nie jest na liście chorób zakaźnych, to… zawszone dzieci mogą przychodzić do szkoły, uczestniczyć w zajęciach świetlicowych, jeździć na wycieczki. Tylko nikt nie wspomina o tym, że inne dzieci czy nauczycielki, które się zaraziły, mają non stop przymusową kwarantannę. Co prawda od marca psikam córce głowę preparatem odstraszającym wszy, ale po pierwsze nie do końca działa, bo i tak ma wszy, może rzadziej, ale jednak. Poza tym na preparaty przeciw wszom – wszystkie spraje, szampony, olejki, gumki odstraszające i pranie, i dezynfekcję – wydaję majątek! A moje dziecko traci nie tylko zajęcia w szkole, ale przede wszystkim zdrowie. Ręce mi opadają i już nie mam siły walczyć z wiatrakami. Czasem, jak się zbliża koniec weekendu, to mi się płakać chce na samą myśl, że moja córka pójdzie do szkoły. Powiedzcie mi, jak wpłynąć na decyzję rodziców. Bo to i o tę dziewczynkę chodzi. Niby rodzice bogaci, wykształceni, a dziecko takie zaniedbane. Aż serce boli… Anna z Wrocławia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Nauczycielki w przedszkolu przekupują dzieci lizakami, żeby były >>grzeczne „Codzienne prace domowe w 1 klasie to jakiś obłęd. Wczoraj zrobiłam szlaczki za córkę, żeby miała czas się pobawić” [LIST DO REDAKCJI] „Nauka w publicznym przedszkolu jest bezpłatna. Nie zamierzam wydawać ani grosza na wyprawkę!” [LIST DO REDAKCJI]
Włocławek: koedukacyjne zajęcia z WF zniechęcają uczniów do aktywności fizycznej
W jednej ze szkół podstawowych we Włocławku uczniowie ósmej klasy mają koedukacyjne lekcje z wychowania fizycznego. To kontrowersyjna decyzja dyrekcji szkoły, a uczniowie... odmawiają wspólnego uczestnictwa w zajęciach.
Rozpoczęcie roku szkolnego budzi wiele emocji. W tym przypadku decyzja dyrekcji jednej ze szkół podstawowych we Włocławku wywołała tak wielkie oburzenie u rodziców ósmoklasistki, że postanowili nagłośnić tę kuriozalną sytuację. Rodzice uczennicy nie kryją irytacji, ponieważ ich zadaniem koedukacyjne zajęcia z wychowania fizycznego nie zachęcają do ćwiczeń. „Chce zwolnienie do końca roku z WF” Jak można przeczytać w liście jednego z rodziców, decyzja dyrekcji budzi nie tylko wątpliwości rodziców, ale także sprzeciw uczniów. „Mianowicie miasto (jako jedyne w województwie) wprowadziło zajęcia wychowania fizycznego koedukacyjne (czyli dziewczynki ćwiczą z chłopcami). Mam córkę, która chodzi do ósmej klasy, dzisiaj wróciła ze szkoły i zapowiedziała, że chce zwolnienie do końca roku z WF, bo nie będzie ćwiczyć z chłopcami. Niby wszystko zgodne z prawem, ale gdzie tu dobro dziecka. Jak te dziewczynki z kompleksami mają ćwiczyć z chłopcami, którzy są na innym poziomie rozwoju w tym wieku. Cofamy się do średniowiecza”, nie kryje oburzenia rodzic nastolatki. Redakcja obiecuje, że zajmie się sprawą, a my przypominamy, że aktywność fizyczna jest podstawowym elementem prawidłowego rozwoju każdego dziecka. Źródło: wloclawek.naszemiasto.pl Piszemy też o: „Zabronili mi odbierać dziecko z przedszkola przed 14. To podobno przyspieszy adaptację. A przecież ona tam płacze!” [LIST DO REDAKCJI] Metalowa słomka przedziurawiła tętnicę dziecka. Na szczęście udało się uratować chłopca Myśleli, że trzylatek ma COVID-19. Ostateczna diagnoza okazała się dużo gorsza
„Za chwilę córka zacznie przedszkole, a my na dzień dobry dostaliśmy podwyżkę czesnego. Nam i tak ledwo starcza na opłaty i jedzenie. Inflacja powoli nas niszczy” [LIST DO REDAKCJI]
Od września córka zacznie chodzić do grupy 5-latków w prywatnej placówce. Na szczęście w czerwcu można było zgłosić, że w lipcu i sierpniu nie będzie chodzić do przedszkola. Skorzystałam z tej możliwości i w 2 miesiące zaoszczędziliśmy ok. 2500 zł. Tylko że więcej wynosi nasza miesięczna rata kredytu!
To były straszne wakacje, bo oboje z mężem pracowaliśmy zdalnie (często nocami) i jednocześnie zajmowaliśmy się małą. Nasi rodzice mieszkają daleko i pracują zawodowo, więc widujemy się w weekendy i nie mamy możliwości korzystać z ich pomocy. Jestem przemęczona, mam dosyć pracy i coraz częściej zastanawiam się: po co to wszystko? Po co pracujemy z mężem po 12 godzin na dobę, kosztem dziecka i zdrowia? Koszmarne lato Może lepiej rzucić pracę, przeprowadzić się na jakieś osiedle z PRL i żyć bez zarzynania się? Ja bym siedziała w domu i lepiła pierogi, a mąż (żeby mniej zarabiać i spokojniej żyć) niech zostawi połowę swoich zleceń? Wtedy odejdzie nam kredyt, będziemy mogli dać dziecko do państwowego przedszkola... Przy okazji odechce się nam ambicji, pracowitości, marzeń, ale wyjdzie nam to na zdrowie… Mąż co prawda skończył jeden projekt, ale wcale nie zyskał więcej czasu. Mimo to myślał, że dostanie następną „fuchę”, ale okazuje się, że klienci firmy, w której pracuje, też zaciskają pasa… Już wiemy, że od września będzie podwyżka czesnego i stawki żywieniowej. A nam i tak ledwo starcza na opłaty i jedzenie. Jestem załamana, bo dotąd myślałam „aby do września”, a teraz boję się jesieni i zimy, i w ogóle kolejnych lat. Inflacja powoli nas niszczy i bardzo się boję Kiedy trzy lata temu zapisywałam córkę do prywatnego przedszkola, nie przypuszczałam, że nie będzie mnie na nie stać. Że w ogóle będziemy ledwo wiązać koniec z końcem. Pracuję w agencji reklamowej, mąż w branży IT. Może nie należeliśmy do najbogatszych, ale nigdy nie mieliśmy problemów finansowych. Wiodło nam się po prostu dobrze. Dlatego wzięliśmy kredyt na dom pod Warszawą. Dlatego mieliśmy dwa samochody. Dlatego zawsze chodziliśmy do prywatnych lekarzy. I dlatego zapisałam córkę do prywatnego przedszkola. Gdyby ktoś powiedział mi wtedy, że przyjdzie czas, że będziemy robić zakupy z kartką w ręku – zaśmiałabym mu się w twarz. A teraz robię zakupy z kartką w ręku. W sensie: wiem, że nie mogę pozwolić sobie na rzeczy, których na liście zakupów nie ma. Inflacja powoli nas niszczy i bardzo się boję tego, co będzie dalej. Jak długo jeszcze? Dlaczego kiedy jest dobrze, człowiekowi wydaje się, że tak będzie zawsze? I dlaczego, kiedy jest źle, wydaje się, że będzie tylko gorzej? Sprzedaliśmy jeden samochód. Przestaliśmy kupować nowe ubrania. Zmieniłam ulubione kosmetyki na takie, które są o połowę tańsze. W internecie szukam tanich przepisów i staram się niczego nie marnować. Niestety, na państwowe przedszkole nie ma szans. Bo jesteśmy pełną rodziną, która (mimo wszystko!) ma lepszy status materialny od innych rodzin. To jakaś kompletna paranoja… Oficjalnie jesteśmy zamożni (patrząc na dochody), a faktycznie – zżera nas kredyt, opłaty (rachunki + przedszkole) i ta cholerna inflacja. Ciekawe, jak długo jeszcze będziemy uchodzić za „zamożnych”? Karolina Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Stwierdzono śmierć mózgu – tydzień później niemowlę zaczęło samo oddychać. Rodzice nie zgadzają się na odłączenie od aparatury Jakub Rzeźniczak o śmierci syna: „Do ostatnich chwil nie dopuszczasz, że to się może skończyć tragicznie” Dziecko przewróciło się razem z wózkiem. Czy to przez agresywną jazdę kierowcy? [WIDEO]
List do babci z wakacji – sprawdź, jak go napisać [przykładowy list]
List do babci z wakacji warto napisać zawsze. Nawet wtedy, gdy można do niej zadzwonić lub wysłać jej sms-a. Pozdrowienia z wakacji dla babci, jeśli będą miały postać listu, staną się dla niej cenną pamiątką, do której z pewnością co jakiś czas z przyjemnością wróci.
List do babci z wakacji powinno napisać każde dziecko. Nie musi być długi, najważniejsze jest, aby jego treść płynęła z serca. Nie jest bowiem dla babci najważniejsze to, co robisz na wakacjach (choć i tego z pewnością jest ciekawa), ale to, że wysyłając list, pokazujesz, że o niej myślisz i pamiętasz. Sprawdź, jak napisać list do babci. Jak napisać list do babci Zasady pisania listu do babci z wakacji są niemal takie same jak reguły przy pisaniu listu do każdej innej osoby. W jego treści trzeba zawrzeć: datę i miejsce napisania listu – można je umieścić na samej górze lub na samym dole listu, np. w prawym rogu, zwrot grzecznościowy – najlepszy będzie: Kochana Babciu, treść listu – tekst powinien być czytelny, a więc starannie napisany i ewentualnie podzielony na części poświęcone różnym tematom, zwrot kończący list – np. Twoja wnuczka, Ściskam Cię najmocniej na świecie, podpis – pod zwrotem kończącym list. Pisząc do babci list z wakacji, trzeba pamiętać o tym, że wszystkie zwroty typu: ci, tobie, ciebie, tobą itp. trzeba pisać wielką literą. To wyraz szacunku. Podobnie jest z wyrazem „babcia”, jeśli zwracasz się w liście bezpośrednio do swojej babci (a nie piszesz o cudzej babci) – wtedy trzeba pisać go wielką literą. Sama treść listu powinna być pisana w naturalny, prosty sposób. Dzięki temu list będzie sympatyczny, a nie „sztuczny”. Co pisać w liście do babci z wakacji? Co się chce! Można opisać miejsce, w jakim się spędza wakacje oraz najciekawsze wydarzenia. Warto napisać o tym, co szczególnie ci się spodobało, z kim i jak spędzasz czas. Warto się trochę rozpisać, żeby babci sprawić przyjemność. Z kolei na pocztówce można zawrzeć tylko pozdrowienia z wakacji oraz krótki dopisek, np. „Bardzo tęsknię!”. Przykładowy list do babci Giżycko, 15 sierpnia 2023 Kochana Babciu! Jestem na koloniach żeglarskich nad jeziorem Niegocin. Początkowo nie miałam ochoty na obóz żeglarski, bo muszę się tu dużo uczyć, a przecież wakacje są od tego, żeby od nauki odpocząć. Teraz jednak jestem bardzo zadowolona, bo żeglowanie bardzo mi się spodobało. Uczę się tu nie tylko prowadzić żaglówkę, ale też wiązać węzły, refować żagle, nawigować i innych ciekawych rzeczy. Jak mi się uda, na końcu obozu zdam egzamin i dostanę patent żeglarza jachtowego! Będę mogła sama wypożyczać i prowadzić niewielkie łódki żaglowe. Trzymaj za mnie kciuki, żeby mi się udało! Tu jest naprawdę pięknie! Dużo zieleni, boiska do siatkówki i tenisa oraz tor do minigolfa. Ośrodek jest świeżo odnowiony i bardzo duży. Mieszkam w pokoju z fajnymi dziewczynami, a każda z nas jest z innego miejsca Polski. Zośka przyjechała z Wrocławia, a Paulina z Poznania. Świetnie się razem bawimy i zamierzamy utrzymać ze sobą kontakt po zakończeniu obozu. Wieczorami gramy w gry planszowe albo śpiewamy przy ognisku. Wczoraj wstaliśmy bardzo wcześnie, żeby zobaczyć wschód słońca nad wodą. Pobudka była okropna, ale wschód słońca przepiękny. Widzieliśmy też jakiegoś dużego drapieżnego ptaka, który upolował rybę z jeziora. A na parapet naszego pokoju przychodzi wiewiórka! Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze i że jesteś zdrowa. Bardzo bym chciała Cię już zobaczyć, bo mocno tęsknię! Całuję i ściskam, Ewelina Przeczytaj też: Jak napisać podanie? Jak napisać rozprawkę krok po kroku Jak napisać ogłoszenie?
