Przykre sceny na plaży w Łebie: ludzie odwracali wzrok. „Chłopiec prosił mamę, żeby przestała. Aż zanosił się płaczem”
„Jeszcze nigdy nie miałam takiej ochoty wtrącić się w cudze wychowanie. Patrzyłam na tę scenę i czułam narastającą złość, bo miałam wrażenie, że tylko jedna osoba nie rozumie, co właśnie przeżywa kilkuletni chłopiec. Kiedy spojrzałam na ludzi siedzących obok, zobaczyłam, że oni też odwracają wzrok z zakłopotania” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacje nad morzem kojarzą się z beztroską, wspólną zabawą i chwilami, które zostają z rodziną na długie lata. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że z wyjazdu do Łeby przywiozła przede wszystkim jedno wspomnienie. Scena, którą zobaczyła na plaży, skłoniła ją do refleksji nad tym, czy dorośli zawsze potrafią usłyszeć, co naprawdę próbują powiedzieć ich dzieci. „Początkowo nie widziałam w tym nic dziwnego” Dzień dobry, wybraliśmy się z mężem i dwójką dzieci na tydzień do Łeby. Pogoda dopisała, więc większość czasu spędzaliśmy na plaży. Kilka metrów od naszego parawanu rozłożyła się młoda kobieta z chłopcem, miał może sześć lat. Oboje wyglądali na pogodnych i uśmiechniętych, dlatego nic nie zwiastowało, że za chwilę będę świadkiem takiego cyrku. Nie mówię o tym dziecku, broń Boże, ale o jego mamuśce. Kobieta co chwilę wyciągała telefon i kierowała obiektyw w stronę syna. Pomyślałam, że chce zrobić kilka pamiątkowych zdjęć albo nagrać jakiś filmik. Sama przecież fotografuję swoje dzieci podczas wyjazdów i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może być w tym coś niewłaściwego. Dopiero po kilku minutach zauważyłam, że chłopiec coraz wyraźniej traci cierpliwość. „On chciał po prostu pobawić się z mamą” Kobieta prosiła syna, żeby jeszcze raz przebiegł brzegiem morza. Po chwili poprosiła go, żeby wrócił i zrobił to jeszcze raz, bo tym razem „nie wyszło”. Następnie kazała mu skakać przez fale, śmiać się do obiektywu i patrzeć w określonym kierunku. Za każdym razem znajdował się jakiś powód, dla którego trzeba było powtórzyć ujęcie. Chłopiec wykonywał wszystkie polecenia, ale z każdą minutą było widać, że ma ochotę robić coś zupełnie innego. W pewnym momencie podszedł do mamy, przytulił się do niej i cicho powiedział, że chciałby już iść z nią do wody. Nie prosił o zabawkę ani o lody. Chciał tylko pobawić się z własną mamą. Ona odpowiedziała, że „to jeszcze chwilka” i wróciła do tego, co robiła wcześniej. Cykania fotek. „Najbardziej bolało mnie to, że nikt go nie słuchał” Ta „chwilka” trwała bardzo długo. Po pewnym czasie chłopiec przestał się uśmiechać. Było widać, że jest zmęczony i sfrustrowany. Kilka razy powtórzył, że nie chce już tego robić. Potem jego głos zaczął się łamać. W końcu rozpłakał się i niemal błagał mamę, żeby przestała. Najbardziej uderzyło mnie to, że jego słowa nie robiły na niej większego wrażenia. Kobieta wyglądała, jakby była całkowicie skupiona na tym, żeby dopiąć swój plan do końca. Coraz więcej osób siedzących w pobliżu spoglądało w ich stronę. Niektórzy wymieniali zaskoczone spojrzenia, inni szybko odwracali wzrok, bo wiadomo, że uczy się nas, że mamy się nie wtrącać. Teoretycznie krzywdy mu nie robiła... Sama przez chwilę zastanawiałam się, czy powinnam podejść. Ostatecznie tego nie zrobiłam, ale mam wyrzuty sumienia. Nie wiem, kim była ta kobieta i nie chcę jej oceniać. Być może bardzo zależało jej na pięknych pamiątkach z wakacji. Wiem jednak jedno – jej syn w tamtym momencie nie marzył o kolejnych zdjęciach ani filmach. Marzył o tym, żeby mama odłożyła wszystko i weszła z nim do morza. Od tamtej sytuacji sama częściej zastanawiam się, czy nie za łatwo wpadamy w pułapkę utrwalania każdej chwili. Czasem tak bardzo chcemy zachować wspomnienia, że przestajemy naprawdę je przeżywać. Mam nadzieję, że moje dzieci za kilkanaście lat nie będą pamiętały perfekcyjnych zdjęć z wakacji. Chciałabym, żeby pamiętały przede wszystkim, że byłam obok nich, kiedy najbardziej mnie potrzebowały. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji Fotografowanie i nagrywanie dzieci podczas rodzinnych wyjazdów jest dla wielu rodziców czymś naturalnym. Warto jednak pamiętać, że dzieci również mają swoje granice i swoje potrzeby. Jeśli wyraźnie komunikują, że nie chcą już pozować albo marzą po prostu o wspólnej zabawie, dobrze jest zatrzymać się na chwilę i ich wysłuchać. Psychologowie podkreślają, że dla dziecka największą wartość ma uważna obecność rodzica. To właśnie wspólnie spędzony czas, a nie liczba zdjęć czy nagrań, buduje poczucie bezpieczeństwa i pozostaje w pamięci na długie lata. Zobacz także: Dantejskie sceny za parawanem w Kołobrzegu. „Po wszystkim matka wytarła ręce i udawała, że nic się nie stało” Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko” „Już pierwszego dnia urlopu dostałam zakaz wstępu nad Bałtyk. Po tym, co zrobiły moje dzieci, chciałam zapaść się pod ziemię”
Chłopiec wrócił z urodzin kolegi. „Nawet pizzy nie było. Reakcja matki jubilata mnie poraziła”
„Kiedy mój syn wrócił z urodzin i powiedział, że jadł tylko chipsy i paluszki, myślałam, że żartuje. Przecież to były urodziny sześciolatka! Zapytałam, czy był chociaż tort, odpowiedział tylko: 'Nie, ale były wafelki'. Wtedy naprawdę zrobiło mi się przykro” – pisze nasza czytelniczka.
Urodziny dzieci potrafią być tematem wielu rodzinnych dyskusji. Jedni rodzice organizują wielkie przyjęcia z animatorem, salą zabaw i wymyślnym menu. Inni stawiają na kameralne spotkanie w domu i prosty poczęstunek. Gdzie jednak jest granica między skromnością a oszczędzaniem kosztem dzieci? Zdaniem naszej czytelniczki mama jubilata przesadziła. „Wrócił głodny i zapytał, czy mogę zrobić mu kanapkę” Dzień dobry, mój syn Franek ma prawie sześć lat i od września idzie do zerówki. W przedszkolu bardzo zżył się z grupą, więc kiedy dostał zaproszenie na urodziny jednego z kolegów, był zachwycony. Przez kilka dni wybierał prezent, pytał, kiedy w końcu będzie sobota, i nie mógł się doczekać spotkania z dziećmi. To były urodziny organizowane w domu. Nie oczekiwałam żadnych cudów. Naprawdę nie chodzi o to, żeby ktoś wydawał fortunę na przyjęcie dla sześciolatków. Wiem, że wszystko jest dziś drogie, a każdy rodzic ma inne możliwości. Uważam jednak, że jeśli zaprasza się dzieci na kilka godzin, to wypada zadbać o coś więcej niż postawić na stole miskę chipsów. Kiedy odebrałam Franka, od razu zauważyłam, że jest jakiś markotny. Myślałam, że pokłócił się z kolegami albo coś mu nie wyszło podczas zabawy. W domu pierwsze, co zrobił, to poprosił o jedzenie. Zapytałam, czy na urodzinach nie było pizzy. Powiedział, że nie. Były paluszki, chipsy, ciasteczka i jakieś przekąski. Dzieci dostały też napoje, ale nie było żadnego normalnego posiłku. Przyznam, że byłam zaskoczona. Przecież dzieci w tym wieku są cały czas w ruchu. Biegają, bawią się, skaczą. Kilka godzin na samych przekąskach to naprawdę niewiele. „Nie chodziło o luksusy, tylko o zwykłą pizzę” Najbardziej zdziwiło mnie to, że mama jubilata wcale nie jest osobą, której nie stać na takie rzeczy. Nie zaglądam nikomu do portfela, ale widzę, jak żyją inni ludzie. Wiem, że niedawno robiła generalny remont mieszkania, regularnie kupuje drogie rzeczy, a na paznokcie chodzi co dwa tygodnie jak w zegarku. Nie oceniam ludzi, ale myślałam: naprawdę nie można było raz wydać tych kilkudziesięciu złotych na pizzę dla dzieci? Nie mówię o cateringu, słodkim stole i dekoracjach z internetu. Pizza i zwykły tort z cukierni naprawdę nie są jakimś luksusem. Dzieci nie potrzebują wymyślnych atrakcji. One chcą zdmuchnąć świeczki, zjeść kawałek tortu i dostać kawałek pizzy. Nie chciałam robić awantury. Zadzwoniłam do niej spokojnie, bo zwyczajnie chciałam zrozumieć, jak to wyglądało. Powiedziałam, że Franek wrócił głodny i że może warto było przygotować coś bardziej konkretnego. Jej reakcja kompletnie mnie zaskoczyła. Powiedziała, że jestem roszczeniowa, że powinnam się cieszyć, że w ogóle zaprosiła moje dziecko, i że nie będzie wydawać pieniędzy tylko dlatego, że inni rodzice mają takie oczekiwania. Było mi przykro. Nie chodziło mi o to, żeby ją zaatakować. Po prostu pomyślałam, że przyjęcie dla dzieci powinno być przede wszystkim dla dzieci. Może faktycznie każdy ma inne podejście? Ale ja na pewno bym nie pozwoliła, żeby jakieś dziecko wyszło głodne z urodzin mojego syna. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Nie ma jednego przepisu na organizację kinderbalu. Dla jednych rodzin najważniejsza będzie zabawa, dla innych poczęstunek, a jeszcze inni zdecydują się na huczne przyjęcie z prezencikami dla gości. Warto pamiętać, że rodzice mają różne możliwości finansowe i różne podejście do takich okazji. Z drugiej strony zaproszenie grupy dzieci na kilka godzin wiąże się z pewną odpowiedzialnością. Nawet skromne przyjęcie w mieszkaniu nie musi oznaczać dużych wydatków, ale dobrze zadbać o podstawowe potrzeby małych gości – zwłaszcza o to, żeby po intensywnej zabawie nie wracali do domu głodni. W tej historii trudno ocenić, co dokładnie wydarzyło się podczas urodzin. Być może mama jubilata miała swoje powody, by zorganizować przyjęcie właśnie w taki sposób. Jedno jest pewne – warto rozmawiać, ale też pamiętać, że dziecięce urodziny mają przede wszystkim sprawić radość najmłodszym. Czytaj także: Zrobiła dziecku skromne urodziny w domu. „Oluś się popłakał. Goście to same snoby”
Nieprzyzwoite sceny nad mazurskim jeziorem: nie wiedział, że dzieci patrzą? „Tatuś chyba się zapomniał”
Pewien tatuś z koca obok kompletnie stracił kontakt z rzeczywistością i urządził takie widowisko, że wszystkie dzieci w promieniu kilkunastu metrów po prostu zamurowało, a mi zabrakło słów, żeby wytłumaczyć synkowi, co ten pan właściwie wyprawia.
Wszystko zaczęło się od tego, że ten facet budował ze swoim synkiem wielki zamek z piasku tuż przy samej wodzie, w miejscu, gdzie biegało mnóstwo innych dzieciaków. Wiadomo, jak to jest na publicznej plaży − jest ciasno, maluchy biegają z wiadereczkami, chlapią się i bawią w berka. W pewnym momencie dwójka obcych, może czteroletnich brzdąców, przeogromnie zaaferowana gonitwą, potknęła się i przez przypadek wpadła prosto w misternie usypaną wieżę zamkową tego mężczyzny. Skandaliczne zachowanie dorosłych na plaży nad jeziorem To, co wydarzyło się sekundę później, po prostu zmroziło krew w żyłach wszystkim dookoła, bo ten dorosły, potężny chłop wyskoczył jak oparzony i z czerwoną z wściekłości twarzą zaczął wrzeszczeć na te biedne maluchy. Zamiast machnąć ręką, przyjąć przeprosiny od zdezorientowanych dzieci czy obrócić sytuację w żart, zaczął na nie ryczeć, pytając, czy są ślepe, gdzie mają oczy i czy nikt ich nie nauczył szacunku do cudzej pracy. Moje dzieci patrzyły na to z wielkimi oczami, a zaatakowane maluchy natychmiast wybuchnęły potwornym płaczem, kuląc się ze strachu przed obcym, agresywnym facetem. Mój mąż tylko złapał się za głowę i mruknął pod nosem, że tatuś chyba się zapomniał i pomylił plażę z areną walki, bo to, co robił, było skrajnie nieakceptowalne. Bezpieczeństwo dzieci nad wodą a zachowanie rodziców Najgorsze w tym wszystkim było to, co działo się, kiedy do akcji wkroczyli zszokowani rodzice tych przestraszonych dzieciaków, bo wtedy widowisko osiągnęło apogeum żenady. Zamiast zreflektować się, że przesadził z agresją wobec kilkulatków, pan tata zaczął skakać do gardła również dorosłym, krzycząc na całe kąpielisko, że są nieodpowiedzialni i nie potrafią upilnować swoich dzieciorów. To było po prostu nieprzyzwoite, jak bardzo ten człowiek miał w głębokim poważaniu obecność dziesiątek innych małych dzieci, które chłonęły każde jego słowo i patrzyły na dorosłego, który zachowywał się gorzej niż rozkapryszony trzylatek. Gdzie my mamy głowę jako rodzice, skoro zamiast dawać dzieciom przykład empatii, spokoju i rozwiązywania konfliktów, dorosły chłop na oczach całej plaży urządza karczemną awanturę o kupę mokrego piasku? Przecież taki potworny stres zafundowany małym dzieciom nad wodą może skończyć się tym, że maluchy po prostu zaczną bać się wyjścia na plażę, a wszystko przez jednego furiata, który nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami. Jak reagować na niewłaściwe zachowanie na plaży? Siedziałam na tym kocu i autentycznie trzęsłam się ze złości, zastanawiając się, czy powinnam wstać i podejść tam, żeby w dosadnych słowach uświadomić mu, że na tej plaży nie jest sam i nie ma prawa drzeć się na obce dzieci. Ostatecznie sprawę załatwili inni ojcowie, którzy otoczyli furiata i dość stanowczo kazali mu się zamknąć albo opuścić teren kąpieliska, co poskutkowało tym, że żona tego faceta zrobiła się czerwona jak burak i zaczęła go szybko pakować. Napisałam do Was ten list, bo mam już serdecznie dosyć tego, że idąc z dzieciakami w publiczne miejsce, zamiast relaksu muszę fundować im oglądanie popisów agresywnych ludzi, którzy chyba zostawili mózgi i resztki kultury w domach przed wyjazdem na urlop. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą”
Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
Dosłownie godzinę temu odebrałam moją 9-letnią córkę Wiktorię z jej pierwszych w życiu kolonii letnich na Mazurach. Zamiast spodziewanej radości i wzruszenia, czuję w sobie tak gigantyczny miks złości, bezsilności i totalnego szoku, że po prostu muszę to z siebie wyrzucić.
