Uczennica schowała telefon tam, gdzie światło nie dochodzi. Nauczycielka: „Musiałam wzywać rodziców”
Od 1 września 2026 roku uczniowie szkół podstawowych nie mogą korzystać z telefonów komórkowych na terenie szkoły. Nowe zasady obowiązują od kilku dni, a jedna z nauczycielek już przekonała się, że nie wszyscy uczniowie zamierzają łatwo rozstać się ze swoimi smartfonami.
Od 1 września 2026 roku obowiązuje zakaz korzystania z telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych umożliwiających komunikowanie się, nagrywanie obrazu lub dźwięku przez uczniów szkół podstawowych. Szkoły mogą również ustalić własne zasady dotyczące przechowywania urządzeń. Na naszą redakcyjną skrzynkę napisała nauczycielka pracująca ze starszymi klasami szkoły podstawowej. Opisała sytuację, która wydarzyła się niedługo po rozpoczęciu roku szkolnego, kiedy uczniowie dopiero przyzwyczajali się do nowych zasad dotyczących telefonów. Nasza czytelniczka przyznaje, że sama nie spodziewała się, że już na początku roku będzie musiała interweniować w takiej sprawie. „Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak” Mam wychowawstwo w starszej klasie i od pierwszego dnia tłumaczę uczniom nowe zasady. Nie robię z telefonów tematu numer jeden, bo naprawdę nie zależy mi na ciągłym pilnowaniu, kto ma smartfon w kieszeni. Chcę po prostu, żeby uczniowie stosowali się do reguł, które obowiązują wszystkich. Wczoraj zauważyłam, że jedna z uczennic zachowuje się podczas lekcji bardzo nerwowo. Nie ze mną takie numery, więc szybko wyczułam, o co chodzi. Podchodzę do niej i mówię: – Proszę, odłóż telefon w wyznaczone miejsce. Ona spojrzała na mnie i odpowiedziała: – Nie mam telefonu. Wiedziałam, że nie mówi prawdy, ponieważ chwilę wcześniej widziałam ją z telefonem na korytarzu. „Nagle zaczęła na mnie krzyczeć” Powiedziałam jej spokojnie, że widziałam telefon i nie zamierzam robić z tego afery, jeśli po prostu go odda. Wystarczyło wyjąć go z kieszeni i odłożyć tam, gdzie powinna. Ona jednak zaczęła się denerwować. – Powiedziałam przecież, że nie mam! – podniosła głos. Nie chciałam się z nią kłócić, więc jeszcze raz poprosiłam, żeby pokazała mi, gdzie schowała telefon. Dziewczyna chyba nie mogła znieść presji. Schyliła się pod ławkę, zdjęła but i wyjęła z niego telefon. Przyznam, że przez moment nie wiedziałam, co powiedzieć, bo kompletnie nie spodziewałam się takiego pomysłu. – Naprawdę schowałaś telefon w bucie? Odpowiedziała mi, że nie mam prawa jej zabierać telefonu i że „wszyscy nauczyciele się czepiają”. Wtedy po raz kolejny wytłumaczyłam jej, że nie chodzi o mnie. W naszej szkole obowiązują konkretne zasady i ja, jako nauczycielka, muszę ich przestrzegać. Nie chciałam jej zawstydzać ani robić przedstawienia przed klasą. Zależało mi na tym, żeby po prostu zakończyć sprawę. Niestety, uczennica zaczęła zachowywać się coraz bardziej agresywnie. Podnosiła głos, odpowiadała mi bardzo niegrzecznie i stwierdziła, że telefonu mi nie odda. „Musiałam zadzwonić do rodziców” W tym momencie uznałam, że sama rozmowa już nie wystarczy. Gdyby powiedziała: „Dobrze, przepraszam, schowałam telefon, bo nie chciałam go oddać”, pewnie skończyłabym na upomnieniu i przypomnieniu zasad. Problemem stało się jednak jej zachowanie. – Nie będę się z tobą kłócić. Jeśli nie chcesz ze mną rozmawiać spokojnie, będę musiała skontaktować się z twoimi rodzicami. Ona odpowiedziała, że mogę dzwonić. Więc zadzwoniłam. Kiedy jej rodzice przyszli do szkoły, opowiedziałam im dokładnie, co się wydarzyło. Nie chciałam przedstawiać ich córki jako „najgorszej uczennicy w klasie”. Chciałam, żeby wiedzieli, że dziewczyna próbowała obejść zasady, a kiedy zwróciłam jej uwagę, zaczęła zachowywać się wobec mnie agresywnie. Mam nadzieję, że ta sytuacja da jej coś do myślenia. Nie oczekuję, że uczniowie będą zachwyceni zakazem telefonów. Rozumiem, że dla nastolatków smartfon jest ważnym elementem codzienności. Ale jeśli szkoła ustala zasady, musimy ich przestrzegać. Możemy dyskutować o tym, czy zakaz jest dobrym rozwiązaniem, możemy mieć różne opinie na jego temat, ale krzyk na nauczyciela i chowanie telefonu w bucie nie rozwiąże problemu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jest prosty sposób na darmowe obiady w szkole, a rodzice o tym nie wiedzą. Wystarczy 1 wniosek Szkoły rozsyłają listy zakazów przed 1 września, a rodzice łapią się za głowy. „Zaraz zabronią im oddychać” Nauczycielka: „Co roku we wrześniu zadaję rodzicom tylko 1 pytanie. Każdy od razu spuszcza wzrok”
Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
Na redakcyjną skrzynkę trafił list nauczycielki, która poprosiła o zachowanie anonimowości. Kobieta opisuje sytuację, w której grupa rodziców, początkowo służąca prawdopodobnie zwykłej wymianie informacji, z czasem zamieniła się w miejsce komentowania pracy nauczycieli. Problem w tym, że część wpisów zaczęła dotyczyć również ich życia prywatnego.
Mam świadomość, że ten list może wywołać sporo emocji, dlatego proszę o anonimowość. Nie chcę podawać ani nazwy szkoły, ani miejscowości, ani żadnych szczegółów, po których rodzice mogliby rozpoznać mnie albo swoje dzieci. Chcę po prostu opowiedzieć o sytuacji, która bardzo mnie dotknęła i do dziś sprawia, że inaczej patrzę na relację z rodzicami moich uczniów. „Dowiedziałam się o grupie na WhatsAppie” O tym, że rodzice mają swoją grupę na WhatsAppie, dowiedziałam się zupełnie przypadkiem. Początkowo nawet mnie to nie zdziwiło, bo przecież rodzice często tworzą takie grupy, żeby ustalać sprawy związane ze szkołą, przypominać sobie o wycieczkach, składkach czy wydarzeniach. Pomyślałam więc, że to normalna rzecz i zupełnie się tym nie przejęłam. Po jakimś czasie zaczęły jednak docierać do mnie informacje, że grupa wygląda zupełnie inaczej, niż sądziłam. Rodzice zaczęli tam komentować nauczycieli, oceniać ich pracę i rozmawiać o tym, kto ich zdaniem jest dobrym pedagogiem, a kto „nie powinien pracować z dziećmi”. Nie mam problemu z tym, że rodzic może być niezadowolony i chce się tym podzielić z innymi, bo nauczyciel też nie jest świętą krową i może popełniać błędy. Z czasem granica została jednak przekroczona. „Nagle przestało chodzić o szkołę” Pewnego dnia dowiedziałam się, że w tej grupie zaczęły pojawiać się komentarze na mój temat. Nie chodziło już o sprawdziany, zadania domowe czy sposób prowadzenia lekcji, tylko o mnie jako osobę. Ktoś komentował mój wygląd, ktoś inny sposób ubierania się, a jeszcze ktoś zastanawiał się, dlaczego ostatnio jestem częściej zmęczona. Przyznam, że poczułam się okropnie. Człowiek może przygotować się na krytykę swojej pracy, ale trudno przygotować się na świadomość, że grupa dorosłych osób siedzi wieczorem na telefonach i rozmawia o tym, jak wyglądasz, jak się zachowujesz albo co dzieje się w twoim życiu. Najbardziej zapamiętałam jeden komentarz. Ktoś napisał, że skoro ostatnio jestem taka rozkojarzona, to „pewnie zaraz zaciążę”. Inna osoba odpowiedziała na to żartem, że wtedy będzie przynajmniej wiadomo, dlaczego „nie ma głowy do szkoły”. „Czy naprawdę musieli pisać o moim życiu?” Nie jestem osobą, która opowiada rodzicom o swoim prywatnym życiu. W szkole jestem nauczycielką i staram się wykonywać swoją pracę najlepiej, jak potrafię. To, czy mam partnera, czy planuję dzieci, czy jestem zmęczona albo dlaczego danego dnia mam gorszy humor, nie powinno być przedmiotem dyskusji osób, których dzieci uczę. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właściwie ktoś czuje potrzebę pisania takich rzeczy. Przecież jeżeli rodzic uważa, że źle wykonuję swoją pracę, może powiedzieć mi to wprost albo porozmawiać z dyrekcją. Można się ze mną nie zgadzać, można mieć pretensje, można nawet uważać, że jestem kiepską nauczycielką. Ale co ma do tego moje życie prywatne? Najbardziej przykre było to, że osoby, które codziennie widuję w szkole i którym normalnie mówię „dzień dobry”, mogły później pisać o mnie takie rzeczy w grupie, w której czuły się bezpiecznie. „Zaczęłam zastanawiać się, kto mnie obserwuje” Od tamtej pory kilka razy złapałam się na tym, że zastanawiam się, co rodzice o mnie mówią. Kiedy ktoś dłużej na mnie patrzy, zaczynam myśleć, czy przypadkiem nie komentuje czegoś, co usłyszał w tej grupie. Kiedy po lekcji rodzic chce ze mną porozmawiać, przez chwilę zastanawiam się, czy za chwilę nie usłyszę kolejnej uwagi dotyczącej czegoś zupełnie niezwiązanego ze szkołą. To jest chyba najgorsza część tej historii – poczucie, że straciłam pewien rodzaj zaufania. Wcześniej wychodziłam z założenia, że nawet jeśli rodzice mają do mnie zastrzeżenia, to rozmawiamy o nich jak dorośli. Teraz wiem, że część rozmów odbywa się poza mną i że nie zawsze dotyczą one tego, co dzieje się w klasie. Nie oczekuję, że wszyscy rodzice będą mnie lubić. Nie oczekuję też, że nigdy nie będą mnie krytykować. Sama jestem człowiekiem i wiem, że mogę coś zrobić źle. Chciałabym tylko, żeby krytyka dotyczyła mojej pracy, a nie mojego życia. „Nie wiem, czy jeszcze potrafię udawać, że nic się nie stało” Najbardziej boli mnie chyba to, że teraz muszę spotykać tych ludzi i zachowywać się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Nie mogę przecież podejść do każdego rodzica i powiedzieć, co wiem, bo nie chcę rozpętywać wojny, która odbiłaby się również na dzieciach. Dlatego milczę i robię swoje. Przygotowuję lekcje, rozmawiam z uczniami, odpowiadam na pytania rodziców i staram się nie myśleć o tym, co ktoś może napisać o mnie wieczorem. Ale jedno się zmieniło. Już wiem, że za każdym „czy mogłaby pani chwilę porozmawiać?” może kryć się coś więcej, a za uśmiechem rodzica nie zawsze musi iść sympatia. I chyba najbardziej żałuję tego, że dowiedziałam się o tej grupie, bo wcześniej po prostu ufałam ludziom. Nie chcę wojny z rodzicami. Chcę tylko, żeby pamiętali, że po drugiej stronie też jest człowiek. Nauczyciel może być oceniany za swoją pracę, ale nie przestaje być człowiekiem tylko dlatego, że stoi po drugiej stronie biurka. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: 300 zł za wychowawstwo to za mało. Nauczyciele chcą podwyżki dodatku do 1500 zł
Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
Siedzę w kuchni, piję już trzecią kawę i wciąż nie mogę uwierzyć w to, co wydarzyło się dzisiaj przed wejściem do szkoły mojego syna. Mój mąż zamknął się w sypialni, twierdzi, że ma nagłe spotkanie online i nie wyjdzie z pokoju chyba do wieczora, bo po prostu boi się pokazać na naszym osiedlu.
