Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-09-04T09:39:01.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Uczennica schowała telefon tam, gdzie światło nie dochodzi. Nauczycielka: „Musiałam wzywać rodziców”
items: Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
items: Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
items: Jej córka wróciła z przedszkola z płaczem. „Pani zadawała intymne pytania”
items: Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
items: Wysłała 10-latka po zakupy do osiedlowego sklepu. Wrócił z płaczem przez 1 rzecz. „Rośnie nam pokolenie niebieskich ptaków”
items: Koleżanki odtrąciły jej córkę, więc im odpłaciła pięknym za nadobne. „Niech smarkule wiedzą, gdzie ich miejsce”
items: Jest niewierząca, ale pośle córkę na religię. „To mała miejscowość, nie chcę, żeby obgadywali nas za plecami”
items: Wrzesień nawet się nie zaczął, a szkoła już przysłała listę opłat. „Po tym mailu poryczałam się jak dziecko”
items: Współczesne nastolatki chcą zarabiać miliony za nic? Scena w popularnej sieciówce otwiera oczy. „Roszczeniowość przekroczyła granice”
items: Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
items: Wystarczyło pięć minut w kolejce po lody. Postawa tego rodzeństwa pokazała, że hodujemy pokolenie pieniaczy
items: Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety przed wrześniem. „Usłyszałam, że panie nie są od paprania się w pieluchach”
items: Jego żona woli kisić się w domu na kanapie niż wyjść z rodziną. „Od porodu strasznie się zapuściła. Co to za przykład dla córki”
items: Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
items: Zamarłam w pociągu z Trójmiasta. Słów tego dziecka do zmęczonej matki długo nie zapomnę. „Totalna znieczulica”
items: Mina 10-latka w tatrzańskim schronisku mówiła wszystko. Słów tego chłopca przy zamawianiu obiadu długo nie zapomnę. „Wstyd”
items: Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
items: Babcia zaczęła na siłę karmić dziecko, a matka nie wytrzymała: „Starsze pokolenie guzik wie o wychowaniu”
items: Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
items: Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
items: Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
items: Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
items: Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
items: Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”

Uczennica schowała telefon tam, gdzie światło nie dochodzi. Nauczycielka: „Musiałam wzywać rodziców”
type: item
date: 2026-09-04T10:15:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: telefon
description: Od 1 września 2026 roku uczniowie szkół podstawowych nie mogą korzystać z telefonów komórkowych na terenie szkoły. Nowe zasady obowiązują od kilku dni, a jedna z nauczycielek już przekonała się, że nie wszyscy uczniowie zamierzają łatwo rozstać się ze swoimi smartfonami.
encoded: Od 1 września 2026 roku obowiązuje zakaz korzystania z telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych umożliwiających komunikowanie się, nagrywanie obrazu lub dźwięku przez uczniów szkół podstawowych. Szkoły mogą również ustalić własne zasady dotyczące przechowywania urządzeń. Na naszą redakcyjną skrzynkę napisała nauczycielka pracująca ze starszymi klasami szkoły podstawowej. Opisała sytuację, która wydarzyła się niedługo po rozpoczęciu roku szkolnego, kiedy uczniowie dopiero przyzwyczajali się do nowych zasad dotyczących telefonów. Nasza czytelniczka przyznaje, że sama nie spodziewała się, że już na początku roku będzie musiała interweniować w takiej sprawie. „Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak” Mam wychowawstwo w starszej klasie i od pierwszego dnia tłumaczę uczniom nowe zasady. Nie robię z telefonów tematu numer jeden, bo naprawdę nie zależy mi na ciągłym pilnowaniu, kto ma smartfon w kieszeni. Chcę po prostu, żeby uczniowie stosowali się do reguł, które obowiązują wszystkich. Wczoraj zauważyłam, że jedna z uczennic zachowuje się podczas lekcji bardzo nerwowo. Nie ze mną takie numery, więc szybko wyczułam, o co chodzi. Podchodzę do niej i mówię: – Proszę, odłóż telefon w wyznaczone miejsce. Ona spojrzała na mnie i odpowiedziała: – Nie mam telefonu. Wiedziałam, że nie mówi prawdy, ponieważ chwilę wcześniej widziałam ją z telefonem na korytarzu. „Nagle zaczęła na mnie krzyczeć” Powiedziałam jej spokojnie, że widziałam telefon i nie zamierzam robić z tego afery, jeśli po prostu go odda. Wystarczyło wyjąć go z kieszeni i odłożyć tam, gdzie powinna. Ona jednak zaczęła się denerwować. – Powiedziałam przecież, że nie mam! – podniosła głos. Nie chciałam się z nią kłócić, więc jeszcze raz poprosiłam, żeby pokazała mi, gdzie schowała telefon. Dziewczyna chyba nie mogła znieść presji. Schyliła się pod ławkę, zdjęła but i wyjęła z niego telefon. Przyznam, że przez moment nie wiedziałam, co powiedzieć, bo kompletnie nie spodziewałam się takiego pomysłu. – Napra…

uczennica-z-telefonem-na-korytarzu-b5dc497.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice założyli grupę na WhatsAppie, by krytykować nauczycieli. „Pisali, że pewnie zaraz zaciążę”
type: item
date: 2026-09-03T08:35:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił list nauczycielki, która poprosiła o zachowanie anonimowości. Kobieta opisuje sytuację, w której grupa rodziców, początkowo służąca prawdopodobnie zwykłej wymianie informacji, z czasem zamieniła się w miejsce komentowania pracy nauczycieli. Problem w tym, że część wpisów zaczęła dotyczyć również ich życia prywatnego.
encoded: Mam świadomość, że ten list może wywołać sporo emocji, dlatego proszę o anonimowość. Nie chcę podawać ani nazwy szkoły, ani miejscowości, ani żadnych szczegółów, po których rodzice mogliby rozpoznać mnie albo swoje dzieci. Chcę po prostu opowiedzieć o sytuacji, która bardzo mnie dotknęła i do dziś sprawia, że inaczej patrzę na relację z rodzicami moich uczniów. „Dowiedziałam się o grupie na WhatsAppie” O tym, że rodzice mają swoją grupę na WhatsAppie, dowiedziałam się zupełnie przypadkiem. Początkowo nawet mnie to nie zdziwiło, bo przecież rodzice często tworzą takie grupy, żeby ustalać sprawy związane ze szkołą, przypominać sobie o wycieczkach, składkach czy wydarzeniach. Pomyślałam więc, że to normalna rzecz i zupełnie się tym nie przejęłam. Po jakimś czasie zaczęły jednak docierać do mnie informacje, że grupa wygląda zupełnie inaczej, niż sądziłam. Rodzice zaczęli tam komentować nauczycieli, oceniać ich pracę i rozmawiać o tym, kto ich zdaniem jest dobrym pedagogiem, a kto „nie powinien pracować z dziećmi”. Nie mam problemu z tym, że rodzic może być niezadowolony i chce się tym podzielić z innymi, bo nauczyciel też nie jest świętą krową i może popełniać błędy. Z czasem granica została jednak przekroczona. „Nagle przestało chodzić o szkołę” Pewnego dnia dowiedziałam się, że w tej grupie zaczęły pojawiać się komentarze na mój temat. Nie chodziło już o sprawdziany, zadania domowe czy sposób prowadzenia lekcji, tylko o mnie jako osobę. Ktoś komentował mój wygląd, ktoś inny sposób ubierania się, a jeszcze ktoś zastanawiał się, dlaczego ostatnio jestem częściej zmęczona. Przyznam, że poczułam się okropnie. Człowiek może przygotować się na krytykę swojej pracy, ale trudno przygotować się na świadomość, że grupa dorosłych osób siedzi wieczorem na telefonach i rozmawia o tym, jak wyglądasz, jak się zachowujesz albo co dzieje się w twoim życiu. Najbardziej zapamiętałam jeden komentarz. Ktoś napisał, że skoro ostatnio jestem taka rozkojarzona, to „pewnie zaraz zaciążę”. Inn…

zmartwiona-nauczycielka-41cb318.png
width: 1600
height: 1200

Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
type: item
date: 2026-09-02T07:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wychowanie dziecka
description: Siedzę w kuchni, piję już trzecią kawę i wciąż nie mogę uwierzyć w to, co wydarzyło się dzisiaj przed wejściem do szkoły mojego syna. Mój mąż zamknął się w sypialni, twierdzi, że ma nagłe spotkanie online i nie wyjdzie z pokoju chyba do wieczora, bo po prostu boi się pokazać na naszym osiedlu.
encoded: Droga Redakcjo! Mam na imię Ania i jestem mamą 7-letniego Oskara, który od września zaczął swoją przygodę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Jak wszyscy rodzice pierwszaków, przeżywamy ten czas niesamowicie mocno − poranny pośpiech, logistyka, sprawdzanie czy worek z butami jest na miejscu i te nerwowe pożegnania pod drzwiami placówki. Niestety, dzisiejszy poranek brutalnie pokazał nam, że dzieci słyszą i chłoną absolutnie wszystko, co dzieje się w domu, a potem potrafią to bezbłędnie powtórzyć w najmniej odpowiednim momencie. Właśnie dziś pod szkołą nasz mały syn zrobił z własnego ojca totalne pośmiewisko na oczach innych rodziców i nauczycieli. Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo, a prawda, która przy okazji wyszła na jaw, postawiła mojego męża w tak potwornym świetle, że do teraz pali mnie wstyd. Wszystko zaczęło się około godziny siódmej trzydzieści, kiedy w pędzie próbowaliśmy wyjść z mieszkania, bo mój mąż koniecznie chciał osobiście odprowadzić młodego pod samą klasę. Poranny pośpiech i wielka duma. Jak idealny wizerunek taty runął w ułamku sekundy Mój mąż od kilku dni bardzo mocno angażował się w pokazywanie wszystkim wokół, jak wspaniałym i odpowiedzialnym jest ojcem. Na osiedlowym parkingu głośno opowiadał sąsiadom, jak to on pilnuje edukacji syna, a dziś rano specjalnie założył elegancką koszulę, żeby zrobić dobre wrażenie na paniach i innych mamach. Pod szkołą panował gigantyczny ścisk, dziesiątki rodziców żegnały swoje zestresowane dzieci, a w powietrzu wisiało to klasyczne, wrześniowe napięcie. Gdy dotarliśmy do głównych drzwi, mój mąż ostentacyjnie ukucnął przy synu, poprawił mu kołnierzyk i zaczął głośno, tak żeby wszyscy słyszeli, prawić mu morały o tym, że teraz zaczynają się poważne obowiązki. Mówił z dumą w głosie, że w ich rodzinie zawsze stawia się na pracowitość, punktualność i rygorystyczne trzymanie się zasad, a on sam nigdy nie odpuszcza żadnego zadania. Oskar patrzył na niego swoimi wielkimi oczami, po czym, zamiast potulnie pokiwać g…

