„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
„Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mówimy – mówi Justyna. To proste zdanie nagle zmienia perspektywę. Bo jeśli same żyjemy w biegu, ciągle zajęte, zmęczone, przeciążone – to właśnie to pokazujemy naszym dzieciom jako „normalność”. I trudno wtedy oczekiwać, że nauczą się czegoś innego. „Co tak siedzisz?” – zdanie, które zostaje w ciele Justyna wraca też do doświadczeń z domu rodzinnego. Do zdania, które wiele kobiet zna aż za dobrze: „Co tak siedzisz?”. Odpoczynek nie był czymś oczywistym. Trzeba było coś robić, być zajętą, nie „marnować czasu” do tego stopnia, że samo siedzenie budziło dyskomfort. – Jak ktoś wchodził do domu, a ja siedziałam, to wstawałam i udawałam, że coś robię – opowiada. Dziś robi coś zupełnie odwrotnego. Potrafi powiedzieć dzieciom wprost: „odpoczywam”. I to dla nich nie jest nic dziwnego. Może właśnie dlatego, że nie muszą się tego oduczać. A jeśli nie chcemy już wracać do tego życia? Jest w tej rozmowie moment, który brzmi jak przełom. – Bałam się, że jak się zatrzymam, to nie będę umiała wrócić do tego kołowrotka. I wtedy pomyślałam: to jest jakaś paranoja. Bo co właściwie oznacza ten lęk? Że odpoczniemy i… nie będziemy chciały już żyć tak jak wcześniej? Może właśnie o to chodzi. Może zatrzymanie nie jest po to, żeby na chwilę złapać oddech i wrócić do tego samego tempa. Tylko po to, żeby zobaczyć, czy to tempo w ogóle było nasze. Może nie trzeba czekać, aż coś „pęknie” Ta rozmowa nie daje prostych odpowiedzi. Ale zostawia z czymś ważnym – z pytaniem, które trudno zignorować: „Czy naprawdę musimy czekać, aż coś nas zatrzyma?”. A może można wcześniej, bez bólu. Zatrzymaj się na chwilę i sprawdzić, czy jeszcze masz w sobie przestrzeń na siebie. Cały podcast do obejrzenia na YouTube Mamotoja.
„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.
Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Wypalone macierzyństwem. Dlaczego matki cierpią w ciszy?
Macierzyństwo potrafi wypalić jak najcięższa praca, a jednak wciąż boimy się o tym mówić. Za poczuciem winy i maską uśmiechu kryją się historie tysięcy kobiet, które nie mają już siły.
Byłam pewna, że dam radę. Że macierzyństwo, nawet w trudnych momentach, zawsze będzie źródłem siły i sensu. Tymczasem pewnego dnia obudziłam się i nie miałam siły wstać z łóżka. Nie chodziło o bezsenność czy przeziębienie. To było coś głębszego – jakby ktoś wyciągnął ze mnie całą energię. I wtedy po raz pierwszy pomyślałam: jestem wypalona. Wypalona macierzyństwem. Temat, którego się wstydzimy O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głośno. Mamy raporty, badania, kampanie społeczne. Możemy przyznać, że praca nas przerosła i potrzebujemy przerwy. Ale czy któraś matka odważyła się powiedzieć: „Nie daję już rady. Macierzyństwo mnie wypaliło”? To wciąż tabu. Bo przecież matka powinna kochać bezwarunkowo, być cierpliwa, uśmiechnięta, wdzięczna za każdy dzień. A jeśli mówi inaczej – od razu pojawia się etykietka: wyrodna, niewdzięczna, egoistka. Dlatego milczymy. I to milczenie boli bardziej niż zmęczenie. Magda: „Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował” Magda jest mamą trójki dzieci. Działa na autopilocie i coraz częściej łapie się na tym, że nic nie sprawia jej radości. Jej historia pokazuje codzienne przeciążenie i brak wsparcia, które prowadzą do cichego wypalenia. – Mam wrażenie, że od pięciu lat nie spałam spokojnie ani jednej nocy. Rano działam jak robot – śniadanie, przedszkole, szkoła, praca, zakupy, kolacja, kąpiel. Wieczorem padam na sofę, a w głowie wciąż mam listę zadań. Kiedyś lubiłam się malować, spotykać z koleżankami. Dziś nawet nie wiem, co lubię. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie pyta, jak ja się czuję. Słyszę tylko: ‘dzieci są zdrowe, dom stoi, to czego chcesz więcej?’. A ja czasem chciałabym tylko, żeby ktoś się mną zaopiekował, choć przez chwilę. Jak psychologia definiuje wypalenie macierzyńskie? Psycholożka Wiktoria Król podkreśla, że samo pojęcie „wypalenie macierzyńskie” nie funkcjonuje w oficjalnej klasyfikacji medycznej. – Traktujemy je jako stan, a nie chorobę, ale stan, który może prowadzić np. do depresji. Już wiemy, że podobnie jak wypalenie zawodowe, staje się bardzo ważnym terminem określającym problem, który rozwija się w związku ze zmianami społecznymi, kulturowymi i psychicznymi – mówi ekspertka. Dodaje, że wypalenie różni się od zwykłego zmęczenia tym, że trwa długo i nieprzerwanie. – Zmęczenie to naturalny element codzienności mamy. Wypalenie oznacza, że kobieta nie ma już siły, by mierzyć się z zadaniami wobec dziecka. Karolina: „Pod spodem czuję się jak wypalona zapałka” – Zostałam sama w ciąży. Na początku mobilizowało mnie to, że muszę być dzielna dla córki. Ale po dwóch latach ciągłej walki – o pieniądze, o żłobek, o energię – czuję, jakbym już nie miała siły. Najgorsze są wieczory. Córka śpi, a ja siedzę na kanapie i mam pustkę w środku. Zdarza się, że płaczę bez powodu. Potem wstaję rano i zakładam maskę: uśmiech, cierpliwość, dobra zabawa. Ale pod spodem czuję się jak wypalona zapałka. Nikt nie przygotował mnie na to, że macierzyństwo może tak boleć samotnością. Karolina to jedna z tysięcy kobiet, które dźwigają samotne macierzyństwo. Jej opowieść pokazuje, jak mocno poczucie izolacji i brak partnera potęgują wypalenie. Jak rozpoznać pierwsze sygnały? – Przede wszystkim przewlekłe zmęczenie, ciągłe poczucie wyczerpania psychicznego i fizycznego. Kobiety często mówią: „czuję się jak wypluty balon, jak cień samej siebie”. Dochodzi utrata zainteresowań i ogólnej radości, poczucie przytłoczenia i częste zmiany nastrojów. Typowe są też problemy ze snem i apetytem, wycofanie z życia społecznego, izolowanie się od dziecka – wylicza psycholożka. Ewa: „Udaję przed wszystkimi, że daję radę” – Zawsze byłam cierpliwa, spokojna. Wydawało mi się, że wychowanie córki będzie naturalne. Aż stała się nastolatką i nagle wszystko się rozsypało. Córka zamknęła się w pokoju, przestała ze mną rozmawiać. Każde nasze spotkanie kończy się kłótnią. W pracy mam projekty, które mnie przerastają, w domu mur nie do przebicia. Zdarza się, że siedzę w samochodzie przed blokiem i nie mogę zebrać się, by wejść do środka. Udaję przed wszystkimi, że daję radę, ale w środku czuję tylko pustkę i wściekłość. Ewa, mama nastolatki, doświadcza wypalenia innego rodzaju – nie tyle wynikającego z opieki nad małym dzieckiem, ile z kryzysu w relacji i braku poczucia sensu. Skąd bierze się wstyd i poczucie winy? – Kobietom wciąż trudno przychodzi sięganie po pomoc, przyznanie się, że nie dają rady. To efekt wzorców kulturowych: „ja radziłam sobie sama” albo „inne matki dają radę”. Społecznie oczekuje się od kobiety, że będzie silna, piękna, kochająca i rozwijająca się zawodowo – dużo jak na jedną osobę – tłumaczy Wiktoria Król. Psycholożka dodaje, że matki często nadmiernie się krytykują i nie doceniają swojego wysiłku. – Pojawia się przekonanie: zawiodłam dziecko, jestem niewystarczająca. To rodzi poczucie winy i samotność. Konsekwencje wypalenia macierzyńskiego – Wypalenie, które nie jest leczone, może przerodzić się w depresję, ale też zaburzać więź między mamą a dzieckiem. Dziecko, którego potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane, w przyszłości może mieć trudności w relacjach. Dla kobiety to często poczucie niskiej wartości i przekonanie: „coś jest ze mną nie tak” – wyjaśnia psycholożka. Co możemy zrobić? – Odpowiedzią jest wspierająca, nieoceniająca rozmowa i zachęcanie do szukania profesjonalnej pomocy. Mamy powinny czuć, że nie są gorsze, jeśli proszą o wsparcie. Najgorsze, co może je spotkać, to poczucie opuszczenia w tak trudnej sytuacji – podkreśla Wiktoria Król. Ekspertka wskazuje też praktyczne kroki: proś o pomoc – to nie słabość, to siła, pozwól sobie na odpoczynek – dzieci potrzebują matki żywej, nie perfekcyjnej, mów głośno o swoich granicach – to daje przykład także dzieciom, nie bój się terapii czy grup wsparcia – rozmowa naprawdę leczy. Nie jesteś sama Historie Magdy, Karoliny i Ewy są różne, ale łączy je jedno: wypalenie macierzyńskie nie wybiera. Dotyka matek młodych i dojrzałych, w związkach i samotnych, spełnionych zawodowo i tych na urlopie wychowawczym. Dziś wiem jedno – nie jesteśmy wyjątkami. Wypalenie macierzyńskie to nie wstyd, tylko sygnał, że potrzebujemy zmiany. Nie czyni nas złymi matkami. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że jesteśmy ludźmi, którzy mają prawo do słabości. I wierzę, że im głośniej będziemy o tym mówić, tym mniej kobiet będzie cierpiało w ciszy.
Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu
Wybuchasz, gdy dziecko znów nie chce założyć butów? Myślisz tylko o tym, jak przetrwać dzień? To mogą być objawy wypalenia rodzicielskiego. Poznaj 6 sygnałów, których nie warto ignorować.