Droga Redakcjo! Mam na imię Ania i jestem mamą 7-letniego Oskara, który od września zaczął swoją przygodę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Jak wszyscy rodzice pierwszaków, przeżywamy ten czas niesamowicie mocno − poranny pośpiech, logistyka, sprawdzanie czy worek z butami jest na miejscu i te nerwowe pożegnania pod drzwiami placówki. Niestety, dzisiejszy poranek brutalnie pokazał nam, że dzieci słyszą i chłoną absolutnie wszystko, co dzieje się w domu, a potem potrafią to bezbłędnie powtórzyć w najmniej odpowiednim momencie. Właśnie dziś pod szkołą nasz mały syn zrobił z własnego ojca totalne pośmiewisko na oczach innych rodziców i nauczycieli. Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo, a prawda, która przy okazji wyszła na jaw, postawiła mojego męża w tak potwornym świetle, że do teraz pali mnie wstyd. Wszystko zaczęło się około godziny siódmej trzydzieści, kiedy w pędzie próbowaliśmy wyjść z mieszkania, bo mój mąż koniecznie chciał osobiście odprowadzić młodego pod samą klasę. Poranny pośpiech i wielka duma. Jak idealny wizerunek taty runął w ułamku sekundy Mój mąż od kilku dni bardzo mocno angażował się w pokazywanie wszystkim wokół, jak wspaniałym i odpowiedzialnym jest ojcem. Na osiedlowym parkingu głośno opowiadał sąsiadom, jak to on pilnuje edukacji syna, a dziś rano specjalnie założył elegancką koszulę, żeby zrobić dobre wrażenie na paniach i innych mamach. Pod szkołą panował gigantyczny ścisk, dziesiątki rodziców żegnały swoje zestresowane dzieci, a w powietrzu wisiało to klasyczne, wrześniowe napięcie. Gdy dotarliśmy do głównych drzwi, mój mąż ostentacyjnie ukucnął przy synu, poprawił mu kołnierzyk i zaczął głośno, tak żeby wszyscy słyszeli, prawić mu morały o tym, że teraz zaczynają się poważne obowiązki. Mówił z dumą w głosie, że w ich rodzinie zawsze stawia się na pracowitość, punktualność i rygorystyczne trzymanie się zasad, a on sam nigdy nie odpuszcza żadnego zadania. Oskar patrzył na niego swoimi wielkimi oczami, po czym, zamiast potulnie pokiwać głową, postanowił z całą dziecięcą szczerością skomentować te rewelacje na cały regulator. Jedno nieostrożne zdanie przy nauczycielach. Jak sekret z domowej kanapy ujrzał światło dzienne Nasz syn, słysząc te podniosłe słowa o pracowitości i zasadach, pociągnął tatę za rękaw koszuli i z rozbrajającym uśmiechem wykrzyczał tak głośno, że echo rozniosło się po całym szkolnym dziedzińcu: „Tatusiu, ale dlaczego ty kłamiesz, sam wczoraj wieczorem płakałeś na kanapie, że nienawidzisz swojej pracy, twój szef to baran i najchętniej rzuciłbyś to wszystko i uciekł na bezludną wyspę? Przecież sam mówiłeś mamie, że będziesz udawał chorego, żeby tylko nie iść na to nudne zebranie!”. Wokół nas w ułamku sekundy zapadła cisza. Kilkanaście matek stojących obok zamilkło w pół słowa, a pani dyrektor, która akurat witała dzieci, powoli odwróciła głowę w stronę mojego męża, wyraźnie hamując śmiech. Mój mąż w jednej sekundzie zrobił się czerwony jak burak i zaczął nerwowo poprawiać zegarek, próbując udawać, że mały po prostu coś zmyślił albo pomieszał bajki z rzeczywistością. Oskar jednak nie odpuszczał i dodał z pełną powagą, że tata przecież sam go uczył, iż nie wolno kłamać. Bezlitosna dziecięca szczerość. Czego uczy nas ta poranna wpadka pod szkołą Mój mąż bąknął coś pod nosem o pilnym telefonie z biura i uciekł w stronę samochodu z taką prędkością, jakby goniło go stado wilków. Ja zostałam, czując na sobie rozbawione i oceniające spojrzenia innych kobiet, które jeszcze długo po wejściu dzieci do sal szeptały między sobą. Ta sytuacja, choć z boku może wydawać się zabawna, idealnie pokazuje, jak niesamowity radar na fałsz mają nasze dzieci i jaką konsternację wywołuje u nich udawanie kogoś, kim się nie jest. Dzieci słyszą każdą naszą dorosłą, wieczorną rozmowę w kuchni, chłoną nasze narzekania, wyzwiska i domowe sekrety, a potem bez żadnego wyczucia kontekstu potrafią rzucić nimi prosto w twarz obcych ludzi w najmniej odpowiednim momencie. To dla nas ogromna, choć bolesna lekcja pokory − jeśli chcemy uczyć dzieci szczerości i szacunku, sami musimy zacząć zachowywać się autentycznie, bo one prędzej czy później obnażą każde nasze kłamstwo przed całym światem. Pozdrawiam całą Waszą Redakcję w ten koszmarny poranek, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zmroziło mnie na plaży w Rowach. Słowa, jakie ten 7-latek rzucił w stronę płaczącej matki, spędzają mi sen z powiek
Jej córka wróciła z przedszkola z płaczem. „Pani zadawała intymne pytania”
Z pozoru było to zwyczajne pytanie, które mogłoby paść podczas rozmowy z przedszkolakiem. Dla mamy 3,5-letniej Zuzi okazało się jednak przekroczeniem granicy, o której wcześniej nawet nie myślała. Dziewczynka wróciła do domu z płaczem, a jej mama postanowiła zapytać inne osoby, czy również uważają takie pytania za stosowne.
Na redakcyjną skrzynkę napisała mama 3,5-letniej Zuzi, która nie kryje oburzenia po jednej z rozmów przeprowadzonych przez nauczycielkę w przedszkolu. Kobieta uważa, że wychowawczyni chciała dobrze i prawdopodobnie rzeczywiście zależało jej na lepszym poznaniu dzieci, ale jej zdaniem wybrała do tego niewłaściwe pytania. Szczególnie jedno z nich sprawiło, że mama zaczęła się zastanawiać, czy przedszkolak powinien w ogóle odpowiadać na pytania dotyczące sytuacji rodzinnej. „Zuzia nagle zaczęła płakać” Zuzia ma trzy i pół roku i dopiero rozpoczęła przygodę z przedszkolem. Do tej pory wracała do domu w dobrym humorze i chętnie opowiada mamie o tym, co robiła w ciągu dnia, dlatego tego popołudnia kobieta od razu zauważyła, że coś jest nie tak. Dziewczynka była wyraźnie rozdrażniona, a kiedy mama zaczęła ją pytać, co się wydarzyło, rozpłakała się. Początkowo trudno było zrozumieć, o co chodzi, bo Zuzia opowiadała o kilku rzeczach naraz. W końcu mama dowiedziała się, że podczas rozmowy z dziećmi pani zadawała im pytania dotyczące ich domów i rodzin. Chciała wiedzieć, co robią rodzice, czym się zajmują i jak wygląda ich codzienne życie. „Zuzia powiedziała mi, że pani pytała, czym zajmuje się mama i tata. Dla mnie to było bardzo dziwne, bo córka jest malutka i nie zawsze rozumie, co właściwie oznacza pytanie o pracę rodziców. Pytała też, czy rodzice mieszkają razem” – relacjonuje kobieta. „Po co trzylatkom takie informacje?” Mama Zuzi uważa, że nauczycielka mogła chcieć po prostu lepiej poznać dzieci. Rozumie, że spędza z nimi wiele godzin i naturalne jest, że chce wiedzieć, co je interesuje, czym się bawią albo z kim mieszkają. Jej zdaniem można jednak poznawać dziecko bez pytania o szczegóły dotyczące jego rodziny, tym bardziej dotyczące kwestii tego, czy rodzice są razem. Kobieta przyznaje, że najbardziej zaskoczyło ją to, że dzieci miały odpowiadać przy całej grupie. Zaczęła się zastanawiać, co stałoby się, gdyby rodzic wykonywał zawód, którego dziecko nie potrafi nazwać, rodzina miała trudną sytuację albo maluch zwyczajnie nie chciał o tym mówić. „Trzylatek nie musi przecież wiedzieć, że niektóre informacje o rodzinie są prywatne. Jeżeli pani pyta, dziecko może uznać, że powinno odpowiedzieć, nawet jeśli nie ma na to ochoty. I właśnie to mi się nie spodobało”– tłumaczy mama Zuzi. „Nie chciałam robić awantury” Kobieta nie poszła od razu do dyrektorki przedszkola. Najpierw postanowiła spokojnie porozmawiać z wychowawczynią i dowiedzieć się, dlaczego w ogóle pojawił się taki temat. Okazało się, że nauczycielka prowadziła z dziećmi rozmowę, której celem było lepsze poznanie ich zainteresowań, codzienności i najbliższego otoczenia. Pytania o rodziców miały być jednym z elementów takiej rozmowy, a nie próbą zdobywania prywatnych informacji. To jednak nie przekonało mamy Zuzi w stu procentach. Kobieta nadal uważa, że w przypadku tak małych dzieci trzeba szczególnie uważać na sposób formułowania pytań. „Nie twierdzę, że pani chciała zrobić coś złego. Właśnie dlatego nie zrobiłam awantury. Uważam jednak, że warto czasami pomyśleć, jak takie pytanie może odebrać małe dziecko i czy naprawdę jest ono potrzebne” – opisuje. Gdzie kończy się ciekawość, a zaczyna prywatność? W przypadku przedszkolaków granica między niewinną rozmową a pytaniem o prywatne sprawy może być dla dorosłego oczywista, ale dla trzylatka już niekoniecznie. Dziecko może przecież bez zastanowienia powiedzieć grupie, gdzie pracuje mama, ile zarabia tata, kto mieszka w domu albo co wydarzyło się poprzedniego dnia. Dlatego zdaniem mamy Zuzi nauczyciele powinni szczególnie uważać na pytania dotyczące sytuacji rodzinnej i dawać dzieciom możliwość nieudzielenia odpowiedzi. Jej zdaniem przedszkole powinno być miejscem, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, a nie miejscem, gdzie ma wrażenie, że musi odpowiadać dorosłemu na każde pytanie. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja”
Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
Zawsze uważałam, że praca fizyczna i zarabianie własnych pieniędzy od najmłodszych lat to najlepsza szkoła charakteru. Niestety, dzisiejsza krótka rozmowa z chłopakami z naszego osiedla brutalnie uświadomiła mi, jak bardzo współczesne podejście do wychowania niszczy w młodzieży jakikolwiek głód działania i chęć usamodzielnienia się.
Zaoferowałam nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika, myśląc, że zrobię im miłą niespodziankę, bo dostaną gotówkę na kino czy pizzę. Ich reakcja? Śmiali mi się bezczelnie prosto w twarz, a jeden z nich rzucił komentarzem, który do teraz spędza mi sen z powiek. Po tym wszystkim wiem jedno: na naszych oczach rośnie pokolenie gniazdowników, którzy wolą do trzydziestki siedzieć pod spódnicą u mamusi i grać na komputerze, niż włożyć minimum wysiłku w zarobienie choćby złotówki. Wszystko zaczęło się w niedzielne przedpołudnie, kiedy słońce zaczęło mocniej przygrzewać, a ja bezskutecznie próbowałam odpalić naszą starą kosiarkę spalinową. Szybki zarobek na wakacje. Jak prosta oferta pracy przerosła osiedlową młodzież Ponieważ mój mąż ma obecnie poważne problemy z kręgosłupem i nie może dźwigać, a ja sama nie radzę sobie z ciężkim sprzętem, postanowiłam rozejrzeć się wokół i poszukać jakiejś pomocy. Tuż za moją siatką, na osiedlowej ławce, siedziała trójka chłopaków, na oko w wieku czternaście i piętnaście lat. Rozwaleni wygodnie w cieniu, z najnowszymi telefonami w rękach, głośno narzekali na nudę, na to, że kończą się wakacje i że rodzice znowu nie chcą dać im kasy na nowe skiny do gier. Pomyślałam sobie: idealnie, mam sprawną kosiarkę elektryczną sąsiada, mały ogródek i chętnie dam tym młodym ludziom szansę na zarobienie paru groszy w godzinę. Podeszłam do furtki, uśmiechnęłam się i zapytałam całkowicie spokojnie, czy któryś z nich nie chciałby pomóc mi skosić trawnika za domem w zamian za 50 zł, bo roboty jest tam naprawdę niewiele. Bezczelny śmiech prosto w twarz. Szokujące słowa nastolatka o wartości pieniądza To, co wydarzyło się później, po prostu odebrało mi mowę i wprawiło w absolutne osłupienie. Najstarszy z nich, ubrany w markowe, drogie buty, nawet nie podniósł głowy znad ekranu smartfona − parsknął tylko kpiącym śmiechem i zapytał mnie z pogardą w głosie, czy ja urwałam się z choinki. Usłyszałam, że za pięć dych to jemu się nie opłaca nawet wstawać z tej ławki, a machanie kosiarką w takim słońcu to robota dla niewolników, a nie dla szanującego się człowieka. Jego koledzy natychmiast podchwycili ten ton, zaczęli głośno chichotać i rzucać potocznymi złośliwościami, że za taką jałmużnę to mogę sobie sama biegać po trawie. Stałam w tych drzwiach i po prostu zdrętwiałam, patrząc na ten brak szacunku dla starszej osoby i totalną pogardę dla fizycznej pracy. Ci młodzi ludzie, którzy jeszcze nie przepracowali w swoim życiu ani jednej minuty, mieli czelność oceniać wartość pieniądza z perspektywy swojego wybujałego ego. Hodowanie życiowych nieudaczników. Dlaczego wyręczanie dzieci z obowiązków rodzi gniazdowników Wróciłam do domu ze łzami bezsilności w oczach i zaczęłam głośno zastanawiać się, gdzie jako dorośli popełniliśmy błąd wychowawczy. Ta skandaliczna scenka z osiedlowej ławki to niestety idealny obrazek pokazujący największy grzech współczesnego pokolenia rodziców. Matki i ojcowie kupują nastolatkom telefony za kilka tysięcy złotych, markowe ciuchy i opłacają każdą zachciankę, a potem dziwią się, że młody człowiek nie ma w sobie za grosz empatii, lojalności i chęci do podjęcia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Wychowujemy pokolenie gniazdowników, którzy potrafią wyłącznie brać i rościć sobie prawa do luksusu, kompletnie nie rozumiejąc, że na każdą złotówkę ktoś musi ciężko zapracować. Jeśli nie zaczniemy w porę stawiać dzieciom twardych wymagań i uczyć ich szacunku do fizycznego wysiłku, to zderzenie tych młodych ludzi z realiami rynku pracy w dorosłym życiu będzie dla nich gigantyczną katastrofą. Pozdrawiam Redakcję, Zofia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
Wysłała 10-latka po zakupy do osiedlowego sklepu. Wrócił z płaczem przez 1 rzecz. „Rośnie nam pokolenie niebieskich ptaków”
Wszystko zaczęło się bardzo zwyczajnie, gdy robiłam obiad i zorientowałam się, że w chlebaku nie ma ani jednej kromki, a do zupy potrzebuję śmietany. Wysłałam więc syna po zwykłe zakupy do naszego osiedlowego sklepu, a on wrócił z płaczem i rzucił torbą o podłogę przez jedną, absolutnie błahą rzecz, która przerosła jego możliwości.
