Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-15T07:16:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
items: Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
items: Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
items: Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
items: Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
items: Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”
items: Za 300+ kupiła wyprawkę i jeszcze jej zostało. „Mam dość psioczenia niegospodarnych matek. Wystarczy trochę pomyśleć”
items: Nauczycielka: „Dzisiejsze 7-latki nie znają liter i imion rodziców. We wrześniu czeka nas armagedon”
items: Do matki z pociągu na Hel: widziałam, co robiłaś za plecami dzieci, i bardzo mi ciebie żal
items: Smutna prawda o nocach na większości kolonii. Oburzona matka: „Nikt o tym nie mówi, a rodzice powinni krzyczeć”
items: Nauczyciel kazał kupić papier xero, ręczniki i chusteczki. Matka nie wytrzymała: „To na co idą nasze podatki, skoro rodzice muszą jeszcze wyposażyć szkołę?”
items: Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
items: Nauczyciele powinni dorzucać się do wyprawki? „Tyle wymagają, a chyba nie widzieli cen w papierniczym”
items: Otworzyła walizkę córki po powrocie z obozu i zamarła. „Już z daleka czułam, co się święci”
items: Przykre sceny przy budce z lodami w Ustce. „Dziecko aż zanosiło się płaczem, a mama udawała, że nie widzi”
items: Dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend? Matka: „Przecież mają auto”
items: Rośnie pokolenie małych kombinatorów. „Chciałam kupić od dzieci lemoniadę. Gdy zobaczyłam, skąd mają cukier, aż się przeżegnałam”
items: Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
items: Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
items: Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
items: Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
items: 12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
items: Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
items: Tyle matka dostaje alimentów na dwoje dzieci: ojcu nie jest wstyd? „Klepiemy biedę, ale co zrobić?”
items: Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”

Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
type: item
date: 2026-08-15T07:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wyprawka szkolna
description: Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
encoded: Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim w…

droga-wyprawka-91e79f1.png
width: 1600
height: 1200

Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
type: item
date: 2026-08-14T07:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
encoded: W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromn…

roszczeniowe-dziecko-po-wakacjach-a4466c3.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
type: item
date: 2026-08-12T06:12:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: pieniądze
subject: wyprawka szkolna
description: Mój syn płacze, bo kupuję tanią wyprawkę w dyskontach, ale ja mówię krótko: niech ryczy, nie wydam kokosów na markowe przybory i gadżety z logiem influencerów z YouTube tylko po to, żeby Igor miał czym szpanować przed kolegami z klasy.
encoded: Gdy weszłam na dział szkolny w księgarni, złapałam się za głowę. Jedno opakowanie kredek ołówkowych znanej firmy kosztuje tam prawie 50 złotych. Do tego zeszyty z modnymi okładkami po 10 złotych za sztukę, markowy klej, farby polecane przez nauczycieli i nagle przy kasie zostawia się kilkaset złotych. Kiedy zobaczyłam ten rachunek, zabrałam Igora, zostawiłam koszyk i poszłam do najbliższego dyskontu. Kupiłam tam wszystko z listy: kredki, bloki, plastelinę i nożyczki, płacąc za całość 70 złotych. Te rzeczy z taniego marketu malują tak samo, papier ma ten sam kolor, a plastelina lepi się bez problemu. Mój syn jednak, widząc, że na pudełku nie ma postaci z jego ulubionej gry, zaczął płakać i krzyczeć przy kasie. Ludzie w kolejce patrzyli na mnie, ale byłam twarda. Wolę wydać te zaoszczędzone pieniądze na lepsze jedzenie albo dodatkowy angielski dla młodego, niż nabijać kieszenie producentom, którzy żerują na dziecięcych kaprysach. Presja rówieśnicza w szkole − drogie gadżety dzielą dzieci w klasie Niestety współczesne dzieciaki są bardzo podatne na to, co widzą na TikToku czy Instagramie. Szkoła podstawowa coraz częściej przypomina rewię mody. Dzieci potrafią wyśmiać kolegę z ławki tylko dlatego, że ma zwykły piórnik bez modnego znaczka albo buty z marketu. Igor płakał w aucie, że koledzy będą się z niego śmiać, a pani od plastyki mówiła, że przybory mają być dobrej jakości. Słuchałam tego i czułam złość, bo to my, dorośli, pozwalamy na ten wyścig szczurów. Kupujemy dzieciom smartfony za tysiące złotych i drogie plecaki, a potem narzekamy na forach, że wrzesień rujnuje nasze portfele. Ja w to nie wchodzę. Mój syn musi zrozumieć, że pieniądze zarabia się ciężko, a wartość człowieka mierzy się tym, co ma w głowie, a nie marką kredek. Wydatki na szkołę przed wrześniem. Tańsza wyprawka to wstyd? A może powinnam odpuścić, jechać z powrotem do księgarni i dokupić te droższe rzeczy dla świętego spokoju, żeby Igor nie czuł się gorszy od pierwszych dni szkoły? Z drugiej strony …

tania-wyprawka-szkolna-b1d808c.png
width: 1600
height: 1200

Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
type: item
date: 2026-08-11T07:15:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Miała nadzieję, że ten wyjazd pozwoli im w końcu pobyć razem jako rodzina. Zamiast wspólnych spacerów i zwiedzania dostała coś, czego zupełnie się nie spodziewała. Najbardziej zabolało ją to, że mąż ani przez chwilę nie uważał, że zrobił coś niewłaściwego.
encoded: Rodzinne wakacje mają być czasem odpoczynku, wspólnych wspomnień i oderwania się od codzienności. W praktyce wiele mam przyznaje jednak, że wyjazd z dziećmi oznacza przede wszystkim zmianę miejsca wykonywania tych samych obowiązków. List naszej czytelniczki pokazuje jeszcze inny problem – sytuację, w której ciężar opieki od początku spada wyłącznie na... matce. „Dopiero na miejscu zrozumiałam, jaki był jego plan” W tym roku polecieliśmy z dwójką dzieci do Egiptu. Długo odkładaliśmy pieniądze na ten wyjazd. Oboje ciężko pracujemy, dzieci przez cały rok odliczały dni do wakacji, więc naprawdę wierzyłam, że to będą nasze wspólne dwa tygodnie. Takie, podczas których w końcu pobędziemy razem, bez pracy, obowiązków i ciągłego pośpiechu. Już pierwszego wieczoru mąż powiedział, że następnego dnia wybiera się na wycieczkę fakultatywną. Pomyślałam, że może źle zrozumiałam, bo przecież nic wcześniej o tym nie rozmawialiśmy. Zapytałam, czy jedziemy wszyscy. Wtedy usłyszałam, że nie, bo dzieci są za małe, a poza tym one i tak najlepiej czują się przy hotelowym basenie. Przyznam, że zrobiło mi się przykro, ale uznałam, że to jednorazowa sytuacja. Pomyślałam, że skoro bardzo chciał zobaczyć piramidy, to trudno. Ja zostanę z dziećmi, a następnym razem pojedziemy gdzieś razem. Myliłam się. „Przecież ktoś musi odpocząć” Dwa dni później mąż oznajmił, że zapisał się na kolejną wycieczkę. Potem na następną. W sumie przez większą część wyjazdu znikał na cały dzień. Wracał wieczorem opalony, zadowolony, z telefonem pełnym zdjęć i opowieściami o miejscach, które zobaczył. Ja w tym czasie od rana do wieczora byłam z dziećmi. Smarowanie kremem, pilnowanie przy basenie, chodzenie do toalety, szukanie lodów, usypianie młodszego po obiedzie, zmiana pieluch, wieczorne mini disco. Robiłam dokładnie to samo, co robię w domu. Tyle że zamiast w mieszkaniu – w hotelu. Kiedy powiedziałam, że też chciałabym gdzieś pojechać albo chociaż mieć kilka godzin tylko dla siebie, spojrzał na mnie ze zdziwieniem…

