Naczelna sprawdza: małe letnie przyjemności mamy. Oto 5 rzeczy, które pomagają mi złapać oddech
Lato z dzieckiem rzadko wygląda jak na Instagramie. Zamiast leniwych poranków częściej mamy: "Mamo, nudzi mi się!", piasek w butach i kolejne pranie po powrocie z placu zabaw. Przez lata wydawało mi się, że odpoczynek zaczyna się dopiero wtedy, gdy wsiadam do samolotu. Dziś wiem, że czasem wystarczy kilka drobnych rytuałów, które pomagają mi na chwilę zwolnić i przypomnieć sobie, że ja też jestem ważna.
Postanowiłam sprawdzić, czy małe letnie przyjemności rzeczywiście mają znaczenie. Oto pięć rzeczy, które tego lata pomagają mi złapać oddech. 1. Poranna kawa wypita w ciszy Nie zawsze mam na nią czas., dlatego postanowiłam wstawać chwilę wcześniej, gdy "dom jeszcze śpi". Czasem trwa pięć minut, czasem piętnaście. Ale odkąd przestałam pić ją w biegu między pakowaniem plecaka a odpowiadaniem na wiadomości, zauważyłam, że inaczej zaczynam dzień. Co mnie zaskoczyło? To, że kilka minut ciszy naprawdę wpływa na moje samopoczucie. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które mają poczucie, że od rana są "na posterunku". Dla kogo raczej nie? Dla osób, które najlepiej odpoczywają w ruchu i nie potrzebują takich rytuałów. 2. Spacer z psem przed rozpoczęciem dnia Kluska nie wie, czym jest lista zadań ani deadline. Kiedy wychodzimy na spacer, przypomina mi, że świat nie kończy się na obowiązkach. To zaledwie kilkanaście minut, ale wracam z nich spokojniejsza. Co mnie zaskoczyło? Jak bardzo kontakt z naturą pomaga uporządkować myśli. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy potrzebują choć chwili poza domowym chaosem. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za poranną aktywnością. 3. Książka noszona w torebce Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałam książkę w jeden weekend. Teraz czytam po kilka stron - w poczekalni, podczas treningu dziecka czy wieczorem przed snem. Co mnie zaskoczyło? Że nawet 10 minut dziennie wystarczy, by wrócić do nawyku czytania. Dla kogo to ma sens? Dla mam, które tęsknią za czymś, co należy tylko do nich. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które wolą podcasty lub seriale. 4. Lody po placu zabaw To chyba najbardziej niedoceniana letnia przyjemność. Nie chodzi nawet o same lody, ale o ten moment, kiedy siadamy na ławce i nigdzie nie musimy się spieszyć. Co mnie zaskoczyło? Jak szybko zwykły spacer może zamienić się we wspomnienie, które dziecko zapamięta na długo. Dla kogo to ma sens? Dla rodzin, które chcą celebrować małe momenty. Dla kogo raczej nie? Dla osób, które nie przepadają za spontanicznymi przystankami w ciągu dnia. 5. Wieczór bez telefonu Udaje mi się robić to codziennie. Odkładam telefon, gdy siedzę w ogrodzie, idę z psem na spacer, a wieczorem włączam tryb samolotowy. Dzięki temu przypominam sobie, że nie muszę być dostępna przez cały czas. Co mnie zaskoczyło? Jak często sięgam po telefon zupełnie bezwiednie. Dla kogo to ma sens? Dla rodziców, którzy czują, że ich głowa nigdy nie jest naprawdę offline. Dla kogo raczej nie? Dla osób, których praca wymaga stałej dostępności. Czy zrobię to ponownie? Tak. Bo odkryłam, że lato nie musi być idealne, żeby było dobre. Nie potrzebuję egzotycznych wakacji ani perfekcyjnie zaplanowanych atrakcji. Czasem wystarczy kubek kawy, spacer z psem i chwila, w której nikt niczego ode mnie nie chce. Jeśli więc czujesz, że to lato znowu przecieka ci przez palce, spróbuj znaleźć jedną małą przyjemność tylko dla siebie. Być może okaże się, że to właśnie ona uratuje ci niejeden dzień.
"Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
Czy po czterdziestce warto jeszcze zacząć ćwiczyć? Edyta Litwiniuk przekonuje, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swoje ciało. W podcaście "Mamy to!" opowiada, dlaczego spacer, rozciąganie i 10 minut ruchu dziennie mogą być ważniejsze niż pogoń za idealną sylwetką.
Mamy nastolatków i dorosłych dzieci często przez lata stawiają siebie na końcu listy priorytetów. Kiedy dzieci stają się bardziej samodzielne, pojawia się pytanie: "Czy nie jest już za późno, żeby zacząć dbać o swoje ciało?". - Absolutnie nigdy nie jest za późno. Naprawdę nigdy nie jest za późno - mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!". Jej zdaniem nie trzeba zaczynać od intensywnych treningów ani kupowania karnetu na siłownię. Wystarczy zrobić pierwszy krok - dosłownie. Spacer to niedoceniana aktywność - Zawsze mówię mamom: zacznij od spaceru. Spacer jest bardzo niedocenianą formą aktywności - podkreśla Litwiniuk. Jak zauważa, współczesny styl życia sprawia, że coraz mniej się ruszamy. Jeździmy samochodami, pracujemy przy komputerach i często dopiero wieczorem orientujemy się, że przez cały dzień niemal nie wstaliśmy z krzesła. Według Edyty Litwiniuk już 20 minut spędzonych na świeżym powietrzu może pozytywnie wpłynąć na samopoczucie. - Spacer dotlenia organizm, pomaga obniżyć poziom stresu i ma wiele innych zalet - mówi. Po 40. zmienia się cel Ekspertka przyznaje, że sama zauważa różnicę między swoim organizmem dziś a tym sprzed kilku lat. - Mam 41 lat i widzę inny poziom zmęczenia organizmu. Jeszcze kilka lat temu robiłam Ironmany, maratony i długie treningi bez większego problemu. Dziś widzę, że moje ciało potrzebuje czegoś innego - opowiada. Jak tłumaczy, wraz z wiekiem zmienia się gospodarka hormonalna, dlatego warto podchodzić do swojego ciała z większą wyrozumiałością i szacunkiem. - To jest moment, kiedy warto słuchać swojego organizmu - mówi. Jej zdaniem dojrzałe kobiety nie muszą już skupiać się wyłącznie na wyglądzie. - Nie chodzi o to, żeby mieć idealnie jędrne pośladki. Chodzi o to, żeby mieć sprawne ciało, które będzie nam służyło przez kolejne lata. 10 minut ruchu ma znaczenie Litwiniuk zachęca, by szukać ruchu w codzienności. Rozciąganie podczas oglądania serialu, kilka przysiadów czy krótki trening w domu mogą być dobrym początkiem. - Oglądasz podcast albo serial? Porozciągaj się. Wyciągnij ręce do góry, zrób kilka skrętów. To są bardzo proste rzeczy, które znamy jeszcze z lekcji WF-u, ale one naprawdę działają - mówi. Dodaje, że organizm potrzebuje bodźców, które pomogą utrzymać sprawność. - Można zrobić kilka przysiadów, siadając i wstając z kanapy. Można wziąć do ręki nawet arbuza i potraktować go jak delikatny ciężar. To będzie miało dobry wpływ na nasze ciało i kości - tłumaczy. Jej historia pokazuje, że zadbanie o siebie nie musi oznaczać rewolucji. Czasem wystarczy 20 minut spaceru, kilka prostych ćwiczeń i odrobina wyrozumiałości dla własnego ciała. Bo - jak mówi Edyta Litwiniuk - nigdy nie jest za późno, żeby zacząć. Całą rozmowę z Edytą Litwiniuk obejrzysz w podcaście "Mamy to!" na kanale YouTube Mamotoja.
"Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
"Chciałam być supermamą i udowodnić, że ze wszystkim sobie poradzę" - wspomina Edyta Litwiniuk. W podcaście "Mamy to!" opowiada o samotności, niewyspaniu i połogu, które sprawiły, że pierwsze tygodnie macierzyństwa okazały się dużo trudniejsze, niż się spodziewała.
"Nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" Co powiedzieć mamie małego dziecka, która jest niewyspana, zmęczona i przytłoczona chaosem codzienności? Od czego powinna zacząć, jeśli chciałaby poczuć się choć trochę lepiej? Edyta Litwiniuk nie ma wątpliwości: od odpoczynku. - Moja położna powiedziała mi jeszcze w ciąży: "Póki nie ma zagrożenia życia w tym domu, nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" - wspomina w podcaście "Mamy to!". Jak przyznaje, początkowo sama nie potrafiła zastosować się do tej rady. Po narodzinach pierwszej córki czuła się silna i przekonana, że musi poradzić sobie ze wszystkim. - Myślałam: przecież ją urodziłam, karmię ją, wrócę do domu i wszystko musi być na tip-top. Posprzątane, ugotowane. Chciałam być supermamą i superżoną - opowiada. "Chciałam pokazać, że sobie radzę" Sytuacja zmieniła się, kiedy jej mąż wrócił do pracy, a ona została sama z dzieckiem. Zamiast poczucia siły pojawiły się samotność, płacz i ogromne zmęczenie. - Przygniotła mnie samotność i połóg. Wiem, że gdyby Wojtek nie zrobił mi śniadania, przez cały dzień nic bym nie zjadła, bo nie miałam siły - mówi. W pewnym momencie postanowiła zrezygnować z próby utrzymania wszystkiego pod kontrolą. - Powiedziałam sobie: koniec całego cyrku. Żadnego sprzątania, prania, gotowania i ogarniania domu na tip-top tylko po to, żebym dalej pokazywała, że sobie radzę. Idę spać. Jak wspomina, w pierwszych tygodniach macierzyństwa, kiedy tylko miała taką możliwość, jadła, płakała i spała. Dom nie musi być idealny Edyta Litwiniuk podkreśla, że młoda mama nie musi samodzielnie gotować każdego posiłku ani utrzymywać domu w perfekcyjnym porządku. Może zamówić jedzenie, poprosić bliską osobę o przygotowanie obiadu albo wcześniej zamrozić kilka porcji. Nic złego nie stanie się również wtedy, gdy pranie czy sprzątanie zostaną odłożone na później. - Jeżeli możesz, kochana mamo, po prostu się wyśpij. Naprawdę nic się nie stanie, jeśli czasem zamówisz jedzenie albo poprosisz mamę, żeby przygotowała ci rosół czy coś w słoikach - mówi. Sen na początku macierzyństwa nie zawsze oznacza jednak spokojną, nieprzerwaną noc. Częściej jest próbą wykorzystania nawet krótkiego momentu, kiedy ktoś inny może zająć się dzieckiem. - Jeśli jesteśmy niewyspane, trudno jest robić cokolwiek. Sen jest głównym narzędziem regeneracji i daje nam też większy spokój w głowie - zauważa Litwiniuk. "Kiedy jestem wyspana, mam siłę rozwiązywać problemy" Prowadząca rozmowę również przyznaje, że to właśnie fizyczne zmęczenie było dla niej jednym z najtrudniejszych elementów wczesnego macierzyństwa. Z czasem pojawiają się inne wyzwania i problemy, ale kiedy matka jest wypoczęta, ma więcej siły, żeby się z nimi mierzyć. Gdy zmęczenie odbiera jej energię, nawet niewielka trudność może wydawać się przytłaczająca. - Kiedy jestem wyspana, mam siłę rozwiązywać problemy. Ale kiedy czuję, że już "siadam", nie mam siły radzić sobie jeszcze ze wszystkim dookoła - mówi prowadząca. Niemowlę nie zawsze "śpi jak aniołek" Edyta Litwiniuk wspomina również, że odpoczynek utrudniała jej nieustanna czujność. Przed porodem słyszała, że dziecko śpi spokojnie jak aniołek. Tymczasem noworodek podczas snu sapie, kwili, popiskuje i wydaje wiele innych dźwięków. - Byłam tak zestresowana, że chyba trzy razy chodziłam do różnych kardiologów. Nie mogłam uwierzyć, że nie mam stanu przedzawałowego - wspomina. Każdy dźwięk dziecka wybudzał ją albo sprawiał, że nie była w stanie wejść w głęboki sen. W końcu poprosiła męża, by po powrocie z pracy wychodził z córką na spacer. - Chciałam jej nie słyszeć. Tego sapania, kwilenia i popiskiwania. Chciałam wejść w głęboki sen, bo na początku macierzyństwa było to dla mnie nierealne. Spałam bardzo płytko i byłam wrakiem człowieka. Sen matki to często półczuwanie Czujność nie zawsze znika, gdy dzieci dorastają. Zmieniają się tylko powody, dla których matka nasłuchuje. Kiedy dzieci są małe, budzi ją płacz lub wołanie. Gdy są starsze, może czekać, aż wrócą z imprezy albo upewniać się, że wszystkie są już bezpieczne w domu. - Śmieję się, że mój sen matki do dziś jest takim półczuwaniem. Dopiero kiedy wszystkie wrócą, czuję spokój i mogę głęboko zasnąć - opowiada Litwiniuk. Jak usłyszała kiedyś od swojej lekarki, od momentu zobaczenia dwóch kresek na teście ciążowym matka prawdopodobnie już nie przestaje się martwić. - Nieważne, czy masz dziecko trzytygodniowe, roczne, dziewiętnastoletnie czy dwudziestoletnie. Nie przestajesz się martwić i pozostajesz czujna - mówi. Ta czujność jest częścią macierzyństwa. Nie oznacza jednak, że kobieta powinna rezygnować ze swoich podstawowych potrzeb. Czysty dom i ugotowany od podstaw obiad mogą poczekać. Sen, jedzenie i regeneracja nie są luksusem ani nagrodą za wykonanie wszystkich obowiązków. Są tym, czego młoda mama potrzebuje, żeby mieć siłę przeżyć kolejny dzień. Całą rozmowę z Edytą Litwiniuk obejrzysz w podcaście "Mamy to!" na kanale YouTube Mamotoja.
„Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
„Wykorzystał moją szczerość przeciwko mnie. Lepiej, gdyby po prostu spakował walizki i odszedł. On wolał, żeby z naszej rodziny zostały zgliszcza.”
Gdyby Przemysław po prostu spakował walizki i wyszedł, byłabym w stanie mu wybaczyć. Zdrada boli, ale to, co zrobił, zostawiło ślad o wiele głębszy. Życie z kimś, komu ufasz, a potem odkrycie, że ta osoba potrafi wykorzystać twoje słabości przeciwko tobie, to jak żyć z cieniem nad głową. I tej tajemnicy długo nie potrafiłam nikomu wyznać. Siedziałam późnym wieczorem w kuchni, niemal słysząc bicie własnego serca. W domu panowała zupełna cisza – nawet zegar wydawał się milczeć. Myślami błądziłam wokół spraw, których nigdy nie odważyłam się wypowiedzieć na głos. – Jesteś tu? – Przemysław pojawił się w drzwiach, ziewając i rozciągając się leniwie. Usiadł naprzeciwko mnie. Widziałam, że czeka na rozmowę, chociaż nie miałam na nią siły. – Wiesz, czasem mam wrażenie, że zgubiłam się gdzieś po drodze – odezwałam się cicho. – Pamiętasz, jak mówiłam o marzeniu o własnej galerii? Teraz marzę tylko o pięciu minutach ciszy. Popatrzył na mnie uważnie, a ja naiwnie uwierzyłam, że mnie rozumie. – Bycie matką to nie zawsze bajka – dodałam, spuszczając wzrok. – Kocham Tosię i Tymka, ale czasem wszystko mnie przerasta. Czuję się, jakbym straciła siebie. Czasem chciałabym na chwilę uciec, po prostu znów być Elizą, nie tylko mamą i żoną. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na dzieci, gdybyśmy znów mieli po 25 lat. Nie powiedział ani słowa, tylko kiwnął głową. Z tą iluzją zrozumienia poszłam spać, przekonana, że może coś się zmieni. Najgorszy poranek mojego życia Obudził mnie harmider z kuchni. Zeszłam na dół, jeszcze w piżamie. Przemysław stał przy blacie, a naprzeciwko niego – nasza czternastoletnia Tosia i dwunastoletni Tymek. Ich spojrzenia były pełne lęku. – Co się dzieje? – zapytałam, próbując zrozumieć sytuację. Tymek popatrzył na mnie, a jego oczy były zupełnie inne niż zwykle – zimne, obce. – To prawda? – spytał cicho. – Co masz na myśli? – zmarszczyłam brwi. Tosia zaczęła płakać. – Tata powiedział, że nas nie kochasz. Że chcesz nas zostawić i wyjechać – wyszeptała przez łzy. Zamarłam. Spojrzałam na Przemysława. Stał tam niewzruszony, z kubkiem kawy. – Co im powiedziałeś?! – warknęłam, czując, jak narasta we mnie złość i bezsilność. – Powiedziałem tylko to, co mi wczoraj wyznałaś – wzruszył ramionami. – Że bycie z nimi cię męczy, że żałujesz, że nie masz własnego życia i że chciałabyś stąd uciec. Nie mogłam uwierzyć, że tak łatwo oddał dzieciom moje najgłębsze lęki, moje zmęczenie – i to w najgorszym możliwym świetle. – To nieprawda! – próbowałam uspokoić Tosię, wyciągając do niej ręce. Odsunęła się jednak ze strachem. – Nie kłam, mamo! Przecież tata wszystko nam powiedział! – Tymek podniósł głos. – Zawsze wybierałaś siebie, a teraz po prostu chcesz nas zostawić! Próba naprawienia szkód Próbowałam im tłumaczyć, że to nie tak, że miałam tylko trudny moment. Ale było już za późno. Ziarno niepewności zostało zasiane. Przemysław wyszedł do pracy, zostawiając mnie samą z rozbitymi dziećmi. Resztę dnia spędziłam, próbując rozmawiać z Tosią i Tymkiem, ale każde zamknęło się w swoim pokoju. Kiedy zapukałam do Tosi, usłyszałam tylko: – Zostaw mnie! Skoro chcesz odejść, to po prostu odejdź! Czułam, jak serce mi pęka. Nie mogłam zrozumieć, co kierowało Przemysławem. Czy chciał mnie ukarać za szczerość? Zemścić się za to, że mam własne myśli, własne potrzeby? Wieczorem, gdy wrócił, czekałam na niego w salonie. – Dlaczego to zrobiłeś? – zapytałam bez owijania w bawełnę. Spojrzał na mnie z czymś na kształt satysfakcji. – Muszą wiedzieć, jaka jesteś naprawdę. Nie możesz udawać idealnej matki, skoro w głębi duszy chcesz ich zostawić. – Przecież dobrze wiesz, jak to powiedziałam i co miałam na myśli! – Słowa mają znaczenie, Elizo – rzucił zimno. – Teraz wiedzą, na czym stoją. Nowa rzeczywistość Minęły dwa tygodnie. W domu jest lodowato. Tymek mnie unika, Tosia odzywa się tylko, gdy musi. Zawsze byliśmy blisko, a teraz czuję się jak obca. Próbuję odbudować zaufanie, ale każde moje słowo odbija się od nich jak od muru. Te słowa, które powierzyłam Przemysławowi, stały się narzędziem do zburzenia wszystkiego, co budowałam latami. Z Przemysławem prawie nie rozmawiamy. Mieszkamy razem, ale jesteśmy sobie wrogami. Już wiem, że nie chodziło o dzieci – chodziło o władzę i kontrolę. O zemstę za to, że ośmieliłam się marzyć o czymś więcej. Siedzę w tej samej kuchni, dopijam zimną herbatę i myślę, czy cokolwiek da się jeszcze naprawić. Czy moje dzieci kiedyś znowu mi zaufają? Czy kiedykolwiek przestanę czuć się winna za to, że chciałam choć przez chwilę być po prostu sobą? Eliza, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Ten jeden raz to mąż miał odebrać Gabrysia z przedszkola, ale do domu wrócił sam, z cieniutką kurteczką w ręce. Mój świat się zatrzymał”
Polacy tylko udają, że lubią dzieci? Scena w nadmorskim barze mrozi krew w żyłach. „Płakałam razem z tą mamą”
Zawsze wydawało mi się, że te wszystkie internetowe spory o dzieci w przestrzeni publicznej to tylko podsycana sztucznie fikcja i szukanie taniej sensacji. Myślałam, że my, Polacy, mimo wrodzonego narzekania, w gruncie rzeczy jesteśmy ciepłym, rodzinnym narodem, który doskonale rozumie, czym jest płacz malucha. Moje naiwne złudzenia pękły jednak jak bańka mydlana podczas tegorocznego urlopu we Władysławowie, kiedy na własne oczy zobaczyłam sytuację, przez którą do dziś trzęsą mi się ręce z bezsilności.
Było upalne, leniwe popołudnie, a nadmorski ogródek gastronomiczny pękał w szwach od tłumu wygłodniałych turystów czekających na smażoną rybę. Kilka stolików dalej siedziała młoda, na oko trzydziestoletnia mama z dwójką dzieci − starszym, około czteroletnim chłopcem i maleńką, może kilkumiesięczną córeczką w wózku. W pewnym momencie, prawdopodobnie z powodu potwornego upału i duchoty, niemowlę obudziło się z krzykiem i zaczęło przeraźliwie, rozpaczliwie płakać. Kobieta natychmiast zerwała się na równe nogi, wzięła maleństwo na ręce, zaczęła je tulić, kołysać i nerwowo szukać w torbie butelki z piciem, jednocześnie próbując upilnować wiercącego się starszaka. To, co wydarzyło się zaledwie chwilę później, kompletnie odebrało mi mowę. Naprawdę zaczęłam myśleć, że Polacy tylko udają, że lubią dzieci, a nasza rzekoma prorodzinność to zwykła, cyniczna pokazówka. Skandaliczne zachowanie turystów w barze nad Bałtykiem Zamiast współczucia czy choćby obojętności, wokół zmęczonej matki rozpoczął się pokaz ludzkiej złośliwości i absolutnego braku empatii. Elegancka para siedząca tuż obok ostentacyjnie odsunęła krzesła, a starszy mężczyzna znad sąsiedniego stolika głośno, na całą restaurację, skomentował, że z takimi bachorami to siedzi się w domu, a nie psuje ludziom obiad za ciężkie pieniądze. Kelner, zamiast dyplomatycznie załagodzić sytuację lub zaoferować kobiecie szklankę wody, podszedł do niej z chłodną miną i zapytał, czy mogłaby wyjść z dzieckiem poza teren ogródka, bo inni goście skarżą się na potworny hałas. Dlaczego Polacy nie tolerują dzieci w restauracjach? Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy tej dziewczyny − w ułamku sekundy stała się cała czerwona, w jej oczach pojawiło się przerażenie, wstyd i absolutne poczucie osamotnienia w tym wrogim tłumie. Zaczęła drżącymi rękami pakować zabawki, porzuciła na stole ledwo tknięty obiad, za który przecież zapłaciła, i ze łzami zaczęła uciekać z restauracji, ciągnąc za sobą wózek i zdezorientowanego synka. Dosłownie nikt nie zareagował, a część gości odprowadziła ją nawet wzrokiem pełnym triumfu, jakby właśnie pozbyli się z lokalu jakiegoś groźnego szkodnika. Ja sama miałam łzy w oczach, bo poziom niesprawiedliwości i czystego okrucieństwa, jaki ją spotkał, po prostu rozrywał serce od środka. Ta sytuacja dobitnie pokazała mi, jak głęboka hipokryzja trawi nasze społeczeństwo, które z jednej strony tak głośno krzyczy o demografii i potrzebie rodzenia dzieci, a z drugiej − kompletnie nie toleruje ich fizycznej obecności w prawdziwym życiu. Chcemy mieć idealne dzieci z reklam, które w miejscach publicznych siedzą cicho niczym zaprogramowane roboty, nie generują decybeli i nie przeszkadzają nam w celebrowaniu urlopu. Zapominamy, że płacz dla niemowlaka to jedyny dostępny sposób komunikacji ze światem, wyraz strachu, zmęczenia czy bólu brzuszka, a nie celowe złośliwe działanie wymierzone w komfort innych plażowiczów. Gdzie podziała się nasza ludzka empatia i zrozumienie? Najbardziej przeraża mnie fakt, że jako naród stajemy się coraz bardziej egoistyczni, zamknięci w bańkach własnego świętego spokoju i całkowicie odporni na cudzą trudną sytuację. Gdzie podziała się ta legendarna polska solidarność i zwykła, sąsiedzka życzliwość, która nakazywałaby podejść do takiej bezradnej matki, uśmiechnąć się, powiedzieć dobre słowo albo chociaż zaproponować, że przypilnuje się starszego dziecka, gdy ona karmi malucha? Zamiast tego wolimy rzucać pełne pogardy spojrzenia, syczeć pod nosem jadowite komentarze i traktować drugiego człowieka jak intruza, który zakłócił nasz idealny, instagramowy wakacyjny kadr. Wracam z tych wakacji z poczuciem wielkiego wstydu za to, jak potrafimy zniszczyć komuś wyczekiwany od miesięcy wypoczynek tylko dlatego, że zabrakło nam pięciu minut cierpliwości. Piszę tę historię ku refleksji dla każdego, kto następnym razem poczuje irytację na dźwięk dziecięcego płaczu w pociągu, samolocie czy nadmorskiej knajpie. Pamiętajmy, że nikt z nas nie urodził się dorosły, a szacunek i przestrzeń do życia należą się w równym stopniu każdemu człowiekowi − bez względu na to, czy ma trzydzieści lat, czy zaledwie kilka miesięcy. Zobacz też: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
„Nie wyrabiam już przy dzieciach, a mąż nalega na trzecie. Tłumaczy, że kiedyś kobiety rodziły co rok, więc ja też dam radę”
Codzienność z dwójką małych dzieci – czteroletnim Tadkiem i dwuletnią Ulą – przypomina bieg z przeszkodami, w którym meta bez przerwy się przesuwa. Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy. Mój dzień to niekończący się cykl sprzątania rozlanego soku, zbierania klocków, prania, gotowania i uspokajania awantur o czerwoną kredkę. Wieczorami, gdy oboje w końcu zasypiają, padam na kanapę z poczuciem, że fizycznie i psychicznie dotarłam do ściany. Kocham moje dzieci nad życie, ale jestem po prostu potwornie zmęczona. I właśnie w tym najtrudniejszym momencie mój mąż, Daniel, postanowił dołożyć mi zmartwień.