Spakowałam córkę od stóp do głów w porządne, markowe ubrania, żeby na obozie czuła się komfortowo i ładnie. Wydałam na tę wyprawę małą fortunę, licząc na profesjonalizm kadry i bezpieczną zabawę. Niestety, jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i po prostu zamarłam. To, w jakim stanie wróciło moje dziecko, przechodzi ludzkie pojęcie. Gdy autokar zajechał na parking, stałam z mężem z przodu, wypatrując naszej małej księżniczki. Kiedy Wiktoria wreszcie wysiadła na krawężnik, zdrętwiałam. Moja córka miała na sobie swoją ukochaną, śnieżnobiałą, hiszpańską sukienkę z delikatnej bawełny, którą kupiłam jej specjalnie na pożegnalną dyskotekę. Sukienka była bezpowrotnie zniszczona. Całą od góry do dołu pokrywały ją wielkie, zaschnięte, neonowe plamy w kolorze różu, zieleni i błękitu. Materiał był sztywny od jakiejś dziwnej chemii, a na plecach ziała wielka dziura. Zniszczone ubrania na kolonii − kto odpowiada za rzeczy dziecka? Stałam jak wryta, gapiąc się na własne dziecko, a w głowie miałam absolutny chaos. Pierwsza myśl? Moja córka padła ofiarą jakiegoś nękania rówieśniczego, ktoś ją oblał, zniszczył jej ubrania dla głupiego żartu. Rzuciłam się w stronę wychowawcy grupy, młodego chłopaka, który z uśmiechem na twarzy rozdawał dzieciom bagaże. Zapytałam go, ledwo panując nad drżącym głosem, co tutaj się wydarzyło i dlaczego nikt nie dopilnował mojego dziecka. Tłumaczenie tego opiekuna po prostu mnie osłabiło. Chłopak spojrzał na mnie z absolutnym luzem, wręcz z lekkim rozbawieniem, i oświadczył, że przecież nic złego się nie stało. Wybąkał, że ostatniego dnia turnusu zorganizowali dzieciakom wielką bitwę na farby, tak zwany festiwal kolorów. Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień, dając dzieciom pełną swobodę w oblewaniu się z wiaderek i rzucaniu w siebie barwnikami. Kiedy zapytałam go, dlaczego nie kazali dzieciom ubrać starych rzeczy na wyrzucenie, tylko pozwolili Wiktorii zniszczyć drogą, wyjściową sukienkę, wzruszył ramionami. Powiedział, że dzieci były tak podekscytowane, że nikt nie kontrolował, kto co ma na sobie, a najważniejsza była przecież integracja i dobra zabawa. Jak spakować dziecko na kolonie − błędy rodziców i wpadki kadry Słuchałam tego i czułam, jak krew uderza mi do głowy. Przecież to jest jawne niedopełnienie obowiązków i brak jakiejś wyobraźni ze strony dorosłych ludzi, którym powierza się pod opiekę maluchy. Rozumiem, że kolonie rządzą się swoimi prawami, że dzieci się brudzą, biegają po lesie, skaczą w błocie. Na takie okazje Wiktoria miała w walizce stertę starych T-shirtów, ciemne spodenki i dresy, które mogły wylądować w koszu po powrocie. Po to rodzic spędza pół nocy na pakowaniu i segregowaniu ubrań, żeby opiekunowie na miejscu wykazali się chociaż odrobiną zdrowego rozsądku. Pozwolenie dziewięciolatkom na rzucanie się niezmywalnymi barwnikami w ich najlepszych, wyjściowych ubraniach to dla mnie szczyt lenistwa kadry. Najłatwiej jest dać dzieciom farby i mieć święty spokój przez trzy godziny, zamiast zorganizować im mądre, kreatywne zajęcia, które nie niszczą mienia rodziców. Ta sukienka nadaje się teraz wyłącznie do śmietnika. Próbowałam ją zaprać w domu odplamiaczem, ale ten neonowy badziew wżarł się w bawełnę tak mocno, że nic tego nie rusza. Odpowiedzialność wychowawcy na obozie − gdzie są granice zabawy? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, bo Wiktoria wróciła z uśmiechem od ucha do ucha i była zachwycona tą całą bitwą. Ale dla mnie to jest kwestia zasad. Szkoła życia szkołą życia, ale wychowawca na obozie jest od tego, żeby myśleć za dzieci. Dziewięciolatka nie zastanawia się nad kosztami ubrań ani nad tym, czy plama zejdzie w praniu − ona widzi zabawę. To dorosły człowiek ma za zadanie powiedzieć: stop, idź do domku i przebierz się w coś starego. Czuję się po prostu zlekceważona jako rodzic, który płaci ciężkie pieniądze za turnus. Jak mam teraz reagować? Powinnam pisać oficjalną skargę do kierownika obozu i żądać zwrotu kosztów za zniszczone ubrania, czy machnąć ręką dla świętego spokoju, bo dziecko bawiło się dobrze? Doradźcie coś, drogie mamy, bo do teraz trzęsą mi się ręce ze złości na tę całą bezmyślną kadrę. Pozdrawiam całą Redakcję, Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinno pomóc? Wczoraj przy stole nie wytrzymałam. Powiedziałam wprost moim rodzicom i teściom, ile kosztowały nas te wyjazdy i że skoro żadne z nich nie miało czasu, by zaprosić wnuki do siebie, to byłoby bardzo miło, gdyby chociaż sfinansowali połowę tych kosztów. W końcu oboje z mężem harujemy też na to, żeby im żyło się dobrze, a oni mają stałe dochody i zerowe opłaty na wychowanie dzieci. Reakcja starszego pokolenia po prostu mnie osłabiła. Zaczęli prychać, kręcić głowami i patrzeć na mnie, jakbym co najmniej chciała ich okraść. Teść stwierdził z pełną powagą, że za jego czasów nikt nie jeździł na żadne luksusowe obozy, dzieci bawiły się na trzepaku pod blokiem i wyrosły na ludzi. Moja mama dodała, że im nikt grosza nie dawał i musieli radzić sobie sami. No tak, tylko za ich czasów dziadkowie zapewniali opiekę. Dzisiaj wszystko jest na głowie rodzica. Uważam, że dorzucenie się do wakacji wnuków to nie jest żadna jałmużna, tylko zwykły, rodzinny obowiązek. Skoro dziadkowie oszczędzają swoje siły i nie chcą gotować obiadów ani prać ubrań wnuków przez tydzień, to ich wkład finansowy powinien być czymś całkowicie naturalnym. Finansowanie wakacji przez dziadków a relacje w rodzinie Po tym obiedzie atmosfera w domu jest tak gęsta, że można ją kroić nożem. Mąż uważa, że zrobiłam straszny obciach i nie powinnam wyciągać ręki po pieniądze rodziców. Ale ja czuję potworny żal. Widzę znajomych z pracy, których rodzice sami z siebie kupują wnukom bilety, opłacają wycieczki i cieszą się, że mogą pomóc młodym. U nas jest tylko wieczne narzekanie i pilnowanie własnego nosa. Dziadkowie mają usta pełne frazesów o tym, jak to bardzo kochają Kacperka i Oliwkę, kupują im tanie czekoladki na urodziny, a kiedy przychodzi do realnej pomocy, gdy rodzice toną w obowiązkach, to nagle wszyscy znikają. Ta sytuacja totalnie zniszczyła moje zaufanie do nich. Nie wyobrażam sobie, jak mam teraz udawać na kolejnych świętach, że jesteśmy zgraną, wspierającą się rodziną. Chciałam zapytać inne mamy czytające ten portal: czy Waszym zdaniem przesadzam? Czy oczekiwanie wsparcia finansowego od niepracujących i dobrze sytuowanych dziadków w dobie tak kosmicznych cen za kolonie to faktycznie roszczeniowość, czy może po prostu normalna, zdrowa solidarność pokoleń? Doradźcie coś, bo czuję się z tym wszystkim potwornie sama. Pozdrawiam całą Redakcję, Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
W te wakacje postanowiłam zrobić moim chłopcom niespodziankę życia – kupiłam wycieczkę objazdową autokarem do Disneylandu pod Paryżem. Kiedy zadowolona opowiedziałam o tym w biurze, spotkałam się z takim niezrozumieniem i kpinami ze strony koleżanek, że do teraz chce mi się ryczeć.
Gdy tylko wspomniałam, że jedziemy autokarem, w pokoju socjalnym zapadła cisza. Pierwsza odezwała się Marta, która co roku lata z dziećmi na luksusowe wczasy na Kretę. Spojrzała na mnie z takim politowaniem, jakbym co najmniej wywoziła dzieci na syberyjską tułaczkę. Podróż autokarem z dzieckiem za granicę − czy to faktycznie męka? Marta od razu podniosła głos i zapytała mnie z pretensją, jak można kisić dziecko przez ponad dwadzieścia godzin w jednej pozycji. Reszta dziewczyn momentalnie podchwyciła temat. Usłyszałam, że to jest czyste znęcanie się nad maluchami, że dzieci dostaną świra, że podróż autokarem z dzieckiem na tak długiej trasie to jakiś średniowieczny pomysł i skrajny egoizm z mojej strony, bo powinnam polecieć samolotem jak cywilizowany człowiek. Jedna z nich palnęła nawet, że jak mnie nie stać na bilety lotnicze dla trzech osób i drogi hotel na miejscu, to powinnam z dziećmi siedzieć na tyłku na działce u mamy, a nie fundować im taki obóz przetrwania. Siedziałam tam czerwona jak burak, starając się przełykać łzy i tłumaczyć, że przecież moje chłopaki to już nie są niemowlaki w pieluchach. To duże, samodzielne dzieci, które doskonale rozumieją, dokąd jadą i na co się piszą. Dla nich wizyta w świecie Myszy Miki to absolutne spełnienie marzeń, o którym mówią od trzech lat. No ale dla moich wielkich przyjaciółek z pracy jazda autobusem to skrajny obciach i narażanie dzieci na potworne katusze. Wycieczka do Disneylandu autokarem − koszty a marzenia dzieci Prawda jest taka, że finanse w dzisiejszych czasach dla samotnej matki bywają bezlitosne. Gdybym miała kupić bilety lotnicze do Paryża dla trzech osób w szczycie sezonu, opłacić transfery, koszmarnie drogi hotel przy samym parku rozrywki i bilety wstępu na własną rękę, musiałabym wziąć potężny kredyt, który spłacałabym przez kolejne pięć lat. Wycieczka zorganizowana autokarem przez sprawdzone biuro podróży kosztowała mnie jedną trzecią tej kwoty. W cenie mamy wszystko − przejazd, ubezpieczenie, noclegi w przyzwoitym hotelu pod miastem, opiekę pilota i wejściówki do parku. Dla mnie to była jedyna szansa, żeby pokazać dzieciom ten magiczny świat, zanim całkiem wyrosną z bajek. Czy naprawdę jestem złą matką, bo zamiast wygodnego fotela w samolocie oferuję moim synom dwadzieścia godzin spędzonych w nowoczesnym, klimatyzowanym autokarze z Wi-Fi, gniazdkami do ładowania telefonów i toaletą na pokładzie? Moje chłopaki spakowały już powerbanki, pobrały ulubione filmy, kupiły poduszki rogale na szyję i traktują tę całą podróż jak wielką, ekscytującą przygodę. Oni nie mogą się doczekać, a dorosłe baby w pracy robią ze mnie potwora bez serca. Wakacje autokarem z dziećmi − jak przetrwać długą drogę Najbardziej boli mnie ten wszechobecny lincz i ocenianie innych przez pryzmat własnego portfela. Łatwo jest krytykować i rzucać jadowitymi uwagami, kiedy mąż zarabia kokosy i co roku funduje wakacje bez liczenia się z kosztami. Ja każdą stówę ciężko wypracowuję na nadgodzinach. Uważam, że długa droga wcale nie musi być traumą. Biuro podróży zaplanowało regularne postoje co trzy, cztery godziny na dużych stacjach benzynowych, gdzie można rozprostować nogi, zjeść coś ciepłego i odetchnąć świeżym powietrzem. Większość trasy i tak przejedziemy nocą, więc dzieciaki po prostu prześpią kilkanaście godzin, a rano obudzą się już prawie we Francji. Wróciłam do domu z potwornym buczeniem w głowie i zaczęłam się zastanawiać, czy te moje biurowe koleżanki nie mają jednak trochę racji. Może faktycznie porywam się z motyką na słońce i ta podróż okaże się jednym wielkim pasmem marudzenia, bólów brzucha i płaczu? Chciałam zapytać Was, drogie czytelniczki i inne mamy, które mają to już za sobą: czy podróżował ktoś z Was na tak długiej trasie autokarem ze starszymi dziećmi? Czy faktycznie jest się czego bać, czy to po prostu kolejna porcja snobizmu ze strony ludzi, którzy zapomnieli, jak to jest nie mieć kasy na luksusy? Pomóżcie, bo ten cały entuzjazm ze mnie wyparował, a wyjazd już za dwa tygodnie. Pozdrawiam Was serdecznie, Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Z all inclusive w Turcji wróciła zawstydzona. „Dzieci chciały iść do restauracji. Spojrzeli na nas na wejściu i od razu wyprosili”
„Moje dzieci były zachwycone. Przez cały dzień mówiły, że wieczorem pójdziemy do tej najładniejszej restauracji w hotelu. Wyszykowaliśmy się, zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie w lobby i ruszyliśmy na kolację. Po kilkunastu sekundach staliśmy już z powrotem przed wejściem. Czułam, jak robię się czerwona ze wstydu, a dzieci nie rozumiały, dlaczego nie możemy wejść” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacje all inclusive wielu osobom kojarzą się z brakiem ograniczeń. Część gości zakłada, że skoro wszystko jest w cenie, mogą korzystać z każdej restauracji hotelowej o dowolnej porze. W praktyce bywa inaczej. Nasza czytelniczka boleśnie przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Turcji. „Dzieci marzyły o tej restauracji od pierwszego dnia” Dzień dobry, w tym roku pierwszy raz polecieliśmy z dziećmi do Turcji. Mamy dwójkę – pięcioletnią Hanię i ośmioletniego Kubę. Wszystko było dla nas nowe. Hotel ogromny, kilka basenów, animacje, lody i mnóstwo jedzenia. Trochę się baliśmy, no ale nie po to odkładaliśmy cały rok, żeby teraz trochę nie poszaleć. Już pierwszego dnia dzieci zauważyły elegancką restaurację z tarasem. Codziennie przechodziliśmy obok niej w drodze na plażę albo basen. Wieczorami świeciły się lampki, kelnerzy nosili pięknie podane dania, a dzieci powtarzały: – Mamo, pójdziemy tam? Mówiłam, że oczywiście. Przecież mieliśmy all inclusive. Byłam przekonana, że wystarczy po prostu przyjść. Może trochę ładniej się ubrać i tyle. Ostatniego wieczoru postanowiliśmy zrobić dzieciom niespodziankę i poszliśmy do tej restauracji. Kelner uśmiechnął się i zapytał o numer rezerwacji. Nie wiedziałam, o czym mówi, jaki numer? Odpowiedziałam, że mamy przecież all inclusive. On bardzo grzecznie wyjaśnił, że to restauracja à la carte i obowiązuje wcześniejsza rezerwacja. Tego wieczoru wszystkie stoliki były już zajęte. Przez chwilę próbowałam tłumaczyć, że jesteśmy tu ostatni dzień i nie mieliśmy pojęcia, że trzeba się wcześniej zapisać. Niestety nic nie dało się zrobić. „Najbardziej było mi żal dzieci” Nie miałam pretensji do obsługi. Pan zachował się bardzo uprzejmie, nie krzyczał na nas ani nic. Tylko to ja poczułam się głupio, bo już weszliśmy do środka i zostaliśmy wyproszeni przez to, że ja nie znam zasad. Dzieci patrzyły raz na mnie, raz na restaurację. Syn zapytał tylko: – To jednak nie zjemy tutaj? Wróciliśmy do głównej restauracji hotelowej. Jedzenie było dobre, ale dzieci były wyraźnie rozczarowane. Jeszcze przez chwilę patrzyły w stronę tej restauracji z tarasem. Dopiero później przeczytałam w hotelowej broszurze, że rezerwację najlepiej zrobić już pierwszego dnia pobytu, bo liczba miejsc jest ograniczona. Szkoda, że wcześniej nikt nam tego nie powiedział. Chcę uczulić innych rodaków, bo może dzięki temu ktoś uniknie podobnej sytuacji. Jeżeli jedziecie z dziećmi pierwszy raz na all inclusive i hotel ma takie restauracje bardziej wypasione, od razu zapytajcie na recepcji, jak działają. Naprawdę można oszczędzić sobie rozczarowania, zwłaszcza jeśli dzieci przez cały wyjazd czekają właśnie na taki wyjątkowy wieczór. Komentarz redakcji W wielu hotelach oferujących formułę all inclusive restauracje à la carte są wliczone w cenę pobytu, ale obowiązują w nich wcześniejsze rezerwacje. Liczba miejsc bywa ograniczona, dlatego w popularnych terminach stoliki potrafią zapełnić się już pierwszego dnia pobytu. To nie oznacza, że goście są wypraszani dlatego, że mają niewłaściwy strój czy nie wykupili odpowiedniego pakietu. Najczęściej chodzi po prostu o organizację pracy restauracji i limit miejsc. Warto po zameldowaniu zapytać w recepcję lub sprawdzić hotelową aplikację, o ile taka jest dostępna, aby uniknąć niepotrzebnego rozczarowania – szczególnie wtedy, gdy taki wieczór ma być jedną z wakacyjnych atrakcji dla dzieci. Zobacz także: Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi” „Chciałam odpocząć od dzieci, więc pojechaliśmy z mężem na luksusowe wczasy all inclusive w Grecji. Los z nas zakpił” Obciach na all inclusive w Turcji. „Nie rozumiałam, dlaczego tylko nasza rodzina dostaje małe talerzyki”
Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat”
Wybierając imię dla dziecka, rodzice często kierują się... sercem. Jedni stawiają na modne propozycje, inni chcą uhonorować bliską osobę. Nasza czytelniczka była przekonana, że robi coś pięknego, nadając synowi imię po ukochanym pradziadku. Nie przypuszczała, że po kilku latach będzie słuchać od dziewięciolatka bardzo bolesnych słów.