„Moja córka już wpada w panikę przed szkołą. Boi się wrócić do niej po wakacjach. Chce, żeby nauka znowu odbywała się zdalnie. Jak mam jej pomóc?” [LIST DO REDAKCJI]
Za kilka dni nowy rok szkolny i widzę po Mai, że coś jest nie tak. Stała się nerwowa, wręcz znerwicowana, łatwo wybucha, a do tego stała się płaczliwa. Postanowiłam z nią porozmawiać. Po rozmowie wiem jedno – nie mam pojęcia, jak jej pomóc.
Maja ma 14 lat. Zawsze lubiła się uczyć, nigdy nie musiałam jej specjalnie ganiać do nauki. Nie miała też z nią problemów – co prawda może na świadectwie nie było czerwonego paska, za to widniały na nim same 4 i 5. Nam i co najważniejsze, jej, to wystarczało. Pandemia zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się w trakcie pandemii. Maja poznała naukę zdalną w zaledwie 6 klasie podstawówki, jako bardzo ruchliwa i towarzyska dziewczynka. Przed pandemią często spotykała się z rówieśnikami, miała też trzy przyjaciółki, z którymi spędzała każdą wolną chwilę po szkole. Chodziła też na zajęcia dodatkowe z tańca – to typ dziecka, które rozsadza energia. W zasadzie rozsadzała, bo wszystko zmieniło się jak za dotknięciem magicznej różdżki, kiedy to nastały czasy nauki zdalnej. Początki były ciężkie Tak, początki były ciężkie. I wcale nie chodziło o obsługę Teamsów, a właśnie o brak kontaktu z rówieśnikami i przymus siedzenia przed komputerem przez tak długi czas. Wcześniej Maja korzystała z komputera, ale nie więcej niż 2 godziny dziennie. W momencie, w którym można było jeszcze korzystać z uroków natury, zabieraliśmy ją na długie spacery i organizowaliśmy jej zabawy ruchowe. Chcieliśmy, żeby jak najmniej odczuła skutki pandemii, co, oczywiście, średnio się udało. W miarę upływu czasu Maja przyzwyczaiła się do nowego trybu nauki. Odzyskała nieco entuzjazmu dzięki WhatsAppowi – dzięki niemu mogła być w stałym kontakcie ze swoimi przyjaciółkami, których bardzo jej brakowało. Kiedy przyszło do nauki hybrydowej, Maja, o dziwo, nie była zadowolona. Jedyne co ją cieszyło, to spotkanie z koleżankami, chociaż i tutaj entuzjazm opadł zaskakująco szybko. Niedługo po przejściu na naukę w trybie hybrydowym córka często „źle się czuła”, miała „migreny” i naprawdę często się przeziębiała. Na domiar złego bardzo rozluźniły się jej kontakty z rówieśnikami. Otwarcie mówiła, że najlepiej czuje się w domu. Brałam to na klatę, ale nie będę kłamać, uznałam to za ot takie, dziecięce gadanie. Teraz już wiem, że to zaczęło się wtedy. Mogłam być bardziej uważna Na kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego Maja dosłownie wariuje. Nie widziałam jej takiej od słynnego buntu 3-latka. Jest apatyczna, a z apatii potrafi szybko przejść do płaczu, momentami zahaczającego o agresję. Teraz pojawił się i krzyk. Mówi, a w zasadzie drze się, że nie chce wrócić do szkoły. Że nie chce widzieć się z nauczycielami, siedzieć w przyciasnej ławce. Nie chce też patrzeć na ludzi, nie chce widzieć się z koleżankami. Nie chce tego wszechogarniającego hałasu i chaosu, który odbywa się podczas przerw. Najgorsze jest to, że Maja ma dużo racji. Sama nie chciałabym wrócić do miejsca, w którym jest tak głośno – nie mam jednak na to wpływu. Nie mam pojęcia co robić. Rozmawiałam z nią kilkukrotnie, tłumaczyłam, jak mogłam, ale moja córka jest nieugięta. I co gorsza, widzę, że jest tylko gorzej – zaczął boleć ją brzuch i głowa. Podejrzewam, że ze stresu. Wiem, że nie umiem jej pomóc. Moje tłumaczenia nic nie dają. Ale jest ktoś, kto potrafi. Psycholog. Mam ten przywilej, teraz już wiem, że ogromny przywilej, że mieszkam w dużym mieście i znalazłam szybki termin do psychologa dziecięcego. Mam nadzieję, że pomoże nam uporać się z lękiem przed szkołą. Jeśli nie, myślę, że najlepszym wyjściem, poza terapią oczywiście, będzie indywidualny tok nauczania. Dla niektórych może to wydawać się drogą na skróty, ja natomiast wiem jedno – nikt, absolutnie nikt, nie powinien się tak czuć, idąc do szkoły czy pracy. Jeśli ma być to rozwiązanie, które pomoże mojej córce, chętnie z niego skorzystam. Monika Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Dziadkowie, ciotki, nieznajomi – wszyscy pouczają moje dziecko. Przestańcie się wtrącać! Wychowanie to moja sprawa” [LIST DO REDAKCJI] Tata z TikToka zapakował dziecko w reklamówkę. Ten trik podbija sieć, ale nie jest rozsądny Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
„Dziadkowie, ciotki, nieznajomi – wszyscy pouczają moje dziecko. Przestańcie się wtrącać! Wychowanie to moja sprawa” [LIST DO REDAKCJI]
„Przestań płakać, bo nie masz powodu”. „Nie wstaniesz od stołu, póki nie zjesz”. „Dłubiesz w nosie? Brzydka dziewczynka!”. To tylko niektóre durne teksty, które wygłosili do mojej córki dziadkowie, ciotki lub zupełnie nieznajomi ludzie. Czemu wszystkim wydaje się, że mają prawo wychowywać moje dziecko?
Skąd to się bierze, że każdemu wydaje się, że jest ekspertem? Niedawno mówiło się, że Polacy są ekspertami od epidemii, potem, że od wojny… Ale odkąd urodziłam córkę, mam wrażenie, że wszyscy wokół uważają się za znawców od wychowania dzieci. Uwaga: nie swoich dzieci. Babcia do niemowlęcia: „Ty manipulatorko” Zaczęło się, jak tylko wróciłam z córeczką do domu ze szpitala po porodzie. Kiedy brałam Różyczkę na ręce, córka „słyszała”, jak babcia nazywała ją „małą manipulatorką”. Wtedy nie miałam głowy do tego, by reagować i to był błąd. Teściowa od 7 lat nazywa moje dziecko różnymi idiotycznymi określeniami: „manipulatorka” (kiedy płacze), „brudas” (kiedy wraca z placu zabaw z brudnymi rękami), „żarłok” (kiedy prosi o dokładkę podczas obiadu). Oczywiście każde z tych wyzwisk (bo dla mnie to są wyzwiska) okraszone są uwagami, typu: „przestań wymuszać”, „nie możesz się tak brudzić”, „nie jedz tyle zupki, bo nie zjesz kotlecika”. Gada bzdury, których nie mogę słuchać. I wprowadza zamęt w główce mojej córki, bo z mężem staramy się uczyć ją, że: każdy ma prawo płakać, kiedy mu bardzo źle. Że w ubrudzeniu się nie ma nic złego, bo przecież po zabawie można się umyć. Że nie zmuszamy się do jedzenia rzeczy, których nienawidzimy jeść (córka nie znosi mielonych kotletów). Oficjalnie teściową rozpiera duma, że nigdy nie wtrącała się do tego, jak wychowuję Różę… Dziadek wystraszony o zdrowie i życie wnuczki Kolejną osobą, która paskudnie wtrąca się w wychowanie Róży, jest mój tata. On tak się o nią boi, że na nic jej nie pozwala. Mała go uwielbia. Tylko że jak są razem, to wciąż słyszy: „Oj, nie wchodź tam, bo wysoko”, „Oj, to ostre, nie rusz”, „Oj, bo tu mogą być pszczoły/osy/kleszcze/mrówki”. Hitem było, kiedy nie pozwolił jej temperować kredek i robił to za nią, żeby się nie pokaleczyła… Rozczula mnie ta troska, ale… zależy nam, żeby nasze dziecko nie patrzyło na świat jak na jedno wielkie skupisko czyhających na nią niebezpieczeństw. Rozmawiałam wiele razy z moim tatą – na próżno. Siostra, bratowa i koleżanki: po co się wtrącają? Najbardziej jednak dziwię się mojej siostrze, bratowej i moim koleżankom. Same są matkami, a mimo to nie zdają sobie sprawy, że wszystkie ich durne uwagi są po prostu nie na miejscu. „Fajny ten kwiatek, ale patrz, ja ci zaraz narysuję lepiej” (jak można mieć satysfakcję z tego, że się rysuje kwiatka lepiej od pięcioletniego dziecka?). „Nie no, ta koszulka nie pasuje, załóż jakąś jasną. Musisz już się uczyć, co do czego pasuje” (córka sama wybiera sobie rzeczy do ubrania, warunkiem jest jedynie to, by były czyste i odpowiednie do pory roku, pogody). „Chodź, zrobimy sobie selfie. Ale przytul się i uśmiechnij się, nie stój jak drewno, Róża!” (czy moja córka ma obowiązek przytulania się i szczerzenia się na rozkaz?). Już nie wspomnę o wszystkich wykładach na placu zabaw, które dotyczyły: karmienia, odpieluchowania, edukacji, najlepszych metod wychowawczych. Przez te wszystkie lata spodobał mi się tylko jeden wykład: na temat tego, żeby nie dawać się pouczać… Przestańcie się wtrącać! Oczywiście obcy ludzie też wiedzą lepiej, jak wychować moją córkę. „Ściągnij tę maseczkę, co ta matka ci robi?” (matka założyła maseczkę, bo musiała jechać z chorym dzieckiem do lekarza autobusem i nie chciała, żeby cię zaraziło, bucu). „Nie, ty nie możesz jeść pączków. Tamta dziewczynka też nie powinna, ale jej mama chyba nie wie, jakie to paskudztwo” (zasłyszane „przypadkiem” w sklepie kiedy kupiłam córce pączka). „Jak pani może pozwalać, żeby ten pies lizał pani dziecko po rękach?” (normalnie, bo nie widzę w tym nic złego, lubimy psy). Błagam, po prostu przestańcie się wtrącać. Skoro ja wytrzymuję (mimo że krew mnie zalewa jak dajecie niemowlakom smartfony lub przykrywacie pieluchami wózki w największy skwar), to wy też możecie spróbować wytrzymać. Reagujmy na widok dziecka zamkniętego w samochodzie lub kiedy obawiamy się, że jest katowane lub bez opieki. Ale dorosła, trzeźwa matka z reguły nie potrzebuje żadnych durnych wskazówek ani komentarzy. Olga Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Tragiczny finał wakacji, nie żyje 2-letni chłopiec. Wyszedł w nocy z domu i został potrącony 35-letnia babcia podbija TikToka [WIDEO] Urodziła w autobusie. Pomogły pasażerki
„500+ nie wystarcza mi na całą szkolną wyprawkę. Znów będę musiała posłać syna w przykrótkich spodniach” [LIST DO REDAKCJI]
W weekend zrobiłam listę rzeczy, które musimy kupić dziewięcioletniemu synowi do szkoły. Część z tej listy już kupiłam, ale zostało jeszcze całkiem sporo… Przy każdej pozycji napisałam cenę. I już wiem, że robiąc codzienne zakupy i płacąc rachunki, nie stać nas na to wszystko. Np. mogę kupić Jankowi tylko jedną parę nowych spodni. I jak te nowe spodnie będą akurat schły po praniu – Jaś będzie chodził do szkoły w tych starych i przykrótkich.