Wydawało mi się, że w wieku dziesięciu lat chłopak jest już na tyle duży, że bez problemu poradzi sobie z prostym zadaniem na własnym osiedlu. Niestety, dzisiejsze popołudnie brutalnie zweryfikowało moje myślenie o tym, jak współczesne dzieci radzą sobie w codziennym życiu. Wysłałam syna po zwykłe zakupy do naszego małego sklepu pod blokiem. Wrócił do domu zapłakany i zestresowany przez jedną rzecz, która dla nas, dorosłych, jest absolutną normą. Słuchałam jego opowieści i uświadomiłam sobie, jak bardzo odcinamy dzieci od realnego świata. Po tym wszystkim wiem jedno: rośnie nam pokolenie niebieskich ptaków, które wirtualną rzeczywistość mają w małym palcu, ale w prawdziwym życiu potrafią zupełnie się pogubić, gdy coś nie działa tak łatwo jak aplikacja w smartfonie. Pierwsza samodzielna misja. Prosta lista zakupów wywołała wielki opór Michał większość wolnego czasu spędza z telefonem w ręku lub przed komputerem, rozmawiając z kolegami z klasy. Pomyślałam, że oderwanie go od ekranu i wysłanie do małego sklepiku na dole zrobi mu dobrze. Chciałam, żeby uczył się odpowiedzialności. Dałam mu do ręki papierowy banknot pięćdziesięciozłotowy, materiałową torbę i poprosiłam, żeby przyniósł chleb, masło i śmietanę. Mój syn od początku nie był zachwycony tym pomysłem. Wzdychał ciężko i pytał, dlaczego nie możemy zamówić tego przez internet z dostawą pod drzwi. Powiedziałam mu spokojnie, że sklep jest dosłownie sto metrów stąd, a samodzielne zakupy to żadna filozofia. Wyszedł z mieszkania z wyraźnym niezadowoleniem, a ja wróciłam do kuchni, zadowolona, że mały trening zaradności mamy za sobą. Niestety, nie miałam pojęcia, że ta prosta misja tak bardzo go przerośnie. Koszmar papierowej gotówki. Jak brak terminala płatniczego doprowadził do łez Nie minęło nawet dziesięć minut, gdy usłyszałam gwałtowne szarpnięcie za klamkę. Michał wpadł do przedpokoju z cichym płaczem, rzucił pustą torbę na szafkę i schował twarz w dłoniach. Był cały czerwony i roztrzęsiony. Kiedy usiadłam obok niego i zapytałam, czy ktoś go zaczepił albo zrobił mu krzywdę, okazało się, że powód tego dramatu jest zupełnie inny. Przy kasie w naszym osiedlowym sklepiku popsuł się terminal płatniczy i ekspedientka mogła przyjmować płatności wyłącznie gotówką. Dla Michała, który od dawna widzi, że wszędzie płaci się zbliżeniowo telefonem albo zegarkiem, papierowy banknot okazał się barierą nie do przejścia. Chłopak nigdy wcześniej nie odliczał realnych pieniędzy i nie odbierał reszty. Gdy pani kasjerka wydała mu garść monet i drobne banknoty, Kamil kompletnie się pogubił. Zaczął się denerwować, monety wypadły mu z rąk na podłogę, a stojący za nim w kolejce ludzie zaczęli głośno wzdychać zniecierpliwieni. Dla dziecka wychowanego w cyfrowym świecie ta sytuacja stworzyła tak ogromną presję, że po prostu spanikował, zostawił zakupy i uciekł ze sklepu ze łzami w oczach. Cyfrowa pułapka. Dlaczego ułatwianie wszystkiego niszczy samodzielność dzieci Siedziałam z synem w przedpokoju, przytulałam go i czułam ogromne poczucie winy. Ta sytuacja idealnie pokazała, jak bardzo współczesne pokolenie rodziców, w imię nowoczesności, odcina dzieci od podstawowych umiejętności społecznych. Przez to, że na każdym kroku korzystamy z ułatwień, płacimy aplikacjami i unikamy tradycyjnych transakcji, nasze dzieci tracą kontakt z realnymi sytuacjami. Dziesięciolatki potrafią bezbłędnie obsługiwać skomplikowane programy, ale zwykłe odliczenie reszty w bilonie potrafi wywołać u nich lęk i poczucie bezradności. Robimy z dzieci niebieskie ptaki, które świetnie radzą sobie w sieci, ale kompletnie nie potrafią odnaleźć się w prostych relacjach z ludźmi poza ekranem smartfona. Jeśli nie zaczniemy mądrze uczyć ich zaradności w codziennych sprawach, to wejście w dorosłość będzie dla nich ogromnym szokiem. Mam nauczkę, że czas przestać ich we wszystkim wyręczać. Pozdrawiam całą Redakcję, Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Współczesne dzieci do niczego w życiu nie dojdą? Scena na osiedlowym parkingu nie zostawia złudzeń. „Pokolenie trutni”
Koleżanki odtrąciły jej córkę, więc im odpłaciła pięknym za nadobne. „Niech smarkule wiedzą, gdzie ich miejsce”
Wiem, że niektóre perfekcyjne mamy uznają moje zachowanie za niedojrzałe, ale prawda jest taka, że dzieci powinny znać swoje miejsce i wiedzieć, że każda podłość w życiu prędzej czy później wraca do człowieka z podwójną siłą.
Przed chwilą położyłam spać moją 7-letnią córeczkę Tosię, która po raz pierwszy od wielu tygodni zasnęła z wielkim, spokojnym uśmiechem na buzi, tuląc do siebie swoją nową zabawkę. Od dłuższego czasu z przerażeniem obserwowałam, jak bezwzględne i okrutne potrafią być małe dziewczynki wobec rówieśniczki, która w jakiś sposób nie pasuje do ich świata. Moja córka jest bardzo wrażliwa, cicha i niestety stała się ofiarą wykluczenia na naszym osiedlu. Koleżanki z bloku po prostu bezczelnie odtrąciły moją córkę, więc w końcu postanowiłam nie przyglądać się temu bezczynnie i odpłaciłam im pięknym za nadobne. Do teraz na wspomnienie tej sceny czuję potężną satysfakcję. Wszystko zaczęło się w połowie sierpnia, kiedy upały wciąż mocno dawały się we znaki, a dzieci spędzały całe popołudnia na placu zabaw między blokami. Podwórkowe kliki i łzy w przedpokoju. Małe dziewczynki zbudowały mur wokół mojej Tosi Na naszym osiedlu rządzi zamknięta grupa trzech dziewczynek z sąsiedztwa, którymi kieruje niesamowicie roszczeniowa, 8-letnia córka sąsiadki z trzeciego piętra. Dziewczynki te wymyśliły sobie, że zbudują pod wielką wierzbą tajną bazę, do której wstęp mają tylko wybrane osoby, najlepiej te z najmodniejszymi zabawkami. Moja Tosia codziennie schodziła na podwórko z nadzieją, że w końcu zostanie zaproszona do wspólnego budowania domków dla lalek czy zabawy w chowanego. Niestety, za każdym razem spotykała się z murem. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła w minioną środę, kiedy Tosia podeszła do bazy i przyniosła ze sobą swoje ulubione, trochę wysłużone klocki, chcąc się podzielić. Liderka tej małej kliki ostentacyjnie wyrwała jej woreczek, wyrzuciła klocki w błoto i wykrzyczała mojej córce prosto w twarz, że jest biedna, jej zabawki są beznadziejne i ma natychmiast wynosić się z ich terenu, bo psuje im zabawę. Moja córeczka wpadła do mieszkania z potwornym szlochem, rzuciła się na łóżko i przez dwie godziny nie mogła się uspokoić, a we mnie z każdą minutą narastała zimna, kalkulowana wściekłość. Słodki odwet na osiedlowym skwerze. Luksusowa niespodzianka dała popalić małym złośnicom Zamiast iść do matki tej rozwydrzonej dziewczynki i wysłuchiwać klasycznych tłumaczeń, że dzieci to tylko dzieci i przecież nic się nie stało, postanowiłam zadziałać inną metodą. Następnego dnia pojechałam do dużego centrum handlowego i kupiłam wielki, różowy namiot ogrodowy z diodami LED, miękkimi poduchami i zestawem najmodniejszych, interaktywnych zabawek, o których marzy każda dziewczynka w tym wieku. W piątek po południu zeszłam z mężem na trawnik, dokładnie po drugiej stronie placu zabaw, i rozstawiliśmy to cudo tuż pod oknami naszych sąsiadów. Namiot wyglądał jak z bajki, a ja dodatkowo przygotowałam dla dzieci z bloku tacę z babeczkami, owocowymi sokami i kolorowymi tatuażami. Tosia usiadła w środku, zachwycona i dumna, a ja głośno ogłosiłam na całym podwórku, że zapraszamy do naszej nowej super-bazy wszystkie dzieci bez wyjątku, oprócz trzech konkretnych dziewczynek, które nie potrafią szanować innych ludzi. Reakcja tej małej kliki była po prostu bezcenna − stały przy tej swojej zwiędłej wierzbie, patrząc na nasz luksusowy namiot z taką zazdrością i minami pełnymi porażki, że od razu poprawił mi się humor. Lekcja pokory dla córek sąsiadów. Uczenie dzieci konsekwencji to obowiązek każdego rodzica W ułamku sekundy cała reszta dzieciaków z osiedla porzuciła tamtą nudną bazę i zbiegła się do namiotu Tosi, by wspólnie bawić się, jeść muffinki i robić brokatowe tatuaże. Te trzy złośliwe smarkule próbowały ukradkiem podejść bliżej i wkręcić się do zabawy, ale Tosia z dumą i asertywnością stanęła w wejściu i powiedziała, że u nas obowiązuje zasada szacunku, więc one dzisiaj muszą posiedzieć na bocznej ławce i przemyśleć swoje zachowanie. Widziałam, jak liderce grupy napłynęły do oczu łzy złości i upokorzenia. Moje zachowanie może wydawać się komuś kontrowersyjne, ale uważam, że w dzisiejszych czasach zbyt często usprawiedliwiamy rówieśniczą podłość w szkołach i przedszkolach, każąc ofiarom potulnie ustępować dla świętego spokoju. Jeśli od najmłodszych lat nie nauczymy małych egoistów, że za brak empatii i gnębienie słabszych płaci się natychmiastową utratą pozycji w grupie i samotnością, to w wieku czternastu lat te dzieciaki wejdą nam na głowę w okrutny sposób. Moja córka odzyskała wiarę w siebie, zobaczyła, że mama zawsze stoi za nią murem, a osiedlowe panny dostały najpiękniejszą i najbardziej dosadną lekcję pokory, jakiej nie zapomną do końca życia. Pozdrawiam całą redakcję Mamotoja, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Niepojęte sceny w Sarbinowie. „9-latek zrobił z rodziców pośmiewisko. Matka ratowała się, jak mogła”
Jest niewierząca, ale pośle córkę na religię. „To mała miejscowość, nie chcę, żeby obgadywali nas za plecami”
Na redakcyjną skrzynkę trafił list mamy, która przed wrześniem stoi przed decyzją, z którą sama nie czuje się dobrze. Jej córka rozpoczyna naukę w pierwszej klasie, a rodzice już wiedzą, że w jednej kwestii będą musieli zrobić coś wbrew własnym przekonaniom. „Wiem, co powinnam zrobić, ale boję się, co stanie się później” – pisze kobieta.
Decyzja o tym, czy dziecko powinno chodzić na religię, dla części rodziców jest oczywista, dla innych wiąże się z długimi rozmowami i wątpliwościami. Jeszcze inni zastanawiają się nie tylko nad własnymi przekonaniami, ale także nad tym, jak ich wybór zostanie odebrany przez otoczenie. Na redakcyjną skrzynkę napisała mama, która przyznaje, że właśnie ten ostatni argument okazał się dla niej bardzo ważny. „My nie wierzymy, ale córka pójdzie na religię” Moja córka we wrześniu idzie do pierwszej klasy i coraz częściej rozmawiamy w domu o tym, jak będzie wyglądała szkoła. W jednej kwestii decyzja jest dla mnie szczególnie trudna, bo ja i mój mąż jesteśmy niewierzący, a mimo to postanowiliśmy, że córka będzie chodziła na religię. Wiem, że dla niektórych może to być dziwne albo nawet oburzające, ale mieszkamy w naprawdę małej miejscowości i zwyczajnie boję się reakcji ludzi. Tutaj wszyscy się znają, a informacje rozchodzą się błyskawicznie. Wystarczy, że ktoś zobaczy dziecko, które nie chodzi na religię, i zaraz zaczynają się pytania: dlaczego, co się stało, czy rodzice są wierzący, czy dziecko będzie miało komunię. Nie chcę, żeby moja córka od początku szkoły była tematem rozmów dorosłych. „Nie chcę, żeby była tą jedną” Wiem, że można powiedzieć, że nie powinnam się tym przejmować. Sama wiele razy powtarzałam sobie, że przecież to nasze życie i nasze przekonania, ale kiedy przychodzi co do czego, strach przed tym, że dziecko będzie inne od całej grupy, okazuje się silniejszy. W klasie córki prawdopodobnie większość dzieci będzie chodziła na religię. Znam rodziców części z nich i wiem, że w naszej okolicy to jest po prostu czymś naturalnym. Boję się, że jeśli moja córka nie będzie chodziła na lekcje religii, zacznie być postrzegana jako „ta inna”, a potem ktoś jej coś powie albo zacznie zadawać pytania, na które sama nie będzie wiedziała, jak odpowiedzieć. Nie chcę też, żeby moje przekonania stały się dla niej powodem do tłumaczenia się przed kolegami. Ona ma dopiero sześć lat i naprawdę chciałabym, żeby pierwsze lata szkoły kojarzyły jej się przede wszystkim z nauką, zabawą i poznawaniem nowych dzieci. „Pewnie pójdzie też do komunii” Najbardziej skomplikowana jest dla mnie kwestia Pierwszej Komunii. Jeżeli córka będzie chodziła na religię, pewnie ostatecznie pójdzie też do komunii, chociaż sama nie wiem, czy tego chcę. Z jednej strony mam poczucie, że byłoby to całkowicie niezgodne z tym, w co wierzymy albo raczej z tym, w co nie wierzymy. Z drugiej strony wiem, jak ważnym wydarzeniem jest komunia w naszej rodzinie. Moi rodzice i teściowie są wierzący. Już teraz pytają, kiedy córka będzie miała komunię i cieszą się, że „wreszcie dorasta”. Nie wyobrażam sobie nawet, jak wyglądałaby reakcja, gdybym powiedziała wszystkim, że nie będzie ani religii, ani komunii. Może dlatego sama siebie trochę oszukuję i mówię, że przecież to tylko lekcje, a decyzję dotyczącą komunii podejmiemy później. Mam jednak świadomość, że w pewnym momencie trzeba będzie powiedzieć jasno, czego chcemy dla naszego dziecka. Nie wiem, czy inne niewierzące mamy mają podobnie. Chciałabym jednak wiedzieć, czy tylko ja mam wrażenie, że w małej miejscowości czasami łatwiej jest podporządkować się większości, niż potem przez lata tłumaczyć wszystkim dookoła, dlaczego wybraliśmy inaczej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Decyzja dotycząca religii i wychowania religijnego dziecka należy przede wszystkim do rodziców, którzy powinni podejmować ją zgodnie ze swoim sumieniem, przekonaniami i tym, co uważają za najlepsze dla swojej rodziny. Rozumiemy jednak obawy bohaterki listu, szczególnie jeśli rzeczywiście żyje w niewielkiej społeczności, w której decyzje dotyczące dzieci są szybko zauważane i komentowane. Warto jednak pamiętać, że strach przed opinią innych nie zawsze powinien decydować o naszych najważniejszych wyborach. Jeśli rodzice nie są wierzący, mogą mieć poczucie, że posyłanie dziecka na religię wyłącznie po to, by uniknąć komentarzy, jest niezgodne z ich wartościami. Z drugiej strony trudno odmówić tej mamie prawa do obaw – zwłaszcza gdy martwi się nie o własną opinię, ale o to, czy jej córka nie będzie z powodu decyzji rodziców czuła się wykluczona. Być może najlepszym rozwiązaniem jest spokojna rozmowa z dzieckiem, dostosowana oczywiście do jego wieku, oraz zastanowienie się, czy decyzja wynika z naszych przekonań, czy przede wszystkim z lęku przed tym, co powiedzą inni. Zobacz też: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Wrzesień nawet się nie zaczął, a szkoła już przysłała listę opłat. „Po tym mailu poryczałam się jak dziecko”
Siedziałam przed ekranem laptopa i czułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy, gdy czytałam kolejne punkty zestawienia finansowego, które musimy uregulować najlepiej jak najszybciej.
