Aż co 8. polski rodzic wolałby nie mieć dzieci. Powód jest bardzo smutny
W Polsce żal z powodu rodzicielstwa dotyczy ok. 13% młodych rodziców – to tak, jakby była to co najmniej jedna osoba na każdym piętrze typowego bloku! Z badań dr. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS wynika, że ryzyko odczuwania żalu u rodzica rośnie w kilku konkretnych sytuacjach.
Żal z powodu decyzji o posiadaniu dziecka częściej pojawia się tam, gdzie rodzic wchodzi w rolę z dużym obciążeniem i z małą poduszką bezpieczeństwa. Takie wnioski można wyciągnąć z badań dr. hab. Konrada Piotrowskiego z Uniwersytetu SWPS w Poznaniu. Badacz opisał zjawisko w projekcie pt. „Jak wielu rodziców żałuje posiadania dzieci i jaki ma to związek z ich osobowością i zdrowiem? Dwa badania na próbach ogólnopolskich”, prowadzonym online na reprezentatywnej próbie Polaków w wieku 18-40 lat mających co najmniej jedno dziecko. 13% w Polsce to nie margines, tylko sygnał, że część rodzin sobie nie radzi Wynik, który przykuwa uwagę, jest prosty i mocny: około 13% młodych rodziców w Polsce deklaruje, że żałuje decyzji o posiadaniu dziecka. To mniej więcej jedna osoba na osiem. Z kolei w USA i Niemczech podobnych rodziców jest około 7-8%, co pokazuje, że w Polsce skala może być wyraźnie większa. Warto podkreślić, kogo dotyczy ten obraz: osób, które już są rodzicami, a nie rozważających rodzicielstwo „w teorii”. To ważne rozróżnienie, bo decyzja o dziecku jest taką, której nie da się cofnąć. Codzienność potrafi przynieść zaskoczenia, których nie da się porównać z tymczasową opieką nad cudzym dzieckiem ani pracą z dziećmi. Badania Piotrowskiego były pomyślane jako możliwie szeroki opis tej grupy: sprawdzano m.in. związki żalu z obszarami zdrowia psychicznego, historią doświadczeń i funkcjonowaniem w roli rodzica. Finanse i samotne rodzicielstwo podnoszą ryzyko najszybciej Z wyników badań wynika, że żałowanie rodzicielstwa jest wyraźnie powiązane z sytuacją życiową. Najmocniej wybrzmiewają dwa czynniki, które w praktyce potrafią „zjadać” zasoby rodziny: problemy finansowe – wskazano, że znacząco zwiększają prawdopodobieństwo żalu; gdy budżet jest napięty, łatwo o stałe poczucie zagrożenia i brak przestrzeni na odpoczynek, samotne rodzicielstwo – również znacząco zwiększa prawdopodobieństwo żalu; w pojedynkę trudniej o regularną regenerację i realne dzielenie odpowiedzialności. W tych warunkach zmęczenie rzadko się kończy. A kiedy brakuje przerwy, szybciej pojawia się irytacja, zniechęcenie i poczucie utknięcia. To nie są spektakularne sceny – raczej zwykłe, powtarzalne dni, w których wszystko trzeba dowieźć: pracę, opiekę, dom i relacje. Przeszłość i zdrowie psychiczne potrafią mocno zaważyć na tym, jak przeżywa się rolę rodzica W badaniach opisano też zestaw czynników psychologicznych i doświadczeń, które częściej występowały u rodziców żałujących posiadania dzieci. W tej grupie częstsze były: doświadczenia traumatycznego dzieciństwa, naznaczonego przemocą i odrzuceniem, wyższe nasilenie symptomów depresyjnych i lękowych, większa wrażliwość na ocenę społeczną, silne wypalenie rodzicielskie. To zestaw, który łatwo przekłada się na codzienne funkcjonowanie. Jeśli ktoś już wcześniej zmagał się z lękiem, obniżonym nastrojem albo ma w sobie nieprzepracowane doświadczenia odrzucenia, opieka nad dzieckiem może działać jak wzmacniacz tych trudnych emocji. Nie dlatego, że dziecko „coś robi źle”, ale dlatego, że rodzicielstwo uruchamia wiele trudnych uczuć naraz: odpowiedzialność, presję, zmęczenie, brak kontroli nad sytuacją. W tle pojawia się też wątek presji społeczno-kulturowej, opisywany w badaniach nad żałowaniem rodzicielstwa (m.in. w pracach Orny Donath): decyzja o dziecku bywa podejmowana po to, by zdobyć akceptację w „dorosłym świecie”. To nie unieważnia uczuć do dziecka, ale może sprawić, że zderzenie z realiami jest wyjątkowo bolesne. Skutki nie zatrzymują się na dorosłym, dlatego temat jest społecznie ważny Badania zwracają uwagę, że żałowanie rodzicielstwa jest obciążeniem dla samego rodzica, może zaburzać realizację roli opiekuna i wychowawcy oraz prawdopodobnie negatywnie wpływać na relacje z dzieckiem i partnerem. W skali kraju taki odsetek może przekładać się na kilka milionów osób, co pokazuje, że nie jest to temat „dla nielicznych”. Wnioski z projektu Piotrowskiego to przede wszystkim potrzeba kompleksowego systemu wsparcia dla rodziców, szczególnie tych wychowujących małe dzieci. Jeśli rodzina funkcjonuje pod presją finansową, w pojedynkę lub z towarzyszącymi objawami depresji i lęku, sama dobra wola często nie wystarcza. Wsparcie – psychologiczne, organizacyjne i społeczne – może być tym, co pomaga wrócić do poczucia kontroli i odzyskać choć trochę oddechu w codzienności. Źródło: SWPS Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
„Nie chcę od męża kwiatów na Dzień Matki. Wolę, żeby wstawał do dziecka w nocy i przestał być gościem w domu”
Piszę do Was te słowa, siedząc w kuchni przy zimnej kawie, podczas gdy za ścianą mąż pewnie przegląda w internecie oferty kwiaciarni z dostawą na Dzień Matki. Chcę mu głośno powiedzieć: zachowaj te pieniądze w portfelu, bo jeden bukiet róż nie naprawi tego, że w naszym własnym domu czuję się jak samotna matka z mężem na doczepkę.
Mój Dzień Matki trwa od 365 dni w roku, 24 godziny na dobę, bez przerwy na chorobę czy chwilę oddechu, a zbliżające się święto tylko uwypukla to, jak bardzo jestem w tym wszystkim zostawiona sama sobie. Kocham moje dziecko nad życie, ale nienawidzę roli, w którą wtłoczył mnie nasz związek − roli kogoś, kto odpowiada za każdą brudną pieluchę, każdą nieprzespaną noc i każdy termin szczepienia, podczas gdy ojciec dziecka pełni funkcję gościa specjalnego. Nie chcę kolejnego dowodu wdzięczności w wazonie, który zwiędnie po trzech dniach; chcę partnera, który zrozumie, że ojcostwo nie kończy się na zarabianiu pieniędzy i radosnej zabawie przez kwadrans po pracy. Nocne wstawanie to nie jest pomoc, to obowiązek obojga rodziców Najbardziej boli mnie to mityczne pomaganie, o którym tak chętnie mówią mężczyźni. Mój mąż często pyta: „Czy mam ci w czymś pomóc?”, jakby to dziecko było tylko moim projektem, a dom moją wyłączną firmą, w której on łaskawie może wziąć nadgodziny. Najgorzej jest w nocy − kiedy nasze dziecko płacze, on ma niesamowitą zdolność zapadania w sen kamienny, z którego nie budzi go nawet najgłośniejszy szloch. To ja wstaję, ja kołyszę, ja karmię, ja zmieniam piżamkę, a rano słyszę rześkie: „O, mały chyba dzisiaj dobrze spał, co nie?”. W takie dni mam ochotę krzyczeć, że nie, nie spał dobrze, i ja też nie spałam, a fakt, że on jest wypoczęty, wynika tylko z mojego poświęcenia. Nie chcę kwiatów na Dzień Matki, jeśli noc po ich otrzymaniu znów spędzę samotnie na dywanie w pokoju dziecięcym, próbując uspokoić ząbkującego malucha. Chcę, żeby poczuł ten sam ciężar pod oczami co ja, żeby w końcu przejął inicjatywę i powiedział: „Kochanie, dzisiaj ja przejmuję nocną wartę, ty po prostu śpij”. To byłby najpiękniejszy prezent, o jakim mogę marzyć − uznanie, że moje zdrowie i sen są tak samo ważne jak jego praca. Bycie gościem w domu niszczy naszą relację bardziej niż kłótnie Mój mąż wraca z biura i uważa, że jego dniówka się skończyła − zjada obiad, kładzie się na kanapie z telefonem i czeka, aż podam mu herbatę, podczas gdy ja w jednej ręce trzymam dziecko, a drugą próbuję ogarnąć pobojowisko po kolacji. Stał się gościem, który owszem, poklepie syna po plecach, pośmieje się do niego przez chwilę, ale gdy tylko zaczyna się płacz, brudna pielucha albo marudzenie, oddaje mi dziecko ze słowami: „Chyba chce do mamy”. To „chce do mamy” to najczęstsza wymówka, jaką słyszę, i za każdym razem czuję, jakby ktoś wbijał mi szpilkę w serce. On nie widzi, że ja nie mam godzin urzędowania, że moja praca trwa non stop. Kwiaty od gościa, który tylko wpada do domu na nocleg i posiłek, budzą we mnie jedynie gorycz. Marzę o tym, żeby przestał pytać, gdzie są czyste skarpetki dziecka albo co ma mu dać na kolację − marzę, żeby sam to wiedział. Chcę, żeby wziął odpowiedzialność za logistykę naszego życia, żeby wiedział, kiedy kończy się mleko i gdzie leżą leki na gorączkę. Bycie rodzicem to nie jest bycie asystentem matki, to bycie współdecydentem, kimś, kto widzi bałagan i go sprząta, a nie czeka na polecenie służbowe. Prezent, którego nie da się kupić: szacunek do mojego czasu W tegoroczny Dzień Matki nie chcę iść na uroczysty obiad, podczas którego i tak będę musiała pilnować, żeby mały nie wylał zupy, podczas gdy mąż będzie swobodnie rozmawiał z rodziną. Chcę wolnego czasu − takiego prawdziwego, bez dziecka na ręku i bez planowania w głowie obiadu na jutro. Chcę, żeby mąż zrozumiał, że mój czas jest tak samo cenny jak jego, i że moje zmęczenie nie jest mniej ważne, bo przecież siedzę w domu. To siedzenie w domu to najcięższy etat, jaki w życiu miałam, i najmniej doceniany pod słońcem. Zamiast bukietu, wolałabym listę zadań, które on przejmuje na stałe. Chcę usłyszeć: „Od dzisiaj ja kąpię małego co wieczór”, „Od dzisiaj sobotnie poranki są twoje, ja idę z dzieckiem na spacer”. To są prezenty, które budują więź, które dają kobiecie poczucie, że jest kochana i szanowana jako człowiek, a nie tylko jako sprawna maszyna do obsługi ogniska domowego. Kwiaty zwiędną, ale poczucie, że mam obok siebie prawdziwego ojca i partnera, dałoby mi siłę na lata. Redakcjo, czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy pragnienie, by mąż przestał być turystą w naszym wspólnym życiu, to aż taki wygórowany postulat? Angelika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Siedziałam na tarasie domu spokojnej starości, trzymając za rękę kobietę, która była dla mnie całym światem, choć ja od kilku lat byłam dla niej jedynie uprzejmą nieznajomą. Moja mama, niegdyś błyskotliwa nauczycielka polskiego, która potrafiła recytować Mickiewicza z pamięci o północy, teraz z uśmiechem dziecka gładziła rąbek swojej spódnicy i pytała, czy dziś też odwiedzi ją „ta miła pani”.