A na tym wcale nie koniec. Jak pomyślę, że już niedługo okaże się, ile trzeba będzie zapłacić za ubezpieczenie czy komitet rodzicielski albo zajęcia sportowe – chce mi się płakać. Gdyby nie ten kredyt… Mieszkamy w małej miejscowości pod Warszawą. Mąż zajmuje się wykończeniówką (ostatnio mają bardzo słabopłatne zlecenia), ja pracuję w bibliotece. Może nie zarabiamy kokosów, ale przez wiele lat udawało nam się wiązać koniec z końcem i nawet odłożyć coś na tzw. czarną godzinę. Oczywiście nigdy nie nosiłam markowych torebek ani butów. Sama maluję sobie paznokcie, a włosy obcina mi koleżanka. Z nowych rzeczy dla siebie i męża od dawna kupuję tylko bieliznę i buty na bazarku. Poza tym nowe rzeczy (spodnie, koszulki, bluzy, kurtki) kupowaliśmy tylko Jasiowi. I jakoś to było. Ale odkąd podwyższyli nam ratę kredytu… finansowo zrobiło się gorzej niż źle. Rok temu z jabłek był deser, teraz – obiad albo kolacja Noc z soboty na piątek spędziłam nad kartką z długopisem w ręku. Najpierw zrobiłam tę listę rzeczy do szkoły. Potem spis wydatków, które czekają nas do końca sierpnia i we wrześniu. Kombinowałam, jak obniżyć koszty. Nad rozpiską najtańszych posiłków zaczęłam płakać. Jeszcze w tamte wakacje zbierałam jabłka z naszej jabłonki tylko na szarlotkę. Teraz nie piekę szarlotek – szkoda mi jabłek. Przecież można z nich zrobić placki albo zapiec z ryżem i jest obiad albo kolacja. Jak sobie to uświadomiłam, rozżaliłam się na dobre. Wiem, że są ludzie, którzy mają lepiej, ale są i tacy co mają gorzej. Mamy dach nad głową (choć na kredyt), mamy co jeść (dziękuję, jabłoneczko), jesteśmy zdrowi. W naszym kraju nie ma wojny. Ale… jak pomyślę o synu w za małych spodniach, to coś mnie ściska za gardło. Jak sama chodziłam do szkoły, też miałam jedną parę nowych spodni, które rano suszyłam suszarką, żeby nie zakładać starych. 500 i 300 plus – kiedyś myślałam, że to dużo Jeszcze w tamte wakacje myślałam, że 500 plus i 300 plus to całkiem porządne wsparcie. Tak, dziś też mogę powiedzieć, że na pewno lepiej z tym niż bez tego. Myślę sobie, że kiedyś jeszcze musi być znów lepiej, prawda? Że nic nie trwa wiecznie, że raz na wozie, raz pod wozem. Coraz częściej jednak łapię się na myśli, że co będzie, gdy okaże się, że… pojawią się jeszcze trudniejsze okoliczności. Mam nadzieję, że to nie są jakieś początki depresji, bo nigdy nie należałam do czarnowidzów, a teraz… Powtarzam też sobie, że nie jestem jedyna, że wiele matek ma podobne problemy. I chcę wierzyć, że wszystkie damy radę. Marzena Piszemy też o: Dominika Gwit jest w ciąży! Wyznała, że czekała na to od wielu lat Przez „zwykły kaszel” niemowlę wylądowało w szpitalu. Uratowano je w ostatniej chwili! Dzieci miały być związywane przez księży na obozie religijnym w Tylmanowej
„Teściowa oszalała na punkcie wnuka. Kupuje mu wszystko, a potem ma do mnie pretensje, że znowu wzięła chwilówkę” [LIST DO REDAKCJI]
Kubuś ma cztery lata, a teściowa obsypuje go prezentami, odkąd pojawił się na świecie. Najpierw były to kocyki, grzechotki, koszulki… Dziś Kuba dostaje to, o czym tylko zamarzy i powie babci. Za ostatni zestaw z piratami zapłaciła prawie 400 zł.
Oczywiście nie omieszkała pokazać mi rachunku. I przekazać, że musiała wziąć chwilówkę. Bo nie starczyłoby jej na badania i lekarza. Leczy się prywatnie (nerki, endometrioza, zęby). Rzeczywiście, jeden zestaw dla Kubusia to koszt jednej wizyty u lekarza… Ale dlaczego to ja mam czuć się winna z tego powodu? Prezent to drugie imię babci Kiedy Kubuś się urodził, bardzo się cieszyłam, że tak go pokochała. Widać było, że uchyliłaby mu nieba. Teściowa pracowała, więc nigdy specjalnie nie pomagała mi przy dziecku. Ale kiedy już się pojawiała (najczęściej w weekendy), to obładowana prezentami. Myślałam, że to tylko tak na początku. Żeby wynagrodzić mi i synkowi, że nie ma tyle czasu co druga babcia. Już w pierwszym roku życia Kuby zorientowałam się, że Irena rywalizuje z moją mamą o względy wnuczka. Kiedy na roczek zamówiła gigantyczny tort jak z bajki i zestaw balonów z helem, postanowiłam z nią porozmawiać. Że wydaje za dużo pieniędzy, że przecież nie trzeba. Usłyszałam tylko, że gdyby siedziała w domu, to by miała czas upiec tort… Ale że pracuje i ma pieniądze, to na pewno nie będzie żałować dla jedynego wnuczka. Aż zaczęły się problemy… Teściowa prowadzi agencję ubezpieczeniową. Ma dużo znajomych. Jak wspomniałam, leczy się prywatnie. Sporo inwestuje nie tylko w zdrowie, ale i wygląd. Fryzjer, kosmetyczka, markowe ubrania, buty. Bardzo łatwo mi sobie wyobrazić, że kiedy wszystko zaczęło drożeć (benzyna, żywność), budżet przestał się jej spinać… Pierwszy raz zaczęła narzekać zimą. Rozmawiałyśmy o drożyźnie i Irena powiedziała, że w sklepach podrożały już i tak piekielnie drogie zabawki. – Przecież nie musisz mu kupować najdroższych zestawów – zauważyłam. – Ale nie chcę kupować mu też badziewia – zaperzyła się. Miałam na końcu języka, żeby w takim razie nie kupowała nic, ale znając Irenę, wiedziałam, że jej słowo musi być ostatnie. Odpuściłam. Ale powiedziałam o wszystkim mężowi – Bartek ma chyba na nią największy wpływ. Mąż niestety powiedział, że chyba jego matka powinna sama wiedzieć, jak zarządzać pieniędzmi. Prezenty na kredyt Niestety, kolejne weekendy upływały pod znakiem kolejnych upominków. Markowe T-shirty, drogie klocki, samochodziki… W czerwcu wprost powiedziała mi, że wzięła chwilówkę. I że chyba faktycznie przystopuje z tymi prezentami. A potem pojechała do przyjaciółki nad morze i wróciła z ogromnym pudłem dla Kubusia… Po co zwierzała mi się, że jest spłukana? Nie wiem. Ale czułam się winna! Faktem jest, że Kuba lubi obie babcie. Ale inaczej. Z babcią Tereską jest po prostu bardziej zżyty. Nic dziwnego, bo to z nią więcej się bawi, razem chodzą do parku i w ogóle. Obawiam się jednak, że babcia Irena kojarzy mu się tylko z upominkami… Kiedy teściowa ma przyjść – cieszy się, bo chyba już wie, że przyjdzie… prezent. Teraz już za każdym razem słyszę od teściowej o drożyźnie. Dochodzą uwagi typu, że co będzie, jak zacznie przychodzić bez prezentów. Czy też będzie tak bardzo kochana… Że wtedy to już nie będzie się liczyć jako babcia. Szczerze? Nie wiem, co mam jej odpowiadać. Wiem, że nie mam ochoty słuchać o jej problemach finansowych wypowiedzianych tak, jakby odpowiedzialność za nie po części ponosił mój syn, ja a może i jeszcze moja mama? I jeszcze jedno: po co pokazuje mi te paragony? Myśli, że będę oddawać jej pieniądze? Czy ktoś był w podobnej sytuacji? Olga Zobacz także: Dzieci miały być związywane przez księży na obozie religijnym w Tylmanowej Agnieszka Włodarczyk pokazała brzuch po ciąży i... dystans do swojego ciała! Brawo! Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
„Mój niemowlak to terrorysta! Na sekundę nie mogę go odłożyć, do nikogo na ręce nie pójdzie. Oszaleję!” [LIST DO REDAKCJI]
Moje nowo narodzone dziecko akceptuje tylko mnie, z każdą inną osobą wpada w histeryczny płacz. Mam tego dość, nie daję sobie z tym rady.