rodzina-na-wakacjach-w-Egipcie-cecd04d.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
type: item
date: 2026-08-11T06:12:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
description: Poczułam się potwornie oszukana, bo moja córka to bystra, wrażliwa dziewczynka, która już teraz płacze, że trafiła do takiej klasy.
encoded: Droga Redakcjo, pewnie wiecie, że od lat w środowisku rodziców krąży jedna, nieoficjalna prawda, o której nauczyciele wolą głośno nie mówić, żeby nie wywoływać wojen na korytarzach. Klasa A to zawsze grupa pokazowa, zbieranina dzieci z tak zwanych dobrych domów, gdzie rodzice są zaangażowani, pilnują ocen, a wychowawcą zostaje najbardziej doświadczony, chwalony pedagog w całej placówce. Tam idą dzieci znajomych królika, lokalnych biznesmenów i matek, które potrafiły wychodzić swoje ścieżki w gabinecie dyrektora jeszcze w czerwcu. Przydział dzieci do klas pierwszych − czy litera klasy naprawdę decyduje o poziomie? Z kolei klasy C czy D to w większości szkół grupy z przypadku, gorszy sort, do którego wrzuca się dzieci z rejonowych marginesów, maluchy z problemami wychowawczymi oraz te, których rodzice po prostu nie mieli znajomości ani siły przebicia. Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej. Doskonale wiem, że otoczenie rówieśnicze w pierwszych latach nauki ma gigantyczny wpływ na rozwój dziecka, a zamykanie bystrego malucha w klasie o niższych oczekiwaniach to prosta droga do zmarnowania jego potencjału. Nie chcę, żeby moja Karolcia była ciągnięta w dół przez dzieciaki, które na lekcjach będą rozwalać dyscyplinę, podczas gdy w klasie A rówieśnicy będą ścigać się na wiedzę i rozwijać skrzydła. Poziom nauczania w szkole podstawowej − system oświaty dzieli uczniów? Moja koleżanka z pracy miała rok temu dokładnie to samo ze swoim synem − trafił do klasy C i przez cały rok pani wychowawczyni, zamiast realizować program, musiała uciszać i dyscyplinować trójkę agresywnych chłopców, którzy ustawiali po kątach resztę grupy. Moja Karolcia już pyta, dlaczego jej najlepsza przyjaciółka dostała się do tej rzekomo lepszej grupy, a ona została odrzucona. Zdecydowałam więc, że pójdę prosto do gabinetu dyrektora z oficjalnym podaniem o przeniesienie małej do klasy A lub chociaż B. Kochane mamy, czy u Was w miastach podział klas jest całkowicie sprawiedliwy i bez podtekstów? Czy spotkałyśc…

dziecko-trafilo-do-klasy-C-ea191d2.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”
type: item
date: 2026-08-10T19:08:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
description: Od kilku tygodni cała moja bliższa rodzina próbuje wymusić na mnie, żebym wzięła pod swój dach schorowaną, leżącą matkę, bo przecież opieka nad staruszkami to święty obowiązek dorosłych dzieci. No więc ja wam powiem jedno: pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców i mamy ku temu bardzo dobre powody. Moja matka i ojciec nie zasłużyli na moją opiekę na starość, a dom starców, do którego zamierzam oddać mamę, to i tak jest zbytek łaski z mojej strony po tym, jakie piekło zgotowała mi w dzieciństwie.
encoded: Zaniedbywanie emocjonalne, wieczna krytyka, tresura zamiast miłości i kompletna obojętność na moje potrzeby − oto co dostałam od rodziców, gdy byłam małą, bezbronną dziewczynką. A teraz, gdy role się odwróciły, mam nagle rzucić swoją pracę, swoje dzieci, swoje małżeństwo i zacząć udawać kochającą córeczkę, która z uśmiechem na twarzy będzie zmieniać pieluchy kobiecie, która całe życie niszczyła moje poczucie wartości? Niedoczekanie. Opieka nad rodzicami na starość − koniec z wymuszonym poczuciem winy Przez całe lata w naszym społeczeństwie obowiązywał jeden, toksyczny schemat: nieważne, jak potwornym rodzicem ktoś był, na starość masz go szanować, kłaniać się w pas i oddać mu swoje najlepsze lata w imię mitycznej wdzięczności za to, że łaskawie cię urodził i karmił. Dzisiejsi trzydziestolatkowie i czterdziestolatkowie masowo mówią temu podejściu stanowcze nie. Zrozumieliśmy, dzięki terapii i rosnącej świadomości psychologicznej, że szacunek i miłość to są rzeczy, na które trzeba sobie w życiu ciężko zapracować, a biologiczne pokrewieństwo nie daje nikomu biletu do całodobowej opieki na starość. Ciotki krzyczą na mnie przez telefon, że matka oddała mi serce, ale ja pamiętam tylko chłód, wieczne pretensje o gorsze oceny i teksty, że do niczego w życiu nie dojdę. Moja matka nigdy nie była dla mnie bezpieczną przystanią. Była surowym sędzią, który potrafił nie odzywać się do mnie przez tydzień. Dlaczego ja mam teraz poświęcać swoje zdrowie psychiczne, zarywać noce i fundować moim własnym dzieciom dom pełen napięcia i płaczu schorowanej, wiecznie niezadowolonej babci? Nasze pokolenie stawia twarde granice. Chcemy chronić swoje rodziny i swoje dzieci przed tą pokoleniową traumą, a opieka nad chorym, toksycznym rodzicem to prosta droga do zniszczenia własnego małżeństwa i własnego spokoju. Dom opieki dla seniora − czy państwowe i prywatne placówki to wstyd? Szczerze mówiąc, mam głęboko gdzieś to, co pomyślą obcy ludzie, którzy nie mają zielonego pojęcia o tym, co działo si…

opieka-nad-rodzicami-5be5314.png
width: 1600
height: 1200

Za 300+ kupiła wyprawkę i jeszcze jej zostało. „Mam dość psioczenia niegospodarnych matek. Wystarczy trochę pomyśleć”
type: item
date: 2026-08-09T08:35:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: wyprawka szkolna
description: „Co roku czytam w internecie, że 300+ nie starcza nawet na połowę wyprawki. Tymczasem ja za te pieniądze kupiłam wszystko dla dwóch synów i jeszcze zostało mi kilkadziesiąt złotych. Naprawdę nie rozumiem, skąd biorą się rachunki na tysiąc czy półtora tysiąca złotych” – napisała do naszej redakcji mama dwóch chłopców w wieku szkolnym.
encoded: Koszty szkolnej wyprawki co roku wywołują gorące dyskusje. Jedni rodzice przekonują, że świadczenie „Dobry Start”, czyli 300+, pokrywa tylko niewielką część wydatków. Inni twierdzą, że przy odrobinie planowania można kupić wszystko, co potrzebne, i nie wydawać fortuny. List naszej czytelniczki pokazuje właśnie to drugie spojrzenie. Nie każdy się z nim zgodzi, ale trudno odmówić jej jednego – przez lata wypracowała własny sposób na szkolne zakupy. „Nie wierzę, że każda wyprawka musi kosztować majątek” Mam dwóch synów. Starszy po wakacjach idzie do trzeciej klasy, młodszy zaczyna pierwszą. Już od kilku tygodni czytam w internecie wpisy rodziców, którzy pokazują paragony i piszą, że sama wyprawka kosztowała ich tysiąc albo nawet półtora tysiąca złotych. Za każdym razem przecieram oczy ze zdumienia, bo zwyczajnie nie wiem, co oni kupują swoim dzieciom. Ja dostałam dwa świadczenia 300+. Za te pieniądze skompletowałam wyprawkę dla obu chłopców i naprawdę nie musiałam dokładać z domowego budżetu ani złotówki. Co więcej, trochę pieniędzy jeszcze zostało. Nie piszę tego po to, żeby się chwalić, ale dlatego, że mam wrażenie, iż wielu rodziców samo wpędza się w niepotrzebne wydatki. Nigdy nie czekam do końca sierpnia. Już w czerwcu zaglądam do gazetek i sprawdzam promocje. Kiedy zeszyty kosztują po złotówce, kupuję od razu cały komplet. To samo robię z blokami, kredkami, farbami czy plasteliną. Dzięki temu nie płacę dwa albo trzy razy więcej tylko dlatego, że zbliża się pierwszy września. Zanim kupię cokolwiek nowego, robię też porządki w domu. Co roku okazuje się, że zostały nam niewykorzystane zeszyty, prawie cały blok techniczny, kilka nowych ołówków albo klej. Nie wyrzucam dobrych rzeczy tylko dlatego, że zaczyna się kolejny rok szkolny. Plecak nie musi kosztować 300 zł Najbardziej dziwią mnie ceny plecaków. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego niektórzy uważają, że dziecko co roku musi dostać nowy model za kilkaset złotych. Starszy syn chodzi z tym samym plecakiem już trzeci r…