Czas nie tylko odbierał jej wspomnienia, ale też powoli wymazywał naszą wspólną historię, zostawiając mnie z ogromnym poczuciem niesprawiedliwości. Tego dnia mama była wyjątkowo spokojna. Nagle, patrząc gdzieś w dal, powiedziała cicho: „Wiesz, moja córka miała takie same oczy jak ty. Zawsze mówiłam jej, że w tych oczach widać całą dobroć świata”. Serce mi zamarło. To był pierwszy raz od miesięcy, kiedy wspomniała o mnie w czasie przeszłym, nie wiedząc, że siedzę tuż obok. Po wizycie, zamiast wrócić prosto do domu, pojechałam do jej starego mieszkania. Sprzedaliśmy je rok temu, ale nowy właściciel − mój dobry znajomy − pozwolił mi zajrzeć do piwnicy, gdzie wciąż stało kilka pudeł, których nie miałam siły przejrzeć wcześniej. W jednym z nich, ukrytym pod stosem starych klasówek i scenariuszy szkolnych przedstawień, znalazłam zniszczony, niebieski brulion. To był dziennik, który mama prowadziła od dnia, w którym dowiedziała się, że jest w ciąży. „Boję się, Małgosiu” „12 maja 1988 r. Dziś lekarz potwierdził, że pod moim sercem rośnie życie. Boję się, Małgosiu. Boję się, czy będę umiała cię chronić. Twój ojciec odszedł, zanim zdążyłam mu powiedzieć, ale przysięgam ci, że będę za nas dwoje. Nigdy nie będziesz czuła się niechciana”. Przewracałam kartki, płacząc nad każdym słowem. Mama opisywała moje pierwsze kroki, pierwszy ząbek, a potem te wszystkie trudne momenty, o których jako nastolatka nie miałam pojęcia. Pisała o nocach, które spędzała na przepisywaniu prac dyplomowych dla studentów, byle tylko kupić mi wymarzone baletki. Pisała o swoim lęku, gdy zachorowałam, i o tym, jak sprzedała jedyną pamiątkę po swojej matce − złoty pierścionek − by opłacić mój kurs językowy. „15 września 2012 r. Małgosia wyszła za mąż. Wyglądała jak anioł. Gdy tańczyłyśmy, szepnęła mi do ucha, że jestem jej bohaterką. Poczułam wtedy, że moja misja dobiegła końca. Teraz mogę już odpocząć, choć serce pęka, że gniazdo puste”. „Nie płacz nade mną. Pamiętaj za nas obie” Ale najbardziej wstrząsnął mną ostatni wpis, opatrzony datą sprzed pięciu lat, gdy jeszcze wszystko pamiętała. „Zaczynam zapominać słowa. Czasem budzę się rano i przez chwilę nie wiem, kim jest ta piękna kobieta na zdjęciu obok mojego łóżka. Potem dociera do mnie, że to moja Małgosia. Boję się dnia, w którym moje oczy nie poznają jej twarzy. Jeśli to czytasz, córeczko, wiedz jedno: nawet jeśli mój umysł cię zgubi, moje serce zawsze będzie znało twój rytm. Moja niepamięć może zabrać mi twoje imię, ale nie zabierze mi miłości, którą czuję, gdy wchodzisz do pokoju. Nie płacz nade mną. Pamiętaj za nas obie”. Siedziałam w tej ciemnej piwnicy, przyciskając brulion do piersi, i zrozumiałam, że te wszystkie godziny spędzone na tarasie, to powtarzanie tych samych historii i odpowiadanie na te same pytania, nie są daremne. Mama nie potrzebowała pamiętać moich imienin czy szczegółów z mojego życia. Ona wciąż czuła moją obecność. Miłość nie potrzebuje wspomnień Następnego dnia znów przyszłam do ośrodka. Mama siedziała w tym samym miejscu. − Dzień dobry, czy pani znów mnie odwiedziła? − zapytała z tym samym, ufnym uśmiechem. − Tak, mamo. I będę przychodzić codziennie − odpowiedziałam, całując jej pomarszczoną dłoń. − Mamo? − zdziwiła się lekko, przekrzywiając głowę. − To takie ładne słowo. Brzmi jak... jak dom. Wtedy zrozumiałam, że miłość nie potrzebuje wspomnień, by istnieć. Ona jest energią, która zostaje, nawet gdy wszystko inne zawodzi. Nie musiała wiedzieć, że jestem jej Małgosią. Wystarczyło, że gdy brałam ją za rękę, jej oddech stawał się spokojniejszy, a w oczach pojawiał się ten sam blask, o którym pisała w niebieskim brulionie. Pamiętam za nas obie, mamo. I to jest mój najpiękniejszy obowiązek. Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
„Mamusiu, przepraszam, że budzę cię w nocy”. Ten list niemowlaka to wyciskacz łez
Gdyby Twój maluszek umiał mówić, powiedziałby właśnie to. To poruszające słowa, które przypominają, że dziecko najbardziej na świecie potrzebuje jednego: miłości swojej mamy.
Droga Mamusiu, gdybym potrafił mówić, najpierw chciałbym Cię przeprosić. Za wszystkie noce, podczas których nie pozwalam Ci spać. Za płacz, który pojawia się nagle i trwa tak długo, że sama jesteś już bezradna i zmęczona. Przepraszam, że budzę Cię w nocy, kiedy jestem głodny, kiedy boli mnie brzuszek, kiedy mam mokrą pieluszkę albo po prostu się boję. Wiem, że czasem marzysz o chwili ciszy i odpoczynku. Przepraszam, że nie umiem jeszcze powiedzieć, czego potrzebuję. Że płacz to mój jedyny sposób, by Cię zawołać. Że płaczę, bo jest mi za gorąco, za zimno albo przeszkadza mi zatrzask od ubranka. Dla Ciebie to może wydawać się drobiazgiem, ale dla mnie to cały świat. Przepraszam też za to, że tak trudno Ci teraz znaleźć chwilę dla siebie. Nawet zwykła kawa, spokojny prysznic czy rozmowa z tatą bywają wyzwaniem, bo ciągle wołam właśnie Ciebie. Wiem, ile wysiłku kosztuje Cię macierzyństwo. Wiem, że odkąd pojawiłem się na świecie, oddałaś mi ogromną część swojego życia. Wiem, że czasem tęsknisz za życiem, które straciłaś. „Dziękuję, że jesteś obok” Chciałbym Ci też podziękować. Dziękuję, że przyjęłaś mnie z miłością, jeszcze zanim pojawiłem się na świecie. Przez dziewięć miesięcy czułem się przy Tobie bezpieczny. W Twoim brzuszku było ciepło, spokojnie i dobrze. Niczego się nie bałem, bo Ty chroniłaś mnie przed całym światem. Kiedy się urodziłem, wszystko nagle stało się obce. Jasne światło, hałas, nowe dźwięki — byłem zagubiony i przestraszony. Najbardziej brakowało mi znajomego bicia Twojego serca. Dlatego płakałem. Szukałem Twojego zapachu, głosu i dotyku. Wiedziałem, że Cię odnajdę, mimo że zobaczę Cię po raz pierwszy. Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wzięłaś mnie na ręce. Wtedy poczułem spokój. Jakbym znów wrócił do domu. Wiem, że byłaś zmęczona i obolała. Może sama się bałaś. Ale kiedy spojrzałaś na mnie po raz pierwszy, widziałem w Twoich oczach tylko miłość. „Nie potrzebuję idealnej mamy” Dziękuję Ci za każdą chwilę troski. Za noszenie mnie, przytulanie i uspokajanie, kiedy płaczę. Za karmienie mnie — nieważne, w jaki sposób. Najważniejsze, że dzięki Tobie nie jestem głodny i czuję się bezpiecznie. Dziękuję, że przychodzisz do mnie nawet wtedy, gdy ledwo masz siłę wstać. Że mimo zmęczenia nadal potrafisz się do mnie uśmiechnąć. Możliwe, że kiedy dorosnę, nie będę pamiętać tych wszystkich małych rzeczy, które teraz dla mnie robisz. Ale Twoja miłość zostanie we mnie na zawsze. To ona będzie budować mnie każdego dnia, nawet jeśli tego nie widać. I chcę, żebyś wiedziała jeszcze jedno. Nie potrzebuję idealnego domu, perfekcyjnie poukładanych rzeczy ani najdroższych zabawek. Nie potrzebuję modnych gadżetów ani sterty nowych ubranek. Najbardziej potrzebuję Ciebie. Twojej bliskości, czułości i miłości. Kocham Cię, mamusiu. Twój niemowlak Zobacz także: „Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
„Syn zarabia w Warszawie kokosy, a mój dom traktuje jak supermarket. Dzwoni i pyta, czy dam mu masło, jajka, dżem”
„Mamo, a masz może...?” – słyszę w słuchawce co drugi dzień. Za każdym razem czuję ukłucie. Bo mój syn nie jest biednym studentem. Ma świetną pracę w Warszawie i zarabia więcej, niż ja z mężem mieliśmy kiedykolwiek razem. A mimo to nasz dom traktuje jak darmowy supermarket.
Mam dwójkę dzieci. Córka ma 35 lat, rodzinę, dzieci, swoje życie. Uwielbiam być babcią. Rozpieszczam wnuki, piekę im ciasta, kupuję czekoladki, zabieram na spacery. To daje mi ogromną radość. Syn jest młodszy o dziesięć lat. Szczerze? Nie planowaliśmy już drugiego dziecka. Ale życie napisało własny scenariusz. Krzysztof zawsze był oczkiem w głowie całej rodziny. Może dlatego, że był najmłodszy. Może dlatego, że długo mieszkał z nami. Wyprowadził się dopiero rok temu. Najpierw studia, potem jakieś kursy, później mówił, że odkłada pieniądze. W końcu wynajął kawalerkę w Warszawie. My mieszkamy 30 kilometrów od stolicy, więc kontakt mamy cały czas. I wiem, że synowi nie brakuje pieniędzy. Sam o tym opowiada. A to nowy telefon, a to komputer za kilka tysięcy. Często wspomina, gdzie zabrał swoją dziewczynę. Raz była elegancka restauracja, raz weekendowy wyjazd. Cieszę się, że dobrze zarabia. Naprawdę. Tylko że przy tym wszystkim nadal regularnie „zaopatruje się” u mamy. „Mamo, masz może masło?” Na początku mnie to bawiło. Przyjeżdżał na weekend, jadł obiad, zabierał kilka słoików. Bigos, rosół, schabowe. Jak każdy młody chłopak. Sama wciskałam mu jedzenie do torby. Ale potem zauważyłam, że to już nie są sporadyczne sytuacje. On po prostu zakłada, że wszystko dostanie. Dzwoni i pyta, czy mamy jajka, bo nasze są wiejskie i „lepsze niż sklepowe”. A przecież takie jajka kosztują. Masło? „Bo ty zawsze upolujesz promocję w Dino albo Biedronce”. Dżem? „Bo Klaudii smakował”. Ostatnio nawet spytał, czy nie mam trochę mięsa z rosołu, bo nie chce mu się gotować. Za każdym razem coś mu pakuję. Bo jestem matką. Bo trudno odmówić własnemu dziecku. Ale coraz częściej mam wrażenie, że on kompletnie nie widzi, ile to wszystko kosztuje. I nie chodzi nawet o pieniądze. Chodzi o zwykłą wdzięczność. Nigdy nie zaprosił nas do siebie Najbardziej boli mnie coś innego. Krzysztof bierze, ale właściwie nic nie daje od siebie. Nigdy nie powiedział: „Mamo, tato, chodźcie, zabiorę was na obiad”. Nigdy nie zaprosił nas do swojego mieszkania. Nawet na kawę. Ja znam menu restauracji, do których chodzi z dziewczyną, tylko z jego opowieści. Sama nigdy nie siedziałam przy jego stole. Nigdy nie widziałam tej jego „dorosłości”, o której tyle mówi. Mam wrażenie, że dla niego dom rodzinny nadal jest miejscem, gdzie wszystko się należy. Lodówka pełna, obiad na stole, torba ze słoikami gotowa do zabrania. Kocham syna najmocniej na świecie. I pewnie dalej będę mu dawać te jajka, masło i dżemy. Tylko czasem chciałabym poczuć, że jestem dla niego kimś więcej niż wygodną jadłodajnią pod Warszawą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
„Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mówimy – mówi Justyna. To proste zdanie nagle zmienia perspektywę. Bo jeśli same żyjemy w biegu, ciągle zajęte, zmęczone, przeciążone – to właśnie to pokazujemy naszym dzieciom jako „normalność”. I trudno wtedy oczekiwać, że nauczą się czegoś innego. „Co tak siedzisz?” – zdanie, które zostaje w ciele Justyna wraca też do doświadczeń z domu rodzinnego. Do zdania, które wiele kobiet zna aż za dobrze: „Co tak siedzisz?”. Odpoczynek nie był czymś oczywistym. Trzeba było coś robić, być zajętą, nie „marnować czasu” do tego stopnia, że samo siedzenie budziło dyskomfort. – Jak ktoś wchodził do domu, a ja siedziałam, to wstawałam i udawałam, że coś robię – opowiada. Dziś robi coś zupełnie odwrotnego. Potrafi powiedzieć dzieciom wprost: „odpoczywam”. I to dla nich nie jest nic dziwnego. Może właśnie dlatego, że nie muszą się tego oduczać. A jeśli nie chcemy już wracać do tego życia? Jest w tej rozmowie moment, który brzmi jak przełom. – Bałam się, że jak się zatrzymam, to nie będę umiała wrócić do tego kołowrotka. I wtedy pomyślałam: to jest jakaś paranoja. Bo co właściwie oznacza ten lęk? Że odpoczniemy i… nie będziemy chciały już żyć tak jak wcześniej? Może właśnie o to chodzi. Może zatrzymanie nie jest po to, żeby na chwilę złapać oddech i wrócić do tego samego tempa. Tylko po to, żeby zobaczyć, czy to tempo w ogóle było nasze. Może nie trzeba czekać, aż coś „pęknie” Ta rozmowa nie daje prostych odpowiedzi. Ale zostawia z czymś ważnym – z pytaniem, które trudno zignorować: „Czy naprawdę musimy czekać, aż coś nas zatrzyma?”. A może można wcześniej, bez bólu. Zatrzymaj się na chwilę i sprawdzić, czy jeszcze masz w sobie przestrzeń na siebie. Cały podcast do obejrzenia na YouTube Mamotoja.