Wszystko zaczęło się podczas zeszłotygodniowej kolacji. Dzieci wyjątkowo szybko zasnęły, a ja marzyłam tylko o gorącej kąpieli. Daniel usiadł obok mnie, wziął mnie za rękę i z uśmiechem oznajmił, że to idealny moment na trzecie dziecko. Poczułam, jak momentalnie skacze mi ciśnienie. Kiedy zaczęłam mu tłumaczyć, że ledwo radzę sobie z obecnymi obowiązkami, że moje ciało wciąż dochodzi do siebie, a głowa pęka od nadmiaru bodźców, on tylko machnął ręką. „Kiedyś kobiety dawały radę” − Przesadzasz, Kasia. Moja babcia urodziła szóstkę, twoja pewnie też. Kiedyś kobiety rodziły co rok, nie miały zmywarek ani pampersów i jakoś dawały radę. Ty też dasz, jesteś silna − powiedział z absolutnym przekonaniem, jakby mówił o dokupieniu kolejnego zestawu garnków, a nie o sprowadzeniu na świat nowego człowieka. Te słowa uderzyły we mnie z ogromną sią. Poczułam się całkowicie niezrozumiana, niedoceniona i potwornie samotna. Moja wściekłość wymieszała się z bezsilnością. Przez kolejne dwa dni prawie ze sobą nie rozmawialiśmy, a w domu panowała lodowata atmosfera. Wizyta u babci Rozalii W sobotę, zgodnie z dawną obietnicą, musieliśmy pojechać w odwiedziny do babci Daniela − Rozalii. To kobieta twarda, seniorka rodu, która całe życie spędziła na wsi i cieszyła się ogromnym autorytetem w rodzinie. Nie miałam ochoty na tę wizytę. Byłam pewna, że jeśli Daniel zacznie przy niej temat trzeciego dziecka, prababcia Uli i Tadka natychmiast przyzna mu rację i przytłoczy mnie swoimi argumentami o dawnych, ciężkich czasach. Przy kawie Daniel, wyraźnie szukając sprzymierzeńca, rzucił w stronę seniorki: − Babciu, powiedz Kasi, jak to kiedyś było. Chcę trzeciego dziecka, a ona narzeka, że nie ma siły. Przecież kiedyś kobiety rodziły rok po roku i nikt nie robił z tego tragedii, prawda? Spojrzałam na staruszkę, przygotowując się wewnętrznie na najgorsze. Babcia Rozalia odstawiła filiżankę, poprawiła okulary i spojrzała na swojego wnuka, a wyraz jej twarzy stał się nagle bardzo surowy. Prawda sprzed lat − Daniel, ty chyba kompletnie postradałeś zmysły − powiedziała babcia Rozalia cichym, ale lodowatym głosem. − Chcesz mi mówić, jak to kiedyś było? Tak, rodziłyśmy rok po roku, bo nie było wyboru ani wiedzy. Ale czy ty masz pojęcie, jaką cenę za to płaciłyśmy? Staruszka wstała, podeszła do okna i po raz pierwszy, odkąd weszłam do tej rodziny, otworzyła przed nami swoje serce. Opowiedziała o tym, jak po urodzeniu czwartego dziecka mdlała z wycieńczenia przy praniu. O tym, jak starsze dzieci wychowywały młodsze, bo matka musiała iść do pracy w polu, a wieczorami płakała w poduszkę z bezsilności i potwornego poczucia winy, że dla nikogo nie ma czasu. − To nie było bohaterstwo, Daniel. To był koszmar, z którego wychodziłyśmy zniszczone zdrowotnie i psychicznie. Ja nie miałam wyboru, ale twoja żona ma. Jeśli Kasia mówi, że nie ma siły, to znaczy, że jej nie ma. Twoim obowiązkiem jest odciążyć ją przy dwójce, którą już macie, a nie dokładać jej obowiązków, bo naczytałeś się głupot o idealnej przeszłości − skwitowała ostro babcia Rozalia. Daniel oblał się rumieńcem i spuścił wzrok. Przez resztę popołudnia nie odezwał się ani słowem. Gdy wróciliśmy do domu i położyliśmy Tadka oraz Ulę spać, mąż usiadł obok mnie na kanapie. Przytulił mnie mocno i po prostu przeprosił. Przyznał, że rzucił te słowa bezmyślnie, nie zastanawiając się, jak ogromnym kosztem fizycznym i psychicznym jest macierzyństwo. Ta stanowcza reakcja babci Rozalii uratowała nasze małżeństwo przed poważnym kryzysem i dała mi coś bezcennego − zrozumienie, którego tak bardzo potrzebowałam. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
Chciała poprawić sobie nos. Gdy spojrzała na profil 5-miesięcznej córki, wszystko zrozumiała
Macierzyństwo ma niezwykłą, niemal magiczną moc, która potrafi w jednej sekundzie uleczyć rany i kompleksy pielęgnowane w sercu przez całe dorosłe życie. Przekonała się o tym młoda kobieta, której jedno spojrzenie na nowo narodzone dziecko przyniosło upragniony spokój i akceptację samej siebie.
Współczesny świat, zdominowany przez idealne, przefiltrowane kadry z mediów społecznościowych, nieustannie narzuca nam, kobietom, nierealistyczne kanony piękna, w które od najmłodszych lat próbujemy się ślepo wpasować. Pielęgnujemy w sobie drobne niepewności, ukrywamy rzekome mankamenty i marzymy o momentach, w których medycyna estetyczna lub chirurgia plastyczna na zawsze uwolnią nas od dręczących kompleksów. Dopiero w momencie, gdy stajemy się matkami i bierzemy w ramiona to małe, bezbronne stworzenie, nasze podejście przechodzi totalną rewolucję. Spoglądając w oczy noworodka, zaczynamy widzieć w sobie nie wady, ale fascynującą historię genów, unikalną więź pokoleniową i piękno, którego wcześniej za nic w świecie nie potrafiłyśmy w sobie dostrzec. Ta niesamowita lekcja miłości stała się ostatnio udziałem świeżo upieczonej mamy, której krótkie nagranie w internecie poruszyło miliony internautów i przypomniało nam, czym jest prawdziwa samoakceptacja. Sienna Gehring podzieliła się ze swoimi obserwatorami na Instagramie niezwykle intymnym, pełnym czułości filmikiem, na którym tuli swoją pięciomiesięczną córeczkę Atiyah. Malutka dziewczynka spokojnie śpi w bezpiecznych ramionach swojej mamy. W pewnym momencie młoda mama powoli zbliża swoją twarz do główki śpiącej córeczki i to właśnie wtedy wydarza się coś, co wywołało u tysięcy kobiet na całym świecie potężne wzruszenie. Profile mamy i córeczki idealnie do siebie pasują, tworząc harmonijną jedność. To ulotne, z pozoru banalne zjawisko stało się dla Sienny punktem zwrotnym w walce z demonami przeszłości i sprawiło, że po raz pierwszy w życiu spojrzała na siebie z autentycznym zachwytem oraz głębokim szacunkiem. Marzenie o operacji plastycznej i lata walki z kompleksami Przez całe swoje dotychczasowe życie Sienna zmagała się z potężnym kompleksem, który skutecznie odbierał jej pewność siebie i zatruwał codzienną radość z kobiecości. Obiektem jej największej niepewności był nos, który w jej oczach wydawał się zbyt duży, nieproporcjonalny i całkowicie niepasujący do reszty rysów twarzy. Wszystko zmieniło się diametralnie, gdy na świat przyszła jej córeczka Atiyah. Kiedy Sienna obserwowała, jak rysy twarzy dziecka stają się coraz wyraźniejsze, dostrzegła w nich coś uderzającego. Nos dziewczynki, który u dorosłej kobiety był źródłem życiowego dramatu, u niemowlęcia jawił się jako uroczy i idealny. To odkrycie zadziałało na psychikę młodej matki jak wstrząs, który zburzył budowany przez dekady mur niechęci do własnego odbicia w lustrze. Jak brakujący element układanki, czyli akceptacja dzięki córce W poruszającym opisie na nagraniu Sienna wyznała, że moment zbliżenia twarzy do profilu śpiącej córki otworzył jej oczy. Jej unikalny nos pasował do profilu małej Atiyah jak brakujący element skomplikowanej układanki. Kobieta zrozumiała, że modyfikując swoje ciało, zniszczyłaby fizyczny pomost i podobieństwo między nią a jej własnym dzieckiem. Córka Sienny, nie wypowiadając ani jednego słowa, uleczyła ranę w sercu swojej mamy. Dała jej najpiękniejszy prezent − wolność od niezadowolenia z samej siebie. Czego uczy nas historia Sienny w codziennym macierzyństwie? Przesłanie z tej instagramowej opowieści ma ogromną wartość dla wielu matek, które codziennie stają przed lustrem z poczuciem niedoskonałości. Nasze dzieci patrzą na nas z bezwarunkowym zachwytem. Dla nich jesteśmy najwspanialsze, niezależnie od kształtu nosa, rozstępów czy wagi. Kiedy bez przerwy krytykujemy swój wygląd przy maluchach, nieświadomie uczymy je, że miłość do siebie zależy od zewnętrznych kryteriów. Warto brać przykład z Sienny i zacząć dostrzegać w swoich cechach unikalny kapitał. Zamiast planować kolejne poprawki i rezygnować z uśmiechu, przytulmy mocno swoje dzieci i zobaczmy w nich odbicie własnego piękna. Macierzyństwo to także szansa na uzdrowienie samej siebie, która jest warta o wiele więcej niż idealny efekt spod ręki lekarza. Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Szczęście nie wygląda jak na Instagramie. Mam dość presji idealnego macierzyństwa
Mam wrażenie, że macierzyństwo coraz częściej wygląda dziś jak projekt do udźwignięcia. Między presją bycia "dobrą mamą", idealnymi obrazkami z internetu i codziennym zmęczeniem wiele kobiet zaczyna wierzyć, że wszystkim innym wychodzi lepiej. A przecież prawdziwe szczęście bardzo rzadko wygląda jak perfekcyjny kadr z Instagrama.