Cześć! Moje życie dla wielu z Was mogłoby się wydawać bajką. Pochodzę z dobrej rodziny, mam kochających rodziców, którzy od zawsze mnie wspierali i szanowali moje życiowe wybory. Właśnie dzięki nim skończyłam dobre studia, a od razu po studiach dostałam się na staż do dużej korporacji, gdzie pracuję do dziś. W pracy poznałam także mojego męża, Daniela. Jak w bajce Pracowaliśmy w tej samej firmie, ale w innych działach. Poznaliśmy się w… windzie. Któregoś dnia on uśmiechnął się do mnie, ja odpowiedziałam tym samym. Z biegiem czasu sytuacja zaczęła się powtarzać, niby „przypadkiem”. „Przypadkiem” zaczął robić sobie kawę obok mojego biurka, „przypadkiem” ja coraz częściej zaczęłam zaglądać do działu IT (chociaż mój komputer działał bez zarzutu). Od uśmiechu do uśmiechu, od kawy do kawy, zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Od tamtej chwili jesteśmy w nieustannym dialogu, chociaż minęło już ponad pięć lat. Jak można się domyślić, jesteśmy małżeństwem. Większość naszego związku poświęciliśmy na rozwój zawodowy i podróże. Po czterech latach wspólnego życia, po zrobieniu listy za i przeciw zdecydowaliśmy się na dziecko, Od początku naszego związku wiedzieliśmy, że chcemy mieć rodzinę, że to dla nas największa wartość. Przeanalizowaliśmy wszelkie aspekty – mieliśmy dobrą, stabilną, dobrze płatną pracę. Mogliśmy pozwolić sobie na dwa zagraniczne wyjazdy w roku. Kupiliśmy trzypokojowe mieszkanie (na kredyt, wiadomo). Oboje chcieliśmy mieć dziecko. Nic nas nie powstrzymywało. Rodzina 2+1 Po stosunkowo krótkim czasie udało mi się zajść w ciążę. Nigdy nie zapomnę tego wybuchu euforii na wieść o tym, że zostaniemy rodzicami. Ciąża była zaplanowana, wyczekiwana i bardzo chciana. Oboje z mężem byliśmy bardzo zaangażowani w przygotowania do narodzin dziecka. Chcieliśmy być świadomymi rodzicami, więc nieustannie dokształcaliśmy się w tym temacie. Wiedzieliśmy, że może być ciężko. Że niewyspanie się w końcu da się we znaki. Że życie nigdy nie będzie już takie samo. Mimo to byliśmy dobrej myśli i nie mogliśmy doczekać się momentu, w którym to poznamy się z Leosiem, naszym synem. W końcu nadszedł ten dzień. Poród był względnie szybki i na moje szczęście, pod znieczuleniem. Radość była nie do opisania. Przez pierwsze dwa tygodnie nie chciałam, by ktoś poza mną zajmował się Leonem. Chciałam mieć go na wyłączność, bo sądziłam, że tylko ja jestem w stanie dać mu to, czego potrzebuję. I właśnie tu popełniłam błąd. Po jakichś dwóch euforycznych tygodniach hormony nieco opadły. A właściwe nie nieco. Całkowicie. Na ich miejsce weszło niesamowite, niespotykane wcześniej zmęczenie i wyczerpanie organizmu. Jedyne, o czym marzyłam, to kilka godzin dla siebie. Bez noworodka przyssanego 24/7 do piersi. Tylko ja, wanna, a potem łóżko. Niestety, po dwóch tygodniach urlopu ojcowskiego Daniel musiał wrócić do pracy. Przez te dwa tygodnie ja zdążyłam uzależnić od siebie dziecko, i to dosłownie. Tak, wiem, noworodki potrzebują swojej mamy jak powietrza. Wiem to i rozumiem. Problem jest w tym, że ja, zamiast dać tacie dziecko i sama odpocząć, nosiłam je bez przerwy. Wydawało mi się, że jak odłożę je do łóżeczka, to Leon będzie taki opuszczony, taki samiuteńki. W tamtym momencie wydawało mi się to okrutne, dlatego też cokolwiek bym nie robiła, nosiłam dziecko w chuście. I dopóki w niej było, wszystko było okej. Nie dawałam rady Schody zaczęły się, kiedy dziecko zaczęło odczuwalnie przybierać na wadze, a ja czułam coraz większe zmęczenie. Z odsieczą przybyła moja mama, która słysząc mój łamiący się, zmęczony głos, postanowiła przyjechać i zająć się wymarzonym wnukiem. I chociaż kochała go bardzo i robiła wszystko, by Leoś poczuł się z nią komfortowo, gdy brała go na ręce, zaczynał płakać. Wyć. Drzeć się wniebogłosy. Podobnie było wtedy, kiedy to tata brał go na ręce. I druga babcia. I moja przyjaciółka. I dziadek. Ktokolwiek inny nie próbował się nim zająć, zawsze kończyło się to tak samo – płaczem. Okrutnym płaczem. Co gorsza, sytuacja miała się tak samo, kiedy to ja próbowałam odłożyć Leosia do łóżeczka, jak już usnął. Kończyło się tak samo – wyciem. W mojej głowie urosło to już do rangi zwierzęcego ryku, którego nie mogłam wytrzymać. Muszę przyznać, że miałam już naprawdę źle myśli – że albo zrobię coś sobie, albo dziecku. Wiedziałam, że tak będzie, jednak teoria a praktyka to dwie różne rzeczy. Wiedziałam też, że muszę zadbać o siebie, bo inaczej mogłoby to się skończyć tragedią. Happy end Postanowiłam wyjść. Wyjść do fryzjera. Po prostu, po dwóch miesiącach bycia mamą 24/7, tak naprawdę bez pomocy, potrzebowałam znowu poczuć się człowiekiem. Nakarmiłam Leosia, ucałowałam i zostawiam go z tatą. Gdy wychodziłam, słyszałam jak płacze – myślałam, że serce mi pęknie. Wiecie, jak to jest. Macie świadomość, że dziecko jest pod najlepszą możliwą opieką, ale i tak wygrywa instynkt. Tym razem postanowiłam go nieco zagłuszyć. I poszłam do fryzjera. I na kawę. Nie było mnie jakieś dwie godziny. Na początku miałam wyrzuty sumienia, że jestem beznadziejną matką, że zostawiłam dziecko samo, kiedy mnie potrzebowało. Miałam ochotę zadzwonić od razu po wyjściu, ale wiedziałam, że to nie jest dobry pomysł. Kiedy wróciłam, Leoś spał. I to nie z wycieńczenia. Daniel powiedział, że po moim wyjściu Leon faktycznie płakał, ale nie trwało to jakoś długo. W tym czasie Daniel próbował opowiedzieć naszemu synowi o otaczającym go świecie – czyli chodził po domu i pokazywał mu różne rzeczy. Leonowi całkiem się to spodobało. Nie płakał. Nic się nie stało. Ja odpoczęłam. Syn spędził czas z tatą. Postawmy się na pierwszym miejscu Od tamtej pory minęło kilka miesięcy. Wychodzę dwa razy w tygodniu. Albo z przyjaciółką, albo na jogę, którą praktykowałam jeszcze przed ciążą. Znowu czuję się człowiekiem. I dobrą matką. Bo dobra matka dba o to, aby i ona czuła się dobrze. Odkąd jestem spokojniejsza i bardziej wypoczęta, Leon też stał się jakby spokojniejszy. Pamiętajcie, mamy – macie prawo do odpoczynku. Kiedy leci się samolotem z dzieckiem, wytyczne mówią, że w przypadku awaryjnego lądowania maskę najpierw zakłada się sobie, potem dopiero dziecku, bo aby pomóc swojemu maluszkowi, najpierw musisz zadbać o siebie. I tego się trzymajcie. Weronika Zobacz także: „Moja mama nie chce zajmować się wnukiem, bo mówi, że jest podobny do ojca” [LIST DO REDAKCJI] „Znajoma zabrała 7-latkę na wesele. A wcześniej do kosmetyczki i na solarium. Czułam się przy niej jak szara myszka!” [LIST DO REDAKCJI] „Córka wciąż śpi w naszym łóżku, a mój mąż jej na to pozwala. Mnie brakuje intymności!”
„Sąsiad chodzi w samych slipkach po podwórku - zwróciłam mu uwagę, by ubrał się, gdy moje dzieci bawią się w ich ogrodzie z jego córkami” [LIST DO REDAKCJI]
Ręce opadają. I jestem pewna, że większość mam przyzna mi rację... We wtorek miała miejsce pewna przykra sytuacja, która wytrąciła mnie z równowagi. Wtedy zaczęły się te upały i Maciek, nasz sąsiad, od rana krzątał się po podwórku. W samych slipkach. No i klapkach.
Już przy śniadaniu, moje dzieci (Leoś ma 5 lat, a Hania 8) zaplanowały, że zaraz idą do Oli i Wiktorii (córki sąsiadów w wieku 7 i 8 lat). Miałam wolne, więc postanowiłam, że ich odprowadzę i przy okazji pogadam z Maćkiem, żeby założył przynajmniej jakieś dłuższe szorty. Na dzień dobry zobaczyliśmy jego wypięty tyłek Do tej pory z sąsiadami żyliśmy bez zarzutu. Wprowadzili się obok pięć lat temu i bardzo się cieszyłam. Że są w naszym wieku, że mają dzieci, a szybko okazało się też, że to bardzo fajni ludzie. Nasze dzieci też bardzo się lubią. Małgosia pracuje w ministerstwie i często wraca do domu po 19. Maćka widujemy częściej – zajmuje się wykończeniówką i „ogarnianiem” spraw mieszkańców kamienicy, którą wynajmują kilku rodzinom w sąsiednim mieście. Jego pasją jest uprawianie egzotycznych roślin – i w ten wtorek właśnie kręcił się cały czas wokół swoich fig, bananków i innych. Jak wchodziliśmy do ogrodu, naszym oczom ukazał się wypięty, owłosiony tyłek sąsiada, z widocznym u góry rowkiem… Maciej pochylał się przy jednej z roślinek, na szczęście szybko się wyprostował i odwrócił. Chociaż tak naprawdę to nie jestem tego taka pewna… Z przodu również prezentował się niezbyt schludnie. – Maciek, weź się trochę bardziej odziej, co? – wzięłam go na stronę pod pretekstem pogawędki przy papierosach. Być może powiedziałam to zbyt lekkim tonem, bo wziął to za żart. – Ja się nie mam czego wstydzić – odpowiedział ze śmiechem. Sąsiad: „Jestem u siebie!” Zaczęłam mu tłumaczyć, że Antek (mój mąż) nawet jak wychodzi z łazienki po kąpieli to w luźnych bokserkach albo w spodniach. I że wolałabym, żeby teraz, ze względu na Hanię, też się przebrał w jakieś spodenki. – Chyba żartujesz. Jestem u siebie. Jakby co, to droga wolna! – usłyszałam w odpowiedzi. Zagotowana zabrałam oboje dzieci z powrotem do domu. Pierwsza sąsiedzka wojna? Proszę bardzo! Na drugi dzień znów łaził po ogrodzie w (tych samych!) slipach. Nie było żadnego „cześć”. Dziś rano, jak wieszałam pranie, widziałam Małgosię – ona jednak udawała, że mnie nie widzi. Czyli właśnie pierwszy raz mamy sąsiedzką wojnę. I o co? O inne spojrzenie na przyzwoitość! Proszę bardzo! Oczywiście o wszystkim powiedziałam Antkowi i on przyznał mi rację. Też nie chciał, żeby jego córeczka patrzyła na genitalia sąsiada wymykające się spod slipów. Mąż uważa jednak, że pewnie rozmawiałam z Maćkiem zbyt emocjonalnie. A ja przecież wiem, że nie… Rozumiem, że jest gorąco. Rozumiem, że „wolnoć Tomku w swoim domku”. Ale chyba też, jak świat światem, obowiązują jakieś zasady… Równie dobrze mógłby chodzi po tym swoim rajskim ogrodzie goły jak biblijny Adam. Jeśli uważa, że to ok wobec jego córek – nie ma sprawy. Ale jeśli chodzi o moją córkę – mam prawo ją bronić przed takimi widokami. Poza tym uważam, że Maciek stawia swoje córki w głupiej sytuacji – ja np. bym nie chciała, żeby moi znajomi patrzyli na tyłek mojego ojca. Po prostu czułabym się zażenowana! W związku z tym, że sąsiad nas wyprosił – nie zamierzam wyciągać ręki ani udawać, że nic się nie stało. Szkoda mi tylko dzieci, bo nawet nie wiem, jak im wytłumaczyć, dlaczego nie mogą iść do sąsiadów, ani dlaczego oni nie przychodzą do nas. Może jednak to dobra okazja, by porozmawiać na temat kultury osobistej, która obowiązuje nawet w najbardziej upalne dni… Natalia Piszemy też o: Kolejne niemowlę zostawione w samochodzie. Matka na zakupach, w taki skwar! Te plakaty są reprymendą dla kobiet Lekarz gwałcił pacjentki w czasie cesarki
„Brudne nogi i tanie chipsy. Babcia wzięła moją córkę na działkę i tam pozwala jej na wszystko. Rozpuści mi dziecko!” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj wzięłam wolny dzień i pojechałam na działkę moich rodziców. I do wczoraj uważałam, że pomysł, by córka spędziła tam część wakacji, jest rewelacyjny. Świeże powietrze, trzy kroki na plażę nad rzeką, na działce zatrzęsienie ekologicznych truskawek, malin, marchewek, pomidorów… Nawet nie przyszło mi do głowy, że popełniam straszny błąd.