matka-kupuje-wyprawke-szkolna-32dbea9.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Dzisiejsze 7-latki nie znają liter i imion rodziców. We wrześniu czeka nas armagedon”
type: item
date: 2026-08-08T08:35:42.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: list do redakcji
subject: szkoła
description: Za kilka tygodni tysiące dzieci po raz pierwszy usiądą w szkolnych ławkach. Jedne przekroczą próg klasy z ciekawością, może nawet ekscytacją, inne zasiądą w ławkach pełne lęku i napięcia. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, przekonuje jednak, że coraz częściej największym wyzwaniem nie są emocje pierwszaków, lecz oczekiwania dorosłych wobec szkoły.
encoded: Przygotowanie dziecka do szkoły nie oznacza, że przyszły pierwszoklasista powinien biegle czytać czy liczyć. Znacznie ważniejsze są umiejętności rozwijane na co dzień – ciekawość świata, sprawność manualna, umiejętność skupienia uwagi, rozmowy z dorosłymi czy znajomość podstawowych informacji o sobie i swojej rodzinie. Specjaliści od lat podkreślają, że największy wpływ na gotowość szkolną mają codzienne, pozornie zwyczajne aktywności: wspólne czytanie książek, zabawy słowne, rysowanie, układanie klocków czy rozmowy podczas spaceru. Szkoła odgrywa w edukacji ogromną rolę, ale nie jest w stanie zastąpić tego, co dziecko wynosi z domu. Zdaniem naszej czytelniczki wielu rodziców o tym nie pamięta. „Nie chodzi o to, żeby sześciolatek czytał książki” Przeczytałam u was na Facebooku tekst o tym, że rodzice coraz częściej zrzucają odpowiedzialność za edukację na szkołę. Przez chwilę zastanawiałam się, czy naprawdę jest aż tak źle, ale szybko doszłam do wniosku, że niestety mogłabym dopisać do tego artykułu jeszcze kilkanaście własnych historii. Pracuję w szkole podstawowej od kilkunastu lat i naprawdę lubię swoją pracę. Każdy wrzesień jest dla mnie nowym początkiem, bo do klasy trafiają dzieci z różnymi temperamentami, doświadczeniami i możliwościami. Nigdy nie oczekiwałam, że wszystkie będą umiały czytać albo liczyć do stu. Mam jednak wrażenie, że z roku na rok coraz częściej zaczynamy od rzeczy, które jeszcze niedawno wydawały się oczywiste. Od razu chcę podkreślić, że nie oczekuję od dzieci cudów. Pierwsza klasa właśnie po to istnieje, żeby uczyć czytania, pisania i liczenia. Problem polega na tym, że coraz częściej trafiają do nas dzieci, które nigdy wcześniej nie miały książki w ręku, nie rozpoznają większości liter, a trzymanie kredki sprawia im ogromną trudność. Nie martwi mnie to, że czegoś jeszcze nie potrafią. Martwi mnie raczej to, że wielu rodziców jest przekonanych, iż przygotowanie dziecka do szkoły w ogóle ich nie dotyczy. Słyszę później: „Od tego jest szkoł…

uczen-1-klasy-3aec363.jpg
width: 1600
height: 1200

Do matki z pociągu na Hel: widziałam, co robiłaś za plecami dzieci, i bardzo mi ciebie żal
type: item
date: 2026-08-07T13:15:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: macierzyństwo
subject: podróż z dzieckiem
description: Tamtego dnia jechałam w tym samym wagonie, zaledwie dwa rzędy dalej. Obserwowałam Cię przez dobre cztery godziny drogi. Droga mamo z pociągu na Hel, piszę to bezpośrednio do Ciebie, bo widziałam, co robiłaś ukradkiem za plecami swoich dzieci, i bardzo, ale to bardzo ci współczuję.
encoded: Chciałabym Cię mocno przytulić i powiedzieć, że jesteś wspaniała, bo to, co działo się na Twoim fotelu, to obrazek, który powinna zobaczyć każda kobieta zmagająca się z poczuciem winy. Przez całą podróż byłaś dla swoich maluchów − na oko trzyletniego chłopca i rocznej dziewczynki − absolutną oazą spokoju i cierpliwości. Twoje maluchy od samego początku wariowały, wierciły się, marudziły i rozrzucały zabawki po całym przejściu. Ty jednak ani razu nie podniosłaś głosu. Cierpliwie podawałaś chrupki, wyciągałaś kolejne książeczki, bawiłaś się w pokazywanie widoków za oknem i co chwilę ocierałaś buzię młodszej córeczce. Z boku wyglądałaś jak chodzący ideał z Instagrama, perfekcyjna matka, która z pełnym uśmiechem na twarzy ogarnia samotną wyprawę na wakacje. Pasażerowie wokół tylko potakiwali z uznaniem, widząc Twoją niesamowitą klasę. Ja jednak siedziałam pod takim kątem, że widziałam Twoje odbicie w szybie oraz momenty, gdy dzieciaki na chwilę zajmowały się wyglądaniem na perony. Wtedy na Twoją twarz wkradał się potworny, paraliżujący smutek. Gdy maluchy odwracały się tyłem, Ty ukradkiem ocierałaś płynące ciurkiem łzy zmęczenia i bezsilności, które najwyraźniej dusiłaś w sobie od bardzo wielu dni. Przed dziećmi grałaś rolę radosnej, silnej przewodniczki... ... a za ich plecami Twoje ciało wręcz drżało od cichego szlochu. Gryzłaś wargi, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku, napinałaś mięśnie i co chwilę brałaś głęboki wdech, byle tylko te małe oczka nie zobaczyły, że ich mama po prostu pęka z wycieńczenia. Doskonale znałam ten stan. To ciche wypalenie macierzyńskie, o którym w naszym społeczeństwie wciąż tak mało się mówi, bo przecież matka ma być zawsze szczęśliwa, wdzięczna i silna. Ty prawdopodobnie od miesięcy nie przespałaś ani jednej pełnej nocy, a w głowie miałaś milion czarnych myśli, czy w ogóle poradzisz sobie sama na tym Helu z dwójką wymagających maluchów. Ta samotność w tłumie pasażerów i ta potworna presja, żeby nie pokazać słabości przed własnym potoms…

matka-w-pociagu-2-4ce1d81.png
width: 1600
height: 1200

Smutna prawda o nocach na większości kolonii. Oburzona matka: „Nikt o tym nie mówi, a rodzice powinni krzyczeć”
type: item
date: 2026-08-06T10:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
description: Okazało się, że podczas gdy w dzień kadrze udawało się utrzymać pozory dyscypliny, to w nocy w pokojach pensjonatów zaczynało się regularne, cyfrowe eldorado. I to wcale nie za sprawą przemyconych telefonów.
encoded: Czuję, że jako rodzice dajemy się masowo nabijać w butelkę przez organizatorów wyjazdów dla dzieci. W ubiegłym tygodniu mój 9-letni syn wrócił ze swoich pierwszych kolonii nad morzem. Turnus miał być sportowy, zdrowy, pełen ruchu i budowania pięknych relacji z rówieśnikami. W umowie stało wyraźnie, że dzieci mają ograniczony dostęp do telefonów komórkowych − opiekunowie wydawali im smartfony tylko na godzinę po obiedzie, żeby mogły zadzwonić do rodziców. Byłam zachwycona, bo myślałam, że mój syn wreszcie przejdzie porządny cyfrowy detoks. Niestety, po powrocie Oliwierka do domu prawda wyszła na jaw. Przeżyłam szok. Telewizor w pokoju na kolonii − ukryte zagrożenie w hotelach Kiedy Oliwier kładł się wczoraj do łóżka, zaczął mi opowiadać, że na kolonii w ogóle nie mógł spać, bo razem z chłopakami z pokoju oglądali niesamowite rzeczy. Zapytałam go, zupełnie zdezorientowana, jak to możliwe, skoro telefony oddawali wychowawcom przed kolacją. Mój syn spojrzał na mnie jak na kosmitkę i z pełnym luzem oświadczył, że przecież w każdym pokoju na ścianie wisiał wielki, nowoczesny telewizor z podłączonym szybkim internetem i darmowym dostępem do platformy YouTube oraz kablówki. Zaniemówiłam. Wychowawcy o godzinie 22:00 robili obchód, gasili światła, zamykali drzwi i szli do swoich pokoi. Wtedy dzieciaki łapały za piloty, odpalały ekrany, przyciszały dźwięk i zaczynały maratony. Nikt tego nie kontrolował. Właściciele pensjonatów w ogóle nie ustawiają w tych urządzeniach trybu rodzicielskiego. Przecież to jest jakiś ponury żart. Wysyłam dziecko na obóz sportowy za grube tysiące złotych, a ono przez dwa tygodnie zarywa noce, gapiąc się w ekran i chłonąc najgorszy internetowy ściek. Nieodpowiednie treści w internecie i brak kontroli nad dziećmi Najbardziej przeraża mnie to, co te dziewięciolatki oglądały po nocach, gdy dorośli spali w najlepsze. Oliwier z wypiekami na twarzy zaczął mi opowiadać o patostreamerach, o wulgarnych filmikach z wyzwiskami, o strasznych historiach z ducham…