Wszystko zaczęło się od wiadomości o tytule „Wyprawka i opłaty organizacyjne”, która przyszła na moją skrzynkę wczoraj po godzinie dwudziestej. Myślałam, że to zwykłe informacje o godzinie rozpoczęcia roku szkolnego, ale w środku zastałam szczegółowy arkusz kalkulacyjny z kwotami, które przyprawiły mnie o autentyczny zawrót głowy. Dyrekcja i rada rodziców żądają od nas natychmiastowej wpłaty stu pięćdziesięciu złotych na fundusz komitetu, kolejnych stu złotych na obowiązkowe ubezpieczenie grupowe oraz siedemdziesięciu złotych na tak zwaną składkę kserograficzną i papier do drukarek. Do tego doszła długa lista podręczników dodatkowych do religii i języka angielskiego, które nie wchodzą w skład darmowego rządowego pakietu, co oznacza kolejny wydatek rzędu stu osiemdziesięciu złotych. Gdy podliczyłam te wszystkie pozycje, okazało się, że muszę oddać szkole kilkaset złotych za sam fakt, że moje dziecko przekroczy próg klasy, a przecież nie kupiłam jeszcze nawet porządnych butów na wf ani stroju galowego. Presja w grupie klasowej. Jak bogate matki linczują rodziców proszących o czas Najbardziej bolesne w tym wszystkim było jednak to, co wydarzyło się chwilę później, gdy na naszej nowej grupie dla rodziców na WhatsAppie wybuchła dyskusja o tych nieszczęsnych przelewach. Napisałam bardzo spokojnie i szczerze, że dla mnie taka suma na tydzień przed wrześniem to ogromny cios i zapytałam, czy składkę na komitet rodzicielski można rozbić na raty lub zapłacić dopiero w październiku, gdy trochę odetchnę finansowo. W ułamku sekundy odezwało się kilka najpewniej zamożnych mam, które ewidentnie nie znają realiów życia przeciętnej polskiej rodziny. Jedna z kobiet napisała prosto z mostu, że kilkaset złotych to przecież niedużo, i że chyba nikt nie ma zamiaru oszczędzać na edukacji własnych dzieci. Nikt mnie nie poparł, w komentarzach zapadła cisza, a ja poczułam się potwornie upokorzona i odrzucona przez rodziców dzieci, z którymi mój syn ma spędzić najbliższe osiem lat. Granice rodzicielskich wydatków. Dlaczego musimy zacząć głośno mówić „nie” szkolnym absurdom Ta skandaliczna sytuacja z przedwrześniowym cennikiem idealnie pokazuje, jak bardzo jako rodzice daliśmy się zapędzić w kozi róg toksycznej rywalizacji i ulegania każdemu finansowemu kaprysowi szkoły. Prawo oświatowe w Polsce mówi bardzo jasno − wszelkie wpłaty na komitet rodzicielski czy ubezpieczenia grupowe są całkowicie dobrowolne i żadna nauczycielka ani dyrektor nie mają prawa nas z tego rozliczać ani straszyć konsekwencjami wobec dziecka. Jednak w rzeczywistości panuje cichy szantaż emocjonalny, przez który potulnie płacimy na ksero, szafki i środki czystości, byle tylko nasze dziecko nie było wytykane palcami przez rówieśników i rzekomo lepsze matki. No niestety, my nie mamy worka pieniędzy. Moja miłość do córki nie mierzy się wysokością przelewów na konto komitetu, a mądre macierzyństwo to przede wszystkim spokój w domu, a nie ślepe uleganie presji otoczenia kosztem zadłużania własnej rodziny. Pozdrawiam Was, Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
Współczesne nastolatki chcą zarabiać miliony za nic? Scena w popularnej sieciówce otwiera oczy. „Roszczeniowość przekroczyła granice”
Dzisiejsza scena przy wieszakach z modnymi ubraniami całkowicie otworzyła mi oczy na smutną prawdę. Roszczeniowość nastolatków osiągnęła szczyty, a winę za to ponosimy my, dorośli, bo pozwalamy im wierzyć w internetową fikcję bez żadnego pokrycia w realnym życiu.
Sklep był potwornie zatłoczony, rodzice z nastolatkami nerwowo biegali między półkami, szukając ostatnich promocji przed rozpoczęciem roku szkolnego. Gorączka zakupów przed wrześniem. Jak prosta rozmowa o kieszonkowym obnażyła mentalność młodzieży Tuż obok mnie, przy dziale z drogimi kurtkami, stała elegancka, wyraźnie zmęczona mama z córką, na oko piętnastoletnią dziewczyną. Nastolatka trzymała w ręku trzy drogie bluzy z najnowszej kolekcji, a każda z nich kosztowała grubo ponad dwieście złotych. Kobieta spokojnie, ale z wyraźnym smutkiem w głosie, próbowała wytłumaczyć córce, że ich domowy budżet nie udźwignie takiego wydatku w jednym miesiącu, zwłaszcza że trzeba jeszcze opłacić ubezpieczenie w szkole i kupić podręczniki do angielskiego. Zaproponowała, że kupią jedną, najpotrzebniejszą rzecz, a jeśli młoda chce mieć pozostałe, to od września może poszukać jakiejś prostej pracy weekendowej, na przykład przy roznoszeniu ulotek albo pomocy w osiedlowej kawiarni, żeby odciążyć rodziców. W tym ułamku sekundy na twarzy nastolatki pojawił się tak potworny foch, że aż mnie zatkało z wrażenia. Dziewczyna z ogromną pogardą popatrzyła na swoją matkę, ostentacyjnie rzuciła ubrania na brudną podłogę i zaczęła mówić głosem, który słyszeli wszyscy klienci stojący w kolejce do przymierzalni. Bezczelna riposta przy wieszakach. Szokujące słowa nastolatki o pracy fizycznej i milionach z internetu Dziewczyna odpowiedziała swojej mamie z ironicznym uśmieszkiem, że praca za parę groszy przy ulotkach czy parzeniu kawy to zajęcie dla życiowych nieudaczników i ona nie zamierza się tak poniżać dla kilku stów. Oświadczyła, że od września zakłada z koleżankami konto na TikToku, zostanie wielką influencerką i za kilka miesięcy będzie zarabiać miliony za samo wrzucanie filmików z przymierzalni, więc matka ma obowiązek teraz zainwestować w jej wizerunek i kupić te ciuchy. Kiedy zszokowana kobieta próbowała jej tłumaczyć, że sukces w sieci udaje się nielicznym, a prawdziwe życie wymaga zdobycia wykształcenia i normalnego zawodu, nastolatka parsknęła bezczelnym śmiechem. Powiedziała, że szkoła to przeżytek, nauczyciele zarabiają grosze, a ona nie po to żyje w 2026 roku, żeby marnować czas na naukę, skoro w internecie płacą gigantyczne pieniądze za sam fakt, że ktoś jest ładny i modnie ubrany. Ludzie stojący obok tylko kręcili głowami, a mnie dosłownie wmurowało. Pokolenie cyfrowych iluzji. Brak wymagań rodzi życiową bezradność młodego pokolenia Najbardziej przykry w tej całej sklepowej awanturze był finał, w którym zrezygnowana matka, chcąc uniknąć dalszego publicznego wstydu i szeptów za plecami, potulnie podniosła ubrania z ziemi i poszła w stronę kas, by zapłacić za cały ten drogi kaprys. To jest właśnie ten największy grzech współczesnego wychowania, przez który hodujemy ludzi całkowicie nieprzystosowanych do dorosłości. Pozwalamy dzieciom żyć w sterylnej, internetowej bańce, gdzie liczy się tylko natychmiastowa gratyfikacja, brak jakichkolwiek obowiązków i ślepe kopiowanie zachowań cyfrowych celebrytów. Współczesna młodzież potrafi bezbłędnie operować filtrami na Instagramie i rościć sobie prawa do luksusowego życia, ale zderzenie z najprostszą pracą, koniecznością wykazania się cierpliwością wywołuje u nich agresję i poczucie wielkiej krzywdy. Jeśli jako rodzice nie zaczniemy mądrze stawiać twardych barier, odcinać darmowego strumienia pieniędzy na zachcianki i uczyć młodych ludzi szacunku do fizycznego wysiłku, to zderzenie tego pokolenia z realnym rynkiem pracy będzie dla nich gigantyczną życiową katastrofą. Pozdrawiam, Ala Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
Pierwsze zebranie organizacyjne miało być dla mnie kopalnią praktycznej wiedzy i okazją do poznania pań, które od września zaopiekują się moim dzieckiem. Niestety, rygorystyczny ton spotkania adaptacyjnego i jedna uwaga rzucona prosto w twarz sprawiły, że wróciłam do domu z płaczem.
Cała ta kłopotliwa sytuacja miała miejsce na spotkaniu adaptacyjnym, na które szłam pełna nadziei i dobrych myśli. Nauczycielki rozdały nam grube kartki z regulaminem grupy i od pierwszych minut zaczęły dyktować listę rygorystycznych zakazów i nakazów. Rygorystyczny regulamin i wielkie wymagania. Jak pierwsze zebranie zamieniło się w koszmar Kulminacja nastąpiła, gdy jedna z pań bardzo chłodnym głosem oznajmiła, że od pierwszego września każde dziecko bezwzględnie musi być całkowicie odpieluchowane i samodzielnie korzystać z toalety. Zaznaczyła, że jeśli jakikolwiek maluch przyjdzie w pieluchomajtkach, to personel ma pełne prawo odmówić przyjęcia go do sali, bo oni nie są od wycierania pup i zmieniania ubrań. Mój Alan to cudowny, bardzo bystry chłopiec, który pięknie mówi i świetnie dogaduje się z rówieśnikami, ale z nocnikiem wciąż ma trudniejszą relację. Przez całe lato walczyliśmy z tematem, próbowaliśmy metody bez pieluchy, ale mały w momentach stresu po prostu się blokuje i potrzebuje jeszcze trochę czasu oraz spokoju, żeby w pełni kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne. Gdy po zebraniu podeszłam do biurka nauczycielki, żeby na osobności poprosić o odrobinę wyrozumiałości w pierwszych tygodniach adaptacji, zderzyłam się z murem totalnej znieczulicy. Awantura w przedszkolu o pieluchy. Szokujące słowa o braku dyscypliny Nauczycielka nawet nie spróbowała wysłuchać moich argumentów o indywidualnym tempie rozwoju. Przewróciła tylko oczami i na cały regulator, tak że słyszeli to inni rodzice, oświadczyła, że pójście na łatwiznę to dzisiaj plaga wśród młodych mam. Dodała też, że trzyletnie dziecko w pieluszce to przesada, brak wychowania i jakiejkolwiek dyscypliny w domu. Dowiedziałam się, że nie potrafię zrobić z dzieckiem porządku, a przedszkole to instytucja edukacyjna, a nie żłobek i przechowalnia dla niemowlaków. Usłyszałam szepty za plecami i zrobiło mi się strasznie wstyd. Wróciłam do domu ze łzami w oczach i do teraz nie potrafię dojść do siebie. Żałuję tylko, że od razu nie odpowiedziałam tej nauczycielce tak, żeby jej poszło w pięty. Gdzie kończy się rola personelu, a zaczyna czyste czepialstwo. Czas obronić malucha To wszystko to niestety bardzo bolesny przykład tego, jak bardzo niektóre instytucje potrafią zatracić empatię i wyczucie w relacjach z najmłodszymi. Przepisy oświatowe i psychologowie dziecięcy jasno wskazują, że każde dziecko ma swój własny, unikalny zegar biologiczny i zmuszanie trzylatka do natychmiastowego odpieluchowania pod groźbą kar czy wyrzucenia z grupy to zwyczajna przemoc emocjonalna. Stres związany z nowym miejscem, brakiem mamy i tysiącem nowych bodźców sprawia, że nawet dzieci, które w domu pięknie wołają siusiu, w przedszkolu mogą zaliczyć potężny regres. Uważam, że rzucanie matce prosto w twarz, że jej dziecko jest gorsze lub niewychowane tylko dlatego, że potrzebuje jeszcze chwileczki na odejście od pieluchomajtek, to brak profesjonalizmu. Ja nie zgadzam się na taki emocjonalny szantaż ze strony personelu. Nie pozwolę, by wygórowane ambicje niesympatycznej pani zniszczyły poczucie bezpieczeństwa mojego synka. Moim zdaniem mądre rodzicielstwo to ochrona malucha przed bezdusznym systemem, a nie ślepe uleganie presji otoczenia. Trzymajcie, proszę, za nas kciuki, bo mój Alanek idzie od września do przedszkola w pieluszce − bez względu na wymysły pań. Pozdrawiam Was serdecznie, Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Głośnik zamiast tabletu. Rodzice bez opamiętania kupują dzieciom odtwarzacze audio, ale czy warto?