Rodzicielstwo to nie sprint, to triathlon, a Twój „trener” oczekuje, że będziesz robić wszystko naraz. Masz łączyć pracę, obowiązki domowe, a przy tym tworzyć magiczne chwile dla dzieci i budować najfajniejsze budowle z klocków. Dajesz z siebie wszystko, aż w końcu zapominasz o sobie. Bo w tym wyścigu łatwo przekroczyć własne granice. Wypalony rodzic to nie mit, a Ty możesz być jednym z nich. Sprawdź, czy te sygnały nie dotyczą także Ciebie. 1. Krzyk z byle powodu Nagle zmęczenie sprawia, że drobne rzeczy bardzo irytują, a taki stan trwa dłużej niż kilka dni. Każdy rozlany sok i kolejne „mamo” lub „tato” może was wyprowadzić z równowagi. Jeśli często zdarza się, że złościcie się z byle powodu, warto się nad tym zastanowić i poszukać pomocy. Poproście o wsparcie partnera, dziadków lub specjalistę. 2. Czuje złość na swoje dziecko To trudne, ale prawdziwe. Wypalony rodzic może odczuwać niechęć, a nawet złość do własnego dziecka – za to, że ciągle czegoś chce, że nie śpi, że płacze. To nie „zły rodzic”, to przemęczony człowiek, który potrzebuje skupić się na sobie. Ten punkt to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. 3. Zapomina o sobie Nie je, nie pije, nie odpoczywa, kiedy jego organizm o to prosi. A może nawet zapomina, kiedy ostatnio wziął prysznic. Wypoczęty rodzic wie, że musi zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych. Przemęczony funkcjonuje w trybie „przetrwania”, a odpoczynek często traktuje jak nagrodę za „ogarnięte” mieszkanie i kolejne odhaczone obowiązki. Kiedy w końcu usiądzie i może się zrelaksować, czuje wyrzuty sumienia. 4. Rezygnuje z przyjemności „Nie mam teraz czasu na książkę, serial ani kąpiel… zrobię to później” — myślisz. Ale „później” nigdy nie nadchodzi, bo obowiązki wciąż wydają się ważniejsze. Przemęczenie powoli odbiera apetyt na życie, a sama myśl o kolejnym tygodniu wywołuje ucisk w brzuchu jak przed ustnym egzaminem. 5. Porównuje się z innymi i zawsze przegrywa Zamiast docenić własne wysiłki, porównuje się do innych rodziców: „Inni sobie radzą, a ja nie mogę ogarnąć prania”, „inne dzieci jedzą placki ze szpinakiem, a ja znów daję płatki z mlekiem” – takie myśli nie dają spokoju. Świadomy rodzic wie, że to pułapka, a wypalony często nie potrafi tego dostrzec. 6. Życie z dziećmi już nie cieszy Poranny przytulas i lepki buziak, potem śniadanie i plac zabaw - takie rzeczy już nie cieszą. Zamiast radości pojawia się niechęć, otępienie albo obojętność. Organizm zaczyna wysyłać sygnały: bezsenność, bóle głowy, niekończące się zmęczenie. A mimo to taki rodzic nie prosi o pomoc, bo „trzeba sobie radzić samemu”, „inni mają gorzej”, „to tylko stres”. Tymczasem właśnie prośba o pomoc jest pierwszym krokiem, żeby wyjść z tego dołka. Wypalenie rodzicielskie nie dotyczy tylko mam maluszków, może pojawić się u rodziców dzieci w każdym wieku – także nastolatków. Choć najczęściej mówi się o mamach, dotyka również ojców. Wyczerpanie i frustracja nie znają płci. Od Redakcji: jeśli zmagasz się z obniżeniem nastroju albo podejrzewasz, że możesz mieć depresję powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem, od którego otrzymasz wskazówki co do dalszego leczenia. Zobacz też: To sekret rodziców, których dzieci słuchają. Wystarczy nie mówić tych 5 zdań Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko To już koniec z wakacjami w czerwcu i we wrześniu. Ci wagarujący uczniowie nie zdadzą do następnej klasy
Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Masz dość idealnych matek z Instagrama, a codzienność przytłacza cię bardziej niż wizyta teściowej? „Pracujące mamy” to dokładnie to, czego ci trzeba. Ten serial nie lukruje macierzyństwa i nie osądza. Działa jak rozmowa z bliską kumpelą, która też kiedyś płakała w łazience, a za drzwiami czekało na nią dziecko.
„Pracujące mamy” rozkładają macierzyństwo na czynniki pierwsze. Jego bohaterki szybko przekonają się życie jak z obrazka nie istnieje, a kłótnia z przyjaciółką to dopiero początek problemów. Zmęczenie, chaos, samotność, ale też intrygi, zdrady i łzy – ten serial pokazuje macierzyństwa bez filtra. Idealny na wieczór, gdy dzieci już śpią, a tobie potrzeba zrozumienia i śmiechu tak szczerego, że aż boli brzuch. W tym artykule: Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Reżyserka inspirowała się życiem Za co mamy pokochały ten serial? Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzysz ten hit? Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Kate, Anne, Frankie i Jenny – cztery kobiety, które poznają się na spotkaniu grupy wsparcia dla mam. Każda z nich mierzy się z innymi wyzwaniami. Jedna wraca do pracy w agencji PR, inna próbuje poradzić sobie z depresją poporodową, kolejna odbudowuje życie po zdradzie i rozwodzie. To nie są grzeczne, pastelowe bohaterki o przewidywalnych reakcjach. Popełniają błędy, przeklinają, czasem mają dość własnych dzieci. I właśnie za tą szczerość pokochali je widzowie. Reżyserka inspirowała się życiem Serial stworzyła Catherine Reitman, która gra też jedną z głównych ról – Kate Foster. Reitman, prywatnie mama dwójki dzieci, inspirowała się własnym życiem. W obsadzie znajdziemy też Dani Kind (Anne), Jessalin Wanlim (Jenny) i Juno Rinaldi (Frankie). Reżyseria i scenariusz są dopracowane, a dialogi brzmią znajomo – te zdania na pewno już kiedyś słyszałaś na przedszkolnym korytarzu. To serial pisany przez kobiety i dla kobiet, bez dodatkowej porcji lukru, za to z dużą dawką prawdy, ironii i rozbrajającego humoru. Śmiejesz się, wzruszasz, a przede wszystkim czujesz, że ktoś wreszcie opowiedział twoją historię. View oEmbed on the source website Za co mamy pokochały ten serial? Reitman nawet nie próbuje udawać, że macierzyństwo to wieczne przytulaski z dzieckiem, spacery i spokojne wieczory przy winie. Pokazuje bałagan, zmęczenie, dylematy i poczucie winy, które trwa bez końca. Przypomina, że każda z nas kiedyś uczyła się karmić, przewijać i nie tracić przy tym głowy. Obśmiewa nasze traumy, ale z ogromną empatią. To serial, przy którym można się śmiać i ryczeć jednocześnie. Dosłownie. Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzeć serial? Widzowie na IMDb chwalą go za autentyczność i trudno się z nimi nie zgodzić. To serial, który nie boi się prawdy. Pokazuje, że płacz jest OK, zmęczenie też jest OK, a żadna z nas nie musi wszystkiego ogarniać. Choć to banał, o którym trąbi się w Internecie, wiele kobiet wciąż czuje presję na perfekcyjny dom i życie rodzinne. Ten serial przypomina, jak ogromna siła tkwi w kobietach i kobiecej przyjaźni. Idealny wybór na wieczór po ciężkim dniu… albo cały weekend – najlepiej od razu z kilkoma sezonami. Zobacz też: To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ten serial Netfliksa powinni puszczać w przedszkolach. Po 1 odcinku mój 3-latek zna cały alfabet
HIT Netflixa obowiązkowy dla wszystkich kobiet. Bo matka dla dziecka przetrwa wszystko
Dodajcie „Sprzątaczkę” na listę seriali do obejrzenia. Produkcja Netflixa o sile i porażkach w macierzyństwie wzruszyła już tysiące widzów. To obowiązkowy seans dla kobiet, które wątpią w swoją siłę.
Jeśli szukasz inspiracji lub po prostu dobrej historii, „Sprzątaczka” to idealny pomysł na wieczorny seans. 10-odcinkowy dramat Netflixa pokazuje, jak daleko może posunąć się matka, by zapewnić dziecku lepsze życie. Netflix zekranizował bestsellerową autobiografię Stephanie Land. Główne rolę zagrały świetna Margaret Qualley i jej matka Andy MacDowell. „Sprzątaczka” walczy o siebie i dziecko. Serial o niewyobrażalnej sile matki Serial opowiada historię Alex i jej córeczki. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znakomita Margaret Qualley. Od pierwszych sekund historia wciska w kanapę. Alex ucieka z toksycznego związku, by chronić swoją dwuletnią córkę Maddy. Przemocowa relacja to nie jedyny problem głównej bohaterki. Bez wsparcia finansowego, z ograniczonymi perspektywami, Alex podejmuje pracę jako sprzątaczka. W serialu młoda kobieta walczy z przeciwnościami losu, biurokracją i własnymi słabościami. To opowieść o determinacji, miłości i niewyobrażalnej sile, która kryje się w kobietach. Serial „Sprzątaczka”: potężna dawka emocji plus świetne aktorstwo Serial w wyjątkowy sposób ukazuje realia życia osób zmagających się z ubóstwem, przemocą domową i systemem pomocy społecznej. Każdy odcinek to wybuchowa mieszanka emocji. Margaret Qualley zachwyca w roli Alex, a jej relacja z Maddy jest tak naturalna, że nie sposób oderwać się od ekranu. Andy MacDowell, prywatnie matka Qualley, wciela się w jej ekscentryczną, lecz problematyczną rodzicielkę. Kobiety mają moc. Serial „Sprzątaczka” to przesłanie dla matek, które w siebie wątpią Historia młodej matki przypomina, że nawet w najcięższych chwilach warto walczyć o lepsze jutro. „Sprzątaczka” to przede wszystkim obowiązkowa pozycja dla kobiet, które czują się przytłoczone codziennymi wyzwaniami. Serial pokazuje, że siła i determinacja mogą pomóc pokonać nawet najtrudniejsze przeszkody. To również ważna lekcja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym muszą mierzyć się osoby w trudnej sytuacji życiowej. Serial "Sprzątaczka" to więcej niż tylko dramatyczna opowieść. To przypomnienie, że każda kobieta – matka, córka, przyjaciółka – może znaleźć w sobie ogromną siłę. Nawet gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, warto wierzyć w siebie i walczyć o dobrą przyszłość. Źródło: Netflix Piszemy też o: Świąteczny hit Netflixa dla dzieci. Na taki film czekały całe rodziny Sylwia Bomba przyznała, co robi z 800 plus. Wielu może jej pozazdrościć Pela o pierwszych świętach bez Kaczorowskiej. Para musiała podzielić się córkami
Zobaczyła „ducha” w łóżeczku dziecka. Rano odkryła prawdę
Wieczór. Mama, nie chcąc wchodzić do pokoju synka, by go nie obudzić – sięga po elektroniczną nianię. Na obrazie z kamerki widzi, że jej dziecko słodko śpi. A jednak serce podchodzi jej do gardła i dostaje gęsiej skórki, bo… w łóżeczku synka leży nieruchome, półprzezroczyste widmo niemowlęcia.