„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.
Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
Wypalone macierzyństwem. Dlaczego matki cierpią w ciszy?
Macierzyństwo potrafi wypalić jak najcięższa praca, a jednak wciąż boimy się o tym mówić. Za poczuciem winy i maską uśmiechu kryją się historie tysięcy kobiet, które nie mają już siły.
Byłam pewna, że dam radę. Że macierzyństwo, nawet w trudnych momentach, zawsze będzie źródłem siły i sensu. Tymczasem pewnego dnia obudziłam się i nie miałam siły wstać z łóżka. Nie chodziło o bezsenność czy przeziębienie. To było coś głębszego – jakby ktoś wyciągnął ze mnie całą energię. I wtedy po raz pierwszy pomyślałam: jestem wypalona. Wypalona macierzyństwem. Temat, którego się wstydzimy O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głośno. Mamy raporty, badania, kampanie społeczne. Możemy przyznać, że praca nas przerosła i potrzebujemy przerwy. Ale czy któraś matka odważyła się powiedzieć: „Nie daję już rady. Macierzyństwo mnie wypaliło”? To wciąż tabu. Bo przecież matka powinna kochać bezwarunkowo, być cierpliwa, uśmiechnięta, wdzięczna za każdy dzień. A jeśli mówi inaczej – od razu pojawia się etykietka: wyrodna, niewdzięczna, egoistka. Dlatego milczymy. I to milczenie boli bardziej niż zmęczenie. Magda: „Chciałabym, żeby ktoś się mną zaopiekował” Magda jest mamą trójki dzieci. Działa na autopilocie i coraz częściej łapie się na tym, że nic nie sprawia jej radości. Jej historia pokazuje codzienne przeciążenie i brak wsparcia, które prowadzą do cichego wypalenia. – Mam wrażenie, że od pięciu lat nie spałam spokojnie ani jednej nocy. Rano działam jak robot – śniadanie, przedszkole, szkoła, praca, zakupy, kolacja, kąpiel. Wieczorem padam na sofę, a w głowie wciąż mam listę zadań. Kiedyś lubiłam się malować, spotykać z koleżankami. Dziś nawet nie wiem, co lubię. Najtrudniejsze jest to, że nikt nie pyta, jak ja się czuję. Słyszę tylko: ‘dzieci są zdrowe, dom stoi, to czego chcesz więcej?’. A ja czasem chciałabym tylko, żeby ktoś się mną zaopiekował, choć przez chwilę. Jak psychologia definiuje wypalenie macierzyńskie? Psycholożka Wiktoria Król podkreśla, że samo pojęcie „wypalenie macierzyńskie” nie funkcjonuje w oficjalnej klasyfikacji medycznej. – Traktujemy je jako stan, a nie chorobę, ale stan, który może prowadzić np. do depresji. Już wiemy, że podobnie jak wypalenie zawodowe, staje się bardzo ważnym terminem określającym problem, który rozwija się w związku ze zmianami społecznymi, kulturowymi i psychicznymi – mówi ekspertka. Dodaje, że wypalenie różni się od zwykłego zmęczenia tym, że trwa długo i nieprzerwanie. – Zmęczenie to naturalny element codzienności mamy. Wypalenie oznacza, że kobieta nie ma już siły, by mierzyć się z zadaniami wobec dziecka. Karolina: „Pod spodem czuję się jak wypalona zapałka” – Zostałam sama w ciąży. Na początku mobilizowało mnie to, że muszę być dzielna dla córki. Ale po dwóch latach ciągłej walki – o pieniądze, o żłobek, o energię – czuję, jakbym już nie miała siły. Najgorsze są wieczory. Córka śpi, a ja siedzę na kanapie i mam pustkę w środku. Zdarza się, że płaczę bez powodu. Potem wstaję rano i zakładam maskę: uśmiech, cierpliwość, dobra zabawa. Ale pod spodem czuję się jak wypalona zapałka. Nikt nie przygotował mnie na to, że macierzyństwo może tak boleć samotnością. Karolina to jedna z tysięcy kobiet, które dźwigają samotne macierzyństwo. Jej opowieść pokazuje, jak mocno poczucie izolacji i brak partnera potęgują wypalenie. Jak rozpoznać pierwsze sygnały? – Przede wszystkim przewlekłe zmęczenie, ciągłe poczucie wyczerpania psychicznego i fizycznego. Kobiety często mówią: „czuję się jak wypluty balon, jak cień samej siebie”. Dochodzi utrata zainteresowań i ogólnej radości, poczucie przytłoczenia i częste zmiany nastrojów. Typowe są też problemy ze snem i apetytem, wycofanie z życia społecznego, izolowanie się od dziecka – wylicza psycholożka. Ewa: „Udaję przed wszystkimi, że daję radę” – Zawsze byłam cierpliwa, spokojna. Wydawało mi się, że wychowanie córki będzie naturalne. Aż stała się nastolatką i nagle wszystko się rozsypało. Córka zamknęła się w pokoju, przestała ze mną rozmawiać. Każde nasze spotkanie kończy się kłótnią. W pracy mam projekty, które mnie przerastają, w domu mur nie do przebicia. Zdarza się, że siedzę w samochodzie przed blokiem i nie mogę zebrać się, by wejść do środka. Udaję przed wszystkimi, że daję radę, ale w środku czuję tylko pustkę i wściekłość. Ewa, mama nastolatki, doświadcza wypalenia innego rodzaju – nie tyle wynikającego z opieki nad małym dzieckiem, ile z kryzysu w relacji i braku poczucia sensu. Skąd bierze się wstyd i poczucie winy? – Kobietom wciąż trudno przychodzi sięganie po pomoc, przyznanie się, że nie dają rady. To efekt wzorców kulturowych: „ja radziłam sobie sama” albo „inne matki dają radę”. Społecznie oczekuje się od kobiety, że będzie silna, piękna, kochająca i rozwijająca się zawodowo – dużo jak na jedną osobę – tłumaczy Wiktoria Król. Psycholożka dodaje, że matki często nadmiernie się krytykują i nie doceniają swojego wysiłku. – Pojawia się przekonanie: zawiodłam dziecko, jestem niewystarczająca. To rodzi poczucie winy i samotność. Konsekwencje wypalenia macierzyńskiego – Wypalenie, które nie jest leczone, może przerodzić się w depresję, ale też zaburzać więź między mamą a dzieckiem. Dziecko, którego potrzeby emocjonalne nie są zaspokajane, w przyszłości może mieć trudności w relacjach. Dla kobiety to często poczucie niskiej wartości i przekonanie: „coś jest ze mną nie tak” – wyjaśnia psycholożka. Co możemy zrobić? – Odpowiedzią jest wspierająca, nieoceniająca rozmowa i zachęcanie do szukania profesjonalnej pomocy. Mamy powinny czuć, że nie są gorsze, jeśli proszą o wsparcie. Najgorsze, co może je spotkać, to poczucie opuszczenia w tak trudnej sytuacji – podkreśla Wiktoria Król. Ekspertka wskazuje też praktyczne kroki: proś o pomoc – to nie słabość, to siła, pozwól sobie na odpoczynek – dzieci potrzebują matki żywej, nie perfekcyjnej, mów głośno o swoich granicach – to daje przykład także dzieciom, nie bój się terapii czy grup wsparcia – rozmowa naprawdę leczy. Nie jesteś sama Historie Magdy, Karoliny i Ewy są różne, ale łączy je jedno: wypalenie macierzyńskie nie wybiera. Dotyka matek młodych i dojrzałych, w związkach i samotnych, spełnionych zawodowo i tych na urlopie wychowawczym. Dziś wiem jedno – nie jesteśmy wyjątkami. Wypalenie macierzyńskie to nie wstyd, tylko sygnał, że potrzebujemy zmiany. Nie czyni nas złymi matkami. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że jesteśmy ludźmi, którzy mają prawo do słabości. I wierzę, że im głośniej będziemy o tym mówić, tym mniej kobiet będzie cierpiało w ciszy.
Tych 6 rzeczy nie zrobi wypoczęty rodzic. Nr 2 świadczy o totalnym wypaleniu
Wybuchasz, gdy dziecko znów nie chce założyć butów? Myślisz tylko o tym, jak przetrwać dzień? To mogą być objawy wypalenia rodzicielskiego. Poznaj 6 sygnałów, których nie warto ignorować.
