„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
„Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Justyna opowiada o dniu, w którym przyjeżdża na nagranie naszego podcastu. Nie jest w dobrej formie. Jest smutna, zmęczona, rozbita. Przez chwilę myśli, że powinna się „ogarnąć”, że powinna przyjechać gotowa i uśmiechnięta. – A potem pomyślałam: nie. Pojadę taka, jaka jestem. To brzmi prosto, ale dla wielu kobiet wcale takie nie jest. Jesteśmy nauczone, żeby się zaciskać zęby i nakładać maski, dopasowywać do sytuacji niezależnie od tego, co dzieje się w nas. A ona robi coś odwrotnego. Daje sobie prawo do bycia w tym, co właśnie czuje. Krok po kroku, nie „jakoś to ogarnę” Kiedy rozmowa schodzi na trudne doświadczenia – rozwód, samotne macierzyństwo, depresję – Justyna nie daje gotowych recept. Mówi coś znacznie prostszego – że w takich momentach nie myślisz o całym życiu, myślisz o jednym kroku. O tym, co jest teraz do zrobienia. Czasem to będzie wyjście z domu, czasem rozmowa, czasem po prostu przetrwanie dnia. I to wystarczy. „To nie jest o mojej beznadziejności” Jest w tej rozmowie też bardzo ważny wątek depresji. Justyna mówi o nim bez patosu, bez dramatyzowania, ale też bez udawania, że „to już za nią”. – Ona jest ze mną – mówi wprost. Różnica polega na czymś innym. Na tym, że dziś rozpoznaje swoje sygnały i nie czeka, aż będzie naprawdę źle, tylko sięga po pomoc wcześniej. I nie traktuje tego jako porażki, tylko jako coś, co pozwala jej żyć. Na koniec pojawia się pytanie, które zawsze brzmi mocno: co powiedziałaby sobie młodszej? Odpowiedź jest zaskakująca: „Nic”. – Ona by tego i tak nie zrozumiała – mówi Justyna. Bo są rzeczy, które trzeba przeżyć samemu. Potknąć się, pogubić, dojść do czegoś własną drogą. I może właśnie na tym polega też rola matki. Nie na tym, żeby uchronić przed wszystkim. Tylko żeby być, kiedy już coś się wydarzy. Zobacz cały odcinek podcastu na YouTube Mamotoja.
HIT Netflixa obowiązkowy dla wszystkich kobiet. Bo matka dla dziecka przetrwa wszystko
Dodajcie „Sprzątaczkę” na listę seriali do obejrzenia. Produkcja Netflixa o sile i porażkach w macierzyństwie wzruszyła już tysiące widzów. To obowiązkowy seans dla kobiet, które wątpią w swoją siłę.
Jeśli szukasz inspiracji lub po prostu dobrej historii, „Sprzątaczka” to idealny pomysł na wieczorny seans. 10-odcinkowy dramat Netflixa pokazuje, jak daleko może posunąć się matka, by zapewnić dziecku lepsze życie. Netflix zekranizował bestsellerową autobiografię Stephanie Land. Główne rolę zagrały świetna Margaret Qualley i jej matka Andy MacDowell. „Sprzątaczka” walczy o siebie i dziecko. Serial o niewyobrażalnej sile matki Serial opowiada historię Alex i jej córeczki. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znakomita Margaret Qualley. Od pierwszych sekund historia wciska w kanapę. Alex ucieka z toksycznego związku, by chronić swoją dwuletnią córkę Maddy. Przemocowa relacja to nie jedyny problem głównej bohaterki. Bez wsparcia finansowego, z ograniczonymi perspektywami, Alex podejmuje pracę jako sprzątaczka. W serialu młoda kobieta walczy z przeciwnościami losu, biurokracją i własnymi słabościami. To opowieść o determinacji, miłości i niewyobrażalnej sile, która kryje się w kobietach. Serial „Sprzątaczka”: potężna dawka emocji plus świetne aktorstwo Serial w wyjątkowy sposób ukazuje realia życia osób zmagających się z ubóstwem, przemocą domową i systemem pomocy społecznej. Każdy odcinek to wybuchowa mieszanka emocji. Margaret Qualley zachwyca w roli Alex, a jej relacja z Maddy jest tak naturalna, że nie sposób oderwać się od ekranu. Andy MacDowell, prywatnie matka Qualley, wciela się w jej ekscentryczną, lecz problematyczną rodzicielkę. Kobiety mają moc. Serial „Sprzątaczka” to przesłanie dla matek, które w siebie wątpią Historia młodej matki przypomina, że nawet w najcięższych chwilach warto walczyć o lepsze jutro. „Sprzątaczka” to przede wszystkim obowiązkowa pozycja dla kobiet, które czują się przytłoczone codziennymi wyzwaniami. Serial pokazuje, że siła i determinacja mogą pomóc pokonać nawet najtrudniejsze przeszkody. To również ważna lekcja dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć, z czym muszą mierzyć się osoby w trudnej sytuacji życiowej. Serial "Sprzątaczka" to więcej niż tylko dramatyczna opowieść. To przypomnienie, że każda kobieta – matka, córka, przyjaciółka – może znaleźć w sobie ogromną siłę. Nawet gdy wydaje się, że wszystko jest stracone, warto wierzyć w siebie i walczyć o dobrą przyszłość. Źródło: Netflix Piszemy też o: Świąteczny hit Netflixa dla dzieci. Na taki film czekały całe rodziny Sylwia Bomba przyznała, co robi z 800 plus. Wielu może jej pozazdrościć Pela o pierwszych świętach bez Kaczorowskiej. Para musiała podzielić się córkami
„Od urodzenia robiłam wszystko dla dziecka, zrezygnowałam z siebie. Teraz córka ma 13 lat, trzaska drzwiami i w ogóle mnie nie słucha” [LIST DO REDAKCJI]
Zaszłam w ciążę w wieku 32 lat. Po pięciu latach starań. Kiedy Natalia przyszła na świat, byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Zdrowa i śliczna dziewczynka od razu stała się też oczkiem w głowie swojego taty. Wiedziałam, że zrobię dla niej wszystko. Najważniejsza była ona i jej potrzeby.
Oczywiste było, że po urlopie macierzyńskim zostaję z Nati na wychowawczym. Nie wyobrażałam sobie, że oddaję ją do żłobka. Byłyśmy tak bardzo zżyte, dni upływały nam jak w bajce. Każdego dnia okazywałyśmy sobie miłość, co było dla mnie niezwykłe, bo w domu rodzinnym nie przytulaliśmy się ani nie mówiliśmy słów „kocham cię”. Długo zastanawiałam się też nad edukacją domową, ale w końcu uznaliśmy z mężem, że dziecko do prawidłowego rozwoju i szczęścia potrzebuje rówieśników. Natalka poszła do przedszkola, ale ja do pracy nie wróciłam… Mama przede wszystkim Kiedy córka była w przedszkolu, zajmowałam się domem i zleceniami, które podsyłali znajomi z uczelni. Korekty artykułów i książek naukowych nie zajmowały mi dużo czasu. Sprzątanie, pranie i te zlecenia wypełniały mi czas do godziny 15, wtedy wychodziłam po Natalkę. Potem był czas tylko dla nas. Około 18 wracał mąż, jedliśmy kolację i albo bawiliśmy się we troje, albo on odpoczywał, a my rysowałyśmy, kolorowałyśmy, czytałyśmy… Jak to w przedszkolu – córka sporo chorowała. Przynajmniej raz w miesiącu przez tydzień zostawała w domu. Wtedy cieszyłam się, że nie wróciłam do pracy i że nie zaczęłam studiów doktoranckich, które dawniej planowałam. Dziś wiem, że to był błąd. Że niemal wszystkie dzieci chorują, ale to nie znaczy, że ich rodzice nie pracują, nie rozwijają się, nie myślą o sobie… Ja o sobie zapomniałam. Nawet kiedy kupowałam sobie ubrania czy kosmetyki – to nie z myślą o sobie, a o córce. Żeby miała zadbaną mamę, żeby wiedziała, że to ważne, by dbać o siebie. Ukochany tata, ulubione ciocie Byłyśmy nierozłączne. Około 5. roku życia Natalia zaczęła się ode mnie odwracać. Dużo bardziej cieszyła się na widok męża. To za nim tęskniła, kiedy wyjeżdżał na szkolenia albo wychodził spotkać się w gronie przyjaciół. Ja nie wyjeżdżałam ani nie wychodziłam, bo gdzie? Najwyżej do piekarni czy do dentysty. Jeśli spotykałam się ze znajomymi, to tymi, którzy mieli dzieci w wieku Natalii – u nas albo u nich, albo na jakimś wyjeździe. Na tym kończyły się moje kontakty towarzyskie. O ile nie miałam żalu o przywiązanie Natalii do taty, to bardzo bolało mnie, że córka coraz częściej mówiła o swoich „ciociach” z przedszkola. Uwielbiała swoją wychowawczynię. A dziewczyna, która prowadziła zajęcia z tańca – imponowała jej chyba jak