kolonie-3-9ff8779.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciel kazał kupić papier xero, ręczniki i chusteczki. Matka nie wytrzymała: „To na co idą nasze podatki, skoro rodzice muszą jeszcze wyposażyć szkołę?”
type: item
date: 2026-08-06T07:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wyprawka szkolna
description: Spojrzałam na listę i pomyślałam sobie tylko jedno: to na co właściwie idą te wszystkie nasze podatki, skoro musimy sami zaopatrzyć budynek szkolny w środki czystości?
encoded: Trzymam właśnie w rękach spis zakupów i przecieram oczy ze zdumienia. Moja sześcioletnia Gabrysia od września dumnie maszeruje do pierwszej klasy państwowej podstawówki. Wiadomo, że nowy etap oznacza spore wydatki − buty z jasną podeszwą, plecak, dres na w-f, nie ma z tym dyskusji. Jednak lista, którą wręczyła nam wychowawczyni, totalnie mną tąpnęła. Zamiast tradycyjnych przyborów do piórnika, na kartce czarno na białym stoi, że każdy uczeń musi dostarczyć ryzy papieru do drukarki, wielkie paczki chusteczek higienicznych oraz mydło. Wyposażenie szkoły − dlaczego rodzice mają kupować artykuły gospodarcze? W pełni rozumiem, że dzieci podczas zajęć zużywają sporo materiałów. Jednak wrzucanie do jednego worka zeszytów i bloków rysunkowych z chemią gospodarczą to gruba przesada. Szkoła wymaga, aby przynieść papier ksero, kartony wyciąganych chusteczek w pudełkach oraz butle detergentów antybakteryjnych. Mamy rok 2026 i wydawałoby się, że państwowe placówki mają zapewnione elementarne finansowanie na bieżące utrzymanie łazienek czy sekretariatu, a nie przerzucają koszty na portfele i tak już obciążonych rodziców. Gdy sprawdziłam ceny tych wszystkich pozycji w drogerii, okazało się, że muszę wydać kilkadziesiąt złotych tylko po to, by Gabrysia miała na czym pisać sprawdziany i czym wytrzeć nos. Nikt nie pyta nas o zgodę − dostajemy od nauczycieli gotowy nakaz i oczekuje się, że bez mrugnięcia okiem przytaszczymy te wszystkie paczki pierwszego września do sali. Finansowanie oświaty z budżetu − gdzie znikają zapasy z wyprawek? Najbardziej absurdalny w tym wszystkim jest system rozliczania tych rzeczy. Te wszystkie ryzy, mydła i ręczniki papierowe lądują w klasowym magazynku, z którego czerpie się bez żadnych ograniczeń. Doświadczone mamy otwarcie przyznają, że te zapasy idą na bieżące potrzeby całej placówki − od kserowania materiałów dla wyższych klas po sprzątanie korytarza. W rezultacie rodzice, którzy sumiennie wydają pieniądze na lepszej jakości, delikatne chusteczki cz…

wyprawka-szkolna-2-2779177.png
width: 1600
height: 1200

Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
type: item
date: 2026-08-04T10:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was ten list na gorąco, bo chociaż od naszego powrotu z Zakopanego minęły już dwa dni, to we mnie nadal wszystko gotuje się z oburzenia. To, co zobaczyłam na własne oczy podczas naszej rodzinnej wycieczki w Tatry, po prostu zwaliło mnie z nóg.
encoded: Mam na imię Karolina, jestem mamą 7-letniego Bartka i razem z mężem staramy się od małego uczyć syna samodzielności i miłości do aktywnego wypoczynku. W zeszłą środę wybraliśmy się na kultowy szlak z Palenicy Białczańskiej nad Morskie Oko. Pogoda była piękna, słońce paliło, a droga, jak każdy wie, prowadzi stale pod górę i potrafi dać w kość nawet dorosłemu. Niestety, zamiast cieszyć się pięknymi widokami, odczułam tam potworny niesmak. Sytuacja była tak absurdalna, że ludzie wokół po prostu zatrzymywali się i szeptali między sobą, kręcąc z politowaniem głowami. Pewna kobieta pchała przed sobą pod górę klasyczny wózek spacerowy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie pasażer, który w nim siedział. Duże dziecko w wózku − do jakiego wieku pozwalać na spacerówkę? W głębokim siedzisku wózka, z nogami zwisającymi niemal do samej ziemi i ugiętymi w kolanach, siedział chłopak na oko mający 8, a może nawet 9 lat. To nie był żaden schorowany maluch, tylko wielki, zdrowy, silny chłopak, który gabarytowo ledwo mieścił się w tym stelażu. W dłoniach trzymał telefon komórkowy, na nosie miał modne okulary przeciwsłoneczne i z absolutnie obojętną miną klikał coś na ekranie, podczas gdy jego matka niemal mdlała z wysiłku. Ta kobieta była bordowa na twarzy, koszulkę miała dosłownie całą mokrą od potu, a jej oddech słychać było chyba z odległości kilkunastu metrów. Pchała ten gigantyczny ciężar pod górę ostatkiem sił, a jej synek nawet na sekundę nie oderwał wzroku od gry, żeby zapytać, czy może ma mamie jakoś pomóc albo chociaż przejść parę metrów na własnych nogach. Słuchałam tego jej sapania i nie wierzyłam własnym oczom. Przecież to jest szczyt i jakieś kompletnie chore wyręczanie dziecka przez nadgorliwą matkę. Dziewięciolatek ma już na tyle wykształcone mięśnie i kondycję, że bez problemu potrafi przejść te kilka kilometrów po idealnie asfaltowej drodze. W tym samym czasie mój 7-letni synek maszerował dziarsko obok nas z małym plecakiem i nie marudził, bo wiedział, że w góry i…

wozek-na-szlaku-do-Morskiego-Oka-d83b12a.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele powinni dorzucać się do wyprawki? „Tyle wymagają, a chyba nie widzieli cen w papierniczym”
type: item
date: 2026-08-04T08:35:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: wyprawka szkolna
description: Państwo daje nam marne trzysta złotych z programu Dobry Start, co przy dzisiejszej drożyźnie jest po prostu kroplą w morzu potrzeb. Cała reszta potężnych kosztów spada na nas, rodziców, a lista życzeń pedagogów ciągnie się jak papier toaletowy.
encoded: Gdy weszłam do działu szkolnego w markecie, przeżyłam prawdziwy szok cenowy. Zwykły blok rysunkowy z grubszą okładką kosztuje teraz tyle, co dobra czekolada, a porządne farby plakatowe, które nie zmywają się od samego patrzenia, to wydatek rzędu kilkudziesięciu złotych. Nauczyciele zaznaczają wyraźnie: plastelina ma być miękka i z dwunastoma kolorami, klej tylko w sztyfcie i to często konkretnej marki, bo inne rzekomo słabo trzymają, a zeszyty wyłącznie w grubych oprawach, żeby się nie niszczyły. Ceny przyborów szkolnych − finansowy armagedon przed wrześniem Do tego dochodzą specjalne teczki, segregatory, bibuły we wszystkich kolorach tęczy, pędzelki z naturalnego włosia i nożyczki dla leworęcznych, bo mój Janek akurat tak pisze. No na litość boską, czy moje dziecko idzie do pierwszej klasy szkoły podstawowej, czy na akademię sztuk pięknych? Kupując te wszystkie bloki, wycinanki i pastele dla dwójki dzieci, zostawiłam przy kasie ponad pięćset złotych, a przecież nie kupiłam jeszcze nawet plecaków, piórników, kapci ani strojów na wf. Finanse młodych rodzin w dzisiejszych czasach są napięte jak postronki, a szkoła udaje, że problem drożyzny nie istnieje. Lista przyborów do szkoły − dlaczego rodzice mają płacić za wyposażenie klas? Najbardziej rozwala mnie jednak to, że połowa tych rzeczy z listy wcale nie służy mojemu dziecku do indywidualnej pracy. Nauczyciele wymagają, żeby przynieść po dwie paczki białego papieru ksero, trzy opakowania chusteczek higienicznych w pudełku, mydło w płynie i ręczniki papierowe. No przepraszam bardzo, to na co idą pieniądze z budżetu państwa i z naszych podatków, skoro rodzic musi od A do Z wyposażyć klasową świetlicę i łazienkę? Wychodzi na to, że robimy za darmowych dostawców chemii i artykułów biurowych dla placówek oświatowych. Kiedy rozmawiałam o tym z koleżanką z pracy, ona stwierdziła, że to normalne i pani wychowawczyni przecież nie kupi tego ze swojej pensji. No dobrze, rozumiem to, ale dlaczego pedagog z łatwością wpisuje na l…