szkola-26-7f31d5a.png
width: 1600
height: 1200

Jej córka wróciła z przedszkola z płaczem. „Pani zadawała intymne pytania”
type: item
date: 2026-08-31T13:15:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Przedszkolak
subject: list do redakcji
subject: przedszkole
description: Z pozoru było to zwyczajne pytanie, które mogłoby paść podczas rozmowy z przedszkolakiem. Dla mamy 3,5-letniej Zuzi okazało się jednak przekroczeniem granicy, o której wcześniej nawet nie myślała. Dziewczynka wróciła do domu z płaczem, a jej mama postanowiła zapytać inne osoby, czy również uważają takie pytania za stosowne.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę napisała mama 3,5-letniej Zuzi, która nie kryje oburzenia po jednej z rozmów przeprowadzonych przez nauczycielkę w przedszkolu. Kobieta uważa, że wychowawczyni chciała dobrze i prawdopodobnie rzeczywiście zależało jej na lepszym poznaniu dzieci, ale jej zdaniem wybrała do tego niewłaściwe pytania. Szczególnie jedno z nich sprawiło, że mama zaczęła się zastanawiać, czy przedszkolak powinien w ogóle odpowiadać na pytania dotyczące sytuacji rodzinnej. „Zuzia nagle zaczęła płakać” Zuzia ma trzy i pół roku i dopiero rozpoczęła przygodę z przedszkolem. Do tej pory wracała do domu w dobrym humorze i chętnie opowiada mamie o tym, co robiła w ciągu dnia, dlatego tego popołudnia kobieta od razu zauważyła, że coś jest nie tak. Dziewczynka była wyraźnie rozdrażniona, a kiedy mama zaczęła ją pytać, co się wydarzyło, rozpłakała się. Początkowo trudno było zrozumieć, o co chodzi, bo Zuzia opowiadała o kilku rzeczach naraz. W końcu mama dowiedziała się, że podczas rozmowy z dziećmi pani zadawała im pytania dotyczące ich domów i rodzin. Chciała wiedzieć, co robią rodzice, czym się zajmują i jak wygląda ich codzienne życie. „Zuzia powiedziała mi, że pani pytała, czym zajmuje się mama i tata. Dla mnie to było bardzo dziwne, bo córka jest malutka i nie zawsze rozumie, co właściwie oznacza pytanie o pracę rodziców. Pytała też, czy rodzice mieszkają razem” – relacjonuje kobieta. „Po co trzylatkom takie informacje?” Mama Zuzi uważa, że nauczycielka mogła chcieć po prostu lepiej poznać dzieci. Rozumie, że spędza z nimi wiele godzin i naturalne jest, że chce wiedzieć, co je interesuje, czym się bawią albo z kim mieszkają. Jej zdaniem można jednak poznawać dziecko bez pytania o szczegóły dotyczące jego rodziny, tym bardziej dotyczące kwestii tego, czy rodzice są razem. Kobieta przyznaje, że najbardziej zaskoczyło ją to, że dzieci miały odpowiadać przy całej grupie. Zaczęła się zastanawiać, co stałoby się, gdyby rodzic wykonywał zawód, którego dziecko nie potrafi nazwać…

dziewczynka-placzaca-po-powrocie-z-przedszzkola-b9a085c.png
width: 1600
height: 1200

Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
type: item
date: 2026-08-30T08:35:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Zawsze uważałam, że praca fizyczna i zarabianie własnych pieniędzy od najmłodszych lat to najlepsza szkoła charakteru. Niestety, dzisiejsza krótka rozmowa z chłopakami z naszego osiedla brutalnie uświadomiła mi, jak bardzo współczesne podejście do wychowania niszczy w młodzieży jakikolwiek głód działania i chęć usamodzielnienia się.
encoded: Zaoferowałam nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika, myśląc, że zrobię im miłą niespodziankę, bo dostaną gotówkę na kino czy pizzę. Ich reakcja? Śmiali mi się bezczelnie prosto w twarz, a jeden z nich rzucił komentarzem, który do teraz spędza mi sen z powiek. Po tym wszystkim wiem jedno: na naszych oczach rośnie pokolenie gniazdowników, którzy wolą do trzydziestki siedzieć pod spódnicą u mamusi i grać na komputerze, niż włożyć minimum wysiłku w zarobienie choćby złotówki. Wszystko zaczęło się w niedzielne przedpołudnie, kiedy słońce zaczęło mocniej przygrzewać, a ja bezskutecznie próbowałam odpalić naszą starą kosiarkę spalinową. Szybki zarobek na wakacje. Jak prosta oferta pracy przerosła osiedlową młodzież Ponieważ mój mąż ma obecnie poważne problemy z kręgosłupem i nie może dźwigać, a ja sama nie radzę sobie z ciężkim sprzętem, postanowiłam rozejrzeć się wokół i poszukać jakiejś pomocy. Tuż za moją siatką, na osiedlowej ławce, siedziała trójka chłopaków, na oko w wieku czternaście i piętnaście lat. Rozwaleni wygodnie w cieniu, z najnowszymi telefonami w rękach, głośno narzekali na nudę, na to, że kończą się wakacje i że rodzice znowu nie chcą dać im kasy na nowe skiny do gier. Pomyślałam sobie: idealnie, mam sprawną kosiarkę elektryczną sąsiada, mały ogródek i chętnie dam tym młodym ludziom szansę na zarobienie paru groszy w godzinę. Podeszłam do furtki, uśmiechnęłam się i zapytałam całkowicie spokojnie, czy któryś z nich nie chciałby pomóc mi skosić trawnika za domem w zamian za 50 zł, bo roboty jest tam naprawdę niewiele. Bezczelny śmiech prosto w twarz. Szokujące słowa nastolatka o wartości pieniądza To, co wydarzyło się później, po prostu odebrało mi mowę i wprawiło w absolutne osłupienie. Najstarszy z nich, ubrany w markowe, drogie buty, nawet nie podniósł głowy znad ekranu smartfona − parsknął tylko kpiącym śmiechem i zapytał mnie z pogardą w głosie, czy ja urwałam się z choinki. Usłyszałam, że za pięć dych to jemu się nie opłaca nawet wstawać z …

osiedle-f317c17.png
width: 1600
height: 1200

Wysłała 10-latka po zakupy do osiedlowego sklepu. Wrócił z płaczem przez 1 rzecz. „Rośnie nam pokolenie niebieskich ptaków”
type: item
date: 2026-08-29T08:35:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dziecka
description: Wszystko zaczęło się bardzo zwyczajnie, gdy robiłam obiad i zorientowałam się, że w chlebaku nie ma ani jednej kromki, a do zupy potrzebuję śmietany. Wysłałam więc syna po zwykłe zakupy do naszego osiedlowego sklepu, a on wrócił z płaczem i rzucił torbą o podłogę przez jedną, absolutnie błahą rzecz, która przerosła jego możliwości.
encoded: Wydawało mi się, że w wieku dziesięciu lat chłopak jest już na tyle duży, że bez problemu poradzi sobie z prostym zadaniem na własnym osiedlu. Niestety, dzisiejsze popołudnie brutalnie zweryfikowało moje myślenie o tym, jak współczesne dzieci radzą sobie w codziennym życiu. Wysłałam syna po zwykłe zakupy do naszego małego sklepu pod blokiem. Wrócił do domu zapłakany i zestresowany przez jedną rzecz, która dla nas, dorosłych, jest absolutną normą. Słuchałam jego opowieści i uświadomiłam sobie, jak bardzo odcinamy dzieci od realnego świata. Po tym wszystkim wiem jedno: rośnie nam pokolenie niebieskich ptaków, które wirtualną rzeczywistość mają w małym palcu, ale w prawdziwym życiu potrafią zupełnie się pogubić, gdy coś nie działa tak łatwo jak aplikacja w smartfonie. Pierwsza samodzielna misja. Prosta lista zakupów wywołała wielki opór Michał większość wolnego czasu spędza z telefonem w ręku lub przed komputerem, rozmawiając z kolegami z klasy. Pomyślałam, że oderwanie go od ekranu i wysłanie do małego sklepiku na dole zrobi mu dobrze. Chciałam, żeby uczył się odpowiedzialności. Dałam mu do ręki papierowy banknot pięćdziesięciozłotowy, materiałową torbę i poprosiłam, żeby przyniósł chleb, masło i śmietanę. Mój syn od początku nie był zachwycony tym pomysłem. Wzdychał ciężko i pytał, dlaczego nie możemy zamówić tego przez internet z dostawą pod drzwi. Powiedziałam mu spokojnie, że sklep jest dosłownie sto metrów stąd, a samodzielne zakupy to żadna filozofia. Wyszedł z mieszkania z wyraźnym niezadowoleniem, a ja wróciłam do kuchni, zadowolona, że mały trening zaradności mamy za sobą. Niestety, nie miałam pojęcia, że ta prosta misja tak bardzo go przerośnie. Koszmar papierowej gotówki. Jak brak terminala płatniczego doprowadził do łez Nie minęło nawet dziesięć minut, gdy usłyszałam gwałtowne szarpnięcie za klamkę. Michał wpadł do przedpokoju z cichym płaczem, rzucił pustą torbę na szafkę i schował twarz w dłoniach. Był cały czerwony i roztrzęsiony. Kiedy usiadłam obok ni…