Przez lata wydawało mi się, że dobra mama powinna być spokojna, cierpliwa i wdzięczna każdego dnia. Taka, która wszystko kontroluje i mimo zmęczenia potrafi cieszyć się każdą chwilą. Dziś coraz częściej myślę, że współczesne kobiety są po prostu zmęczone presją idealnego macierzyństwa i porównywaniem swojego życia do perfekcyjnych obrazków z internetu. Bo prawdziwe życie z dzieckiem bardzo rzadko wygląda jak estetyczny kadr z Insta. Częściej przypomina próbę poskładania dnia z kawałków, które nie zawsze do siebie pasują. Między pracą, zakupami, niewyspaniem i poczuciem winy próbujemy jeszcze znaleźć przestrzeń na bliskość, cierpliwość i spokój. I bardzo często mamy wrażenie, że robimy to gorzej niż inne kobiety. Media społecznościowe tylko ten lęk wzmacniają. Oglądamy piękne zdjęcia i zaczynamy wierzyć, że inni naprawdę tak żyją, że inne mamy są bardziej zorganizowane, spokojniejsze, bardziej spełnione, że nie krzyczą, nie mają dość, nie siedzą wieczorem w ciszy, marząc przez chwilę o tym, żeby nikt nic od nich nie chciał. A przecież większość z nas zna takie momenty aż za dobrze. Presja, której same nie zauważamy Mam wrażenie, że współczesne mamy są zmęczone nie tylko obowiązkami. Są zmęczone także ciągłym poczuciem, że powinny robić wszystko lepiej. Powinny bardziej dbać o rozwój dziecka. Lepiej organizować czas. Gotować zdrowiej. Być bardziej obecne. Jednocześnie wracać do formy, rozwijać się zawodowo i nie zapominać o sobie. To ogromna presja. Tym większa, że często nakładamy ją na siebie same. Chcemy być dobrymi mamami i po drodze zaczynamy wierzyć, że dobra mama to taka, która nigdy nie odpuszcza. Tylko że człowiek nie jest w stanie funkcjonować bez końca na najwyższych obrotach. W pewnym momencie ciało i emocje zaczynają mówić: "już nie mogę". Problem w tym, że wiele kobiet nawet wtedy nie daje sobie prawa do zmęczenia. Nikt nie pokazuje zwyczajnego życia Internet nauczył nas pokazywania momentów wyjątkowych. Urodzin, wakacji, pięknych chwil. Nie ma w tym nic złego. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy porównywać swoją codzienność do czyichś wybranych kilku sekund. Nikt nie wrzuca zdjęcia po nieprzespanej nocy, kiedy dziecko budziło się co godzinę. Nikt nie pokazuje awantury o ubranie do przedszkola ani tego, że czasem obiad kończy się kanapką jedzoną w biegu. A przecież właśnie z takich momentów składa się życie rodzinne. Szczęście bardzo często nie wygląda spektakularnie. Czasem jest ciche i małe. Przychodzi w chwili, gdy dziecko zasypia wtulone w twoje ramię albo kiedy nagle orientujesz się, że mimo trudnego dnia w domu jest bezpiecznie i spokojnie. Dopiero z czasem zrozumiałam, że to są momenty, które naprawdę zostają z nami na długo. Nie te idealne, ale te prawdziwe. Macierzyństwo nie musi być perfekcyjne Myślę, że wiele kobiet potrzebuje dziś usłyszeć, że nie muszą być idealne, żeby być wystarczająco dobrymi mamami. Nie muszą lubić każdej chwili macierzyństwa. Nie muszą mieć cierpliwości bez końca. Nie muszą codziennie czuć wdzięczności i spełnienia. Macierzyństwo potrafi być piękne, ale potrafi też być monotonne, wyczerpujące i samotne. Jedno nie wyklucza drugiego. Można kochać swoje dziecko najbardziej na świecie i jednocześnie tęsknić za ciszą. Można być dobrą mamą i mieć gorszy dzień. Można czasem nie dawać rady. To nie czyni nas gorszymi kobietami. Mam nawet poczucie, że kiedy przestajemy udawać perfekcję, dajemy innym kobietom ogromną ulgę. Pokazujemy im, że nie są same ze swoim zmęczeniem, frustracją i chaosem. A może właśnie tego potrzebujemy dziś najbardziej. Nie kolejnych idealnych obrazków, ale większej szczerości wobec siebie nawzajem. Materiał promocyjny marki Bella Baby Happy
Aż co 8. polski rodzic wolałby nie mieć dzieci. Powód jest bardzo smutny
W Polsce żal z powodu rodzicielstwa dotyczy ok. 13% młodych rodziców – to tak, jakby była to co najmniej jedna osoba na każdym piętrze typowego bloku! Z badań dr. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS wynika, że ryzyko odczuwania żalu u rodzica rośnie w kilku konkretnych sytuacjach.
Żal z powodu decyzji o posiadaniu dziecka częściej pojawia się tam, gdzie rodzic wchodzi w rolę z dużym obciążeniem i z małą poduszką bezpieczeństwa. Takie wnioski można wyciągnąć z badań dr. hab. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS w Poznaniu. Badacz opisał zjawisko w projekcie pt. „Jak wielu rodziców żałuje posiadania dzieci i jaki ma to związek z ich osobowością i zdrowiem? Dwa badania na próbach ogólnopolskich”, prowadzonym online na reprezentatywnej próbie Polaków w wieku 18-40 lat mających co najmniej jedno dziecko. 13% w Polsce to nie margines, tylko sygnał, że część rodzin sobie nie radzi Wynik, który przykuwa uwagę, jest prosty i mocny: około 13% młodych rodziców w Polsce deklaruje, że żałuje decyzji o posiadaniu dziecka. To mniej więcej jedna osoba na osiem. Z kolei w USA i Niemczech podobnych rodziców jest około 7-8%, co pokazuje, że w Polsce skala może być wyraźnie większa. Warto podkreślić, kogo dotyczy ten obraz: osób, które już są rodzicami, a nie rozważających rodzicielstwo „w teorii”. To ważne rozróżnienie, bo decyzja o dziecku jest taką, której nie da się cofnąć. Codzienność potrafi przynieść zaskoczenia, których nie da się porównać z tymczasową opieką nad cudzym dzieckiem ani pracą z dziećmi. Badania Piotrowskiego były pomyślane jako możliwie szeroki opis tej grupy: sprawdzano m.in. związki żalu z obszarami zdrowia psychicznego, historią doświadczeń i funkcjonowaniem w roli rodzica. Finanse i samotne rodzicielstwo podnoszą ryzyko najszybciej Z wyników badań wynika, że żałowanie rodzicielstwa jest wyraźnie powiązane z sytuacją życiową. Najmocniej wybrzmiewają dwa czynniki, które w praktyce potrafią „zjadać” zasoby rodziny: problemy finansowe – wskazano, że znacząco zwiększają prawdopodobieństwo żalu; gdy budżet jest napięty, łatwo o stałe poczucie zagrożenia i brak przestrzeni na odpoczynek, samotne rodzicielstwo – również znacząco zwiększa prawdopodobieństwo żalu; w pojedynkę trudniej o regularną regenerację i realne dzielenie odpowiedzialności. W tych warunkach zmęczenie rzadko się kończy. A kiedy brakuje przerwy, szybciej pojawia się irytacja, zniechęcenie i poczucie utknięcia. To nie są spektakularne sceny – raczej zwykłe, powtarzalne dni, w których wszystko trzeba dowieźć: pracę, opiekę, dom i relacje. Przeszłość i zdrowie psychiczne potrafią mocno zaważyć na tym, jak przeżywa się rolę rodzica W badaniach opisano też zestaw czynników psychologicznych i doświadczeń, które częściej występowały u rodziców żałujących posiadania dzieci. W tej grupie częstsze były: doświadczenia traumatycznego dzieciństwa, naznaczonego przemocą i odrzuceniem, wyższe nasilenie symptomów depresyjnych i lękowych, większa wrażliwość na ocenę społeczną, silne wypalenie rodzicielskie. To zestaw, który łatwo przekłada się na codzienne funkcjonowanie. Jeśli ktoś już wcześniej zmagał się z lękiem, obniżonym nastrojem albo ma w sobie nieprzepracowane doświadczenia odrzucenia, opieka nad dzieckiem może działać jak wzmacniacz tych trudnych emocji. Nie dlatego, że dziecko „coś robi źle”, ale dlatego, że rodzicielstwo uruchamia wiele trudnych uczuć naraz: odpowiedzialność, presję, zmęczenie, brak kontroli nad sytuacją. W tle pojawia się też wątek presji społeczno-kulturowej, opisywany w badaniach nad żałowaniem rodzicielstwa (m.in. w pracach Orny Donath): decyzja o dziecku bywa podejmowana po to, by zdobyć akceptację w „dorosłym świecie”. To nie unieważnia uczuć do dziecka, ale może sprawić, że zderzenie z realiami jest wyjątkowo bolesne. Skutki nie zatrzymują się na dorosłym, dlatego temat jest społecznie ważny Badania zwracają uwagę, że żałowanie rodzicielstwa jest obciążeniem dla samego rodzica, może zaburzać realizację roli opiekuna i wychowawcy oraz prawdopodobnie negatywnie wpływać na relacje z dzieckiem i partnerem. W skali kraju taki odsetek może przekładać się na kilka milionów osób, co pokazuje, że nie jest to temat „dla nielicznych”. Wnioski z projektu Piotrowskiego to przede wszystkim potrzeba kompleksowego systemu wsparcia dla rodziców, szczególnie tych wychowujących małe dzieci. Jeśli rodzina funkcjonuje pod presją finansową, w pojedynkę lub z towarzyszącymi objawami depresji i lęku, sama dobra wola często nie wystarcza. Wsparcie – psychologiczne, organizacyjne i społeczne – może być tym, co pomaga wrócić do poczucia kontroli i odzyskać choć trochę oddechu w codzienności. Źródło: SWPS Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
„Nie chcę od męża kwiatów na Dzień Matki. Wolę, żeby wstawał do dziecka w nocy i przestał być gościem w domu”
Piszę do Was te słowa, siedząc w kuchni przy zimnej kawie, podczas gdy za ścianą mąż pewnie przegląda w internecie oferty kwiaciarni z dostawą na Dzień Matki. Chcę mu głośno powiedzieć: zachowaj te pieniądze w portfelu, bo jeden bukiet róż nie naprawi tego, że w naszym własnym domu czuję się jak samotna matka z mężem na doczepkę.
Mój Dzień Matki trwa od 365 dni w roku, 24 godziny na dobę, bez przerwy na chorobę czy chwilę oddechu, a zbliżające się święto tylko uwypukla to, jak bardzo jestem w tym wszystkim zostawiona sama sobie. Kocham moje dziecko nad życie, ale nienawidzę roli, w którą wtłoczył mnie nasz związek − roli kogoś, kto odpowiada za każdą brudną pieluchę, każdą nieprzespaną noc i każdy termin szczepienia, podczas gdy ojciec dziecka pełni funkcję gościa specjalnego. Nie chcę kolejnego dowodu wdzięczności w wazonie, który zwiędnie po trzech dniach; chcę partnera, który zrozumie, że ojcostwo nie kończy się na zarabianiu pieniędzy i radosnej zabawie przez kwadrans po pracy. Nocne wstawanie to nie jest pomoc, to obowiązek obojga rodziców Najbardziej boli mnie to mityczne pomaganie, o którym tak chętnie mówią mężczyźni. Mój mąż często pyta: „Czy mam ci w czymś pomóc?”, jakby to dziecko było tylko moim projektem, a dom moją wyłączną firmą, w której on łaskawie może wziąć nadgodziny. Najgorzej jest w nocy − kiedy nasze dziecko płacze, on ma niesamowitą zdolność zapadania w sen kamienny, z którego nie budzi go nawet najgłośniejszy szloch. To ja wstaję, ja kołyszę, ja karmię, ja zmieniam piżamkę, a rano słyszę rześkie: „O, mały chyba dzisiaj dobrze spał, co nie?”. W takie dni mam ochotę krzyczeć, że nie, nie spał dobrze, i ja też nie spałam, a fakt, że on jest wypoczęty, wynika tylko z mojego poświęcenia. Nie chcę kwiatów na Dzień Matki, jeśli noc po ich otrzymaniu znów spędzę samotnie na dywanie w pokoju dziecięcym, próbując uspokoić ząbkującego malucha. Chcę, żeby poczuł ten sam ciężar pod oczami co ja, żeby w końcu przejął inicjatywę i powiedział: „Kochanie, dzisiaj ja przejmuję nocną wartę, ty po prostu śpij”. To byłby najpiękniejszy prezent, o jakim mogę marzyć − uznanie, że moje zdrowie i sen są tak samo ważne jak jego praca. Bycie gościem w domu niszczy naszą relację bardziej niż kłótnie Mój mąż wraca z biura i uważa, że jego dniówka się skończyła − zjada obiad, kładzie się na kanapie z telefonem i czeka, aż podam mu herbatę, podczas gdy ja w jednej ręce trzymam dziecko, a drugą próbuję ogarnąć pobojowisko po kolacji. Stał się gościem, który owszem, poklepie syna po plecach, pośmieje się do niego przez chwilę, ale gdy tylko zaczyna się płacz, brudna pielucha albo marudzenie, oddaje mi dziecko ze słowami: „Chyba chce do mamy”. To „chce do mamy” to najczęstsza wymówka, jaką słyszę, i za każdym razem czuję, jakby ktoś wbijał mi szpilkę w serce. On nie widzi, że ja nie mam godzin urzędowania, że moja praca trwa non stop. Kwiaty od gościa, który tylko wpada do domu na nocleg i posiłek, budzą we mnie jedynie gorycz. Marzę o tym, żeby przestał pytać, gdzie są czyste skarpetki dziecka albo co ma mu dać na kolację − marzę, żeby sam to wiedział. Chcę, żeby wziął odpowiedzialność za logistykę naszego życia, żeby wiedział, kiedy kończy się mleko i gdzie leżą leki na gorączkę. Bycie rodzicem to nie jest bycie asystentem matki, to bycie współdecydentem, kimś, kto widzi bałagan i go sprząta, a nie czeka na polecenie służbowe. Prezent, którego nie da się kupić: szacunek do mojego czasu W tegoroczny Dzień Matki nie chcę iść na uroczysty obiad, podczas którego i tak będę musiała pilnować, żeby mały nie wylał zupy, podczas gdy mąż będzie swobodnie rozmawiał z rodziną. Chcę wolnego czasu − takiego prawdziwego, bez dziecka na ręku i bez planowania w głowie obiadu na jutro. Chcę, żeby mąż zrozumiał, że mój czas jest tak samo cenny jak jego, i że moje zmęczenie nie jest mniej ważne, bo przecież siedzę w domu. To siedzenie w domu to najcięższy etat, jaki w życiu miałam, i najmniej doceniany pod słońcem. Zamiast bukietu, wolałabym listę zadań, które on przejmuje na stałe. Chcę usłyszeć: „Od dzisiaj ja kąpię małego co wieczór”, „Od dzisiaj sobotnie poranki są twoje, ja idę z dzieckiem na spacer”. To są prezenty, które budują więź, które dają kobiecie poczucie, że jest kochana i szanowana jako człowiek, a nie tylko jako sprawna maszyna do obsługi ogniska domowego. Kwiaty zwiędną, ale poczucie, że mam obok siebie prawdziwego ojca i partnera, dałoby mi siłę na lata. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy pragnienie, by mąż przestał być turystą w naszym wspólnym życiu, to aż taki wygórowany postulat? Angelika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Siedziałam na tarasie domu spokojnej starości, trzymając za rękę kobietę, która była dla mnie całym światem, choć ja od kilku lat byłam dla niej jedynie uprzejmą nieznajomą. Moja mama, niegdyś błyskotliwa nauczycielka polskiego, która potrafiła recytować Mickiewicza z pamięci o północy, teraz z uśmiechem dziecka gładziła rąbek swojej spódnicy i pytała, czy dziś też odwiedzi ją „ta miła pani”.