Rodzicielstwo to nie sprint, to triathlon, a Twój „trener” oczekuje, że będziesz robić wszystko naraz. Masz łączyć pracę, obowiązki domowe, a przy tym tworzyć magiczne chwile dla dzieci i budować najfajniejsze budowle z klocków. Dajesz z siebie wszystko, aż w końcu zapominasz o sobie. Bo w tym wyścigu łatwo przekroczyć własne granice. Wypalony rodzic to nie mit, a Ty możesz być jednym z nich. Sprawdź, czy te sygnały nie dotyczą także Ciebie. 1. Krzyk z byle powodu Nagle zmęczenie sprawia, że drobne rzeczy bardzo irytują, a taki stan trwa dłużej niż kilka dni. Każdy rozlany sok i kolejne „mamo” lub „tato” może was wyprowadzić z równowagi. Jeśli często zdarza się, że złościcie się z byle powodu, warto się nad tym zastanowić i poszukać pomocy. Poproście o wsparcie partnera, dziadków lub specjalistę. 2. Czuje złość na swoje dziecko To trudne, ale prawdziwe. Wypalony rodzic może odczuwać niechęć, a nawet złość do własnego dziecka – za to, że ciągle czegoś chce, że nie śpi, że płacze. To nie „zły rodzic”, to przemęczony człowiek, który potrzebuje skupić się na sobie. Ten punkt to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. 3. Zapomina o sobie Nie je, nie pije, nie odpoczywa, kiedy jego organizm o to prosi. A może nawet zapomina, kiedy ostatnio wziął prysznic. Wypoczęty rodzic wie, że musi zadbać o siebie, żeby mieć siłę dla innych. Przemęczony funkcjonuje w trybie „przetrwania”, a odpoczynek często traktuje jak nagrodę za „ogarnięte” mieszkanie i kolejne odhaczone obowiązki. Kiedy w końcu usiądzie i może się zrelaksować, czuje wyrzuty sumienia. 4. Rezygnuje z przyjemności „Nie mam teraz czasu na książkę, serial ani kąpiel… zrobię to później” — myślisz. Ale „później” nigdy nie nadchodzi, bo obowiązki wciąż wydają się ważniejsze. Przemęczenie powoli odbiera apetyt na życie, a sama myśl o kolejnym tygodniu wywołuje ucisk w brzuchu jak przed ustnym egzaminem. 5. Porównuje się z innymi i zawsze przegrywa Zamiast docenić własne wysiłki, porównuje się do innych rodziców: „Inni sobie radzą, a ja nie mogę ogarnąć prania”, „inne dzieci jedzą placki ze szpinakiem, a ja znów daję płatki z mlekiem” – takie myśli nie dają spokoju. Świadomy rodzic wie, że to pułapka, a wypalony często nie potrafi tego dostrzec. 6. Życie z dziećmi już nie cieszy Poranny przytulas i lepki buziak, potem śniadanie i plac zabaw - takie rzeczy już nie cieszą. Zamiast radości pojawia się niechęć, otępienie albo obojętność. Organizm zaczyna wysyłać sygnały: bezsenność, bóle głowy, niekończące się zmęczenie. A mimo to taki rodzic nie prosi o pomoc, bo „trzeba sobie radzić samemu”, „inni mają gorzej”, „to tylko stres”. Tymczasem właśnie prośba o pomoc jest pierwszym krokiem, żeby wyjść z tego dołka. Wypalenie rodzicielskie nie dotyczy tylko mam maluszków, może pojawić się u rodziców dzieci w każdym wieku – także nastolatków. Choć najczęściej mówi się o mamach, dotyka również ojców. Wyczerpanie i frustracja nie znają płci. Od Redakcji: jeśli zmagasz się z obniżeniem nastroju albo podejrzewasz, że możesz mieć depresję powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem, od którego otrzymasz wskazówki co do dalszego leczenia. Zobacz też: To sekret rodziców, których dzieci słuchają. Wystarczy nie mówić tych 5 zdań Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko To już koniec z wakacjami w czerwcu i we wrześniu. Ci wagarujący uczniowie nie zdadzą do następnej klasy
Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Masz dość idealnych matek z Instagrama, a codzienność przytłacza cię bardziej niż wizyta teściowej? „Pracujące mamy” to dokładnie to, czego ci trzeba. Ten serial nie lukruje macierzyństwa i nie osądza. Działa jak rozmowa z bliską kumpelą, która też kiedyś płakała w łazience, a za drzwiami czekało na nią dziecko.
„Pracujące mamy” rozkładają macierzyństwo na czynniki pierwsze. Jego bohaterki szybko przekonają się życie jak z obrazka nie istnieje, a kłótnia z przyjaciółką to dopiero początek problemów. Zmęczenie, chaos, samotność, ale też intrygi, zdrady i łzy – ten serial pokazuje macierzyństwa bez filtra. Idealny na wieczór, gdy dzieci już śpią, a tobie potrzeba zrozumienia i śmiechu tak szczerego, że aż boli brzuch. W tym artykule: Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Reżyserka inspirowała się życiem Za co mamy pokochały ten serial? Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzysz ten hit? Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Kate, Anne, Frankie i Jenny – cztery kobiety, które poznają się na spotkaniu grupy wsparcia dla mam. Każda z nich mierzy się z innymi wyzwaniami. Jedna wraca do pracy w agencji PR, inna próbuje poradzić sobie z depresją poporodową, kolejna odbudowuje życie po zdradzie i rozwodzie. To nie są grzeczne, pastelowe bohaterki o przewidywalnych reakcjach. Popełniają błędy, przeklinają, czasem mają dość własnych dzieci. I właśnie za tą szczerość pokochali je widzowie. Reżyserka inspirowała się życiem Serial stworzyła Catherine Reitman, która gra też jedną z głównych ról – Kate Foster. Reitman, prywatnie mama dwójki dzieci, inspirowała się własnym życiem. W obsadzie znajdziemy też Dani Kind (Anne), Jessalin Wanlim (Jenny) i Juno Rinaldi (Frankie). Reżyseria i scenariusz są dopracowane, a dialogi brzmią znajomo – te zdania na pewno już kiedyś słyszałaś na przedszkolnym korytarzu. To serial pisany przez kobiety i dla kobiet, bez dodatkowej porcji lukru, za to z dużą dawką prawdy, ironii i rozbrajającego humoru. Śmiejesz się, wzruszasz, a przede wszystkim czujesz, że ktoś wreszcie opowiedział twoją historię. View oEmbed on the source website Za co mamy pokochały ten serial? Reitman nawet nie próbuje udawać, że macierzyństwo to wieczne przytulaski z dzieckiem, spacery i spokojne wieczory przy winie. Pokazuje bałagan, zmęczenie, dylematy i poczucie winy, które trwa bez końca. Przypomina, że każda z nas kiedyś uczyła się karmić, przewijać i nie tracić przy tym głowy. Obśmiewa nasze traumy, ale z ogromną empatią. To serial, przy którym można się śmiać i ryczeć jednocześnie. Dosłownie. Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzeć serial? Widzowie na IMDb chwalą go za autentyczność i trudno się z nimi nie zgodzić. To serial, który nie boi się prawdy. Pokazuje, że płacz jest OK, zmęczenie też jest OK, a żadna z nas nie musi wszystkiego ogarniać. Choć to banał, o którym trąbi się w Internecie, wiele kobiet wciąż czuje presję na perfekcyjny dom i życie rodzinne. Ten serial przypomina, jak ogromna siła tkwi w kobietach i kobiecej przyjaźni. Idealny wybór na wieczór po ciężkim dniu… albo cały weekend – najlepiej od razu z kilkoma sezonami. Zobacz też: To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ten serial Netfliksa powinni puszczać w przedszkolach. Po 1 odcinku mój 3-latek zna cały alfabet
HIT Netflixa obowiązkowy dla wszystkich kobiet. Bo matka dla dziecka przetrwa wszystko
Dodajcie „Sprzątaczkę” na listę seriali do obejrzenia. Produkcja Netflixa o sile i porażkach w macierzyństwie wzruszyła już tysiące widzów. To obowiązkowy seans dla kobiet, które wątpią w swoją siłę.
Jeśli szukasz inspiracji lub po prostu dobrej historii, „Sprzątaczka” to idealny pomysł na wieczorny seans. 10-odcinkowy dramat Netflixa pokazuje, jak daleko może posunąć się matka, by zapewnić dziecku lepsze życie. Netflix zekranizował bestsellerową autobiografię Stephanie Land. Główne rolę zagrały świetna Margaret Qualley i jej matka Andy MacDowell. „Sprzątaczka” walczy o siebie i dziecko. Serial o niewyobrażalnej sile matki Serial opowiada historię Alex i jej córeczki. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znakomita Margaret Qualley. Od pierwszych sekund historia wciska w kanapę. Alex ucieka z toksycznego związku, by chronić swoją dwuletnią córkę Maddy. Przemocowa relacja to nie jedyny problem głównej bohaterki. Bez wsparcia finansowego, z ograniczonymi perspektywami, Alex podejmuje pracę jako sprzątaczka. W serialu młoda kobieta walczy z przeciwnościami losu, biurokracją i własnymi słabościami. To opowieść o determinacji, miłości i niewyobrażalnej sile, która kryje się w kobietach. Serial „Sprzątaczka”: potężna dawka emocji plus świetne aktorstwo Serial w wyjątkowy sposób ukazuje realia życia osób zmagających się z ubóstwem, przemocą domową i systemem pomocy społecznej. Każdy odcinek to wybuchowa mieszanka emocji. Margaret Qualley zachwyca w roli Alex, a jej relacja z Maddy jest tak naturalna, że nie sposób oderwać się od ekranu. Andy MacDowell, prywatnie matka Qualley, wciela się w jej ekscentryczną, lecz problematyczną rodzicielkę. Kobiety mają moc. Serial „Sprzątaczka” to przesłanie dla matek, które w siebie wątpią Historia młodej matki przypomina, że nawet w najcięższych chwilach warto walczyć o lepsze jutro. „Sprzątaczka” to przede wszystkim obowiązkowa pozycja dla kobiet, które czują się przytłoczone codziennymi wyzwaniami. Serial pokazuje, że siła i determinacja mogą pomóc pokonać nawet najtrudniejsze przeszkody. To również ważna lekcja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym muszą mierzyć się osoby w trudnej sytuacji życiowej. Serial "Sprzątaczka" to więcej niż tylko dramatyczna opowieść. To przypomnienie, że każda kobieta – matka, córka, przyjaciółka – może znaleźć w sobie ogromną siłę. Nawet gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, warto wierzyć w siebie i walczyć o dobrą przyszłość. Źródło: Netflix Piszemy też o: Świąteczny hit Netflixa dla dzieci. Na taki film czekały całe rodziny Sylwia Bomba przyznała, co robi z 800 plus. Wielu może jej pozazdrościć Pela o pierwszych świętach bez Kaczorowskiej. Para musiała podzielić się córkami
Zobaczyła „ducha” w łóżeczku dziecka. Rano odkryła prawdę
Wieczór. Mama, nie chcąc wchodzić do pokoju synka, by go nie obudzić – sięga po elektroniczną nianię. Na obrazie z kamerki widzi, że jej dziecko słodko śpi. A jednak serce podchodzi jej do gardła i dostaje gęsiej skórki, bo… w łóżeczku synka leży nieruchome, półprzezroczyste widmo niemowlęcia.
Kobieta natychmiast biegnie do pokoju dziecka. Tam wszystko jest w porządku – w świetle latarki nie widać nic niepokojącego, po duchu ani śladu. Ale kiedy tylko patrzy na obraz z kamery elektronicznej niani – za każdym razem widzi upiorne niemowlę. Sytuacja powtarza się kilka razy. Czy można się dziwić, że matka przez całą noc nie może zmrużyć oka? Myślała, że ma omamy To nie jest historia z kanału emitującego paranormalne opowieści. Taką noc 32-letnia Maritza z Naperville w stanie Illionois przeżyła naprawdę. Była wtedy sama z 18-miesięcznym synkiem i 2-letnią córką, bo mąż był w pracy. Do samego rana próbowała znaleźć racjonalne wytłumaczenie całej sytuacji. Myślała, że ma omamy. Zastanawiała się też, dlaczego widmo niemowlęcia się nie porusza… Po tym jak rankiem odkryła, skąd wziął się „duch” niemowlęcia w łóżku jej dziecka – opisała wszystko na Facebooku. W świetle dziennym wszystko się wyjaśniło „Od razu stało się oczywiste, że coś jest pod prześcieradłem. Zdjęłam je i zobaczyłam wielką twarz dziecka wydrukowaną na naklejce” – wyjaśniła Maritza na łamach Yahoo News. Nigdy wcześniej nie widziała tej naklejki, bo – jak mówi – zawsze używała ochraniacza na materac. Pewnej nocy (po ciemku, by nie niepokoić dziecka) pościel zmieniał jej mąż, nie założył ochraniacza na materacyk. Chyba nigdy nie była na męża tak wściekła. On jednak śmiał się, uznając całą historię za bardzo zabawną. Podobnie jak internauci, którzy komentowali i udostępniali post kobiety na Facebooku. Choć nie brakowało też komentarzy, których autorzy przyznawali, że na miejscu matki prawdopodobnie dostaliby zawału... źródło: Yahoo News Piszemy też o: Panika wśród rodziców. Czy we Wrocławiu porywają dzieci? „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI] Nowotwór zaatakował płód. Niezwykły poród w łódzkim szpitalu
Dlaczego nie powinniśmy porównywać rozwoju naszych dzieci? Rady mamy 1,5-rocznej Michaliny
Większość świeżo upieczonych rodziców zadaje sobie pytania: czy moje dziecko rozwija się prawidłowo, czy powinno już mówić, a może powinno już chodzić? Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki opowiada o swoich doświadczeniach w tej kwestii.