dziecko-w-sklepie-4-ce7940f.png
width: 1600
height: 1200

Koleżanki odtrąciły jej córkę, więc im odpłaciła pięknym za nadobne. „Niech smarkule wiedzą, gdzie ich miejsce”
type: item
date: 2026-08-28T13:15:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dziecka
description: Wiem, że niektóre perfekcyjne mamy uznają moje zachowanie za niedojrzałe, ale prawda jest taka, że dzieci powinny znać swoje miejsce i wiedzieć, że każda podłość w życiu prędzej czy później wraca do człowieka z podwójną siłą.
encoded: Przed chwilą położyłam spać moją 7-letnią córeczkę Tosię, która po raz pierwszy od wielu tygodni zasnęła z wielkim, spokojnym uśmiechem na buzi, tuląc do siebie swoją nową zabawkę. Od dłuższego czasu z przerażeniem obserwowałam, jak bezwzględne i okrutne potrafią być małe dziewczynki wobec rówieśniczki, która w jakiś sposób nie pasuje do ich świata. Moja córka jest bardzo wrażliwa, cicha i niestety stała się ofiarą wykluczenia na naszym osiedlu. Koleżanki z bloku po prostu bezczelnie odtrąciły moją córkę, więc w końcu postanowiłam nie przyglądać się temu bezczynnie i odpłaciłam im pięknym za nadobne. Do teraz na wspomnienie tej sceny czuję potężną satysfakcję. Wszystko zaczęło się w połowie sierpnia, kiedy upały wciąż mocno dawały się we znaki, a dzieci spędzały całe popołudnia na placu zabaw między blokami. Podwórkowe kliki i łzy w przedpokoju. Małe dziewczynki zbudowały mur wokół mojej Tosi Na naszym osiedlu rządzi zamknięta grupa trzech dziewczynek z sąsiedztwa, którymi kieruje niesamowicie roszczeniowa, 8-letnia córka sąsiadki z trzeciego piętra. Dziewczynki te wymyśliły sobie, że zbudują pod wielką wierzbą tajną bazę, do której wstęp mają tylko wybrane osoby, najlepiej te z najmodniejszymi zabawkami. Moja Tosia codziennie schodziła na podwórko z nadzieją, że w końcu zostanie zaproszona do wspólnego budowania domków dla lalek czy zabawy w chowanego. Niestety, za każdym razem spotykała się z murem. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła w minioną środę, kiedy Tosia podeszła do bazy i przyniosła ze sobą swoje ulubione, trochę wysłużone klocki, chcąc się podzielić. Liderka tej małej kliki ostentacyjnie wyrwała jej woreczek, wyrzuciła klocki w błoto i wykrzyczała mojej córce prosto w twarz, że jest biedna, jej zabawki są beznadziejne i ma natychmiast wynosić się z ich terenu, bo psuje im zabawę. Moja córeczka wpadła do mieszkania z potwornym szlochem, rzuciła się na łóżko i przez dwie godziny nie mogła się uspokoić, a we mnie z każdą minutą narastała zimna, kalkulowa…

ukarala-kolezanki-corki-ca38f0a.png
width: 1600
height: 1200

Jest niewierząca, ale pośle córkę na religię. „To mała miejscowość, nie chcę, żeby obgadywali nas za plecami”
type: item
date: 2026-08-28T08:35:25.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: religia
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił list mamy, która przed wrześniem stoi przed decyzją, z którą sama nie czuje się dobrze. Jej córka rozpoczyna naukę w pierwszej klasie, a rodzice już wiedzą, że w jednej kwestii będą musieli zrobić coś wbrew własnym przekonaniom. „Wiem, co powinnam zrobić, ale boję się, co stanie się później” – pisze kobieta.
encoded: Decyzja o tym, czy dziecko powinno chodzić na religię, dla części rodziców jest oczywista, dla innych wiąże się z długimi rozmowami i wątpliwościami. Jeszcze inni zastanawiają się nie tylko nad własnymi przekonaniami, ale także nad tym, jak ich wybór zostanie odebrany przez otoczenie. Na redakcyjną skrzynkę napisała mama, która przyznaje, że właśnie ten ostatni argument okazał się dla niej bardzo ważny. „My nie wierzymy, ale córka pójdzie na religię” Moja córka we wrześniu idzie do pierwszej klasy i coraz częściej rozmawiamy w domu o tym, jak będzie wyglądała szkoła. W jednej kwestii decyzja jest dla mnie szczególnie trudna, bo ja i mój mąż jesteśmy niewierzący, a mimo to postanowiliśmy, że córka będzie chodziła na religię. Wiem, że dla niektórych może to być dziwne albo nawet oburzające, ale mieszkamy w naprawdę małej miejscowości i zwyczajnie boję się reakcji ludzi. Tutaj wszyscy się znają, a informacje rozchodzą się błyskawicznie. Wystarczy, że ktoś zobaczy dziecko, które nie chodzi na religię, i zaraz zaczynają się pytania: dlaczego, co się stało, czy rodzice są wierzący, czy dziecko będzie miało komunię. Nie chcę, żeby moja córka od początku szkoły była tematem rozmów dorosłych. „Nie chcę, żeby była tą jedną” Wiem, że można powiedzieć, że nie powinnam się tym przejmować. Sama wiele razy powtarzałam sobie, że przecież to nasze życie i nasze przekonania, ale kiedy przychodzi co do czego, strach przed tym, że dziecko będzie inne od całej grupy, okazuje się silniejszy. W klasie córki prawdopodobnie większość dzieci będzie chodziła na religię. Znam rodziców części z nich i wiem, że w naszej okolicy to jest po prostu czymś naturalnym. Boję się, że jeśli moja córka nie będzie chodziła na lekcje religii, zacznie być postrzegana jako „ta inna”, a potem ktoś jej coś powie albo zacznie zadawać pytania, na które sama nie będzie wiedziała, jak odpowiedzieć. Nie chcę też, żeby moje przekonania stały się dla niej powodem do tłumaczenia się przed kolegami. Ona ma dopiero sześć…

dziecko-sie-modli-fbdae56.jpg
width: 1600
height: 1200

Wrzesień nawet się nie zaczął, a szkoła już przysłała listę opłat. „Po tym mailu poryczałam się jak dziecko”
type: item
date: 2026-08-27T07:15:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: pieniądze
subject: szkoła
description: Siedziałam przed ekranem laptopa i czułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy, gdy czytałam kolejne punkty zestawienia finansowego, które musimy uregulować najlepiej jak najszybciej.
encoded: Wszystko zaczęło się od wiadomości o tytule „Wyprawka i opłaty organizacyjne”, która przyszła na moją skrzynkę wczoraj po godzinie dwudziestej. Myślałam, że to zwykłe informacje o godzinie rozpoczęcia roku szkolnego, ale w środku zastałam szczegółowy arkusz kalkulacyjny z kwotami, które przyprawiły mnie o autentyczny zawrót głowy. Dyrekcja i rada rodziców żądają od nas natychmiastowej wpłaty stu pięćdziesięciu złotych na fundusz komitetu, kolejnych stu złotych na obowiązkowe ubezpieczenie grupowe oraz siedemdziesięciu złotych na tak zwaną składkę kserograficzną i papier do drukarek. Do tego doszła długa lista podręczników dodatkowych do religii i języka angielskiego, które nie wchodzą w skład darmowego rządowego pakietu, co oznacza kolejny wydatek rzędu stu osiemdziesięciu złotych. Gdy podliczyłam te wszystkie pozycje, okazało się, że muszę oddać szkole kilkaset złotych za sam fakt, że moje dziecko przekroczy próg klasy, a przecież nie kupiłam jeszcze nawet porządnych butów na wf ani stroju galowego. Presja w grupie klasowej. Jak bogate matki linczują rodziców proszących o czas Najbardziej bolesne w tym wszystkim było jednak to, co wydarzyło się chwilę później, gdy na naszej nowej grupie dla rodziców na WhatsAppie wybuchła dyskusja o tych nieszczęsnych przelewach. Napisałam bardzo spokojnie i szczerze, że dla mnie taka suma na tydzień przed wrześniem to ogromny cios i zapytałam, czy składkę na komitet rodzicielski można rozbić na raty lub zapłacić dopiero w październiku, gdy trochę odetchnę finansowo. W ułamku sekundy odezwało się kilka najpewniej zamożnych mam, które ewidentnie nie znają realiów życia przeciętnej polskiej rodziny. Jedna z kobiet napisała prosto z mostu, że kilkaset złotych to przecież niedużo, i że chyba nikt nie ma zamiaru oszczędzać na edukacji własnych dzieci. Nikt mnie nie poparł, w komentarzach zapadła cisza, a ja poczułam się potwornie upokorzona i odrzucona przez rodziców dzieci, z którymi mój syn ma spędzić najbliższe osiem lat. Granice rod…