nikt inny… Dziś nawet wiem dlaczego: ta młoda kobieta miała pasję. Moja córka, moja pasja Tymczasem moją jedyną pasją było macierzyństwo. Które chyba błędnie rozumiałam jako zaspokajanie potrzeb dziecka. Wszystkich. Moim jedynym celem w życiu było zapewnienie Natalii szczęśliwego dzieciństwa. Bycie zawsze blisko niej, zagwarantowanie jej bezpieczeństwa i wysokiego poczucia własnej wartości. Teraz wiem, że wpajanie jej tego, jaka jest ważna przy jednoczesnym lekceważeniu moich własnych potrzeb – było błędem. Już w przedszkolu potrafiła być wobec mnie bardzo arogancka. Ale zaraz potem przytulała się, żałowała… A ja, cóż, tak naprawdę niczego od niej nie wymagałam. Marek (mąż) wymagał: szacunku, coraz większej samodzielności i odpowiedzialności za dokonane wybory… Ja najchętniej usuwałabym jej spod nóg każdy kamyk czy gałązkę. Przytulała, rozmawiała, proponowała super przygody… Chodzę płakać do kącika jak jakaś sierotka Marysia Mamy mnóstwo pięknych wspomnień. Niestety, z tej naszej więzi zostały same strzępki. Coraz częściej boję się odezwać do Natalii – żeby tylko nie usłyszeć kolejnego dowodu na to, że nie ma dla mnie ani krzty szacunku. „Daj mi spokój”, „Wyjdź stąd”, „Nie interesuje mnie to”. Mówi to jak do kogoś, kim gardzi. Nie potrafię się na nią denerwować, jedyne co czuję to ogromny smutek. Kiedy trzaska drzwiami swojego pokoju, zamykając mi jer przed nosem – idę płakać do kącika, jak jakaś sierotka Marysia. Według męża sama jestem sobie winna. Tego, że Natalia mnie nie szanuje. I że sama siebie nie szanuję. On nie może słuchać, jak ona do mnie i o mnie mówi („mamusia” zmieniło się na: „ona”, „Grażyna”, „madka”). Traktuje mnie jak (zepsute) powietrze Ostatnio Marek nawet złapał ją za ramiona i potrząsnął, krzyczał: „Gówniaro, tak się nie mówi do mamy, nigdy, rozumiesz?”. Potem przez tydzień traktowała mnie jak powietrze – ale nie takie, które jest potrzebne do oddychania. Bardziej jak… zepsute powietrze. Wiem, że Natalce to przejdzie. Za kilka lat pewnie znów staniemy się sobie bliskie. Tylko że ja będę wtedy tylko cząstką jej świata, a ona – wciąż całym moim światem. Zrezygnowałam z siebie i wiem, że to był błąd. Wciąż robię te korekty książek (umowa o dzieło, miesięcznie nie zarabiam więcej niż 1500 zł), których mogłabym być autorką jako naukowiec. Sprzątam, piorę, robię zakupy, przeglądam zdjęcia, na których widzę maleńką Natalkę. I czekam, aż wróci ze szkoły… Chyba przesadziłam w tym zaangażowaniu się w bycie najlepszą matką. Coraz częściej myślę, że gdybym nie była tylko matką, ale i kobietą spełniającą się na innych polach – Natalka traktowałaby mnie z większym szacunkiem. Kasia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
„Dwa tygodnie w szkole i moja córka znowu ma WSZY! To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi wszelkie pojęcie!” [LIST DO REDAKCJI]
„Jedno dziecko w klasie ma non stop wszy i wszystkich »zaraża«, łącznie z nauczycielką! Ledwo co się pozbędę, to zaraz wszystko od nowa. Groźby i prośby nie przynoszą efektu, a dyrekcja bezradnie rozkłada ręce…”, napisała do redakcji Mamotoja.pl oburzona mama 8-letnej dziewczynki.
Jest dopiero połowa września, a ja już drugi raz muszę walczyć z wszami! I to już kolejny rok! Myślałam, że po wakacjach wszystko wróci do normy, ale jak widać, niestety nie! Już wszyscy rodzice są wściekli, nie mówiąc o biednych dzieciach, które najbardziej na tym cierpią. Ale najwidoczniej matka, ani ojciec tego dziecka nic sobie z tego nie robi. To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi ludzkie pojęcie! W zeszłym roku moja córka rozpoczęła naukę w szkole podstawowej. Poszła do szkoły rejonowej razem z trzema koleżankami z przedszkola. Nowa szkoła, nowa klasa, nowe dzieci i ich rodzice, na początku wszystko wydawało się w porządku. Wiadomo, zawsze trafi się jakiś problematyczny rodzic, który będzie się awanturował o byle co, ale tutaj naprawdę byłam mile zaskoczona. Wszyscy kulturalnie, ale też na luzie. Cieszyłam się, że trafiła się taka klasa, bo w końcu i dzieci, i my, rodzice spędzimy ze sobą aż 8 lat. Aż do czasu… „Nie jesteśmy jakąś patologią!” Jedno dziecko, nie chcę wymieniać imienia, bo przecież nie jest niczemu winne, ma non stop wszy i wszystkich „zaraża”, łącznie z nauczycielką! Ledwo co się tego pozbędę to zaraz wszystko od nowa. I wszyscy o tym wiedzą, bo jaja wszy sypią jej się z głowy jak łupież, drapie się ciągle po głowie. Wystarczy moment, a gnidy z głowy wiecznie zawszonej dziewczynki przeskakują na głowy innych dzieci, a nawet nauczycieli! Ba! Pielęgniarka zrobiła wszystkim dzieciom przegląd głowy i potwierdziła przypuszczenia wszystkich rodziców: wszawica. Jednak gdy rodzice tej dziewczynki się dowiedzieli, że ich dziecko ma wszy, uznali, że to pomyłka i nie wyrazili zgody na kolejny przegląd głowy. Uznali, że to nie ich problem. Świetnie! Brawo dla tych państwa! Tylko co w takiej sytuacji robi NORMALNY rodzic? Idzie do apteki i kupuje preparat na wszy dla całej rodziny. I wyczesuje gnidy, żeby pozbyć się tej zarazy, i jeszcze raz myje głowę preparatem za wszy, i jeszcze raz wyczesuje. Nie wspominając o praniu i dezynfekcji wszystkiego, z czym dziecko miało kontakt. Przecież wszy przenoszą choroby! No, ale nie! Ojciec nie przyjmuje do wiadomości, że to jego dziecko, a pewnie i on i jego żona sami mają wszy! „Moje dziecko nie ma wszy, nie jesteśmy jakąś patologią!”, awanturował się na ostatnim zebraniu ojciec. No tak, pieniędzy im nie brak, ale widocznie wstyd im przed panią w aptece, że mają wszy. Dyrekcja bezradnie rozkłada ręce Jestem przerażona, że czeka mnie powtórka z wątpliwej rozrywki. Cały poprzedni semestr walczyłam z wszami, tak jak i inni rodzice. Nawet dyrekcja się zaangażowała! I nic. Groźby i prośby nie przynoszą efektu, a ostatecznie dyrekcja bezradnie rozkłada ręce…, bo jak rodzic powie „nie” to kaplica. Szkoła nic nie zrobi, nie może. Nawet sanepid nic nie może, bo to nie choroba zakaźna. A ci rodzice twierdzą, że to nie ich problem, ich dziecko nie ma wszy, bo nie są marginesem społecznym. Możemy tylko ich prosić o podjęcie leczenia, bo skoro wszawica nie jest na liście chorób zakaźnych, to… zawszone dzieci mogą przychodzić do szkoły, uczestniczyć w zajęciach świetlicowych, jeździć na wycieczki. Tylko nikt nie wspomina o tym, że inne dzieci czy nauczycielki, które się zaraziły, mają non stop przymusową kwarantannę. Co prawda od marca psikam córce głowę preparatem odstraszającym wszy, ale po pierwsze nie do końca działa, bo i tak ma wszy, może rzadziej, ale jednak. Poza tym na preparaty przeciw wszom – wszystkie spraje, szampony, olejki, gumki odstraszające i pranie, i dezynfekcję – wydaję majątek! A moje dziecko traci nie tylko zajęcia w szkole, ale przede wszystkim zdrowie. Ręce mi opadają i już nie mam siły walczyć z wiatrakami. Czasem, jak się zbliża koniec weekendu, to mi się płakać chce na samą myśl, że moja córka pójdzie do szkoły. Powiedzcie mi, jak wpłynąć na decyzję rodziców. Bo to i o tę dziewczynkę chodzi. Niby rodzice bogaci, wykształceni, a dziecko takie zaniedbane. Aż serce boli… Anna z Wrocławia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Nauczycielki w przedszkolu przekupują dzieci lizakami, żeby były >>grzeczne „Codzienne prace domowe w 1 klasie to jakiś obłęd. Wczoraj zrobiłam szlaczki za córkę, żeby miała czas się pobawić” [LIST DO REDAKCJI] „Nauka w publicznym przedszkolu jest bezpłatna. Nie zamierzam wydawać ani grosza na wyprawkę!” [LIST DO REDAKCJI]
Seksualizacja dziecka, sadyzm czy… uśmiechnij się, to „tylko” przekłuwanie uszu?