Coraz więcej rodziców wraca dziś do dawnych, tradycyjnych imion. Choć wiele z nich przeżywa renesans, nie wszystkie są równie dobrze przyjmowane przez rówieśników. Czasem wystarczy jedno przezwisko, by dziecko zaczęło postrzegać własne imię jako problem. „To był mój ukochany dziadek” Kiedy byłam w ciąży, od razu wiedziałam, że jeśli urodzi się chłopiec, będzie miał na imię Wacław. Tak miał na imię mój dziadek, a dla mojego syna – pradziadek. Był cudownym człowiekiem: spokojnym, mądrym i bardzo ciepłym. Rodzina próbowała mnie przekonać, żebym wybrała coś bardziej współczesnego. Nie chciałam słuchać. Byłam pewna, że daję synowi piękne, dostojne imię i kawałek rodzinnej historii. Przez pierwsze lata wszystko było w porządku. Problemy zaczęły się w szkole. Koledzy zaczęli wołać na syna „dziadek-Wacek”, „dziadziuś-Wacuś”. Na początku udawał, że go to nie rusza. Kilka tygodni temu, niedługo przed zakończeniem roku, wrócił ze szkoły zapłakany. Powiedział, że nienawidzi swojego imienia i że zniszczyłam mu życie. Błagał, żebym przeniosła go do innej szkoły albo zmieniła mu imię. Ma dopiero dziewięć lat, a ja poczułam się tak, jakby ktoś ścisnął mnie za serce. „Nie wiem, co mu odpowiedzieć” Tłumaczę mu, dlaczego wybraliśmy właśnie to imię. Opowiadam o pradziadku, pokazuję zdjęcia, przypominam, ile miłości było w tej decyzji. On słucha, ale potem pyta tylko: „Mamo, dlaczego nie mogłem mieć na imię jak inni?”. Nie wiem, co odpowiedzieć. Coraz częściej zastanawiam się, czy nie powinnam była posłuchać rodziny. Wiem, że dzieci bywają okrutne i że za kilka lat może spojrzy na swoje imię zupełnie inaczej. Dziś jednak widzę przede wszystkim jego smutek i poczucie, że jest inny. Mam nadzieję, że kiedyś zrozumie, że daliśmy mu nie tylko imię, lecz także piękną pamiątkę po człowieku, którego bardzo kochaliśmy. A może powinnam jednak pomyśleć o zmianie imienia? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice wybierający tradycyjne imiona często kierują się sentymentem i chęcią podtrzymania rodzinnych tradycji. Warto jednak pamiętać, że to dziecko będzie nosiło dane imię na co dzień i może doświadczać z tego powodu różnych reakcji otoczenia. Najważniejsze jest, by wspierać dziecko i reagować na dokuczanie ze strony rówieśników. Z czasem wiele osób zaczyna doceniać wyjątkowość swojego imienia, ale w okresie szkolnym potrzebują przede wszystkim zrozumienia i poczucia, że rodzice stoją po ich stronie. Zobacz także: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce To jedno z najpopularniejszych imion PRL, dziś kojarzy się z panią ze sklepu. Obciach je nadawać To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
„Najpierw myślałam, że to przypadek. Drugiego dnia zobaczyłam to samo przy innym leżaku. Trzeciego dnia zrozumiałam, że niektórzy rodzice robią to zupełnie świadomie. Patrzyłam na nich i naprawdę nie mogłam uwierzyć, że nikomu nie jest głupio” – pisze nasza czytelniczka.
All inclusive kojarzy się z odpoczynkiem, beztroską i chwilą oddechu od codziennych obowiązków. Nasza czytelniczka wróciła jednak z wakacji z jedną refleksją. Jej zdaniem najgorszymi gośćmi w hotelach wcale nie są głośne dzieci. Problemem bywają dorośli, którzy traktują hotelową obsługę jak darmową opiekę. „Na początku nawet im zazdrościłam” Dzień dobry, właśnie wróciliśmy z tygodniowych wakacji all inclusive w Turcji. Byliśmy tam z dwójką dzieci – czteroletnim synem i siedmioletnią córką. Jak każdy rodzic wie, taki wyjazd nie ma wiele wspólnego z prawdziwym odpoczynkiem. Basen, krem z filtrem, ręczniki, przekąski, toaleta, lody, znowu krem, znowu basen. Wieczorem człowiek jest bardziej zmęczony niż po całym dniu pracy. Pierwszego dnia zwróciłam uwagę na pewną rodzinę. Rodzice leżeli na leżakach z drinami, spokojnie rozmawiali i praktycznie się nie ruszali. Pomyślałam nawet, że mają wyjątkowo samodzielne dzieci. Szybko okazało się, że wcale nie o to chodziło. Dzieci tej pary praktycznie od rana do wieczora były przy animatorach. Mini klub otwierał się o konkretnej godzinie i one już czekały pod drzwiami. Rodzice przyprowadzali je zaraz po śniadaniu, znikali na kilka godzin, wracali tylko na obiad, a później znowu oddawali dzieci pod opiekę. Animatorzy organizowali zabawy przy basenie, konkursy, malowanie twarzy i mini disco. To przecież ich praca i nikt nie ma o to pretensji. Problem zaczynał się wtedy, kiedy zajęcia się kończyły. Widziałam, jak animator odprowadzał dzieci do leżaków, a rodzice udawali, że tego nie zauważają. Jedno dziecko przez kilka minut stało obok mamy, która rozmawiała przez telefon. Drugie próbowało zwrócić uwagę taty, a ten machnął ręką i powiedział: „Idź jeszcze się pobaw”. Animator nie był już w pracy. A mimo to został z tym dzieckiem, bo zwyczajnie było mu go szkoda. „Najbardziej zapamiętałam jedną scenę” Któregoś popołudnia siedziałam przy basenie i zobaczyłam chłopca, może pięcioletniego. Przyszedł do rodziców z rysunkiem, który zrobił w mini klubie. Był wyraźnie dumny. Ojciec nawet na niego nie spojrzał. Powiedział tylko: „Połóż gdzieś i idź jeszcze do pani”. To było zdanie, którego chyba długo nie zapomnę. Przecież dzieci nie jadą na wakacje po to, żeby cały dzień spędzać z animatorami. One jadą tam przede wszystkim z rodzicami. A ci rodzice zachowują się, jakby nie mieli dzieci. Nie mam nic przeciwko hotelowym animacjom. Sama zaprowadziłam córkę na warsztaty, bo bardzo chciała zrobić bransoletkę. Została godzinę, wróciła szczęśliwa i opowiadała, co robiła. Różnica polega na tym, że dla nas animatorzy byli atrakcją, a dla niektórych rodziców to sposób na pozbycie się dzieci na większość dnia. Patrzyłam na to przez tydzień i naprawdę zrobiło mi się przykro. Dzieci co chwilę odwracały się w stronę leżaków, szukały wzrokiem mamy albo taty, chciały się pochwalić skokiem do wody czy nowym rysunkiem. Rodzice byli obok, ale tylko fizycznie. Myślami – zupełnie gdzie indziej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Hotelowe animacje są elementem oferty wielu obiektów i dla wielu dzieci stanowią jedną z największych wakacyjnych atrakcji. Trudno jednak zapominać, że animatorzy nie są opiekunami zastępującymi rodziców przez cały dzień. Dla dziecka najcenniejszym wspomnieniem z wakacji często nie jest konkurs przy basenie czy malowanie twarzy, ale wspólna zabawa z mamą lub tatą. Nawet najlepszy animator nie zastąpi uwagi i czasu, którego najmłodsi tak bardzo potrzebują. Zobacz także: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania” Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci”
Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła”
Od miesięcy pytałam synową, w co zamierza ubrać małego. Oferowałam nawet, że sama pójdę do porządnego sklepu z odzieżą dziecięcą i kupię Filipkowi piękny, elegancki, biały garniturek z muszką i kamizelką, żeby chłopak wyglądał jak mały dżentelmen. Synowa tylko fukała, przewracała oczami i powtarzała, żebym się nie wtrącała, bo ona już wszystko zaplanowała i zamówiła przez internet za grosze. No i masz babo placek, dopięła swego.
Szanowna Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo serce tłucze mi się w piersi jak szalone na samą myśl o tym, co wydarzyło się w zeszłą niedzielę. Jestem do głębi wstrząśnięta i po prostu załamana tym, jak dzisiejsze młode matki podchodzą do wielkich, rodzinnych uroczystości. W miniony weekend świętowaliśmy chrzest święty mojego wnuczka, Filipka. To miał być piękny, podniosły dzień, a skończyło się na tym, że ze wstydu chciałam uciec z kościoła i zapaść się pod ziemię przed całą rodziną i znajomymi. Wszystko przez moją synową, która kompletnie nie ma poczucia obciachu i uznała, że sakrament w kościele to jakaś rewia taniej mody z internetu. W co ubrać na chrzest małego chłopca? Upokorzenie przed ołtarzem Gdy weszłam do ich mieszkania w niedzielę rano, żeby pomóc przy przygotowaniach, na widok Filipka dosłownie odebrało mi mowę. Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu, który przyszedł w pogniecionej, foliowej torbie z Chin. To coś nawet koło porządnego ubranka nie leżało. Zamiast eleganckiego stroju, mój wnuk miał na sobie cienki, sztuczny kombinezon z nadrukowanym obrazkiem szelek i muszki, uszyty z tak podłego materiału, że aż prześwitywał. Wyglądało to jak tandetny kostium karnawałowy z marketu albo piżamka, a nie ubiór na jeden z najważniejszych dni w życiu małego chrześcijanina. Zaczęłam delikatnie tłumaczyć synowej, że tak nie wypada, że w kościele będą ludzie, fotograf, a dziecko powinno mieć na tę okazję prawdziwy garnitur, koszulę z kołnierzykiem i porządne spodenki. Synowa naskoczyła na mnie, że jest potworny upał, na dworze trzydzieści stopni i ona nie zamierza męczyć dziecka w sztywnych ubraniach, żeby zadowolić moje staroświeckie ambicje. Powiedziała, że ten chiński ciuch jest przewiewny, lekki i kosztował dwadzieścia złotych, więc nie będzie płakać, jak Filip zaraz się czymś zaleje albo ubrudzi się tortem. Słuchałam tego i czułam, jak wzbiera we mnie potężna fala żalu. Gdzie podziała się zwykła ludzka kultura i szacunek dla tradycji? Tanie ubranka dla dzieci na chrzest − oszczędność czy skrajny obciach W kościele przeżyłam prawdziwą drogę przez mękę. Gdy rodzina i znajomi zaczęli podchodzić, żeby pogratulować i popatrzeć na małego, ukradkiem szeptali między sobą i patrzyli z politowaniem na te jego sztuczne, pogniecione łaszki. Ten tandetny materiał z Temu w słońcu aż nienaturalnie błyszczał, a nitki pruły się przy rękawkach. Moja siostra zapytała mnie po cichu, czy młodzi mają jakieś problemy finansowe, bo chętnie dołoży się do normalnych ubrań dla dziecka. Spaliłam się ze wstydu, tłumacząc, że to po prostu taka nowoczesna moda. Przecież chrzest święty bierze się raz w życiu. Zdjęcia z tej uroczystości zostaną w rodzinnym albumie na pokolenia. Jak Filip za dwadzieścia lat spojrzy na te fotografie, to zapyta matkę, dlaczego ubrała go w pajacyka imitującego garnitur z najgorszego chińskiego plastiku. Dla mnie to nie jest żadna oszczędność, tylko skrajny obciach i lenistwo. Dzisiaj młode matki potrafią wydać fortunę na hybrydy, rzęsy czy markowe torebki dla siebie, a dziecku żałują stu złotych na porządną, bawełnianą koszulę i eleganckie spodenki, zasłaniając się rzekomym dobrem malucha i upałem. Przecież są teraz piękne, cieniutkie garnitury z lnu, w których dziecku byłoby chłodno i z klasą. Konflikt z synową o strój na chrzciny − jak przetrwać rodzinną uroczystość Całe przyjęcie w restauracji przesiedziałam z głową spuszczoną w dół, czując się fatalnie. Synowa była z siebie niezwykle dumna i jeszcze ostentacyjnie opowiadała ciotkom przy stole, jak to sprytnie ominęła drogie sklepy i upolowała okazję w sieci za parę groszy. Najgorsze jest to, że mój syn w ogóle nie reagował, całkowicie poddany woli żony. Boję się, że przez moje uwagi synowa teraz całkowicie odetnie mnie od wnuka, bo już na pożegnanie rzuciła mi jadowite spojrzenie. Drogie mamy i babcie czytające ten portal, powiedzcie mi, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy dbanie o estetykę, powagę i elegancję w tak wyjątkowym dniu to faktycznie staroświecki przeżytek? Jak mam teraz rozmawiać z synową, żeby zrozumiała, że pewnych granic kiczu i obciachu po prostu się nie przekracza, zwłaszcza w kościele? Pomóżcie, bo ta sytuacja spędza mi sen z powiek i do teraz czuję ten potworny wstyd. Pozdrawiam serdecznie całą Redakcję, Zofia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje”
Skoro sąsiadka i tak siedzi całymi dniami w domu, gotuje obiady, bawi się na dywanie i nigdzie się nie spieszy, to co za różnica, czy wokół niej biega jedno dziecko, czy dwójka?