Bardzo się myliłam co do mojej mamy, którą do tej pory uważałam za rozsądną kobietę. Według męża i mojego ojca nie dzieje się nic złego… Córka jest wręcz zachwycona. Ale ja na samą myśl, co tam się dzieje, dostaję gęsiej skórki. Codzienne „święto brudasa” Kiedy przyjechałam, Julka jeszcze spała. Było około godziny 11, więc postanowiłam ją obudzić. Odchyliłam kołderkę, żeby połaskotać ją delikatnie w stopę. I zatkało mnie. Nogi były brudne jak święta ziemia! Jak można położyć 5-letnie dziecko spać i nie dopilnować, żeby miało czyste nóżki?! Odruchowo obejrzałam jej dłonie. Czarne pazury, ręce lepiące, podrapane… Zrobiło mi się słabo. Juleczka się obudziła i od razu zaczęła opowiadać, jak tu jest super. – Widzę, że wczoraj babcia zrobiła ci nawet dzień brudaska – zagaiłam, wymownie patrząc na jej stopy. – Codziennie mamy święto brudasa – zaśmiała się Julka. Pomyślałam, że to faktycznie „super”. I już mocno zaniepokojona zapytałam o mycie zębów. Usłyszałam tylko „Raz myłam”. Od tygodnia moje dziecko raz myło zęby! I to będąc pod opieką mojej matki, która wychowywała mnie i brata w kulcie dbania o zęby i o higienę w ogóle. Zamiast malin i marchewek: tanie chipsy i cukierki A to wcale nie był koniec. Okazało się bowiem, że moja matka zgromadziła zapasy cukierków i chipsów. Nawet nie chciałam myśleć o tym, jak często uzupełnia je o nowe „przysmaki”. – Babcia ci to kupiła? – zapytałam Julkę, biorąc do ręki opakowanie po najtańszych chrupkach. – Ja wybrałam, babcia kupiła – usłyszałam w odpowiedzi. Musiałam się przejść, żeby ochłonąć i nie zrobić matce awantury. Poszłam nad rzekę i zastanawiałam się, co mam zrobić. Czy zabrać dziecko z powrotem do domu, czy spróbować porozmawiać z mamą? OK, nie ustalałam z nią żadnych zasad dotyczących pobytu Julii, ale… nie miałam pojęcia, że zostaną zaniedbane tak podstawowe rzeczy. Szkoda, że jeszcze nie dają jej piwa (w końcu są wakacje) Wróciłam i zastałam córkę z dziadkami przy szklaneczkach z jakąś podróbką coli. W domu Julka nigdy nie pije coli, bo nie lubi… Doskonale wie jednak, że to nie jest zdrowy napój. Tak samo wie, że chipsy i cukierki to nie są rzeczy, które je się codziennie bez umiaru. I że pierwszą rzeczą po porannym siusiu jest umycie rąk, a potem buzi i oczu (jak to mówimy „z resztek snu”). Tymczasem popijała tę colę z „resztkami snu” w oczkach. Ręce były tak samo brudne jak wtedy, gdy ją obudziłam… Natychmiast wysłałam ją do łazienki. Wtedy też powiedziałam babci, że nie wierzę w to, co widzę… W te czarne nogi i paznokcie, chipsy, cukierki i przekonanie Julki, że to wszystko jest super. Usłyszałam, że „Są wakacje, a tu jest wieś”. Że codziennie są nad rzeką, gdzie Juleczka brodzi sobie w wodzie, więc nóżki na pewno myte są codziennie. Poza tym mama okłamała mnie, bo powiedziała, że Julka myje zęby codziennie. Za to przyznała, że nie bardzo chce jeść warzywa i owoce. Że „skubnie sobie najwyżej trochę borówek”. Że „jak to dzieciak”. Dziadek dodał, że mała woli chipsiki, które jemu też bardzo smakują. I że wieczorami podjada je do piwka. Naprawdę, czekałam, aż powiedzą, że piwo też małej dają. Bo są wakacje, bo przesadzam, bo przecież „dzieciak zdrowy i zadowolony jest”. Do cholery, pewnie, że jest, skoro nie obowiązują żadne zasady! Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju” Po powrocie opowiedziałam wszystko mężowi. Usłyszałam: „Weź, wyluzuj”. Weź, wyluzuj… Babcia rozpuści mi dziecko jak dziadowski bicz, a ja mam się wyluzować. Wiedząc, że kładzie się spać i wstaje lepiące od brudu i je śmieci! W sobotę jadę na działkę i jeśli córka znów będzie brudna jak nieboskie stworzenie – natychmiast zabieram ją z powrotem. Oczywiście dziecko nic z tego nie zrozumie i będzie uważało mnie za potwora. Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju”. Już słyszę awantury o każde mycie… Magda M. Piszemy też o: Lekarze, zamiast zajmować się porodem, musieli zająć się... tatą. Wszystko nagrała kamera Niemowlę samo w samochodzie. W upał! Matka poszła na zakupy „Dzieci w telefonach na wakacjach to plaga. Rodzicom tak wygodnie, tylko maluchów żal” [LIST DO REDAKCJI]
„Zostałam wyproszona z autobusu, bo moje dziecko płakało. A przecież to tylko dziecko, ma prawo krzyczeć” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj spotkała mnie wyjątkowo przykra sytuacja. Jechałam z 2,5-letnim synkiem autobusem miejskim. Aleks od rana miał gorszy dzień i był wyjątkowo marudny. Nie podobało mu się, że nie jedziemy do babci samochodem, więc już na przystanku zaczął głośno płakać.
Próbowałam odwracać jego uwagę, zagadywać o pierożkach u babci, ale wszystko na nic. Uznałam więc, że przestanę reagować. Taki sposób poradziła mi koleżanka – według niej dzieci często płaczą, bo wiedzą, że mogą tym coś wskórać, wywołać u rodziców pożądaną reakcję. Najpierw tylko dziwnie patrzyli... W autobusie wciąż płakał. Udawałam, że nie słyszę. Żeby wiedział, że mnie to zupełnie nie rusza. Że ma prawo do swoich emocji, krzyku, ale ja – mam prawo do tego, by nie spełniać wszystkich jego zachcianek. W pewnym momencie zorientowałam się, że pasażerowie dziwnie na nas patrzą. Aleks po trzecim przystanku już bardziej udawał, że płacze, niż faktycznie płakał. To był bardziej taki krzyk. Uznałam to za dobry znak, z nadzieją, że wkrótce przestanie. Niestety, właśnie wtedy osoby, które jechały z nami autobusem, naskoczyły na mnie. Autobus jak więzienie u terrorystów??? Zaczęła kobieta, mniej więcej w moim wieku, czyli około trzydziestki. Mówiła głośno, ale raczej dlatego, bym ją usłyszała niż ze złości. Zaproponowała, żebym może wysiadła z synkiem, poczekała, aż się uspokoi i wsiadła do kolejnego autobusu. Zanim skończyła mówić, włączył się jakiś mężczyzna. Ten już krzyczał wyraźnie poirytowany. Że w miejscu publicznym takie zachowanie dziecka jest niedopuszczalne. I czy wiem, że terroryści torturują swoich zakładników, puszczając im nagranie dziecięcego płaczu. I że on właśnie czuje się jak zakładnik u kresu wytrzymałości. Akurat autobus zatrzymał się na przystanku. Kierowca chyba usłyszał awanturę, bo podszedł do nas i powiedział: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem”. Patrzyłam na niego jak osłupiała, a on: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem, bo muszę jechać dalej”. Wtedy wstałam, wzięłam Aleksa za rękę i wyszliśmy. W szczerym polu też by nas wysadził? Napiszę skargę! Synek przestał płakać, ale dalej poszliśmy już piechotą. Musiałam ochłonąć. W środku wszystko się we mnie trzęsło. Jak można porównać matkę z dzieckiem do terrorystów? Jak można wyprosić matkę z dzieckiem z autobusu? Tylko dlatego, że małe dziecko okazuje płaczem swoją frustrację? Małe dziecko, które dopiero uczy się panować się nad swoimi emocjami? Które – tak jak każdy człowiek – ma prawo do swoich emocji? Na samo wspomnienie tej sytuacji zaczynają trząść mi się ręce. Zamierzam napisać skargę na tego kierowcę. Nie znam jego nazwiska, ale wiem jaki numer miał autobus i o której godzinie był kurs. Mam nadzieję, że zachował się w ten sposób po raz pierwszy i ostatni. A gdyby to był autobus dalekobieżny? Też byśmy zostali wyproszeni? Na przykład w szczerym polu? Justyna Piszemy też o: Moje dziecko zjadło niemyte jagody i wylądowało w szpitalu. To straszne, co powiedziała lekarka! Głową dziecka wybił szybę w aucie. Teraz czeka na wyrok Porzucił malucha w przedszkolu, gdy odkrył, że to nie jego dziecko
Chcecie odpocząć w wakacje, ale jak daję dziecku telefon i macie spokój, to nazywacie mnie "złą matką" [LIST DO REDAKCJI]
Apeluję o rozsądek. O to, by zanim wylejecie na kogoś wiadro pomyj, chwilę się zastanowić. Oczywiście najprościej jest oceniać (i to źle oceniać). Nieco więcej wysiłku kosztuje szersze spojrzenie na sprawę...
Na plażach, w pociągach, w restauracjach oczekujecie dzieci, których nie widać i nie słychać. Bo macie wakacje i potrzebujecie ciszy, czystości, relaksu. A jeśli zobaczycie, jak matka daje dziecku telefon – macie ochotę publicznie ją zlinczować. Obawiam się, że by wypocząć, potrzebny Państwu wehikuł czasu. O, przed wojną to dzieci były idealne… Sporo się nad tym zastanawiałam. I doszłam do wniosku, że w wielu z nas wciąż pokutuje obraz dziecka z XIX wieku lub przynajmniej sprzed wojny. To wtedy w kurortach można było spotkać (gdzieniegdzie) chłopców w marynarskich ubrankach i dziewczynki z kokardami we włosach. Siedzących prosto. Milczących. Nie odzywających się bez pytania. Grzecznie odpowiadających: „Tak, proszę mamy”. I oczywiście bez telefonów komórkowych w rękach. W PRL też było nieźle Podobnie grzeczne dzieci zdarzały się jeszcze w PRL. Sama pamiętam, jak mama prasowała mi kokardę do włosów… W pociągu popijało się kompot i patrzyło przez okno. W restauracji… nie wiem, nie chodziliśmy do restauracji, tylko na zapiekanki do budki. Nad morzem też nie bywaliśmy, musiała wystarczyć mała rzeczka za miastem, gdzie chlapaliśmy wodą, darliśmy się wniebogłosy, ale nie przeszkadzaliśmy nikomu, bo żadnego dorosłego w pobliżu nie było. I to, czy ktoś zsika się do rzeki, bo nie wytrzyma – nikogo nie obchodziło. Ale dziś jest XXI wiek Jak łatwo się domyślić – kiedyś było inaczej. Dziś inaczej wychowujemy dzieci. Nie wiem, czy lepiej – ale chyba wolimy myśleć, że tak, że lepiej. Że na szczęśliwszych, świadomych swojej wartości ludzi. Przytulanych, swobodnych, obdarowywanych prezentami z okazji i bez okazji. Niestety XXI wiek to również telefony komórkowe i internet. I nawet jeśli bardzo tęsknimy do zamierzchłych dziejów bez telefonów i internetu – nic na to nie poradzimy. Zresztą większość dorosłych nie widzi nic złego w swoich uzależnieniach (nie tylko od internetu), wręcz przeciwnie, bardzo sobie chwali. Poprawcie mnie, jeśli się mylę. Daję dziecku telefon również z myślą o innych Moja córka ma 7 lat. Od września pójdzie pierwszy raz do szkoły. Uznałam, że to najwyższy czas, by nauczyła się obsługiwać smartfon. Inaczej może stać się obiektem kpin rówieśników… Dostaje telefon np. w restauracji, gdy czekamy na kelnera z zamówieniem. Wiem, w co klika. To nie jest Tik Tok, ani portal randkowy. Ogląda zdjęcia jaszczurek i innych gadów, bo ma na tym punkcie totalnego bzika. Niestety, w internecie tych zdjęć i informacji jest najwięcej – w żadnej książce nie znalazłyśmy tyle informacji o „latających jaszczurkach”. W tej restauracji byłyśmy razem z moją przyjaciółką i jej synami. Chłopcy też dostali telefon (jeden), bo uwielbiają grać w matematyczne gry (ćwiczą dodawanie i odejmowanie). Gdyby nie telefony – trójka naszych dzieci prawdopodobnie narobiłaby sporo zamieszania na cały lokal. Obie z Martą znamy ich możliwości… Ostatnio, na przystanku autobusowym, dostało nam się za „głośne, rozwydrzone, rozpieszczone dzieciaki”. A w tej restauracji usłyszałyśmy z kolei wypowiedzianą pod nosem reprymendę mijającej nasz stolik starszej pani: „Najlepiej dać dzieciom telefon i plotkować.” Ta pani najchętniej widziałaby nasze dzieci siedzące przy stoliku z liczydłami lub książką. Może nawet w wyprasowanych marynareczkach. Albo w ogóle by ich najchętniej nie widziała… Ale to jest jej problem, a nie mój. I będę dawać córce telefon. Również z myślą o komforcie osób, które nie lubią dziecięcego hałasu w miejscach publicznych. Lidka M Piszemy też o: To „tylko” bostonka? Mylimy ją z HFMD! Słyszała, że nie powinna zachodzić w ciążę, bo jest niskorosła. „To nie była łatwa decyzja” Linie lotnicze „zgubiły” dziecko. Matka dziewczynki usłyszała, że jej córka zaginęła
„Kąpałam się z dziećmi w jeziorze, a obok ktoś wpuścił do wody psy! Jak można być tak bezmyślnym?” [LIST DO REDAKCJI]
Z tego co piszecie, wynika, że lato sprzyja postawom egoistycznym. A przynajmniej, że w wakacje widać to bardziej niż kiedykolwiek. Niestety, muszę dorzucić kamyk do tego ogródka. Chodzi o niedawną sytuację, która spotkała mnie i moje dzieci nad jeziorem.