wyprawka-do-szkoly-ad038ae.png
width: 1600
height: 1200

Otworzyła walizkę córki po powrocie z obozu i zamarła. „Już z daleka czułam, co się święci”
type: item
date: 2026-08-03T07:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: rodzice
description: „Jeszcze nie zdążyłam zapytać córki, jak było na obozie. Postawiła walizkę w przedpokoju, a ja już wiedziałam, że coś jest nie tak. Nie musiałam jej nawet otwierać. Zapach mówił sam za siebie. Gdy w końcu rozsunęłam suwak, przez chwilę tylko stałam i patrzyłam” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Powrót z kolonii czy obozu to zwykle czas opowieści o nowych przyjaźniach i świetnej zabawie. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że zanim usiadła z córką, by posłuchać o wszystkich przygodach, czekało ją zupełnie inne wyzwanie. Jedna walizka przypomniała jej, że dzieci na wyjazdach żyją zupełnie innymi sprawami niż segregowanie ubrań. „Byłam przekonana, że wszystko będzie do prania” Moja córka ma 10 lat i w tym roku pierwszy raz pojechała na dwutygodniowy obóz. Były kajaki, jezioro, podchody, ogniska i mnóstwo zajęć od rana do wieczora. Kiedy wróciła, była szczęśliwa, opalona i zachrypnięta od śpiewania. Patrzyłam na nią i cieszyłam się, że miała tak udane wakacje. Walizkę zostawiła w przedpokoju. Pomyślałam, że zaraz wszystko wrzucę do pralki... Ale już z daleka czułam, co się święci. Po otwarciu walizki zrozumiałam, skąd ten zapach. Na samym wierzchu leżał mokry ręcznik plażowy. Pod nim wilgotna bluza. Jeszcze niżej kostium kąpielowy, którego córka najwyraźniej nie zdążyła wysuszyć po ostatniej kąpieli w jeziorze. Obok były przepocone koszulki po kajakach i całodziennych wycieczkach. Najbardziej zdziwiło mnie jednak coś innego: na samym dnie leżały pięknie złożone, zupełnie czyste ubrania. Dokładnie tak, jak je spakowałam. Musiałam wyprać dosłownie wszystko, nawet to, czego córka ani razu nie założyła. Swoją drogą, jak to w ogóle możliwe, że tylu ciuchów nawet nie wyjęła z walizki?! Chodziła non stop w jednym i tym samym...? „Ona nawet nie wiedziała, że robi coś źle” Zapytałam córkę, dlaczego nie oddzielała mokrych rzeczy od suchych. Spojrzała na mnie kompletnie zdziwiona. – Bo mi nie powiedziałaś... Nawet czasu nie było. Wracaliśmy z jeziora, przebieraliśmy się i biegliśmy na kolację. Potem ognisko, dyskoteka albo nocna gra. Nagle dotarło do mnie, że ona naprawdę nie myślała o walizce. Myślała o tym, żeby zdążyć na wszystkie atrakcje. Dla niej najważniejsze były wspomnienia, a nie zapach koszulek. Nie mam do córki pretensji, przecież sama pamiętam swoje kolonie…

dziecko-wracajace-z-kolonii-51255a3.jpg
width: 1600
height: 1200

Przykre sceny przy budce z lodami w Ustce. „Dziecko aż zanosiło się płaczem, a mama udawała, że nie widzi”
type: item
date: 2026-08-02T13:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
subject: wychowanie
description: „Najpierw usłyszałam płacz. Gdy odwróciłam głowę, zobaczyłam małego chłopca, który wyciągał rączki do mamy. Ona ani razu na niego nie spojrzała” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Spacerowaliśmy z rodziną po deptaku w Ustce. Jak wielu turystów zatrzymaliśmy się przy jednej z budek z lodami. Kolejka była długa, dzieci przebierały nogami z niecierpliwości, a wokół unosił się zapach gofrów. Właśnie wtedy zauważyłam tego chłopca. Maluch od początku był wyraźnie zmęczony. Pocierał oczy, przytulał się do mamy i co chwilę prosił, żeby wzięła go na ręce. Ona stała w kolejce i przeglądała telefon. Chłopiec próbował zwrócić na siebie uwagę, delikatnie ciągnąc ją za sukienkę. „Nie kupiła mu lodów. Nie to było najgorsze...” Po chwili chłopiec zobaczył, że inne dzieci trzymają w rączkach kolorowe lody. Poprosił mamę, żeby też mu kupiła. Nie usłyszałam całej rozmowy, ale kobieta stanowczo odmówiła. Nie zdziwiło mnie to. Każdy rodzic ma prawo powiedzieć dziecku „nie”. Sama wielokrotnie odmawiam swoim dzieciom różnych rzeczy i nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, co wydarzyło się później. Chłopiec rozpłakał się. Nie wpadł w histerię, nie rzucał się na ziemię. Po prostu płakał coraz głośniej i wyciągał rączki w stronę mamy, jakby szukał u niej ukojenia. Ona nie zareagowała. Patrzyła przed siebie, jakby była w kolejce sama. W pewnym momencie zauważyłam, że kilka osób zaczęło spoglądać na chłopca z ogromnym współczuciem. Starsza pani stojąca przede mną ścisnęła mocniej torebkę i cicho powiedziała do męża: – Serce się kraje. Ten chłopiec nie wyglądał na dziecko, które domaga się zabawki za wszelką cenę. Wyglądał jak maluch, który był zmęczony, rozczarowany i bardzo potrzebował, żeby mama go przytuliła albo chociaż spojrzała mu w oczy. Nie dostał nawet tego. Po kilku minutach kobieta... kupiła gofra i ruszyła dalej. Chłopiec szedł za nią zapłakany, co chwilę ocierając policzki. „Dzieci nie zawsze płaczą przez lody” Od tamtej chwili minęło już trochę czasu, a ja wciąż myślę o tej scenie. Nawet nie dlatego, że dziecko nie dostało lodów, a mamusia kupiła sobie cieplutkiego, chrupiącego gofra, chociaż jest w tym coś naprawdę …

male-przestraszone-dziecko-16474f9.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend? Matka: „Przecież mają auto”
type: item
date: 2026-08-01T19:08:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie
subject: list do redakcji
description: Uważam, że skoro dziadkowie chcą spędzić czas z wnukiem, to powinni po niego przyjechać, a nie zrzucać całą logistykę na wiecznie zmęczonych rodziców. Przecież mają auto, mnóstwo wolnego czasu na emeryturze, więc nie zubożeliby od tego.
encoded: Szanowna Redakcjo! Wszystko zaczęło się od niewinnego posta pewnej dziewczyny w grupie dla rodziców, która zapytała, jak to jest u innych: czy dziadkowie powinni przyjechać po wnuka, gdy biorą go na weekend, czy to rodzice mają obowiązek tachać malucha przez pół województwa. Kiedy weszłam w sekcję komentarzy i zobaczyłam, jak starsze panie i niektóre mamy naskoczyły na autorkę posta, zdrętwiałam. Moja własna teściowa odstawia dokładnie taki sam cyrk. Babcia co tydzień dzwoni i opowiada, jak to potwornie tęskni za 4-letnim Miłoszkiem. Mówi, że chętnie weźmie go na sobotę i niedzielę do siebie. Super, prawda? Opieka dziadków nad wnukami − kto odpowiada za transport dziecka? Diabeł tkwi jednak w szczegółach, a konkretnie w dowozie. Teściowie mieszkają czterdzieści kilometrów od nas. Kiedy mówię, że super, niech wpadają po małego w piątek po południu, to nagle zaczyna się cała litania narzekań. A to, że im się nie opłaca jechać w tę i z powrotem, a to, że benzyna droga, a to, że przecież my mamy młode oczy i to my powinniśmy Miłoszka przywieźć i jeszcze w niedzielę wieczorem odebrać. No na litość boską, ręce opadają. My z mężem ciężko harujemy na etatach przez cały tydzień. W piątek o godzinie 17:00 jedyne, o czym marzę, to zrzucić szpilki, usiąść na kanapie i nie oglądać korków na trasie. Zamiast tego mam pakować młodego, wsiadać za kółko i tłuc się godzinę w jedną stronę, żeby zrobić teściom przyjemność. Dla mnie opieka dziadków nad wnukami w weekend to ma być też chwila oddechu dla zmęczonych rodziców, a nie kolejny logistyczny koszmar do odhaczenia na liście zadań. Czas wolny dziadków na emeryturze − dlaczego rodzice mieliby dowozić dzieci? Najbardziej rozwala mnie ten brak logiki u starszego pokolenia. Moi teściowie są od pięciu lat na emeryturze. Ich jedynym obowiązkiem w ciągu dnia jest podlanie pomidorów na działce i obejrzenie wieczornych wiadomości. Mają sprawne, nowoczesne auto, które większość tygodnia stoi bezczynnie pod domem i niszczeje. Dlaczego więc czł…