Droga Redakcjo! Jestem mamą 8-letniej Poli i od kilku tygodni próbuję jakoś przetrwać wakacje. Za to Olga, moja sąsiadka z dołu, nie pracuje od paru lat i tylko siedzi z synkiem w domu, więc uznałam, że w wakacje normalną rzeczą jest sąsiedzka pomoc. Zaczęłam wysyłać moją Polę do jej mieszkania, żeby dzieci pobawiły się razem. Niestety, wczoraj Olga bezczelnie wyprosiła moją córkę za drzwi, a ja uważam, że ma przecież mnóstwo wolnego czasu i korona by jej z głowy nie spadła, gdyby pomogła zmęczonej koleżance. Sąsiadka powinna pomóc, przecież nie pracuje Moja Pola to mądra, samodzielna dziewczynka, świetnie dogaduje się z małym Bartkiem, pilnuje go na placu zabaw i wręcz pomaga Oldze w opiece. Przez ostatnie trzy tygodnie wysyłałam małą na dół rano, około godziny 9:00, żeby dzieci się pobawiły. Dzięki temu moje dziecko miało zapewnione bezpieczne schronienie, a ja mogłam w spokoju pracować, nie martwiąc się, że mała siedzi sama przed komputerem. Wczoraj po godzinie 17:00 zjechałam windą i poszłam odebrać Polę. Olga, zamiast zaprosić mnie na kawę, wyszła na korytarz z taką miną, jakby co najmniej stała się jej wielka niesprawiedliwość. Zaczęła mi bezczelnie wyliczać, że moja córka zjadła u niej drugie śniadanie, podjadała owoce i że opieka nad dwójką dzieci na raz wykańcza ją psychicznie. Powiedziała mi prosto w oczy, że od jutra mam już nie przysyłać Poli, bo ona chce ten czas spędzić wyłącznie ze swoim synem. Słuchałam tego i po prostu zbaraniałam. Zapytałam spokojnie, ile może kosztować ugotowanie większego garnka zupy czy dorzucenie jednego naleśnika dla małego dziecka? Przecież finanse jej rodziny są świetne, a robienie problemu z kilku kromek chleba i paru plasterków sera to jest po prostu jakiś obciach. Ja haruję na etacie, a sąsiadka tylko układa klocki Powiedziałam jej wprost na tym korytarzu, co myślę o takim egoizmie. Ja przecież ciężko haruję na etacie, a ona i tak nie pracuje, tylko siedzi w domu i układa klocki, więc co to za problem rzucić okiem na jeszcze jedno dziecko i pomóc sąsiadce? Stwierdziłam, że jej zachowanie to jest totalny brak solidarności. Olga bez słowa zatrzasnęła mi drzwi przed nosem, a dzisiaj na osiedlowej grupie zrobiła ze mnie najgorszą, pisząc jakieś bzdury o nękaniu i podrzucaniu dziecka. Czuję się potwornie skrzywdzona i wściekła. Czy bycie mamą, która ma ten luksus i nie musi pracować zawodowo, zwalnia z empatii i pomagania innym rodzicom, którzy toną w obowiązkach w wakacje? Co o tym myślicie, drogie czytelniczki? Czy ja naprawdę wymagałam zbyt wiele od sąsiadki zza ściany, czy to dzisiejsze niepracujące matki totalnie straciły klasę i potrafią tylko patrzeć na czubek własnego nosa? Pozdrawiam serdecznie całą Redakcję, Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Jadą autem do Chorwacji z 2-latkiem i 7-miesięcznym niemowlęciem. Babcia: „Powinni siedzieć z dziećmi w domu, a nie tak je zamęczać”
Moja córka z zięciem wymyślili właśnie coś tak kosmicznego, że do teraz trzęsą mi się ręce, gdy o tym myślę. Postanowili, że w połowie lipca spakują całą swoją ferajnę do swojego kombi i pojadą na wakacje do Chorwacji. Samochodem. Ponad tysiąc pięćset kilometrów w jedną stronę z dwójką malutkich dzieci. Kiedy usłyszałam ten plan, dosłownie odebrało mi mowę.
Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo z nerwów nie mogę spać po nocach. Muszę się wygadać, bo we własnym domu zostałam przegłosowana i uznana za zacofaną staruszkę, która nic nie rozumie ze współczesnego świata. Mam na imię Ilona, mam 61 lat i jestem dumną babcią dwóch wspaniałych wnuków − dwuletniego Alka i siedmiomiesięcznego Tadzia. Kiedy usłyszałam o szalonym wakacyjnym planie córki i zięcia, powiedziałam im prosto z mostu, co o tym myślę. Powinni siedzieć z dziećmi w domu, na działce, blisko lekarza, a nie tak zamęczać dzieci dla własnej zachcianki. Przecież to jest czysty egoizm rodziców, którzy koniecznie muszą wrzucić ładne zdjęcia na te swoje Instagramy i pokazać znajomym, jak to wspaniale wypoczywają. A rzeczywistość? Rzeczywistość będzie drogą przez piekło. Podróż samochodem do Chorwacji z dzieckiem − logistyczny koszmar Młodzi dzisiaj myślą, że jak zapną dzieci w nowoczesne foteliki, włączą klimatyzację i puszczą bajkę na tablecie, to podróż minie jak biczem strzelił. No na litość boską, zejdźcie na ziemię. Przecież to jest kilkanaście, jak nie dwadzieścia godzin w zamkniętej blaszanej puszce. Taki siedmiomiesięczny Tadzio przecież nawet nie siedzi stabilnie, jego kręgosłup dostanie w kość za wszystkie czasy. Ile można trzymać niemowlaka w pasach? A dwulatek? Aluś to jest żywe srebro, po godzinie w miejscu dostaje szału. Już widzę ten ryk na autostradzie w Austrii czy w tunelach w Chorwacji, gdzie nie ma jak zjechać na boczny tor. Moja córka twierdzi, że będą robić przerwy co dwie godziny. No pięknie, to zamiast piętnastu godzin, będą jechać trzydzieści. Przecież w taki upał, na rozgrzanych parkingach, te dzieci powariują. Do tego dochodzi całe to pakowanie. Laktatory, mleko modyfikowane, sterty pampersów, słoiczki, wózki, ubranka na zmianę, leki na gorączkę − przecież oni zablokują cały bagażnik i dach. Gdzie tu jest jakikolwiek komfort? Dla mnie to jest totalny brak wyobraźni i igranie z losem. Upały w Chorwacji a komfort niemowlaka i małego dziecka Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to klimat na miejscu. Przecież w lipcu i sierpniu na południu Europy jest regularne piekiełko. Temperatury w cieniu dochodzą do czterdziestu stopni. Jak takie małe, siedmiomiesięczne dziecko ma to wytrzymać? Przecież jego organizm jeszcze nie ma wykształconej pełnej termoregulacji. Taki maluszek momentalnie może się odwodnić albo dostać czegoś gorszego. Moja córka mówi, że będą siedzieć w klimatyzowanym apartamencie. No to ja się pytam, po co jechać tyle kilometrów, wydawać grube tysiące złotych, żeby siedzieć zamkniętym w pokoju z klimatyzacją? Plaże w Chorwacji są kamieniste, woda słona, słońce pali żywym ogniem. Alek zaraz zaczepi sobie nogę o kamień albo wpadnie do głębokiej wody, bo tam przecież rzadko są łagodne, piaszczyste zejścia jak nad naszym Bałtykiem. Dla takich maluchów najlepszy jest cień pod polską jabłonią, świeże powietrze, basenik z letnią wodą ogrodową i święty spokój, a nie rewolucja klimatyczna i spływanie potem w obcym kraju. Wakacje z niemowlakiem za granicą − co w razie awarii? Najbardziej jednak boję się jednej rzeczy. Co jeśli któreś z dzieci zaniemoże? Tam na miejscu, na dalekiej wyspie czy w małym miasteczku kurortowym, opieka wygląda zupełnie inaczej. Zanim znajdą jakiegoś specjalistę, zanim dogadają się po angielsku czy chorwacku, miną cenne godziny. W Polsce wszystko mamy na zawołanie, znane i bezpieczne. A tam? Nawet woda z butelki może młodemu zaszkodzić na brzuszek. Młodzi rodzice myślą, że są niezniszczalni, a świat należy do nich. Uważają, że moje pokolenie było zacofane, bo z dziećmi siedziało się w domach do trzeciego roku życia. Ale my mieliśmy instynkt samozachowawczy. Wiedzieliśmy, co jest dobre dla rozwoju dziecka, a co jest tylko realizacją naszych własnych zachcianek. Bardzo kocham moje dzieci i wnuki, i serce mi pęka, bo czuję, że ta podróż skończy się jednym wielkim płaczem. Opublikujcie mój list, proszę, może inne młode matki pukną się w głowę, zanim zafundują swoim dzieciom taki wakacyjny armagedon. Pozdrawiam, zatroskana babcia Ilona Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
Mąż potraktował ją nawet gorzej niż Wiśniewski. „Dla dzieci musiałam być silna, ale każdego dnia myślałam, co jest ze mną nie tak”
„Szukałam tylko kluczy do samochodu. Zamiast nich znalazłam coś, czego do dziś nie potrafię wyrzucić z pamięci. Jedna zmięta kartka schowana w kieszeni kurtki sprawiła, że w ciągu kilku godzin rozsypało się całe moje życie” – pisze nasza czytelniczka.
Plotki o rozstaniach (i powrotach) wśród celebrytów często wywołują lawinę komentarzy. Dla niektórych bywają bolesnym przypomnieniem własnych doświadczeń. Nasza czytelniczka postanowiła opowiedzieć historię, która wydarzyła się kilka lat temu. Dziś przyznaje, że najbardziej bolała ją nie zdrada, ani nawet nie to, że jej mąż wrócił do swojej byłej żony, ale świadomość, że przez długi czas nie znała całej prawdy. „Byłam pewna, że jego przeszłość jest zamkniętym rozdziałem” Kiedy poznałam mojego męża, był już po rozwodzie. Nigdy nie wypytywałam o szczegóły. Mówił, że tamto małżeństwo było błędem, że bardzo się męczył i nie chce już do tego wracać. Wierzyłam mu. Zresztą dlaczego miałabym nie wierzyć? Budowaliśmy wspólne życie, doczekaliśmy się syna, później kupiliśmy mieszkanie, a kilka lat później na świecie miała pojawić się nasza córka. Byłam przekonana, że jestem kobietą jego życia. Nie zastanawiałam się, czy czasem wspomina byłą żonę. Kiedy raz czy dwa wspomniał jej imię, nie poczułam nawet ukłucia zazdrości. Wręcz przeciwnie. Wydawało mi się, że mówi o kimś zupełnie obcym. Przecież nie mieli dzieci, nic go z nią nie łączyło. „Jedna kartka zmieniła wszystko” Nasza córeczka miała niecałe dwa miesiące. Byłam zmęczona, niewyspana i żyłam od karmienia do karmienia. Tamtego dnia chciałam tylko zrobić pranie. Wyjęłam z kieszeni jego kurtki klucze do samochodu, portfel i paragon. Na samym dnie była jeszcze mała karteczka, starannie złożona na pół. Rozwinęłam ją. Były na niej tylko cztery słowa: „Kocham Cię. Zawsze kochałam”. Nie było podpisu. Nie było daty. Przez chwilę próbowałam wmówić sobie, że to jakiś stary świstek, który przypadkiem został w kieszeni. Coś jednak nie dawało mi spokoju. Wieczorem zapytałam go o tę kartkę. Pobladł. Nigdy wcześniej nie widziałam takiej miny. „Najgorsze przyszło dopiero później” Najpierw długo milczał. Potem powiedział, że już nie ma sensu dalej kłamać. Przyznał, że od roku spotyka się ze swoją byłą żoną. Od roku. Musiałam usiąść. Dobrze, że dzieci już spały. W głowie próbowałam sobie poukładać wszystkie święta, rodzinne obiady, wspólne wakacje i wieczory spędzone z dziećmi. Nagle wszystko zaczęło wyglądać inaczej. Najbardziej zabolało mnie jednak to, co powiedział chwilę później. – Nigdy nie przestałem jej kochać. Do dziś pamiętam ciszę, która zapadła po tych słowach. Zapytałam tylko: – To po co zakładałeś ze mną rodzinę? Odpowiedział, że naprawdę chciał zapomnieć. Że wierzył, iż z czasem uczucia miną. Nie minęły. „Przez wiele miesięcy obwiniałam siebie” Nie pamiętam pierwszych tygodni po jego wyprowadzce. Pamiętam tylko zmęczenie. Niemowlę, starszego synka, który pytał, dlaczego tata już z nami nie mieszka, i mnie, próbującą udawać przed dziećmi, że wszystko jest w porządku. Najgorsze były jednak wieczory. Kiedy dzieci zasypiały, siadałam sama w salonie i wracałam myślami do jednego zdania: „Nigdy nie przestałem jej kochać”. Codziennie zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak. Czego mi zabrakło. Dlaczego przez tyle lat nie zauważyłam, że jestem tylko próbą ułożenia sobie życia po kimś innym. Dzisiaj wiem, że odpowiedzi na te pytania nigdy nie znajdę. Wiem za to jedno. Największym błędem było szukanie winy w sobie. Komentarz redakcji Powroty do dawnych partnerów budzą ogromne emocje – zarówno wtedy, gdy dotyczą osób publicznych, jak i zwykłych rodzin. Każda historia ma własny kontekst i z zewnątrz trudno ocenić motywacje jej bohaterów. Niezależnie od okoliczności jedno pozostaje niezmienne – życie w kłamstwie i prowadzenie równoległej relacji może pozostawić po drugiej stronie głębokie poczucie zranienia i wiele pytań, na które często nie ma prostych odpowiedzi. Czytaj też: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
Matka do wygodnickich rodziców: „Biedne dzieci, które na urlopie nie wyściubiają nosa z telefonu. Odbieracie im radość wakacji”
Siedzimy z mężem i synkiem na plaży, piękna pogoda, szum fal, złoty piasek, czyli teoretycznie idealne warunki na odpoczynek i ładowanie baterii po ciężkim roku. Niestety, zamiast sielanki i radosnych krzyków dzieciaków budujących zamki z piasku, z każdej strony otacza mnie potworny, cyfrowy letarg.