Pamiętaj, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Warto słuchać podpowiedzi innych, należy jednak pamiętać, że są to... tylko podpowiedzi. Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michalinki sama przyznaje, że jeszcze niedawno macierzyństwo powodowało u niej większy stres, niż egzamin na prawo jazdy. Zobacz, jak rozwój dziecka wygląda z perspektywy mamy, która również borykała się z ciągłym porównywaniem swojej córki do dzieci innych. Wiele mam porównuje swoje dziecko do innych dzieci „Niestety, my mamy, mamy jakąś niezwykłą zdolność do tworzenia sobie problemów w głowie i ciągle wydaje nam się, że nasze dziecko potrafi niewystarczająco dużo” – mówi Agata Bernaciak, zauważając, że mamy często porównują swoje dzieci do dzieci rodziny, przyjaciół, itp. „Nie powinnyśmy tego robić, a mimo to – ja też to robiłam, ponieważ dziecko mojej przyjaciółki jest zaledwie 4 dni młodsze od mojej córki. Pamiętam swoją frustrację, kiedy Nikoś już potrafił chodzić, a moja córka dopiero przymierzała się do raczkowania” – wspomina mama 1,5-rocznej Michaliny, dodając jednak, że wiele też zawdzięcza burzom mózgów z przyjaciółką, dotyczących metod karmienia, rozszerzania diety. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie i twój stres tego nie zmieni. „Pamiętaj, że kalendarz rozwoju dziecka to tylko wskazówka. Jeżeli twój maluch zaczyna chodzić w wieku 10 miesięcy, a dziecko koleżanki w wieku 15 miesięcy, to wszystko jest w porządku, nic złego się nie dzieje” – zauważa mama Michalinki. Zaufanie sobie i podążanie za intuicją Kolejną bardzo ważną rzeczą jest to, abyś nauczyła się ufać własnej intuicji. Jeżeli wydaje ci się, że twoje dziecko nie rozwija się prawidłowo, to poproś o pomoc. Możesz zgłosić się do innej, bardziej doświadczonej mamy lub do kobiety, którą cenisz za wiedzę. Możesz skierować się po pomoc do lekarza pediatry lub poszukać informacji w wiarygodnym serwisie internetowym. Nie szukaj jednak wsparcia na forach, gdzie tak naprawdę każdy może nazwać się ekspertem. „Pamiętam, gdy moja córka skończyła miesiąc i zaczął się koszmar związany z kolkami. Szukałam pomocy wszędzie, niestety nikt nie był w stanie udzielić mi jakiejkolwiek odpowiedzi, jak poradzić sobie z tym problemem. I wtedy z pomocą przyszła mi moja znajoma, która zawodowo uczy chustonoszenia. Okazało się, że noszenie mojej córki w chuście właściwie do zera zniwelowało problem” – mówi Agata Bernaciak. „Ta sytuacja nauczyła mnie, że naprawdę warto jest słuchać podpowiedzi innych doświadczonych mam” – zauważa mama Michaliny i dodaje, żeby mieć na uwadze, że są to tylko podpowiedzi: „To, że jedna rzecz sprawdza się u twojej koleżanki, niekoniecznie znaczy, że to się sprawdzi również u ciebie”. Warto szukać innych rozwiązań Warto jednak szukać nowych rozwiązań i proponować je dziecku. Pamiętaj, że jest ono żywą istotą, która z miesiąca na miesiąc zmienia swoje potrzeby. „Ja dopiero po około 10 miesiącach po porodzie zdałam sobie sprawę, że nie jest normalnym to, żebym każdego dnia stresowała się, czy moja córka właściwie się rozwija, czy dobrze sprawuję nad nią opiekę. Dlatego jako mama powinnaś dać sobie więcej luzu. Jakie znaczenie w życiu dorosłym twojego dziecka będzie miało to, czy zaczęło ono chodzić w wieku 10 czy 15 miesięcy? Nie będzie miało to żadnego znaczenia! Dlatego im więcej dasz sobie luzu, tym większą radość będziesz czerpać z macierzyństwa. Zadowolona mama jest spokojniejsza i wierzy w swoje dziecko, a twojemu dziecku ta wiara jest bardzo potrzebna, by wyrosło na pewnego siebie człowieka” – mówi Agata Bernaciak. Zobacz także: Co to jest rodzicielstwo bliskości? – mówi Agnieszka Stein [WIDEO] Bunt dwulatka – jak wygląda? 7 najlepszych sposobów na przetrwanie tego okresu w rozwoju dziecka Skoki rozwojowe u niemowlęcia – kiedy występują, ile trwają, objawy
Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
Późne macierzyństwo zdarza się coraz częściej i coraz rzadziej kogoś dziwi. Pewna mama urodziła dzieci w bardzo późnym wieku, a swoimi doświadczeniami dzieli się na TikToku.
Em to mama dwójki dzieci. Kobieta zaszła w ciążę, mając 48 i 49 lat. Na TikToku pokazuje, jak wygląda takie późne macierzyństwo. Em miała już dorosłego syna, gdy ponownie, w wieku 48 lat zaszła w ciążę. Po urodzeniu dziecka, w wieku 49 lat, dowiedziała się po raz kolejny, że jest w ciąży. „Nie jestem szalona. Po prostu niezwykle błogosławiona! I zmęczona! Naprawdę bardzo zmęczona” – brzmi jeden z wpisów kobiety. „Cuda się zdarzają” Aktualnie Em wychowuje roczną córkę, trzyletnią córkę oraz 19-letniego syna. Wszyscy razem często podróżują, a kobieta podkreśla, że ich łączy ich naprawdę wyjątkowa więź. Przyznała również, że nigdy nie żałowała, że przed 50-tką znowu została mamą. W jednym z filmików wyznała nawet, że „poród w okresie menopauzy był najlepszą rzeczą, jaka jej się kiedykolwiek przydarzyła”. View oEmbed on the source website Komentarze internautów Mama trójki dzieci z tak dużą różnicą wieku często spotyka się z krytyką, jednak znajduje w sobie siłę, by odpierać ataki i cieszyć się macierzyństwem. Pod jej filmikami nie brakuje też pozytywnych i miłych słów: „Mam 52 lata, nie wyobrażam sobie, żebym znowu przez to przechodziła, ale na pewno uwielbiam być babcią! Powodzenia, kochanie”; „Moja mama miała 42 lata, a mój tata 52, kiedy mieli bliźnięta. Oboje żyli długo, zdrowo. Widzieli też, jak wszystkie ich wnuki rosną”. View oEmbed on the source website Piszemy też o: Dziecko siedziało w nagrzanym aucie, a rodzice kłócili się obok przez pół godziny Miała tak mały brzuch, że ludzie nie wierzyli, że jest w ciąży. Nawet położna! Matka wywalczyła odroczenie „egzekucji dziecka”. Co dalej będzie z Archiem?
„Macierzyństwo to samotność”, twierdzi Marta Żmuda-Trzebiatowska
Aktorka zdobyła się na bardzo szczere wyznanie, które przeczy wyidealizowanemu obrazowi macierzyństwa w mediach społecznościowych. Bo macierzyństwo sielanką jest tylko chwilami.
Marta Żmuda-Trzebiatowska od 2015 roku jest żoną aktora Kamila Kuli, a od 2017 roku także matką, kiedy to na świat przyszedł jej pierworodny. Trzy lata później para doczekała się córeczki. Dzieci są pilnie strzeżone przez rodziców przed światem mediów – ich imiona nie są publicznie znane, a aktorska para nie opowiada w wywiadach o życiu rodzinnym. Teraz aktorka uchyliła rąbka tajemnicy i zdobyła się na szczere wyznanie. Proza życia i samotność Aktorka swój wpis w mediach społecznościowych zaczęła od słów: „Staram się być dzielna, staram się dawać radę. Jestem mamą obecną, mamą, której zależy, która się interesuje i nie odpuszcza”, napisała. Jednak już za chwilę podzieliła się bardzo osobistą refleksją. „Nikt mi nie powiedział tego wcześniej, ale macierzyństwo to samotność… zwłaszcza w wielkim mieście, gdzie rodzina daleko, a twoje >>niedzieciowe Stwierdziła też, że prawdziwe życie rodzinne nie przypomina tego, które najczęściej widuje się na Instagramie. Jest bardziej prozaiczne, przyziemne, kręci się wokół zup dla dzieci i ich katarów. To tęsknota, ale nie żal Aktorka zauważyła, że trudno jest mamie małych dzieci znaleźć wspólny język z koleżankami, które mają dzieci już odchowane i są na zupełnie innym etapie życia. Dlatego tęskni do życia sprzed dzieci, ale z drugiej strony wcale nie chciałaby do niego wracać, bo jak wyznała: „dzieci są tym, co wyszło jej najlepiej w życiu”. Jak można się przekonać, czytając komentarze do tego posta aktorki, wiele młodych mam czuje podobnie. Wcześniejsze dusze towarzystwa nagle zostały z przyjaciółmi, których można policzyć na palcach jednej ręki, a ich świat skurczył się do rozmiarów dziecięcej piaskownicy. Internautki podkreśliły, że ten wpis był tym, czego potrzebowały. Uświadomił im, że to nie z nimi jest coś nie w porządku, że to tylko macierzyństwo na Instagramie jest idealizowane. Piszemy też o: Zabraniasz ojcu kontaktów z dzieckiem? Możesz za to słono zapłacić Tinder: Mężczyzna pozujący z dzieckiem jest bardziej atrakcyjny? Kaja Godek ponownie została mamą
Katarzyna Sokołowska o późnym macierzyństwie: „Wierzę, że będę tańczyła na weselu syna”
Katarzyna Sokołowska niebawem po raz pierwszy zostanie mamą. W najnowszym wywiadzie z dumą opowiedziała o przygotowaniach do tej najważniejszej życiowej roli.
W czasie Wielkanocy Katarzyna Sokołowska z wielką radością ogłosiła, że jest w ciąży. 49-letnia reżyserka pokazów mody od tej pory szczerze i otwarcie mówi o swoim podejściu do macierzyństwa. W poprzednich wywiadach wyznała, że jej decyzja nie była spowodowana presją otoczenia na posiadanie dzieci, ani wizją „tykającego zegara biologicznego”. Dopiero przy odpowiednim partnerze poczuła, że jest gotowa na na powiększenie rodziny. Teraz jurorka „Top Model” odniosła się do komentarzy, że „jest za stara na bycie mamą”. Plusy późnego macierzyństwa Katarzyna Sokołowska znalazła się ostatnio na okładce „Twojego Stylu”. Tam w rozmowie z Agnieszką Litorowicz-Siegert wypowiedziała się na temat plusów późnego macierzyństwa: „Jestem przekonana, że właśnie teraz będę mogła mu poświęcić więcej czasu i uwagi niż 10 lat wcześniej. Jestem spełniona, ustabilizowana bardziej niż niektóre młode matki, nie muszę dokonywać trudnych wyborów”. Na pytanie dziennikarki, czy da radę dotrzymać synkowi tempa, jurorka „Top Model” odpowiedziała: „Jasne, zdaję sobie sprawę z ograniczeń, to kwestia biologii, wydolności organizmu. Wiadomo, że po 25. roku życia spada już tzw. rezerwacja jajnikowa. Miałam tę świadomość, planując ciążę (...). Jestem zdrowa, w świetnej formie, lekarze twierdzą, że biologicznie jestem młodsza, niż mówi metryka. Dbam o siebie, badam się. Naprawdę wierzę, że będę tańczyła na weselu mojego syna”. Starania o dziecko Katarzyna Sokołowska opowiedziała również o staraniach o dziecko. Wyznała między innymi, dlaczego zdecydowała się skorzystać z metody in-vitro: „Przeżyłam poronienie naturalnej ciąży, dlatego zdecydowałam się na zabieg in-vitro. Postanowiłam, że moją ciążą zaopiekuję się także w sensie medycznym od pierwszego dnia. Będę ją obserwować, kontrolować, nic mi nie umknie (...). Prawda jest taka, że starałam się o dziecko od kilku długich lat. Czasem słyszę opinie, że sobie wszystko wykalkulowałam: kariera, facet, pieniądze, macierzyństwo. To nie ma nic wspólnego z prawdą”. Reżyserka pokazów mody wyznała także, że to właśnie przy swoim aktualnym partnerze dojrzała do macierzyństwa: „Mam przy sobie ukochaną rodzinę: rodziców, braci, no i rodzinę mojego partnera, jego dwie córki. Pokochałam ich, oni mnie. (...) Z każdego związku wychodzi się bogatszym, ale to właśnie przy Arturze dojrzałam do macierzyństwa (...)”. Słowa Katarzyny Sokołowskiej, która niebawem skończy 50 lat, z pewnością dodadzą otuchy innym mamom, które też zdecydowały się na późną ciążę. Podejmując taką decyzję, kobieta powinna być świadoma zagrożeń, ale także zalet, jakie niesie za sobą późne macierzyństwo. Źródło: pudelek.pl Piszemy też o: Joanna Opozda otwarcie mówi o terapii i walce z depresją: „Miałam w sobie poczucie winy, choć to nie ja powinnam się wstydzić” Tiktokerka wyjaśnia, dlaczego kobiety rodzą, leżąc na plecach. Król tak chciał! Prawdziwy cud: wody odeszły 13 tygodni przed porodem, a dziecko przeżyło!