Kobieta natychmiast biegnie do pokoju dziecka. Tam wszystko jest w porządku – w świetle latarki nie widać nic niepokojącego, po duchu ani śladu. Ale kiedy tylko patrzy na obraz z kamery elektronicznej niani – za każdym razem widzi upiorne niemowlę. Sytuacja powtarza się kilka razy. Czy można się dziwić, że matka przez całą noc nie może zmrużyć oka? Myślała, że ma omamy To nie jest historia z kanału emitującego paranormalne opowieści. Taką noc 32-letnia Maritza z Naperville w stanie Illionois przeżyła naprawdę. Była wtedy sama z 18-miesięcznym synkiem i 2-letnią córką, bo mąż był w pracy. Do samego rana próbowała znaleźć racjonalne wytłumaczenie całej sytuacji. Myślała, że ma omamy. Zastanawiała się też, dlaczego widmo niemowlęcia się nie porusza… Po tym jak rankiem odkryła, skąd wziął się „duch” niemowlęcia w łóżku jej dziecka – opisała wszystko na Facebooku. W świetle dziennym wszystko się wyjaśniło „Od razu stało się oczywiste, że coś jest pod prześcieradłem. Zdjęłam je i zobaczyłam wielką twarz dziecka wydrukowaną na naklejce” – wyjaśniła Maritza na łamach Yahoo News. Nigdy wcześniej nie widziała tej naklejki, bo – jak mówi – zawsze używała ochraniacza na materac. Pewnej nocy (po ciemku, by nie niepokoić dziecka) pościel zmieniał jej mąż, nie założył ochraniacza na materacyk. Chyba nigdy nie była na męża tak wściekła. On jednak śmiał się, uznając całą historię za bardzo zabawną. Podobnie jak internauci, którzy komentowali i udostępniali post kobiety na Facebooku. Choć nie brakowało też komentarzy, których autorzy przyznawali, że na miejscu matki prawdopodobnie dostaliby zawału... źródło: Yahoo News Piszemy też o: Panika wśród rodziców. Czy we Wrocławiu porywają dzieci? „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI] Nowotwór zaatakował płód. Niezwykły poród w łódzkim szpitalu
Dlaczego nie powinniśmy porównywać rozwoju naszych dzieci? Rady mamy 1,5-rocznej Michaliny
Większość świeżo upieczonych rodziców zadaje sobie pytania: czy moje dziecko rozwija się prawidłowo, czy powinno już mówić, a może powinno już chodzić? Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki opowiada o swoich doświadczeniach w tej kwestii.
Pamiętaj, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Warto słuchać podpowiedzi innych, należy jednak pamiętać, że są to... tylko podpowiedzi. Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki sama przyznaje, że jeszcze niedawno macierzyństwo powodowało u niej większy stres, niż egzamin na prawo jazdy. Zobacz, jak rozwój dziecka wygląda z perspektywy mamy, która również borykała się z ciągłym porównywaniem swojej córki do dzieci innych. Wiele mam porównuje swoje dziecko do innych dzieci „Niestety, my mamy, mamy jakąś niezwykłą zdolność do tworzenia sobie problemów w głowie i ciągle wydaje nam się, że nasze dziecko potrafi niewystarczająco dużo” – mówi Agata Bernaciak, zauważając, że mamy często porównują swoje dzieci do dzieci rodziny, przyjaciół, itp. „Nie powinnyśmy tego robić, a mimo to – ja też to robiłam, ponieważ dziecko mojej przyjaciółki jest zaledwie 4 dni młodsze od mojej córki. Pamiętam swoją frustrację, kiedy Nikoś już potrafił chodzić, a moja córka dopiero przymierzała się do raczkowania” – wspomina mama 1,5-rocznej Michaliny, dodając jednak, że wiele też zawdzięcza burzom mózgów z przyjaciółką, dotyczących metod karmienia, rozszerzania diety. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie i twój stres tego nie zmieni. „Pamiętaj, że kalendarz rozwoju dziecka to tylko wskazówka. Jeżeli twój maluch zaczyna chodzić w wieku 10 miesięcy, a dziecko koleżanki w wieku 15 miesięcy, to wszystko jest w porządku, nic złego się nie dzieje” – zauważa mama Michalinki. Zaufanie sobie i podążanie za intuicją Kolejną bardzo ważną rzeczą jest to, abyś nauczyła się ufać własnej intuicji. Jeżeli wydaje ci się, że twoje dziecko nie rozwija się prawidłowo, to poproś o pomoc. Możesz zgłosić się do innej, bardziej doświadczonej mamy lub do kobiety, którą cenisz za wiedzę. Możesz skierować się po pomoc do lekarza pediatry lub poszukać informacji w wiarygodnym serwisie internetowym. Nie szukaj jednak wsparcia na forach, gdzie tak naprawdę każdy może nazwać się ekspertem. „Pamiętam, gdy moja córka skończyła miesiąc i zaczął się koszmar związany z kolkami. Szukałam pomocy wszędzie, niestety nikt nie był w stanie udzielić mi jakiejkolwiek odpowiedzi, jak poradzić sobie z tym problemem. I wtedy z pomocą przyszła mi moja znajoma, która zawodowo uczy chustonoszenia. Okazało się, że noszenie mojej córki w chuście właściwie do zera zniwelowało problem” – mówi Agata Bernaciak. „Ta sytuacja nauczyła mnie, że naprawdę warto jest słuchać podpowiedzi innych doświadczonych mam” – zauważa mama Michaliny i dodaje, żeby mieć na uwadze, że są to tylko podpowiedzi: „To, że jedna rzecz sprawdza się u twojej koleżanki, niekoniecznie znaczy, że to się sprawdzi również u ciebie”. Warto szukać innych rozwiązań Warto jednak szukać nowych rozwiązań i proponować je dziecku. Pamiętaj, że jest ono żywą istotą, która z miesiąca na miesiąc zmienia swoje potrzeby. „Ja dopiero po około 10 miesiącach po porodzie zdałam sobie sprawę, że nie jest normalnym to, żebym każdego dnia stresowała się, czy moja córka właściwie się rozwija, czy dobrze sprawuję nad nią opiekę. Dlatego jako mama powinnaś dać sobie więcej luzu. Jakie znaczenie w życiu dorosłym twojego dziecka będzie miało to, czy zaczęło ono chodzić w wieku 10 czy 15 miesięcy? Nie będzie miało to żadnego znaczenia! Dlatego im więcej dasz sobie luzu, tym większą radość będziesz czerpać z macierzyństwa. Zadowolona mama jest spokojniejsza i wierzy w swoje dziecko, a twojemu dziecku ta wiara jest bardzo potrzebna, by wyrosło na pewnego siebie człowieka” – mówi Agata Bernaciak. Zobacz także: Co to jest rodzicielstwo bliskości? – mówi Agnieszka Stein [WIDEO] Bunt dwulatka – jak wygląda? 7 najlepszych sposobów na przetrwanie tego okresu w rozwoju dziecka Skoki rozwojowe u niemowlęcia – kiedy występują, ile trwają, objawy
Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
Późne macierzyństwo zdarza się coraz częściej i coraz rzadziej kogoś dziwi. Pewna mama urodziła dzieci w bardzo późnym wieku, a swoimi doświadczeniami dzieli się na TikToku.
Em to mama dwójki dzieci. Kobieta zaszła w ciążę, mając 48 i 49 lat. Na TikToku pokazuje, jak wygląda takie późne macierzyństwo. Em miała już dorosłego syna, gdy ponownie, w wieku 48 lat zaszła w ciążę. Po urodzeniu dziecka, w wieku 49 lat, dowiedziała się po raz kolejny, że jest w ciąży. „Nie jestem szalona. Po prostu niezwykle błogosławiona! I zmęczona! Naprawdę bardzo zmęczona” – brzmi jeden z wpisów kobiety. „Cuda się zdarzają” Aktualnie Em wychowuje roczną córkę, trzyletnią córkę oraz 19-letniego syna. Wszyscy razem często podróżują, a kobieta podkreśla, że ich łączy ich naprawdę wyjątkowa więź. Przyznała również, że nigdy nie żałowała, że przed 50-tką znowu została mamą. W jednym z filmików wyznała nawet, że „poród w okresie menopauzy był najlepszą rzeczą, jaka jej się kiedykolwiek przydarzyła”. View oEmbed on the source website Komentarze internautów Mama trójki dzieci z tak dużą różnicą wieku często spotyka się z krytyką, jednak znajduje w sobie siłę, by odpierać ataki i cieszyć się macierzyństwem. Pod jej filmikami nie brakuje też pozytywnych i miłych słów: „Mam 52 lata, nie wyobrażam sobie, żebym znowu przez to przechodziła, ale na pewno uwielbiam być babcią! Powodzenia, kochanie”; „Moja mama miała 42 lata, a mój tata 52, kiedy mieli bliźnięta. Oboje żyli długo, zdrowo. Widzieli też, jak wszystkie ich wnuki rosną”. View oEmbed on the source website Piszemy też o: Dziecko siedziało w nagrzanym aucie, a rodzice kłócili się obok przez pół godziny Miała tak mały brzuch, że ludzie nie wierzyli, że jest w ciąży. Nawet położna! Matka wywalczyła odroczenie „egzekucji dziecka”. Co dalej będzie z Archiem?
„Macierzyństwo to samotność”, twierdzi Marta Żmuda-Trzebiatowska
Aktorka zdobyła się na bardzo szczere wyznanie, które przeczy wyidealizowanemu obrazowi macierzyństwa w mediach społecznościowych. Bo macierzyństwo sielanką jest tylko chwilami.
Marta Żmuda-Trzebiatowska od 2015 roku jest żoną aktora Kamila Kuli, a od 2017 roku także matką, kiedy to na świat przyszedł jej pierworodny. Trzy lata później para doczekała się córeczki. Dzieci są pilnie strzeżone przez rodziców przed światem mediów – ich imiona nie są publicznie znane, a aktorska para nie opowiada w wywiadach o życiu rodzinnym. Teraz aktorka uchyliła rąbka tajemnicy i zdobyła się na szczere wyznanie. Proza życia i samotność Aktorka swój wpis w mediach społecznościowych zaczęła od słów: „Staram się być dzielna, staram się dawać radę. Jestem mamą obecną, mamą, której zależy, która się interesuje i nie odpuszcza”, napisała. Jednak już za chwilę podzieliła się bardzo osobistą refleksją. „Nikt mi nie powiedział tego wcześniej, ale macierzyństwo to samotność… zwłaszcza w wielkim mieście, gdzie rodzina daleko, a twoje >>niedzieciowe Stwierdziła też, że prawdziwe życie rodzinne nie przypomina tego, które najczęściej widuje się na Instagramie. Jest bardziej prozaiczne, przyziemne, kręci się wokół zup dla dzieci i ich katarów. To tęsknota, ale nie żal Aktorka zauważyła, że trudno jest mamie małych dzieci znaleźć wspólny język z koleżankami, które mają dzieci już odchowane i są na zupełnie innym etapie życia. Dlatego tęskni do życia sprzed dzieci, ale z drugiej strony wcale nie chciałaby do niego wracać, bo jak wyznała: „dzieci są tym, co wyszło jej najlepiej w życiu”. Jak można się przekonać, czytając komentarze do tego posta aktorki, wiele młodych mam czuje podobnie. Wcześniejsze dusze towarzystwa nagle zostały z przyjaciółmi, których można policzyć na palcach jednej ręki, a ich świat skurczył się do rozmiarów dziecięcej piaskownicy. Internautki podkreśliły, że ten wpis był tym, czego potrzebowały. Uświadomił im, że to nie z nimi jest coś nie w porządku, że to tylko macierzyństwo na Instagramie jest idealizowane. Piszemy też o: Zabraniasz ojcu kontaktów z dzieckiem? Możesz za to słono zapłacić Tinder: Mężczyzna pozujący z dzieckiem jest bardziej atrakcyjny? Kaja Godek ponownie została mamą
Katarzyna Sokołowska o późnym macierzyństwie: „Wierzę, że będę tańczyła na weselu syna”
Katarzyna Sokołowska niebawem po raz pierwszy zostanie mamą. W najnowszym wywiadzie z dumą opowiedziała o przygotowaniach do tej najważniejszej życiowej roli.