oplaty-w-szkole-6dd53c7.png
width: 1600
height: 1200

Współczesne nastolatki chcą zarabiać miliony za nic? Scena w popularnej sieciówce otwiera oczy. „Roszczeniowość przekroczyła granice”
type: item
date: 2026-08-26T13:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Dzisiejsza scena przy wieszakach z modnymi ubraniami całkowicie otworzyła mi oczy na smutną prawdę. Roszczeniowość nastolatków osiągnęła szczyty, a winę za to ponosimy my, dorośli, bo pozwalamy im wierzyć w internetową fikcję bez żadnego pokrycia w realnym życiu.
encoded: Sklep był potwornie zatłoczony, rodzice z nastolatkami nerwowo biegali między półkami, szukając ostatnich promocji przed rozpoczęciem roku szkolnego. Gorączka zakupów przed wrześniem. Jak prosta rozmowa o kieszonkowym obnażyła mentalność młodzieży Tuż obok mnie, przy dziale z drogimi kurtkami, stała elegancka, wyraźnie zmęczona mama z córką, na oko piętnastoletnią dziewczyną. Nastolatka trzymała w ręku trzy drogie bluzy z najnowszej kolekcji, a każda z nich kosztowała grubo ponad dwieście złotych. Kobieta spokojnie, ale z wyraźnym smutkiem w głosie, próbowała wytłumaczyć córce, że ich domowy budżet nie udźwignie takiego wydatku w jednym miesiącu, zwłaszcza że trzeba jeszcze opłacić ubezpieczenie w szkole i kupić podręczniki do angielskiego. Zaproponowała, że kupią jedną, najpotrzebniejszą rzecz, a jeśli młoda chce mieć pozostałe, to od września może poszukać jakiejś prostej pracy weekendowej, na przykład przy roznoszeniu ulotek albo pomocy w osiedlowej kawiarni, żeby odciążyć rodziców. W tym ułamku sekundy na twarzy nastolatki pojawił się tak potworny foch, że aż mnie zatkało z wrażenia. Dziewczyna z ogromną pogardą popatrzyła na swoją matkę, ostentacyjnie rzuciła ubrania na brudną podłogę i zaczęła mówić głosem, który słyszeli wszyscy klienci stojący w kolejce do przymierzalni. Bezczelna riposta przy wieszakach. Szokujące słowa nastolatki o pracy fizycznej i milionach z internetu Dziewczyna odpowiedziała swojej mamie z ironicznym uśmieszkiem, że praca za parę groszy przy ulotkach czy parzeniu kawy to zajęcie dla życiowych nieudaczników i ona nie zamierza się tak poniżać dla kilku stów. Oświadczyła, że od września zakłada z koleżankami konto na TikToku, zostanie wielką influencerką i za kilka miesięcy będzie zarabiać miliony za samo wrzucanie filmików z przymierzalni, więc matka ma obowiązek teraz zainwestować w jej wizerunek i kupić te ciuchy. Kiedy zszokowana kobieta próbowała jej tłumaczyć, że sukces w sieci udaje się nielicznym, a prawdziwe życie wymaga zdobycia…

nastolatki-770aed6.png
width: 1600
height: 1200

Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
type: item
date: 2026-08-25T13:15:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Przedszkolak
subject: list do redakcji
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Pierwsze zebranie organizacyjne miało być dla mnie kopalnią praktycznej wiedzy i okazją do poznania pań, które od września zaopiekują się moim dzieckiem. Niestety, rygorystyczny ton spotkania adaptacyjnego i jedna uwaga rzucona prosto w twarz sprawiły, że wróciłam do domu z płaczem.
encoded: Cała ta kłopotliwa sytuacja miała miejsce na spotkaniu adaptacyjnym, na które szłam pełna nadziei i dobrych myśli. Nauczycielki rozdały nam grube kartki z regulaminem grupy i od pierwszych minut zaczęły dyktować listę rygorystycznych zakazów i nakazów. Rygorystyczny regulamin i wielkie wymagania. Jak pierwsze zebranie zamieniło się w koszmar Kulminacja nastąpiła, gdy jedna z pań bardzo chłodnym głosem oznajmiła, że od pierwszego września każde dziecko bezwzględnie musi być całkowicie odpieluchowane i samodzielnie korzystać z toalety. Zaznaczyła, że jeśli jakikolwiek maluch przyjdzie w pieluchomajtkach, to personel ma pełne prawo odmówić przyjęcia go do sali, bo oni nie są od wycierania pup i zmieniania ubrań. Mój Alan to cudowny, bardzo bystry chłopiec, który pięknie mówi i świetnie dogaduje się z rówieśnikami, ale z nocnikiem wciąż ma trudniejszą relację. Przez całe lato walczyliśmy z tematem, próbowaliśmy metody bez pieluchy, ale mały w momentach stresu po prostu się blokuje i potrzebuje jeszcze trochę czasu oraz spokoju, żeby w pełni kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne. Gdy po zebraniu podeszłam do biurka nauczycielki, żeby na osobności poprosić o odrobinę wyrozumiałości w pierwszych tygodniach adaptacji, zderzyłam się z murem totalnej znieczulicy. Awantura w przedszkolu o pieluchy. Szokujące słowa o braku dyscypliny Nauczycielka nawet nie spróbowała wysłuchać moich argumentów o indywidualnym tempie rozwoju. Przewróciła tylko oczami i na cały regulator, tak że słyszeli to inni rodzice, oświadczyła, że pójście na łatwiznę to dzisiaj plaga wśród młodych mam. Dodała też, że trzyletnie dziecko w pieluszce to przesada, brak wychowania i jakiejkolwiek dyscypliny w domu. Dowiedziałam się, że nie potrafię zrobić z dzieckiem porządku, a przedszkole to instytucja edukacyjna, a nie żłobek i przechowalnia dla niemowlaków. Usłyszałam szepty za plecami i zrobiło mi się strasznie wstyd. Wróciłam do domu ze łzami w oczach i do teraz nie potrafię dojść do siebie. Żałuję tylk…

przedszkole-25-515dfea.png
width: 1600
height: 1200

Wystarczyło pięć minut w kolejce po lody. Postawa tego rodzeństwa pokazała, że hodujemy pokolenie pieniaczy
type: item
date: 2026-08-24T06:12:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dziecka
description: Patrzyłam na tę scenę z ogromnym niesmakiem i było mi potwornie żal tych dzieciaków, ale jeszcze bardziej byłam przerażona absolutną bezradnością ich własnych rodziców.
encoded: Staramy się z mężem uczyć córkę, że w miejscach publicznych obowiązują pewne zasady, a krzykiem i agresją nigdy niczego się nie załatwia. Niestety, dzisiejsze wyjście na spacer brutalnie pokazało mi, w jakim kierunku zmierza zachowanie współczesnych dzieci, gdy rodzice kompletnie nie stawiają im granic. Wystarczyło pięć minut w kolejce po lody, by cała urocza, wakacyjna atmosfera pękła jak bańka mydlana. Postawa pewnego rodzeństwa pokazała mi czarno na białym, że jako społeczeństwo hodujemy właśnie pokolenie pieniaczy, dla których kłótnia, wrzask i natychmiastowe atakowanie wszystkich wokół to jedyny znany sposób na życie. Letni skwar i budka z deserami. Jak zwykłe czekanie zamieniło się w rodzinną awanturę Wszystko wydarzyło się przy małej, popularnej lodziarni na miejskim deptaku, gdzie utworzył się spory ogonek rodziców z maluchami. Kolejka poruszała się dość sprawnie, dzieciaki grzecznie czekały, rozmawiając i ciesząc się na myśl o chłodnym deserze. Nagle do ogonka podeszło małżeństwo z bliźniaczkami, na oko w wieku sześciu lat. Rodzeństwo od pierwszej sekundy zaczęło zachowywać się niesamowicie głośno i roszczeniowo. Dziewczynki przepychały się między ludźmi, deptały po stopach innym klientom i krzyczały. Zamiast spokojnie zwrócić im uwagę i nakazać normalne zachowanie, ich mama tylko westchnęła ciężko, a tata zaczął gorączkowo przeglądać telefon, udając, że ta rozwrzeszczana dwójka w ogóle nie ma z nim nic wspólnego. Agresja bez żadnych barier. Dzieci zrobiły skandal na oczach całej kolejki Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła w momencie, gdy starsza pani z wnuczkiem stojąca przed nimi poprosiła rodzeństwo, żeby przestało na nią wpadać i popychać małego chłopca. W tym ułamku sekundy w dzieci wstąpił jakiś szał. Jedna dziewczynka zaczęła wrzeszczeć na całe gardło, a druga zaczęła kopać w barierki odgradzające lodziarnię. Najbardziej szokujące było to, że te dzieci nie czuły ani grama wstydu czy skrępowania. One z pełną premedytacją nakręcały tę awanturę, czerp…