Wystarczyło pięć minut w kolejce po lody. Postawa tego rodzeństwa pokazała, że hodujemy pokolenie pieniaczy
Patrzyłam na tę scenę z ogromnym niesmakiem i było mi potwornie żal tych dzieciaków, ale jeszcze bardziej byłam przerażona absolutną bezradnością ich własnych rodziców.
Staramy się z mężem uczyć córkę, że w miejscach publicznych obowiązują pewne zasady, a krzykiem i agresją nigdy niczego się nie załatwia. Niestety, dzisiejsze wyjście na spacer brutalnie pokazało mi, w jakim kierunku zmierza zachowanie współczesnych dzieci, gdy rodzice kompletnie nie stawiają im granic. Wystarczyło pięć minut w kolejce po lody, by cała urocza, wakacyjna atmosfera pękła jak bańka mydlana. Postawa pewnego rodzeństwa pokazała mi czarno na białym, że jako społeczeństwo hodujemy właśnie pokolenie pieniaczy, dla których kłótnia, wrzask i natychmiastowe atakowanie wszystkich wokół to jedyny znany sposób na życie. Letni skwar i budka z deserami. Jak zwykłe czekanie zamieniło się w rodzinną awanturę Wszystko wydarzyło się przy małej, popularnej lodziarni na miejskim deptaku, gdzie utworzył się spory ogonek rodziców z maluchami. Kolejka poruszała się dość sprawnie, dzieciaki grzecznie czekały, rozmawiając i ciesząc się na myśl o chłodnym deserze. Nagle do ogonka podeszło małżeństwo z bliźniaczkami, na oko w wieku sześciu lat. Rodzeństwo od pierwszej sekundy zaczęło zachowywać się niesamowicie głośno i roszczeniowo. Dziewczynki przepychały się między ludźmi, deptały po stopach innym klientom i krzyczały. Zamiast spokojnie zwrócić im uwagę i nakazać normalne zachowanie, ich mama tylko westchnęła ciężko, a tata zaczął gorączkowo przeglądać telefon, udając, że ta rozwrzeszczana dwójka w ogóle nie ma z nim nic wspólnego. Agresja bez żadnych barier. Dzieci zrobiły skandal na oczach całej kolejki Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła w momencie, gdy starsza pani z wnuczkiem stojąca przed nimi poprosiła rodzeństwo, żeby przestało na nią wpadać i popychać małego chłopca. W tym ułamku sekundy w dzieci wstąpił jakiś szał. Jedna dziewczynka zaczęła wrzeszczeć na całe gardło, a druga zaczęła kopać w barierki odgradzające lodziarnię. Najbardziej szokujące było to, że te dzieci nie czuły ani grama wstydu czy skrępowania. One z pełną premedytacją nakręcały tę awanturę, czerpiąc wyraźną satysfakcję z tego, że cała ulica patrzy na ich wściekłość i bezczelne miny. Kapitulacja dla świętego spokoju. Dlaczego uleganie krzykom rodzi małych tyranów Najbardziej przykry w tym wszystkim był jednak widok rodziców tych dzieci, którzy zamiast twardo zareagować, odciągnąć rodzeństwo na bok i natychmiast wyciągnąć konsekwencje, po prostu skapitulowali. Mama zaczęła potulnie prosić dzieci, żeby przestały krzyczeć, i obiecała im, że kupi im po trzy największe gałki z dodatkową posypką, byle tylko zamknęły usta. Ojciec natomiast zaczął kłócić się z ludźmi w kolejce, twierdząc, że starsza pani po prostu się czepia. To jest właśnie ten największy grzech współczesnego wychowania, o którym musimy zacząć mówić głośno i otwarcie. Ze strachu przed fochem, krzykiem i konfrontacją z własnym dzieckiem, dorośli wolą ulec, przeprosić i spełnić każdą jego zachciankę. W ten sposób wychowujemy ludzi całkowicie nieprzystosowanych do życia społecznego, którzy w dorosłości każdy najmniejszy problem będą próbowali rozwiązać wrzaskiem, agresją i zastraszaniem innych. Jeśli nie zaczniemy w porę stawiać dzieciom sztywnych, asertywnych granic, to za kilkanaście lat obudzimy się w świecie rządzonym przez bezwzględnych pieniaczy, dla których kultura osobista i szacunek do drugiego człowieka nie będą miały żadnego znaczenia. Pozdrawiam serdecznie, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Odpychająca scena w markecie w dziale z wyprawką szkolną. Rodzice skakali sobie do gardeł. „Wstyd na cały sklep”
Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety przed wrześniem. „Usłyszałam, że panie nie są od paprania się w pieluchach”
Słuchałam tego i nie wierzyłam własnym uszom. Poczułam się jak najgorsza matka na świecie, która zaniedbała rozwój własnego dziecka, choć mój Tymek po prostu potrzebuje na wszystko trochę więcej czasu.
Jestem mamą 3-letniego Tymona, który od września ma dumnie zadebiutować w grupie trzylatków. Zamiast cieszyć się z tego nowego etapu w naszym życiu i ze spokojem kompletować wyprawkę, ja po prostu ryczę po kątach ze stresu. Wszystko przez bezwzględne wymagania i, nie ukrywajmy, potworny brak empatii ze strony dyrekcji i pań wychowawczyń. Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety, a argumentacja, jaką usłyszałam z ust pani dyrektor, dosłownie zwaliła mnie z nóg. Otóż okazało się, że panie w przedszkolu nie są od paprania się w pieluchach i jeśli mój syn nie pożegna się z pampersami, to po prostu nie zostanie wpuszczony do sali. Pieluchy w przedszkolu. Pani dyrektor ucięła dyskusję Mój syn jest cudownym, bardzo bystrym chłopcem, ale akurat w kwestii toalety idzie nam jak po grudzie. Od kilku miesięcy walczymy z nocnikiem, biegam za nim z majtkami, tłumaczę, prosimy, kupiliśmy nawet specjalne książeczki o żegnaniu pieluszki, ale on wciąż potrafi się zaciąć, zestresować i po prostu kontrolować swoje potrzeby tylko wtedy, gdy ma na sobie pampersa. Wszyscy powtarzają mi, że każde dziecko ma swój własny rytm i zmuszanie trzylatka na siłę do odpieluchowania w okresie potężnego stresu adaptacyjnego to prosta droga do kłopotów. Gdy spróbowałam spokojnie zapytać, co w sytuacji, gdy dziecko wciąż miewa wpadki i potrzebuje pomocy w łazience, pani dyrektor ucięła dyskusję. Oświadczyła, że przedszkole publiczne to nie żłobek, one mają w grupie dwadzieścioro pięcioro dzieci i zero etatów dla pomocy nauczyciela, więc nikt nie zamierza tracić czasu na mycie obsikanych nóg i zmienianie pieluch. To jest dla mnie skrajne lenistwo i pójście na łatwiznę ze strony personelu. Czy opiekunki mogą odmówić przyjęcia malucha z pieluchą? Najbardziej rozwala mnie w tym wszystkim fakt, że nikt z kadr przedszkolnych nie bierze pod uwagę emocji tego małego dziecka. Zamiast budować bezpieczną atmosferę i wspierać młodych rodziców w trudnym procesie adaptacji, przedszkolanki fundują nam i dzieciom jakiś wyścig z czasem. Hania, córeczka mojej sąsiadki, poszła rok temu do tego samego przedszkola i z powodu stresu przed nowym miejscem zaczęła się z powrotem moczyć w majtki, a panie, zamiast ją przytulić, kazały matce natychmiast zabierać małą do domu w samym środku dnia pracy. Uważam, że mam pełne prawo oczekiwać, że publiczna placówka pomoże mi w opiece nad dzieckiem. Wychodzi na to, że fundujemy pensje dla personelu, który chce pracować tylko ze sterylnymi, idealnie zaprogramowanymi dziećmi, a trudniejsze obowiązki zrzuca bezczelnie na barki zmęczonych rodziców. Jak asertywnie rozmawiać z dyrekcją przedszkola o wpadkach w toalecie? Z tego, co wiem, przepisy mówią jasno, że przedszkole publiczne nie ma prawa skreślić dziecka z listy z powodu noszenia pieluszki, ale co z tego, skoro w praktyce jest inaczej? Chciałam zapytać inne czytelniczki: jak to wyglądało u Was? Czy Wasze trzylatki szły do przedszkola w pełni odpieluchowane, czy też spotkałyście się z takimi chamskimi odzywkami ze strony personelu? Potrzebuję rady i wsparcia. Pozdrawiam całą Redakcję, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Jego żona woli kisić się w domu na kanapie niż wyjść z rodziną. „Od porodu strasznie się zapuściła. Co to za przykład dla córki”
Szkoda mi zmarnowanych weekendów i pięknej pogody, kiedy moglibyśmy razem budować super wspomnienia, a kończymy, gapiąc się w ściany, bo mojej żonie nie chce się ruszyć z miejsca.
Zawsze byłem facetem, który nie potrafi usiedzieć na miejscu − uwielbiam rower, spacery po lesie, góry i każdą formę ruchu na świeżym powietrzu. Kiedy brałem ślub z Anią, myślałem, że będziemy taką aktywną, zgraną paczką, która pokaże dziecku świat z dala od ekranów. Niestety, rzeczywistość po narodzinach małej brutalnie zweryfikowała moje marzenia. Moja żona woli kisić się w domu na kanapie z telefonem w ręku, niż wyjść z rodziną na zwykły, popołudniowy spacer. Stoję w salonie, patrzę na ten nasz domowy marazm i pytam głośno: co to za przykład dla naszej rosnącej córki? Od trzech lat słyszę tylko jedną wymówkę. Mam już dosyć tych samych tłumaczeń Kiedyś Ania była zupełnie inną dziewczyną − biegała, dbała o siebie, lubiła weekendowe wypady za miasto. Rozumiem, że ciąża i pierwszy rok opieki nad niemowlakiem to dla kobiety morderczy wysiłek, ogromne zmęczenie i rewolucja w organizmie. Sam starałem się pomagać, ile mogłem − wstawałem w nocy, przewijałem, brałem małą na długie spacery w wózku, żeby żona mogła odpocząć i odespać. Ale minęły już trzy lata, Amelka chodzi do przedszkola, życie wróciło na normalne tory, a Ania dalej funkcjonuje w trybie wiecznego zmęczenia i kanapowego lenistwa. Każda moja próba zorganizowania wolnego czasu kończy się tak samo. Proponuję wyjazd nad jezioro, rowery, wycieczkę do zoo albo chociaż wyjście na fajny, nowoczesny plac zabaw − w odpowiedzi słyszę tylko narzekanie, że ona nie ma siły, że boli ją kręgosłup, że jest brzydka pogoda albo że musi posprzątać. Ostatecznie Ania zostaje na kanapie z włączonym serialem, a ja sam pakuję małą i jedziemy gdzieś we dwójkę. Czuję wtedy ogromny żal, bo dookoła widzę inne, uśmiechnięte rodziny, które trzymają się za ręce i spędzają czas razem, a my żyjemy jak jakieś małżeństwo na papierze, gdzie każdy ma swój własny, osobny świat. Nasza córka wszystko widzi. Boję się, że mała przejmie te najgorsze nawyki Zastanawiam się, jak to zachowanie wpływa na naszą córeczkę. Dzieci są przecież jak gąbka, nie słuchają tego, co im mówimy, tylko bacznie obserwują, co robimy na co dzień. Jaki wzorzec zdrowego stylu życia i dbania o siebie dostaje Amelka, widząc mamę, która każdą wolną chwilę spędza pod kocem z chipsami i telefonem? Chciałbym, żeby moja córka była sprawna, kochała sport, miała energię i wiedziała, że wolny czas spędza się aktywnie, a nie na bezmyślnym przewijaniu społecznościówek. Kiedy próbuję delikatnie porozmawiać z Anią o tym, że powinna coś zmienić dla własnego zdrowia i dla małej, ona natychmiast wpada w furię i zarzuca mi, że jej nie akceptuję, że oczekuję wyglądu modelki i że jestem bezdusznym facetem, który nie rozumie, ile kosztuje prowadzenie domu. To jest dla mnie zwykła wymówka i pójście na łatwiznę. Nie wymagam od niej figury z okładki magazynu, tylko elementarnej chęci do życia i ruchu. To wieczne narzekanie sprawia, że nasze małżeństwo powoli zamienia się w relację dwójki nudnych współlokatorów. Powiedziałem jej prosto z mostu, co o tym myślę. W domu zapadła głucha cisza Wczoraj po kolejnej odmowie wyjścia na wspólny spacer wybuchła u nas potężna kłótnia. Powiedziałem Ani prosto z mostu, że się zapuściła i robi krzywdę nam wszystkim swoim podejściem do życia. Mąż i żona powinni ciągnąć się w górę, motywować do zmian, a nie pozwalać sobie na totalny marazm. Moja żona popłakała się, zamknęła w sypialni i do teraz nie zamieniła ze mną ani jednego słowa, a ja siedzę w kuchni i zastanawiam się, czy to ja jestem jakimś potworem, czy to po prostu presja otoczenia wmówiła kobietom, że po porodzie mają pełne prawo do całkowitej rezygnacji z jakiejkolwiek dyscypliny i dbania o siebie. Chciałem zapytać inne mamy i ojców: czy w Waszych związkach też pojawiały się takie rozbieżności w podejściu do aktywności fizycznej po narodzinach dzieci? Czy da się jakoś zmotywować partnera, który z własnej woli zamknął się w czterech ścianach, czy jedynym wyjściem jest zaakceptowanie faktu, że już zawsze będę spędzał weekendy samotnie z córką? Pomóżcie, bo tracę już siły do tej wiecznej walki o normalne, aktywne dzieciństwo dla mojego dziecka. Pozdrawiam, Grzesiek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
Mój mąż powtarza, żebym odpuściła, wypiła ciepłą herbatę i przestała tak bardzo przeżywać zachowanie obcych ludzi, ale dla mnie ta sytuacja była jawnym i bolesnym dowodem na potężny kryzys w dzisiejszym wychowaniu.