W czasie Wielkanocy Katarzyna Sokołowska z wielką radością ogłosiła, że jest w ciąży. 49-letnia reżyserka pokazów mody od tej pory szczerze i otwarcie mówi o swoim podejściu do macierzyństwa. W poprzednich wywiadach wyznała, że jej decyzja nie była spowodowana presją otoczenia na posiadanie dzieci, ani wizją „tykającego zegara biologicznego”. Dopiero przy odpowiednim partnerze poczuła, że jest gotowa na na powiększenie rodziny. Teraz jurorka „Top Model” odniosła się do komentarzy, że „jest za stara na bycie mamą”. Plusy późnego macierzyństwa Katarzyna Sokołowska znalazła się ostatnio na okładce „Twojego Stylu”. Tam w rozmowie z Agnieszką Litorowicz-Siegert wypowiedziała się na temat plusów późnego macierzyństwa: „Jestem przekonana, że właśnie teraz będę mogła mu poświęcić więcej czasu i uwagi niż 10 lat wcześniej. Jestem spełniona, ustabilizowana bardziej niż niektóre młode matki, nie muszę dokonywać trudnych wyborów”. Na pytanie dziennikarki, czy da radę dotrzymać synkowi tempa, jurorka „Top Model” odpowiedziała: „Jasne, zdaję sobie sprawę z ograniczeń, to kwestia biologii, wydolności organizmu. Wiadomo, że po 25. roku życia spada już tzw. rezerwacja jajnikowa. Miałam tę świadomość, planując ciążę (...). Jestem zdrowa, w świetnej formie, lekarze twierdzą, że biologicznie jestem młodsza, niż mówi metryka. Dbam o siebie, badam się. Naprawdę wierzę, że będę tańczyła na weselu mojego syna”. Starania o dziecko Katarzyna Sokołowska opowiedziała również o staraniach o dziecko. Wyznała między innymi, dlaczego zdecydowała się skorzystać z metody in-vitro: „Przeżyłam poronienie naturalnej ciąży, dlatego zdecydowałam się na zabieg in-vitro. Postanowiłam, że moją ciążą zaopiekuję się także w sensie medycznym od pierwszego dnia. Będę ją obserwować, kontrolować, nic mi nie umknie (...). Prawda jest taka, że starałam się o dziecko od kilku długich lat. Czasem słyszę opinie, że sobie wszystko wykalkulowałam: kariera, facet, pieniądze, macierzyństwo. To nie ma nic wspólnego z prawdą”. Reżyserka pokazów mody wyznała także, że to właśnie przy swoim aktualnym partnerze dojrzała do macierzyństwa: „Mam przy sobie ukochaną rodzinę: rodziców, braci, no i rodzinę mojego partnera, jego dwie córki. Pokochałam ich, oni mnie. (...) Z każdego związku wychodzi się bogatszym, ale to właśnie przy Arturze dojrzałam do macierzyństwa (...)”. Słowa Katarzyny Sokołowskiej, która niebawem skończy 50 lat, z pewnością dodadzą otuchy innym mamom, które też zdecydowały się na późną ciążę. Podejmując taką decyzję, kobieta powinna być świadoma zagrożeń, ale także zalet, jakie niesie za sobą późne macierzyństwo. Źródło: pudelek.pl Piszemy też o: Joanna Opozda otwarcie mówi o terapii i walce z depresją: „Miałam w sobie poczucie winy, choć to nie ja powinnam się wstydzić” Tiktokerka wyjaśnia, dlaczego kobiety rodzą, leżąc na plecach. Król tak chciał! Prawdziwy cud: wody odeszły 13 tygodni przed porodem, a dziecko przeżyło!
Wywiad z Supermamą 2022 Agnieszką Łyczakowską-Janik: „Nie ma narzekania!”
Została Supermamą, ale najbardziej ceni sobie uznanie jednej, wyjątkowej osoby. Jaką mamą jest na co dzień Agnieszka Łyczakowska-Janik i dlaczego nie toleruje narzekania?
Agnieszka Łyczakowska-Janik wygrała nasz plebiscyt na Supermamę 2022 roku. Nasi czytelnicy nie mieli żadnych wątpliwości, że to właśnie jej należy się ten zaszczytny tytuł, bo oddali na nią niemal 4 tysiące głosów! My także podziwiamy naszą Supermamę za siłę, otwartość i ciepło, dzięki któremu wspiera innych i im pomaga. Agnieszka Łyczakowska-Janik podzieliła się z nami swoimi przemyśleniami na temat macierzyństwa i trudnej drogi do niego. Redakcja Mamotoja.pl: Dla internautów, którzy głosowali w naszym plebiscycie, jest Pani Supermamą. Ale z naszego doświadczenia wynika, że mamy rzadko myślą tak same o sobie. Pani przychodzi to z łatwością? Agnieszka Łyczakowska-Janik: Daję z siebie wszystko, co mogę. :) Moja ocena samej siebie raczej byłaby nieobiektywna. Ale kiedy moja mama ostatnio powiedziała do mnie, że „jest ze mnie ogromnie dumna, bo znakomicie odnalazłam się w roli matki”, to było dla mnie największe uznanie! Daje Pani ogromne wsparcie kobietom i parom, które starają się o dziecko, oraz tym, których droga do rodzicielstwa jest trudna. Co trzeba by zmienić w naszej ochronie zdrowia, ale i mentalności społeczeństwa, aby takie osoby poczuły się w Polsce lepiej, otrzymały niezbędną pomoc? Jest bardzo dużo do zrobienia. Jeśli chodzi o ochronę zdrowia, to zaczęłabym od zmiany podejścia lekarzy i pielęgniarek do kobiet. Przyda się więcej empatii, zrozumienia... Każda z nas jest indywidualnym przypadkiem. Nie jesteśmy kolejnymi pacjentkami z numerkiem, jak na linii produkcyjnej. Zmagamy się z poważnymi problemami: poronieniem czy z trudnościami z zajściem w ciążę. Każda z nas ma uczucia, każdej z nas krwawi serce, kiedy dowiaduje się o przykrej sytuacji. Oni powinni dawać nam wsparcie i przede wszystkim szacunek. A co do społeczeństwa – więcej zrozumienia, a mniej „wścibskich” pytań: „kiedy dziecko”? Bądź stwierdzeń: „czas ucieka”, „zegar tyka”, „X już urodziła drugie dziecko, kiedy ty?”. Nikt nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami takiego małżeństwa, a może tam właśnie dzieje się tragedia? Warto pomyśleć, zanim zadamy takie pytanie, po którym kobieta wieczorami płacze w poduszkę. Jest Pani młodą mamą. Co się Pani najbardziej podoba w początkach tej macierzyńskiej przygody? Co daje największą satysfakcję? A co sprawia trudność? Satysfakcję i radość daje mi poranny uśmiech mojego dziecka. Córeczka budzi się, patrzy na mnie swoimi oczkami i wtedy miód zalewa moje serce. Każdy dzień jest inny, każdego dnia czuję dumę, kiedy widzę, czego uczy się moja córka. A trudności? Muszę przyznać, że nie chcę o tym mówić. Bywają także ciężkie dni, ale moje podejście jest takie, że ja doceniam to, że Antosia jest z nami, że mogę być mamą. Nie ma narzekania. Dziecko musi i się pośmiać, i popłakać. Najważniejsze, że jestem zawsze obok. Fajna mama to... ...to taka, która czuje się dobrze także sama ze sobą. Ja wychodzę z założenia, że szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Co chciałaby Pani przekazać innym mamom, szczególnie tym, które napotykają trudności, upadają i którym wydaje się, że nie dadzą rady? Nie traćcie nadziei, siła jest w nas, matkach! Pamiętajcie, że ważny jest spokój wewnętrzny, dbajcie nie tylko o swoje zdrowie, ale i o duszę. Mnie w ciężkich momentach pomagała medytacja. Kilka minut słuchania kojącej muzyki sprawiało, że mogłam wrócić na właściwe tory i znów myśleć pozytywnie. Dziękujemy za rozmowę. Zobacz też: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej Jakim jesteś typem matki? Horoskop wg znaku zodiaku To zdjęcie to hołd dla ciała matki: każda z was powinna je zobaczyć!
Kciuk matki – objawy, leczenie i przyczyny zespołu de Quervaina
Zespół kciuka matki to zespół bólowy dotykający często młode matki, które zajmując się małym dzieckiem, przeciążają ręce. Zwykle poddaje się leczeniu zachowawczemu, czasami jednak niezbędna jest operacja.