Codziennie rano, kiedy idziemy na hotelowe śniadanie, scenariusz wygląda dokładnie tak samo i przypomina jakiś film science-fiction o zombie. Przy stolikach siedzą całe rodziny, ale nikt ze sobą nie rozmawia, nikt nie opowiada, co mu się śniło, ani nie planuje nadchodzącego dnia pełnego wrażeń. Dzieci uzależnione od smartfonów na wakacjach to smutny widok Maluchy, dosłownie takie po trzy czy cztery latka, mają przed nosami postawione tablety z puszczonymi na cały regulator bajkami, żeby tylko siedziały cicho i grzecznie otwierały buzię na kolejną porcję jajecznicy. Starsze dzieciaki z kolei, zamiast rozglądać się dookoła, mają wzrok przyspawany do smartfonów, na których namiętnie przewijają te bezwartościowe filmiki w sieci. To jest po prostu jakiś dramat, na który patrzę z ogromnym bólem, bo te dzieciaki fizycznie są na wakacjach, ale psychicznie utknęły gdzieś w wirtualnej rzeczywistości. Najgorsze jest to, że ten sam koszmarny widok przenosi się później na plażę oraz na basen, czyli w miejsca stworzone do ruchu, szaleństwa i integracji z rówieśnikami. Widzę dziewczynkę, na oko dziewięcioletnią, która siedzi pod parasolem na leżaku w pełnym słońcu i przez cztery godziny bez przerwy klika w ten telefon. Nie poszła ani razu do wody, nie dotknęła stópkami piasku, nie zebrała ani jednej muszelki, bo cały jej świat zamknął się w małym, świecącym ekraniku. Te biedne dzieciaki tracą najlepsze lata swojego życia, ucieka im prawdziwy świat, zapach morza, dotyk chłodnej wody i ta niesamowita dziecięca ekscytacja z odkrywania nowych miejsc. Tracą szansę na naturalne budowanie odporności, na ruch, który jest im przecież tak bardzo potrzebny do prawidłowego rozwoju. Wygodniccy rodzice dają telefon dla świętego spokoju Nie oszukujmy się, dzieci same sobie tych telefonów na plażę nie przyniosły i same nie opłaciły abonamentu, więc wina leży w stu procentach po stronie nas, dorosłych. Szlag mnie trafia, kiedy widzę to totalne lenistwo i wygodnictwo rodziców, którzy idą na potworną łatwiznę, byleby tylko mieć tak zwany święty spokój. Mama z tatą wolą sączyć drinki, opalać się i bez końca plotkować albo sami gapić się w swoje ekrany, więc najprościej jest im wcisnąć dziecku do ręki cyfrowy smoczek. Telefon stał się najtańszą i najbardziej podłą nianią na świecie, która zwalnia dorosłych z jakiegokolwiek obowiązku kreatywnego organizowania czasu swoim własnym pociechom. Przecież o wiele łatwiej jest odpalić dziecku grę, niż wstać z leżaka, pobiegać z nim za piłką, porzucać frisbee czy wspólnie poszukać ładnych kamyków na brzegu. Wielu rodziców tłumaczy się, że oni też są zmęczeni, że ciężko pracują przez cały rok i urlop jest od tego, żeby leżeć plackiem i nic nie robić. Oczywiście, każdy z nas potrzebuje resetu i odpoczynku, ale decydując się na rodzicielstwo, bierzemy na siebie odpowiedzialność za małego człowieka również w trakcie wakacji. Podrzucanie dziecku telefonu na całe dnie to zwyczajne pójście na łatwiznę i ucieczka od budowania bliskości oraz prawdziwych, głębokich relacji. Wakacje to przecież genialny, jedyny w roku czas, kiedy wreszcie nie musimy pędzić do przedszkola, szkoły czy pracy i możemy pobyć ze sobą tak naprawdę, na sto procent. Jak ograniczyć ekran u dziecka i uratować wakacje? Droga Redakcjo, mój syn też doskonale wie, czym jest smartfon, i też uwielbia bajki, bo nie żyjemy w jaskini i nie zamierzam udawać jakiejś idealnej, kryształowej matki z obrazka. Jednak wyjeżdżając na urlop, z mężem postawiliśmy sprawę jasno i wprowadziliśmy twarde, niepodważalne zasady dotyczące elektroniki. Telefony zostają w hotelowym pokoju i służą nam wyłącznie do robienia pamiątkowych zdjęć lub szybkiego sprawdzenia mapy w terenie. Początki bywały trudne, synek marudził i nudził się przez pierwsze chwile, ale nuda to przecież najlepszy zapalnik do uruchomienia dziecięcej kreatywności. Szybko okazało się, że bez ekranu potrafi sam wymyślić genialne zabawy, biegać za falami, budować wielkie fosy obronne z piasku i rozmawiać z nami o wszystkim. Apeluję do Was, drodzy rodzice, obudźcie się wreszcie z tego technologicznego letargu, zanim będzie za późno i Wasze dzieci dorosną, nie pamiętając z dzieciństwa nic oprócz kolorowych pikseli. Zabierzcie im te telefony, schowajcie głęboko do torby, dajcie im szansę na nudę, na ubrudzenie się błotem, na zdarte kolana i na prawdziwe, namacalne przeżywanie świata. Pokazujcie im przyrodę, rozmawiajcie z nimi, śmiejcie się do rozpuku i budujcie wspomnienia, do których będą wracać z łezką w oku jako dorośli ludzie. Odbieracie im radosne wakacje przez swoje własne lenistwo, a ten stracony czas już nigdy, przenigdy nie wróci. Pozdrawiam serdecznie całą Redakcję i wszystkie mamy, licząc na to, że mój list skłoni kogoś do refleksji na plaży Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
Obciach na all inclusive w Turcji. „Nie rozumiałam, dlaczego tylko nasza rodzina dostaje małe talerzyki”
Miało być jak w bajce, z basenami i jedzeniem bez limitu, a przydarzyła nam się sytuacja w hotelowej restauracji, która doszczętnie zrujnowała nasze wyczekiwane wczasy i pokazała, jak wielki obciach potrafimy zrobić jako turyści.
Wszystko zaczęło się już trzeciego dnia naszego pobytu w luksusowym resorcie, kiedy poczuliśmy się w tym pięciogwiazdkowym świecie nieco pewniej. Moje dzieci, ośmioletni Maciek i sześcioletnia Lenka, na widok tych gigantycznych szwedzkich stołów ugiętych pod ciężarem ciast, mięs i owoców po prostu dostały małpiego rozumu. Zresztą mój mąż Mariusz nie był lepszy, bo od samego rana biegał z talerzami, na które ładował dosłownie wszystko, co wpadło mu w oko. Frytki wymieszane z lokalnymi gulaszami, trzy rodzaje tortów na jednym półmisku i góra arbuzów, które potem stały i schły na naszym stoliku, bo nikt nie był w stanie tego przejeść. Awantura w hotelu w Turcji o marnowanie jedzenia No i stało się, bo w połowie obiadu podszedł do nas manager restauracji w towarzystwie kelnera i z bardzo poważną miną przyniósł nam cztery malutkie talerzyki. Nie rozumiałam, dlaczego tylko nasza rodzina dostaje małe talerzyki, podczas gdy Niemcy czy Brytyjczycy obok mieli normalne, duże naczynia. Moje oburzenie sięgnęło zenitu i już miałam zamiar zrobić tam karczemną awanturę o dyskryminację Polaków, dopóki pracownik hotelu nie zaczął mówić spokojnym głosem po angielsku. Prawdziwy obciach na wakacjach all inclusive Jego słowa uderzyły we mnie jak grom z jasnego nieba i natychmiast odebrały mi jakąkolwiek ochotę do kłótni. Manager niezwykle uprzejmie, ale też bardzo stanowczo wytłumaczył, że od trzech dni obsługa sprząta po nas kilogramy nietkniętego jedzenia. Pokazał ręką na nasze talerze, gdzie leżały rozgrzebane porcje ryb, nadgryzione kebaby i porozlewane sosy, które nadawały się już wyłącznie do śmietnika. Powiedział, że marnowanie jedzenia na taką skalę jest w ich kulturze i w tym hotelu niedopuszczalne, dlatego od teraz mamy zakaz używania dużych talerzy obiadowych. Dostaliśmy te małe spodeczki z jasnym przekazem: możecie podchodzić do bufetu nawet dwadzieścia razy, ale macie nakładać tyle, ile faktycznie zjecie, żeby nic nie zostawało. Wokół zapadła grobowa cisza, a ja czułam, jak cała twarz robi mi się bordowa ze wstydu, bo turyści z sąsiednich stolików patrzyli na nas z niesmakiem. Czy Polacy marnują jedzenie w hotelach? Mariusz natychmiast spuścił głowę i do końca obiadu prawie się nie odzywał, a dzieci kompletnie straciły apetyt i tylko dłubały widelcami w tych nieszczęsnych małych talerzykach. Przez resztę urlopu czułam na sobie wzrok całej obsługi i miałam wrażenie, że każdy kelner patrzy mi wprost do naczynia i kontroluje każdy nałożony kęs. To był potworny obciach, który uświadomił mi, jaki błąd popełnialiśmy przez swoją własną zachłanność. Chcieliśmy wycisnąć ten wyjazd do ostatniej złotówki, myśląc głupio, że skoro zapłaciliśmy fortunę, to wszystko nam się należy bez żadnych ograniczeń. Teraz jest mi po prostu koszmarnie wstyd, bo przez naszą pazerność zostaliśmy potraktowani jak ludzie drugiej kategorii na oczach całego hotelu. Piszę ten list ku przestrodze dla innych rodzin, żebyście na wakacjach włączyli myślenie i nie zrobili z siebie takiego pośmiewiska, jakie my zafundowaliśmy sobie na własne życzenie. Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
„Siostra woli stracić pieniądze, niż jechać ze mną i moimi dziećmi do Chałup”. Usłyszała powód i nią zatrzęsło
„Przez chwilę byłam przekonana, że żartuje. Domek był opłacony, dzieci od tygodni odliczały dni do wyjazdu, a ona spokojnie oznajmiła, że nigdzie nie jedzie. Powód usłyszałam dopiero po chwili. Zabolało mnie to” – pisze nasza czytelniczka.
Wspólny wyjazd dwóch sióstr miał być spełnieniem marzeń ich dzieci. Miały mieszkać w jednym domku, chodzić razem na plażę, a wieczorami rozpalać ognisko, piec kiełbaski i pianki. Wszystko było zaplanowane, zapłacone. Tydzień przed wyjazdem jedna wiadomość przekreśliła te plany. „Myślałam, że w końcu spędzimy razem normalne wakacje” Dzień dobry, mam dwoje dzieci – siedmioletniego Franka i pięcioletnią Zosię. Moja siostra też ma dwójkę, mniej więcej w tym samym wieku. Od dawna mówiłyśmy, że fajnie byłoby pojechać razem na wakacje. Dzieci się lubią, więc wydawało nam się, że to świetny pomysł. Już na początku roku znalazłam domek w Chałupach. Nie był tani, ale stwierdziłyśmy, że raz się żyje. Podzieliłyśmy koszty po połowie i od razu zapłaciłyśmy całość. Rezerwacja była bezzwrotna, więc nawet przez myśl mi nie przeszło, że coś mogłoby się wysypać. Moje dzieci żyły tym wyjazdem. Codziennie pytały, ile jeszcze zostało do wakacji. Franek już planował, że będzie łapał meduzy, a Zosia mówiła tylko o gofrach i zbieraniu muszelek. „Jeden rodzinny grill wszystko popsuł” Na tydzień przed wyjazdem spotkaliśmy się u naszych rodziców na grillu. Było jak na każdym rodzinnym spotkaniu. Dzieci biegały po ogrodzie, ganiały się z pistolecikami na wodę, trochę się pokłóciły, za chwilę znowu bawiły się razem. Franek kilka razy odpowiedział mi opryskliwie. Nie jestem z tego dumna, zwróciłam mu uwagę. Zosia też miała swój humor i obraziła się, kiedy powiedziałam, że to już koniec słodyczy. Było trochę marudzenia, trochę płaczu, trochę dziecięcych kłótni. Nic, czego wcześniej nie widziałabym u innych dzieci. Nawet przez chwilę nie pomyślałam, że moja siostra patrzy na to zupełnie inaczej. Trzy dni później zadzwoniła do mnie. Od razu powiedziała, że nie jadą. Zapytałam, czy ktoś zachorował albo czy wydarzyło się coś poważnego. Usłyszałam, że nie. Po prostu przemyślała sprawę po naszym grillu i doszła do wniosku, że nie chce spędzić tygodnia z moimi dziećmi. „Nie chcę, żeby moje dzieci brały z nich przykład” Byłam w szoku. Zapytałam wprost, o co jej chodzi. Powiedziała, że Franek jest bezczelny, Zosia wszystko wymusza płaczem, a jej dzieci po jednym popołudniu zaczęły odzywać się do niej takim samym tonem. Na koniec usłyszałam zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Nie chcę, żeby moje dzieci brały przykład z Twojej hołoty”. Naprawdę mnie zatkało. Próbowałam jej tłumaczyć, że dzieci nie są robotami. Czasem pyskują, czasem się pokłócą, czasem mają gorszy dzień. Sama nie raz widziałam, jak jej syn potrafi rzucić zabawką albo obrazić się o byle co, tylko nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby wyciągać z tego wnioski na temat całego jej macierzyństwa. Powiedziała, że woli stracić pieniądze za domek, niż przez tydzień patrzeć, jak jej dzieci przejmują zachowania moich. Wiecie, co zabolało mnie najbardziej? Nawet nie to, że moje dzieci rozpłakały się, kiedy usłyszały, że wspólnego wyjazdu nie będzie i będziemy sami w wielkim domku. Najbardziej zabolało mnie to, że własna siostra uważa mnie za matkę, która źle wychowuje swoje dzieci. Komentarz redakcji Rodzinne wyjazdy potrafią zbliżać, ale też uwidaczniają różnice w podejściu do wychowania dzieci. To, co jedni uznają za zwykłe dziecięce emocje, inni odbierają jako brak granic czy szacunku. Choć decyzja siostry może wydawać się bardzo radykalna, warto pamiętać, że każdy rodzic ma prawo decydować, w jakim środowisku chce spędzać czas ze swoimi dziećmi. Z drugiej strony ocenianie czyjegoś rodzicielstwa na podstawie jednego rodzinnego spotkania może prowadzić do konfliktów, które zostaną z rodziną na znacznie dłużej niż wakacyjny sezon. Zobacz także: „Na rodzinnym all inclusive w Egipcie czułam się jak gość drugiej kategorii. Dopiero inna mama z Polski zdradziła mi, dlaczego patrzą na mnie z pogardą”
Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
„Siedzieliśmy na plaży nad Bałtykiem. Mąż z młodszą córką budowali zamek z piasku, dzieci wokół biegały z dmuchanymi kołami, wszędzie gwar, śmiech, a mój syn siedział za parawanem z nosem w książce. Nie mogłam na to patrzeć. Pomyślałam, że jedna osoba skutecznie odebrała mojemu dziecku wakacje” – pisze nasza czytelniczka.