Wywiad z Supermamą 2022 Agnieszką Łyczakowską-Janik: „Nie ma narzekania!”
Została Supermamą, ale najbardziej ceni sobie uznanie jednej, wyjątkowej osoby. Jaką mamą jest na co dzień Agnieszka Łyczakowska-Janik i dlaczego nie toleruje narzekania?
Agnieszka Łyczakowska-Janik wygrała nasz plebiscyt na Supermamę 2022 roku. Nasi czytelnicy nie mieli żadnych wątpliwości, że to właśnie jej należy się ten zaszczytny tytuł, bo oddali na nią niemal 4 tysiące głosów! My także podziwiamy naszą Supermamę za siłę, otwartość i ciepło, dzięki któremu wspiera innych i im pomaga. Agnieszka Łyczakowska-Janik podzieliła się z nami swoimi przemyśleniami na temat macierzyństwa i trudnej drogi do niego. Redakcja Mamotoja.pl: Dla internautów, którzy głosowali w naszym plebiscycie, jest Pani Supermamą. Ale z naszego doświadczenia wynika, że mamy rzadko myślą tak same o sobie. Pani przychodzi to z łatwością? Agnieszka Łyczakowska-Janik: Daję z siebie wszystko, co mogę. :) Moja ocena samej siebie raczej byłaby nieobiektywna. Ale kiedy moja mama ostatnio powiedziała do mnie, że „jest ze mnie ogromnie dumna, bo znakomicie odnalazłam się w roli matki”, to było dla mnie największe uznanie! Daje Pani ogromne wsparcie kobietom i parom, które starają się o dziecko, oraz tym, których droga do rodzicielstwa jest trudna. Co trzeba by zmienić w naszej ochronie zdrowia, ale i mentalności społeczeństwa, aby takie osoby poczuły się w Polsce lepiej, otrzymały niezbędną pomoc? Jest bardzo dużo do zrobienia. Jeśli chodzi o ochronę zdrowia, to zaczęłabym od zmiany podejścia lekarzy i pielęgniarek do kobiet. Przyda się więcej empatii, zrozumienia... Każda z nas jest indywidualnym przypadkiem. Nie jesteśmy kolejnymi pacjentkami z numerkiem, jak na linii produkcyjnej. Zmagamy się z poważnymi problemami: poronieniem czy z trudnościami z zajściem w ciążę. Każda z nas ma uczucia, każdej z nas krwawi serce, kiedy dowiaduje się o przykrej sytuacji. Oni powinni dawać nam wsparcie i przede wszystkim szacunek. A co do społeczeństwa – więcej zrozumienia, a mniej „wścibskich” pytań: „kiedy dziecko”? Bądź stwierdzeń: „czas ucieka”, „zegar tyka”, „X już urodziła drugie dziecko, kiedy ty?”. Nikt nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami takiego małżeństwa, a może tam właśnie dzieje się tragedia? Warto pomyśleć, zanim zadamy takie pytanie, po którym kobieta wieczorami płacze w poduszkę. Jest Pani młodą mamą. Co się Pani najbardziej podoba w początkach tej macierzyńskiej przygody? Co daje największą satysfakcję? A co sprawia trudność? Satysfakcję i radość daje mi poranny uśmiech mojego dziecka. Córeczka budzi się, patrzy na mnie swoimi oczkami i wtedy miód zalewa moje serce. Każdy dzień jest inny, każdego dnia czuję dumę, kiedy widzę, czego uczy się moja córka. A trudności? Muszę przyznać, że nie chcę o tym mówić. Bywają także ciężkie dni, ale moje podejście jest takie, że ja doceniam to, że Antosia jest z nami, że mogę być mamą. Nie ma narzekania. Dziecko musi i się pośmiać, i popłakać. Najważniejsze, że jestem zawsze obok. Fajna mama to... ...to taka, która czuje się dobrze także sama ze sobą. Ja wychodzę z założenia, że szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Co chciałaby Pani przekazać innym mamom, szczególnie tym, które napotykają trudności, upadają i którym wydaje się, że nie dadzą rady? Nie traćcie nadziei, siła jest w nas, matkach! Pamiętajcie, że ważny jest spokój wewnętrzny, dbajcie nie tylko o swoje zdrowie, ale i o duszę. Mnie w ciężkich momentach pomagała medytacja. Kilka minut słuchania kojącej muzyki sprawiało, że mogłam wrócić na właściwe tory i znów myśleć pozytywnie. Dziękujemy za rozmowę. Zobacz też: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej Jakim jesteś typem matki? Horoskop wg znaku zodiaku To zdjęcie to hołd dla ciała matki: każda z was powinna je zobaczyć!
Kciuk matki – objawy, leczenie i przyczyny zespołu de Quervaina
Zespół kciuka matki to zespół bólowy dotykający często młode matki, które zajmując się małym dzieckiem, przeciążają ręce. Zwykle poddaje się leczeniu zachowawczemu, czasami jednak niezbędna jest operacja.
Tak zwany kciuk matki to inaczej zespół de Quervaina, który najczęściej objawia się bólem w okolicy kciuka, nasilający się przy obciążeniu mięśni prostowników kciuka. Najczęściej pojawia się wskutek przeciążenia tych mięśni, co wywołuje stan zapalny. Spis treści: Kciuk matki: co to jest, przyczyny Objawy zespołu de Quervaina Kciuk matki – leczenie Co to jest kciuk matki i przyczyny jego powstawania Kciuk matki jest stanem zapalnym pochewki ścięgnistej mięśni: odwodziciela długiego kciuka i prostownika krótkiego kciuka. Najczęściej występuje u osób, które na co dzień powtarzają z dużą częstością te same ruchy (chwytanie, zaciskanie ręki i zginanie w nadgarstku) dłońmi i palcami – pisanie sms-ów, gra na instrumentach, gra w tenisa. Kciuk matki często dokucza młodym matkom. Związane jest to z czynnościami, jakie często wykonują opiekując się maluszkiem: chwytanie i podnoszenie dziecka, ale też prasowanie, pranie ręczne, krojenie. Powstawaniu zespołu de Quervaina sprzyjają urazy i zmiany w obrębie nasady kości promieniowej (okolica nasady kciuka), blizny pourazowe lub pooperacyjne w okolicy pochewki ścięgnistej, a także reumatoidalne zapalenie stawów. Na powstanie kciuka matki w większym stopniu narażone są kobiety w wieku 30-50 lat. rys. rumruay/Adobe Stock Objawy zespołu de Quervaina W zależności od nasilenia procesu zapalnego, zespół objawów może być mniej lub bardziej liczny. Najczęściej pojawiają się następujące dolegliwości i zmiany: ból u nasady kciuka nasilający się przy odwodzeniu kciuka (gest „OK”) ból przy ruchach nadgarstka ból potrafi promieniować na cały kciuk i na przedramię ból pojawiający się przy ucisku miejsca powyżej nadgarstka na przedłużeniu kciuka (powyżej wyrostka rylcowatego kości promieniowej) zaczerwienienie skóry na kciuku obrzęk w okolicy wyrostka rylcowatego kości promieniowej „przeskakiwanie” ścięgna nad wyrostkiem rylcowatym przeczulica skóry w okolicy nasady kciuka. Aby zdiagnozować kciuk matki stosuje się manewr Finkelsteina, który wyklucza lub potwierdza (test pozytywny) stan zapalny pochewek i ścięgien prostowników kciuka: rys. rumruay/Adobe Stock Kciuk matki – leczenie W wielu przypadkach zespół kciuka matki poddaje się leczeniu zachowawczemu. Stosuje się zabiegi z zakresu fizykoterapii, np. laser lub laser wysokoenergetyczny, krioterapię, jonoforezę, falę uderzeniową, ultradźwięki, a także rehabilitację w postaci terapii manualnej i kinesiotapingu. Leczenie warto rozpocząć, nie czekając na nasilenie się dolegliwości. Wspomagająco lekarz może zalecić leki przeciwzapalne lub sterydowe. W czasie terapii należy rękę oszczędzać, a czasami stosuje się miękką ortezę na kciuk. W ostateczności stosuje się leczenie operacyjne. Polega ono na uwolnieniu ścięgna poprzez nacięcie zmienionej stanem zapalnym pochewki ścięgnistej i usunięciu pozapalnych zrostów, które są powodem bólu i uczucia „przeskakiwania” ścięgna. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. W warunkach domowych można na kciuk matki stosować zimnie okłady oraz wcierać 2-3 razy dziennie maści np. z diklofenakiem lub ketoprofenem, które działają przeciwzapalnie i przeciwbólowo. Dłoń można niebyt ściśle bandażować, aby unieruchomić kciuk i nadgarstek. Żaden sposób leczenia nie gwarantuje, że nie dojdzie do nawrotu choroby i powrotu dolegliwości. Zobacz także: Rozejście spojenia łonowego – co to jest? Jak radzić sobie z bólem w ciąży Bolą cię plecy? Sprawdź, czy nie robisz tych błędów
Słucham siebie i ekspertów – zdradza Agnieszka Włodarczyk
Agnieszka Włodarczyk, polska aktorka, piosenkarka i influencerka zadebiutowała niedawno w zupełnie nowej roli – roli mamy. Zgodziła się zostać ambasadorką naszej Akademii Młodych Rodziców i opowiedzieć, jak wyglądały jej pierwsze macierzyńskie doświadczenia.