scena-w-kolejce-do-lodow-6313f1e.png
width: 1600
height: 1200

Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety przed wrześniem. „Usłyszałam, że panie nie są od paprania się w pieluchach”
type: item
date: 2026-08-23T10:15:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Przedszkolak
subject: list do redakcji
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Słuchałam tego i nie wierzyłam własnym uszom. Poczułam się jak najgorsza matka na świecie, która zaniedbała rozwój własnego dziecka, choć mój Tymek po prostu potrzebuje na wszystko trochę więcej czasu.
encoded: Jestem mamą 3-letniego Tymona, który od września ma dumnie zadebiutować w grupie trzylatków. Zamiast cieszyć się z tego nowego etapu w naszym życiu i ze spokojem kompletować wyprawkę, ja po prostu ryczę po kątach ze stresu. Wszystko przez bezwzględne wymagania i, nie ukrywajmy, potworny brak empatii ze strony dyrekcji i pań wychowawczyń. Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety, a argumentacja, jaką usłyszałam z ust pani dyrektor, dosłownie zwaliła mnie z nóg. Otóż okazało się, że panie w przedszkolu nie są od paprania się w pieluchach i jeśli mój syn nie pożegna się z pampersami, to po prostu nie zostanie wpuszczony do sali. Pieluchy w przedszkolu. Pani dyrektor ucięła dyskusję Mój syn jest cudownym, bardzo bystrym chłopcem, ale akurat w kwestii toalety idzie nam jak po grudzie. Od kilku miesięcy walczymy z nocnikiem, biegam za nim z majtkami, tłumaczę, prosimy, kupiliśmy nawet specjalne książeczki o żegnaniu pieluszki, ale on wciąż potrafi się zaciąć, zestresować i po prostu kontrolować swoje potrzeby tylko wtedy, gdy ma na sobie pampersa. Wszyscy powtarzają mi, że każde dziecko ma swój własny rytm i zmuszanie trzylatka na siłę do odpieluchowania w okresie potężnego stresu adaptacyjnego to prosta droga do kłopotów. Gdy spróbowałam spokojnie zapytać, co w sytuacji, gdy dziecko wciąż miewa wpadki i potrzebuje pomocy w łazience, pani dyrektor ucięła dyskusję. Oświadczyła, że przedszkole publiczne to nie żłobek, one mają w grupie dwadzieścioro pięcioro dzieci i zero etatów dla pomocy nauczyciela, więc nikt nie zamierza tracić czasu na mycie obsikanych nóg i zmienianie pieluch. To jest dla mnie skrajne lenistwo i pójście na łatwiznę ze strony personelu. Czy opiekunki mogą odmówić przyjęcia malucha z pieluchą? Najbardziej rozwala mnie w tym wszystkim fakt, że nikt z kadr przedszkolnych nie bierze pod uwagę emocji tego małego dziecka. Zamiast budować bezpieczną atmosferę i wspierać młodych rodziców w trudnym procesie adaptacji, przedszkolanki fundują nam i d…

toaleta-w-przedszkolu-ba29d3c.png
width: 1600
height: 1200

Jego żona woli kisić się w domu na kanapie niż wyjść z rodziną. „Od porodu strasznie się zapuściła. Co to za przykład dla córki”
type: item
date: 2026-08-22T13:15:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kobieta po porodzie
subject: list do redakcji
subject: partnerstwo
subject: podział obowiązków
description: Szkoda mi zmarnowanych weekendów i pięknej pogody, kiedy moglibyśmy razem budować super wspomnienia, a kończymy, gapiąc się w ściany, bo mojej żonie nie chce się ruszyć z miejsca.
encoded: Zawsze byłem facetem, który nie potrafi usiedzieć na miejscu − uwielbiam rower, spacery po lesie, góry i każdą formę ruchu na świeżym powietrzu. Kiedy brałem ślub z Anią, myślałem, że będziemy taką aktywną, zgraną paczką, która pokaże dziecku świat z dala od ekranów. Niestety, rzeczywistość po narodzinach małej brutalnie zweryfikowała moje marzenia. Moja żona woli kisić się w domu na kanapie z telefonem w ręku, niż wyjść z rodziną na zwykły, popołudniowy spacer. Stoję w salonie, patrzę na ten nasz domowy marazm i pytam głośno: co to za przykład dla naszej rosnącej córki? Od trzech lat słyszę tylko jedną wymówkę. Mam już dosyć tych samych tłumaczeń Kiedyś Ania była zupełnie inną dziewczyną − biegała, dbała o siebie, lubiła weekendowe wypady za miasto. Rozumiem, że ciąża i pierwszy rok opieki nad niemowlakiem to dla kobiety morderczy wysiłek, ogromne zmęczenie i rewolucja w organizmie. Sam starałem się pomagać, ile mogłem − wstawałem w nocy, przewijałem, brałem małą na długie spacery w wózku, żeby żona mogła odpocząć i odespać. Ale minęły już trzy lata, Amelka chodzi do przedszkola, życie wróciło na normalne tory, a Ania dalej funkcjonuje w trybie wiecznego zmęczenia i kanapowego lenistwa. Każda moja próba zorganizowania wolnego czasu kończy się tak samo. Proponuję wyjazd nad jezioro, rowery, wycieczkę do zoo albo chociaż wyjście na fajny, nowoczesny plac zabaw − w odpowiedzi słyszę tylko narzekanie, że ona nie ma siły, że boli ją kręgosłup, że jest brzydka pogoda albo że musi posprzątać. Ostatecznie Ania zostaje na kanapie z włączonym serialem, a ja sam pakuję małą i jedziemy gdzieś we dwójkę. Czuję wtedy ogromny żal, bo dookoła widzę inne, uśmiechnięte rodziny, które trzymają się za ręce i spędzają czas razem, a my żyjemy jak jakieś małżeństwo na papierze, gdzie każdy ma swój własny, osobny świat. Nasza córka wszystko widzi. Boję się, że mała przejmie te najgorsze nawyki Zastanawiam się, jak to zachowanie wpływa na naszą córeczkę. Dzieci są przecież jak gąbka, nie s…

matka-nie-chce-nigdzie-wychodzic-93f2d33.png
width: 1600
height: 1200

Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
type: item
date: 2026-08-21T06:12:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Mój mąż powtarza, żebym odpuściła, wypiła ciepłą herbatę i przestała tak bardzo przeżywać zachowanie obcych ludzi, ale dla mnie ta sytuacja była jawnym i bolesnym dowodem na potężny kryzys w dzisiejszym wychowaniu.
encoded: Szanowna Redakcjo! Piszę do Was te słowa wieczorem, siedząc przed namiotem na jednym z kempingów na Mazurach i patrząc na dogasające ognisko. Wokół panuje cisza, komary trochę dają się we znaki, a ja wciąż jestem przybita po tym, co zobaczyłam zaledwie kilka godzin temu nad samym brzegiem jeziora. Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie, gdy słońce zaczęło powoli schodzić w dół, a woda w jeziorze była idealnie spokojna. Wakacyjny relaks nad wodą. Jak proste zadanie przerosło dorastające rodzeństwo Na kempingu obok naszego namiotu rozbiła się rodzina z dwójką dzieci − chłopcem i dziewczyną, na oko w wieku trzynastu i piętnastu lat. Rodzice tych nastolatków, zmęczeni rozbijaniem obozowiska, poprosili swoje pociechy o zrobienie jednej, banalne prostej rzeczy: mieli pójść na pobliski pomost, przywiązać mocno do barierki małą łódkę wiosłową i przynieść z niej do namiotu kapoki oraz plastikowe wiosła. Chodziło o to, żeby sprzęt nie odpłynął w nocy i był bezpieczny na brzegu. Dzieciaki ruszyły w stronę wody z fochem na twarzach, ostentacyjnie wzdychając i nie odrywając oczu od ekranów swoich smartfonów. Obserwowaliśmy ich z lekkim uśmiechem, myśląc, że to po prostu klasyczny, nastoletni bunt przeciwko pomocy rodzicom. Jednak to, co wydarzyło się na samym pomoście, w ułamku sekundy zamieniło ten uroczy, wakacyjny obrazek w festiwal kompletnej bezradności życiowej młodego pokolenia. Totalna kapitulacja przy linie. Szokujące słowa nastolatka o braku instrukcji Gdy rodzeństwo dotarło na koniec pomostu, okazało się, że zawiązanie prostego supła na drewnianym palu całkowicie przekracza ich możliwości intelektualne i manualne. Piętnastolatek chwycił grubą linę, zakręcił nią dwa razy wokół barierki i zaczął krzyczeć na całe jezioro, że sznur jest za twardy, brudzi mu ręce i on nie wie, jak ma to zrobić. Jego siostra zamiast mu pomóc, usiadła na deskach, zaczęła nagrywać jego niezdarność na telefon i fukać, że ona nie zamierza dotykać mokrej liny. Najbardziej przerażające słowa padły…