Tak zwany kciuk matki to inaczej zespół de Quervaina, który najczęściej objawia się bólem w okolicy kciuka, nasilający się przy obciążeniu mięśni prostowników kciuka. Najczęściej pojawia się wskutek przeciążenia tych mięśni, co wywołuje stan zapalny. Spis treści: Kciuk matki: co to jest, przyczyny Objawy zespołu de Quervaina Kciuk matki – leczenie Co to jest kciuk matki i przyczyny jego powstawania Kciuk matki jest stanem zapalnym pochewki ścięgnistej mięśni: odwodziciela długiego kciuka i prostownika krótkiego kciuka. Najczęściej występuje u osób, które na co dzień powtarzają z dużą częstością te same ruchy (chwytanie, zaciskanie ręki i zginanie w nadgarstku) dłońmi i palcami – pisanie sms-ów, gra na instrumentach, gra w tenisa. Kciuk matki często dokucza młodym matkom. Związane jest to z czynnościami, jakie często wykonują opiekując się maluszkiem: chwytanie i podnoszenie dziecka, ale też prasowanie, pranie ręczne, krojenie. Powstawaniu zespołu de Quervaina sprzyjają urazy i zmiany w obrębie nasady kości promieniowej (okolica nasady kciuka), blizny pourazowe lub pooperacyjne w okolicy pochewki ścięgnistej, a także reumatoidalne zapalenie stawów. Na powstanie kciuka matki w większym stopniu narażone są kobiety w wieku 30-50 lat. rys. rumruay/Adobe Stock Objawy zespołu de Quervaina W zależności od nasilenia procesu zapalnego, zespół objawów może być mniej lub bardziej liczny. Najczęściej pojawiają się następujące dolegliwości i zmiany: ból u nasady kciuka nasilający się przy odwodzeniu kciuka (gest „OK”) ból przy ruchach nadgarstka ból potrafi promieniować na cały kciuk i na przedramię ból pojawiający się przy ucisku miejsca powyżej nadgarstka na przedłużeniu kciuka (powyżej wyrostka rylcowatego kości promieniowej) zaczerwienienie skóry na kciuku obrzęk w okolicy wyrostka rylcowatego kości promieniowej „przeskakiwanie” ścięgna nad wyrostkiem rylcowatym przeczulica skóry w okolicy nasady kciuka. Aby zdiagnozować kciuk matki stosuje się manewr Finkelsteina, który wyklucza lub potwierdza (test pozytywny) stan zapalny pochewek i ścięgien prostowników kciuka: rys. rumruay/Adobe Stock Kciuk matki – leczenie W wielu przypadkach zespół kciuka matki poddaje się leczeniu zachowawczemu. Stosuje się zabiegi z zakresu fizykoterapii, np. laser lub laser wysokoenergetyczny, krioterapię, jonoforezę, falę uderzeniową, ultradźwięki, a także rehabilitację w postaci terapii manualnej i kinesiotapingu. Leczenie warto rozpocząć, nie czekając na nasilenie się dolegliwości. Wspomagająco lekarz może zalecić leki przeciwzapalne lub sterydowe. W czasie terapii należy rękę oszczędzać, a czasami stosuje się miękką ortezę na kciuk. W ostateczności stosuje się leczenie operacyjne. Polega ono na uwolnieniu ścięgna poprzez nacięcie zmienionej stanem zapalnym pochewki ścięgnistej i usunięciu pozapalnych zrostów, które są powodem bólu i uczucia „przeskakiwania” ścięgna. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. W warunkach domowych można na kciuk matki stosować zimnie okłady oraz wcierać 2-3 razy dziennie maści np. z diklofenakiem lub ketoprofenem, które działają przeciwzapalnie i przeciwbólowo. Dłoń można niebyt ściśle bandażować, aby unieruchomić kciuk i nadgarstek. Żaden sposób leczenia nie gwarantuje, że nie dojdzie do nawrotu choroby i powrotu dolegliwości. Zobacz także: Rozejście spojenia łonowego – co to jest? Jak radzić sobie z bólem w ciąży Bolą cię plecy? Sprawdź, czy nie robisz tych błędów
Słucham siebie i ekspertów – zdradza Agnieszka Włodarczyk
Agnieszka Włodarczyk, polska aktorka, piosenkarka i influencerka zadebiutowała niedawno w zupełnie nowej roli – roli mamy. Zgodziła się zostać ambasadorką naszej Akademii Młodych Rodziców i opowiedzieć, jak wyglądały jej pierwsze macierzyńskie doświadczenia.
Akademia Młodych Rodziców to zbiór najważniejszych eksperckich porad dla rodziców niemowląt. Chcemy, by rodzice sięgali po specjalistyczną wiedzę, by słuchali lekarzy, położnych, bo dzięki temu mogą mieć pewność, że ich dziecko będzie zdrowe i bezpieczne. Kiedy zadzwoniłam do Agnieszki Włodarczyk z zaproszeniem do Akademii i prośbą, by została jej ambasadorką, natychmiast się zgodziła. Bo podobnie jak my, uważa, że mamy powinny słuchać specjalistów. Aktorka zgodziła się także opowiedzieć o swoim macierzyństwie i pierwszych miesiącach z synkiem Milanem. Jak wyobrażała sobie Pani bycie mamą, zanim Pani mamą została? Dla mnie to była przede wszystkim abstrakcja. Temat ciąży już na samym początku wydawał mi się nie do przebrnięcia. Byłam wręcz pewna, że spotkają mnie wszystkie najgorsze rzeczy z tym związane. Mdłości, ból w krzyżu, no i te dodatkowe kilogramy… Koszmar! Wyobrażałam sobie, że będę hipopotamem (którym zresztą pod koniec byłam), a po porodzie jeszcze długo nim zostanę. Myślałam, że z racji wieku będzie mi ciężko zrzucić kilogramy, więc pozostanę już taką mamasitą do końca życia. Tymczasem ani w ciąży nie obchodziło mnie to, że przybieram na wadze, ani po ciąży – że waga długo spada, a brzuch jest konsystencji galaretki. Hormony zrobiły swoje. Kochałam i akceptowałam wszystkie zmiany, które we mnie zachodziły, za co mogę podziękować mojemu Robertowi. To dzięki niemu było mi tak lekko przez to przejść. A jak poradził sobie w roli taty? Robert jest ode mnie rocznikowo osiem lat młodszy i wydawało mi się, że większość rzeczy przy dziecku będę robiła ja. Bardzo się myliłam! Fajne jest też to, że nigdy nie bałam się małego z nim zostawić, a wiem, że niektóre matki mają z tym problem. Robert jest odpowiedzialny, troskliwy i myślący. To ostatnie wbrew pozorom nie jest takie oczywiste w przypadku młodych ojców. Pamiętam, że kiedyś spytałam go, co byśmy zrobili, gdyby mały się zakrztusił. A on ze spokojem mi wyjaśnił wszystko krok po kroku. Zanim został strażakiem, wiele lat pracował jako ratownik, więc szkolili go na wypadek takich sytuacji. Poczułam ulgę. Co zaskoczyło Panią w rodzicielstwie? Że jest łatwiej, niż myślałam. Że nie wszystkie dzieci nie dają spać, że nawet jeśli nie dają, to nie jest koniec świata. To da się przeżyć. Zaskoczyło mnie też to, że biorąc pod uwagę całą dobę, śpię najwięcej w swoim życiu! Bo dosypiam czasem przy małym w ciągu dnia. Mogę sobie na to pozwolić, bo jestem influencerką i mogę pracować o dowolnej porze. Pisała Pani na swoim profilu, że początki macierzyństwa były trudne, a zwłaszcza karmienie piersią. Jak udało się Pani przezwyciężyć kłopoty? Dzisiaj zastanawiam się, czy ja kiedykolwiek powiedziałam, że macierzyństwo jest trudne. W zasadzie jedynym problemem na początku była laktacja, ale szybciutko wyszłam z opresji dzięki Ani Bulczak z „Zaufaj Położnej”. Zabawne, bo ja ją sobie wyszukałam na Instagramie. Oglądałam jej live i stwierdziłam, że chciałabym z taką położną rodzić. Z różnych powodów do tego nie doszło, ale zyskałam fajną koleżankę, do której zawsze mogłam zadzwonić i poprosić o poradę dotyczącą nie tylko laktacji, ale przybierania na wadze, kolek itd. Która poprowadziła mnie za rękę przez pierwsze tygodnie życia Milana. Czy to laktacyjne problemy okazały się najtrudniejsze, czy było to jednak coś innego, np. zmęczenie? Cóż, zabawne jest to, że macierzyństwo potęguje amnezję na jego trudy :) Więc po dziewięciu miesiącach pamiętam tylko miłe chwile. Wróć! Jakiś czas temu Milan rzeczywiście dał nam popalić – rosły mu zęby. A jakie chwile z synem lubi Pani najbardziej? Poranki, kiedy jest wyspany. W oczach widać szczerą radość i szczęście. Powala nas swoim uśmiechem. Możesz być najbardziej niewyspana na świecie, ale ten uśmiech rekompensuje wszystko. No i karmienie. Nigdy bym nie przypuszczała, że to taka magia. Natura to pięknie wymyśliła. Znajduje Pani czas na odpoczynek? Czy raczej syn wypełnia wszystkie wolne chwile? Jestem w tej komfortowej sytuacji, że zrezygnowałam z pracy zawodowej, czyli w konkretnych godzinach, i zostałam influencerką. Odpoczywam więc przy Milanie, kiedy śpi, czasami zasypiam razem z nim. Na aktywny odpoczynek nie mam ochoty ani siły, póki co. Zresztą zawsze byłam… leniwa? Czasem mamy mówią, że mają dość, pojawiają się u nich myśli, że wolałyby cofnąć czas na ten sprzed narodzin dziecka, kiedy mogły cieszyć się swobodą i wolnością. Czy zdarzają się Pani takie chwile kryzysu? Mam zupełnie inaczej. Ja się już „nażyłam”. To są plusy późnego macierzyństwa. Nie masz poczucia, że coś cię omija. Nie wyobrażam sobie już życia bez małego. Byłoby takie dążące do niczego… A tak mam nowe cele. Jeśli chodzi o kryzysy, to może są dopiero przede mną. Przecież jestem młodą mamą. Wróć! Może nie młodą, a świeżo upieczoną. To jako świeżo upieczona, ale też trochę już doświadczona mama, bo przecież Milan ma już ponad dziewięć miesięcy, co poradziłaby Pani innym rodzicom? Nie jestem doświadczoną mamą, bo mój synek ma DOPIERO dziewięć i pół miesiąca :) Wciąż się uczę, ale to, co mogę poradzić, to przede wszystkim nie brać sobie do serca obiegowych opinii na temat trudów macierzyństwa. Tekstów typu: „Wyśpij się na zapas”, „Teraz to dopiero się zacznie” i innych straszaków. Nie bać się. Nie ulegać presji ze strony otoczenia dotyczącej sposobu karmienia itd. Słuchać siebie i reagować na to, co dzieje się z maluszkiem. Czasami on sam pokaże dobre odpowiedzi. A czasami trzeba będzie poradzić się kogoś mądrzejszego, doświadczonego. Lekarza, położnej… Ale przede wszystkim radzę nie martwić się na zapas. Zobacz też: Wierzyć można tylko ekspertom! – przekonuje lekarz Bartosz Fiałek Jak wygląda prawdziwy dzień matki? Oto brutalnie szczera prawda! Macierzyństwo: zyskasz tak wiele, ale stracisz siebie?
Adoptowała dziecko w wieku 49 lat. Ludzie twierdzą, że jest samolubna
Późne rodzicielstwo budzi wiele kontrowersji, przekonała się o tym mama z USA. Pokazując swoje szczęście z bycia mamą, spotkała się z hejtem ze strony internautów.