Czas nie tylko odbierał jej wspomnienia, ale też powoli wymazywał naszą wspólną historię, zostawiając mnie z ogromnym poczuciem niesprawiedliwości. Tego dnia mama była wyjątkowo spokojna. Nagle, patrząc gdzieś w dal, powiedziała cicho: „Wiesz, moja córka miała takie same oczy jak ty. Zawsze mówiłam jej, że w tych oczach widać całą dobroć świata”. Serce mi zamarło. To był pierwszy raz od miesięcy, kiedy wspomniała o mnie w czasie przeszłym, nie wiedząc, że siedzę tuż obok. Po wizycie, zamiast wrócić prosto do domu, pojechałam do jej starego mieszkania. Sprzedaliśmy je rok temu, ale nowy właściciel − mój dobry znajomy − pozwolił mi zajrzeć do piwnicy, gdzie wciąż stało kilka pudeł, których nie miałam siły przejrzeć wcześniej. W jednym z nich, ukrytym pod stosem starych klasówek i scenariuszy szkolnych przedstawień, znalazłam zniszczony, niebieski brulion. To był dziennik, który mama prowadziła od dnia, w którym dowiedziała się, że jest w ciąży. „Boję się, Małgosiu” „12 maja 1988 r. Dziś lekarz potwierdził, że pod moim sercem rośnie życie. Boję się, Małgosiu. Boję się, czy będę umiała cię chronić. Twój ojciec odszedł, zanim zdążyłam mu powiedzieć, ale przysięgam ci, że będę za nas dwoje. Nigdy nie będziesz czuła się niechciana”. Przewracałam kartki, płacząc nad każdym słowem. Mama opisywała moje pierwsze kroki, pierwszy ząbek, a potem te wszystkie trudne momenty, o których jako nastolatka nie miałam pojęcia. Pisała o nocach, które spędzała na przepisywaniu prac dyplomowych dla studentów, byle tylko kupić mi wymarzone baletki. Pisała o swoim lęku, gdy zachorowałam, i o tym, jak sprzedała jedyną pamiątkę po swojej matce − złoty pierścionek − by opłacić mój kurs językowy. „15 września 2012 r. Małgosia wyszła za mąż. Wyglądała jak anioł. Gdy tańczyłyśmy, szepnęła mi do ucha, że jestem jej bohaterką. Poczułam wtedy, że moja misja dobiegła końca. Teraz mogę już odpocząć, choć serce pęka, że gniazdo puste”. „Nie płacz nade mną. Pamiętaj za nas obie” Ale najbardziej wstrząsnął mną ostatni wpis, opatrzony datą sprzed pięciu lat, gdy jeszcze wszystko pamiętała. „Zaczynam zapominać słowa. Czasem budzę się rano i przez chwilę nie wiem, kim jest ta piękna kobieta na zdjęciu obok mojego łóżka. Potem dociera do mnie, że to moja Małgosia. Boję się dnia, w którym moje oczy nie poznają jej twarzy. Jeśli to czytasz, córeczko, wiedz jedno: nawet jeśli mój umysł cię zgubi, moje serce zawsze będzie znało twój rytm. Moja niepamięć może zabrać mi twoje imię, ale nie zabierze mi miłości, którą czuję, gdy wchodzisz do pokoju. Nie płacz nade mną. Pamiętaj za nas obie”. Siedziałam w tej ciemnej piwnicy, przyciskając brulion do piersi, i zrozumiałam, że te wszystkie godziny spędzone na tarasie, to powtarzanie tych samych historii i odpowiadanie na te same pytania, nie są daremne. Mama nie potrzebowała pamiętać moich imienin czy szczegółów z mojego życia. Ona wciąż czuła moją obecność. Miłość nie potrzebuje wspomnień Następnego dnia znów przyszłam do ośrodka. Mama siedziała w tym samym miejscu. − Dzień dobry, czy pani znów mnie odwiedziła? − zapytała z tym samym, ufnym uśmiechem. − Tak, mamo. I będę przychodzić codziennie − odpowiedziałam, całując jej pomarszczoną dłoń. − Mamo? − zdziwiła się lekko, przekrzywiając głowę. − To takie ładne słowo. Brzmi jak... jak dom. Wtedy zrozumiałam, że miłość nie potrzebuje wspomnień, by istnieć. Ona jest energią, która zostaje, nawet gdy wszystko inne zawodzi. Nie musiała wiedzieć, że jestem jej Małgosią. Wystarczyło, że gdy brałam ją za rękę, jej oddech stawał się spokojniejszy, a w oczach pojawiał się ten sam blask, o którym pisała w niebieskim brulionie. Pamiętam za nas obie, mamo. I to jest mój najpiękniejszy obowiązek. Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
„Mamusiu, przepraszam, że budzę cię w nocy”. Ten list niemowlaka to wyciskacz łez
Gdyby Twój maluszek umiał mówić, powiedziałby właśnie to. To poruszające słowa, które przypominają, że dziecko najbardziej na świecie potrzebuje jednego: miłości swojej mamy.
Droga Mamusiu, gdybym potrafił mówić, najpierw chciałbym Cię przeprosić. Za wszystkie noce, podczas których nie pozwalam Ci spać. Za płacz, który pojawia się nagle i trwa tak długo, że sama jesteś już bezradna i zmęczona. Przepraszam, że budzę Cię w nocy, kiedy jestem głodny, kiedy boli mnie brzuszek, kiedy mam mokrą pieluszkę albo po prostu się boję. Wiem, że czasem marzysz o chwili ciszy i odpoczynku. Przepraszam, że nie umiem jeszcze powiedzieć, czego potrzebuję. Że płacz to mój jedyny sposób, by Cię zawołać. Że płaczę, bo jest mi za gorąco, za zimno albo przeszkadza mi zatrzask od ubranka. Dla Ciebie to może wydawać się drobiazgiem, ale dla mnie to cały świat. Przepraszam też za to, że tak trudno Ci teraz znaleźć chwilę dla siebie. Nawet zwykła kawa, spokojny prysznic czy rozmowa z tatą bywają wyzwaniem, bo ciągle wołam właśnie Ciebie. Wiem, ile wysiłku kosztuje Cię macierzyństwo. Wiem, że odkąd pojawiłem się na świecie, oddałaś mi ogromną część swojego życia. Wiem, że czasem tęsknisz za życiem, które straciłaś. „Dziękuję, że jesteś obok” Chciałbym Ci też podziękować. Dziękuję, że przyjęłaś mnie z miłością, jeszcze zanim pojawiłem się na świecie. Przez dziewięć miesięcy czułem się przy Tobie bezpieczny. W Twoim brzuszku było ciepło, spokojnie i dobrze. Niczego się nie bałem, bo Ty chroniłaś mnie przed całym światem. Kiedy się urodziłem, wszystko nagle stało się obce. Jasne światło, hałas, nowe dźwięki — byłem zagubiony i przestraszony. Najbardziej brakowało mi znajomego bicia Twojego serca. Dlatego płakałem. Szukałem Twojego zapachu, głosu i dotyku. Wiedziałem, że Cię odnajdę, mimo że zobaczę Cię po raz pierwszy. Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wzięłaś mnie na ręce. Wtedy poczułem spokój. Jakbym znów wrócił do domu. Wiem, że byłaś zmęczona i obolała. Może sama się bałaś. Ale kiedy spojrzałaś na mnie po raz pierwszy, widziałem w Twoich oczach tylko miłość. „Nie potrzebuję idealnej mamy” Dziękuję Ci za każdą chwilę troski. Za noszenie mnie, przytulanie i uspokajanie, kiedy płaczę. Za karmienie mnie — nieważne, w jaki sposób. Najważniejsze, że dzięki Tobie nie jestem głodny i czuję się bezpiecznie. Dziękuję, że przychodzisz do mnie nawet wtedy, gdy ledwo masz siłę wstać. Że mimo zmęczenia nadal potrafisz się do mnie uśmiechnąć. Możliwe, że kiedy dorosnę, nie będę pamiętać tych wszystkich małych rzeczy, które teraz dla mnie robisz. Ale Twoja miłość zostanie we mnie na zawsze. To ona będzie budować mnie każdego dnia, nawet jeśli tego nie widać. I chcę, żebyś wiedziała jeszcze jedno. Nie potrzebuję idealnego domu, perfekcyjnie poukładanych rzeczy ani najdroższych zabawek. Nie potrzebuję modnych gadżetów ani sterty nowych ubranek. Najbardziej potrzebuję Ciebie. Twojej bliskości, czułości i miłości. Kocham Cię, mamusiu. Twój niemowlak Zobacz także: „Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
„Syn zarabia w Warszawie kokosy, a mój dom traktuje jak supermarket. Dzwoni i pyta, czy dam mu masło, jajka, dżem”
„Mamo, a masz może...?” – słyszę w słuchawce co drugi dzień. Za każdym razem czuję ukłucie. Bo mój syn nie jest biednym studentem. Ma świetną pracę w Warszawie i zarabia więcej, niż ja z mężem mieliśmy kiedykolwiek razem. A mimo to nasz dom traktuje jak darmowy supermarket.