Szanowna Redakcjo! Piszę do Was te słowa wieczorem, siedząc przed namiotem na jednym z kempingów na Mazurach i patrząc na dogasające ognisko. Wokół panuje cisza, komary trochę dają się we znaki, a ja wciąż jestem przybita po tym, co zobaczyłam zaledwie kilka godzin temu nad samym brzegiem jeziora. Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie, gdy słońce zaczęło powoli schodzić w dół, a woda w jeziorze była idealnie spokojna. Wakacyjny relaks nad wodą. Jak proste zadanie przerosło dorastające rodzeństwo Na kempingu obok naszego namiotu rozbiła się rodzina z dwójką dzieci − chłopcem i dziewczyną, na oko w wieku trzynastu i piętnastu lat. Rodzice tych nastolatków, zmęczeni rozbijaniem obozowiska, poprosili swoje pociechy o zrobienie jednej, banalne prostej rzeczy: mieli pójść na pobliski pomost, przywiązać mocno do barierki małą łódkę wiosłową i przynieść z niej do namiotu kapoki oraz plastikowe wiosła. Chodziło o to, żeby sprzęt nie odpłynął w nocy i był bezpieczny na brzegu. Dzieciaki ruszyły w stronę wody z fochem na twarzach, ostentacyjnie wzdychając i nie odrywając oczu od ekranów swoich smartfonów. Obserwowaliśmy ich z lekkim uśmiechem, myśląc, że to po prostu klasyczny, nastoletni bunt przeciwko pomocy rodzicom. Jednak to, co wydarzyło się na samym pomoście, w ułamku sekundy zamieniło ten uroczy, wakacyjny obrazek w festiwal kompletnej bezradności życiowej młodego pokolenia. Totalna kapitulacja przy linie. Szokujące słowa nastolatka o braku instrukcji Gdy rodzeństwo dotarło na koniec pomostu, okazało się, że zawiązanie prostego supła na drewnianym palu całkowicie przekracza ich możliwości intelektualne i manualne. Piętnastolatek chwycił grubą linę, zakręcił nią dwa razy wokół barierki i zaczął krzyczeć na całe jezioro, że sznur jest za twardy, brudzi mu ręce i on nie wie, jak ma to zrobić. Jego siostra zamiast mu pomóc, usiadła na deskach, zaczęła nagrywać jego niezdarność na telefon i fukać, że ona nie zamierza dotykać mokrej liny. Najbardziej przerażające słowa padły jednak w momencie, gdy chłopak rzucił sznur do wody i wrzasnął prosto w stronę namiotu swoich rodziców, że on nic więcej nie zrobi, bo nie umie i ma instrukcji. Nastolatek krzyczał, że ma prawo do odpoczynku, a nie do pracy fizycznej, i jeśli ojciec zaraz nie przyjdzie i sam nie zawiąże tej łódki, to on po prostu wrzuci kluczyki od auta do jeziora. Ludzie na kempingu zamarli z wrażenia, a mnie po prostu zatkało na tę skrajną bezczelność. Hodowanie niezaradnego pokolenia. Dlaczego ułatwianie wszystkiego dzieciom niszczy ich samodzielność? Najbardziej smutne w tym wszystkim było zachowanie samych rodziców, którzy zamiast twardo postawić granice i zmusić dzieciaki do wykonania zadania, posłusznie zbiegli na pomost. Ojciec z rezygnacją w oczach sam chwycił za linę, przywiązał łódź i zabrał ciężkie wiosła. Ludzie, czy wy nie widzicie, że w ten sposób wychowujemy pokolenie dzieciaków ze szkła, które potrafią bezbłędnie obsługiwać najnowsze aplikacje, ale zderzenie ze sznurkiem, sypiącym się piaskiem czy koniecznością rozpalenia grilla wywołuje u nich potężną frustrację i napad paniki? Jeśli nie zaczniemy w naszych domach twardo wymagać od młodzieży samodzielności, odporności na trudności i szacunku dla ludzkiej pracy, to te dzieci zginą w dorosłym życiu przy pierwszym lepszym problemie z cieknącym kranem czy wymianą koła w aucie. Dawanie im obowiązków to nie jest kara, ale najważniejszy bilet do bycia zaradnym człowiekiem. Lucyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zmroziło mnie na plaży w Rowach. Słowa, jakie ten 7-latek rzucił w stronę płaczącej matki, spędzają mi sen z powiek
Zamarłam w pociągu z Trójmiasta. Słów tego dziecka do zmęczonej matki długo nie zapomnę. „Totalna znieczulica”
Jedyne, co ciśnie mi się na usta po tym wszystkim, co zobaczyłam, to hasło: totalna znieczulica, bo skala egoizmu i bezczelności u tak młodego człowieka po prostu odbiera wiarę w przyszłe pokolenie.
Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was te słowa w pociągu relacji Gdynia Główna − Warszawa Zachodnia, zaledwie godzinę po tym, jak na moich oczach rozegrała się scena, która do teraz nie daje mi spokoju. Siedzę w przedziale, patrzę na przesuwający się za oknem krajobraz i wciąż czuję w środku ogromny żal, złość i czyste, ludzkie zażenowanie. Mój mąż szturcha mnie w ramię i powtarza, żebym wyluzowała, przestała gapić się na obcych i niepotrzebnie nakręcać się sprawami, które mnie nie dotyczą, ale ja po prostu nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Jestem mamą dwuletniej Zuzi, z którą właśnie wracamy z naszego pierwszego, krótkiego urlopu nad morzem. Wiadomo, jak wyglądają wakacje z takim maluchem − to potworne zmęczenie, wieczne pilnowanie na plaży, logistyka z wózkiem i spanie po kilka godzin na dobę, bo dziecko w nowym miejscu co chwilę się budzi. Niestety, dzisiejszy powrót z Trójmiasta uświadomił mi coś potwornego o starszych dzieciach i o tym, jak bardzo współczesne metody wychowania bez żadnych barier zawodzą na całej linii. Powrót znad morza w pełnym słońcu. Jak bezduszny nastolatek zrobił z wagonu prywatny folwark Kawałek przed nami siedziała rodzina − mama, tata, ich syn, chłopak na oko czternastoletni, oraz mała dziewczynka. Kobieta wyglądała na skrajnie wykończoną, miała podkrążone oczy, trzymała na kolanach córkę i co chwilę masowała sobie skronie, ewidentnie walcząc z potwornym bólem głowy lub migreną. Jej nastoletni syn, rozwalony wygodnie na siedzeniu pod oknem, przez całą drogę nie schował smartfona, grając w jakąś głośną grę i co sekundę rzucając wulgarnymi komentarzami pod nosem. W pewnym momencie zmęczona kobieta bardzo cichym, wręcz błagalnym głosem poprosiła syna, żeby chociaż na pół godziny wyłączył dźwięk w telefonie albo założył słuchawki, bo od tego ciągłego piszczenia i hałasu zaraz pęknie jej głowa. Chłopak nawet nie oderwał wzroku od ekranu, ostentacyjnie westchnął, przewrócił oczami i rzucił, że go to kompletnie nie obchodzi i on nie zamierza się nudzić przez jej głupie humory. Szokujące słowa w pociągu PKP. Matka poprosiła o pomoc, a w zamian dostała potężny cios Inni pasażerowie natychmiast odwrócili głowy w ich stronę, a w wagonie zapadła głęboka, pełna niesmaku cisza. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła jednak dwadzieścia minut później, kiedy pociąg gwałtownie zahamował przed stacją, a zmęczona kobieta poczuła się na tyle źle, że musiała pilnie wstać i wyjść do toalety. Poprosiła syna, żeby pomógł jej podnieść z podłogi ciężki plecak z lekami i wodą mineralną, bo ona sama ma problem z kręgosłupem i słania się na nogach. Reakcja tego młodego człowieka po prostu zwaliła mnie z nóg. Chłopak tylko zerknął na matkę, po czym wycedził, że nie ma czasu, a ona na siłę ciągnęła go na te beznadziejne wczasy nad morze. Kobieta schowała twarz w dłoniach i poszła do toalety, a jej mąż, zamiast twardo zareagować i utrzeć nosa rozwydrzonemu synowi, tylko udawał, że intensywnie patrzy w okno i czyta wiadomości w internecie. Hodowanie emocjonalnych robotów. Dlaczego współczesne wychowanie bez wymagań rodzi potwory Patrzyłam na tę całą sytuację ze łzami w oczach i czułam wściekłość na to, jak bardzo jako dorośli daliśmy sobie wejść na głowę własnym dzieciom dla świętego spokoju. W imię nowoczesnego, bezstresowego chowania i chronienia młodzieży przed jakimkolwiek wysiłkiem czy dyskomfortem, wyrosło pokolenie ludzi całkowicie pozbawionych empatii, szacunku dla rodziców i zdolności współczucia. Ten chłopak dostał od rodziców wszystko − drogie wakacje, markowe ciuchy i najnowszy smartfon, a w zamian nie potrafił podać matce butelki wody i bezczelnie upokorzył ją na forum publicznym. Jeśli nie zaczniemy w naszych domach twardo wymagać od dzieci normalnego zaangażowania, szacunku dla ludzkiej pracy i pomocy w codziennych obowiązkach, to za kilkanaście lat obudzimy się w świecie rządzonym przez emocjonalne roboty, dla których drugi człowiek jest tylko narzędziem do spełniania zachcianek. Czas zacząć stawiać im sztywne, asertywne granice, bo mądre rodzicielstwo to nie wieczna obsługa fochów nastolatka, ale nauka odpowiedzialności za słowa i czyny. Pozdrawiam Was ciepło z trasy, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa miała tylko kupić kapcie dla wnuczki, ale zawartość torby odebrała matce głos. „Pokolenie dziadków nie zna granic”
Mina 10-latka w tatrzańskim schronisku mówiła wszystko. Słów tego chłopca przy zamawianiu obiadu długo nie zapomnę. „Wstyd”
Jestem mamą 7-letniego Borysa, z którym od najmłodszych lat staramy się dreptać po górach. Chcemy, żeby syn uczył się szacunku do przyrody, wysiłku i tego, że na piękny widok ze szczytu trzeba sobie po prostu samemu zapracować. Niestety, wczorajsza wizyta w zatłoczonym górskim schronisku całkowicie obnażyła bolesną prawdę o tym, jak niektórzy rodzice bezmyślnie wyręczają swoje dorastające dzieci i tolerują ich skrajną roszczeniowość.
Pogoda była piękna, szlak dość wymagający, więc po kilku godzinach marszu marzyliśmy tylko o tym, żeby usiąść w schroniskowej jadalni, zjeść ciepłą zupę i odpocząć przed zejściem w dolinę. Godziny marszu pod górę, a w schronisku zamiast dumy potężny foch Kiedy weszliśmy do środka, w kolejce po jedzenie stał już spory tłum zmęczonych, ale uśmiechniętych turystów. Tuż przed nami stało małżeństwo z synem, na oko dziesięcioletnim chłopcem w drogich, markowych butach i z najnowszym telefonem w ręku. Chłopiec przez całą drogę w ogonku ostentacyjnie wzdychał, kopał w drewniane krzesła i przewracał oczami z taką miną, jakby ktoś zafundował mu tam najgorszą karę świata. Jego rodzice biegali wokół niego, wachlowali go mapą, podawali napoje i bez przerwy przepraszali, że musiał przejść te kilka kilometrów na własnych nogach. Chłopak nawet nie schował smartfona, tylko co chwilę fukał pod nosem, że to miejsce jest obskurne, śmierdzi tu starym drewnem i nie rozumie, po co w ogóle go tu ciągnęli, skoro w hotelu w Zakopanem ma basen i konsolę. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła jednak bezpośrednio przy okienku, w momencie składania zamówienia na obiad. Szokujące słowa przy okienku z jedzeniem. Nastolatek bez żenady zmieszał z błotem rodziców Gdy przyszła ich kolej, zmęczona mama zapytała syna, na co ma ochotę, proponując tradycyjną pomidorową lub pierogi, które w tym miejscu są zawsze świeże i pyszne. Chłopiec spojrzał na tablicę z menu, potem na panią wydającą posiłki i z pogardą w głosie wymamrotał, że nie będzie jadł tego chłamu dla biedaków, bo tu nie ma ani burgerów, ani nuggetsów, a on żąda, żeby ojciec zamówił mu jedzenie przez aplikację. Kiedy tata próbował mu spokojnie i po cichu wytłumaczyć, że jesteśmy wysoko w górach, w środku Tatrzańskiego Parku Narodowego i żaden kurier tu nie dojedzie, chłopak dostał jakiegoś napadu. Rzucił plecakiem o ziemię i wrzasnął prosto w twarz swojemu ojcu, że jest beznadziejny, a ta cała wycieczka to najgorszy dzień w jego życiu i od teraz rodzice mają go nosić, bo on nie zrobi ani jednego kroku. Ludzie w kolejce zamarli, a mnie po prostu zatkało z oburzenia na ten potworny brak szacunku i elementarnej empatii wobec zmęczonych rodziców. Hodowanie życiowej bezradności. Uleganie zachciankom niszczy charakter dzieci Najbardziej uderzające i smutne w tej całej sytuacji było zachowanie dorosłych, którzy zamiast twardo postawić granice, zawstydzić się i wyciągnąć konsekwencje wobec tak bezczelnego zachowania, zaczęli potulnie przepraszać syna. Ojciec natychmiast podniósł plecak z ziemi, zaczął prosić chłopca, żeby się nie denerwował, i obiecał, że jeśli tylko zejdą na dół, kupi mu najdroższy zestaw w fast foodzie i pozwoli grać na komputerze do późnej nocy, byle tylko młody przestał krzyczeć. To jest właśnie ten największy grzech współczesnego wychowania, o którym musimy zacząć głośno mówić. Rodzice ze strachu przed konfliktem i fochem dorastającego dziecka robią z siebie służbę, ułatwiają im wszystko na każdym kroku i usuwają z drogi wszelkie przeszkody. W ten sposób wychowujemy ludzi całkowicie nieprzystosowanych do dorosłego życia, którzy uważają, że cały świat ma obowiązek skakać wokół ich wybujałego ego. Jeśli ten chłopak w wieku dziesięciu lat potrafi tak publicznie upokorzyć własnych rodziców i gardzi ich wysiłkiem, to w przyszłości zderzenie z realiami rynku pracy czy pierwszym związkiem partnerskim będzie dla niego życiową katastrofą. Czas przestać przepraszać dzieci za to, że wymagamy od nich normalnego zachowania i szacunku dla ludzkiej pracy. Pozdrawiam całą redakcję, Edyta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka zrobiła dym na środku sklepu z zabawkami. „Zdarła folię i otworzyła klocki, bo Oliwierek musiał sprawdzić, czy mu się spodobają”
Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
Słońce prażyło, dzieciaki bawiły się w najlepsze przy baseniku, gdy nagle zza niskiego, siatkowego ogrodzenia zaczął unosić się dziwny, gęsty tuman.