Przyjaciele mają na Mazurach działkę. Kiedy nas zaprosili, bardzo się ucieszyliśmy. Nasze dzieciaki jeszcze nigdy nie spały pod namiotem. Oglądając zdjęcia tego miejsca, nie mogłam napatrzeć się na pomost wychodzący w jezioro… Mała plaża, zielone szuwary, no raj na ziemi. Niestety, o ile działka to wydzielony i ogrodzony teren – ścieżka wzdłuż plaży jest wspólna dla wszystkich… Jezioro jak z bajki Przyjechaliśmy koło południa, przyjaciele już na nas czekali, pomogli nam rozbić nasze obozowisko. Dzieciaki jak najszybciej chciały znaleźć się w wodzie. Zresztą nie tylko one. Przebraliśmy się w kostiumy i ruszyliśmy nad jezioro, od którego dzieliła nas tylko furtka. Brzeg, pomost, szuwary – wszystko to wyglądało dużo piękniej niż na zdjęciach. Słońce odbijało się w wodzie brylantowo (uwielbiam ten blask wody), gdzieś daleko płynęły łabędzie. Dzieciaki brodziły przy brzegu, ja z przyjaciółką siedziałam na pomoście z nogami w wodzie, co i raz biorąc udział w wodnych szaleństwach dzieci. Trzy wielkie psy jak włochate tsunami W pewnym momencie w gromadkę dzieci pochylonych nad znalezioną na dnie muszelką wpadło włochate tsunami. To stało się tak szybko, że w pierwszej chwili nie wiedziałam, co się dzieje. Potrzebowałam czasu, by w tym kłębowisku rozróżnić trzy wielkie psy, kręcące się wokół i chlapiące wodą na potęgę. Przewróciły dwoje najmłodszych dzieci, reszta oniemiała. Podbiegłyśmy z Kasią do maluchów, co psy uznały za zaproszenie do zabawy. Zaczęły skakać, opierając się łapami o nasze ramiona i plecy. Moja córka zaczęła płakać. Mnie wszystko w środku „latało” z emocji. Właścicielka uśmiechnięta i zrelaksowana… Zaczęłam się rozglądać za właścicielem tych psów. Na ścieżce stała sobie pani i rozmawiała spokojnie przez telefon. Zaczęłam do niej krzyczeć. Niespiesznie zakończyła rozmowę i wolno ruszyła w naszym kierunku. Zrelaksowana i uśmiechnięta od ucha do ucha. Wtedy trafił mnie szlag. „Czy pani jest normalna? Jakim prawem pani psy straszą i przewracają dzieci? Jakim prawem włażą tu ze swoimi brudnymi kłakami i dupami?”. Oczywiście nie pamiętam, czy mówiłam dokładnie te słowa, ale sens był właśnie taki. Pani zacisnęła zęby (widziałam) i spokojnym tonem zaczęła przekonywać, że to bardzo przyjazne psiaki. I że skoro nie są mile widziane, to już je zabiera. Tylko że to okazało się to trudniejsze, niż się jej wydawało. Psy w ogóle jej nie słuchały. Nawet jak jeden podszedł, by dać się złapać na smycz, to dwa pozostałe dalej skakały w wodzie wokół bojących się poruszyć dzieci. Wszystkie trzy szczekały przy tym jak szalone. W powietrzu unosił się smród mokrej, psiej sierści (nienawidzę tego). Bo nie było znaku o zakazie kąpieli psów Wreszcie się udało i pani, ciągnięta na wszystkie strony przez swoje „pieski”, oddaliła się, nie mówiąc nawet „przepraszam”. Na pożegnanie usłyszałam, żebym się tak nie denerwowała i że tu nie ma żadnego znaku o zakazie kąpieli psów. No, faktycznie nie było. Zabrakło nie tylko znaku, ale i jakiegokolwiek pomyślunku ze strony tej kobiety. Jak mogła tak beztrosko spuścić trzy wielkie psy ze smyczy? Jak mogła myśleć wyłącznie o tym, by te JEJ cholerne psy wybiegały się, wykąpały, wyszczekały się kosztem naszych nerwów? Naprawdę tak trudno przewidzieć, że w wakacje, nad jeziorem mogą być małe dzieci? Że impet, z którym te psy wpadły do jeziora, mógł nie tylko je wystraszyć, ale i zrobić im krzywdę? Powinna zostać ukarana! Żałuję tylko jednego. Powinnam iść za nią, by już nie robić awantury przy dzieciach, i zgłosić całe zajście na policję. Może wtedy przekonałaby się, że znaki to nie wszystko. Że jest też coś takiego jak myślenie. Nie tylko o sobie. Nad jeziorem spędziliśmy jeszcze dwa dni. Sama nie wiem, ile razy dzieci pytały, czy te psy znów przybiegną. Na szczęście pani wybierała na spacery ze swymi pupilami inne okolice. Wciąż uważam, że powinna zostać ukarana! Marzena Piszemy też o: Tajemnicza gorączka u dzieci: przyczyna nie jest jednoznaczna. Gabinety pękają w szwach Linie lotnicze „zgubiły” dziecko. Matka dziewczynki usłyszała, że jej córka zaginęła 6-latek zmarł w czasie wakacji w Egipcie, jego tata walczy o życie. Jak do tego doszło?
„Znajoma zabrała 7-latkę na wesele. A wcześniej do kosmetyczki i na solarium. Czułam się przy niej jak szara myszka!” [LIST DO REDAKCJI]
W sobotę byliśmy z rodziną na weselu kuzynki. Już przed wejściem do kościoła moją uwagę przyciągnęła dziewczynka w śnieżnobiałej sukience. Mimo że nie miała więcej niż 7 lat, miała na twarzy profesjonalny makijaż i opaleniznę prosto z solarium… Do tego te wystudiowane ruchy przy pozowaniu do zdjęć, siadanie z nogą na nogę… Czułam się przy tym dziecku jak kopciuszek.
Ta mała była z mamą, która nie kryła dumy z tego, jak prezentuje się jej córka. Sama bardzo elegancka i zgrabna. Miałaby też bardzo piękną twarz, gdyby nie nienaturalnie wydęte usta, prawdopodobnie „zrobione” za ciężkie pieniądze. Towarzyszący im mężczyzna wyglądał zupełnie zwyczajnie, żeby nie powiedzieć pospolicie. Wszystko to sprawiało, że cała trójka przyciągała wzrok chyba wszystkich gości. Może wszystko byłoby inaczej? Kiedy byłam mała, rodzice też zabierali mnie na wesela. Oczywiście za każdym razem „występowałam” w najlepszej sukience i czułam się jak księżniczka… Wczoraj nie mogłam się powstrzymać przed obejrzeniem zdjęć z tamtych czasów. I chciało mi się płakać. Z fotografii patrzyło na mnie co prawda uśmiechnięte, ale zaniedbane dziecko. Poczochrane, uchwycone w komicznych pozach podczas tańca… Co by było, gdyby moja mama miała czas, ochotę i pieniądze, by od najmłodszych lat pokazywać mi, na czym polega prawdziwy szyk? Może byłabym bardziej pewna siebie? Może naturalnie przychodziłoby mi teraz dbanie o siebie? Jestem zwyczajna jak kiełbasa Jasne, wygląd się nie liczy, a szczęśliwe dziecko to brudne dziecko… Patrząc na to w ten sposób, należy przyznać, że miałam bardzo szczęśliwe dzieciństwo. Kąpiel raz w tygodniu (no, mycie nóg w misce – częściej, zwłaszcza latem). Żadnych wizyt u dentysty. U fryzjera jako dziecko byłam może raz w życiu. W podstawówce moja kolekcja kosmetyków z mydła w kostce i szamponu powiększyła się o odżywkę do włosów (najtańszą) i śmierdzący płyn z apteki na pryszcze. Makijaż miałam na sobie pierwszy raz na studniówce – umalowała mnie sąsiadka, oczywiście swoimi kosmetykami. Na studiach kupiłam sobie pierwszy naprawdę dobry biustonosz. Po czym uznałam, że szkoda pieniędzy, bo spiera się i niszczy tak samo jak najtańszy stanik. Być może właśnie dlatego, jako czterdziestoletnia kobieta, wyglądam i czuję się zwyczajna jak kiełbasa. Nie umiem dbać o swój wygląd. I przy 7-letniej dziewczynce, świadomej swej eksponowanej urody, jestem jak szara myszka. Albo chodząca mysia szarość. W dżinsach i topie lub bluzie, z byle jakim kucykiem i w byle jakich oprawkach okularów. Zero makijażu, za to coraz więcej zmarszczek. Jako 40-latka poczułam kompleksy na widok 7-latki Do tej pory jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Jestem szczęśliwą żoną i mamą dwóch cudownych synków. Mamy mały dom z małym ogródkiem, dwa psy i dwa kotki. Pracuję jako recepcjonistka w przychodni weterynaryjnej. Uwielbiam chodzić po górach. I nigdy nie spodziewałam się, że w wieku 40 lat poczuję kompleksy na widok 7-latki. Może dlatego, że z powodu wieku dotarło do mnie, że straciłam najlepsze lata, nie słysząc ani razu, że wyglądam pięknie. Ani nawet, że jestem ładna. Dobrze, że nie mam córki, bo jak nic przekazałabym jej „prawdę”, że wygląd nie ma znaczenia… Ciekawe, jakie dziewczyny będą podobać się moim synom. Przyszło mi do głowy, że jeśli zakochają się w „księżniczkach” – będą mnie onieśmielać i wywoływać kompleksy, jak ta mała z wesela… Czy to wpłynie na nasze relacje? Chyba piszę ten list po to, by ktoś potwierdził to, co niby wiem: że wygląd tej „zrobionej” dziewczynki wcale nie gwarantuje, że będzie szczęśliwa i pozbawiona kompleksów. Że jej mama wręcz przesadza, ucząc ją od małego, że „dbanie” o siebie wymaga makijażu w wieku już kilku lat… Czy może w tym wyścigu XXI wieku o to, kto wygląda najpiękniej – nigdy nie jest za wcześnie (a może być tylko za późno)? Ada S. Piszemy też o: Wielkopolska: dziecko rozjechane przez ciągnik. To cud, że przeżyło! Przypadkowy mężczyzna uderzył 3-latka w twarz. Dziecko straciło przytomność Sejm przyjął kontrowersyjną ustawę: kajdanki, paralizatory i kaftany bezpieczeństwa w poprawczaku
„Rodzice na urlopie dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha! Po co bierzecie dzieci na wakacje?” [LIST DO REDAKCJI]
Od dwóch dni jestem z dzieckiem i mężem nad morzem i już mam dość. I nie chodzi o ceny i tłok, bo to jest nic. Przynajmniej w porównaniu z tym, co wyprawiają rodzice. To jakaś plaga. Dorośli ludzie zachowują się jak nastolatki. Nie chce mi się wierzyć, że są tacy na co dzień. To raczej jakiś syndrom psa spuszczonego z łańcucha.