„Dziecko przerażone, zszokowane od bólu, a mamusia uśmiechnięta od ucha do ucha. Żenada” – tego typu komentarze pojawiają się często pod filmami z przekłuwania uszu niemowlętom. YouTube i TikTok to miejsca, gdzie dumne mamy wrzucają dowód na to, że ich córeczki już są „po”. Większość internautów jednak nie rozumie ich zadowolenia z siebie…
Dlaczego matki przekłuwają uszy maleńkim dziewczynkom? Te mamy tłumaczą to różnie. Na przykład: „Bo wtedy nie boli”. Wystarczy jednak spojrzeć na którykolwiek filmik z przekłuwania uszu, by stwierdzić, że chyba jednak boli. I to bardzo. „Bo dziewczynkom ładnie w kolczykach” Kolejnym argumentem mam przekłuwających uszy swym córkom jest przekonanie, że niemowlętom jest w kolczykach… ładnie. Że wyglądają wtedy tak dziewczęco. Że wtedy podobają się bardziej! „Bo mnie też przekuli uszy” Jeszcze innym argumentem mam przekłuwającym uszy niemowlętom jest „rodzinna tradycja”. Kobiety przekonują, że skoro im matki bardzo wcześnie przekłuły uszy, to znaczy, że tak po prostu trzeba… Większość internautów jest innego zdania. „To absolutnie niepotrzebne. Nigdy nie mogłabym sprawić bólu mojej córeczce z własnych egoistycznych pobudek”; „Ta zła mama nie odczuwa bólu. Nie rozumiem jej śmiechu, kiedy jej dziecko boli!”; „Dlaczego nie dasz jej wyboru, by sama kiedyś zdecydowała czy chce mieć przekłute uszy, czy nie?”; „To powinno być prawnie zabronione”. kristybolton6 View oEmbed on the source website Źródło: Tik Tok/kristybolton6, YouTube/Baby’s_pierced_eares, Onet.pl Piszemy też o: Pijana w sztok matka chciała odebrać dziecko z przedszkola Aleksandra Domańska o samotności w macierzyństwie: "To jest obezwładniające" Coraz więcej dzieci z tajemniczą chorobą wątroby: przyczyną może być COVID-19
„Nie mam partnera, ale moja córka mi to rekompensuje – jest jak przyjaciółka i powiernica” [LIST DO REDAKCJI]
„Owszem, teraz to ja głównie opowiadam córci o swoich kłopotach w pracy czy z mężczyznami, którzy próbują mnie poderwać, ale przecież wkrótce to się zmieni i Agatka będzie mi się zwierzać ze swoich problemów, także tych sercowych. Teraz niewiele mówi, i nic w tym dziwnego, bo jakież znowu problemy może mieć 8-letnie dziecko?!”.
Do naszej redakcji napisała jedna z mam. Na jej prośbę publikujemy list o przyjaźni między matką a córką. Czy twoim zdaniem taka bliskość jest możliwa? Najpiękniejsza relacja „Jestem oburzona rozwiązłością niektórych kobiet. Kilka matek koleżanek mojej córki jest po rozstaniu i nie tylko szukają sobie nowego partnera, ale skaczą z kwiatka na kwiatek. I wcale się z tym nie ukrywają! Kilka dni temu byłam z Agatką na urodzinach jej koleżanki ze szkoły i doskonale słyszałam, jak dwie zaprzyjaźnione mamy szeptały sobie do ucha sprośne historie i chichrały się jak nastolatki. I chociaż sama jestem po rozwodzie, to uważam, że takie zachowanie jest skrajnie niedopowiedziane! Egoistyczne! A gdzie w tym miłość dla dziecka? Gdzie matczyne poświęcenie? Przecież dziecku trzeba dać to co najlepsze. A czy jest coś piękniejszego niż przyjaźń między mamą a córką? Jest jak przyjaciółka Z byłym mężem rozstałam się, gdy Agatka miała trzy latka. Robert był draniem, jak wszyscy mężczyźni. Taki sam był mój ojciec. Dlatego nie chciałam fundować mojej córci nieszczęśliwego dzieciństwa i, od kiedy w naszym małżeństwie zaczęło się psuć, postanowiłam nie wiązać się z innym mężczyzną. Zresztą po co? Owszem, nie mam partnera, ale moja córka mi to rekompensuje – jest jak przyjaciółka i powiernica. Jest dla mnie całym światem. Od kiedy się urodziła, wszystko robimy razem, a im jest starsza, tym bliższe sobie jesteśmy. Jeśli teraz nie będę poświęcać jej każdej chwili, to później znajdzie sobie koleżanki i ten wspólny czas będzie już nie do nadrobienia. Poza tym realnie patrząc, mamy tylko siebie, i musimy się wspierać. Bo jeśli nie będziemy sobie pomagać, to kto nam pomoże? Mała kobietka Agatka chodzi do drugiej klasy, ale już od najwcześniejszych lat uczę ją, co to znaczy być kobietą i jak powinna się zachowywać. Dlatego często razem się malujemy, kąpiemy, pokazuję jej, jak się powinno golić nogi czy robić paznokcie. Agatka, mimo że na początku nie była tym specjalnie zainteresowana, teraz bardzo chętnie dba o siebie i swoją urodę. Może niektóre mamy powiedzą, że to a wcześnie, ale ja tak nie uważam. Poza tym babskie sprawy to idealny czas na babskie pogaduszki. I nie mówcie, że 8-letnie dzieci nic nie rozumieją! A jeśli nawet tak jest, to tylko oznacza, że moja Agatka jest genialna. Doskonale rozumie co do niej mówię, jest bardzo ciepła i empatyczna. Owszem, czasem zdarza mi się płakać, gdy opowiadam jej o jej beznadziejnym ojcu, ale przecież nie można wstydzić się własnych emocji, każdy psycholog tak mówi. Jestem przekonana, że to właśnie dzięki naszej niezwykłej i bliskiej relacji Agatka chętnie dzieli ze mną obowiązki domowe. Ma osiem lat, a potrafi już sama zrobić omleta na obiad, nie wspominając, że w weekendy robi mi śniadanie do łóżka. Oczywiście tylko wtedy, kiedy boli mnie głowa, ale nic nie mogę poradzić, że często mam migreny. Myślę, że to z przepracowania, bo ciężko pracuję, żeby móc nas utrzymać i zamiast w wolnych chwilach umawiać się na randki, jak inne matki, spędzam czas z córką, bo jest dla mnie najważniejsza. Matki, opamiętajcie się! Moja mama nie spędzała ze mną tyle czasu, co ja ze swoją córką. Jak tylko dochodziło do awantur z ojcem, mama wychodziła i szła do koleżanki na ploteczki. A ja byłam wtedy na nią zła. Dlatego wiem, jak ważne dla córki jest spędzanie czasu z matką, wspólne zwierzanie się z problemów. I nic tego nie zastąpi. Owszem, teraz to ja głównie opowiadam córci o swoich kłopotach w pracy czy z mężczyznami, którzy próbują mnie oderwać. Ale przecież wkrótce to się zmieni i Agatka będzie mi się zwierzać ze swoich problemów, także tych sercowych. Teraz niewiele mówi, i nic w tym dziwnego, bo jakież znowu problemy może mieć 8-letnie dziecko?! Przeczytałam kiedyś w poradniku dla rodziców, że dziecku dajemy przykład nie słowami, a swoim zachowaniem. Dlatego uważam, że postępuję słusznie, a już na pewno o wiele lepiej niż inne egoistyczne matki, które w ogóle nie myślą o szczęściu swoich córek, tylko zostawiają je tak samopas! Matki, opamiętajcie się! Jeśli nie zadbacie o przyjaźń z córką od najwcześniejszych lat, to potem będzie za późno!”. Anna Imiona zostały zmienione. Chciałabyś podzielić się swoją historią? Napisz do nas. Piszemy też o: Parentyfikacja — czym jest i jakie są jej konsekwencje? „Boję się tych matur – moja córka tyle była na zdalnym, że może nie zdać. Już nie myśli o studiach, tylko szuka pracy” [LIST DO REDAKCJI] „Prawie wszystkie dzieci są w spektrum autyzmu? Dawna moda na dysleksję to dziś nic w porównaniu do trendu spektrum” [LIST DO REDAKCJI]
„Nie kocham swoich dzieci tak samo. Tak naprawdę kocham tylko jedną z córek” [LIST DO REDAKCJI]
Zastanawiam się, ile matek głowiło się nad tym, czy nie są czasem „popsute”. Bo nie kochają swoich dzieci tak samo, a przecież tak nie wolno. Bo wszystkie matki tak mają z automatu. Bo dopuszczalne jest jedynie, by matka jedno dziecko kochała miłością wielką jak Pacyfik, a drugie – miłością wielką jak Atlantyk. A co, jeśli jedno dziecko faktycznie się kocha, a drugiego nie?