Akademia Młodych Rodziców to zbiór najważniejszych eksperckich porad dla rodziców niemowląt. Chcemy, by rodzice sięgali po specjalistyczną wiedzę, by słuchali lekarzy, położnych, bo dzięki temu mogą mieć pewność, że ich dziecko będzie zdrowe i bezpieczne. Kiedy zadzwoniłam do Agnieszki Włodarczyk z zaproszeniem do Akademii i prośbą, by została jej ambasadorką, natychmiast się zgodziła. Bo podobnie jak my, uważa, że mamy powinny słuchać specjalistów. Aktorka zgodziła się także opowiedzieć o swoim macierzyństwie i pierwszych miesiącach z synkiem Milanem. Jak wyobrażała sobie Pani bycie mamą, zanim Pani mamą została? Dla mnie to była przede wszystkim abstrakcja. Temat ciąży już na samym początku wydawał mi się nie do przebrnięcia. Byłam wręcz pewna, że spotkają mnie wszystkie najgorsze rzeczy z tym związane. Mdłości, ból w krzyżu, no i te dodatkowe kilogramy… Koszmar! Wyobrażałam sobie, że będę hipopotamem (którym zresztą pod koniec byłam), a po porodzie jeszcze długo nim zostanę. Myślałam, że z racji wieku będzie mi ciężko zrzucić kilogramy, więc pozostanę już taką mamasitą do końca życia. Tymczasem ani w ciąży nie obchodziło mnie to, że przybieram na wadze, ani po ciąży – że waga długo spada, a brzuch jest konsystencji galaretki. Hormony zrobiły swoje. Kochałam i akceptowałam wszystkie zmiany, które we mnie zachodziły, za co mogę podziękować mojemu Robertowi. To dzięki niemu było mi tak lekko przez to przejść. A jak poradził sobie w roli taty? Robert jest ode mnie rocznikowo osiem lat młodszy i wydawało mi się, że większość rzeczy przy dziecku będę robiła ja. Bardzo się myliłam! Fajne jest też to, że nigdy nie bałam się małego z nim zostawić, a wiem, że niektóre matki mają z tym problem. Robert jest odpowiedzialny, troskliwy i myślący. To ostatnie wbrew pozorom nie jest takie oczywiste w przypadku młodych ojców. Pamiętam, że kiedyś spytałam go, co byśmy zrobili, gdyby mały się zakrztusił. A on ze spokojem mi wyjaśnił wszystko krok po kroku. Zanim został strażakiem, wiele lat pracował jako ratownik, więc szkolili go na wypadek takich sytuacji. Poczułam ulgę. Co zaskoczyło Panią w rodzicielstwie? Że jest łatwiej, niż myślałam. Że nie wszystkie dzieci nie dają spać, że nawet jeśli nie dają, to nie jest koniec świata. To da się przeżyć. Zaskoczyło mnie też to, że biorąc pod uwagę całą dobę, śpię najwięcej w swoim życiu! Bo dosypiam czasem przy małym w ciągu dnia. Mogę sobie na to pozwolić, bo jestem influencerką i mogę pracować o dowolnej porze. Pisała Pani na swoim profilu, że początki macierzyństwa były trudne, a zwłaszcza karmienie piersią. Jak udało się Pani przezwyciężyć kłopoty? Dzisiaj zastanawiam się, czy ja kiedykolwiek powiedziałam, że macierzyństwo jest trudne. W zasadzie jedynym problemem na początku była laktacja, ale szybciutko wyszłam z opresji dzięki Ani Bulczak z „Zaufaj Położnej”. Zabawne, bo ja ją sobie wyszukałam na Instagramie. Oglądałam jej live i stwierdziłam, że chciałabym z taką położną rodzić. Z różnych powodów do tego nie doszło, ale zyskałam fajną koleżankę, do której zawsze mogłam zadzwonić i poprosić o poradę dotyczącą nie tylko laktacji, ale przybierania na wadze, kolek itd. Która poprowadziła mnie za rękę przez pierwsze tygodnie życia Milana. Czy to laktacyjne problemy okazały się najtrudniejsze, czy było to jednak coś innego, np. zmęczenie? Cóż, zabawne jest to, że macierzyństwo potęguje amnezję na jego trudy :) Więc po dziewięciu miesiącach pamiętam tylko miłe chwile. Wróć! Jakiś czas temu Milan rzeczywiście dał nam popalić – rosły mu zęby. A jakie chwile z synem lubi Pani najbardziej? Poranki, kiedy jest wyspany. W oczach widać szczerą radość i szczęście. Powala nas swoim uśmiechem. Możesz być najbardziej niewyspana na świecie, ale ten uśmiech rekompensuje wszystko. No i karmienie. Nigdy bym nie przypuszczała, że to taka magia. Natura to pięknie wymyśliła. Znajduje Pani czas na odpoczynek? Czy raczej syn wypełnia wszystkie wolne chwile? Jestem w tej komfortowej sytuacji, że zrezygnowałam z pracy zawodowej, czyli w konkretnych godzinach, i zostałam influencerką. Odpoczywam więc przy Milanie, kiedy śpi, czasami zasypiam razem z nim. Na aktywny odpoczynek nie mam ochoty ani siły, póki co. Zresztą zawsze byłam… leniwa? Czasem mamy mówią, że mają dość, pojawiają się u nich myśli, że wolałyby cofnąć czas na ten sprzed narodzin dziecka, kiedy mogły cieszyć się swobodą i wolnością. Czy zdarzają się Pani takie chwile kryzysu? Mam zupełnie inaczej. Ja się już „nażyłam”. To są plusy późnego macierzyństwa. Nie masz poczucia, że coś cię omija. Nie wyobrażam sobie już życia bez małego. Byłoby takie dążące do niczego… A tak mam nowe cele. Jeśli chodzi o kryzysy, to może są dopiero przede mną. Przecież jestem młodą mamą. Wróć! Może nie młodą, a świeżo upieczoną. To jako świeżo upieczona, ale też trochę już doświadczona mama, bo przecież Milan ma już ponad dziewięć miesięcy, co poradziłaby Pani innym rodzicom? Nie jestem doświadczoną mamą, bo mój synek ma DOPIERO dziewięć i pół miesiąca :) Wciąż się uczę, ale to, co mogę poradzić, to przede wszystkim nie brać sobie do serca obiegowych opinii na temat trudów macierzyństwa. Tekstów typu: „Wyśpij się na zapas”, „Teraz to dopiero się zacznie” i innych straszaków. Nie bać się. Nie ulegać presji ze strony otoczenia dotyczącej sposobu karmienia itd. Słuchać siebie i reagować na to, co dzieje się z maluszkiem. Czasami on sam pokaże dobre odpowiedzi. A czasami trzeba będzie poradzić się kogoś mądrzejszego, doświadczonego. Lekarza, położnej… Ale przede wszystkim radzę nie martwić się na zapas. Zobacz też: Wierzyć można tylko ekspertom! – przekonuje lekarz Bartosz Fiałek Jak wygląda prawdziwy dzień matki? Oto brutalnie szczera prawda! Macierzyństwo: zyskasz tak wiele, ale stracisz siebie?
Adoptowała dziecko w wieku 49 lat. Ludzie twierdzą, że jest samolubna
Późne rodzicielstwo budzi wiele kontrowersji, przekonała się o tym mama z USA. Pokazując swoje szczęście z bycia mamą, spotkała się z hejtem ze strony internautów.
Tiktokerka z USA doświadczyła wielu poronień. Po tych stratach myślała, że już nigdy nie uda jej się zostać mamą i pozostaje jej jedynie pogodzenie się ze swoim losem. Jej pragnienie jednak spełniło się, a teraz motywuje inne kobiety, by nie traciły nadziei. Późne macierzyństwo 51-letnia kobieta prowadzi kanał na TikToku pod nazwą „The Vintage Parents”. Dopiero po 40. roku życia znalazła prawdziwą miłość – swojego aktualnego męża. W wieku 41 lat kobieta usłyszała, że kolejne poronienie oznacza dla niej, że musi pożegnać się z marzeniem o byciu mamą. Trzy lata temu jej los jednak całkowicie się odmienił. Gdy kobieta miała 48 lat osoba z ośrodka adopcyjnego zapytała, czy ona wraz ze swoim mężem nadal pragną adoptować dziecko. Nie wahali się podjąć tej decyzji, mimo swojego wieku. Teraz szczęśliwa kobieta przekonuje, że nigdy nie można tracić nadziei. Dziś 51-latka czuje się spełniona w roli mamy: „Kiedy w końcu zostałam mamą, poczułam się kompletna. Zawsze wiedziałam, że bycie mamą było moim przeznaczeniem”. Nieprzychylne komentarze internautów Kris często pokazuje swoją córeczkę w mediach społecznościowych. Tiktokerka po prostu dzieli się swoim szczęściem z innymi. Nie zawsze jednak spotyka się to z pozytywnym odbiorem. Wśród komentarzy zdarzają się te przychylne, jednak internauci w większości krytykują postawę Kris oraz jej męża. Nie podoba im się, że zostali rodzicami w tak późnym wieku. Oto niektóre z komentarzy: „Umrzesz, zanim ona skończy szkołę. Jesteś samolubna”; „Ona próbuje po prostu wypełnić pustkę w życiu, po tym jak sama nie mogła mieć dzieci”; „W tym wieku nigdy bym tego nie zrobiła, to niesprawiedliwe w stosunku do dziecka”; „Pomyśl o dziecku!”; „Pomyśl o tym, że możesz już nie żyć, kiedy twoja córka będzie mieć 20 lat”. Wśród internautów są jednak też osoby, które bronią decyzji pary: „Bycie najlepszym rodzicem, jakim możesz być na tej ziemi, to wszystko, co się liczy”; „Te komentarze są okropne… To wspaniałe, że twoja mała dziewczynka dostanie tyle miłości, bez względu na wiek”; „Jesteś niesamowita, nie słuchaj hejterów”. View oEmbed on the source website Źródło: kidspot.com.au, TikTok Piszemy też o: Rosyjski żołnierz Aleksiej Byczkow miał nagrać, jak gwałci niemowlę. Wołodymyr Zełenski: „Dzikus” Ocalały z wypadku chłopczyk z Ukrainy znalazł dom. Pomogła łódzka gmina żydowska Wiele rodzin z dziećmi już nie skorzysta z programu „Rodzina na swoim”. Zostaną „na cudzym”
Sarsa: „Nigdy się nie spodziewałam, że moim nowym powołaniem stanie się macierzyństwo”
Sarsa podczas ostatniego wywiadu przyznała, że do pewnego momentu wcale nie miała „jazdy”, żeby zostać mamą. Jednak gdy zimą ubiegłego roku na świecie pojawił się synek, odkryła, że macierzyństwo to jej nowe powołanie…
Podczas rozmowy w DD TVN piosenkarka nie kryła, że zmiana w podejściu do powiększenia rodziny miała miejsce podczas pandemii. Obostrzenia związane z COVID-19 spowodowały, że musiała ograniczyć występy sceniczne… Zmiana priorytetów „Gdyby nie pandemia, nie znalazłabym czasu by się zatrzymać, powiększyć rodzinę.” – wyznała dawno niewidziana Sarsa. Podczas rozmowy w śniadaniówce nie miała na głowie charakterystycznych dla swego wizerunku „rogów”. „Nigdy się nie spodziewałam, że moim nowym powołaniem stanie się właśnie macierzyństwo, nie miałam takiej jazdy, żeby zostać mamą. Zawsze myślałam, że to muzyka będzie takim napędem w moim życiu. A teraz stanęłam na drugiej nodze, którą jest właśnie macierzyństwo” mówiła artystka. Sarsa o podziwie dla matek Piosenkarka przyznała, że macierzyństwo daje jej dużo szczęścia i… odwagi. Twierdzi, że to właśnie synek dał jej odwagę do tego, by powstał jej nowy album muzyczny. Jednocześnie przyznała, że odkąd została matką jeszcze większym podziwem darzy kobiety, które „są wspaniałymi mamami, a jednocześnie nie rezygnują z siebie”. Sarsa wyznała też, że ma teraz jeszcze większy szacunek do własnej mamy. Źródło: DD TVN Piszemy też o: Joanna Koroniewska w przejmującym wyznaniu: "To była najtrudniejsza walka w moim życiu" Matka zatrzasnęła niemowlę w samochodzie. Pomogli policjanci Gigantyczne opóźnienia w wypłatach 500+ i RKO: załamani rodzice piszą skargi, ZUS każe czekać
„Żałuję, że jestem mamą. To nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie mam już siły” [LIST DO REDAKCJI]
„Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko to największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą”, napisała do nas jedna z czytelniczek.