scena-na-pomoscie-e81d7bd.png
width: 1600
height: 1200

Zamarłam w pociągu z Trójmiasta. Słów tego dziecka do zmęczonej matki długo nie zapomnę. „Totalna znieczulica”
type: item
date: 2026-08-19T13:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dziecka
description: Jedyne, co ciśnie mi się na usta po tym wszystkim, co zobaczyłam, to hasło: totalna znieczulica, bo skala egoizmu i bezczelności u tak młodego człowieka po prostu odbiera wiarę w przyszłe pokolenie.
encoded: Droga Redakcjo Mamotoja, piszę do Was te słowa w pociągu relacji Gdynia Główna − Warszawa Zachodnia, zaledwie godzinę po tym, jak na moich oczach rozegrała się scena, która do teraz nie daje mi spokoju. Siedzę w przedziale, patrzę na przesuwający się za oknem krajobraz i wciąż czuję w środku ogromny żal, złość i czyste, ludzkie zażenowanie. Mój mąż szturcha mnie w ramię i powtarza, żebym wyluzowała, przestała gapić się na obcych i niepotrzebnie nakręcać się sprawami, które mnie nie dotyczą, ale ja po prostu nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Jestem mamą dwuletniej Zuzi, z którą właśnie wracamy z naszego pierwszego, krótkiego urlopu nad morzem. Wiadomo, jak wyglądają wakacje z takim maluchem − to potworne zmęczenie, wieczne pilnowanie na plaży, logistyka z wózkiem i spanie po kilka godzin na dobę, bo dziecko w nowym miejscu co chwilę się budzi. Niestety, dzisiejszy powrót z Trójmiasta uświadomił mi coś potwornego o starszych dzieciach i o tym, jak bardzo współczesne metody wychowania bez żadnych barier zawodzą na całej linii. Powrót znad morza w pełnym słońcu. Jak bezduszny nastolatek zrobił z wagonu prywatny folwark Kawałek przed nami siedziała rodzina − mama, tata, ich syn, chłopak na oko czternastoletni, oraz mała dziewczynka. Kobieta wyglądała na skrajnie wykończoną, miała podkrążone oczy, trzymała na kolanach córkę i co chwilę masowała sobie skronie, ewidentnie walcząc z potwornym bólem głowy lub migreną. Jej nastoletni syn, rozwalony wygodnie na siedzeniu pod oknem, przez całą drogę nie schował smartfona, grając w jakąś głośną grę i co sekundę rzucając wulgarnymi komentarzami pod nosem. W pewnym momencie zmęczona kobieta bardzo cichym, wręcz błagalnym głosem poprosiła syna, żeby chociaż na pół godziny wyłączył dźwięk w telefonie albo założył słuchawki, bo od tego ciągłego piszczenia i hałasu zaraz pęknie jej głowa. Chłopak nawet nie oderwał wzroku od ekranu, ostentacyjnie westchnął, przewrócił oczami i rzucił, że go to kompletnie nie obchodzi i…

matka-w-pociagu-3-f91e756.png
width: 1600
height: 1200

Mina 10-latka w tatrzańskim schronisku mówiła wszystko. Słów tego chłopca przy zamawianiu obiadu długo nie zapomnę. „Wstyd”
type: item
date: 2026-08-18T10:15:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Małe dziecko
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dzieci
description: Jestem mamą 7-letniego Borysa, z którym od najmłodszych lat staramy się dreptać po górach. Chcemy, żeby syn uczył się szacunku do przyrody, wysiłku i tego, że na piękny widok ze szczytu trzeba sobie po prostu samemu zapracować. Niestety, wczorajsza wizyta w zatłoczonym górskim schronisku całkowicie obnażyła bolesną prawdę o tym, jak niektórzy rodzice bezmyślnie wyręczają swoje dorastające dzieci i tolerują ich skrajną roszczeniowość.
encoded: Pogoda była piękna, szlak dość wymagający, więc po kilku godzinach marszu marzyliśmy tylko o tym, żeby usiąść w schroniskowej jadalni, zjeść ciepłą zupę i odpocząć przed zejściem w dolinę. Godziny marszu pod górę, a w schronisku zamiast dumy potężny foch Kiedy weszliśmy do środka, w kolejce po jedzenie stał już spory tłum zmęczonych, ale uśmiechniętych turystów. Tuż przed nami stało małżeństwo z synem, na oko dziesięcioletnim chłopcem w drogich, markowych butach i z najnowszym telefonem w ręku. Chłopiec przez całą drogę w ogonku ostentacyjnie wzdychał, kopał w drewniane krzesła i przewracał oczami z taką miną, jakby ktoś zafundował mu tam najgorszą karę świata. Jego rodzice biegali wokół niego, wachlowali go mapą, podawali napoje i bez przerwy przepraszali, że musiał przejść te kilka kilometrów na własnych nogach. Chłopak nawet nie schował smartfona, tylko co chwilę fukał pod nosem, że to miejsce jest obskurne, śmierdzi tu starym drewnem i nie rozumie, po co w ogóle go tu ciągnęli, skoro w hotelu w Zakopanem ma basen i konsolę. Kulminacja tego wszystkiego nastąpiła jednak bezpośrednio przy okienku, w momencie składania zamówienia na obiad. Szokujące słowa przy okienku z jedzeniem. Nastolatek bez żenady zmieszał z błotem rodziców Gdy przyszła ich kolej, zmęczona mama zapytała syna, na co ma ochotę, proponując tradycyjną pomidorową lub pierogi, które w tym miejscu są zawsze świeże i pyszne. Chłopiec spojrzał na tablicę z menu, potem na panią wydającą posiłki i z pogardą w głosie wymamrotał, że nie będzie jadł tego chłamu dla biedaków, bo tu nie ma ani burgerów, ani nuggetsów, a on żąda, żeby ojciec zamówił mu jedzenie przez aplikację. Kiedy tata próbował mu spokojnie i po cichu wytłumaczyć, że jesteśmy wysoko w górach, w środku Tatrzańskiego Parku Narodowego i żaden kurier tu nie dojedzie, chłopak dostał jakiegoś napadu. Rzucił plecakiem o ziemię i wrzasnął prosto w twarz swojemu ojcu, że jest beznadziejny, a ta cała wycieczka to najgorszy dzień w jego życiu i od tera…

scena-z-dzieckiem-w-schronisku-33f45ab.png
width: 1600
height: 1200

Kłopotliwa scena na działce – matka musiała zasłaniać dzieciom oczy. „Wszystko widzieliśmy przez płot. Wstyd”
type: item
date: 2026-08-16T08:35:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: list do redakcji
description: Słońce prażyło, dzieciaki bawiły się w najlepsze przy baseniku, gdy nagle zza niskiego, siatkowego ogrodzenia zaczął unosić się dziwny, gęsty tuman.
encoded: Zamiast zapachu skoszonej trawy czy grilla, całą naszą przestrzeń w ułamku sekundy zalała czarna, tłusta i potwornie śmierdząca chmura dymu. Spojrzałam przez siatkę i zdrętwiałam z przerażenia. Nasz sąsiad, pan Janusz, rozpalił gigantyczny stos i z pełnym luzem wrzucał do ognia plastikowe butelki po napojach, stare gumowce, puszki po farbach i jakieś lakierowane, stare płyty meblowe. Powietrze stało się tak gęste, że dzieci zaczęły trzeć oczy, a smród palonego plastiku wciskał się dosłownie wszędzie. Sąsiedzka lekkomyślność na działkach. „Musiałam zasłaniać dzieciom oczy” Najgorsze było to, że płonące kawałki jakichś sztucznych tworzyw pod wpływem wysokiej temperatury zaczęły strzelać w powietrze i lądować na naszej stronie, tuż obok koca maluchów. Widok tej kopcącej sterty odpadów i faceta, który z uśmiechem dorzucał kolejne śmieci, był tak okropny, że w panice złapałam Tymona i Lilkę, zasłoniłam im twarze i oczy, żeby nie wdychali tego syfu, a potem dosłownie wciągnęłam ich do domku, zatrzaskując wszystkie okna. Nie miałam żadnych skrupułów, przecież chodziło o dzieci Gdy dzieci były już bezpieczne, we mnie aż się zagotowało z wściekłości. Wybiegłam na zewnątrz, podeszłam do płotu i zaczęłam krzyczeć do sąsiada, żeby natychmiast zgasił to ognisko, bo obok bawią się małe dzieci, które zaraz się potrują. Reakcja tego człowieka po prostu mnie osłabiła. Pan Janusz popatrzył na mnie z góry, machnął lekceważąco ręką i z rozbrajającą szczerością oświadczył, że na swojej działce może robić, co mu się żywnie podoba, a odpady z remontu altany jakoś musi zutylizować, bo nie będzie płacił za wywóz gabarytów. Palnął jeszcze, że jestem przewrażliwioną miastową mamuśką, która szuka dziury w całym. Wtedy miarka się przebrała. Wyciągnęłam telefon i bez sekundy wahania zadzwoniłam na straż miejską oraz zgłosiłam sprawę zarządowi naszych ogrodów działkowych. Ludzie często boją się reagować, żeby nie mieć kosy z sąsiadem zza płotu, ale kiedy w grę wchodzi zdrowie moich dzieci i jawne…

scena-na-dzialce-ebb0381.png
width: 1600
height: 1200

Babcia zaczęła na siłę karmić dziecko, a matka nie wytrzymała: „Starsze pokolenie guzik wie o wychowaniu”
type: item
date: 2026-08-16T07:15:12.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: list do redakcji
subject: wychowanie dziecka
description: Wszystko zaczęło się przy podawaniu drugiego dania. Staś zjadł kilka łyżek ziemniaków i kawałek mięsa, po czym odsunął talerzyk, mówiąc swoje stanowcze „nie”. Dla mnie sprawa była jasna – dziecko jest najedzone, koniec kropka.
encoded: Wtedy do akcji wkroczyła moja teściowa z miną eksperta, który pozjadał wszystkie rozumy. Zaczęła najpierw tradycyjne, denerwujące gadanie, że za mamusię, za tatusia, jeszcze jedna łyżeczka, bo Staś będzie chudy i chory. Gdy mały zaczął zaciskać usta i odwracać głowę, jej puściły wszelkie hamulce. Złapała go mocno za rączkę, unieruchomiła mu główkę i próbowała dosłownie siłą wcisnąć pełną łyżkę gęstej zupy do buzi, ignorując jego płacz i krztuszenie się. No na litość boską, wściekłam się! Karmienie dziecka na siłę − jak metody babci niszczą relację z jedzeniem Wyrwałam jej tę łyżkę z ręki, zabrałam zapłakanego Stasia z krzesełka do karmienia i wykrzyczałam teściowej prosto w twarz, że nie pozwolę na to przy moim stole. Starsze pokolenie żyje w jakimś głębokim przekonaniu, że gruby maluch to zdrowy maluch, a wciskanie jedzenia na siłę to przejaw wielkiej miłości. To jest totalne średniowiecze. Zmuszanie do jedzenia to najprostsza droga do zaburzeń i potężnej traumy na całe życie. Moja teściowa obraziła się, ostentacyjnie rzuciła ścierką i uznała mnie za pyskatą synową, która próbuje zagłodzić własne dziecko. Konflikt pokoleń w rodzinie − gdy starsi podważają autorytet matki Najbardziej boli mnie jednak fakt, że w oczach starszego pokolenia my, młode matki, jesteśmy zdezorientowanymi dziewczynkami, które naczytały się mądrości w internecie i nie mają zielonego pojęcia o prawdziwym życiu. Moja matka i teściowa ciągle powtarzają tekst, że one wychowały po dwoje czy troje dzieci swoimi metodami i wszyscy żyją. Tylko nikt nie patrzy na to, że połowa ich pokolenia ma teraz problemy z żołądkiem, jelitami czy potężną nadwagą. Wciskanie niemowlakowi cukru, solenie potraw od pierwszych miesięcy życia czy dawanie czekolady na pocieszenie to była u nich norma. Kiedy staram się wprowadzać zdrowe nawyki, podawać warzywa i unikać chemii, za moimi plecami i tak dochodzi do łamania moich zasad. Teściowa potrafi ukradkiem wcisnąć Stasiowi słodkiego lizaka, mówiąc mu cicho, żeby nie mów…