Wiele razy nabrałam się na tytuły tekstów blogowych typu: „Nie kocham swoich dzieci tak samo”. A potem okazywało się, że to tylko haczyk… Bo autorki kochały swoje dzieci, tylko że jedno bardzo, a drugie jeszcze bardziej. Liczyły na czytelniczki-matki jak ja? Szukające w sieci historii kobiet, które naprawdę nie kochają swoich dzieci tak samo? Żeby im dowalić: „Myślałaś, że ja też jestem wybrakowana? Nic z tego! Ja jestem świetną matką, ty – żadną”. Tabu, co? To temat tabu, co? Wiem, bo nie rozmawiam o tym nawet z najbliższymi koleżankami. Chciałam, ale patrząc, jak się zachowują – odpuszczałam. Pewnego razu, kiedy byłam już w drugiej ciąży, przyjaciółka zaczęła uspokajać mnie, żebym nie martwiła się, jeśli z początku nie będę nic czuła do drugiego dziecka. Myślałam przez chwilę, że wreszcie będę mogła jej powiedzieć o tym, że nie zdążyłam jeszcze pokochać pierwszej córki… Ale zaraz usłyszałam, że po kilku tygodniach poczuję tę magiczną więź również z drugim dzieckiem. I odpuściłam temat. Wkrótce potem okazało się, że drugie dziecko – mimo obaw – pokochałam od razu. Pierwszej córki nie kocham do dziś, choć ma 9 lat. Nie sądziłam, że będę miała dziecko… Zawsze wydawało mi się, że nie nadaję się do bycia matką. Że to wyższa szkoła jazdy niż uprawa ogrodu i domowych roślin, hodowla szczurów i rybek, behawiorystyczne treningi z psem. We wszystkich tych rzeczach jestem świetna. To moje pasje odkąd pamiętam. Ale poznałam Krzyśka i po pięciu latach postanowiliśmy wziąć ślub. On chciał mieć dziecko. Zgodziłam się, bo mu zaufałam. Że wszystko będzie dobrze. W ciąży czułam się dobrze. Jestem biologiem, więc może dlatego wszystkie te zmiany fizyczne przyjmowałam jako coś naturalnego? Po porodzie moja opieka nad Julką miała w sobie więcej z naturalnego instynktu niż uczucia. Podchodziłam do tematu zadaniowo: nakarmić, potrzymać na rękach, odłożyć. Nie byłam mamą, która biegła, słysząc najcichszy płacz. Nie byłam mamą, która aportuje rzucane na podłogę zabawki. Nie szczebiotałam. Byłam wściekła, kiedy szczur ugryzł niespełna roczną Julkę w palec. Nie na szczura, a na Julkę, bo robiła wszystko, by do tego doprowadzić. Pogryzł ją lekko, ale mąż szalał, kazał mi oddać szczury. Na szczęście udało mi się szybko nauczyć ją, że nie dotyka się rzeczy mamy. Julia całą pulę rodzicielskiego ciepła dostawała od Krzyśka. To chyba też nie pomogło w naszych matczyno-córczynych relacjach. Chwilami byłam zazdrosna, że Krzysiek tak się nad małą cacka, że ją rozpieszcza, tuli. Miałam wrażenie, że Julia tego ode mnie wcale nie potrzebuje. Rosła i była coraz bardziej samodzielna, coraz ładniejsza i coraz bardziej bystra. Świat kochał ją coraz bardziej. …a już na pewno nie dwoje Nie, nie cierpiałam, kiedy oddawałam ją do żłobka. Już wcześniej z wielką ulgą oddawałam ją pod opiekę jednej lub drugiej babci. Miałam wrażenie, że Julce bardzo to odpowiada. Babcie tuliły, znosiły humorki, chuchały na stłuczone kolanka, czytały książeczki. Mama – nie. W domu do poduszki Julka słucha do dziś audiobooków albo czyta jej Krzysiek. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w drugiej ciąży, po prostu się z tym pogodziłam. Ciąża znów minęła jako coś najbardziej naturalnego na świecie, podobnie poród. Jakie było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam moją drugą córkę i… pokochałam to brzydactwo najbardziej na świecie. Jedna córeczka tatusia, druga córeczka mamusi Marysia jest taka inna niż Julia. Julia – jest małą manipulantką, rodzajem „cygańskiego dziecka”, któremu wszędzie dobrze. Marysia naprawdę mnie potrzebuje. Julia jest śliczna. Marysia – mimo że obiektywnie rzecz biorąc nie jest nawet ładna, to dla mnie jest najpiękniejsza. Marysia dziś ma 6 lat, jej starsza siostra – 9. Przyjęło się, że starsza jest córeczką tatusia, a młodsza – córeczką mamusi. O tym podziale w rodzinie i wśród przyjaciół mówi się z uśmiechem na ustach… Kiedy starsza się przewróci albo czegoś chce, woła: „Tato!”. Od zawsze. Młodsza zawsze woła mnie. Nawet nie byłam tego świadoma, teściowa mi powiedziała. Wtedy dotarło też do mnie, że starszą córkę kocha chyba cały świat, a młodszą – tak naprawdę kocham tylko ja. W każdym razie: nie wierzę, że jestem jedyna na świecie. Możecie sobie czytać stosy bajek na temat magii matczynej miłości, która zawsze jest taka sama. Idealna, jak z reklamy serka do smarowania chrupiących bułeczek. Gdybyście jednak pewnego dnia uznały, że jest inaczej – nie ma co wpadać w paranoję. Nie możemy się zmusić do kochania swoich dzieci tak samo – nawet jako te święte, polskie matki. Z chwilą gdy ktoś zaczyna tego od siebie wymagać – zaczyna się oszukiwać. Czy jestem dobrą matką? Pewnie trochę tak, a trochę nie. Jedno jest pewne: jestem ze sobą szczera. Majka Piszemy też o: „Mieszkam obok rosyjskiej rodziny i żal mi ich. Boją się wyjść z domu” [LIST DO REDAKCJI] „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
50-latka w ciąży ze swoją wnuczką. Poród już w maju
50-letnia Chalise Smith z Utah (USA) jest matką ośmiorga dzieci. Gdy okazało się, że jej córka nie może zajść w ciążę, zgodziła się zostać surogatką. Wnuczkę urodzi już w maju.
24-letnia Kaitlyn Munoz i jej mąż Miguel marzyli o dużej rodzinie. Niestety, gdy para spodziewała się pierwszego dziecka, okazało się, że kobieta cierpi na endometriozę oraz zespół Sjögrena i, ze względów medycznych, nie będzie mogła mieć już więcej dzieci. Matka Kaitlyn, Chalise zaoferowała swoją pomoc. Medycyna w walce z niepłodnością Callahan, pierwsze dziecko Kaitlyn i Miguela, zostało poczęte dzięki metodzie in vitro. Kobieta bardzo ciężko znosiła ciążę. I wtedy właśnie zdiagnozowano u niej endometriozę – stan, kiedy to tkanka wyściełająca ścianki macicy pojawia się w innych miejscach np. w jajowodzie, jajniku, pęcherzu moczowym czy otrzewnej oraz zespół Sjögrena – chorobę o podłożu autoimmunologicznym. Mama pomaga spełnić marzenia Chalise była bardzo poruszona dramatem córki i, po długim namyśle, zaproponowała, że zostanie surogatką i urodzi swoją wnuczkę lub wnuka. Zgodnie z procedurą in vitro, 50-latka musiała mieć wykonane szczegółowe badania, a następnie w jej macicy umieszczono zarodki Kaitlyn i Miguela. „We wrześniu wszczepiono mi dwa zarodki, a teraz jestem w ciąży”, poinformowała brytyjskich dziennikarzy szczęśliwa Chalise. Wnuczkę urodzi już w maju. Rodzicom, babci oraz dziewczynce życzymy dużo zdrowia. A mother and daughter are experiencing pregnancy together in a unique way. Chalise Smith, 50, is carrying her daughter, Kaitlyn Munoz's, baby after the 24-year-old learned she can no longer become pregnant...#Surrogacy #GestaciónSubrogada https://t.co/bJ7Oh41qFa — E Mu (@GSetica) April 2, 2022 Źródło: dailymail.co.uk, mirror.co.uk Piszemy też o: Katarzyna Ankudowicz o stracie ciąży: „Jestem w tym bezbronna. Po prostu się dzieje” 29-latka z zostanie mamą po raz… dziewiąty! Synek Joanny Opozdy wyszedł ze szpitala. Mały Vincent jest już w domu!
Maja Hyży nie wytrzymała fali hejtu: „Kim trzeba być, jaką osobą żeby w ogóle coś takiego napisać!!"
Maja Hyży pokazała uroczy filmik ze swoją córeczką. W komentarzach już po raz kolejny rozpętała się istna burza. Maja nie wytrzymała i odpowiedziała na hejt.
Odkąd na świecie pojawiła się Antosia – trzecie dziecko wokalistki, Maja chętnie pokazuje jej zdjęcia w mediach społecznościowych. Fani zarzucają jej jednak faworyzowanie córeczki. Maja cierpliwie odpowiada na komentarze pod zdjęciami na swoim Instagramie. Uroczy filmik Na profilu Mai pojawił się uroczy filmik z jej malutką córeczką. Przyznała, że bardzo ją on rozczula i zdecydowała podzielić się nim z fanami. „Musiałam Wam pokazać ten krótki filmik. Nie wiem jak Was ale mnie on mega rozczula”. Widać na nim przesłodkie maleństwo ze swoją mamą. Choć ze zdjęć, z których złożony jest filmik, aż bije miłość, ciepło i czułość – niektóre osoby i tak skrytykowały Majkę. Fala hejtu Pod postem pojawiło się mnóstwo komentarzy. Dużo z nich było pozytywnych i pełnych zachwytu, jednak zdarzyły się też bardzo przykre. Internauci znowu zarzucili młodej mamie, że nie pokazuje pozostałych dzieci - dwóch synów. „A nie rozczula cie ze o synach zapomniałaś . Jak nie możesz pokazać ich twarzy to chociaz tylem można pokazac ze masz czas dla nich” - napisała jedna z komentujących osób. Maja odpowiedziała na te smutne słowa: „Kim trzeba być, jaką osobą żeby w ogóle coś takiego napisać!!”. Dodała również, że współczuje braku swojego życia. „Ja to współczuję miec taka matke jak Maja .Ile jest Celebrytow np. Wedzikowska co pokazuje ze to ze jest slawna , bogata i ma dużo pracy a czas z dziecmi to dla niej przyjemnosc . Taka kobieta to dla mnie autorytet .A ta niby gwiazda Maja to tylko taki narcyz i jej uroda najwazniejsza” - odpowiedziała na komentarz wokalistki internautka. Internautki stanęły w obronie Mai Mimo przesiąkniętych negatywnymi emocjami komentarzy, w dyskusji nie zabrakło też osób, które stanęły w obronie Mai. „gorszej głupoty nigdy nie widziałam.. @majahyzy ma coś udowadniać obcym ludziom? BOŻE. logiczne, że wszystkie dzieci kocha tak samo :) to że czegoś nie ma w Internecie nie znaczy, że to nie istnieje. pozdrawiam” - napisała jedna z kobiet. Źródło: Instagram Zobacz także: Mega hejt na film Oliwii i Łukasza ze ŚOPW: flaki z olejem, sztucznie, nuda Fanki hejtują Rozenek za przegrzewanie Henia: „to dziecko ma za ciepło”! Zawiść hejterów wobec sześcioraczków i ich rodziców - odpowiedź matki w punkt!