Papierosy, trawka, piwko, wulgaryzmy, obrzydliwe zaloty i macanki… Są dorośli i to nie moja sprawa? Moja, bo zachowują się obrzydliwie na oczach dzieci. Mają wywalone na to, że są w miejscu publicznym. Dla nich liczy się chyba tylko to, że mają urlop. Że wzięli sobie wolne nie tylko od pracy, ale i od poczucia odpowiedzialności, rozsądku i trzymania na wodzy swoich popędów. W oparach absurdu Wczoraj cztery razy zmienialiśmy miejsce na plaży. Powód? Dym. Dwa razy, bo grupka rodziców kopciła fajki jedną za drugą. Dwa razy z powodu smrodu marihuany, od którego chce mi się wymiotować. Oczywiście za każdym razem państwo „dorośli” mieli pod opieką dzieci. Na oko w wieku od 2 do 8 lat. Ale rodzice wyglądali na tak przejętych, że wreszcie mogą się napalić, że dzieciaki robiły, co chciały. Dodam, że bawiąc się w piasku, cały czas musiały odrzucać niedopałki papierosów, których rodzice naprodukowali co niemiara. Mój mąż też pali. Ale w domu wychodzi na balkon, a na placu zabaw czy na plaży – odchodzi gdzieś dalej. Nie kiepuje papierosów gdzie popadnie. Okazuje się, że jest to tym dziwniejsze, że robi to nawet na urlopie. Tu biust, tam rowek Od pierwszego dnia nad morzem zauważyłam, że na urlopie kto trzeźwy, ten frajer(ka). Konieczny jest co najmniej lekki rauszyk. Taki, który odpręża i wreszcie pozwala czuć się swobodnie. Bo przecież na sucho odpocząć się nie da. Na sucho człowiek nie ma odwagi tak drzeć mordy. Na sucho się nie przewróci na męża koleżanki i nie chichocze, że „ale na ciebie lecę”. Na sucho nawet się człowiek nie zorientuje, że podczas tego „lecenia” pierś mu wypadła z bikini. A z majtek wystaje rowek. Czy to jest obrzydliwe? Nie, to jest zabawne! Przynajmniej w gronie podpitych osobników. Ludzie, zostawcie dzieciaki w domu i jedźcie na plażę nudystów! Tam się będziecie mogli roznegliżować na maksa. Oczywiście wieczorami imprezy odbywają się już na całego. Rauszyk to jest dobry w ciągu dnia, wieczorem – najlepiej schlać się tak, żeby ledwo stać na nogach. A co! Rozumiem, że alkohol jest dla ludzi. Ale jak robimy ze znajomymi imprezy, to dzieciaki są u dziadków albo z nianiami. Zastanawiam się, czy policja w miejscowościach turystycznych prowadzi jakieś wzmożone kontrole pod kątem pijanych rodziców. Obawiam się, że nie. W końcu na co dzień to nie patologia, której trzeba odbierać dzieci, tylko „normalni” ludzie. Na wakacjach przecież z dziećmi nic złego nie może się stać… Naprawdę? Lody i... lody Zastanawiam się też, czy przy dzieciach rozmawia się o seksie oralnym tylko na plaży, czy to temat, który porusza się bez względu na czas i miejsce. Tak, dwie mamy rozmawiały o tego typu aktywnościach, nie zważając, że obok bawią się ich dzieci. Ani na to, że wszystko słyszymy my. Mój mąż się śmiał, bo nasz syn zaraz zaczął pytać, kiedy pójdziemy na lody i czy możemy kupić maszynkę do robienia lodów w domu. Tak, rozumiem, że dorośli ludzie mają prawo rozmawiać na dorosłe tematy. Ale może jednak nie przy dzieciach i przy ludziach, których nie interesuje cudze życie erotyczne? Szanuję ludzi, którzy nie mają dzieci! Ludzie. Po co wy macie dzieci? Bo tak trzeba? Bo dzieci miała wasza babka i matka? Bo ksiądz nie dawał wam rozgrzeszenia za stosowanie antykoncepcji? Bo 500 plus? Bo wpadka? Wiem jedno: dobrze, że młodzi ludzie coraz rzadziej i później decydują się na dzieci. Po prostu są świadomi, że dziecko to ogromna odpowiedzialność, że nie są gotowi, że tak wolą. Mam nadzieję, że wasze dzieci, jak napatrzą się na wasze gówniarskie zachowanie, będą pewne, że wolą nie być takimi rodzicami. Od tego urlopu będę szanować wszystkich ludzi, którzy nie mają dzieci z własnej woli. Dominika Piszemy też o: 3-miesięczne niemowlę walczy o życie. Rodzice z zarzutami usiłowania zabójstwa. 900 plus zamiast 500 plus? Tak, jednak nie dla każdego! Przypadkiem zatrzasnęła dziecko w aucie. Musiała wybić szybę
„Moja córka pojechała na kolonie. Dzieci się śmieją, ona płacze mi codziennie w telefon, żebym po nią przyjechała” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka w sobotę wyjechała na swoje pierwsze kolonie. Kiedy zadzwoniła pierwszego wieczora, miała bardzo smutny głos. Wtedy jeszcze się tym tak bardzo nie przejmowałam. Ale już w niedzielę Oliwka, spłakana, powiedziała mi, że chce wracać, bo dzieci bardzo jej dokuczają. Śmieją się z niej, że jest gruba. Przezywają „tłustą oliwą”. Rozmawiałam z opiekunką kolonijną. Ale w poniedziałek Oli znów dzwoniła, znów płakała, znów prosiła, żeby po nią przyjechać. Powiedziała też, że tego dnia nic nie jadła…
Oliwka ma 11 lat. Uważam, że jest śliczną dziewczynką, mimo nadprogramowych kilogramów. Urodę ma po mężu, figurę po mnie. Jako dziecko też miałam kompleksy. Też byłam wyśmiewana. W klasie maturalnej przeszłam na dietę, która prawie doprowadziła mnie do anoreksji. Wiem, jak boli brak akceptacji. Teraz bardzo się boję o Oliwię. Pierwsze kolonie miały być cudowne Oliwka bardzo chciała jechać na te kolonie. Ona jest taka ciekawa świata i ludzi, że wyjazd w grupie, w której nikogo nie zna, wydawał się jej bardzo ekscytujący. Wspólnie wybierałyśmy miejsce i temat przewodni kolonii. Program „Obozu z adrenaliną” nad rzeką i wśród lasów prezentował się naprawdę obiecująco. Spływy kajakowe, rowerowe wyprawy, paintball, noc w lesie… Oliwka nie mogła się doczekać. Oboje z mężem cieszyliśmy się, że tak podchodzi do swoich pierwszych kolonii. „Mamo, na pewno poznam tam fajne osoby, prawda?” – zapytała mnie, kiedy pomagałam się jej pakować. „Pewnie!” – odpowiedziałam. Niestety, wiele wskazuje na to, że obie się pomyliłyśmy… „Mamo, zabierz mnie stąd” Po pierwszym dniu okazało się, że Oliwka zderzyła się tam z czymś, czego zupełnie się nie spodziewała. Wtedy chyba jeszcze miała nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży. Brzmiała smutno, nie chciała zbyt długo rozmawiać. Ogólnikowo opowiedziała o podróży, warunkach, kolegach i koleżankach, podsumowując wszystko słowami: „Chyba mi się tu nie spodoba”. Kolejnego wieczora już płakała. Opowiedziała, że już w autokarze zaczęły się docinki. Ktoś się zaśmiał, że powinna zajmować dwa siedzenia. Potem znów śmiech, gdy wychowawczyni wyczytała jej imię… Przezwisko „Tłusta Oliwa”… Docinki na stołówce. Kiedy jej słuchałam, serce pękało mi na kawałki. Doskonale wiedziałam, jak się czuje. Dobrze pamiętam, jak sama kiedyś wstydziłam się jeść poza domem. Tylko dlatego, że raz usłyszałam, jak jakaś chuda dziewczyna w MacDonaldzie powiedziała, patrząc na mnie: „Jak można tyle żreć?”. Jedzenie stanęło mi w gardle. Od tamtej pory musiało minąć kilka lat, zanim zaczęłam jeść publicznie. Nie chodziłam nawet na lody. Postanowiłam porozmawiać z opiekunką grupy Oliwki. Wychowawczyni potwierdziła, że Oliwka ma pewne kłopoty z aklimatyzacją, ale że należy być dobrej myśli. Zapewniła mnie, że już rozmawiała z osobami, które dokuczały moje córce. Upokorzona jak nigdy dotąd Następnego wieczora Oliwka powiedziała mi, że nic nie jadła i nie zamierza jeść. Że jeśli po nią nie przyjedziemy, to nie będzie jadła nic do końca turnusu. Płakała. Czy osoby, które jej dokuczają, właśnie teraz czują satysfakcję? Czy te dzieciaki są normalne? Z czego to się bierze, że ktoś lubi upokarzać innych? Wiem jedno: Oliwka czuje się upokorzona jak nigdy dotąd. Mąż uważa, że powinniśmy jeszcze poczekać. Dać jej szansę na uporanie się z tą sytuacją. Uważa, że jak ją zabierzemy, to będzie ucieczka przed problemem, a to nie jest rozwiązanie. Że nie będziemy w stanie chronić jej zawsze i przed wszystkim. A świat jest, jaki jest, podłych ludzi spotka jeszcze nie raz, a wtedy bez twardej skóry ani rusz. Że skoro już się stało, co się stało, to Oliwka powinna się z tym zmierzyć. Że przecież wychowujemy ją na silną, znającą swoją wartość osobę. Być może w tym, co mówi Kamil, jest pewna logika, ale… serce podpowiada mi, że powinniśmy ją stamtąd zabrać jak najszybciej. Czy przesadzam? Co mam robić? Ania Piszemy też o: Ekskluzywny Menel pokazał swoje świadectwo ze słabymi ocenami. Internauci oburzeni Poznań: roczne dziecko zamknięte w rozgrzanym aucie, matka… na zakupach! Duże opóźnienia w wypłatach 500+. Błąd we wniosku czy chaos w ZUS-ie?
Myślała, że mieszka wśród życzliwych ludzi. Do czasu „gratulacji” z okazji narodzin dziecka
Młoda mama ma ogromny żal do sąsiadów. Choć na co dzień relacje z nimi układają się bardzo dobrze – wszystko wskazuje na to, że przynajmniej jedna osoba gardzi nią i jej dziećmi. Świadczy o tym karteczka z „gratulacjami”, którą kobieta znalazła ostatnio w drzwiach swego mieszkania.
Przeprowadziła się cztery lata temu. Obecnie ma dwoje dzieci – młodsze przyszło na świat w okolicach Bożego Narodzenia. Jak zapewnia mama, maleństwu zdarza się płakać w nocy, ale w porównaniu do tego, jak często i głośno płakało jej pierwsze dziecko – nie można mówić o poważnym problemie. Inaczej sądzą jednak jej sąsiedzi… Życzliwi: „Przeprowadziłaś się tu, żeby się rozmnażać” Liścik zaczyna się od gratulacji z okazji narodzin dziecka. Niestety zaraz później okazuje się, że jego nadawca wcale nie cieszy się z tego, że niemowlę pojawiło się na świecie. Uważa, że kobieta przeprowadziła się, „by się rozmnażać i zakłócać spokój innym mieszkańcom”, wśród których jest dużo starszych ludzi. „Gratulujemy narodzin dziecka. Jednocześnie – w związku z tym, że w budynku mieszkają starsi ludzie – nie jesteśmy w stanie cieszyć się, że wprowadziłaś się tu tylko po to, by się rozmnażać. Prosimy uprzejmie, byś uciszała swoje dziecko nocą, tak by reszta z nas mogła spać. Z wyrazami szacunku”. Mama: „Jestem wściekła!” Kobieta opublikowała treść listu na forum brytyjskiego portalu parentingowego Mumsnet. Podkreśliła, że jest zdruzgotana obłudą sąsiadów. Nie ma pojęcia, kto może być autorem „gratulacji”, bo ze wszystkimi utrzymuje bardzo poprawne stosunki. Nie dostrzegła nigdy, by ktokolwiek z mieszkańców odnosił się do niej lub jej dzieci bez szacunku. Wręcz przeciwnie – podczas spotkań sąsiedzi zawsze komplementują jej dzieci, zwłaszcza niemowlę… „Gdyby zapukali, przyszli porozmawiać, to nie byłby problem. Jestem wściekła. Dla ich dobra będzie lepiej, gdy nigdy nie dowiem się, kto to napisał” – dodała. Źródło: The Sun, mumsnet.com Piszemy też o: Policja: pijana matka prowadziła wózek z miesięcznym dzieckiem. Myślała, że po wytrzeźwieniu odzyska maluszka! Mama Klaudii Halejcio rzuciła pracę, żeby opiekować się wnuczką. Czy córka jej za to płaci? Rejestr ciąż o krok od podpisu ministra zdrowia
Jak napisać list: do kolegi i oficjalny [WZÓR]
To, jak napisać list, zależy od tego, czy chcemy, by miał formę oficjalną czy prywatną. Dzięki naszym wskazówkom nauczysz się pisać obie te formy. Podajemy też przykłady, na których będziesz mógł się wzorować.