babcia-karmi-dziecko-2-b4c647c.png
width: 1600
height: 1200

Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki? Matka: „Wybrała najdroższe, więc może sama nam zafunduje?”
type: item
date: 2026-08-15T07:15:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
subject: wyprawka szkolna
description: Gdy spróbowałam poruszyć ten temat na forum, reszta matek spojrzała na mnie, jakbym co najmniej żałowała dziecku na edukację. A ja po prostu nie znoszę dawać się naciągać.
encoded: Moja córka Hania od września debiutuje w pierwszej klasie. Byłam przygotowana na wydatki − strój na wf, worek na kapcie, porządny plecak, to jasne. Jednak to, co pani wychowawczyni rozdała nam na kartkach pod hasłem „wyprawka”, zwaliło mnie z nóg. Nie chodzi nawet o samą liczbę rzeczy, ale o fakt, że obok każdego punktu widniała nazwa konkretnego, zagranicznego producenta. Czy nauczycielka ma prawo wymagać kredek konkretnej marki, i to tych najdroższych, z półki dla profesjonalnych plastyków? Wybrała produkty premium, więc może sama nam zafunduje te zakupy, skoro zwykłe przybory z marketu kłują ją w oczy? Lista wyprawkowa do szkoły − dlaczego musimy kupować produkty premium? Rozumiem, że tanie kredki za dwa złote potrafią frustrować, bo łamią się przy mocniejszym docisku. Ale między chińskim bublem a profesjonalnymi, ergonomicznymi kredkami artystycznymi za kilkadziesiąt złotych jest cała masa przyzwoitych, polskich produktów w normalnych cenach. Na naszej liście pani wychowawczyni pogrubioną czcionką zaznaczyła jednak, że farby mają być wyłącznie w tubkach od jednego producenta, nożyczki z ergonomicznym oczkiem, a plastelina tylko ta, która nie brudzi rąk, z logiem znanej francuskiej firmy. Kiedy z ciekawości wrzuciłam te wszystkie pozycje do koszyka w sklepie internetowym, rachunek wyniósł mnie blisko dwieście pięćdziesiąt złotych. Przypominam, mówimy o publicznej placówce, do której chodzą dzieci z różnych domów, a nie o elitarnej szkole z internatem. Finanse wielu rodzin przed wrześniem i tak są napięte, a tu z góry narzuca nam się standardy, na które nie każdego stać. Najgorszym dla mnie zaskoczeniem był fakt, że nikt nie zapytał nas, rodziców, o zdanie − dostaliśmy gotowy nakaz i zero alternatywy. Wspólny karton w klasie − jak szkoły rozliczają przybory dzieci? Moje wątpliwości potęguje kolejny fakt, o którym dowiedziałam się od starszych stażem mam. Otóż w klasie mojej Hani wszystkie te markowe, drogie przybory pierwszego września wylądują w jednym, wielkim w…

droga-wyprawka-91e79f1.png
width: 1600
height: 1200

Jej córka wróciła z wakacji i oczekuje all inclusive u mamusi. „Nie mogę się doczekać, aż szkoła postawi ją do pionu”
type: item
date: 2026-08-14T07:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Słucham jej wiecznych fochów od tygodnia i nie wierzę własnym uszom. Czuję się jak darmowa służąca, a nie matka, która wypruwa sobie żyły dla dobra dziecka.
encoded: W tym roku postanowiliśmy zafundować córce naprawdę wspaniałe wakacje i kupiliśmy drogi wyjazd do hotelu w Hiszpanii z pełną opcją wyżywienia. Piękne baseny, czyste pokoje sprzątane przez obsługę, jedzenie podawane pod nos. Myślałam, że młoda odpocznie po ciężkim roku szkolnym i wrócimy do domu z nową energią. Niestety, rzeczywistość po przekroczeniu progu naszego mieszkania brutalnie mnie rozczarowała. Gdy tylko wysiedliśmy z auta pod domem, Pola rzuciła swoją walizkę na środku przedpokoju, zostawiła brudne buty na przejściu i jak gdyby nigdy nic poszła do swojego pokoju, rzucając się na łóżko z telefonem w ręku. Kiedy po godzinie noszenia tobołów poprosiłam ją, żeby chociaż posegregowała swoje rzeczy do prania i włożyła naczynia do zmywarki, spojrzała na mnie z taką pogardą, jakbym kazała jej pracować w kamieniołomach. Fuknęła pod nosem, że ona jest zmęczona podróżą, że wakacje wciąż trwają i od tego jestem ja, żeby ogarnąć ten syf. Zaniemówiłam. Okazało się, że dwa tygodnie luksusu w hiszpańskim kurorcie całkowicie wymazały z jej głowy fakt, że w zwykłym życiu talerze nie znikają same ze stołu, a czyste ubrania nie pojawiają się w szafie za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Moja córka uznała, że status gościa w resorcie przysługuje jej również w domowej kuchni, a dom rodzinny to pensjonat z całodobową obsługą matki. Roszczeniowe dziecko w domu − wakacyjne błędy wychowawcze mszczą się na rodzicach Najbardziej boli mnie w tym wszystkim jej potworny, roszczeniowy ton i brak jakiegokolwiek szacunku dla mojej pracy. Pola potrafi przyjść do kuchni, ostentacyjnie zajrzeć do lodówki i skrzywić się z fochem, że nie ma nic dobrego do jedzenia i dlaczego nie zrobiłam jej naleśników takich, jakie podawali w hotelowym bufecie. Kiedy tłumaczę jej spokojnie, że od rana byłam na zakupach, sprzątałam całe mieszkanie i zrobiłam normalny obiad, ona tylko przewraca oczami i trzaska drzwiami od pokoju. No ludzie, czy ja wychowałam jakiegoś małego, bezdusznego potwora? Czuję ogromn…

roszczeniowe-dziecko-po-wakacjach-a4466c3.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
type: item
date: 2026-08-12T06:12:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Zakupy
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: pieniądze
subject: wyprawka szkolna
description: Mój syn płacze, bo kupuję tanią wyprawkę w dyskontach, ale ja mówię krótko: niech ryczy, nie wydam kokosów na markowe przybory i gadżety z logiem influencerów z YouTube tylko po to, żeby Igor miał czym szpanować przed kolegami z klasy.
encoded: Gdy weszłam na dział szkolny w księgarni, złapałam się za głowę. Jedno opakowanie kredek ołówkowych znanej firmy kosztuje tam prawie 50 złotych. Do tego zeszyty z modnymi okładkami po 10 złotych za sztukę, markowy klej, farby polecane przez nauczycieli i nagle przy kasie zostawia się kilkaset złotych. Kiedy zobaczyłam ten rachunek, zabrałam Igora, zostawiłam koszyk i poszłam do najbliższego dyskontu. Kupiłam tam wszystko z listy: kredki, bloki, plastelinę i nożyczki, płacąc za całość 70 złotych. Te rzeczy z taniego marketu malują tak samo, papier ma ten sam kolor, a plastelina lepi się bez problemu. Mój syn jednak, widząc, że na pudełku nie ma postaci z jego ulubionej gry, zaczął płakać i krzyczeć przy kasie. Ludzie w kolejce patrzyli na mnie, ale byłam twarda. Wolę wydać te zaoszczędzone pieniądze na lepsze jedzenie albo dodatkowy angielski dla młodego, niż nabijać kieszenie producentom, którzy żerują na dziecięcych kaprysach. Presja rówieśnicza w szkole − drogie gadżety dzielą dzieci w klasie Niestety współczesne dzieciaki są bardzo podatne na to, co widzą na TikToku czy Instagramie. Szkoła podstawowa coraz częściej przypomina rewię mody. Dzieci potrafią wyśmiać kolegę z ławki tylko dlatego, że ma zwykły piórnik bez modnego znaczka albo buty z marketu. Igor płakał w aucie, że koledzy będą się z niego śmiać, a pani od plastyki mówiła, że przybory mają być dobrej jakości. Słuchałam tego i czułam złość, bo to my, dorośli, pozwalamy na ten wyścig szczurów. Kupujemy dzieciom smartfony za tysiące złotych i drogie plecaki, a potem narzekamy na forach, że wrzesień rujnuje nasze portfele. Ja w to nie wchodzę. Mój syn musi zrozumieć, że pieniądze zarabia się ciężko, a wartość człowieka mierzy się tym, co ma w głowie, a nie marką kredek. Wydatki na szkołę przed wrześniem. Tańsza wyprawka to wstyd? A może powinnam odpuścić, jechać z powrotem do księgarni i dokupić te droższe rzeczy dla świętego spokoju, żeby Igor nie czuł się gorszy od pierwszych dni szkoły? Z drugiej strony …