Basia Kurdej-Szatan z córką jak dwie śliczne Mikołajki
W identycznych czerwonych sukienkach wyglądają bosko!
Basia Kurdej-Szatan, czyli piękna blondynka z reklamy jednej z sieci telefonów komórkowych zdecydowała się wziąć udział w innej reklamie wraz ze swoją córką Hanią. Efektem pracy pochwaliła się na swoim profilu na Instagramie. Wrzuciła zdjęcie swoje i córki w takich samych czerwonych sukienkach. Obie wyglądają ekstra! Mała Hania jest podobna do mamy? Zobaczcie! Basia Kurdej-Szatan z córką w pięknych, czerwonych sukienkach Aktorka właśnie z okazji dzisiejszych Mikołajek udostępniła na Instagramie zdjęcie, na którym wraz z córką pozują w jednakowych sukienkach marki Sugarfree. Napisała pod zdjęciem: „Całujemy mikołajkowo z moją najcudowniejszą Mikołajką”. Słynna blondynka z reklamy sieci Play postanowiła tym razem wziąć udział w reklamie marki odzieżowej wraz ze swoją córką. Czerwone, tiulowe sukienki, które mają na sobie, prezentują się na nich znakomicie, też tak uważacie? Dodajmy jeszcze, że Barbara Kurdej-Szatan za tę sesję wraz z córką otrzymała podobno aż 100 tysięcy złotych! Tegoroczna gwiazdka zapowiada się zatem bardzo obficie :) UWAGA: jeśli nie widzisz naszej galerii zakupowej, dodaj Babyonline.pl do białej listy w Adblock. Elegancko jak na święta Czerwone, eleganckie sukienki idealnie wpasowują się w grudniową przedświąteczną atmosferę. Kolor czerwony to jeden z najlepszych wyborów na wigilijne stylizacje. W tej kwestii trendy nie zmieniają się od lat. Od jakiegoś czasu bardzo popularne są też identyczne świąteczne stylizacje dla mamy i córki. Czy Basia Kurdej-Szatan wraz z córką zainspirowały was do założenia podobnych sukienek w tegoroczne święta? Zobacz też: Klara Lewandowska podziwia pierwszy śnieg Źródło: Instagram
Justyna Steczkowska i jej czteroletnia córka noszą takie same kurtki
Piosenkarka pokazała ich wspólne zdjęcie. Słodkie!
Justyna Steczkowska to nie tylko znana i bardzo zdolna piosenkarka, lecz także kochająca mama trójki dzieci. Sama wychowywała się w dużej rodzinie, ma ośmioro rodzeństwa, dlatego wie, jak ważne są silne więzi rodzinne. Stara się więc być dla dzieci wzorem, ale i przyjacielem. Ostatnio opublikowała zdjęcia, na którym ma z córką identyczne kurtki. Zupełnie jak najlepsze przyjaciółki! Widziałaś już nasze konkursy? Sprawdź, jakie świetne nagrody możesz wygrać dla siebie lub dla dziecka! Justyna Steczkowska z córką w takich samych ramoneskach Piosenkarka wie, jak sprawić, by każdy dzień macierzyństwa był prawdziwą frajdą. Można np. założyć to samo, co kilkuletnia córka i mieć z tego dużą radość. Justyna opublikowała na swoim profilu na Instagramie zdjęcie, na którym ona i córka Helenka ubrane są w identyczne skórzane ramoneski. Różnią się tylko jednym elementem. Obie podpisane są imieniem posiadaczki. Na plecach w kurtce Justyny widnieje jej imię, a na kurtce córki napisane jest „Helena”. Zobaczcie, jak to uroczo wygląda!: Córki zawsze chcą być jak mamy Pamiętacie, jak same jako kilkulatki zakładałyście mamine sukienki lub buty i chciałyście być jak one? Małe dziewczynki pragną być jak ich mamy, dlaczego więc im na to nie pozwalać? Ostatnio bardzo modne są wszelkie stylizacje przeznaczone specjalnie dla mamy i córki – identyczne lub bardzo podobne. Jesteście za tym, by mama i córka od czasu do czasu zakładały takie same ubrania? Nam się to bardzo podoba! A może macie zdjęcia w takich samych stylizacjach z córkami? Chętnie zobaczymy! Zobacz też: Robert Lewandowski opublikował rozczulające zdjęcia z Klarą Źródło: Instagram
Jak kochać własne ciało? Ta mama ma coś ważnego do przekazania!
"Mamo, dlaczego masz taki brzuszek?" – takie pytanie usłyszała Allison od swojej córki. Co jej odpowiedziała? To ważna lekcja dla każdej mamy!
Pokochaj swoje ciało Post Allison opublikowany na Facebooku to lekcja dla każdej mamy. Ile razy mówiłaś przy dziecku, że masz grube uda, duży brzuch i nie cierpisz swoich rozstępów? Jeśli nie chcesz powielać jednego kanonu piękna, pokaż swojej córce, że kochasz siebie, niezależnie od wszelkich niedoskonałości. To najlepsze, co możesz zrobić, by twoja córka nie miała problemów z akceptacją własnego ciała w przyszłości! Przeczytajcie wpis Allison. Naucz córkę samoakceptacji "Dziś, kiedy leżałam przy basenie z córką: Ona: Mamo, dlaczego masz taki duży brzuszek? Ja: Co masz na myśli, kochanie? Ona: Te linie. (Pokazuje na rozstępy na moim brzuchu). Ja: Aaa, to są rozstępy! Ona: Skąd je masz? Ja: Wiesz, kiedy byłam trochę starsza od ciebie, zaczęłam szybko rosnąć i pojawiły się te paseczki. Niektóre z nich pojawiły się później, kiedy ty zaczęłaś rosnąć w moim brzuszku. Ona patrzy z zaciekawieniem. Ja: Są takie jasne i błyszczące, nie są ładne? Ona: Tak, najbardziej podoba mi się ten, jest taki błyszczący! Kiedy ja będę jakieś miała? Ja: Będziesz miała swoje błyszczące paseczki, kiedy będziesz trochę starsza, kochanie! To, jak mówimy do naszych córek o naszych ciałach, ma znaczenie! One nas słuchają. One zadają pytania. To od nas zależy, jak będą postrzegać swoje ciało. Będziesz powielać presję, którą nakłada na ciebie społeczeństwo? Czy będziesz uczyć ją miłości i akceptacji? Ja wybieram miłość. Też tak zrób". Podpisujemy się pod tym apelem! Rozmawiacie z dziećmi o cielesności? Zobacz także: "Niełatwo jest być mamą"? Ten film wzrusza do łez! Źródło: Facebook
Masz córkę? Przeczytaj ten list, dla jej dobra
"Proszę, skończ robić to, co robisz i mnie posłuchaj uważnie" – pisze mama dwóch córek. Posłuchaj jej, ma do powiedzenia coś bardzo ważnego.
Kenzie Grace, mama dwóch córek, zobaczyła na Facebooku post, który tak bardzo ją poruszył, że postanowiła napisać list do kobiety, która go opublikowała. W poście mama żaliła się, że jej 11-letnia córka nie chce wyregulować sobie brwi, chociaż ewidentnie powinna to zrobić, bo "zaczynają wyglądać jak jedna". "Moje serce zamarło" – napisała Kenzie po przeczytaniu słów nieznajomej mamy. Przeczytajcie, co jeszcze napisała Kenzie. Jej słowa powinna wciąć sobie do serca każda mama wychowująca córkę! "Moje serce zamarło" "Proszę, skończ robić to, co robisz i mnie posłuchaj uważnie. Jedyną rzeczą, którą powinnaś mówić swojej córce, jest to, że jest piękna. [...] Jako mała dziewczynka, myślałam, że jestem brzydka. Czekałam na dzień, kiedy będę na tyle duża, że będę mogła sama kupić sobie ubrania i się pomalować. Myślałam, że jak przejmę kontrolę nad tym, jak wyglądam, stanę się piękna. [...] Prawdopodobnie komentowałam wygląd innych w podobny sposób, wywołując u nich brak akceptacji jakiejś części ich ciała. Wszyscy mamy z tym problem. Wydaje nam się, że komentowanie czyjegoś wyglądu jest dozwolone. Prawda jest taka, że nie powinno być. Takie komentarze, jak twój o brwiach, niszczą. Jako matka, powinnaś mówić swojej córce wyłącznie pozytywne rzeczy na temat jej ciała. Ona zaraz będzie nastolatką, już zaczyna doświadczać emocjonalnego rollercoastera spowodowanego zmianami hormonalnymi w jej organizmie. Jej ciało drastycznie się zmieni na przestrzeni lat i będzie marzyła, żeby pewne części jej ciała były zupełnie inne. Niestety, przez resztę życia będzie myślała, że coś jest nie tak z jej ciałem, że jest nieatrakcyjna. W magazynach i w Internecie zobaczy, że musi używać konkretnego podkładu, żeby zakryć niedoskonałości, że musi malować oczy, żeby ukryć cienie pod oczami. Społeczeństwo zawsze ma coś do powiedzenia na temat kobiecego ciała. Być może sama masz problemy z własnym ciałem. Prawdopodobnie wiesz, jak trudno jest poczuć pewność siebie. Proszę, bądź wzorem dla swojej córki. Nie poniżaj siebie ani swojego ciała. Ciesz się swoim wyjątkowym pięknem. Nie mów o swojej wadze, nie przechodź na głupie, niezdrowe diety, nie koncentruj się na swoich wadach. Pomóż swojej córce odkryć zdrową relację z jedzeniem, naucz ją dobrych nawyków żywieniowych. Naucz ją, jak kochać swoje ciało i zachęcaj ją do prowadzenia aktywnego, zdrowego życia. Proszę, błagam, nie pomagaj swojej córce, mówiąc jej, że musi coś zmienić. Twoja córka jest piękna. Jesteśmy matkami, naszym obowiązkiem jest nauczyć córki widzieć pozytywny obraz siebie. Z pozdrowieniami, Miejscowa mama dwóch córek" Zgadzamy się z tymi słowami w 100%! Jak często mówicie waszym córeczkom, że są piękne? Czytaj także: Mama apeluje: Noście z dumą pociążowe rozstępy! źródło: parent.co
Szok! Czy małe dziewczynki naprawdę potrzebują staników z wypełnieniem?