Rodzice od lat spierają się o to, czy dzieci powinny w wakacje całkowicie odciąć się od nauki. Jedni uważają, że dwa miesiące to czas wyłącznie na odpoczynek. Inni przekonują, że dobra książka nie jest szkolnym obowiązkiem, lecz przygodą. List naszej czytelniczki pokazuje, jak cienka potrafi być granica między jednym a drugim. „Byłam przekonana, że nauczycielka przesadziła” Dzień dobry, mój syn Kuba skończył właśnie czwartą klasę. To był dla niego naprawdę intensywny rok. Wrócił do domu ze świadectwem z czerwonym paskiem, ale wiem, ile kosztowało go to wysiłku. Kiedy wreszcie nadszedł dzień zakończenia roku, odetchnęliśmy z ulgą. Wydawało mi się, że szkoła zostaje za nami przynajmniej na dwa miesiące. Na zakończeniu roku polonistka, wychowawczyni mojego syna, powiedziała dzieciom, że bardzo zachęca je do przeczytania w wakacje „Hobbita”. Nie rozdawała żadnych kartek z zadaniami, nie zapowiedziała kartkówki we wrześniu, ale zaznaczyła, że to piękna książka i warto po nią sięgnąć jeszcze przed rozpoczęciem piątej klasy, bo to w końcu lektura. Mój syn potraktował te słowa bardzo poważnie. Ja z kolei uznałam, że nauczycielka zwyczajnie nie potrafi odpuścić dzieciom nawet podczas wakacji. „Na plaży nie mogłam na to patrzeć” Kilka dni później wyjechaliśmy nad Bałtyk. Czekaliśmy na ten urlop od miesięcy. Wynajęliśmy niewielki apartament, dzieci odliczały dni do wyjazdu, a ja marzyłam o tym, żeby przez dwa tygodnie nikt nie wspominał o szkole. Pierwszego dnia rozłożyliśmy się na plaży. Mąż bawił się z naszą młodszą córką, ja wyciągnęłam ręcznik i zaczęłam się cieszyć, że wreszcie nic nie muszę. Po chwili zauważyłam, że Kuba sięga do plecaka. Byłam przekonana, że wyciąga komiks albo karty. Zamiast tego wyjął „Hobbita”, schował się za parawanem i zaczął czytać. Patrzyłam na niego z rosnącą irytacją. Wokół dzieci budowały zamki z piasku, pluskały się w morzu, jadły lody i korzystały z wakacji. Mój syn siedział z lekturą, bo uznał, że skoro pani powiedziała, że warto ją przeczytać, to trzeba to zrobić jak najszybciej. Nie wytrzymałam. Zamknęłam książkę i powiedziałam, że nie po to wydaliśmy tyle pieniędzy na rodzinny wyjazd, żeby siedział na plaży z lekturą. „Przecież można obejrzeć film” Naprawdę nie rozumiem, dlaczego szkoła wciąż tak mocno trzyma się książek. Dziś dzieci mogą poznawać historie na wiele sposobów. Są filmy, audiobooki, słuchowiska i świetnie przygotowane materiały edukacyjne. Pomyślałam wtedy, że jeśli już koniecznie musi wiedzieć, o czym jest „Hobbit”, to obejrzymy ekranizację. Będzie miał tę samą historię, a wakacje pozostaną wakacjami. Byłam przekonana, że mam rację. Wieczorem zapytałam Kubę, czy naprawdę tak bardzo przejął się tym, co powiedziała nauczycielka. Spojrzał na mnie i odpowiedział: „Mamo, ale ja nie czytam dlatego, że muszę. Ta książka jest po prostu ciekawa. Chcę wiedzieć, co będzie dalej”. To zdanie kompletnie mnie zaskoczyło. Nagle przypomniałam sobie słowa polonistki. Ona przecież nie powiedziała dzieciom: „Macie obowiązek przeczytać tę lekturę”. Powiedziała tylko, że warto. Całą presję dopisałam sobie sama, chociaż nadal uważam, że nauczyciele powinni bardzo ostrożnie formułować takie zachęty, bo dzieci często odbierają je jak polecenie. Komentarz redakcji Tym razem trudno nie stanąć po stronie nauczycielki. Z opisu wynika, że nie zadała dzieciom obowiązkowej lektury na wakacje, lecz poleciła książkę, którą warto przeczytać przed kolejnym rokiem nauki. To zasadnicza różnica. Warto też zwrócić uwagę na coś jeszcze. Chłopiec nie schował się z książką dlatego, że bał się kary czy złej oceny. Czytał, bo historia go zaciekawiła. W czasach, gdy wielu rodziców martwi się, że dzieci nie chcą sięgać po książki, taki widok na plaży wcale nie musi oznaczać zmarnowanych wakacji. Być może jest dowodem na to, że nauczycielce udało się zrobić coś znacznie cenniejszego niż „zadać lekturę” – obudzić w uczniu zwykłą czytelniczą ciekawość. Zobacz także: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Gdy zaszła w ciążę, przestała gotować i sprzątać, a teściowa grzmi: „Tylko leży i pachnie, a robota sama się nie zrobi”
Moja synowa, Klaudia, zaszła w ciążę jakieś cztery miesiące temu. Powinnam skakać pod sufit z radości, prawda? No i skakałam, dopóki nie zobaczyłam, jak ta dziewczyna zaczęła wykorzystywać swój stan do totalnego lenistwa i ucieczki od jakichkolwiek domowych obowiązków.
Kiedy tylko zobaczyła dwie kreski na teście, momentalnie przestała gotować i sprzątać, a ja po prostu nie mogę na to patrzeć. Leży całymi dniami, podczas gdy mój biedny syn haruje na dwa etaty, żeby utrzymać ten ich cały majdan. Powiedziałam im prosto z mostu, co o tym myślę, to mój syn nakrzyczał na mnie, że mam się nie wtrącać, bo Klaudia musi na siebie uważać. No na litość boską, ja też byłam w ciąży i to dwa razy. Pracowałam zawodowo, prałam na tarce, gotowałam dwudaniowe obiady dla całej rodziny i nikt nade mną nie skakał. A dzisiaj? Dzisiejsze młode dziewczyny robią z ciąży nie wiadomo jaką ciężką przypadłość. Ciąża a obowiązki domowe − synowa przestała dbać o dom Wszystko zaczęło się dosłownie od piątego tygodnia. Klaudia natychmiast poszła na zwolnienie lekarskie, chociaż nikt nie stwierdził żadnych komplikacji ani zagrożenia. Siedzi w domu całą dobę. Kiedy wpadam do nich po południu, żeby podrzucić jakieś słoiki czy świeże ciasto, zastaję w mieszkaniu regularny armagedon. W zlewie sterta brudnych naczyń z trzech dni, na podłodze kłęby kurzu, a w lodówce tylko światło i jakieś stare parówki. A Klaudia? Klaudia leży na kanapie obłożona poduszkami, w dłoni trzyma telefon i przegląda te swoje durne fora internetowe albo ogląda seriale. Kiedy zapytałam ją delikatnie, czy nie mogłaby chociaż wstawić rosołu albo przetrzeć kurzu z mebli, skoro i tak ma wolne przez cały dzień, popatrzyła na mnie z takim fochem, jakbym kazała jej przerzucać węgiel. Wybąkała, że ona ma teraz mdłości, czuje się wiecznie zmęczona i czytała w internecie, że sprzątanie w ciąży może być bardzo niebezpieczne dla dziecka. No przecież to jest jakiś absurd. Trzepanie dywanów czy dźwiganie mebli rozumiem, ale ugotowanie zupy albo wrzucenie ubrań do pralki automatycznej to chyba nie jest morderczy wysiłek. Lenistwo ciężarnej synowej niszczy małżeństwo mojego syna Najbardziej boli mnie to, jak w tej sytuacji wygląda codzienność mojego syna, Marcina. Chłopak wraca z pracy po dziesięciu godzinach, zmęczony jak nie wiem. Zamiast zjeść ciepły posiłek i odpocząć, łapie za mop, zaczyna odkurzać, zmywać naczynia i szykować kolację dla swojej księżniczki. Serce mi pęka, kiedy widzę, jak on biega wokół niej, przynosi herbatki, masuje stópki, a ona tylko rzuca kolejne rozkazy. Marcin schudł w oczach, ma sińce pod oczami z niewyspania, bo w nocy też musi wstawać, jak jej się zachce lodów truskawkowych o trzeciej nad ranem. Gdy próbowałam z nim porozmawiać na osobności, zaczął mnie uciszać i tłumaczyć, że Klaudia nosi pod sercem jego dziecko i on musi o nią dbać za wszelką cenę. Ale gdzie jest granica między dbaniem a zwykłym wykorzystywaniem człowieka? Dzisiejsze młode matki totalnie straciły poczucie przyzwoitości i równowagi w związku. Ciąża to piękny stan, odmienny, ale nie zwalnia z bycia partnerem w domu. Jeśli teraz, kiedy dziecka jeszcze nie ma na świecie, ona uważa, że ma prawo do darmowego cateringu i sprzątacza w osobie męża, to co będzie potem? Przecież po porodzie Marcin chyba będzie musiał rzucić pracę, żeby prać pieluchy i gotować kaszki, bo ona znowu będzie zbyt zmęczona. Konflikt z ciężarną synową − czy teściowa powinna wyznaczyć granice? W zeszłą sobotę nie wytrzymałam i doszło między nami do potężnej awantury. Weszłam do nich i zobaczyłam Marcina, który na kolanach szorował wannę, podczas gdy Klaudia jadła truskawki i narzekała, że w łazience śmierdzi detergentami. Powiedziałam jej prosto w oczy, że jest zwykłą egoistką, a ciąża to nie jest licencja na obijanie się. Stwierdziłam, że jeśli nie zacznie szanować swojego męża i nie weźmie się za podstawową robotę, to to ich wielkie małżeństwo szybko się rozsypie. Klaudia rozpłakała się ostentacyjnie, uciekła do sypialni, a mój syn wydarł się na mnie, że mam natychmiast wyjść i nie pokazywać się u nich, dopóki nie przeproszę jego żony. Wróciłam do domu z potwornym buczeniem w głowie i do teraz trzęsą mi się ręce z żalu. Chciałam dobrze, chciałam uratować mojego syna przed totalnym wykończeniem fizycznym i psychicznym. Teraz oboje mają do mnie pretensje, a ja czuję się jak najgorsza na świecie. Chciałam zapytać inne czytelniczki, starsze mamy i babcie: czy oczekiwanie, że zdrowa kobieta w ciąży utrzyma chociaż podstawowy ład w domu, to faktycznie jest nieludzkie? Jak mam teraz rozmawiać z synem, żeby zrozumiał, że jego żona po prostu nim manipuluje? Pomóżcie, bo ten konflikt normalnie odbiera mi chęć do życia. Pozdrawiam całą Redakcję, Aniela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
Podrzucanie dzieci znajomym w wakacje. „Wyprosiłam córkę sąsiadki, bo pchała się nawet na kolację”
Sytuacja z 8-letnią córką Łucją ciągnęła się od dobrych trzech tygodni. Na początku człowiek podchodził do tego po ludzku. Dziewczynka pukała po obiedzie, żeby pobawić się z Bartkiem. Wiadomo, wakacje są, dzieciaki się nudzą w bloku, niech spędzają czas razem.
Szybko jednak ta niewinna zabawa przerodziła się w regularne wykorzystywanie mojej dobroci. Łucja zaczęła zjawiać się u nas coraz wcześniej, potrafiła zapukać już o godzinie 10:00 rano, kiedy ja jeszcze biegałam w piżamie i próbowałam ogarnąć dom przed pracą zdalną. Wchodziła jak do siebie, siadała na kanapie i czekała na rozrywki. Darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje − gdzie są granice sąsiedzkiej pomocy? Jej mama, Paulina, pracowała w systemie zmianowym, więc kiedy miała wolne, potrafiła ostentacyjnie wysłać małą do nas na cały dzień, żeby sama mogła odsypiać albo robić zakupy. Ani razu nie zadzwoniła, nie zapytała, czy Łucja nie robi kłopotu, nie przyniosła nawet paczki paluszków w podziękowaniu. Bezczelnie uznała, że darmowa opieka nad dzieckiem w wakacje po prostu jej się należy, skoro ja i tak siedzę w domu z moim synem. Zaczęłam czuć się jak instytucja charytatywna. Musiałam organizować małej czas, pilnować, żeby dzieciaki nie rozniosły mieszkania, a na dodatek karmić dodatkową buzię. Dziewczynka zjadała u nas drugie śniadanie, podjadała owoce, piła soki, a jej matka nawet słowem nie pisnęła o żadnych kosztach. Brak wychowania u dzieci i rodziców Prawdziwe apogeum tej bezczelności nastąpiło wczoraj wieczorem. Była już godzina 19:30, mój mąż wrócił zmęczony z biura, a ja przygotowałam dla naszej trójki zapiekanki. Łucja siedziała u nas od samego rana, czyli dobre dziewięć godzin. Myślałam, że mała sama domyśli się, że pora wracać do domu, albo że jej mama wreszcie po nią przyjdzie. Nic z tych rzeczy. Kiedy postawiłam blachę z jedzeniem na stole, córka sąsiadki bez pytania wdrapała się na krzesło męża, złapała za widelec i zakomunikowała, że ona też jest głodna i zje z nami, bo jej mama powiedziała, że dzisiaj nie robi kolacji, bo nie chce jej się stać przy kuchni. W tym momencie po prostu zaniemówiłam i zbaraniałam. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy z czystej wściekłości. To nie jest kwestia żałowania dziecku jedzenia, ale totalnego braku wychowania i jakichkolwiek manier. Ta mała pchała się na naszą prywatną, rodzinną kolację, podczas gdy jej matka siedziała piętro wyżej, mając święty spokój. Spojrzałam na męża, który tylko wymownie pokręcił głową. Jak asertywnie odmówić sąsiadce i wyznaczyć granice w relacjach? Zabrałam talerz sprzed nosa Łucji, wstałam od stołu i powiedziałam jej prosto z mostu, ale spokojnym głosem, że na dzisiaj koniec zabawy. Powiedziałam, że to jest nasz czas rodzinny, jemy kolację sami i ma natychmiast wracać do swojej mamy, bo jest już bardzo późno. Dziewczynka zrobiła wielkie oczy, ostentacyjnie trzasnęła drzwiami i poszła na górę. Nie minęło pięć minut, a mój telefon dosłownie eksplodował od SMS-ów od Pauliny. Sąsiadka naskoczyła na mnie, pytając, jak mogłam wyprosić jej biedne dziecko z domu i żałować małej zapiekanki. Do teraz trzęsą mi się ręce, kiedy o tym myślę. Jak można mieć w sobie tyle bezczelności i roszczeniowości? Uważam, że miałam pełne prawo wyznaczyć granice i zacząć asertywnie odmawiać, bo podrzucanie dzieci znajomym w wakacje stało się na naszym osiedlu jakąś chorą normą. Nie jestem darmową nianią ani jadłodajnią dla cudzych dzieciaków. Dzisiaj połowa sąsiadek patrzy na mnie wilkiem, jakbym zrobiła małej krzywdę, a ja po prostu chciałam zjeść kolację we własnym domu z mężem i synem. Co o tym myślicie, drogie mamy? Czy ja naprawdę przesadziłam, czy to dzisiejsi rodzice totalnie stracili klasę i poczucie obciachu? Pozdrawiam Was serdecznie, Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
Wstydliwa wpadka na all inclusive. „Kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą. Wszyscy się gapili”
Przeżyłam wczoraj tak potworne, publiczne upokorzenie, że do teraz na samą myśl pieką mnie policzki ze wstydu. Wszystko przez moją własną niewiedzę i, nie ukrywajmy, totalne rozluźnienie wakacyjne mojego syna.