Mam dwójkę dzieci. Córka ma 35 lat, rodzinę, dzieci, swoje życie. Uwielbiam być babcią. Rozpieszczam wnuki, piekę im ciasta, kupuję czekoladki, zabieram na spacery. To daje mi ogromną radość. Syn jest młodszy o dziesięć lat. Szczerze? Nie planowaliśmy już drugiego dziecka. Ale życie napisało własny scenariusz. Krzysztof zawsze był oczkiem w głowie całej rodziny. Może dlatego, że był najmłodszy. Może dlatego, że długo mieszkał z nami. Wyprowadził się dopiero rok temu. Najpierw studia, potem jakieś kursy, później mówił, że odkłada pieniądze. W końcu wynajął kawalerkę w Warszawie. My mieszkamy 30 kilometrów od stolicy, więc kontakt mamy cały czas. I wiem, że synowi nie brakuje pieniędzy. Sam o tym opowiada. A to nowy telefon, a to komputer za kilka tysięcy. Często wspomina, gdzie zabrał swoją dziewczynę. Raz była elegancka restauracja, raz weekendowy wyjazd. Cieszę się, że dobrze zarabia. Naprawdę. Tylko że przy tym wszystkim nadal regularnie „zaopatruje się” u mamy. „Mamo, masz może masło?” Na początku mnie to bawiło. Przyjeżdżał na weekend, jadł obiad, zabierał kilka słoików. Bigos, rosół, schabowe. Jak każdy młody chłopak. Sama wciskałam mu jedzenie do torby. Ale potem zauważyłam, że to już nie są sporadyczne sytuacje. On po prostu zakłada, że wszystko dostanie. Dzwoni i pyta, czy mamy jajka, bo nasze są wiejskie i „lepsze niż sklepowe”. A przecież takie jajka kosztują. Masło? „Bo ty zawsze upolujesz promocję w Dino albo Biedronce”. Dżem? „Bo Klaudii smakował”. Ostatnio nawet spytał, czy nie mam trochę mięsa z rosołu, bo nie chce mu się gotować. Za każdym razem coś mu pakuję. Bo jestem matką. Bo trudno odmówić własnemu dziecku. Ale coraz częściej mam wrażenie, że on kompletnie nie widzi, ile to wszystko kosztuje. I nie chodzi nawet o pieniądze. Chodzi o zwykłą wdzięczność. Nigdy nie zaprosił nas do siebie Najbardziej boli mnie coś innego. Krzysztof bierze, ale właściwie nic nie daje od siebie. Nigdy nie powiedział: „Mamo, tato, chodźcie, zabiorę was na obiad”. Nigdy nie zaprosił nas do swojego mieszkania. Nawet na kawę. Ja znam menu restauracji, do których chodzi z dziewczyną, tylko z jego opowieści. Sama nigdy nie siedziałam przy jego stole. Nigdy nie widziałam tej jego „dorosłości”, o której tyle mówi. Mam wrażenie, że dla niego dom rodzinny nadal jest miejscem, gdzie wszystko się należy. Lodówka pełna, obiad na stole, torba ze słoikami gotowa do zabrania. Kocham syna najmocniej na świecie. I pewnie dalej będę mu dawać te jajka, masło i dżemy. Tylko czasem chciałabym poczuć, że jestem dla niego kimś więcej niż wygodną jadłodajnią pod Warszawą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
„Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mówimy – mówi Justyna. To proste zdanie nagle zmienia perspektywę. Bo jeśli same żyjemy w biegu, ciągle zajęte, zmęczone, przeciążone – to właśnie to pokazujemy naszym dzieciom jako „normalność”. I trudno wtedy oczekiwać, że nauczą się czegoś innego. „Co tak siedzisz?” – zdanie, które zostaje w ciele Justyna wraca też do doświadczeń z domu rodzinnego. Do zdania, które wiele kobiet zna aż za dobrze: „Co tak siedzisz?”. Odpoczynek nie był czymś oczywistym. Trzeba było coś robić, być zajętą, nie „marnować czasu” do tego stopnia, że samo siedzenie budziło dyskomfort. – Jak ktoś wchodził do domu, a ja siedziałam, to wstawałam i udawałam, że coś robię – opowiada. Dziś robi coś zupełnie odwrotnego. Potrafi powiedzieć dzieciom wprost: „odpoczywam”. I to dla nich nie jest nic dziwnego. Może właśnie dlatego, że nie muszą się tego oduczać. A jeśli nie chcemy już wracać do tego życia? Jest w tej rozmowie moment, który brzmi jak przełom. – Bałam się, że jak się zatrzymam, to nie będę umiała wrócić do tego kołowrotka. I wtedy pomyślałam: to jest jakaś paranoja. Bo co właściwie oznacza ten lęk? Że odpoczniemy i… nie będziemy chciały już żyć tak jak wcześniej? Może właśnie o to chodzi. Może zatrzymanie nie jest po to, żeby na chwilę złapać oddech i wrócić do tego samego tempa. Tylko po to, żeby zobaczyć, czy to tempo w ogóle było nasze. Może nie trzeba czekać, aż coś „pęknie” Ta rozmowa nie daje prostych odpowiedzi. Ale zostawia z czymś ważnym – z pytaniem, które trudno zignorować: „Czy naprawdę musimy czekać, aż coś nas zatrzyma?”. A może można wcześniej, bez bólu. Zatrzymaj się na chwilę i sprawdzić, czy jeszcze masz w sobie przestrzeń na siebie. Cały podcast do obejrzenia na YouTube Mamotoja.
„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.
Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Wypalone macierzyństwem. Dlaczego matki cierpią w ciszy?
Macierzyństwo potrafi wypalić jak najcięższa praca, a jednak wciąż boimy się o tym mówić. Za poczuciem winy i maską uśmiechu kryją się historie tysięcy kobiet, które nie mają już siły.
Byłam pewna, że dam radę. Że macierzyństwo, nawet w trudnych momentach, zawsze będzie źródłem siły i sensu. Tymczasem pewnego dnia obudziłam się i nie miałam siły wstać z łóżka. Nie chodziło o bezsenność czy przeziębienie. To było coś głębszego – jakby ktoś wyciągnął ze mnie całą energię. I wtedy po raz pierwszy pomyślałam: jestem wypalona. Wypalona macierzyństwem. Temat, którego się wstydzimy O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głośno. Mamy raporty, badania, kampanie społeczne. Możemy przyznać, że praca nas przerosła i potrzebujemy przerwy. Ale czy któraś matka odważyła się powiedzieć: „Nie daję już rady. Macierzyństwo mnie wypaliło”? To wciąż tabu. Bo przecież matka powinna kochać bezwarunkowo, być cierpliwa, uśmiechnięta, wdzięczna za każdy dzień. A jeśli mówi inaczej – od razu pojawia się etykietka: wyrodna, niewdzięczna, egoistka. Dlatego milczymy. I to milczenie boli bardziej niż zmęczenie. Magda: „Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował” Magda jest mamą trójki dzieci. Działa na autopilocie i coraz częściej łapie się na tym, że nic nie sprawia jej radości. Jej historia pokazuje codzienne przeciążenie i brak wsparcia, które prowadzą do cichego wypalenia. – Mam wrażenie, że od pięciu lat nie spałam spokojnie ani jednej nocy. Rano działam jak robot – śniadanie, przedszkole, szkoła, praca, zakupy, kolacja, kąpiel. Wieczorem padam na sofę, a w głowie wciąż mam listę zadań. Kiedyś lubiłam się malować, spotykać z koleżankami. Dziś nawet nie wiem, co lubię. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie pyta, jak ja się czuję. Słyszę tylko: ‘dzieci są zdrowe, dom stoi, to czego chcesz więcej?’. A ja czasem chciałabym tylko, żeby ktoś się mną zaopiekował, choć przez chwilę. Jak psychologia definiuje wypalenie macierzyńskie? Psycholożka Wiktoria Król podkreśla, że samo pojęcie „wypalenie macierzyńskie” nie funkcjonuje w oficjalnej klasyfikacji medycznej. – Traktujemy je jako stan, a nie chorobę, ale stan, który może prowadzić np. do depresji. Już wiemy, że podobnie jak wypalenie zawodowe, staje się bardzo ważnym terminem określającym problem, który rozwija się w związku ze zmianami społecznymi, kulturowymi i psychicznymi – mówi ekspertka. Dodaje, że wypalenie różni się od zwykłego zmęczenia tym, że trwa długo i nieprzerwanie. – Zmęczenie to naturalny element codzienności mamy. Wypalenie oznacza, że kobieta nie ma już siły, by mierzyć się z zadaniami wobec dziecka. Karolina: „Pod spodem czuję się jak wypalona zapałka” – Zostałam sama w ciąży. Na początku mobilizowało mnie to, że muszę być dzielna dla córki. Ale po dwóch latach ciągłej walki – o pieniądze, o żłobek, o energię – czuję, jakbym już nie miała siły. Najgorsze są wieczory. Córka śpi, a ja siedzę na kanapie i mam pustkę w środku. Zdarza się, że płaczę bez powodu. Potem wstaję rano i zakładam maskę: uśmiech, cierpliwość, dobra zabawa. Ale pod spodem czuję się jak wypalona zapałka. Nikt nie przygotował mnie na to, że macierzyństwo może tak boleć samotnością. Karolina to jedna z tysięcy kobiet, które dźwigają samotne macierzyństwo. Jej opowieść pokazuje, jak mocno poczucie izolacji i brak partnera potęgują wypalenie. Jak rozpoznać pierwsze sygnały? – Przede wszystkim przewlekłe zmęczenie, ciągłe poczucie wyczerpania psychicznego i fizycznego. Kobiety często mówią: „czuję się jak wypluty balon, jak cień samej siebie”. Dochodzi utrata zainteresowań i ogólnej radości, poczucie przytłoczenia i częste zmiany nastrojów. Typowe są też problemy ze snem i apetytem, wycofanie z życia społecznego, izolowanie się od dziecka – wylicza psycholożka. Ewa: „Udaję przed wszystkimi, że daję radę” – Zawsze byłam cierpliwa, spokojna. Wydawało mi się, że wychowanie córki będzie naturalne. Aż stała się nastolatką i nagle wszystko się rozsypało. Córka zamknęła się w pokoju, przestała ze mną rozmawiać. Każde nasze spotkanie kończy się kłótnią. W pracy mam projekty, które mnie przerastają, w domu mur nie do przebicia. Zdarza się, że siedzę w samochodzie przed blokiem i nie mogę zebrać się, by wejść do środka. Udaję przed wszystkimi, że daję radę, ale w środku czuję tylko pustkę i wściekłość. Ewa, mama nastolatki, doświadcza wypalenia innego rodzaju – nie tyle wynikającego z opieki nad małym dzieckiem, ile z kryzysu w relacji i braku poczucia sensu. Skąd bierze się wstyd i poczucie winy? – Kobietom wciąż trudno przychodzi sięganie po pomoc, przyznanie się, że nie dają rady. To efekt wzorców kulturowych: „ja radziłam sobie sama” albo „inne matki dają radę”. Społecznie oczekuje się od kobiety, że będzie silna, piękna, kochająca i rozwijająca się zawodowo – dużo jak na jedną osobę – tłumaczy Wiktoria Król. Psycholożka dodaje, że matki często nadmiernie się krytykują i nie doceniają swojego wysiłku. – Pojawia się przekonanie: zawiodłam dziecko, jestem niewystarczająca. To rodzi poczucie winy i samotność. Konsekwencje wypalenia macierzyńskiego – Wypalenie, które nie jest leczone, może przerodzić się w depresję, ale też zaburzać więź między mamą a dzieckiem. Dziecko, którego potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane, w przyszłości może mieć trudności w relacjach. Dla kobiety to często poczucie niskiej wartości i przekonanie: „coś jest ze mną nie tak” – wyjaśnia psycholożka. Co możemy zrobić? – Odpowiedzią jest wspierająca, nieoceniająca rozmowa i zachęcanie do szukania profesjonalnej pomocy. Mamy powinny czuć, że nie są gorsze, jeśli proszą o wsparcie. Najgorsze, co może je spotkać, to poczucie opuszczenia w tak trudnej sytuacji – podkreśla Wiktoria Król. Ekspertka wskazuje też praktyczne kroki: proś o pomoc – to nie słabość, to siła, pozwól sobie na odpoczynek – dzieci potrzebują matki żywej, nie perfekcyjnej, mów głośno o swoich granicach – to daje przykład także dzieciom, nie bój się terapii czy grup wsparcia – rozmowa naprawdę leczy. Nie jesteś sama Historie Magdy, Karoliny i Ewy są różne, ale łączy je jedno: wypalenie macierzyńskie nie wybiera. Dotyka matek młodych i dojrzałych, w związkach i samotnych, spełnionych zawodowo i tych na urlopie wychowawczym. Dziś wiem jedno – nie jesteśmy wyjątkami. Wypalenie macierzyńskie to nie wstyd, tylko sygnał, że potrzebujemy zmiany. Nie czyni nas złymi matkami. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że jesteśmy ludźmi, którzy mają prawo do słabości. I wierzę, że im głośniej będziemy o tym mówić, tym mniej kobiet będzie cierpiało w ciszy.
Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu
Wybuchasz, gdy dziecko znów nie chce założyć butów? Myślisz tylko o tym, jak przetrwać dzień? To mogą być objawy wypalenia rodzicielskiego. Poznaj 6 sygnałów, których nie warto ignorować.