Zamiast zapachu skoszonej trawy czy grilla, całą naszą przestrzeń w ułamku sekundy zalała czarna, tłusta i potwornie śmierdząca chmura dymu. Spojrzałam przez siatkę i zdrętwiałam z przerażenia. Nasz sąsiad, pan Janusz, rozpalił gigantyczny stos i z pełnym luzem wrzucał do ognia plastikowe butelki po napojach, stare gumowce, puszki po farbach i jakieś lakierowane, stare płyty meblowe. Powietrze stało się tak gęste, że dzieci zaczęły trzeć oczy, a smród palonego plastiku wciskał się dosłownie wszędzie. Sąsiedzka lekkomyślność na działkach. „Musiałam zasłaniać dzieciom oczy” Najgorsze było to, że płonące kawałki jakichś sztucznych tworzyw pod wpływem wysokiej temperatury zaczęły strzelać w powietrze i lądować na naszej stronie, tuż obok koca maluchów. Widok tej kopcącej sterty odpadów i faceta, który z uśmiechem dorzucał kolejne śmieci, był tak okropny, że w panice złapałam Tymona i Lilkę, zasłoniłam im twarze i oczy, żeby nie wdychali tego syfu, a potem dosłownie wciągnęłam ich do domku, zatrzaskując wszystkie okna. Nie miałam żadnych skrupułów, przecież chodziło o dzieci Gdy dzieci były już bezpieczne, we mnie aż się zagotowało z wściekłości. Wybiegłam na zewnątrz, podeszłam do płotu i zaczęłam krzyczeć do sąsiada, żeby natychmiast zgasił to ognisko, bo obok bawią się małe dzieci, które zaraz się potrują. Reakcja tego człowieka po prostu mnie osłabiła. Pan Janusz popatrzył na mnie z góry, machnął lekceważąco ręką i z rozbrajającą szczerością oświadczył, że na swojej działce może robić, co mu się żywnie podoba, a odpady z remontu altany jakoś musi zutylizować, bo nie będzie płacił za wywóz gabarytów. Palnął jeszcze, że jestem przewrażliwioną miastową mamuśką, która szuka dziury w całym. Wtedy miarka się przebrała. Wyciągnęłam telefon i bez sekundy wahania zadzwoniłam na straż miejską oraz zgłosiłam sprawę zarządowi naszych ogrodów działkowych. Ludzie często boją się reagować, żeby nie mieć kosy z sąsiadem zza płotu, ale kiedy w grę wchodzi zdrowie moich dzieci i jawne zatruwanie środowiska, nie mam żadnych skrupułów. Strażnicy przyjechali wyjątkowo szybko, wypisali panu Januszowi wysoki mandat za palenie odpadów i nakazali natychmiastowe ugaszenie tego stosu, a sąsiad do teraz rzuca w stronę naszej altany nienawistne spojrzenia. Na działkach też obowiązuje sąsiedzka kultura Ta cała niezręczna sytuacja uświadomiła mi coś bardzo ważnego − jak ogromną walkę musimy stoczyć jako młode pokolenie rodziców, by wykorzenić te stare, szkodliwe nawyki u starszych ludzi. Dla mojego sąsiada palenie śmieci pod oknami innych, i do tego przy dzieciach, to była zwykła, podwórkowa codzienność, w której on nie widział absolutnie nic złego. Ciekawa jestem, czy takie zachowania są częstsze i czy inni rodzice też muszą toczyć regularne wojny z ludźmi, którzy palą śmieci na podwórkach czy na działkach, kompletnie ignorując fakt, że obok żyją i oddychają małe dzieci? Dla mnie to niedopuszczalne, szkoda, że starsze pokolenie tego nie rozumie. Pozdrawiam całą redakcję, Jagoda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi”
Babcia zaczęła na siłę karmić dziecko, a matka nie wytrzymała: „Starsze pokolenie guzik wie o wychowaniu”
Wszystko zaczęło się przy podawaniu drugiego dania. Staś zjadł kilka łyżek ziemniaków i kawałek mięsa, po czym odsunął talerzyk, mówiąc swoje stanowcze „nie”. Dla mnie sprawa była jasna – dziecko jest najedzone, koniec kropka.
Wtedy do akcji wkroczyła moja teściowa z miną eksperta, który pozjadał wszystkie rozumy. Zaczęła najpierw tradycyjne, denerwujące gadanie, że za mamusię, za tatusia, jeszcze jedna łyżeczka, bo Staś będzie chudy i chory. Gdy mały zaczął zaciskać usta i odwracać głowę, jej puściły wszelkie hamulce. Złapała go mocno za rączkę, unieruchomiła mu główkę i próbowała dosłownie siłą wcisnąć pełną łyżkę gęstej zupy do buzi, ignorując jego płacz i krztuszenie się. No na litość boską, wściekłam się! Karmienie dziecka na siłę − jak metody babci niszczą relację z jedzeniem Wyrwałam jej tę łyżkę z ręki, zabrałam zapłakanego Stasia z krzesełka do karmienia i wykrzyczałam teściowej prosto w twarz, że nie pozwolę na to przy moim stole. Starsze pokolenie żyje w jakimś głębokim przekonaniu, że gruby maluch to zdrowy maluch, a wciskanie jedzenia na siłę to przejaw wielkiej miłości. To jest totalne średniowiecze. Zmuszanie do jedzenia to najprostsza droga do zaburzeń i potężnej traumy na całe życie. Moja teściowa obraziła się, ostentacyjnie rzuciła ścierką i uznała mnie za pyskatą synową, która próbuje zagłodzić własne dziecko. Konflikt pokoleń w rodzinie − gdy starsi podważają autorytet matki Najbardziej boli mnie jednak fakt, że w oczach starszego pokolenia my, młode matki, jesteśmy zdezorientowanymi dziewczynkami, które naczytały się mądrości w internecie i nie mają zielonego pojęcia o prawdziwym życiu. Moja matka i teściowa ciągle powtarzają tekst, że one wychowały po dwoje czy troje dzieci swoimi metodami i wszyscy żyją. Tylko nikt nie patrzy na to, że połowa ich pokolenia ma teraz problemy z żołądkiem, jelitami czy potężną nadwagą. Wciskanie niemowlakowi cukru, solenie potraw od pierwszych miesięcy życia czy dawanie czekolady na pocieszenie to była u nich norma. Kiedy staram się wprowadzać zdrowe nawyki, podawać warzywa i unikać chemii, za moimi plecami i tak dochodzi do łamania moich zasad. Teściowa potrafi ukradkiem wcisnąć Stasiowi słodkiego lizaka, mówiąc mu cicho, żeby nie mówił mamie, bo znowu będzie krzyczeć. Przecież to jest sabotowanie mojego autorytetu jako rodzica i uczenie dziecka kłamstwa. Starsze pokolenie kompletnie nie rozumie, że czasy się zmieniły, a my nie musimy powielać ich dawnych błędów wychowawczych. Jak stawiać granice dziadkom i bronić swoich zasad wychowawczych? Podjęłam twardą i ostateczną decyzję: koniec z rodzinnymi obiadkami, dopóki teściowa nie zrozumie, że to ja i mąż ustalamy reguły gry w życiu naszego syna. Asertywność w rodzinie i wyznaczenie jasnych, twardych granic dziadkom to jedyny sposób, żeby nie dać się wykończyć psychicznie i ochronić własne dziecko. Drogie mamy, jak Wy radzicie sobie z taką ingerencją starszego pokolenia? Czy u Was też dziadkowie próbują karmić dzieci na siłę i wciskać słodycze za Waszymi plecami? Pozdrawiam, Małgosia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim wspólnym koszu w szafie. Dzieci będą z nich korzystać rotacyjnie podczas lekcji plastyki czy zajęć na świetlicy. Oznacza to, że ja wydam fortunę na porządne, miękkie kredki, a moje dziecko dostanie do ręki ogryzek przyniesiony przez kogoś, kto kupił najtańszą marketową tandetę, bo zignorował listę pani. Gdzie tu jest sens i jakakolwiek logika? Skoro kupuję dziecku porządne narzędzia, to chciałabym, żeby służyły one jemu, uczyły go dbania o swoją własność i szacunku do rzeczy. Wrzucanie wszystkiego do wspólnego worka sprawia, że te luksusowe wymagania nauczycielki tracą jakikolwiek sens. Wychodzi na to, że fundujemy wyposażenie plastyczne dla całej klasy, a pani po prostu wygodnie pracuje się na drogich materiałach, za które zapłacił ktoś inny. Koszty wyprawki przed wrześniem − jak asertywnie stawiać granice w szkole? Po powrocie do domu wywiązała się u nas ostra dyskusja. Mąż stwierdził, że powinnam odpuścić dla świętego spokoju, bo nie chce, żeby Hania od pierwszych dni miała pod górkę u wychowawczyni. Ale we mnie wszystko się buntuje. Uważam, że edukacja państwowa powinna być neutralna finansowo i dostępna, a narzucanie konkretnych marek to gruba przesada i przekroczenie kompetencji pedagoga. Chciałam zapytać inne mamy czytające ten portal: jak radzicie sobie z takimi listami życzeń? Czy kupujecie potulnie wszystko według wytycznych, czy potraficie asertywnie odmówić i przynieść tańsze zamienniki o podobnych parametrach? Pomóżcie, bo nie wiem, czy popadać w konflikt ze szkołą już na starcie, czy zacisnąć zęby i płacić za czyjeś widzimisię. Pozdrawiam całą Redakcję, Zuzanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Ani jedno dziecko nie przyszło na urodziny mojej Zosi. Gdy poznałam powód, moje serce rozpadło się na kawałki”
Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromny żal, bo w imię fałszywie pojętej miłości i chęci zafundowania dziecku idealnego urlopu, sama ukręciłam na siebie bicz. Moja córka uważa, że stawiając jej jakiekolwiek wymagania, robię jej krzywdę i urządzam w domu jakiś obóz wojskowy. Ja mam już po prostu dość wiecznego proszenia o elementarne zaangażowanie w życie rodziny. Powrót do szkoły we wrześniu − szkolna dyscyplina to ratunek dla rodziców? Wczoraj po kolejnej kłótni o nieposprzątany pokój wybuchła u nas ostra dyskusja z mężem. On oczywiście twierdzi, że przesadzam, że młoda zaraz idzie do szkoły i skończy się jej luz, więc powinnam odpuścić dla świętego spokoju. Faktycznie nie mogę się doczekać pierwszego dzwonka, bo wiem, że szkoła nie będzie bawiła się z nią w all inclusive i szybko nauczy ją twardych reguł gry. Szkoła nie pyta nastolatka, czy ma ochotę wstać o siódmej rano i czy podoba mu się termin klasówki. Tam są oceny, rygor i konkretne konsekwencje za lenistwo, co dla mojej roszczeniowej córki będzie najlepszym, zimnym prysznicem. Chciałam zapytać inne czytelniczki portalu Mamotoja: czy Wasze dzieci po powrocie z wakacji też zachowują się jak wielcy panowie na wczasach? Czy też musicie biegać wokół ich fochów i sprzątać walizki, bo młodzież uważa dom za darmowy hotel? Pomóżcie, bo do końca sierpnia został jeszcze kawałek czasu, a skala buntu mojej własnej córki po prostu odbiera mi resztki sił i radości z tych wakacji. Pozdrawiam serdecznie, Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
Mój syn płacze, bo kupuję tanią wyprawkę w dyskontach, ale ja mówię krótko: niech ryczy, nie wydam kokosów na markowe przybory i gadżety z logiem influencerów z YouTube tylko po to, żeby Igor miał czym szpanować przed kolegami z klasy.
Gdy weszłam na dział szkolny w księgarni, złapałam się za głowę. Jedno opakowanie kredek ołówkowych znanej firmy kosztuje tam prawie 50 złotych. Do tego zeszyty z modnymi okładkami po 10 złotych za sztukę, markowy klej, farby polecane przez nauczycieli i nagle przy kasie zostawia się kilkaset złotych. Kiedy zobaczyłam ten rachunek, zabrałam Igora, zostawiłam koszyk i poszłam do najbliższego dyskontu. Kupiłam tam wszystko z listy: kredki, bloki, plastelinę i nożyczki, płacąc za całość 70 złotych. Te rzeczy z taniego marketu malują tak samo, papier ma ten sam kolor, a plastelina lepi się bez problemu. Mój syn jednak, widząc, że na pudełku nie ma postaci z jego ulubionej gry, zaczął płakać i krzyczeć przy kasie. Ludzie w kolejce patrzyli na mnie, ale byłam twarda. Wolę wydać te zaoszczędzone pieniądze na lepsze jedzenie albo dodatkowy angielski dla młodego, niż nabijać kieszenie producentom, którzy żerują na dziecięcych kaprysach. Presja rówieśnicza w szkole − drogie gadżety dzielą dzieci w klasie Niestety współczesne dzieciaki są bardzo podatne na to, co widzą na TikToku czy Instagramie. Szkoła podstawowa coraz częściej przypomina rewię mody. Dzieci potrafią wyśmiać kolegę z ławki tylko dlatego, że ma zwykły piórnik bez modnego znaczka albo buty z marketu. Igor płakał w aucie, że koledzy będą się z niego śmiać, a pani od plastyki mówiła, że przybory mają być dobrej jakości. Słuchałam tego i czułam złość, bo to my, dorośli, pozwalamy na ten wyścig szczurów. Kupujemy dzieciom smartfony za tysiące złotych i drogie plecaki, a potem narzekamy na forach, że wrzesień rujnuje nasze portfele. Ja w to nie wchodzę. Mój syn musi zrozumieć, że pieniądze zarabia się ciężko, a wartość człowieka mierzy się tym, co ma w głowie, a nie marką kredek. Wydatki na szkołę przed wrześniem. Tańsza wyprawka to wstyd? A może powinnam odpuścić, jechać z powrotem do księgarni i dokupić te droższe rzeczy dla świętego spokoju, żeby Igor nie czuł się gorszy od pierwszych dni szkoły? Z drugiej strony doskonale wiem, że jeśli teraz ustąpię, bo on płacze w sklepie, to za rok zażąda najnowszego telefonu, a za pięć lat markowych ubrań, bo inaczej nie wyjdzie do rówieśników. Chciałam zapytać inne mamy: jak to wygląda u Was? Czy też ulegacie zachciankom dzieci i kupujecie wszystko z górnej półki, czy potraficie przynieść do klasy tańsze rzeczy z dyskontu? Pozdrawiam, Weronika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
Miała nadzieję, że ten wyjazd pozwoli im w końcu pobyć razem jako rodzina. Zamiast wspólnych spacerów i zwiedzania dostała coś, czego zupełnie się nie spodziewała. Najbardziej zabolało ją to, że mąż ani przez chwilę nie uważał, że zrobił coś niewłaściwego.