Dorota Zawadzka udostępniła na swoim profilu zdjęcie sportowego topu dla 10-latki z wkładką powiększającą biust. Dla nas to już przesada!
Pisaliśmy już o seksownych stanikach dla 4-latek (!) i poradach, jak dobrać kostium kąpielowy do figury 8-latki. Tym razem nie musimy daleko szukać: nawet w polskich sklepach możemy znaleźć podobne "skarby". Na facebookowym profilu Doroty Zawadzkiej pojawiło się zdjęcie przesłane przez jedną z mam. Na zrobionym w sklepie zdjęciu widzimy usztywniany, sportowy biustonosz z... wkładką powiększającą piersi. Nic dziwnego, że ten post wywołał w komentarzach prawdziwą burzę! Czy stanik z wypełnieniem dodaje pewności siebie? Jeśli ma to pomoc i/lub podnieść świadomość własnej wartości to dlaczego by nie korzystać. Tak jak i się malują młode dziewczynki ( i też nie wygląda to zazwyczaj super) tak i sięgają po inne udogodnienia. Czują się dorosłe, chcą by ich tak postrzegać, i dookoła widzą że tak kobiety robią to i one. Jeśli dzięki temu mają czuć się lepiej to wszystko jest ok. Najważniejsze żeby każdy czuł się dobrze – napisała pod postem Zawadzkiej jedna z mam. Nie czekała długo na odpowiedź: No i tu rola mamy,żeby wytłumaczyć córce, że to nie piersi i wygląd tworzą z niej człowieka. Ja to przerabiałam z 5-letnią (!!!) córką, która nie chciała chodzić na basen z przedszkola w sportowym kostiumie kąpielowym,bo koleżanki miały bikini i się z niej śmiały,że jest dziecinna. Nie rozumiała też dlaczego inne dziewczynki mogą mieć pomalowane paznokcie,a nawet usta w przedszkolu. Tylko argument,że piękne dziewczyny nie muszą się malować ją przekonał:) – odpowiedziała inna mama. Życie dorastającej dziewczynki nie jest łatwe. Tym bardziej dziś, kiedyś otaczana jest wizerunkami "doskonałych" kobiet, które... nie istnieją. Jeśli 10-letnia dziewczynka zaczyna dojrzewać, jej mama powinna zadbać o to, aby czuła się jak najbardziej komfortowo. Jednak stanik z wypełnieniem to przesada! Rolą każdej mamy jest pokazać córce, że jest wspaniałą, wartościową osobą, niezależnie od rozmiaru biustu, koloru włosów czy wielkości stopy. 10-latka to wciąż dziecko Czy top powiększający biust dodaje 10-latkom pewności siebie? Wątpię. Wręcz przeciwnie, wpędza w jeszcze większe kompleksy. Jeśli dziewczynka zaczyna dojrzewać i potrzebuje stanika, mama powinna zadbać o to, że córka czuła się dobrze w swoim ciele, w odpowiednim do wieku biustonoszu – to zupełnie normalne. Jeśli jednak mama kupuje córce stanik z wypełnieniem, choć dziewczynka nie ma jeszcze biustu, coś tu nie gra. Być może należy zrobić krok wstecz i zacząć od rozmowy? Nie trafia do mnie argument, że dziewczynki chcą być dorosłe i należy im na to pozwolić. 10-latka jest dzieckiem, na bycie "dorosłą" i biustonosze push-up przyjdzie jeszcze czas. Czytaj także: 5 rzeczy, które niszczą samoocenę dziecka
Gderaj, mamo, ile wlezie! Dla dobra dziecka!
Za każdą kobietą sukcesu stoi uciążliwa matka? Przeczytaj, jakiego odkrycia dokonali naukowcy i przestań martwić się, że jesteś za mało wyluzowaną mamą!
Jeśli przyłapujesz się czasem na tym, że sama nie możesz już dłużej się słuchać, wiedz, że nie jesteś sama. Ja też tak mam. Są dni, kiedy gderam od rana do wieczora: załóż buty, nie te, tamte, nie tak, na drugą nogę, czemu to tyle trwa, znowu zapomniałaś o śniadaniu, ciągle muszę wszystko powtarzać, dlaczego nikt mnie nie słucha... I tak przez cały boży dzień! Uszy od tego usychają i w ogóle nie dziwię się moim dzieciom, że stają się na to gderanie odporne. Zwariowałabym z taką mamą! Ale jest światełko w tunelu: okazuje się, że takie ględzące mamy pomagają swoim dzieciom biadoleniem, szczególnie jeśli chodzi o wymagania dotyczące nauki. Namolne przypominanie o zadaniach domowych, naciskanie, by dziecko się uczyło i dostawało dobre stopnie w szkole, przynosi pozytywne efekty – przekonują naukowcy z uniwersytetu w Essex (Wielka Brytania), którzy przez 6 lat przyglądali się życiu 15 tys. dziewczynek od momentu, kiedy miały po 13-14 lat. Zdaniem naukowców oczekiwania rodziców miały duży wpływ na ważne życiowe decyzje badanych: te dziewczynki, których mamy były wymagające, częściej szły na studia, znajdowały lepiej płatną pracę i rzadziej zachodziły w ciążę jako nastolatki. Działało to nawet w przypadku tych dzieci, które zdawały się nie słuchać gderających rodziców. A co z nastoletnimi córkami matek o bardziej umiarkowanych wymaganiach? Niechybnie czeka je ciąża? Nie, nie ma powodu do obaw: możecie nadal być zrelaksowane. Odsetek ciąż wśród nastolatek z tej grupy był zaledwie o 4 proc. wyższy niż u córek uciążliwych rodziców. Jest też zła wiadomość: badanie odnosi się to tylko do ględzenia matek, które mają córki. Drogie mamy, przykro mi, naukowcy nie wzięli pod uwagę chłopców i trochę nie wiem, jak sobie z tym poradzić, skoro mam i córkę, i syna. Skazać ją na porażkę brakiem prawienia morałów, czy potencjalnie zaszkodzić synowi ciągłym psioczeniem? Radźcie, siostry w macierzyństwie! Zobacz też: Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna" Wyglądasz jak własna matka? Niezwykłe portrety matek i córek
Wyznanie mamy: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna"
"Piękno to tylko jeden z powodów, dla których moja córka jest wspaniała" – napisała mama 4 córek. Trudno się z nią nie zgodzić...