babcia-i-wnuczek-2-41dfc9a.png
width: 1600
height: 1200

Rośnie pokolenie małych kombinatorów. „Chciałam kupić od dzieci lemoniadę. Gdy zobaczyłam, skąd mają cukier, aż się przeżegnałam”
type: item
date: 2026-08-01T13:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wychowanie
description: Coraz częściej zachwycamy się przedsiębiorczością dzieci. Uczą się zarabiać, liczyć pieniądze i wychodzić z inicjatywą. Ale czy równie często uczymy je, gdzie przebiega granica między zaradnością a cwaniactwem? Jedna wakacyjna scena skłoniła naszą czytelniczkę do takich właśnie przemyśleń.
encoded: W ostatnich tygodniach trudno ich nie zauważyć. Przy osiedlach, parkach czy drogach prowadzących do placów zabaw pojawiają się dzieci sprzedające domową lemoniadę. Jedni widzą w tym świetną lekcję przedsiębiorczości, inni – uroczy obrazek wakacji. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że jedna taka budka skłoniła ją do zupełnie innych przemyśleń. „Wracałyśmy z dyżuru wakacyjnego” Mam pięcioletnią córkę, która przez część wakacji chodzi do przedszkola na dyżur. Kilka dni temu odbierałam ją po południu i jak zwykle wracałyśmy pieszo do domu. Na rogu ulicy zauważyłyśmy troje dzieci. Miały może po dziewięć, dziesięć lat. Rozłożyły składany stolik, przygotowały dzbanek z lemoniadą, plastikowe kubeczki i własnoręcznie namalowaną kartkę z ceną. Moja córka od razu poprosiła, żebyśmy kupiły po kubku. Pomyślałam, że dlaczego nie. Zawsze wolę wesprzeć dzieci, które próbują same coś zrobić, niż słuchać, że młodzi tylko siedzą przed ekranami. Kiedy jedno z dzieci nalewało lemoniadę, zauważyłam na stoliku przezroczysty woreczek wypchany jednorazowymi saszetkami z cukrem. Było ich naprawdę mnóstwo. Z uśmiechem zapytałam: – Ale się przygotowaliście. Skąd tyle cukru? Chłopiec odpowiedział bez najmniejszego zawahania: – Z Żabki. Dziewczynka od razu dodała: – I ze stacji benzynowej. Tam zawsze jest pełno. Powiedziały to takim tonem, jakby opowiadały o czymś całkowicie oczywistym. „Przecież można brać” Zapytałam: – A ktoś wam pozwolił zabrać tyle saszetek? Usłyszałam: – Przecież one są za darmo. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie zrobiłam dzieciom wykładu. Nie chciałam ich zawstydzać. Pomyślałam jednak, że ktoś musiał im kiedyś pokazać, że skoro coś stoi na ladzie, to można brać garściami. Chyba nikt nie wyjaśnił im, że te saszetki są dla klientów, którzy właśnie piją kawę albo jedzą posiłek, a nie po to, żeby wynosić je do własnego biznesu. Naprawdę nie chodzi mi o kilka saszetek cukru. Chodzi o sposób myślenia. Coraz częściej słyszymy, że dzieci powinny być przedsiębiorcze, zaradne…

sprzedaz-lemoniady-4905073.jpg
width: 1600
height: 1200

Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
type: item
date: 2026-07-31T19:08:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: „Córka powiedziała, że to tylko kilka zasad. Kiedy przeczytałam kartkę, usiadłam przy stole i przez chwilę nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje u babci dla wielu dzieci są synonimem swobody, przygód i odrobiny pobłażliwości. Coraz częściej jednak dziadkowie słyszą od rodziców szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad wnukami. Nasza czytelniczka przyznaje, że lista, którą otrzymała od córki przed dwutygodniowym pobytem sześcioletniej Klary, mocno ją zaskoczyła. „Chciałam po prostu pobyć z wnuczką” Dzień dobry, mam 63 lata i od dawna czekałam, aż Klara będzie na tyle duża, by spędzić u mnie część wakacji. Gdy córka zapytała, czy zaopiekuję się nią przez dwa tygodnie, bardzo się ucieszyłam. Przygotowałam pokój, kupiłam farby, kredki i zaplanowałam wycieczki do lasu oraz nad jezioro. Byłam przekonana, że jedynym problemem będzie to, czy wnuczka nie zatęskni za rodzicami. Dzień przed przyjazdem córka wręczyła mi kartkę. Powiedziała, że spisała najważniejsze zasady. Na liście było kilkanaście punktów: żadnych lodów po godzinie 16, maksymalnie 20 minut bajek dziennie, zakaz chodzenia boso po trawie, codzienne ćwiczenia z angielskiego i obowiązkowe zasypianie o 19.30. Do tego dokładny jadłospis i prośba, żebym codziennie wysyłała zdjęcia wszystkich posiłków. „Zrobiło mi się żal Klary” Nie obraziłam się. Rozumiem, że dziś rodzice mają inne podejście niż my kiedyś. Zrobiło mi się jednak żal Klarci. Wakacje u babci powinny być czasem odpoczynku i wspólnej radości, a nie kolejnym projektem do realizacji według harmonogramu. Porozmawiałam z córką spokojnie. Ustaliłyśmy, które zasady są naprawdę ważne, a gdzie możemy sobie pozwolić na trochę luzu. Klara przyjechała, a my spędziłyśmy wspaniałe dwa tygodnie. Były lody, wieczorne czytanie książek i spacery boso po trawie. Dziś myślę, że córka nie chciała mnie kontrolować. Po prostu bardzo się stara być dobrą mamą. Mam jednak nadzieję, że pozwoli też swojej córce być po prostu dzieckiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice mają prawo ustalać zasady dotyczące swoich dzieci, a dziadkowie – własne granice związane z opieką. Przed dłuższym pob…