tania-wyprawka-szkolna-b1d808c.png
width: 1600
height: 1200

Mąż zostawił ją z dziećmi w hotelu i poszedł zwiedzać. „Powiedział, że skoro zapłacił, należy mu się odpoczynek”
type: item
date: 2026-08-11T07:15:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje z dzieckiem
description: Miała nadzieję, że ten wyjazd pozwoli im w końcu pobyć razem jako rodzina. Zamiast wspólnych spacerów i zwiedzania dostała coś, czego zupełnie się nie spodziewała. Najbardziej zabolało ją to, że mąż ani przez chwilę nie uważał, że zrobił coś niewłaściwego.
encoded: Rodzinne wakacje mają być czasem odpoczynku, wspólnych wspomnień i oderwania się od codzienności. W praktyce wiele mam przyznaje jednak, że wyjazd z dziećmi oznacza przede wszystkim zmianę miejsca wykonywania tych samych obowiązków. List naszej czytelniczki pokazuje jeszcze inny problem – sytuację, w której ciężar opieki od początku spada wyłącznie na... matce. „Dopiero na miejscu zrozumiałam, jaki był jego plan” W tym roku polecieliśmy z dwójką dzieci do Egiptu. Długo odkładaliśmy pieniądze na ten wyjazd. Oboje ciężko pracujemy, dzieci przez cały rok odliczały dni do wakacji, więc naprawdę wierzyłam, że to będą nasze wspólne dwa tygodnie. Takie, podczas których w końcu pobędziemy razem, bez pracy, obowiązków i ciągłego pośpiechu. Już pierwszego wieczoru mąż powiedział, że następnego dnia wybiera się na wycieczkę fakultatywną. Pomyślałam, że może źle zrozumiałam, bo przecież nic wcześniej o tym nie rozmawialiśmy. Zapytałam, czy jedziemy wszyscy. Wtedy usłyszałam, że nie, bo dzieci są za małe, a poza tym one i tak najlepiej czują się przy hotelowym basenie. Przyznam, że zrobiło mi się przykro, ale uznałam, że to jednorazowa sytuacja. Pomyślałam, że skoro bardzo chciał zobaczyć piramidy, to trudno. Ja zostanę z dziećmi, a następnym razem pojedziemy gdzieś razem. Myliłam się. „Przecież ktoś musi odpocząć” Dwa dni później mąż oznajmił, że zapisał się na kolejną wycieczkę. Potem na następną. W sumie przez większą część wyjazdu znikał na cały dzień. Wracał wieczorem opalony, zadowolony, z telefonem pełnym zdjęć i opowieściami o miejscach, które zobaczył. Ja w tym czasie od rana do wieczora byłam z dziećmi. Smarowanie kremem, pilnowanie przy basenie, chodzenie do toalety, szukanie lodów, usypianie młodszego po obiedzie, zmiana pieluch, wieczorne mini disco. Robiłam dokładnie to samo, co robię w domu. Tyle że zamiast w mieszkaniu – w hotelu. Kiedy powiedziałam, że też chciałabym gdzieś pojechać albo chociaż mieć kilka godzin tylko dla siebie, spojrzał na mnie ze zdziwieniem…

rodzina-na-wakacjach-w-Egipcie-cecd04d.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
type: item
date: 2026-08-11T06:12:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: list do redakcji
subject: szkoła
description: Poczułam się potwornie oszukana, bo moja córka to bystra, wrażliwa dziewczynka, która już teraz płacze, że trafiła do takiej klasy.
encoded: Droga Redakcjo, pewnie wiecie, że od lat w środowisku rodziców krąży jedna, nieoficjalna prawda, o której nauczyciele wolą głośno nie mówić, żeby nie wywoływać wojen na korytarzach. Klasa A to zawsze grupa pokazowa, zbieranina dzieci z tak zwanych dobrych domów, gdzie rodzice są zaangażowani, pilnują ocen, a wychowawcą zostaje najbardziej doświadczony, chwalony pedagog w całej placówce. Tam idą dzieci znajomych królika, lokalnych biznesmenów i matek, które potrafiły wychodzić swoje ścieżki w gabinecie dyrektora jeszcze w czerwcu. Przydział dzieci do klas pierwszych − czy litera klasy naprawdę decyduje o poziomie? Z kolei klasy C czy D to w większości szkół grupy z przypadku, gorszy sort, do którego wrzuca się dzieci z rejonowych marginesów, maluchy z problemami wychowawczymi oraz te, których rodzice po prostu nie mieli znajomości ani siły przebicia. Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej. Doskonale wiem, że otoczenie rówieśnicze w pierwszych latach nauki ma gigantyczny wpływ na rozwój dziecka, a zamykanie bystrego malucha w klasie o niższych oczekiwaniach to prosta droga do zmarnowania jego potencjału. Nie chcę, żeby moja Karolcia była ciągnięta w dół przez dzieciaki, które na lekcjach będą rozwalać dyscyplinę, podczas gdy w klasie A rówieśnicy będą ścigać się na wiedzę i rozwijać skrzydła. Poziom nauczania w szkole podstawowej − system oświaty dzieli uczniów? Moja koleżanka z pracy miała rok temu dokładnie to samo ze swoim synem − trafił do klasy C i przez cały rok pani wychowawczyni, zamiast realizować program, musiała uciszać i dyscyplinować trójkę agresywnych chłopców, którzy ustawiali po kątach resztę grupy. Moja Karolcia już pyta, dlaczego jej najlepsza przyjaciółka dostała się do tej rzekomo lepszej grupy, a ona została odrzucona. Zdecydowałam więc, że pójdę prosto do gabinetu dyrektora z oficjalnym podaniem o przeniesienie małej do klasy A lub chociaż B. Kochane mamy, czy u Was w miastach podział klas jest całkowicie sprawiedliwy i bez podtekstów? Czy spotkałyśc…

dziecko-trafilo-do-klasy-C-ea191d2.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców. „Nie zasłużyli na naszą opiekę. Dom starców to zbytek łaski”
type: item
date: 2026-08-10T19:08:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
description: Od kilku tygodni cała moja bliższa rodzina próbuje wymusić na mnie, żebym wzięła pod swój dach schorowaną, leżącą matkę, bo przecież opieka nad staruszkami to święty obowiązek dorosłych dzieci. No więc ja wam powiem jedno: pokolenie milenialsów nie chce obsługiwać starzejących się rodziców i mamy ku temu bardzo dobre powody. Moja matka i ojciec nie zasłużyli na moją opiekę na starość, a dom starców, do którego zamierzam oddać mamę, to i tak jest zbytek łaski z mojej strony po tym, jakie piekło zgotowała mi w dzieciństwie.
encoded: Zaniedbywanie emocjonalne, wieczna krytyka, tresura zamiast miłości i kompletna obojętność na moje potrzeby − oto co dostałam od rodziców, gdy byłam małą, bezbronną dziewczynką. A teraz, gdy role się odwróciły, mam nagle rzucić swoją pracę, swoje dzieci, swoje małżeństwo i zacząć udawać kochającą córeczkę, która z uśmiechem na twarzy będzie zmieniać pieluchy kobiecie, która całe życie niszczyła moje poczucie wartości? Niedoczekanie. Opieka nad rodzicami na starość − koniec z wymuszonym poczuciem winy Przez całe lata w naszym społeczeństwie obowiązywał jeden, toksyczny schemat: nieważne, jak potwornym rodzicem ktoś był, na starość masz go szanować, kłaniać się w pas i oddać mu swoje najlepsze lata w imię mitycznej wdzięczności za to, że łaskawie cię urodził i karmił. Dzisiejsi trzydziestolatkowie i czterdziestolatkowie masowo mówią temu podejściu stanowcze nie. Zrozumieliśmy, dzięki terapii i rosnącej świadomości psychologicznej, że szacunek i miłość to są rzeczy, na które trzeba sobie w życiu ciężko zapracować, a biologiczne pokrewieństwo nie daje nikomu biletu do całodobowej opieki na starość. Ciotki krzyczą na mnie przez telefon, że matka oddała mi serce, ale ja pamiętam tylko chłód, wieczne pretensje o gorsze oceny i teksty, że do niczego w życiu nie dojdę. Moja matka nigdy nie była dla mnie bezpieczną przystanią. Była surowym sędzią, który potrafił nie odzywać się do mnie przez tydzień. Dlaczego ja mam teraz poświęcać swoje zdrowie psychiczne, zarywać noce i fundować moim własnym dzieciom dom pełen napięcia i płaczu schorowanej, wiecznie niezadowolonej babci? Nasze pokolenie stawia twarde granice. Chcemy chronić swoje rodziny i swoje dzieci przed tą pokoleniową traumą, a opieka nad chorym, toksycznym rodzicem to prosta droga do zniszczenia własnego małżeństwa i własnego spokoju. Dom opieki dla seniora − czy państwowe i prywatne placówki to wstyd? Szczerze mówiąc, mam głęboko gdzieś to, co pomyślą obcy ludzie, którzy nie mają zielonego pojęcia o tym, co działo si…

opieka-nad-rodzicami-5be5314.png
width: 1600
height: 1200