Rodzinne wakacje mają być czasem odpoczynku, wspólnych wspomnień i oderwania się od codzienności. W praktyce wiele mam przyznaje jednak, że wyjazd z dziećmi oznacza przede wszystkim zmianę miejsca wykonywania tych samych obowiązków. List naszej czytelniczki pokazuje jeszcze inny problem – sytuację, w której ciężar opieki od początku spada wyłącznie na... matce. „Dopiero na miejscu zrozumiałam, jaki był jego plan” W tym roku polecieliśmy z dwójką dzieci do Egiptu. Długo odkładaliśmy pieniądze na ten wyjazd. Oboje ciężko pracujemy, dzieci przez cały rok odliczały dni do wakacji, więc naprawdę wierzyłam, że to będą nasze wspólne dwa tygodnie. Takie, podczas których w końcu pobędziemy razem, bez pracy, obowiązków i ciągłego pośpiechu. Już pierwszego wieczoru mąż powiedział, że następnego dnia wybiera się na wycieczkę fakultatywną. Pomyślałam, że może źle zrozumiałam, bo przecież nic wcześniej o tym nie rozmawialiśmy. Zapytałam, czy jedziemy wszyscy. Wtedy usłyszałam, że nie, bo dzieci są za małe, a poza tym one i tak najlepiej czują się przy hotelowym basenie. Przyznam, że zrobiło mi się przykro, ale uznałam, że to jednorazowa sytuacja. Pomyślałam, że skoro bardzo chciał zobaczyć piramidy, to trudno. Ja zostanę z dziećmi, a następnym razem pojedziemy gdzieś razem. Myliłam się. „Przecież ktoś musi odpocząć” Dwa dni później mąż oznajmił, że zapisał się na kolejną wycieczkę. Potem na następną. W sumie przez większą część wyjazdu znikał na cały dzień. Wracał wieczorem opalony, zadowolony, z telefonem pełnym zdjęć i opowieściami o miejscach, które zobaczył. Ja w tym czasie od rana do wieczora byłam z dziećmi. Smarowanie kremem, pilnowanie przy basenie, chodzenie do toalety, szukanie lodów, usypianie młodszego po obiedzie, zmiana pieluch, wieczorne mini disco. Robiłam dokładnie to samo, co robię w domu. Tyle że zamiast w mieszkaniu – w hotelu. Kiedy powiedziałam, że też chciałabym gdzieś pojechać albo chociaż mieć kilka godzin tylko dla siebie, spojrzał na mnie ze zdziwieniem. – Ale przecież ja zapłaciłem za te wakacje. Należy mi się trochę odpoczynku. Naprawdę zamarłam. Nie o pieniądze tutaj chodzi Nie prowadzimy osobnych budżetów. Oboje pracujemy. Owszem, mąż zarabia więcej ode mnie, ale nigdy wcześniej nie wypominał pieniędzy. Tym bardziej zabolało mnie, że nagle uznał, że skoro to z jego konta poszedł przelew za wyjazd, to on może korzystać z wakacji, a ja mam po prostu zająć się dziećmi. Najgorsze było to, że nawet nie zaproponował, że któregoś dnia się zamienimy. Ani razu nie powiedział: „Idź sama na masaż”, „Przejdź się po mieście”, „Odpocznij przy basenie, ja zajmę się dziećmi”. Jakby nawet nie przyszło mu do głowy, że mnie też może być potrzebna chwila oddechu. Patrzyłam na inne rodziny i widziałam ojców budujących zamki z piasku, pływających z dziećmi w basenie czy spacerujących wieczorem za rękę z maluchami. Coraz częściej łapałam się na tym, że zwyczajnie im zazdroszczę. Wróciłam bardziej zmęczona niż przed wyjazdem Znajomi pytają, jak było w Egipcie. Odpowiadam, że pięknie, bo rzeczywiście hotel był wspaniały. Tylko że ja niewiele z tego pamiętam. Pamiętam za to zmęczenie i poczucie, że na tych wakacjach byłam sama. Mąż wrócił wypoczęty. Ja wróciłam z przeświadczeniem, że jeśli nawet na rodzinnym wyjeździe nie potrafimy być partnerami, to mamy znacznie większy problem niż tylko nieudane wakacje. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzinny wyjazd nie powinien oznaczać, iż jedno z rodziców odpoczywa, a drugie przez cały czas pełni dyżur przy dzieciach. Oczywiście nie ma nic złego w tym, że mama lub tata znajdą chwilę tylko dla siebie – wręcz przeciwnie, taki odpoczynek jest potrzebny. Kluczowe jest jednak to, by był wynikiem wspólnych ustaleń i wzajemnej troski, a nie jednostronnej decyzji. Rodzinne wakacje to nie tylko hotel, basen czy egzotyczne wycieczki. Dla dzieci najcenniejsze bywają chwile spędzone razem z obojgiem rodziców. A dla dorosłych – poczucie, że obowiązki i przyjemności są dzielone po partnersku. Zobacz także: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi” „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
Poczułam się potwornie oszukana, bo moja córka to bystra, wrażliwa dziewczynka, która już teraz płacze, że trafiła do takiej klasy.
Droga Redakcjo, pewnie wiecie, że od lat w środowisku rodziców krąży jedna, nieoficjalna prawda, o której nauczyciele wolą głośno nie mówić, żeby nie wywoływać wojen na korytarzach. Klasa A to zawsze grupa pokazowa, zbieranina dzieci z tak zwanych dobrych domów, gdzie rodzice są zaangażowani, pilnują ocen, a wychowawcą zostaje najbardziej doświadczony, chwalony pedagog w całej placówce. Tam idą dzieci znajomych królika, lokalnych biznesmenów i matek, które potrafiły wychodzić swoje ścieżki w gabinecie dyrektora jeszcze w czerwcu. Przydział dzieci do klas pierwszych − czy litera klasy naprawdę decyduje o poziomie? Z kolei klasy C czy D to w większości szkół grupy z przypadku, gorszy sort, do którego wrzuca się dzieci z rejonowych marginesów, maluchy z problemami wychowawczymi oraz te, których rodzice po prostu nie mieli znajomości ani siły przebicia. Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej. Doskonale wiem, że otoczenie rówieśnicze w pierwszych latach nauki ma gigantyczny wpływ na rozwój dziecka, a zamykanie bystrego malucha w klasie o niższych oczekiwaniach to prosta droga do zmarnowania jego potencjału. Nie chcę, żeby moja Karolcia była ciągnięta w dół przez dzieciaki, które na lekcjach będą rozwalać dyscyplinę, podczas gdy w klasie A rówieśnicy będą ścigać się na wiedzę i rozwijać skrzydła. Poziom nauczania w szkole podstawowej − system oświaty dzieli uczniów? Moja koleżanka z pracy miała rok temu dokładnie to samo ze swoim synem − trafił do klasy C i przez cały rok pani wychowawczyni, zamiast realizować program, musiała uciszać i dyscyplinować trójkę agresywnych chłopców, którzy ustawiali po kątach resztę grupy. Moja Karolcia już pyta, dlaczego jej najlepsza przyjaciółka dostała się do tej rzekomo lepszej grupy, a ona została odrzucona. Zdecydowałam więc, że pójdę prosto do gabinetu dyrektora z oficjalnym podaniem o przeniesienie małej do klasy A lub chociaż B. Kochane mamy, czy u Was w miastach podział klas jest całkowicie sprawiedliwy i bez podtekstów? Czy spotkałyście się z sytuacją, że klasa C była tą najtrudniejszą i najbardziej zaniedbaną przez nauczycieli? Nie wiem, co teraz robić. Pozdrawiam, Izabela Komentarz Redakcji: List naszej czytelniczki doskonale pokazuje, jak ogromne emocje towarzyszą rodzicom tuż przed pierwszym dzwonkiem. Strach o poziom nauczania i środowisko rówieśnicze jest w pełni zrozumiały − każda mama chce dla swojego dziecka jak najlepszego startu. Warto jednak pamiętać, że przypisywanie ukrytych znaczeń literom klas (A, B czy C) to w zdecydowanej większości przypadków miejska legenda, która nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Współczesne szkoły publiczne dzielą dzieci obiektywnie, dbając o to, by grupy były zrównoważone. Każda klasa realizuje dokładnie tę samą podstawę programową, a o sukcesie ucznia decyduje jego własne zaangażowanie oraz wsparcie rodziców, a nie litera w dzienniku. Zamiast ulegać korytarzowym plotkom, warto dać szansę nowej grupie i od pierwszych dni budować dobrą współpracę z wychowawcą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Co może zrobić szkoła z telefonem twojego dziecka po 1 września? 3 rzeczy, których absolutnie nie wolno nauczycielom
Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”
Od kilku tygodni cała moja bliższa rodzina próbuje wymusić na mnie, żebym wzięła pod swój dach schorowaną, leżącą matkę, bo przecież opieka nad staruszkami to święty obowiązek dorosłych dzieci. No więc ja wam powiem jedno: pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców i mamy ku temu bardzo dobre powody. Moja matka i ojciec nie zasłużyli na moją opiekę na starość, a dom starców, do którego zamierzam oddać mamę, to i tak jest zbytek łaski z mojej strony po tym, jakie piekło zgotowała mi w dzieciństwie.
Zaniedbywanie emocjonalne, wieczna krytyka, tresura zamiast miłości i kompletna obojętność na moje potrzeby − oto co dostałam od rodziców, gdy byłam małą, bezbronną dziewczynką. A teraz, gdy role się odwróciły, mam nagle rzucić swoją pracę, swoje dzieci, swoje małżeństwo i zacząć udawać kochającą córeczkę, która z uśmiechem na twarzy będzie zmieniać pieluchy kobiecie, która całe życie niszczyła moje poczucie wartości? Niedoczekanie. Opieka nad rodzicami na starość − koniec z wymuszonym poczuciem winy Przez całe lata w naszym społeczeństwie obowiązywał jeden, toksyczny schemat: nieważne, jak potwornym rodzicem ktoś był, na starość masz go szanować, kłaniać się w pas i oddać mu swoje najlepsze lata w imię mitycznej wdzięczności za to, że łaskawie cię urodził i karmił. Dzisiejsi trzydziestolatkowie i czterdziestolatkowie masowo mówią temu podejściu stanowcze nie. Zrozumieliśmy, dzięki terapii i rosnącej świadomości psychologicznej, że szacunek i miłość to są rzeczy, na które trzeba sobie w życiu ciężko zapracować, a biologiczne pokrewieństwo nie daje nikomu biletu do całodobowej opieki na starość. Ciotki krzyczą na mnie przez telefon, że matka oddała mi serce, ale ja pamiętam tylko chłód, wieczne pretensje o gorsze oceny i teksty, że do niczego w życiu nie dojdę. Moja matka nigdy nie była dla mnie bezpieczną przystanią. Była surowym sędzią, który potrafił nie odzywać się do mnie przez tydzień. Dlaczego ja mam teraz poświęcać swoje zdrowie psychiczne, zarywać noce i fundować moim własnym dzieciom dom pełen napięcia i płaczu schorowanej, wiecznie niezadowolonej babci? Nasze pokolenie stawia twarde granice. Chcemy chronić swoje rodziny i swoje dzieci przed tą pokoleniową traumą, a opieka nad chorym, toksycznym rodzicem to prosta droga do zniszczenia własnego małżeństwa i własnego spokoju. Dom opieki dla seniora − czy państwowe i prywatne placówki to wstyd? Szczerze mówiąc, mam głęboko gdzieś to, co pomyślą obcy ludzie, którzy nie mają zielonego pojęcia o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami naszego domu trzydzieści lat temu. Podjęłam twardą i ostateczną decyzję: szukamy dla matki dobrego domu opieki lub państwowego zakładu opiekuńczo-leczniczego. I wcale nie uważam, że robię coś złego. Żyjemy w czasach, w których profesjonalne placówki dla seniorów zapewniają pełną, całodobową opiekę medyczną, rehabilitację i bezpieczeństwo, których ja − bez wykształcenia pielęgniarskiego i z dwójką małych dzieci na głowie − nie jestem w stanie jej dać, choćbym nie wiem, jak bardzo się starała. Oddanie rodzica do domu starców to w wielu przypadkach nie jest żadne porzucenie, ale jedyne logiczne i bezpieczne rozwiązanie dla obu stron. W moim przypadku to również kwestia sprawiedliwości. Skoro moja matka wolała dbać o własną wygodę i karierę, gdy ja najbardziej potrzebowałam jej wsparcia, to niech teraz nie oczekuje, że ja będę jej prywatną, darmową pielęgniarką na pełen etat. Uważam, że załatwienie jej takiej placówki to i tak zbytek łaski z mojej strony. Relacje rodzinne a toksyczni rodzice − jak odciąć się od presji otoczenia? Skończyło się na tym, że po wczorajszej kolejnej rozmowie po prostu zablokowałam numery telefonów wszystkich toksycznych ciotek, które najgłośniej krzyczą o moralności, ale same nie kiwnęły palcem, żeby pomóc przy mamie choćby przez jeden weekend. Łatwo jest kogoś oceniać, gdy samemu siedzi się wygodnie na kanapie w swoim mieszkaniu. Uważam, że asertywność w rodzinie i odcięcie się od tego szantażu emocjonalnego to jedyny sposób, żeby nie dać się wykończyć psychicznie i obronić swoje własne życie. Chciałam zapytać inne czytelniczki portalu Mamotoja, inne mamy z mojego pokolenia: jak Wy podchodzicie do tematu starości Waszych rodziców? Czy też czujecie tę potworną presję otoczenia, czy potraficie postawić twarde warunki i z czystym sumieniem wybrać własne życie oraz spokój swoich dzieci? Doradźcie coś, bo choć jestem pewna swojej decyzji, to skala tego rodzinnego linczu i jadu, jaki się na mnie wylewa, potrafi załamać. Pozdrawiam serdecznie, Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”