Droga Redakcjo, piszę do Was jeszcze z pokoju hotelowego w słonecznej Turcji, bo muszę natychmiast wyrzucić z siebie te emocje, zanim po prostu pęknę z nerwów. Mam na imię Magda, jestem mamą 9-letniego Igora i razem z mężem ciężko harowaliśmy cały rok, żeby zafundować sobie luksusowe wczasy w pięciogwiazdkowym hotelu z opcją all inclusive. Wszystko miało być idealnie − baseny, palmy, pyszne jedzenie i święty spokój. Zamiast tego zaliczyłam taką wpadkę towarzyską, że mam ochotę do końca wyjazdu zamawiać posiłki wyłącznie do pokoju. Cała akcja rozegrała się podczas wieczornej, uroczystej kolacji. Cały dzień spędziliśmy na plaży i przy zjeżdżalniach, więc wszyscy byliśmy mocno zmęczeni i głodni. Szybko skoczyliśmy do pokoju, żeby się ogarnąć. Ja założyłam lekką sukienkę, mąż jakieś dżinsowe spodnie i koszulkę, a Igor uznał, że nie będzie się przebierał, bo zaraz po jedzeniu i tak wraca z chłopakami na wieczorne animacje przy basenie. Zszedł do restauracji tak, jak stał − w koszulce polo i swoich jaskrawych, neonowych kąpielówkach, w których godzinę wcześniej pluskał się w wodzie. Oczywiście szorty były już suche, więc pomyślałam, że przecież nikomu to nie będzie przeszkadzać. W końcu jesteśmy w kurorcie, a nie na dworze królewskim. Jakże mocno się pomyliłam. Zasady savoir-vivre w hotelowej restauracji − kelner podszedł z serwetą Gdy tylko przekroczyliśmy próg eleganckiej, klimatyzowanej sali z białymi obrusami, poczułam na sobie wzrok kierownika sali. Turyści z Niemiec i Anglii siedzieli poubierani jak na galę − panie w szpilkach, panowie w długich spodniach i lnianych koszulach. Poczułam lekki dyskomfort, ale twardo szliśmy w stronę bufetu. Nie zdążyliśmy jednak nawet nałożyć pierwszego kawałka arbuza, gdy drogę zaszedł nam wysoki, nienagannie ubrany kelner. Spojrzał na mojego syna z taką miną, jakby Igor co najmniej wszedł tam z wielkim błotem na butach. W tym momencie kelner zasłonił mojego syna dużą serwetą, którą trzymał w ręku. Zrobił to niezwykle sprawnie, ale też na tyle teatralnie, że połowa stolików wokół nas natychmiast przerwała jedzenie i zaczęła się na nas gapić. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy, a żołądek kurczy się w ułamku sekundy. Kelner z kamienną twarzą, posługując się łamanym angielskim, zakomunikował nam, że w tym hotelu obowiązuje surowy dress code, a restauracja to nie jest przedłużenie plaży ani basenu. Powiedział, że panowie, nawet ci najmłodsi, muszą mieć zakryte nogi i odpowiedni strój, a chodzenie w kąpielówkach przy jedzeniu jest skrajnym nietaktem. Jak uniknąć kompromitacji w hotelowej restauracji? Myślałam, że zapadnę się pod ziemię ze wstydu. Mój mąż zaczął się czerwienić ze złości, a Igor patrzył na nas wystraszonym wzrokiem, zupełnie nie rozumiejąc, co takiego strasznego zrobił. Kelner jednak nie ustępował. Zamiast kazać nam wyjść i psuć nam wieczór, zaproponował serwetę do owinięcia się w pasie dla młodego. Igor musiał uwiązać sobie tę wielką, białą płachtę wokół bioder jak jakąś spódnicę i w takim stroju, pod czujnym okiem rozbawionych obcokrajowców, maszerować przez całą salę do naszego stolika. Wszyscy wokół szeptali. Czułam się jakbym, urwała się z choinki w cywilizowanym miejscu. Najgorsze, że ten kelner miał absolutną rację. Po powrocie do stolika i szybkim przeanalizowaniu sytuacji dotarło do mnie, jak bardzo daliśmy plamę. Przy wejściu do restauracji wisiała przecież wielka, wyraźna tabliczka z przekreślonym strojem kąpielowym i klapkami, której w pośpiechu po prostu nie zauważyliśmy. Uznałam bezmyślnie, że skoro zapłaciliśmy gigantyczne pieniądze za opcję all inclusive, to wolno nam wszystko i nikt nie będzie nam dyktował, w czym ma chodzić nasze dziecko. „Zafundowałam dziecku ogromny stres” Ta sytuacja dała mi potężną lekcję pokory. Wakacje w luksusowym kurorcie wcale nie zwalniają nas z podstawowej kultury osobistej. Bufet szwedzki to nie jest bar z zapiekankami przy plaży w Mielnie, tylko miejsce, gdzie obowiązują pewne standardy. Przez naszą ignorancję zafundowałam własnemu dziecku ogromny stres, bo młody spędził całą kolację ze spuszczoną głową, bojąc się wstać po dokładkę deseru, żeby ta nieszczęsna serweta mu się nie odwiązała. Mój mąż uważa, że obsługa hotelu przesadziła i była zbyt sztywna, ale ja uważam, że uratowali nas przed jeszcze większym obciachem, bo przynajmniej nie wywalili nas z sali. Od tamtego wieczoru Igor na każdą kolację schodzi już wyłącznie w długich, eleganckich spodniach chinosach, a my z mężem trzy razy sprawdzamy, czy nasze stroje są odpowiednie. Drogie mamy, piszę ten list ku przestrodze dla Was wszystkich, które pakujecie walizki na letnie urlopy. Przypilnujcie ubrań swoich facetów i dzieciaków na wieczorne wyjścia, bo chwila nieuwagi może zamienić wymarzony relaks w prawdziwy koszmar towarzyski. Pozdrawiam serdecznie całą redakcję, Magda Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Państwo młodzi chcieli zaoszczędzić na menu dla dzieci. „Gdy zobaczyłam, co córka dostała zamiast rosołu, zaniemówiłam”
Sama organizowałam ślub kilka lat temu i wiem, ile kosztuje tak zwany talerzyk. Jednak to, co odwinęła moja kuzynka w minioną sobotę, totalnie przekroczyło wszelkie granice przyzwoitości. Państwo młodzi postanowili bezczelnie zaoszczędzić na menu dla dzieci, a ja na własne oczy zobaczyłam, że dzieci traktuje się jak intruzów gorszego sortu.
Zaczęło się od tego, że na stołach dla dorosłych pojawiły się piękne, parujące wazy z pachnącym, domowym rosołem z makaronem. Zapach rozniósł się po całej sali, a moja Gabrysia, która uwielbia rosół i potrafi zjeść dwa talerze naraz, aż zacierała rączki z głodu. Cierpliwie czekaliśmy, aż kelnerzy obsłużą nasz stolik. Kiedy młody chłopak z obsługi podszedł do mojej córeczki, zamiast głębokiego talerza i chochli z zupą, postawił przed nią coś, na widok czego po prostu zaniemówiłam i zbaraniałam. Jedzenie dla dzieci na weselu − co podano najmłodszym zamiast rosołu Na małym, plastikowym talerzyku z motywem z bajki leżała... garść zimnych, twardych jak podeszwa frytek z głębokiego zamrażalnika, polana najtańszym, kwaśnym ketchupem z marketu. Obok leżały dwa blade, ledwo podgrzane parówkowe paluszki, z których łuszczyła się sztuczna skórka. To było wszystko. Żadnej zupy, żadnego warzywa, nic ciepłego i pożywnego dla rosnącego dzieciaka, który spędził dwie godziny w kościele i był po prostu potwornie głodny. Spojrzałam na ten talerz, potem na uradowanych dorosłych siorbiących gorący, esencjonalny rosół z lubczykiem, i poczułam, jak krew uderza mi do głowy z wściekłości. Moja córka spojrzała na mnie i zapytała ze smutkiem, dlaczego ona nie dostała rosołku jak tata, tylko takie brzydkie parówki, których nawet w domu nie chcemy jeść. Poczułam tak potworny żal i wstyd za moją kuzynkę, że odebrało mi mowę. Zawołałam kelnera i zapytałam grzecznie, czy to nie jest jakaś pomyłka i czy moja córka może dostać normalną porcję zupy, nawet jeśli mam za nią dopłacić z własnej kieszeni. Chłopak zmieszał się okropnie, zaczął przepraszać i wyznał po cichu, że państwo młodzi zrezygnowali z pełnego menu dziecięcego i zamówili pakiet fast food, a kuchnia wydała dokładnie tyle porcji, ile było na liście. Koszt talerzyka na weselu − ile młoda para oszczędza na dzieciach W tym momencie panna młoda, moja kuzynka, zauważyła, że macham na obsługę i podeszła do naszego stolika. Zamiast obrócić sytuację w żart albo wykazać się odrobiną empatii, naskoczyła na mnie przy innych gościach. Powiedziała, że dzieci i tak nie jedzą rosołu, tylko biegają, marudzą i wszystko zostawiają na talerzach, więc po co miała płacić dwieście złotych za pełną porcję obiadową dla pięciolatki. Stwierdziła, że frytki i parówki to przysmak każdego malucha, a ja po prostu szukam dziury w całym i robię dramaty z niczego. Słuchałam tego i nie wierzyłam własnym uszom. Przecież w kopercie daliśmy z mężem kwotę, która z nawiązką pokrywała koszty naszej trójki, i to w wersji luksusowej. Moja teściowa, która siedziała obok, zrobiła się czerwona jak burak i zaczęła mnie uciszać, żeby nie robić obciachu przy rodzinie, ale ja nie zamierzałam udawać, że wszystko jest w porządku. To było po prostu jawne i bezczelne skąpstwo kosztem bezbronnych dzieciaków, które przez resztę wieczoru były głodne i rozdrażnione. Atrakcje dla dzieci na weselu a brak szacunku dla najmłodszych Najgorsze było to, że na całym weselu było kilkanaścioro dzieci i wszystkie dostały ten sam podły zestaw. Rodzice po cichu klęli pod nosem, dzielili swoje dorosłe porcje schabu i dewolajów na pół, żeby nakarmić maluchy, bo te chińskie parówki i zimne frytki nadawały się wyłącznie do kosza na śmieci. Około godziny dwudziestej pierwszej, kiedy dzieciaki opadły z sił z głodu i zmęczenia, panna młoda była wielce zdziwiona, że nikt nie chce bawić się przy jej drogim DJ-u, a rodzice jeden po drugim pakują się i uciekają do domów. Skończyło się na tym, że o dwudziestej drugiej spakowaliśmy Gabrysię do auta, po drodze zaliczyliśmy całodobową stację benzynową, żeby kupić małej ciepłą zapiekankę, bo płakała, że burczy jej w brzuszku. Czuję ogromny niesmak i żal do kuzynki. Uważam, że jak kogoś nie stać na godne ugoszczenie dzieci na weselu, to powinien wprost napisać na zaproszeniach, że impreza jest tylko dla dorosłych, a nie robić z ludzi idiotów i karmić ich dzieci odpadkami za grube tysiące z kopert. Dzisiaj w mojej rodzinie wszyscy mają do mnie pretensje, że jestem niewdzięczna i roszczeniowa, a ja uważam, że miałam pełne prawo bronić swojej córeczki. Co o tym myślicie, drogie mamy? Czy ja przesadzam, czy to dzisiejsze panny młode totalnie straciły klasę? Pozdrawiam, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mama poszła na chwilę do sąsiadki po cukier i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero podczas remontu naszej starej altany”
Matka: „Zapytałam 8-letnią córkę sąsiadki, dlaczego przychodzi do nas codziennie o 12. Odpowiedź mnie osłabiła”
Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo wciąż zbieram szczękę z podłogi po tym, co usłyszałam kilka dni temu od córki mojej sąsiadki z naprzeciwka. Muszę się tym z kimś podzielić, bo moje koleżanki twierdzą, że powinnam zrobić awanturę, a ja sama już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
Sytuacja jest absurdalna. Mam na imię Marlena, jestem mamą 7-letniego Antka i od roku mieszkamy na nowym osiedlu. Za ścianą mieszka Paulina z mężem i 8-letnią córką Lenką. Dziewczynka jest super − mądra, gadatliwa, bawi się z moim młodym na placu zabaw. No żyć nie umierać, sąsiedzka sielanka. Wszystko było super do momentu, gdy zaczęły się wakacje. Dziecko sąsiadki na obiedzie − dlaczego codziennie puka do moich drzwi? Nagle, od jakichś trzech tygodni, zaczął się dziwny rytuał. Codziennie, dosłownie równo z wybiciem godziny 12:00, rozlegał się dzwonek do drzwi. W progu stawała Lenka. Na początku myślałam, że to zwykłe dziecięce nudy. Wchodziła, bawili się z Antkiem, a że ja o tej porze zawsze podaję młodemu obiad, to z czystej gościnności proponowałam jej talerz zupy czy naleśnika. Dziewczynka nigdy nie odmawiała. Wsuwała wszystko, aż jej się uszy trzęsły, dziękowała i po godzinie wracała do siebie. Po dwóch tygodniach zaczęło mnie to jednak trochę zastanawiać. Rozumiem, raz czy dwa zjeść u kogoś, ale codziennie? Pomyślałam, że może u nich w domu się nie przelewa, albo Paulina ma jakiś ciężki czas w pracy. Zaczęłam mieć wyrzuty sumienia, że może powinnam jakoś pogadać z sąsiadką, zaoferować pomoc, bo przecież nikt nie wysyła dziecka do obcych ludzi na jedzenie bez ważnego powodu. Sekret małej Lenki W zeszły czwartek zrobiłam kopytka z sosem. Lenka znowu zapukała o 12:00. Usiadła przy stole, dostała swoją porcję i wcinała z takim zachwytem, jakby jadła w restauracji z gwiazdką Michelin. Pomyślałam, że to idealny moment, żeby podpytać ją delikatnie, o co tu właściwie chodzi. Nie chciałam wyjść na skąpiradło, któremu żal talerza klusek, ale ciekawość po prostu mnie zżerała od środka. Usiadłam obok niej, nalałam nam kompotu i zapytałam najbardziej ciepłym głosem, na jaki było mnie stać, dlaczego właściwie odwiedza nas codziennie dokładnie o tej samej porze. Pomyślałam, że może mama pracuje na nocki i odsypia, albo po prostu mała nie lubi siedzieć sama. Odpowiedź Lenki po prostu zwaliła mnie z nóg. Dziewczynka przełknęła kopytko, spojrzała na mnie tymi swoimi wielkimi, szczerymi oczami i palnęła z pełną powagą, że mama jej tak kazała. Powiedziała, że jej mamusia rano wprost jej zakomunikowała, że dzisiaj znowu potwornie nie chce jej się stać przy garach i gotować w taki upał. Dodała, że mama wysłała ją do mnie, bo ciocia Marlena zawsze robi pyszne, domowe obiady i na pewno nie pożałuje koleżance syna jednego talerza. Darmowe obiady na wakacjach: sąsiedzkie pasożytnictwo? Gdy to usłyszałam, dosłownie mnie zatkało. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Oczami wyobraźni zobaczyłam moją sąsiadkę, która w tym czasie prawdopodobnie leży sobie na kanapie z maseczką na twarzy i ogląda serial, podczas gdy ja co rano pocę się w kuchni, żeby moje dziecko zjadło coś pełnowartościowego. Najgorsze jest to, że Paulina nigdy słowem nie wspomniała o tej sytuacji. Nie napisała głupiego SMS-a z zapytaniem, czy Lenka nie robi kłopotu, nie przyniosła nawet paczki ciastek w podziękowaniu. Po prostu bezczelnie uznała, że ma darmowy catering dla dziecka na całe lipcowe wakacje, bo sąsiadka zza ściany i tak przecież gotuje dla swojego syna. Z jednej strony jest mi potwornie żal tej małej. Lenka nie jest niczemu winna, to cudowny dzieciak i przecież nie odmówię jej jedzenia, skoro już u mnie siedzi. Z drugiej strony czuję się po prostu potraktowana jak darmowa jadłodajnia i totalnie wykorzystana. Jak mam teraz zareagować? Powinnam iść do Pauliny i pogadać z nią prosto z mostu, czy po prostu od jutra przestać otwierać drzwi o godzinie 12:00? Doradźcie coś, bo ta sytuacja normalnie mnie osłabiła. Pozdrawiam serdecznie, Marlena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Sprzedawczyni z Rossmanna ujawnia, jaki typ rodzica wywołuje u niej ciarki. „Żal mi ich dzieci”