Tiktokerka z USA doświadczyła wielu poronień. Po tych stratach myślała, że już nigdy nie uda jej się zostać mamą i pozostaje jej jedynie pogodzenie się ze swoim losem. Jej pragnienie jednak spełniło się, a teraz motywuje inne kobiety, by nie traciły nadziei. Późne macierzyństwo 51-letnia kobieta prowadzi kanał na TikToku pod nazwą „The Vintage Parents”. Dopiero po 40. roku życia znalazła prawdziwą miłość – swojego aktualnego męża. W wieku 41 lat kobieta usłyszała, że kolejne poronienie oznacza dla niej, że musi pożegnać się z marzeniem o byciu mamą. Trzy lata temu jej los jednak całkowicie się odmienił. Gdy kobieta miała 48 lat osoba z ośrodka adopcyjnego zapytała, czy ona wraz ze swoim mężem nadal pragną adoptować dziecko. Nie wahali się podjąć tej decyzji, mimo swojego wieku. Teraz szczęśliwa kobieta przekonuje, że nigdy nie można tracić nadziei. Dziś 51-latka czuje się spełniona w roli mamy: „Kiedy w końcu zostałam mamą, poczułam się kompletna. Zawsze wiedziałam, że bycie mamą było moim przeznaczeniem”. Nieprzychylne komentarze internautów Kris często pokazuje swoją córeczkę w mediach społecznościowych. Tiktokerka po prostu dzieli się swoim szczęściem z innymi. Nie zawsze jednak spotyka się to z pozytywnym odbiorem. Wśród komentarzy zdarzają się te przychylne, jednak internauci w większości krytykują postawę Kris oraz jej męża. Nie podoba im się, że zostali rodzicami w tak późnym wieku. Oto niektóre z komentarzy: „Umrzesz, zanim ona skończy szkołę. Jesteś samolubna”; „Ona próbuje po prostu wypełnić pustkę w życiu, po tym jak sama nie mogła mieć dzieci”; „W tym wieku nigdy bym tego nie zrobiła, to niesprawiedliwe w stosunku do dziecka”; „Pomyśl o dziecku!”; „Pomyśl o tym, że możesz już nie żyć, kiedy twoja córka będzie mieć 20 lat”. Wśród internautów są jednak też osoby, które bronią decyzji pary: „Bycie najlepszym rodzicem, jakim możesz być na tej ziemi, to wszystko, co się liczy”; „Te komentarze są okropne… To wspaniałe, że twoja mała dziewczynka dostanie tyle miłości, bez względu na wiek”; „Jesteś niesamowita, nie słuchaj hejterów”. View oEmbed on the source website Źródło: kidspot.com.au, TikTok Piszemy też o: Rosyjski żołnierz Aleksiej Byczkow miał nagrać, jak gwałci niemowlę. Wołodymyr Zełenski: „Dzikus” Ocalały z wypadku chłopczyk z Ukrainy znalazł dom. Pomogła łódzka gmina żydowska Wiele rodzin z dziećmi już nie skorzysta z programu „Rodzina na swoim”. Zostaną „na cudzym”
Sarsa: „Nigdy się nie spodziewałam, że moim nowym powołaniem stanie się macierzyństwo”
Sarsa podczas ostatniego wywiadu przyznała, że do pewnego momentu wcale nie miała „jazdy”, żeby zostać mamą. Jednak gdy zimą ubiegłego roku na świecie pojawił się synek, odkryła, że macierzyństwo to jej nowe powołanie…
Podczas rozmowy w DD TVN piosenkarka nie kryła, że zmiana w podejściu do powiększenia rodziny miała miejsce podczas pandemii. Obostrzenia związane z COVID-19 spowodowały, że musiała ograniczyć występy sceniczne… Zmiana priorytetów „Gdyby nie pandemia, nie znalazłabym czasu by się zatrzymać, powiększyć rodzinę.” – wyznała dawno niewidziana Sarsa. Podczas rozmowy w śniadaniówce nie miała na głowie charakterystycznych dla swego wizerunku „rogów”. „Nigdy się nie spodziewałam, że moim nowym powołaniem stanie się właśnie macierzyństwo, nie miałam takiej jazdy, żeby zostać mamą. Zawsze myślałam, że to muzyka będzie takim napędem w moim życiu. A teraz stanęłam na drugiej nodze, którą jest właśnie macierzyństwo” mówiła artystka. Sarsa o podziwie dla matek Piosenkarka przyznała, że macierzyństwo daje jej dużo szczęścia i… odwagi. Twierdzi, że to właśnie synek dał jej odwagę do tego, by powstał jej nowy album muzyczny. Jednocześnie przyznała, że odkąd została matką jeszcze większym podziwem darzy kobiety, które „są wspaniałymi mamami, a jednocześnie nie rezygnują z siebie”. Sarsa wyznała też, że ma teraz jeszcze większy szacunek do własnej mamy. Źródło: DD TVN Piszemy też o: Joanna Koroniewska w przejmującym wyznaniu: "To była najtrudniejsza walka w moim życiu" Matka zatrzasnęła niemowlę w samochodzie. Pomogli policjanci Gigantyczne opóźnienia w wypłatach 500+ i RKO: załamani rodzice piszą skargi, ZUS każe czekać
„Żałuję, że jestem mamą. To nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie mam już siły” [LIST DO REDAKCJI]
„Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko to największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą”, napisała do nas jedna z czytelniczek.
Napisała do nas jedna z mam z bardzo emocjonalnym wyznaniem. Prosi o zachowanie anonimowości, bo bardzo się wstydzi swoich odczuć i emocji. Stara się być naprawdę dobrą mamą. Tyle że już nie chce nią być. Ty też tak czasem masz? Muszę być mamą „Postanowiłam napisać do was, ponieważ nie wiem, do kogo mam się zwrócić o pomoc. Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko o największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą. A później okazało się, że rzeczywistość przerosła moje najśmielsze oczekiwania. To nie jest tak, że nie kocham swojego dziecka. Jednak często myślę sobie, że gdybym mogła cofnąć czas, nie wiem, czy podjęłabym decyzję o dziecku, chociaż kiedyś tak bardzo pragnęłam zostać mamą. Z mężem poznaliśmy się na studiach, potem praca, ślub. Klasyka. Nigdy nie planowałam dzieci, ale też nie mówiłam, że nie chce być mamą. Po prostu nie zastanawiałam się nad tym. Aż do czasu. Mając 27 lat, zbzikowałam na punkcie dziecka. Poczułam tak silną chęć bycia mamą, że nie dopuszczałam myśli, że mogłoby być inaczej. Mąż niechętnie patrzył na moją „zachciankę”, ale po długich namowach rozpoczęliśmy starania. I okazało się, że to nie było takie proste. Po pół roku bezowocnych starań poszliśmy do kliniki leczenia niepłodności. I już z pomocą leków, monitoringiem cyklu rozpoczęliśmy starania. To 1,5 roku było koszmarem w naszym związku i jestem pewna, że gdyśmy nie byli małżeństwem, rozstalibyśmy się z dnia na dzień. Byłam jednak tak zdeterminowana, żeby „mieć dziecko”, że całe życie podporządkowałam tej myśli. Leczenie, dieta, seks w określone dni, wszystkie pieniądze szły na wizyty lekarskie. Każda owulacja wiązała się z wielką nadzieją. A potem jedna kreska na teście ciążowym. Za każdym razem płakałam przez tydzień, a potem znów miałam nadzieję. I tak przez 18 miesięcy. Aż w końcu się udało. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Tyle że nie wiedziałam, że najgorsze dopiero przede mną. Ciąża okazała się jednym wielkim dramatem Ciążę znosiłam bardzo źle. Szczerze mówiąc, druzgotała mnie i psychicznie, i fizycznie. Do tego nasz związek już praktycznie przestał istnieć, mąż zupełnie nie interesował się ani mną, ani dzieckiem. Jakby chciał mi powiedzieć „chciałaś, to masz, radź sobie teraz sama”. Mało tego, ze względu na moje bardzo złe samopoczucie, mdłości, zgagę, huśtawki nastrojów, bóle pleców, zapalenie nerek i podejrzenie zagrożenia ciąży musiałam zrezygnować z pracy (brałam leki na podtrzymanie ciąży). Na początku utrzymywałam kontakty z koleżankami z pracy, ale z czasem pisałyśmy do siebie coraz rzadziej, aż w końcu całkiem zniknęły. Wszystko, całe swoje życie podporządkowałam jeszcze nienarodzonemu dziecku. A potem było jeszcze gorzej W końcu urodziłam długo wyczekiwaną córeczkę. Zuzia ma teraz 2,5 roku. Kocham ją nad życie, ale nie wiem, czy chcę być dłużej jej mamą. Czy dam radę? Chciałabym wyjść. Trzasnąć drzwiami i już nie wrócić. Mam już dość. Gdy córka pojawiła się na świecie, byłam przerażona. Do tego pojawiła się depresja poporodowa, problemy z laktacją, pogryzione sutki, kolki, nieprzespane noce, zupki, kupki, ząbkowanie. Wiecznie płacz, noszenie na rękach. Nieprzespane noce, niedojedzone obiady, zimna kawa. Zero kontaktów ze znajomymi czy rodziną. I to nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie miałam już siły się cieszyć. Znikąd wsparcia Byłam dla mojej córki na każde zawołanie, starałam się, jak mogłam, ale też nie miałam znikąd wsparcia. Musiałam liczyć tylko na siebie. Moi rodzice pracują, teściowie też. Mąż w ogóle nie był zainteresowany tym, co się dzieje w domu, co u mnie słychać. Nasze życie intymne już dawno przestało istnieć. Mąż twierdził, że skoro nas utrzymuje, a ja i tak siedzę w domu i nic nie robię, to przecież mogę zrobić zakupy, posprzątać, zrobić pranie, ugotować obiad. Z aktywnej zawodowo, towarzyskiej osoby stałam się mamą, nianią, praczką, kucharką, sekretarką. Od lat moje życie jest podporządkowane dziecku i zajmowaniem się domem. Kocham Zuzię nad życie, ale czuję, że mając dziecko, straciłam siebie. Jestem tylko mamą. Chce mi się płakać nad zmarnowanym życiem. A potem chce mi się płakać, że swoją postawą zniszczę życie córci. Więc staram się bardziej. Chcę być najlepszą mamą, a jednocześnie mam tego dość. Moja dusza krzyczy, chociaż się uśmiecham. Boję się zmian Niedługo Zuzia pójdzie do przedszkola. Cieszę się, że będę miała czas dla siebie, że wrócę do normalności. A jednocześnie się boję. Mam 31 lat i ostałam z niczym. Nasze małżeństwo jest tylko na papierze. Nie mam pracy, przyjaciół, kontakty ze znajomymi się pourywały. Zresztą, mam wrażenie, że już nie umiem rozmawiać z dorosłymi ludźmi. Zdziczałam. Zgłupiałam. Zaniedbałam się. Nie mam ubrań, kosmetyków, własnych pieniędzy. Mam za to nadprogramowe kilogramy, podkrążone oczy, rozstępy na brzuchu i zwiotczałe piersi. Jestem wrakiem człowieka. Nie wiem, czy gdybym parę lat temu wiedziała, jak potoczy się moje życie, to czy zdecydowałabym się na dziecko. Żałuję, że jestem mamą”. Ewa Piszemy też o: „Wybiegłam z domu, zostawiając płaczącą córkę. Moja depresja mogła skończyć się tragedią” [LIST DO REDAKCJI] „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
„Mam jedno dziecko, a wszyscy pytają o kolejne. Nikt nie rozumie, że nie chcę, że się boję…” [LIST DO REDAKCJI]
Jeśli czujesz się przytłoczona, jeśli masz dość ciągłych pytań o dziecko, jeśli czasem zamykasz się w łazience i płaczesz, kiedy nikt nie widzi – nie jesteś sama.