Napisała do nas jedna z mam z bardzo emocjonalnym wyznaniem. Prosi o zachowanie anonimowości, bo bardzo się wstydzi swoich odczuć i emocji. Stara się być naprawdę dobrą mamą. Tyle że już nie chce nią być. Ty też tak czasem masz? Muszę być mamą „Postanowiłam napisać do was, ponieważ nie wiem, do kogo mam się zwrócić o pomoc. Boję się, że nie zostanę zrozumiana, bo jak to, przecież dziecko o największy skarb. Tak, to prawda. Sama tak uważałam, dopóki nie zostałam mamą. A później okazało się, że rzeczywistość przerosła moje najśmielsze oczekiwania. To nie jest tak, że nie kocham swojego dziecka. Jednak często myślę sobie, że gdybym mogła cofnąć czas, nie wiem, czy podjęłabym decyzję o dziecku, chociaż kiedyś tak bardzo pragnęłam zostać mamą. Z mężem poznaliśmy się na studiach, potem praca, ślub. Klasyka. Nigdy nie planowałam dzieci, ale też nie mówiłam, że nie chce być mamą. Po prostu nie zastanawiałam się nad tym. Aż do czasu. Mając 27 lat, zbzikowałam na punkcie dziecka. Poczułam tak silną chęć bycia mamą, że nie dopuszczałam myśli, że mogłoby być inaczej. Mąż niechętnie patrzył na moją „zachciankę”, ale po długich namowach rozpoczęliśmy starania. I okazało się, że to nie było takie proste. Po pół roku bezowocnych starań poszliśmy do kliniki leczenia niepłodności. I już z pomocą leków, monitoringiem cyklu rozpoczęliśmy starania. To 1,5 roku było koszmarem w naszym związku i jestem pewna, że gdyśmy nie byli małżeństwem, rozstalibyśmy się z dnia na dzień. Byłam jednak tak zdeterminowana, żeby „mieć dziecko”, że całe życie podporządkowałam tej myśli. Leczenie, dieta, seks w określone dni, wszystkie pieniądze szły na wizyty lekarskie. Każda owulacja wiązała się z wielką nadzieją. A potem jedna kreska na teście ciążowym. Za każdym razem płakałam przez tydzień, a potem znów miałam nadzieję. I tak przez 18 miesięcy. Aż w końcu się udało. Gdy zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Tyle że nie wiedziałam, że najgorsze dopiero przede mną. Ciąża okazała się jednym wielkim dramatem Ciążę znosiłam bardzo źle. Szczerze mówiąc, druzgotała mnie i psychicznie, i fizycznie. Do tego nasz związek już praktycznie przestał istnieć, mąż zupełnie nie interesował się ani mną, ani dzieckiem. Jakby chciał mi powiedzieć „chciałaś, to masz, radź sobie teraz sama”. Mało tego, ze względu na moje bardzo złe samopoczucie, mdłości, zgagę, huśtawki nastrojów, bóle pleców, zapalenie nerek i podejrzenie zagrożenia ciąży musiałam zrezygnować z pracy (brałam leki na podtrzymanie ciąży). Na początku utrzymywałam kontakty z koleżankami z pracy, ale z czasem pisałyśmy do siebie coraz rzadziej, aż w końcu całkiem zniknęły. Wszystko, całe swoje życie podporządkowałam jeszcze nienarodzonemu dziecku. A potem było jeszcze gorzej W końcu urodziłam długo wyczekiwaną córeczkę. Zuzia ma teraz 2,5 roku. Kocham ją nad życie, ale nie wiem, czy chcę być dłużej jej mamą. Czy dam radę? Chciałabym wyjść. Trzasnąć drzwiami i już nie wrócić. Mam już dość. Gdy córka pojawiła się na świecie, byłam przerażona. Do tego pojawiła się depresja poporodowa, problemy z laktacją, pogryzione sutki, kolki, nieprzespane noce, zupki, kupki, ząbkowanie. Wiecznie płacz, noszenie na rękach. Nieprzespane noce, niedojedzone obiady, zimna kawa. Zero kontaktów ze znajomymi czy rodziną. I to nieprawda, że uśmiech dziecka wszystko ci wynagrodzi. Nie miałam już siły się cieszyć. Znikąd wsparcia Byłam dla mojej córki na każde zawołanie, starałam się, jak mogłam, ale też nie miałam znikąd wsparcia. Musiałam liczyć tylko na siebie. Moi rodzice pracują, teściowie też. Mąż w ogóle nie był zainteresowany tym, co się dzieje w domu, co u mnie słychać. Nasze życie intymne już dawno przestało istnieć. Mąż twierdził, że skoro nas utrzymuje, a ja i tak siedzę w domu i nic nie robię, to przecież mogę zrobić zakupy, posprzątać, zrobić pranie, ugotować obiad. Z aktywnej zawodowo, towarzyskiej osoby stałam się mamą, nianią, praczką, kucharką, sekretarką. Od lat moje życie jest podporządkowane dziecku i zajmowaniem się domem. Kocham Zuzię nad życie, ale czuję, że mając dziecko, straciłam siebie. Jestem tylko mamą. Chce mi się płakać nad zmarnowanym życiem. A potem chce mi się płakać, że swoją postawą zniszczę życie córci. Więc staram się bardziej. Chcę być najlepszą mamą, a jednocześnie mam tego dość. Moja dusza krzyczy, chociaż się uśmiecham. Boję się zmian Niedługo Zuzia pójdzie do przedszkola. Cieszę się, że będę miała czas dla siebie, że wrócę do normalności. A jednocześnie się boję. Mam 31 lat i ostałam z niczym. Nasze małżeństwo jest tylko na papierze. Nie mam pracy, przyjaciół, kontakty ze znajomymi się pourywały. Zresztą, mam wrażenie, że już nie umiem rozmawiać z dorosłymi ludźmi. Zdziczałam. Zgłupiałam. Zaniedbałam się. Nie mam ubrań, kosmetyków, własnych pieniędzy. Mam za to nadprogramowe kilogramy, podkrążone oczy, rozstępy na brzuchu i zwiotczałe piersi. Jestem wrakiem człowieka. Nie wiem, czy gdybym parę lat temu wiedziała, jak potoczy się moje życie, to czy zdecydowałabym się na dziecko. Żałuję, że jestem mamą”. Ewa Piszemy też o: „Wybiegłam z domu, zostawiając płaczącą córkę. Moja depresja mogła skończyć się tragedią” [LIST DO REDAKCJI] „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
„Mam jedno dziecko, a wszyscy pytają o kolejne. Nikt nie rozumie, że nie chcę, że się boję…” [LIST DO REDAKCJI]
Jeśli czujesz się przytłoczona, jeśli masz dość ciągłych pytań o dziecko, jeśli czasem zamykasz się w łazience i płaczesz, kiedy nikt nie widzi – nie jesteś sama.
Narodziny Mani były jednym z najpiękniejszych dni w moim życiu. Była taka malutka, różowiutka, tak pięknie pachniała… Czekałam na nią kilka lat, marzyłam o niej, nie mogłam się doczekać, aż wezmę ją w ramiona. Dziś Mania ma 4 lata, a ja… jestem wykończona. I choć kiedyś planowaliśmy z Filipem, że będziemy mieć dużą rodzinę – dziś już nie chcę. Nie mogę. Wszyscy pytają o dzieci. O mnie nikt nie myśli Są dni, kiedy jestem wykończona. Kiedy po całym dniu pracy, opieki nad Manią, dbania o dom, padam na twarz. Filip jest wspaniałym partnerem i ojcem. Oboje pracujemy (on prowadzi ze swoim ojcem firmę, ja pracuję zdalnie kilka godzin dziennie – jestem tłumaczką), dzielimy się obowiązkami, robimy zakupy, sprzątamy, gotujemy. Jest tak, jak zawsze chciałam – jesteśmy zespołem, drużyną, jak równy z równym. Ale na koniec dnia to ja jestem tą, która obrywa najbardziej, a pokazać, że mi źle, przecież nie powinnam – bo jestem matką, muszę to znosić. Macierzyństwo mnie uskrzydla i wypala jednocześnie. Kiedy Mania wyjeżdża do moich rodziców i nie widzę jej kilka dni, tak się cieszę, że mogę odetchnąć! I jednocześnie tak za nią tęsknię… Myślę, że nie dałabym rady z kolejnym dzieckiem. Nie zniosłabym tego strachu, tej odpowiedzialności, tej frustracji i złości, które się czasem pojawiają. Tej miłości – nieporównywalnej z żadną inną. Tyle mówi się o równouprawnieniu, o kobietach niezależnych, które same podejmują decyzje – a jednak presja dotycząca posiadania rodziny jest ogromna. Myślałam, że kiedy urodzę dziecko, będę miała spokój. Jednak non stop słyszę to samo: od mojej mamy i mamy Filipa, które chcą kolejnego wnuczka lub wnuczkę. Od koleżanek, które mają dwoje, troje dzieci – że przecież Mania musi mieć rodzeństwo, a nas stać, by utrzymać jeszcze co najmniej jedno dziecko. Jakiś czas temu na placu zabaw zagadała do mnie jakaś obca kobieta – chyba mama albo niania któregoś dziecka – z pytaniem, na co czekam, bo przecież krzywdę robię dziecku. Jaką krzywdę? Moja córka jest chciana, kochana, robimy z Filipem wszystko, by niczego jej nie brakowało. O mnie nikt nie myśli. O tym, jak ja się czuję, czy daję radę. Czy się nie boję, czego chcę. Wiem, że nie jestem sama. Po prostu to wiem. A jednak czasem czuję się tak samotna… Mamo, która to czytasz, która czujesz się jak ja: wiedz, że jestem. Że nie jesteś sama. Basia Piszemy też o: „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Kąpiel w wannie z dzieckiem? Nago?! Obrzydliwe, że rodzice robią to dzieciom” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
Sprawdź, ile będziesz mieć dzieci. Twoja data urodzenia skrywa odpowiedź
Chcesz wiedzieć, ile będziesz mieć dzieci, a przy tym lubisz dla rozrywki czytać horoskopy i rozwiązywać internetowe quizy? Mamy coś dla ciebie! Dzięki prostemu obliczeniu na podstawie daty urodzenia możesz dowiedzieć się, jak licznego potomstwa możesz się spodziewać. To do dzieła!
Ta zabawa przypomina obliczanie swojej liczby w numerologii – być może już ją znasz? Jeśli tak, od razu możesz przejść do interpretacji wyników. Jeśli nie wiesz, jaką jesteś liczbą, poniżej wyjaśniamy, w jaki sposób ją wyliczyć. Jak obliczyć, ile będziesz mieć dzieci? By dowiedzieć się, ile będziesz mieć dzieci, dodaj do siebie wszystkie cyfry ze swojej daty urodzenia – tak, by wynik był jednocyfrowy. Przykład: urodziłaś się 6 marca 1996 roku. Musisz zatem dodać do siebie wszystkie cyfry: 6 + 3 + 1 + 9 + 9 + 6 = 34. Następnie sumujesz trójkę i czwórkę: 3 + 4 = 7. Twoja liczba to 7. Co oznacza otrzymana liczba? Liczba 1 – „jedynki” mają szansę na posiadanie licznej rodziny. Musisz tego jednak bardzo chcieć! Liczba 2 – prawdopodobnie będziesz mieć jedno dziecko. Liczba 3 – urodzenie dziecka może być dla ciebie problemem. Jeśli jednak będziesz bardzo tego chciała, uda ci się pokonać przeszkody. Liczba 4 – możesz spodziewać się trojga, a nawet czworga dzieci. Liczba 5 – możesz mieć dwoje dzieci, być może nawet bliźniaki. Liczba 6 – nie jest pewne, ile będziesz mieć dzieci, jednak prawdopodobnie będą one pochodzić z różnych związków i będzie między nimi dość duża różnica wieku. Liczba 7 – prawdopodobnie będziesz mieć jedno dziecko. Liczba 8 – możesz nie doczekać się biologicznych dzieci, jednak niewykluczone, że będziesz wychowywać dzieci partnera z jego poprzedniego związku. Liczba 9 – możesz spodziewać się dwojga dzieci z niewielką różnicą wieku między nimi. Pamiętaj – to tylko zabawa, a wynik traktuj z przymrużeniem oka. W końcu to, ile będziesz mieć dzieci (i czy w ogóle będziesz je mieć), zależy od wielu czynników: twojego stanu zdrowia, genów (może urodzisz bliźniaki albo trojaczki?), porozumienia z partnerem w tej kwestii czy chęci – nie gwiazd… Źródło: slobodenpecat.mk Zobacz także: Chiński kalendarz płci. Zaplanuj płeć dziecka! Ile powinnaś mieć dzieci? Test z przymrużeniem oka Wiemy, jaki jest idealny wiek na zajście w ciążę!