Rodzicielstwo to nie sprint, to triathlon, a Twój „trener” oczekuje, że będziesz robić wszystko naraz. Masz łączyć pracę, obowiązki domowe, a przy tym tworzyć magiczne chwile dla dzieci i budować najfajniejsze budowle z klocków. Dajesz z siebie wszystko, aż w końcu zapominasz o sobie. Bo w tym wyścigu łatwo przekroczyć własne granice. Wypalony rodzic to nie mit, a Ty możesz być jednym z nich. Sprawdź, czy te sygnały nie dotyczą także Ciebie. 1. Krzyk z byle powodu Nagle zmęczenie sprawia, że drobne rzeczy bardzo irytują, a taki stan trwa dłużej niż kilka dni. Każdy rozlany sok i kolejne „mamo” lub „tato” może was wyprowadzić z równowagi. Jeśli często zdarza się, że złościcie się z byle powodu, warto się nad tym zastanowić i poszukać pomocy. Poproście o wsparcie partnera, dziadków lub specjalistę. 2. Czuje złość na swoje dziecko To trudne, ale prawdziwe. Wypalony rodzic może odczuwać niechęć, a nawet złość do własnego dziecka – za to, że ciągle czegoś chce, że nie śpi, że płacze. To nie „zły rodzic”, to przemęczony człowiek, który potrzebuje skupić się na sobie. Ten punkt to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. 3. Zapomina o sobie Nie je, nie pije, nie odpoczywa, kiedy jego organizm o to prosi. A może nawet zapomina, kiedy ostatnio wziął prysznic. Wypoczęty rodzic wie, że musi zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych. Przemęczony funkcjonuje w trybie „przetrwania”, a odpoczynek często traktuje jak nagrodę za „ogarnięte” mieszkanie i kolejne odhaczone obowiązki. Kiedy w końcu usiądzie i może się zrelaksować, czuje wyrzuty sumienia. 4. Rezygnuje z przyjemności „Nie mam teraz czasu na książkę, serial ani kąpiel… zrobię to później” — myślisz. Ale „później” nigdy nie nadchodzi, bo obowiązki wciąż wydają się ważniejsze. Przemęczenie powoli odbiera apetyt na życie, a sama myśl o kolejnym tygodniu wywołuje ucisk w brzuchu jak przed ustnym egzaminem. 5. Porównuje się z innymi i zawsze przegrywa Zamiast docenić własne wysiłki, porównuje się do innych rodziców: „Inni sobie radzą, a ja nie mogę ogarnąć prania”, „inne dzieci jedzą placki ze szpinakiem, a ja znów daję płatki z mlekiem” – takie myśli nie dają spokoju. Świadomy rodzic wie, że to pułapka, a wypalony często nie potrafi tego dostrzec. 6. Życie z dziećmi już nie cieszy Poranny przytulas i lepki buziak, potem śniadanie i plac zabaw - takie rzeczy już nie cieszą. Zamiast radości pojawia się niechęć, otępienie albo obojętność. Organizm zaczyna wysyłać sygnały: bezsenność, bóle głowy, niekończące się zmęczenie. A mimo to taki rodzic nie prosi o pomoc, bo „trzeba sobie radzić samemu”, „inni mają gorzej”, „to tylko stres”. Tymczasem właśnie prośba o pomoc jest pierwszym krokiem, żeby wyjść z tego dołka. Wypalenie rodzicielskie nie dotyczy tylko mam maluszków, może pojawić się u rodziców dzieci w każdym wieku – także nastolatków. Choć najczęściej mówi się o mamach, dotyka również ojców. Wyczerpanie i frustracja nie znają płci. Od Redakcji: jeśli zmagasz się z obniżeniem nastroju albo podejrzewasz, że możesz mieć depresję powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem, od którego otrzymasz wskazówki co do dalszego leczenia. Zobacz też: To sekret rodziców, których dzieci słuchają. Wystarczy nie mówić tych 5 zdań Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko To już koniec z wakacjami w czerwcu i we wrześniu. Ci wagarujący uczniowie nie zdadzą do następnej klasy
Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Masz dość idealnych matek z Instagrama, a codzienność przytłacza cię bardziej niż wizyta teściowej? „Pracujące mamy” to dokładnie to, czego ci trzeba. Ten serial nie lukruje macierzyństwa i nie osądza. Działa jak rozmowa z bliską kumpelą, która też kiedyś płakała w łazience, a za drzwiami czekało na nią dziecko.
„Pracujące mamy” rozkładają macierzyństwo na czynniki pierwsze. Jego bohaterki szybko przekonają się życie jak z obrazka nie istnieje, a kłótnia z przyjaciółką to dopiero początek problemów. Zmęczenie, chaos, samotność, ale też intrygi, zdrady i łzy – ten serial pokazuje macierzyństwa bez filtra. Idealny na wieczór, gdy dzieci już śpią, a tobie potrzeba zrozumienia i śmiechu tak szczerego, że aż boli brzuch. W tym artykule: Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Reżyserka inspirowała się życiem Za co mamy pokochały ten serial? Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzysz ten hit? Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Kate, Anne, Frankie i Jenny – cztery kobiety, które poznają się na spotkaniu grupy wsparcia dla mam. Każda z nich mierzy się z innymi wyzwaniami. Jedna wraca do pracy w agencji PR, inna próbuje poradzić sobie z depresją poporodową, kolejna odbudowuje życie po zdradzie i rozwodzie. To nie są grzeczne, pastelowe bohaterki o przewidywalnych reakcjach. Popełniają błędy, przeklinają, czasem mają dość własnych dzieci. I właśnie za tą szczerość pokochali je widzowie. Reżyserka inspirowała się życiem Serial stworzyła Catherine Reitman, która gra też jedną z głównych ról – Kate Foster. Reitman, prywatnie mama dwójki dzieci, inspirowała się własnym życiem. W obsadzie znajdziemy też Dani Kind (Anne), Jessalin Wanlim (Jenny) i Juno Rinaldi (Frankie). Reżyseria i scenariusz są dopracowane, a dialogi brzmią znajomo – te zdania na pewno już kiedyś słyszałaś na przedszkolnym korytarzu. To serial pisany przez kobiety i dla kobiet, bez dodatkowej porcji lukru, za to z dużą dawką prawdy, ironii i rozbrajającego humoru. Śmiejesz się, wzruszasz, a przede wszystkim czujesz, że ktoś wreszcie opowiedział twoją historię. View oEmbed on the source website Za co mamy pokochały ten serial? Reitman nawet nie próbuje udawać, że macierzyństwo to wieczne przytulaski z dzieckiem, spacery i spokojne wieczory przy winie. Pokazuje bałagan, zmęczenie, dylematy i poczucie winy, które trwa bez końca. Przypomina, że każda z nas kiedyś uczyła się karmić, przewijać i nie tracić przy tym głowy. Obśmiewa nasze traumy, ale z ogromną empatią. To serial, przy którym można się śmiać i ryczeć jednocześnie. Dosłownie. Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzeć serial? Widzowie na IMDb chwalą go za autentyczność i trudno się z nimi nie zgodzić. To serial, który nie boi się prawdy. Pokazuje, że płacz jest OK, zmęczenie też jest OK, a żadna z nas nie musi wszystkiego ogarniać. Choć to banał, o którym trąbi się w Internecie, wiele kobiet wciąż czuje presję na perfekcyjny dom i życie rodzinne. Ten serial przypomina, jak ogromna siła tkwi w kobietach i kobiecej przyjaźni. Idealny wybór na wieczór po ciężkim dniu… albo cały weekend – najlepiej od razu z kilkoma sezonami. Zobacz też: To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ten serial Netfliksa powinni puszczać w przedszkolach. Po 1 odcinku mój 3-latek zna cały alfabet
HIT Netflixa obowiązkowy dla wszystkich kobiet. Bo matka dla dziecka przetrwa wszystko
Dodajcie „Sprzątaczkę” na listę seriali do obejrzenia. Produkcja Netflixa o sile i porażkach w macierzyństwie wzruszyła już tysiące widzów. To obowiązkowy seans dla kobiet, które wątpią w swoją siłę.
Jeśli szukasz inspiracji lub po prostu dobrej historii, „Sprzątaczka” to idealny pomysł na wieczorny seans. 10-odcinkowy dramat Netflixa pokazuje, jak daleko może posunąć się matka, by zapewnić dziecku lepsze życie. Netflix zekranizował bestsellerową autobiografię Stephanie Land. Główne rolę zagrały świetna Margaret Qualley i jej matka Andy MacDowell. „Sprzątaczka” walczy o siebie i dziecko. Serial o niewyobrażalnej sile matki Serial opowiada historię Alex i jej córeczki. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znakomita Margaret Qualley. Od pierwszych sekund historia wciska w kanapę. Alex ucieka z toksycznego związku, by chronić swoją dwuletnią córkę Maddy. Przemocowa relacja to nie jedyny problem głównej bohaterki. Bez wsparcia finansowego, z ograniczonymi perspektywami, Alex podejmuje pracę jako sprzątaczka. W serialu młoda kobieta walczy z przeciwnościami losu, biurokracją i własnymi słabościami. To opowieść o determinacji, miłości i niewyobrażalnej sile, która kryje się w kobietach. Serial „Sprzątaczka”: potężna dawka emocji plus świetne aktorstwo Serial w wyjątkowy sposób ukazuje realia życia osób zmagających się z ubóstwem, przemocą domową i systemem pomocy społecznej. Każdy odcinek to wybuchowa mieszanka emocji. Margaret Qualley zachwyca w roli Alex, a jej relacja z Maddy jest tak naturalna, że nie sposób oderwać się od ekranu. Andy MacDowell, prywatnie matka Qualley, wciela się w jej ekscentryczną, lecz problematyczną rodzicielkę. Kobiety mają moc. Serial „Sprzątaczka” to przesłanie dla matek, które w siebie wątpią Historia młodej matki przypomina, że nawet w najcięższych chwilach warto walczyć o lepsze jutro. „Sprzątaczka” to przede wszystkim obowiązkowa pozycja dla kobiet, które czują się przytłoczone codziennymi wyzwaniami. Serial pokazuje, że siła i determinacja mogą pomóc pokonać nawet najtrudniejsze przeszkody. To również ważna lekcja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym muszą mierzyć się osoby w trudnej sytuacji życiowej. Serial "Sprzątaczka" to więcej niż tylko dramatyczna opowieść. To przypomnienie, że każda kobieta – matka, córka, przyjaciółka – może znaleźć w sobie ogromną siłę. Nawet gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, warto wierzyć w siebie i walczyć o dobrą przyszłość. Źródło: Netflix Piszemy też o: Świąteczny hit Netflixa dla dzieci. Na taki film czekały całe rodziny Sylwia Bomba przyznała, co robi z 800 plus. Wielu może jej pozazdrościć Pela o pierwszych świętach bez Kaczorowskiej. Para musiała podzielić się córkami
Zobaczyła „ducha” w łóżeczku dziecka. Rano odkryła prawdę
Wieczór. Mama, nie chcąc wchodzić do pokoju synka, by go nie obudzić – sięga po elektroniczną nianię. Na obrazie z kamerki widzi, że jej dziecko słodko śpi. A jednak serce podchodzi jej do gardła i dostaje gęsiej skórki, bo… w łóżeczku synka leży nieruchome, półprzezroczyste widmo niemowlęcia.
Kobieta natychmiast biegnie do pokoju dziecka. Tam wszystko jest w porządku – w świetle latarki nie widać nic niepokojącego, po duchu ani śladu. Ale kiedy tylko patrzy na obraz z kamery elektronicznej niani – za każdym razem widzi upiorne niemowlę. Sytuacja powtarza się kilka razy. Czy można się dziwić, że matka przez całą noc nie może zmrużyć oka? Myślała, że ma omamy To nie jest historia z kanału emitującego paranormalne opowieści. Taką noc 32-letnia Maritza z Naperville w stanie Illionois przeżyła naprawdę. Była wtedy sama z 18-miesięcznym synkiem i 2-letnią córką, bo mąż był w pracy. Do samego rana próbowała znaleźć racjonalne wytłumaczenie całej sytuacji. Myślała, że ma omamy. Zastanawiała się też, dlaczego widmo niemowlęcia się nie porusza… Po tym jak rankiem odkryła, skąd wziął się „duch” niemowlęcia w łóżku jej dziecka – opisała wszystko na Facebooku. W świetle dziennym wszystko się wyjaśniło „Od razu stało się oczywiste, że coś jest pod prześcieradłem. Zdjęłam je i zobaczyłam wielką twarz dziecka wydrukowaną na naklejce” – wyjaśniła Maritza na łamach Yahoo News. Nigdy wcześniej nie widziała tej naklejki, bo – jak mówi – zawsze używała ochraniacza na materac. Pewnej nocy (po ciemku, by nie niepokoić dziecka) pościel zmieniał jej mąż, nie założył ochraniacza na materacyk. Chyba nigdy nie była na męża tak wściekła. On jednak śmiał się, uznając całą historię za bardzo zabawną. Podobnie jak internauci, którzy komentowali i udostępniali post kobiety na Facebooku. Choć nie brakowało też komentarzy, których autorzy przyznawali, że na miejscu matki prawdopodobnie dostaliby zawału... źródło: Yahoo News Piszemy też o: Panika wśród rodziców. Czy we Wrocławiu porywają dzieci? „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI] Nowotwór zaatakował płód. Niezwykły poród w łódzkim szpitalu
Dlaczego nie powinniśmy porównywać rozwoju naszych dzieci? Rady mamy 1,5-rocznej Michaliny
Większość świeżo upieczonych rodziców zadaje sobie pytania: czy moje dziecko rozwija się prawidłowo, czy powinno już mówić, a może powinno już chodzić? Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki opowiada o swoich doświadczeniach w tej kwestii.