Jessica Offer, mama 4 córek, napisała list, pod którym możemy się podpisać obiema rękami. Jego przesłanie jest proste: w życiu są rzeczy ważniejsze niż zewnętrzne piękno. Proszę, przestańcie mówić mojej córce, że jest piękna Nie mogę być jedyną która ma nadzieję, że pierwsze słowa jakie padną z ust ludzi, którzy widzą moją córeczkę nie będą brzmiały "jesteś taka śliczna". Piękno to tylko fragment tego, co czyni ją wspaniałą. Jako matka czterech małych blondynek, nieustająco słyszę jakie są "piękne". "Czyż nie jesteś piękną dziewczynką?" to tekst wypowiadany regularnie w dobrej wierze przez przypadkowe osoby. Mogłoby się wydawać, że te słowa są puste i pozbawione znaczenia, ale tak naprawdę pełne są niewypowiedzianego na głos podtekstu i drugiego dna. Przez komentowanie tego, jak śliczne są moje córki, plasujecie wartość wyglądu zewnętrznego ponad wszystko inne. Nawet jeśli macie na myśli coś miłego lub po prostu chcecie rozpocząć czy podtrzymać rozmowę, wasze słowa mają znaczenie. Nasze córki są dosłownie bombardowane ciągłym napływem księżniczek. Większość z nich żyje życiem bez wysiłku i pełnym przywilejów. Ale to wszystko jest bzdurą. Prawdziwe życie i prawdziwe lekcje przychodzą z ciężkiej pracy i z popełniania błędów. Moje córki nie muszą być "kobiece" i nie muszą spełniać innych, śmiesznych płciowych stereotypów związanych z tym pojęciem. Moja córka nie musi być ustępliwa i cicha, by zdefiniować swoją wartość. Gdy komentujesz piękno mojej córki utrwalasz tylko poczucie, że "podobanie" się jest uzależnione od akceptacji innych. Zdradzę ci sekret – dziewczynki mogą widzieć zabawę w brudzeniu się, bawić się samochodami, nosić spodnie i lubić wspinać się po drzewach. Naprawdę chciałabym, żeby było więcej skupiania się nad tym, by zachęcać dziewczyny do utworzenia własnej tożsamości i do tańczenia w rytmie własnego życia. Każdy żyje inaczej, ale wszyscy są piękni. Głęboko w sercu mam nadzieję, że zamiast budować ideę, że zewnętrzne piękno ma ogromną wartość, lepiej byłoby zachęcać mojej córki do odkrywania jej własnego rodzaju bycia fantastyczną. Nieważne, czy oznaczać ma to zainteresowanie sztuką, matematyką, anime czy byciem molem książkowym. To naprawdę nie ma znaczenia. Moja córka potrzebuje słyszeć jak świetnie było, że spróbowała czegoś, czego się obawiała. Musi słyszeć jaka jest bystra, ile ma w sobie dobroci, współczucia i jak dobrych ma przyjaciół. Musi wiedzieć, jaka jest odważna i silna. Jak bardzo jest pomocna. Jeśli nie masz do powiedzenia niczego, co nie wiąże się z jej wyglądem zewnętrznym zapytaj może po prostu o to jaki przedmiot w szkole lubi najbardziej lub co lubi robić w czasie wolnym. Proszę, nie mów o jej wyglądzie nawet jeśli myślisz, że jest piękną dziewczynką. Jej piękno leży głęboko pod tym, co Twoje oczy są w stanie zobaczyć, i te rzeczy są znacznie więcej warte i to o nich należy wspominać i ich należy się doszukiwać. Uczmy dzieci, że każdy jest piękny Jesteśmy pod wrażeniem słów Jessiki. Każde dziecko potrzebuje takiej mamy i takich słów: nieważny jest wygląd. Ważne jest to, jakim jest się człowiekiem. Ważne są pasje i marzenia. Tego powinny się uczyć dzieci! Podoba wam się list Jessiki? Czytaj także: Chroń wizerunek dziecka w Internecie! źródło: kidspot.com.au
Matki często chcą, by ich córki były takie jak one. Trudno im zaakceptować to, że dziecko może pójść inną drogą – to jest źródło konfliktu i narastających pretensji. Z psycholożką Julitą Wojciechowską rozmawiamy o burzliwych związkach matek i córek.
"A nie mówiłam...?" - ile razy usłyszałaś to od swojej mamy? A ile razy ty, gdy ona powiedziała: „A nie mówiłam?”, obiecałaś sobie, że nigdy nie będziesz taka jak ona? Scena pierwsza: trzydziestoparoletnia mama dwóch dziewczynek dzwoni do rodzinnego domu. Modli się, by odebrał tata, a nie mama. Bo gdy z nią rozmawia, natychmiast się denerwuje. – Krytykuje mnie – tłumaczy swoją niechęć. Scena druga: opowiadam o swojej mamie. Dwie koleżanki są zdziwione, że tak ciepło o niej mówię. Że one o swoich nigdy w ten sposób… Nie mogą się dogadać, nie tolerują, niszczą się, nie cierpią być w tym samym pomieszczeniu. Wtedy to ja się dziwię. Opowiadam o tym Julicie Wojciechowskiej, psycholożce. Trudno mi uwierzyć, że nie da się stworzyć zdrowych relacji z własną mamą. Czemu tak wiele matek ma pretensje do córek? Niektórym matkom trudno zaakceptować to, że ich córki, gdy dorastają, wybierają inną drogę, niż one im wskazywały. Że mają inne upodobania, wartości, pomysł na życie, karierę, wychowanie dziecka czy prowadzenie domu. Córka wymyka im się spod kontroli, nie potrzebuje już jej opieki. Staje się niezależna, wybiera to, co jest ważne dla niej, a nie dla matki. To trudny moment dla tej drugiej. Teoretycznie matka powinna zaakceptować to, że córka nie jest jej wierną kopią. Zaufać jej, ale też i sobie: „Tak wychowałam swoje dziecko, że jakąkolwiek podejmie decyzję, będzie ona dla niego dobra”. Jeśli matka nie podoła temu, to pojawia się konflikt. Każdy inny wybór córki potraktuje jak krytykę. Bo nie rozumie, że inny nie oznacza gorszy. Ani tego, że dziecko, chcąc określić własną tożsamość, musi oderwać się od mamy i określić ją po swojemu. Czyli brak matczynej zgody na inność córki oznacza początek pretensji? O wszystko. Że córka wybrała nie tego chłopaka, co powinna. Że nie poszła do tej szkoły, którą doradzała matka. A gdy dorośnie, że ma bałagan w domu. Że źle wychowuje dzieci. Pretensje eskalują. Jeśli matka ciągle krytykuje córkę, ta w końcu uwierzy, że coś jest z nią nie tak. Dlaczego matkom tak trudno zaakceptować to, że córki mają inny pomysł na życie? Zwykle brakiem akceptacji wykazują się matki, które same nie są zadowolone ze swojego życia. Gdyby cieszyły się z tego, co osiągnęły, gdyby czuły się pewnie, to czy inny wy-bór dziecka miałby wpływ na ocenę samej siebie? Żyć można na wiele sposobów i każdy jest fajny. Zadowolona z siebie matka to rozumie. I akceptuje decyzje córki. Młode kobiety często obiecują sobie, że nie będą takie jak ich mamy. Nie chcą narzekać, jęczeć… Do czasu. Bo pewnego dnia słyszą, że mówią jak własna matka. Trudno się dziwić, że córka nie chce być jak matka. Pokolenie naszych mam podchodzi masochistycznie do życia. Porządna kobieta usługuje ojcu, jest zawsze zadbana, nigdy niezmęczona. Ugotuje trzydaniowy obiad. Wszystko bierze na siebie, nie ma prawa na powiedzenie STOP. A gdy to mówi, to w tonie pretensji, kłócąc się na całego. Która córka chciałaby być taką kobietą? Więc się odcina od matki i żyje inaczej. Bo to akurat łatwo zrobić. Jednak w sytuacjach trudnych emocjonalnie okazuje się, że córka daleko nie odeszła od matki. I wtedy sama marudzi, a pretensje do męża wykrzykuje jak matka do ojca. Jeśli sobie to uświadomi, powinna porozmawiać ze swoim partnerem. Znaleźć inny sposób na rozwiązywanie konfliktów. Jak to jest, że te kochające matki potrafią zranić swoje córki do żywego? Uznają, że robienie przykrości to najlepsza metoda wychowawcza. „Wiem, że ci jest przykro, ale to dobre dla ciebie. Lepiej, żebym to ja ci powiedziała niż ktoś inny”. Niby się troszczą, ale tak naprawdę sprawia im radość, że córce coś nie wychodzi. A wtedy mają okazję powiedzieć: „A nie mówiłam?”. Matki, które nie akceptują wyborów córek, zaczynają z nimi rywalizować: „Ciekawe, czyja recepta na życie okaże się lepsza?”. Gdy matka latami dokucza córce, trudno się dziwić, że ta nie chce jej słuchać, nawet jeśli ma rację. Może matka powinna zwracać się do dziecka w inny sposób? Matki często nie widzą, że w tym, co mówią do dzieci, nie ma ciepła, zrozumienia, troski. Zamiast: „Posłuchaj. Wydaje mi się. Zobacz, może tak będzie lepiej”, nagadają ojcu na dziecko, obgadają przed rodziną, a córce powiedzą: „Jak można mieć taki bałagan w domu? U mnie wszystko jest na błysk”. Wtedy córka we wszystkim, co mówi matka, doszukuje się szpili: „Ciekawe, do czego się dzisiaj doczepi?”