babcia-z-wnuczka-1e6b45e.jpg
width: 1600
height: 1200

Niestosowne zwyczaje na all inclusive w Turcji. „Kelnerzy podchodzą do dzieci, a rodzice pękają ze śmiechu”
type: item
date: 2026-07-31T06:12:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: list do redakcji
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: Na wakacjach łatwo ulec atmosferze beztroski. Śmiejemy się, kiedy śmieją się inni, i zakładamy, że skoro wszyscy dobrze się bawią, to nasze dziecko też.
encoded: Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas pobytu w Turcji zobaczyła coś, co skłoniło ją do refleksji o granicach, które w 40 stopniach zdają się rozmywać. Słusznie zauważa, że dziecko również ma prawo do własnych granic, nawet jeśli dorosły uznaje je za „zabawne”. „Wszyscy się śmiali. Tylko moje dziecko nie” Pojechaliśmy do Turcji z pięcioletnią córką Zuzią. To były jej pierwsze zagraniczne wakacje. Jest pogodnym dzieckiem, ale potrzebuje chwili, żeby oswoić się z nowymi ludźmi. Pierwszego dnia poszliśmy do bufetu na kolację. Córka sama nałożyła sobie makaron w sosie, jakieś warzywa. Była z siebie dumna, bo bardzo lubi robić takie rzeczy samodzielnie. Do naszego stolika podszedł kelner. Najpierw coś do niej powiedział po angielsku, potem po turecku. Nie zrozumiała ani słowa. Uśmiechnęła się tylko niepewnie. Po chwili zabrał jej talerz. Odszedł kilka kroków dalej i zaczął żartować. Udawał, że zaraz zje kolację Zuzi. Przy sąsiednich stolikach kilka osób wybuchnęło śmiechem. Moja córka nie. Patrzyła na mnie coraz bardziej przestraszona. – Czemu pan mi zabrał...? – zapytała cichutko. Po chwili kelner wrócił, oddał talerz i próbował jeszcze pogłaskać ją po głowie. Córka aż się wzdrygnęła. To był moment, w którym wiedziałam, że muszę reagować. Grzecznie poprosiłam kelnera, żeby nie głaskał mojej córki ani z niej nie żartował. „Usłyszałam, że przesadzam” Jeszcze kilka razy miały miejsce podobne sytuacje. Zuzia ma złote loczki, wielkie niebieskie oczy, wiem, że przyciąga wzrok w kraju, gdzie jednak jest inna kultura i trochę inny typ urody. Zdarzało się, że ktoś z obsługi chciał robić jej zdjęcie albo jakoś ją zagadywał czy próbował pożartować, pogłaskać po włosach. Ja nie twierdzę, że ten kelner czy jacyś inni ludzie chcieli zrobić coś złego. Jestem przekonana, że w jego oczach był to niewinny żart i sposób na rozluźnienie atmosfery. No, taka część kultury, takie poczucie humoru. Zresztą potem rozmawiałam z inną rodz…

dziewczynka-na-wakacjach-all-inclusive-w-Turcji-dbd41bd.jpg
width: 1600
height: 1200

Bulwersujący widok na deptaku w Międzyzdrojach. „Zwróciłam temu ojcu uwagę, a chwilę później ludzie wyciągnęli telefony”
type: item
date: 2026-07-30T06:12:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: Nie każda wakacyjna pamiątka mieści się w walizce. Nasza czytelniczka wróciła z Międzyzdrojów z obrazem, którego nie potrafi wyrzucić z pamięci. Wszystko wydarzyło się na zatłoczonym deptaku, a od jednej krótkiej uwagi zaczęła się scena, na którą patrzyli przypadkowi turyści.
encoded: Wśród straganów, lodziarni i budek z goframi na nadmorskich deptakach łatwo usłyszeć dziecięcy śmiech, ale czasem zdarzają się sytuacje, które zamiast wakacyjnych wspomnień, zostawiają po sobie zwyczajny smutek. Nasza czytelniczka twierdzi, że właśnie taki obraz przywiozła z Międzyzdrojów. „To był tylko lód” Byłam z mężem i dwójką dzieci na wakacjach w Międzyzdrojach. Wieczorem wybraliśmy się na spacer po deptaku. Dzieci chciały gofry, potem lody, więc jak większość turystów szliśmy powoli, oglądając stragany. Kilka metrów przed nami szedł ojciec z chłopcem. Dziecko mogło mieć najwyżej siedem lat, może nawet mniej. Trzymało w ręce dużego loda w wafelku i wyglądało na bardzo szczęśliwe. Nagle potknęło się o własną nogę. Lód wypadł mu z ręki i z hukiem spadł na kostkę brukową. Pomyślałam, że ojciec pewnie westchnie, może trochę ponarzeka, ale zaraz przytuli syna albo powie, że trudno, zdarza się. Bardzo się pomyliłam. Ojciec od razu zaczął krzyczeć. Nie tak, że podniósł tylko trochę głos, on naprawdę wydawał się wściekły, jakby osa go użądliła. – No pięknie! Jak zwykle! Nic nie potrafisz dopilnować! Zawsze wszystko musisz zepsuć! Chłopiec zamarł. Nawet nie płakał. Patrzył tylko na topniejącego na kostce loda, jakby liczył, że uda się jeszcze coś uratować. Po chwili usłyszałam kolejne słowa. – Wiesz, ile to kosztowało? Nie kupię ci drugiego. Sam jesteś sobie winny. Dopiero wtedy chłopiec wybuchł płaczem. „To tylko dziecko” Nie wytrzymałam. No taki mam charakter, że jak dziecku się krzywda dzieje, to muszę zareagować. Podeszłam spokojnie i powiedziałam tylko: – Naprawdę nie warto robić z tego takiej awantury. To przecież dziecko. Ojciec odwrócił się do mnie tak gwałtownie, że się nawet trochę przestraszyłam. – To moje dziecko. Proszę się nie wtrącać. Odpowiedziałam, że nie zamierzam go pouczać, ale naprawdę zrobiło mi się żal tego chłopca. Nie zasłużył na takie upokorzenie z powodu jednego loda. To chyba jeszcze bardziej go rozsierdziło. Zaczął mówić coraz głośniej, że …

dziecko-z-ojcem-na-deptaku-1a2aba5.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
type: item
date: 2026-07-29T08:35:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: podróż samolotem
subject: podróż z dzieckiem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde …

dzieci-w-samolocie-f7b220e.jpg
width: 1600
height: 1200

12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
type: item
date: 2026-07-28T19:08:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: „Najpierw uśmiechnęłam się pod nosem. Pomyślałam, że za chwilę zobaczę chłopca, który sam zamówi sobie gofra i z dumą wróci do rodziców. Stało się jednak coś zupełnie odwrotnego. Patrzyłam na tę scenę i miałam wrażenie, że to nie dwunastolatek nie potrafi zrobić najprostszej rzeczy. To dorośli nie pozwalają mu nawet spróbować” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Kołobrzeski deptak tętnił życiem. Dzieci biegały z lodami, rodziny ustawiały się w kolejkach po gofry i watę cukrową, a z każdej strony słychać było wakacyjny gwar. Nasza czytelniczka przyznaje, że właśnie tam zobaczyła scenę, która skłoniła ją do refleksji nad tym, czy współczesne dzieci naprawdę są mniej samodzielne, czy może po prostu nie daje im się szansy, by tę samodzielność ćwiczyły. „Nawet nie pozwoliła mu otworzyć ust” Przyjechaliśmy z rodziną do Kołobrzegu na wczasy. Po południu wybraliśmy się na spacer deptakiem. Jak to nad morzem – dzieci od razu wypatrzyły budkę z goframi. W kolejce przede mną stała kobieta z chłopcem, który wyglądał na jakieś dwanaście lat. Trochę był starszy od moich dzieciaków. Usłyszałam, jak mówi do mamy, że chciałby kupić sobie gofra. Pomyślałam, że to świetny moment. W tym wieku większość dzieci bez problemu zrobi takie zakupy. Sama pamiętam, jak jako dwunastolatka chodziłam do sklepu po pieczywo, mleko czy lody i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Zresztą nawet moje dzieci są już w stanie to ogarnąć. Mama chłopca zareagowała jednak zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Chłopiec zrobił krok w stronę okienka i już miał coś powiedzieć, kiedy mama weszła przed niego. To ona zamówiła gofra. To ona wybrała dodatki. To ona zapłaciła. To ona odebrała zamówienie. Kiedy sprzedawczyni wyciągnęła gofra w stronę chłopca, mama przejęła go pierwsza, mówiąc, że „jeszcze go upuści”. Potem poprosiła o dodatkowe serwetki, starannie owinęła nimi deser i dopiero wtedy podała go synowi, przypominając, żeby uważał i nie pobrudził koszulki. Przez cały ten czas chłopiec praktycznie się nie odezwał. Stał obok i tylko patrzył. Miałam wrażenie, że nawet nie próbował zaprotestować. Jakby przywykł do tego, że ktoś zawsze wszystko zrobi za niego. „Czy naprawdę boimy się pozwolić dzieciom dorastać?” Nie chodzi o jednego gofra. Nie chodzi nawet o tę konkretną rodzinę. Coraz częściej widzę rodziców, którzy wyręczają dzieci dosłownie we wszystkim. Zama…