Pamiętaj, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Warto słuchać podpowiedzi innych, należy jednak pamiętać, że są to... tylko podpowiedzi. Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki sama przyznaje, że jeszcze niedawno macierzyństwo powodowało u niej większy stres, niż egzamin na prawo jazdy. Zobacz, jak rozwój dziecka wygląda z perspektywy mamy, która również borykała się z ciągłym porównywaniem swojej córki do dzieci innych. Wiele mam porównuje swoje dziecko do innych dzieci „Niestety, my mamy, mamy jakąś niezwykłą zdolność do tworzenia sobie problemów w głowie i ciągle wydaje nam się, że nasze dziecko potrafi niewystarczająco dużo” – mówi Agata Bernaciak, zauważając, że mamy często porównują swoje dzieci do dzieci rodziny, przyjaciół, itp. „Nie powinnyśmy tego robić, a mimo to – ja też to robiłam, ponieważ dziecko mojej przyjaciółki jest zaledwie 4 dni młodsze od mojej córki. Pamiętam swoją frustrację, kiedy Nikoś już potrafił chodzić, a moja córka dopiero przymierzała się do raczkowania” – wspomina mama 1,5-rocznej Michaliny, dodając jednak, że wiele też zawdzięcza burzom mózgów z przyjaciółką, dotyczących metod karmienia, rozszerzania diety. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie i twój stres tego nie zmieni. „Pamiętaj, że kalendarz rozwoju dziecka to tylko wskazówka. Jeżeli twój maluch zaczyna chodzić w wieku 10 miesięcy, a dziecko koleżanki w wieku 15 miesięcy, to wszystko jest w porządku, nic złego się nie dzieje” – zauważa mama Michalinki. Zaufanie sobie i podążanie za intuicją Kolejną bardzo ważną rzeczą jest to, abyś nauczyła się ufać własnej intuicji. Jeżeli wydaje ci się, że twoje dziecko nie rozwija się prawidłowo, to poproś o pomoc. Możesz zgłosić się do innej, bardziej doświadczonej mamy lub do kobiety, którą cenisz za wiedzę. Możesz skierować się po pomoc do lekarza pediatry lub poszukać informacji w wiarygodnym serwisie internetowym. Nie szukaj jednak wsparcia na forach, gdzie tak naprawdę każdy może nazwać się ekspertem. „Pamiętam, gdy moja córka skończyła miesiąc i zaczął się koszmar związany z kolkami. Szukałam pomocy wszędzie, niestety nikt nie był w stanie udzielić mi jakiejkolwiek odpowiedzi, jak poradzić sobie z tym problemem. I wtedy z pomocą przyszła mi moja znajoma, która zawodowo uczy chustonoszenia. Okazało się, że noszenie mojej córki w chuście właściwie do zera zniwelowało problem” – mówi Agata Bernaciak. „Ta sytuacja nauczyła mnie, że naprawdę warto jest słuchać podpowiedzi innych doświadczonych mam” – zauważa mama Michaliny i dodaje, żeby mieć na uwadze, że są to tylko podpowiedzi: „To, że jedna rzecz sprawdza się u twojej koleżanki, niekoniecznie znaczy, że to się sprawdzi również u ciebie”. Warto szukać innych rozwiązań Warto jednak szukać nowych rozwiązań i proponować je dziecku. Pamiętaj, że jest ono żywą istotą, która z miesiąca na miesiąc zmienia swoje potrzeby. „Ja dopiero po około 10 miesiącach po porodzie zdałam sobie sprawę, że nie jest normalnym to, żebym każdego dnia stresowała się, czy moja córka właściwie się rozwija, czy dobrze sprawuję nad nią opiekę. Dlatego jako mama powinnaś dać sobie więcej luzu. Jakie znaczenie w życiu dorosłym twojego dziecka będzie miało to, czy zaczęło ono chodzić w wieku 10 czy 15 miesięcy? Nie będzie miało to żadnego znaczenia! Dlatego im więcej dasz sobie luzu, tym większą radość będziesz czerpać z macierzyństwa. Zadowolona mama jest spokojniejsza i wierzy w swoje dziecko, a twojemu dziecku ta wiara jest bardzo potrzebna, by wyrosło na pewnego siebie człowieka” – mówi Agata Bernaciak. Zobacz także: Co to jest rodzicielstwo bliskości? – mówi Agnieszka Stein [WIDEO] Bunt dwulatka – jak wygląda? 7 najlepszych sposobów na przetrwanie tego okresu w rozwoju dziecka Skoki rozwojowe u niemowlęcia – kiedy występują, ile trwają, objawy
Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
Późne macierzyństwo zdarza się coraz częściej i coraz rzadziej kogoś dziwi. Pewna mama urodziła dzieci w bardzo późnym wieku, a swoimi doświadczeniami dzieli się na TikToku.
Em to mama dwójki dzieci. Kobieta zaszła w ciążę, mając 48 i 49 lat. Na TikToku pokazuje, jak wygląda takie późne macierzyństwo. Em miała już dorosłego syna, gdy ponownie, w wieku 48 lat zaszła w ciążę. Po urodzeniu dziecka, w wieku 49 lat, dowiedziała się po raz kolejny, że jest w ciąży. „Nie jestem szalona. Po prostu niezwykle błogosławiona! I zmęczona! Naprawdę bardzo zmęczona” – brzmi jeden z wpisów kobiety. „Cuda się zdarzają” Aktualnie Em wychowuje roczną córkę, trzyletnią córkę oraz 19-letniego syna. Wszyscy razem często podróżują, a kobieta podkreśla, że ich łączy ich naprawdę wyjątkowa więź. Przyznała również, że nigdy nie żałowała, że przed 50-tką znowu została mamą. W jednym z filmików wyznała nawet, że „poród w okresie menopauzy był najlepszą rzeczą, jaka jej się kiedykolwiek przydarzyła”. View oEmbed on the source website Komentarze internautów Mama trójki dzieci z tak dużą różnicą wieku często spotyka się z krytyką, jednak znajduje w sobie siłę, by odpierać ataki i cieszyć się macierzyństwem. Pod jej filmikami nie brakuje też pozytywnych i miłych słów: „Mam 52 lata, nie wyobrażam sobie, żebym znowu przez to przechodziła, ale na pewno uwielbiam być babcią! Powodzenia, kochanie”; „Moja mama miała 42 lata, a mój tata 52, kiedy mieli bliźnięta. Oboje żyli długo, zdrowo. Widzieli też, jak wszystkie ich wnuki rosną”. View oEmbed on the source website Piszemy też o: Dziecko siedziało w nagrzanym aucie, a rodzice kłócili się obok przez pół godziny Miała tak mały brzuch, że ludzie nie wierzyli, że jest w ciąży. Nawet położna! Matka wywalczyła odroczenie „egzekucji dziecka”. Co dalej będzie z Archiem?
„Macierzyństwo to samotność”, twierdzi Marta Żmuda-Trzebiatowska
Aktorka zdobyła się na bardzo szczere wyznanie, które przeczy wyidealizowanemu obrazowi macierzyństwa w mediach społecznościowych. Bo macierzyństwo sielanką jest tylko chwilami.
Marta Żmuda-Trzebiatowska od 2015 roku jest żoną aktora Kamila Kuli, a od 2017 roku także matką, kiedy to na świat przyszedł jej pierworodny. Trzy lata później para doczekała się córeczki. Dzieci są pilnie strzeżone przez rodziców przed światem mediów – ich imiona nie są publicznie znane, a aktorska para nie opowiada w wywiadach o życiu rodzinnym. Teraz aktorka uchyliła rąbka tajemnicy i zdobyła się na szczere wyznanie. Proza życia i samotność Aktorka swój wpis w mediach społecznościowych zaczęła od słów: „Staram się być dzielna, staram się dawać radę. Jestem mamą obecną, mamą, której zależy, która się interesuje i nie odpuszcza”, napisała. Jednak już za chwilę podzieliła się bardzo osobistą refleksją. „Nikt mi nie powiedział tego wcześniej, ale macierzyństwo to samotność… zwłaszcza w wielkim mieście, gdzie rodzina daleko, a twoje >>niedzieciowe Stwierdziła też, że prawdziwe życie rodzinne nie przypomina tego, które najczęściej widuje się na Instagramie. Jest bardziej prozaiczne, przyziemne, kręci się wokół zup dla dzieci i ich katarów. To tęsknota, ale nie żal Aktorka zauważyła, że trudno jest mamie małych dzieci znaleźć wspólny język z koleżankami, które mają dzieci już odchowane i są na zupełnie innym etapie życia. Dlatego tęskni do życia sprzed dzieci, ale z drugiej strony wcale nie chciałaby do niego wracać, bo jak wyznała: „dzieci są tym, co wyszło jej najlepiej w życiu”. Jak można się przekonać, czytając komentarze do tego posta aktorki, wiele młodych mam czuje podobnie. Wcześniejsze dusze towarzystwa nagle zostały z przyjaciółmi, których można policzyć na palcach jednej ręki, a ich świat skurczył się do rozmiarów dziecięcej piaskownicy. Internautki podkreśliły, że ten wpis był tym, czego potrzebowały. Uświadomił im, że to nie z nimi jest coś nie w porządku, że to tylko macierzyństwo na Instagramie jest idealizowane. Piszemy też o: Zabraniasz ojcu kontaktów z dzieckiem? Możesz za to słono zapłacić Tinder: Mężczyzna pozujący z dzieckiem jest bardziej atrakcyjny? Kaja Godek ponownie została mamą
Katarzyna Sokołowska o późnym macierzyństwie: „Wierzę, że będę tańczyła na weselu syna”
Katarzyna Sokołowska niebawem po raz pierwszy zostanie mamą. W najnowszym wywiadzie z dumą opowiedziała o przygotowaniach do tej najważniejszej życiowej roli.
W czasie Wielkanocy Katarzyna Sokołowska z wielką radością ogłosiła, że jest w ciąży. 49-letnia reżyserka pokazów mody od tej pory szczerze i otwarcie mówi o swoim podejściu do macierzyństwa. W poprzednich wywiadach wyznała, że jej decyzja nie była spowodowana presją otoczenia na posiadanie dzieci, ani wizją „tykającego zegara biologicznego”. Dopiero przy odpowiednim partnerze poczuła, że jest gotowa na na powiększenie rodziny. Teraz jurorka „Top Model” odniosła się do komentarzy, że „jest za stara na bycie mamą”. Plusy późnego macierzyństwa Katarzyna Sokołowska znalazła się ostatnio na okładce „Twojego Stylu”. Tam w rozmowie z Agnieszką Litorowicz-Siegert wypowiedziała się na temat plusów późnego macierzyństwa: „Jestem przekonana, że właśnie teraz będę mogła mu poświęcić więcej czasu i uwagi niż 10 lat wcześniej. Jestem spełniona, ustabilizowana bardziej niż niektóre młode matki, nie muszę dokonywać trudnych wyborów”. Na pytanie dziennikarki, czy da radę dotrzymać synkowi tempa, jurorka „Top Model” odpowiedziała: „Jasne, zdaję sobie sprawę z ograniczeń, to kwestia biologii, wydolności organizmu. Wiadomo, że po 25. roku życia spada już tzw. rezerwacja jajnikowa. Miałam tę świadomość, planując ciążę (...). Jestem zdrowa, w świetnej formie, lekarze twierdzą, że biologicznie jestem młodsza, niż mówi metryka. Dbam o siebie, badam się. Naprawdę wierzę, że będę tańczyła na weselu mojego syna”. Starania o dziecko Katarzyna Sokołowska opowiedziała również o staraniach o dziecko. Wyznała między innymi, dlaczego zdecydowała się skorzystać z metody in-vitro: „Przeżyłam poronienie naturalnej ciąży, dlatego zdecydowałam się na zabieg in-vitro. Postanowiłam, że moją ciążą zaopiekuję się także w sensie medycznym od pierwszego dnia. Będę ją obserwować, kontrolować, nic mi nie umknie (...). Prawda jest taka, że starałam się o dziecko od kilku długich lat. Czasem słyszę opinie, że sobie wszystko wykalkulowałam: kariera, facet, pieniądze, macierzyństwo. To nie ma nic wspólnego z prawdą”. Reżyserka pokazów mody wyznała także, że to właśnie przy swoim aktualnym partnerze dojrzała do macierzyństwa: „Mam przy sobie ukochaną rodzinę: rodziców, braci, no i rodzinę mojego partnera, jego dwie córki. Pokochałam ich, oni mnie. (...) Z każdego związku wychodzi się bogatszym, ale to właśnie przy Arturze dojrzałam do macierzyństwa (...)”. Słowa Katarzyny Sokołowskiej, która niebawem skończy 50 lat, z pewnością dodadzą otuchy innym mamom, które też zdecydowały się na późną ciążę. Podejmując taką decyzję, kobieta powinna być świadoma zagrożeń, ale także zalet, jakie niesie za sobą późne macierzyństwo. Źródło: pudelek.pl Piszemy też o: Joanna Opozda otwarcie mówi o terapii i walce z depresją: „Miałam w sobie poczucie winy, choć to nie ja powinnam się wstydzić” Tiktokerka wyjaśnia, dlaczego kobiety rodzą, leżąc na plecach. Król tak chciał! Prawdziwy cud: wody odeszły 13 tygodni przed porodem, a dziecko przeżyło!