„Mąż żalił się mamusi, że potyka się o pieluchy, Oliwka płacze, a ja tylko leżę”. Gdy teściowa przyszła w odwiedziny, prawda wyszła na jaw
„Usłyszałam, jak Szymon mówi teściowej przez telefon, że całymi dniami nic nie robię, a on po pracy potyka się o brudne pieluchy i sam musi podgrzewać sobie kiełbasę na kolację. Byłam wściekła, ale to, co wydarzyło się godzinę później, kompletnie ścięło mnie z nóg” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwsze tygodnie po porodzie to dla wielu rodzin czas ogromnych zmian. Brak snu, zmęczenie i nowe obowiązki potrafią wystawić nawet najlepszy związek na próbę. Nasza czytelniczka przyznaje, że po narodzinach drugiego dziecka czuła się coraz bardziej samotna i niezrozumiana. „Byłam sama z dwójką maluchów” Dzień dobry, mam 1,5-miesięczną córeczkę Oliwkę i trzyletniego synka Kacperka, który dopiero od września zacznie chodzić do przedszkola. Nadal dochodzę do siebie po porodzie, a większość dnia spędzam sama z dziećmi. Na mojej głowie jest praktycznie wszystko: karmienie, usypianie, pranie, gotowanie, sprzątanie i organizowanie czasu Kacperkowi. Mąż wraca z pracy zmęczony i od progu powtarza, że potrzebuje odpoczynku. Ja najwyraźniej nie. „Usłyszałam rozmowę, której nie powinnam słyszeć” Kilka dni temu usłyszałam, jak dzwoni do swojej mamy. Żalił się, że „ja tylko leżę i pachnę”, a Oliwka ciągle płacze. Mówił, że po pracy musi jeszcze wszystko ogarniać, robić sobie kolację, że wszędzie są pieluchy. Stałam w kuchni z dzieckiem na rękach i nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. Byłam zła i zwyczajnie mi przykro. Godzinę później teściowa pojawiła się u nas bez zapowiedzi. Weszła do domu i od razu zobaczyła mnie w poplamionej koszulce, z córką na rękach i Kacperkiem ciągnącym mnie za nogawkę. Spojrzała na stertę prania, na niepozmywane naczynia i na syna siedzącego z telefonem w ręku. Wtedy wszystko stało się jasne. Zobacz też: „Mąż zasnął na kanapie, a ja podejrzałam, co oglądał na Netflixie. To był koniec naszej rodziny” „Pierwszy raz stanęła po mojej stronie” Teściowa odwróciła się do męża i powiedziała, że zachowuje się jak panisko, a nie jak ojciec dwójki dzieci. Kazała mu wstać z kanapy, wykąpać syna i zacząć wreszcie pomagać w domu. Sama zakasała rękawy, wzięła Oliwkę i kazała mi iść wziąć prysznic. Przyznam, że aż mnie zatkało. Nie spodziewałam się, że to właśnie ona, a nie moja własna mama, stanie po mojej stronie. Tamtego dnia po raz pierwszy od dawna poczułam, że ktoś naprawdę mnie widzi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Młode mamy w połogu potrzebują przede wszystkim odpoczynku, zrozumienia i realnego wsparcia. Opieka nad noworodkiem i starszym dzieckiem to praca na pełen etat – i to wykonywana bez przerw oraz wolnych weekendów. W takich chwilach ogromne znaczenie ma nie ocenianie, lecz wspólne dzielenie się obowiązkami i uważność na potrzeby świeżo upieczonej mamy. Czytaj także: „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
Z all inclusive w Turcji wróciła „skompromitowana”. „Po tym, co zrobiła teściowa, kelner aż zaniemówił, a dzieci stanęły jak wryte”
Wyjazdy all inclusive mają jedną wielką zaletę – nikt nie musi gotować ani martwić się o jedzenie. Bufety uginają się od potraw, a każdy może nałożyć na talerz tyle, ile ma ochotę. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że podczas rodzinnych wakacji w Turcji najbardziej zapamiętała nie piękne plaże, lecz zachowanie swojej teściowej w hotelowej restauracji.
Choć w wielu hotelach goście mogą korzystać z bogatego bufetu bez ograniczeń, zwykle obowiązuje jedna zasada – jedzenia nie wolno wynosić z restauracji. Nie wszyscy turyści zdają sobie z tego sprawę albo po prostu uznają, że skoro zapłacili za pobyt, to mogą robić, co chcą. „Na początku myślałam, że to żart” Dzień dobry, do dziś robi mi się gorąco na samo wspomnienie tamtej kolacji. Pojechaliśmy do Turcji z mężem, dwójką dzieci i teściową. Był to jej pierwszy pobyt w hotelu all inclusive, więc wszystko ją zachwycało. Pierwszego dnia chodziła po restauracji i powtarzała, że „takiego jedzenia to w życiu nie widziała”. Drugiego dnia zauważyłam, że do kolacji wzięła ze stołu kilka papierowych serwetek i schowała je do torebki. Nie zwróciłam na to większej uwagi. Pomyślałam, że może chce mieć je dla wnuków. Bardzo się pomyliłam. „Babciu, po co chowasz te bułki?” Pod koniec kolacji teściowa zaczęła rozglądać się na boki. Potem zupełnie spokojnie wzięła dwie bułki, kilka plasterków sera, banany i jabłka. Wszystko zaczęła wkładać do swojej dużej plażowej torby. Moja pięcioletnia córka patrzyła na to z szeroko otwartymi oczami. W pewnym momencie głośno zapytała: „Babciu, po co chowasz te bułki?”. Teściowa nawet się nie speszyła. Odpowiedziała: „Na jutro. Po co mamy kupować coś na plaży, skoro tutaj dają za darmo?”. Myślałam, że na tym się skończy. Niestety nie. Teściowa wyjęła z torebki dwa woreczki śniadaniowe i powiedziała do dzieci: „Każde bierze po dwa rogaliki. Do plecaków. Będzie na później”. Dzieci spojrzały najpierw na mnie, potem na ojca. Nie wiedziały, co zrobić. Czułam, że policzki robią mi się czerwone. „Kelner podszedł i zamilkł” Całą sytuację zauważył jeden z kelnerów. Podszedł do naszego stolika i bardzo grzecznie powiedział po angielsku, że jedzenia nie można wynosić z restauracji. Przetłumaczyliśmy jej jego słowa. Teściowa spojrzała na niego, jakby właśnie powiedział największą głupotę świata. „Jak to nie można? Przecież zapłaciliśmy za all inclusive”. Kelner próbował jeszcze coś wyjaśnić. Teściowa otworzyła torbę, pokazała zawartość i powiedziała głośno: „To są dwie bułki i kilka owoców. Hotel zbankrutuje?”. Kelner dosłownie zaniemówił, chociaż i tak jej nie rozumiał. Stał przez chwilę i chyba nie wiedział, co odpowiedzieć. Moje dzieci stanęły jak wryte. Mąż udawał, że bardzo interesuje go deser. Ja marzyłam tylko o tym, żeby zniknąć. „Najgorsze było to, że ona naprawdę nie widziała problemu” Wieczorem próbowałam spokojnie wytłumaczyć teściowej, że w wielu hotelach obowiązuje zakaz wynoszenia jedzenia z restauracji. Usłyszałam tylko: „Ja nie będę kupowała dziecku banana za pięć euro, skoro tu leżą całe kosze”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak coś innego. Ona naprawdę była przekonana, że zachowała się rozsądnie. Do dziś nie wiem, co bardziej mnie zawstydziło – sama sytuacja czy fakt, że później przez cały wyjazd opowiadała innym Polakom, jaki to znalazła „sprytny sposób” na oszczędzanie. Komentarz redakcji W większości hoteli all inclusive goście mogą korzystać z posiłków i napojów bez dodatkowych opłat, jednak zasady dotyczące wynoszenia jedzenia z restauracji ustala każdy obiekt indywidualnie. Często zakaz ma związek z kwestiami sanitarnymi oraz bezpieczeństwem żywności – hotel nie odpowiada za produkty przechowywane poza restauracją. Jeśli planujemy zabrać owoce lub przekąski dla dzieci, najlepiej wcześniej zapytać obsługę, czy jest to dozwolone. Pozwala to uniknąć niepotrzebnych nieporozumień i niezręcznych sytuacji podczas rodzinnego wypoczynku. Czytaj także: „Wszyscy śmiali się z naszej rodziny na all inclusive w Chorwacji. Kelner wręczył mojemu mężowi męskie spodnie i skwitował: Polacy” Rezydentka ostrzega rodziców jadących na all inclusive. „Dają się naciąć i tracą pieniądze, a my mamy związane ręce” „Pozwalam dziecku chodzić za potrzebą do morza, nie będę wydawać 5 zł. Po tym, co usłyszałam od obcej kobiety, długo nie mogłam dojść do siebie”
„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
„Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam jeszcze, co wydarzy się później. Kilka dni po ich przyjeździe do Krynicy Morskiej pojawili się tam wieloletni przyjaciele moich teściów. Przyjechali ze swoją wnuczką, sześcioletnią Hanią. Dziewczynki ponoć od razu się polubiły. Julka opowiadała później, że razem budowały zamki z piasku, bawiły się na placu zabaw i wieczorami wymyślały różne zabawy. Cieszyłam się, że poznała kogoś nowego i że dobrze spędza czas. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że ta znajomość stanie się powodem całej awantury. „Mieli ją przywieźć do domu” Z góry było ustalone, że są w Krynicy tydzień. My kilka dni po ich powrocie mieliśmy jechać do Turcji na wczasy, więc wszystko było ustalone. Miałam jeszcze mieć czas na zrobienie prania itd. Tego dnia przygotowałam obiad, czekałam na córkę. W pewnym momencie zobaczyłam samochód teściów pod domem. Wyszli sami. Pomyślałam, że może Julka śpi w aucie. Podeszłam bliżej. Samochód był pusty. Zapytałam: „Gdzie jest Julka?”. Teściowa odpowiedziała spokojnie: „Została jeszcze kilka dni nad morzem”. Do dziś pamiętam, jak zareagowałam. Jak serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. „Podjęli decyzję za mnie” Okazało się, że ci znajomi teściów zostawali jeszcze kilka dni w Krynicy i zaproponowali, żeby Julka została razem z Hanią. Dziewczynki bardzo się ze sobą zżyły, a teściowie uznali, że szkoda przerywać im zabawę. Tylko że nikt nie zapytał mnie, czy się na to zgadzam. Nikt nie zadzwonił. Nikt nie powiedział: „Mamy taki pomysł, co ty na to?”. Po prostu zdecydowali. Zaczęłam wtedy na nich krzyczeć, zaczęłam płakać, no jak szalona się zachowywałam. Prawie się osunęłam na ziemię, resztki energii wpakowałam w ustanie o własnych siłach. A teściowa tylko powtarzała: „Nie przesadzaj. Ona jest szczęśliwa. Przecież nic złego się nie dzieje”. Tylko że dla mnie właśnie coś się wydarzyło. Znowu poczułam, że moje zdanie jako mamy nie ma dla nich większego znaczenia. Wiem, że wiele osób powie: „Przecież Julce nic się nie stało, była z dziadkami, miała świetną zabawę”. Ale tak naprawdę została z obcymi dla mnie ludźmi. Więc chodzi o bezpieczeństwo, a chodzi też o granice. O ustalenia. Najbardziej boli mnie to, że ta sytuacja wpisuje się w coś, co trwa od lat. Oni często uważają, że wiedzą lepiej ode mnie, bo wychowali własne dzieci. Wszystko się dobrze skończyło, pojechaliśmy po Julkę następnego dnia i potem się szykowaliśmy na Turcję, ale i tak najadłam się tyle strachu, że nikt tego nie zrozumie, kto tego nie przeżył. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Relacja dziadków z wnukami może być niezwykle cenna, a wspólne wyjazdy często budują wyjątkową więź. Jednocześnie bliskość nie oznacza przejęcia roli rodziców – to oni ustalają najważniejsze zasady i podejmują decyzje dotyczące dziecka. W sytuacjach takich jak przedłużenie wyjazdu czy zmiana wcześniejszych ustaleń kluczowa jest rozmowa i zgoda rodziców. Nawet jeśli intencją dziadków jest sprawienie dziecku radości, działanie bez porozumienia może zostać odebrane jako przekroczenie granic. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”