Narodziny Mani były jednym z najpiękniejszych dni w moim życiu. Była taka malutka, różowiutka, tak pięknie pachniała… Czekałam na nią kilka lat, marzyłam o niej, nie mogłam się doczekać, aż wezmę ją w ramiona. Dziś Mania ma 4 lata, a ja… jestem wykończona. I choć kiedyś planowaliśmy z Filipem, że będziemy mieć dużą rodzinę – dziś już nie chcę. Nie mogę. Wszyscy pytają o dzieci. O mnie nikt nie myśli Są dni, kiedy jestem wykończona. Kiedy po całym dniu pracy, opieki nad Manią, dbania o dom, padam na twarz. Filip jest wspaniałym partnerem i ojcem. Oboje pracujemy (on prowadzi ze swoim ojcem firmę, ja pracuję zdalnie kilka godzin dziennie – jestem tłumaczką), dzielimy się obowiązkami, robimy zakupy, sprzątamy, gotujemy. Jest tak, jak zawsze chciałam – jesteśmy zespołem, drużyną, jak równy z równym. Ale na koniec dnia to ja jestem tą, która obrywa najbardziej, a pokazać, że mi źle, przecież nie powinnam – bo jestem matką, muszę to znosić. Macierzyństwo mnie uskrzydla i wypala jednocześnie. Kiedy Mania wyjeżdża do moich rodziców i nie widzę jej kilka dni, tak się cieszę, że mogę odetchnąć! I jednocześnie tak za nią tęsknię… Myślę, że nie dałabym rady z kolejnym dzieckiem. Nie zniosłabym tego strachu, tej odpowiedzialności, tej frustracji i złości, które się czasem pojawiają. Tej miłości – nieporównywalnej z żadną inną. Tyle mówi się o równouprawnieniu, o kobietach niezależnych, które same podejmują decyzje – a jednak presja dotycząca posiadania rodziny jest ogromna. Myślałam, że kiedy urodzę dziecko, będę miała spokój. Jednak non stop słyszę to samo: od mojej mamy i mamy Filipa, które chcą kolejnego wnuczka lub wnuczkę. Od koleżanek, które mają dwoje, troje dzieci – że przecież Mania musi mieć rodzeństwo, a nas stać, by utrzymać jeszcze co najmniej jedno dziecko. Jakiś czas temu na placu zabaw zagadała do mnie jakaś obca kobieta – chyba mama albo niania któregoś dziecka – z pytaniem, na co czekam, bo przecież krzywdę robię dziecku. Jaką krzywdę? Moja córka jest chciana, kochana, robimy z Filipem wszystko, by niczego jej nie brakowało. O mnie nikt nie myśli. O tym, jak ja się czuję, czy daję radę. Czy się nie boję, czego chcę. Wiem, że nie jestem sama. Po prostu to wiem. A jednak czasem czuję się tak samotna… Mamo, która to czytasz, która czujesz się jak ja: wiedz, że jestem. Że nie jesteś sama. Basia Piszemy też o: „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Kąpiel w wannie z dzieckiem? Nago?! Obrzydliwe, że rodzice robią to dzieciom” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
Sprawdź, ile będziesz mieć dzieci. Twoja data urodzenia skrywa odpowiedź
Chcesz wiedzieć, ile będziesz mieć dzieci, a przy tym lubisz dla rozrywki czytać horoskopy i rozwiązywać internetowe quizy? Mamy coś dla ciebie! Dzięki prostemu obliczeniu na podstawie daty urodzenia możesz dowiedzieć się, jak licznego potomstwa możesz się spodziewać. To do dzieła!
Ta zabawa przypomina obliczanie swojej liczby w numerologii – być może już ją znasz? Jeśli tak, od razu możesz przejść do interpretacji wyników. Jeśli nie wiesz, jaką jesteś liczbą, poniżej wyjaśniamy, w jaki sposób ją wyliczyć. Jak obliczyć, ile będziesz mieć dzieci? By dowiedzieć się, ile będziesz mieć dzieci, dodaj do siebie wszystkie cyfry ze swojej daty urodzenia – tak, by wynik był jednocyfrowy. Przykład: urodziłaś się 6 marca 1996 roku. Musisz zatem dodać do siebie wszystkie cyfry: 6 + 3 + 1 + 9 + 9 + 6 = 34. Następnie sumujesz trójkę i czwórkę: 3 + 4 = 7. Twoja liczba to 7. Co oznacza otrzymana liczba? Liczba 1 – „jedynki” mają szansę na posiadanie licznej rodziny. Musisz tego jednak bardzo chcieć! Liczba 2 – prawdopodobnie będziesz mieć jedno dziecko. Liczba 3 – urodzenie dziecka może być dla ciebie problemem. Jeśli jednak będziesz bardzo tego chciała, uda ci się pokonać przeszkody. Liczba 4 – możesz spodziewać się trojga, a nawet czworga dzieci. Liczba 5 – możesz mieć dwoje dzieci, być może nawet bliźniaki. Liczba 6 – nie jest pewne, ile będziesz mieć dzieci, jednak prawdopodobnie będą one pochodzić z różnych związków i będzie między nimi dość duża różnica wieku. Liczba 7 – prawdopodobnie będziesz mieć jedno dziecko. Liczba 8 – możesz nie doczekać się biologicznych dzieci, jednak niewykluczone, że będziesz wychowywać dzieci partnera z jego poprzedniego związku. Liczba 9 – możesz spodziewać się dwojga dzieci z niewielką różnicą wieku między nimi. Pamiętaj – to tylko zabawa, a wynik traktuj z przymrużeniem oka. W końcu to, ile będziesz mieć dzieci (i czy w ogóle będziesz je mieć), zależy od wielu czynników: twojego stanu zdrowia, genów (może urodzisz bliźniaki albo trojaczki?), porozumienia z partnerem w tej kwestii czy chęci – nie gwiazd… Źródło: slobodenpecat.mk Zobacz także: Chiński kalendarz płci. Zaplanuj płeć dziecka! Ile powinnaś mieć dzieci? Test z przymrużeniem oka Wiemy, jaki jest idealny wiek na zajście w ciążę!
Cleo szczerze o powiększeniu rodziny: „Jest presja macierzyństwa”
Cleo w szczerym wywiadzie opowiedziała o swoim podejściu do macierzyństwa. Wokalistka zdradziła, czy chciałaby zostać mamą.
Joanna Klepko, znana pod pseudonimem „Cleo”, rzadko wypowiada się na temat swojego życia prywatnego. Teraz piosenkarka zrobiła jednak wyjątek. Cleo zdradziła, czy myśli o powiększeniu rodziny. Presja macierzyństwa W programie „Taka jak Ty” wokalistka wypowiedziała się na temat macierzyństwa. Jej fani już od dawna są ciekawi, czy gwiazda planuje zostać mamą. 38-latka w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem przyznała, że ma wątpliwości, czy nie jest już za późno na taki krok: „Czy chciałabym być mamą? Ostatnio się zastanawiałam, czy nie jest już za późno na takie decyzje”. Dodała także, że odczuwa presję związaną z macierzyństwem: „Jest presja macierzyństwa i na ogół staram się w ogóle uciekać od tego tematu, ale powiem ci tak najogólniej, że moje zdanie jest takie, że nic w życiu na siłę nie powinno się robić”. Cleo zdecyduje się na adopcje? Piosenkarka powiedział także, że jej zdaniem ratowanie związku poprzez decyzję o dziecku jest bardzo złym pomysłem. „Znam wiele par, które próbowały ratować związek dzieckiem, albo sobie na siłę robiły dziecko, albo: »późno trochę, to może byśmy założyli rodzinę«. To się zawsze źle kończyło. Najgorsze jest to, że zawsze cierpią najbardziej dzieci”. Cleo dopuszcza możliwość, że nie zostanie biologiczną mamą. Piosenkarka nie wyklucza jednak adopcji dziecka: „Doszłam do wniosku, że jak może biologicznie nie zostanę mamą, to może zaadoptuję jakieś dziecko. Ja mam tyle w sobie miłości, że nie wykluczam niczego”. Joanna Klepko przyznała, że ma w sobie bardzo wiele miłości i wierzy, że byłaby dobrą mamą, choć na razie ogranicza się do bycia ciocią. „Ja wiem, że bym była fajną mamą, ale na razie jestem fajną ciocią dla wszystkich” – dodała. Zobacz także: Monika Mrozowska w szczerym wpisie wyznała, że ma dość kamienia piersią Katarzyna Bosacka sprawdziła, ile zapłacimy za „koszyk Dudy”. W 2015 roku kosztował 37,02 zł, dziś strach patrzeć na paragon Joanna Opozda o rodzinnym konflikcie: „Piszę o tym, bo martwię się o zdrowie mojego dziecka”
Profesor fizyki z UW tłumaczy, dlaczego Polki nie chcą rodzić: „Posiadanie 2-3 dzieci jest moralnym obowiązkiem”
Polki rodzą coraz mniej dzieci – wynika z danych GUS. Choć powody, dla których kobiety nie chcą rodzić, mogą być różne, zdaniem prof. Jacka Ciborowskiego jednym z nich jest… egoizm.
Przy zdjęciu uszkodzonego płodu na facebookowym profilu bloga Patolodzy na klatce rozgorzała dyskusja dotycząca praw reprodukcyjnych Polek oraz tego, dlaczego coraz mniej osób w Polsce decyduje się na dzieci. Paulina Łopatniuk, patomorfolożka i założycielka bloga, zamieściła na Facebooku link do tekstu sprzed kilku lat. Lekarka opisała jedną z patologii płodu w ciąży bliźniaczej, wskutek której u jednego z płodów nie wykształciły się głowa, serce i górne kończyny. Może to prowadzić do zaburzeń u prawidłowo rozwijającego się płodu. W związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku obecnie w Polsce możliwe jest przerywanie ciąży wyłącznie w sytuacji, gdy ciąża zagraża zdrowiu lub życiu kobiety oraz w przypadku podejrzenia, że doszło do niej w wyniku gwałtu. Co oznacza, że w przypadku wystąpienia u ciężarnej patologii, o której pisze Paulina Łopatniuk, lekarze nie mogą podjąć próby ratowania zdrowego płodu. „Posiadanie dzieci jest moralnym obowiązkiem” Pod wpisem pojawiły się dziesiątki komentarzy kobiet, które zdecydowały się podzielić swoimi doświadczeniami. Część z osób komentujących pisała wprost: Polska to piekło, w którym kobiety traktowane są jak inkubatory – nie powinno więc dziwić, że wiele z nich nie myśli o posiadaniu dzieci. Głos zabrał również prof. dr hab. Jacek Ciborowski z Instytutu Fizyki Doświadczalnej z UW. „Ludzie przestali się rozmnażać z wygody. A posiadanie 2-3 dzieci jest moralnym obowiązkiem. A warunki są różne, raz lepsze raz gorsze. Nikt nie obiecał, że będzie tylko dobrze. A poza tym dzieci to radość, mimo różnych problemów” – napisał. Ta wypowiedź wywołała oburzenie m.in. u autorki profilu Patolodzy na klatce. W końcu przy tak dramatycznej sytuacji Polek sugerowanie, że nie chcą rodzić dzieci dla własnej wygody (w domyśle: są leniwymi egoistkami), a posiadanie dzieci jest ich obowiązkiem, jest zwyczajnie nie na miejscu. Zobacz także: Polki rodzą mniej dzieci, bo mało zarabiają (ten powód nie zaskakuje, ale kolejny już tak!) Matki Polki są coraz starsze. Tak, Ty też jesteś jedną z nich! To najmłodszy wcześniak świata. Nie uwierzysz, ile ważył w chwili narodzin
Joanna Kulig łączy pracę z macierzyństwem. „Gdy robię film, znikam jak marynarz”
Joanna Kulig, jak każda pracująca zawodowo mama, musi się nieźle nagimnastykować, żeby połączyć macierzyństwo z karierą. Choć jako aktorka może korzystać z pewnych przywilejów, zdarza się, że czas rozłąki z dzieckiem to o wiele dłużej niż 8 godzin spędzonych w pracy.