chlopiec-je-gofra-5c08093.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni”
type: item
date: 2026-07-27T13:15:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, po prostu bezczelnie wypinają się na wnuki w wakacje. Mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, ale od opieki wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. A potem jest wielki płacz przy wigilijnym stole, że dzieciaki ich nie odwiedzają, że wnuki są zimne i wolą siedzieć przed komputerem niż rozmawiać z babcią. Sami są sobie winni i nie zamierzam ich dłużej usprawiedliwiać.
encoded: Wczoraj zadzwoniłam do mamy z prośbą, żeby wzięła dzieciaki do siebie chociaż na trzy dni, bo z mężem mamy w firmie potworny młyn i nie wiemy już, w co ręce włożyć. Usłyszałam całą litanię wymówek, że ona ma teraz swoje plany, musi jechać do sanatorium, a teściowa jeszcze dodała, że na stare lata chce mieć święty spokój. No po prostu ręce opadają. Opieka dziadków nad wnukami − dlaczego babcia odmawia pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków z naszych czasów. Pamiętam, jak sama spędzałam u babci na wsi całe dwa miesiące, jadłam placki, biegałam po podwórku i budowałam najpiękniejsze wspomnienia. Moja mama wtedy pracowała, a babcia uważała za punkt honoru, żeby pomóc młodym. Dzisiaj? Dzisiaj jest totalne wygodnictwo i patrzenie na czubek własnego nosa. Moja matka woli iść na uniwersytet trzeciego wieku albo oglądać seriale, a teściowa spędza całe dni na działce, pielęgnując pomidory. Wnuki są super, ale tylko na obrazku, na chwilę, żeby zrobić ładne zdjęcie i pochwalić się koleżankom na osiedlu, jacy to oni są dumni. Kiedy przychodzi do realnego życia i trzeba pomóc w kryzysie, starsze pokolenie nagle zapada się pod ziemię. Przez ich samolubne podejście musimy z mężem wydawać kosmiczne pieniądze na prywatne półkolonie i obozy letnie, żeby dzieci nie siedziały same w bloku. Płatna opieka nad dzieckiem w wakacje kosztuje tyle, że oddajemy na to całą jedną pensję, a dziadkowie nawet słowem nie pisną, żeby się chociaż dorzucić. Konflikt pokoleń w rodzinie − jak niechęć dziadków niszczy relacje z dziećmi Najbardziej rozwala mnie jednak to późniejsze zdziwienie i pretensje. Moja teściowa potrafi ostentacyjnie płakać w słuchawkę, że Igor i Maks nie chcą do niej dzwonić, że jak przyjeżdżamy raz na dwa miesiące w odwiedziny, to dzieciaki bąkną tylko „dzień dobry” i uciekają do drugiego pokoju. A jak mają z nimi budować relacje, skoro dziadkowie są dla nich obcymi ludźmi? Dzieciak czuje, kiedy jest dla kogoś ciężarem i intruzem. Moje dzieci doskonale słyszały…

dziadkowie-7-d1d39c1.png
width: 1600
height: 1200

Tyle matka dostaje alimentów na dwoje dzieci: ojcu nie jest wstyd? „Klepiemy biedę, ale co zrobić?”
type: item
date: 2026-07-27T07:15:38.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
subject: alimenty na dziecko
subject: list do redakcji
description: Mam nadzieję, że opublikujecie moje słowa, bo mam już serdecznie dosyć udawania, że wszystko jest w porządku i dawania sobie rady za wszelką cenę. Chcę, żeby cały świat zobaczył, jak w naszym kraju traktuje się samotne matki i jak bezkarnie ojcowie mogą migać się od odpowiedzialności.
encoded: Klepiemy biedę, ale co zrobić, kiedy człowiek zostaje ze wszystkim kompletnie sam i musi co miesiąc oglądać każdą złotówkę z trzech stron przed jej wydaniem? Śmieszne kwoty alimentów na dwoje dzieci w Polsce Mój były mąż co miesiąc z wielką łaską przelewa na moje konto równe tysiąc pięćset złotych na naszą dwójkę maluchów. Na młodszego, czteroletniego synka dostaję dokładnie 600 złotych, a na starszą, ośmioletnią córkę, która chodzi już do drugiej klasy, całe 900 złotych. Kiedy na rozprawie sądowej sędzia przyklepała te kwoty, mój były partner rzucił mi w twarz spojrzenie, jakbym właśnie wygrała los na loterii i oskubała go do suchej nitki. On naprawdę uważa, że za te grosze jestem w stanie utrzymać, nakarmić i ubrać dwójkę dynamicznie rozwijających się dzieciaków w czasach, gdy ceny w sklepach spożywczych przyprawiają o zawrót głowy. Po opłaceniu czynszu za skromne mieszkanie, rachunków za prąd i gaz oraz przedszkola dla młodszego, z moich własnych zarobków i tych jego śmiesznych alimentów nie zostaje praktycznie nic. Te 1500 złotych od ojca dzieci pęka w ułamku sekundy podczas jednych większych zakupów spożywczych i aptecznych, bo przecież dzieci w tym wieku ciągle łapią jakieś infekcje. Ojciec do niczego innego się nie dokłada, nie interesuje go, czy dzieci mają buty na zimę, czy córka ma podręczniki do szkoły, ani za co opłacę im wyjazd w wakacje. On uważa, że jego rola skończyła się na zrobieniu przelewu i ma święty spokój przez resztę miesiąca, żyjąc sobie na pełnej petardzie i nie odmawiając sobie żadnych przyjemności. Widzę w mediach społecznościowych, jak wrzuca zdjęcia z zagranicznych wyjazdów, pije drogą kawę w modnych knajpach i kupuje sobie markowe ciuchy, podczas gdy ja co miesiąc drżę na samą myśl o awarii pralki czy konieczności dokupienia dzieciom kurtek na zmianę. Ile kosztuje utrzymanie dziecka i realne koszty życia? Zastanawiam się czasem, czy faceci tacy jak mój były mąż kiedykolwiek zrobili samodzielnie zakupy dla dziecka, czy oni w ogóle mają …

smieszne-alimenty-na-dzieci-8ca097c.png
width: 1600
height: 1200

Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
type: item
date: 2026-07-26T13:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje nad morzem
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Jeszcze nigdy nie miałam takiej ochoty wtrącić się w cudze wychowanie. Patrzyłam na tę scenę i czułam narastającą złość, bo miałam wrażenie, że tylko jedna osoba nie rozumie, co właśnie przeżywa kilkuletni chłopiec. Kiedy spojrzałam na ludzi siedzących obok, zobaczyłam, że oni też odwracają wzrok z zakłopotania” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje nad morzem kojarzą się z beztroską, wspólną zabawą i chwilami, które zostają z rodziną na długie lata. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z wyjazdu do Łeby przywiozła przede wszystkim jedno wspomnienie. Scena, którą zobaczyła na plaży, skłoniła ją do refleksji nad tym, czy dorośli zawsze potrafią usłyszeć, co naprawdę próbują powiedzieć ich dzieci. „Początkowo nie widziałam w tym nic dziwnego” Dzień dobry, wybraliśmy się z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Łeby. Pogoda dopisała, więc większość czasu spędzaliśmy na plaży. Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się młoda kobieta z chłopcem, miał może sześć lat. Oboje wyglądali na pogodnych i uśmiechniętych, dlatego nic nie zwiastowało, że za chwilę będę świadkiem takiego cyrku. Nie mówię o tym dziecku, broń Boże, ale o jego mamuśce. Kobieta co chwilę wyciągała telefon i kierowała obiektyw w stronę syna. Pomyślałam, że chce zrobić kilka pamiątkowych zdjęć albo nagrać jakiś filmik. Sama przecież fotografuję swoje dzieci podczas wyjazdów i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może być w tym coś niewłaściwego. Dopiero po kilku minutach zauważyłam, że chłopiec coraz wyraźniej traci cierpliwość. „On chciał po prostu pobawić się z mamą” Kobieta prosiła syna, żeby jeszcze raz przebiegł brzegiem morza. Po chwili poprosiła go, żeby wrócił i zrobił to jeszcze raz, bo tym razem „nie wyszło”. Następnie kazała mu skakać przez fale, śmiać się do obiektywu i patrzeć w określonym kierunku. Za każdym razem znajdował się jakiś powód, dla którego trzeba było powtórzyć ujęcie. Chłopiec wykonywał wszystkie polecenia, ale z każdą minutą było widać, że ma ochotę robić coś zupełnie innego. W pewnym momencie podszedł do mamy, przytulił się do niej i cicho powiedział, że chciałby już iść z nią do wody. Nie prosił o zabawkę ani o lody. Chciał tylko pobawić się z własną mamą. Ona odpowiedziała, że „to jeszcze chwilka” i wróciła do tego, co robiła wcześniej. Cykania fotek. „Najbardziej bolało mnie to, że nikt go nie słuchał” Ta …

smutny-widok-na-plazy-w-Lebie-a06734b.jpg
width: 1600
height: 1200