. ZOBACZ TEŻ: Każda z nas ma powód, by nazwać się "złą matką". jak jest twój? [CMS_PAGE_BREAK] Niektóre dorosłe córki dążą do tego, by stosunki między nią i matką unormowały się. Robi to nie tylko dla siebie, ale też dla swoich dzieci. Czy to możliwe, by matka i córka się dogadały? Zależy, jak głębokie są wzajemne pretensje. Czasami jest tak, że choć córka poszła inną drogą i matka tego nie akceptuje, jej krytyczny stosunek do dziecka nie ma żadnego wpływu na tworzenie dobrej relacji z wnukami. Ona jest babcią dla swoich wnuków. Niestety, często zdarza się odwrotnie – babcia wykorzystuje wnuki (albo matka dzieci) do swoich gierek, podkopując autorytet córki. Co robić w takiej sytuacji? Gdy córka to dostrzeże, powinna twardo powiedzieć, że jeśli to się powtórzy, babcia nie będzie miała kontaktu z wnukami. I że jeśli ma pretensje, to niech powie to jej, córce, a nie wnukom. Trzeba też pokazać babci, że w ten sposób funduje maluchom stres, burzy ich poczucie bezpieczeństwa. Budzenie w dzieciach negatywnych emocji po to, by zmienić córkę (czy babcię), jest objawem najwyższej niedojrzałości. Córki często mają poczucie winy, że nie mogą uszczęśliwić swojej matki. Starają się, ale nic z tego nie wychodzi. Córki często poświęcają swoje życie, by uszczęśliwić matkę. W tę pułapkę wpadają często grzeczne, ciepłe dziewczynki. Bo przecież matka jest taka biedna, taka niezadowolona… Córka nie wie jeszcze, że nie jest w stanie uszczęśliwić swojej matki. Bo to nie jest zadanie dziecka, tylko właśnie matki. Ona nie może obarczać dziecka winą, że nie ma własnego życia. To, że córka czuje się winna, jest efektem manipulacji matki. Mało kto się nie ugnie pod argumentem: „Urodziłam cię, poświęciłam młodość, utrzymywałam, a teraz urlopu ze mną nie spędzisz?”. A gdy matka jest sama, jak inaczej postąpić? To, że nie ma koleżanek, znajomych, nie jest winą córki. Wiele kobiet nieświadomie planuje sobie, że jak urodzi córkę, to ta za 20 lat będzie jej powiernicą. Więc nie musi dbać o przyjaciół, przecież ma dzieci, które zastąpią cały świat. A tak często się nie dzieje. Córki mają swoich mężów, dzieci, znajomych… Nie chcą słyszeć o kłótniach pięćdziesięcioletnich rodziców. I to nie jest nic złego, że dziecko chce mieć własne życie. Córka może jej pomóc, doradzając, by poszukała sobie znajomych, aranżując spotkania. Powtórzę jeszcze raz: córka nie jest odpowiedzialna za to, że jej matka jest nieszczęśliwa. Taka postawa wymaga od córki, by wreszcie dojrzała. To nie jest łatwe, bo trzydziestolatka myśli, że jest już dojrzała. Bo sprawdza się jako menedżer, że wszyscy jej słuchają, ale gdy przyjeżdża do matki, nagle okazuje się niegrzecznym dzieckiem. Nagle nic nie potrafi, histeryzuje. Znowu ma 15 lat... Trudno się dziwić, że tak właśnie traktuje ją matka. Dlatego ważne jest, by nie pozwolić sobie na ten regres. „Nie chcę, byś do mnie tak mówiła. Nie karć mnie, nie szantażuj emocjonalnie, bo to na mnie nie działa. Mam 35 lat, a nie 15”. A kiedy córka dojrzewa? Wtedy, gdy jest dumna z siebie, z tego, że parę rzeczy wyszło jej w życiu, że ocenia siebie dobrze i że pozwala sobie być niedoskonałą. Bo co z tego, że mam bałagan w domu albo odrosty? Co ktoś może złośliwie wytknąć. Ale ja już się tym nie przejmę. Bo mam prawo mieć bałagan i odrosty. Osiągnęłam stan zadowolenia z siebie. O, to jest dojrzałość! I wtedy opinia matki nie podważy tego uczucia. Nie, bo wiem, że moje wybory są przemyślane i dla mnie dobre. Czyli, by odnaleźć się w związku z mamą, trzeba dojrzeć. Tak, ale jest jeszcze coś równie ważnego. Nie tylko dziecko musi dorosnąć, także matka powinna zmienić sposób zwracania się do swojej dorosłej córki Nie może traktować trzydziestolatki jak piętnastolatki. Jeśli nie widzi tego, że jej dziecko dorosło, zmieniło się, trzeba jej o tym przypomnieć: „Nie krzycz na mnie, ja mam 30 lat!”. Babcia, córka i wnuczka. Malutkie dzieci nie mogą być kartą przetargową w konflikcie między córką i matką. Zaburza im to poczucie bezpieczeństwa. ZOBACZ TEŻ: Jak nie zgubić się po porodzie i odnaleźć w relacjach z bliskimi?
Teraz, kiedy sama masz dziecko, powinno być ci łatwiej zrozumieć własną matkę. Co zrobić, jeśli tak się nie dzieje? Radzi Katarzyna Floryan, psycholożka z poradni "Uniwersytet dla Rodziców" w Warszawie.
Nie zawsze rozmowa z własną mamą jest łatwa. Łączy was przecież silna, emocjonalna więź. A im nam na kimś bardziej zależy, tym boleśniej odbieramy jego krytykę i... chcemy, żeby myślał podobnie do nas. Jeszcze trudniej o porozumienie, gdy znajdujemy się w nowych rolach. Dlatego po narodzinach dziecka trzeba staranniej zatroszczyć się o stosunki z mamą. Daj czas Pełnisz teraz taką samą rolę dla swojego dziecka, jak twoja mama dla ciebie! Czujesz tremę, chciałabyś się sprawdzić, nie zawsze wiesz, jak postępować? Twoja mama czuje to samo! Przecież ona także znalazła się w nowej roli – babci. Nawet jeśli ma już wnuki, to jako babcia twojego dziecka dopiero debiutuje. I tak jak ty chce być najlepsza i najukochańsza. Wiedz, że kocha Ciebie i twoje dziecko. Gdy mówi: „Ubierz mu jeszcze sweterek”, nie wymądrza się, ale martwi, że maluch zmarznie. Kiedy biegnie na każdy płacz maleństwa, nie chce go rozpuszczać, tylko serce samo dyktuje jej kroki. Jeśli trudno ci to pojąć, spróbuj sobie wyobrazić, że twoje dziecko jest już duże i zostało rodzicem. Zależy ci na wnuczku, prawda? I dlatego starasz się o niego zadbać. Nawet czasem na siłę. A skoro babcia robi to z miłości, a ty ją kochasz... No cóż, mówią, że miłość wszystko wybaczy. Poczuj się pewnie Na początku nie jesteś przekonana, czy dobrze malca ubierasz, przewijasz, kąpiesz... I dlatego do serca bierzesz każdą uwagę. Mama pyta, czy maluch nie jest głodny, a ty słyszysz: „Jesteś okropną matką, jak można tak głodzić dziecko!”. Gdy poczujesz się pewniej i przekonasz się, że masz prawo wychowywać malca według swoich zasad, to łagodniejszym okiem spojrzysz na swoją mamę. Mów... Czasem nie mówisz mamie o rzeczach, które cię denerwują (jak ciągłe podsuwanie wnukowi słodyczy) w obawie, że się obrazi. Co prawda unikasz otwartego konfliktu, ale niechęć między wami rośnie. Niby nie wyjawiasz pretensji, ale odburkujesz mamie, unikasz rodzinnych spotkań... Ona to czuje i albo zaczyna się denerwować, albo wycofuje się z waszego życia. Wszystko można powiedzieć na wiele sposobów. Możesz zażądać: „Przestań tuczyć Jaśka. Nie życzę sobie tego!” (po takim stwierdzeniu trudno się nie obrazić) albo powiedzieć spokojnie: „Jasiek nie może jeść tyle słodyczy, bo grozi mu próchnica”. I jeszcze jedno: rozmawiać należy o priorytetach, a nie czepiać się wszystkich przewinień. Każdemu zdarza się popełnić błąd. Tobie także :) ...i pozwól mówić Mama nie ma obowiązku mieć zawsze takiego samego zdania jak ty. Jej odmienne opinie wynikają często po prostu z większego doświadczenia. Bo choć czasem trudno ci się do tego przyznać, ona ma większą praktykę w byciu mamą od ciebie. A ty sama jesteś najlepszym dowodem na to, że umie wychowywać. Poza tym czasem jej zdanie wynika z faktu, że kiedyś opiekowało się dziećmi inaczej. Co nie znaczy gorzej – ty też nie wiesz, czy za 20 lat, kiedy twój szkrab zostanie rodzicem, nie okaże się, że np. pieluchy jednorazowe to przeżytek, a dietę dzieci powinno się rozszerzać już od trzeciego miesiąca życia! Dlatego podchodź tolerancyjnie do maminych rad. Nie musisz ich zawsze wprowadzać w życie, ale nic nie kosztuje cię spokojne wysłuchanie. Zaufaj Nie kontroluj swojej mamy przez cały czas, kiedy tylko jest razem z wnuczkiem. Pozwól im mieć swoje malutkie sekrety. Nie panikuj, że podczas twojej nieobecności mama sobie nie poradzi. Jeśli twój maluch często i długo przebywa z babcią, możesz być spokojna o jego wychowanie. Na pewno zajmie się nim troskliwie, bo przecież bardzo go kocha. Zupełnie tak samo jak ty. Doceniaj Rodzice mają obowiązek wychowywać dzieci, a babcia... ma prawo do swojego życia. Jeśli codziennie opiekuje się malcem, gdy kupuje mu zabawki albo choćby daje rady, jak uporać się z wysypką dziecka – robi to z dobrej woli. Doceń to. Dziękuj, nie zapominaj o telefonach, pytaj o zdanie, chwal, przyznawaj rację. Kiedy mama będzie przez ciebie doceniana, szybko poczuje się prawdziwą babcią. Właśnie takiej pragnie twoje dziecko. Co może czuć babcia? Jeśli ją krytykujesz, nie chcesz nawet wysłuchać jej rad, czuje się urażona (i ma do tego prawo). Dochodzi do wniosku, że była złą mamą. Skoro stale powtarzasz jej, że jej rady są przestarzałe, złe, zbyteczne. Myśli, że nie jest dobrą babcią. Dokładnie z tych samych powodów co powyżej. Jest jej przykro. Bo jej zdaniem niesprawiedliwie ją oceniasz. ZOBACZ TEŻ: Każda z nas ma powód, żeby nazwać się "złą mamą". Jak jest twój?