„Kiedy mój synek skończył dwa tygodnie, zaczęłam powoli przygotowywać piosenki do serialu "The Eddy", a półtora miesiąca później byłam już na planie w Paryżu. Rwałam włosy z głowy. W co ja się wpakowałam? Co ja im obiecałam?! Nieprzespane noce, karmienie piersią, zanikająca pamięć i tyle piosenek… Ten plan był dla mnie jak wojna” – mówiła Joanna Kulig w 2020 roku na łamach „Vogue’a”. Choć syn aktorki w przyszłym roku skończy 3 lata, bycie mamą i praca na planach wciąż przypomina żonglerkę. Joanna Kulig o pracy i wychowywaniu dziecka W rozmowie z „Twoim Stylem” Joanna Kulig po raz kolejny powróciła do tematu macierzyństwa. Przyznała, że kiedy jest w pracy, musi się jej całkowicie poświęcić. Wtedy cały czas spędza głównie z ludźmi, z którymi pracuje. „Gdy robię film, znikam jak marynarz. Pracuję po szesnaście godzin. Przez miesiąc, dwa żyję z grupą ludzi, którzy dzielą ze mną dni na planie, stół, prywatne sprawy” – mówiła aktorka. W tym czasie mały Janek zostaje pod opieką taty, dziadków lub niani. By sprostać wyzwaniom – zarówno tym zawodowym, jak i macierzyńskim – Joanna Kulig skrupulatnie planuje każdy dzień i stara się patrzeć na swoją karierę aktorską z większą łagodnością. Z biegiem czasu stała się też pewniejszą siebie mamą – co nie znaczy, że mniej zestresowaną. Zobacz także: Joanna Kulig szczerze o byciu mamą: „Miałam doły, płakałam” Natalia Klimas wyjechała bez dzieci i męża. „Poczułam wolność” Macierzyństwo wzbudza w Joannie Kulig skrajne uczucia. Jakie i dlaczego?
Olga Frycz urodziła drugą córkę! Aktorka długo ukrywała tę wiadomość
Olga Frycz powitała na świecie drugie dziecko. Aktorka podzieliła się tą radosną nowiną ze swoimi fanami w mediach społecznościowych. Młoda mama wygląda na bardzo szczęśliwą!
To już oficjalne: 18 października Olga Frycz po raz drugi została mamą! Aktorka poinformowała o tym swoich fanów w mediach społecznościowych. Pod zdjęciem, na którym pozuje ze swoim maleństwem, posypała się masa gratulacji! Wiemy, jakie imię dostał maluszek! Olga Frycz urodziła drugie dziecko Olga Frycz nie kryła wzruszenia przed fanami. W końcu mogła odetchnąć z ulgą. Młoda mama, choć zmęczona po porodzie, dawno nie wyglądała na taką szczęśliwą. „Helenka nie może opanować radości. Tata pęka z dumy. Babcie i Dziadkowie zakochani po uszy. Ja jestem najszczęśliwsza na świecie, że mam już przy sobie moje dwie najukochańsze córeczki” – napisała aktorka. Wyznała także, że obie z córeczką czują się wspaniale. Potwierdziły się też wcześniejsze doniesienia. Olga Frycz urodziła córeczkę, dała jej na imię Zofia. Przypomnijmy, że aktorka wychowuje już córeczkę Helenę. Dziecko jest owocem związku gwiazdy z Grzegorzem Sobieszkiem. Córka aktora Jana Frycza i trener tajskiego boksu rozstali się jednak krótko po narodzinach dziecka. Olga Frycz nie boi się samodzielnego macierzyństwa Aktorka nie pozostaje w związku z ojcem drugiego dziecka. Nie przeraża jej jednak samodzielne macierzyństwo. Olga Frycz może liczyć na wsparcie swojego byłego partnera, ojca Heleny. „Hela na bank będzie supersiostrą, a ty jesteś supermamą, bo jesteś bardzo, bardzo dzielna, nawet jak jesteś sama w trudnych życiowo sytuacjach. I tak jak mówiłem wiele razy, zawsze (!) możesz na mnie liczyć” – pisał Grzegorz Sobieszek w mediach społecznościowych już jakiś czas temu. Gratulujemy Oldze Frycz i życzymy jej i maleństwu dużo zdrowia! Zobacz też: Lara Gessler pokazała, jak karmi córkę piersią w restauracji! Kasia Tusk zbiera komplementy po porodzie. „Kwitniesz, będąc mamą” Olga Frycz wydaje książeczki dla dzieci. „Inspirują mnie moje dzieci”
Co to jest antynatalizm i kim jest antynatalista?
Antynatalizm staje się coraz popularniejszy – głównie ze względu na jedną z jego odmian, czyli antynatalizm ekologiczny (klimatyczny). Coraz więcej dorosłych utrzymuje, że nie powinniśmy się rozmnażać, bo posiadanie potomstwa jest moralnie złe.
Bezdzietność z wyboru to wciąż niezgłębiony temat – brakuje badań i konkretnych danych o tym, ile osób świadomie rezygnuje z dzieci, a także jakie są ich powody. Dla jednych rezygnacja z rodzicielstwa to egoizm i bezmyślność, dla innych świadomy, przemyślany wybór, a jeszcze dla innych – konieczność. W kontekście tej ostatniej grupy coraz częściej przywołuje się filozofię antynatalizmu. Na czym ona polega i kim są antynataliści? Antynatalizm: co to takiego? Antynatalizm to stanowisko filozoficzne, według którego prokreacja jest moralnie zła. Osoby, które wyznają tę filozofię, uważają ludzki gatunek za nieudany. Twierdzą, że jesteśmy zepsuci, a rozmnażając się, popełniamy zbrodnię. Antynataliści mogą nawet żałować, że w ogóle się urodzili. W ostatnich latach głośno było o 29-letnim dziś (dane z 2021 roku) biznesmenie z Bombaju, który zamierzał pozwać swoich rodziców za to, że go powołali na świat. „Ludzkość nie ma sensu. Tyle osób cierpi. Jeśli ludzkość wyginie, Ziemia oraz zwierzęta będą szczęśliwsi. Będzie im lepiej bez nas, a żaden człowiek nie będzie cierpiał” – mówił Raphael Samuel w rozmowie z BBC. Z kolei w 2014 roku temat antynatalizmu podjęła lekarka Pippa Hayes. „Nadmiar dzieci szkodzi środowisku. Zostałam wysterylizowana po tym, jak urodziłam drugiego syna, ponieważ wierzyłam, że nie mam prawa do posiadania więcej niż dwojga dzieci” – mówiła cytowana przez „The Guardian”. Jej zdaniem lekarze powinni wręcz zachęcać ludzi do tworzenia niedużych rodzin. Antynatalizm nie jest nowym zjawiskiem: już w starożytności filozofowie uważali, że człowiek jest z natury istotą złą, więc nie powinien się rozmnażać. Z biegiem czasu antynataliści skupili się również na kwestii cierpienia. Twierdzili, że skoro nasze życie jest pełne problemów i prowadzi jedynie do śmierci, nie powinniśmy skazywać na nie innych ludzi. W opozycji do antynatalizmu stosowany jest termin natalizm. Nataliści opowiadają się za wzrostem liczby ludności, aby osiągać cele ważne dla całego kraju. Antynataliści w Polsce Czy w Polsce przybywa antynatalistów z wyboru? Sądząc po rosnącej popularności grup przeciwników prokreacji w mediach społecznościowych (choć nie są to dane naukowe poparte badaniami), można przypuszczać, że prawdopodobnie tak. „Rodzisz dzieci dla siebie, dla swoich potrzeb, zachcianek, z egoizmu. Albo pod naciskiem rodziny, rodziców i teściów, którzy chcą być dziadkami, rodzeństwa, przyjaciół, znajomych, którzy dopytują, chcą być ciociami i wujkami. Może nawet pod naciskiem spowiednika, albo za 500 plus od rządu” – to tylko jedna z wielu podobnych opinii z jednego z forów internetowych. Spadek liczby urodzeń w naszym kraju ma z pewnością wiele przyczyn. Przyrost naturalny w Polsce jest ujemny od 2013 roku, jednak 2020 rok był pod tym względem wyjątkowo niekorzystny: zarejestrowano 355 tys. żywych urodzeń (najmniej od 2004 roku i o 20 tys. mniej niż w 2019 roku). Statystyki mogą wskazywać, że w Polsce przybywa antynatalistów, są to jednak spekulacje niepoparte badaniami. Antynatalizm ekologiczny rośnie w siłę Coraz częściej słyszy się o antynatalistach klimatycznych. Antynatalizm ekologiczny (inaczej antynatalizm klimatyczny) zakłada, że ziemia jest obecnie zbyt przeludniona, żeby można było myśleć o dalszym rozmnażaniu. Argumentacja antynatalistów klimatycznych brzmi całkiem logicznie: wg naukowców ze szwedzkiego Uniwersytetu w Lund jedno dziecko w USA to 58,6 tony szkodliwych emisji rocznie. To nie wszystko: jedna rodzina, która rezygnuje z kolejnego potomka, ma taki sam wkład w ekologię, jak 684 nastolatków, którzy zobowiązaliby się do końca życia obsesyjnie dbać o recykling. Zgodnie z tymi danymi prokreacja to najbardziej nieekologiczne działanie człowieka. Antynataliści ekologiczni uważają, że jako ludzkość wyrządzamy krzywdę naszej planecie. Przekonują, że za kilkadziesiąt lat Ziemia nie będzie nadawała się do życia. Są zdania, że w tak niepewnych czasach (z groźbą głodu, braku dostępu do wody pitnej, migracji klimatycznych) nie powinniśmy skazywać kolejnych pokoleń na cierpienia. W skrajnych przypadkach (tak jak wspomniany Raphael Samuel) antynataliści klimatyczni żałują, że sami przyszli na świat. Źródło: stat.gov.pl, The Guardian Zobacz też: W jakim miesiącu najlepiej zajść w ciążę? Najlepszy wiek na dziecko: radzi ginekolog Polki rodzą za mało dzieci. Dlaczego i co mogłoby je zachęcić?