List jest pisemną formą wypowiedzi, skierowaną do jednej lub kilku osób. Może przybierać różne formy: prywatną, urzędową lub bardzo osobistą. Wiedza, jak napisać list, przyda się każdemu – zarówno młodszym dzieciom, młodzieży, jak i osobom dorosłym. Choć pisanie listów coraz bardziej jest wypierane przez nowe technologie, to ma swój niepodważalny urok. Tłumaczymy, jak napisać list oficjalny oraz list do kolegi lub koleżanki. Spis treści: Jak napisać list - wzór Schemat listu Jak napisać list oficjalny? Jak napisać list do kolegi? Jak napisać list - wzór Jak zacząć list? Oto kilka zasad: W górnym prawym rogu powinna znaleźć się data i miejscowość (gdzie i kiedy piszę list) Nieco niżej, po lewej stronie powinien znaleźć się nagłówek (do kogo się zwracam, np. Drogi Marku, Szanowni Państwo). Poniżej należy umieścić wstęp listu (to właśnie nim rozpoczynam list i przedstawiam jego powód). Częścią główną jest właściwa treść listu (to, o czym opowiadam w liście, czyli najważniejsze zagadnienia, które chcę poruszyć). Następnie należy napisać zakończenie listu (to, jak żegnam odbiorcę listu, zdanie, które sygnalizuje koniec wypowiedzi). Po prawej stronie powinien się znaleźć podpis adresata. Poniżej, po lewej stronie można napisać postscriptum (PS), czyli wiadomość dopisaną w ostatniej chwili. Każdy z elementów listu powinien zaczynać się od nowego akapitu. Schemat listu Dzięki schematowi listu z łatwością zapamiętasz, jak powinna wyglądać jego kompozycja, gdzie należy umieścić datę i miejscowość, dane nadawcy, wstęp, treść właściwą, zakończenie i podpis. Jak napisać list oficjalny? List oficjalny kierujemy do osób publicznych, instytucji, osób nieznanych nam. Listy te mogą dotyczyć różnych form wypowiedzi, takich jak: podziękowanie, prośba, zaproszenie, interwencja, powiadomienie, jednak zawsze mają charakter formalny. W listach oficjalnych należy unikać okazywania emocji, nie należy też używać słów i wyrażeń z języka potocznego, a styl powinien być bardzo uprzejmy. Trzeba także pamiętać o oficjalnych zwrotach grzecznościowych (zarówno w całym liście, jak i jego nagłówku), np.: Szanowni Państwo, Szanowna Pani Dyrektor, Szanowny Panie Profesorze. W liście oficjalnym w lewym górnym roku powinny pojawić się też dane nadawcy listu, a nieco niżej w prawym rogu – dane osoby lub instytucji, do której adresujemy go adresujemy. List należy zakończyć oficjalną formułą pożegnalną, np. „Z poważaniem”, „Z wyrazami szacunku”, Serdecznie pozdrawiam”. List powinien być napisany starannie i czytelnie, świadczy to między innymi o szacunku do adresata, ale także jest naszą „wizytówką”. W liście zwroty grzecznościowe piszemy wielkimi literami, np. Ciebie, Cię, Tobie, Twoją. Przykład, jak napisać list oficjalny Karsynak, 10.11.2022 r. Jan Kowalski Piaskowa 20/22 23-100 Karsynak Szanowny Pan Prezydent Miasta Karsynak Urząd Miasta Karsynak ul. Przykładowa 1/1 11-111 Karsynak Szanowny Panie Prezydencie! W imieniu swoim oraz młodzieży naszej szkoły pragnę zaapelować do Pana o podjęcie decyzji w sprawie budowy ścieżek rowerowych w naszym mieście. Jazda na rowerze jest coraz bardziej popularnym sportem wśród młodzieży. Ma mnóstwo zalet: pomaga w zachowaniu zdrowia i dobrej kondycji. Niestety w naszym mieście nie ma odpowiednich warunków do jazdy rowerem. Chodniki są bardzo wąskie, a jazda po ulicach jest niebezpieczna, zwłaszcza dla naszych młodszych kolegów. Zwracam się więc do Pana z prośbą, aby podjął Pan decyzję o budowie ścieżek rowerowych w naszym mieście. Zwiększyłyby one bezpieczeństwo rowerzystów. Budowa ścieżek rowerowych sprawiłaby także, że sport ten zyskałby na popularności w naszym mieście. Jestem świadomi tego, że takie przedsięwzięcie bardzo dużo kosztuje, jednak jest to dobra inwestycja. Zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców jest najważniejsze. Z poważaniem Jan Kowalski Jak napisać list do kolegi? List prywatny piszemy do bliskiej osoby – kolegi, koleżanki, rodziców. Dzielimy się w nim swoimi przeżyciami, emocjami, refleksjami. Jeżeli chcesz napisać list do kolegi – nie musisz sztywno trzymać się zasad pisania listu, tak jak jest to wymagane w liście oficjalnym. Warto jednak zwracać uwagę na najważniejsze zasady pisania listu – będzie on wtedy bardziej przejrzysty i czytelny dla odbiorcy. Przykład, jak napisać list do kolegi Warszawa, 12.04.2022 r. Drogi Marku! Właśnie dowiedziałem się, że złamałeś nogę podczas zawodów sportowych. Jest mi bardzo przykro z tego powodu. Wiem, że niebawem miałeś wyruszyć na wycieczkę w góry, ale domyślam się, że teraz prawdopodobnie nie będzie to możliwe. Mam jednak dla Ciebie dobrą wiadomość. Moi rodzice zgodzili się, żebyś przyjechał do nas na tydzień lub dwa w wakacje. Mam nadzieje, że w jakiś sposób zrekompensuje Ci to dni spędzone w domu, ponieważ domyślam się, że doskwiera Ci nuda. Mam nadzieję, że Twoi rodzice również nie będą mieli nic przeciwko. Drogi przyjacielu, zacznij się już pakować, bo wakacje tuż tuż! Pamiętasz mojego kuzyna Maćka? Obiecał, że zabierze nas na ryby. Ja już trochę wędkuję, więc mam wprawę. Przekonasz się, że to wspaniała zabawa i jestem pewien, że bardzo Ci się spodoba. Zapewniam Cię, Marku, że nie będziemy się nudzić. Życzę Ci szybkiego powrotu do zdrowia. Wierzę, że Twoja noga niedługo będzie już całkiem sprawna. Paweł Zobacz także: Jak napisać sprawozdanie: co to jest i co powinno zawierać? Przykład Jak napisać rozprawkę – krok po kroku (plus przykłady) Jak napisać zaproszenie: przykład i wzór zaproszenia
„Żałuję, że jestem mamą. To nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie mam już siły” [LIST DO REDAKCJI]
„Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko to największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą”, napisała do nas jedna z czytelniczek.
Napisała do nas jedna z mam z bardzo emocjonalnym wyznaniem. Prosi o zachowanie anonimowości, bo bardzo się wstydzi swoich odczuć i emocji. Stara się być naprawdę dobrą mamą. Tyle że już nie chce nią być. Ty też tak czasem masz? Muszę być mamą „Postanowiłam napisać do was, ponieważ nie wiem, do kogo mam się zwrócić o pomoc. Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko o największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą. A później okazało się, że rzeczywistość przerosła moje najśmielsze oczekiwania. To nie jest tak, że nie kocham swojego dziecka. Jednak często myślę sobie, że gdybym mogła cofnąć czas, nie wiem, czy podjęłabym decyzję o dziecku, chociaż kiedyś tak bardzo pragnęłam zostać mamą. Z mężem poznaliśmy się na studiach, potem praca, ślub. Klasyka. Nigdy nie planowałam dzieci, ale też nie mówiłam, że nie chce być mamą. Po prostu nie zastanawiałam się nad tym. Aż do czasu. Mając 27 lat, zbzikowałam na punkcie dziecka. Poczułam tak silną chęć bycia mamą, że nie dopuszczałam myśli, że mogłoby być inaczej. Mąż niechętnie patrzył na moją „zachciankę”, ale po długich namowach rozpoczęliśmy starania. I okazało się, że to nie było takie proste. Po pół roku bezowocnych starań poszliśmy do kliniki leczenia niepłodności. I już z pomocą leków, monitoringiem cyklu rozpoczęliśmy starania. To 1,5 roku było koszmarem w naszym związku i jestem pewna, że gdyśmy nie byli małżeństwem, rozstalibyśmy się z dnia na dzień. Byłam jednak tak zdeterminowana, żeby „mieć dziecko”, że całe życie podporządkowałam tej myśli. Leczenie, dieta, seks w określone dni, wszystkie pieniądze szły na wizyty lekarskie. Każda owulacja wiązała się z wielką nadzieją. A potem jedna kreska na teście ciążowym. Za każdym razem płakałam przez tydzień, a potem znów miałam nadzieję. I tak przez 18 miesięcy. Aż w końcu się udało. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Tyle że nie wiedziałam, że najgorsze dopiero przede mną. Ciąża okazała się jednym wielkim dramatem Ciążę znosiłam bardzo źle. Szczerze mówiąc, druzgotała mnie i psychicznie, i fizycznie. Do tego nasz związek już praktycznie przestał istnieć, mąż zupełnie nie interesował się ani mną, ani dzieckiem. Jakby chciał mi powiedzieć „chciałaś, to masz, radź sobie teraz sama”. Mało tego, ze względu na moje bardzo złe samopoczucie, mdłości, zgagę, huśtawki nastrojów, bóle pleców, zapalenie nerek i podejrzenie zagrożenia ciąży musiałam zrezygnować z pracy (brałam leki na podtrzymanie ciąży). Na początku utrzymywałam kontakty z koleżankami z pracy, ale z czasem pisałyśmy do siebie coraz rzadziej, aż w końcu całkiem zniknęły. Wszystko, całe swoje życie podporządkowałam jeszcze nienarodzonemu dziecku. A potem było jeszcze gorzej W końcu urodziłam długo wyczekiwaną córeczkę. Zuzia ma teraz 2,5 roku. Kocham ją nad życie, ale nie wiem, czy chcę być dłużej jej mamą. Czy dam radę? Chciałabym wyjść. Trzasnąć drzwiami i już nie wrócić. Mam już dość. Gdy córka pojawiła się na świecie, byłam przerażona. Do tego pojawiła się depresja poporodowa, problemy z laktacją, pogryzione sutki, kolki, nieprzespane noce, zupki, kupki, ząbkowanie. Wiecznie płacz, noszenie na rękach. Nieprzespane noce, niedojedzone obiady, zimna kawa. Zero kontaktów ze znajomymi czy rodziną. I to nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie miałam już siły się cieszyć. Znikąd wsparcia Byłam dla mojej córki na każde zawołanie, starałam się, jak mogłam, ale też nie miałam znikąd wsparcia. Musiałam liczyć tylko na siebie. Moi rodzice pracują, teściowie też. Mąż w ogóle nie był zainteresowany tym, co się dzieje w domu, co u mnie słychać. Nasze życie intymne już dawno przestało istnieć. Mąż twierdził, że skoro nas utrzymuje, a ja i tak siedzę w domu i nic nie robię, to przecież mogę zrobić zakupy, posprzątać, zrobić pranie, ugotować obiad. Z aktywnej zawodowo, towarzyskiej osoby stałam się mamą, nianią, praczką, kucharką, sekretarką. Od lat moje życie jest podporządkowane dziecku i zajmowaniem się domem. Kocham Zuzię nad życie, ale czuję, że mając dziecko, straciłam siebie. Jestem tylko mamą. Chce mi się płakać nad zmarnowanym życiem. A potem chce mi się płakać, że swoją postawą zniszczę życie córci. Więc staram się bardziej. Chcę być najlepszą mamą, a jednocześnie mam tego dość. Moja dusza krzyczy, chociaż się uśmiecham. Boję się zmian Niedługo Zuzia pójdzie do przedszkola. Cieszę się, że będę miała czas dla siebie, że wrócę do normalności. A jednocześnie się boję. Mam 31 lat i ostałam z niczym. Nasze małżeństwo jest tylko na papierze. Nie mam pracy, przyjaciół, kontakty ze znajomymi się pourywały. Zresztą, mam wrażenie, że już nie umiem rozmawiać z dorosłymi ludźmi. Zdziczałam. Zgłupiałam. Zaniedbałam się. Nie mam ubrań, kosmetyków, własnych pieniędzy. Mam za to nadprogramowe kilogramy, podkrążone oczy, rozstępy na brzuchu i zwiotczałe piersi. Jestem wrakiem człowieka. Nie wiem, czy gdybym parę lat temu wiedziała, jak potoczy się moje życie, to czy zdecydowałabym się na dziecko. Żałuję, że jestem mamą”. Ewa Piszemy też o: „Wybiegłam z domu, zostawiając płaczącą córkę. Moja depresja mogła skończyć się tragedią” [LIST DO REDAKCJI] „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]