Zamiast mówić mamom, że powinny znaleźć czas dla siebie, odciążcie je!
Powinnaś coś dla siebie zrobić – słyszysz często? Ale żeby tak się stało, ktoś z bliskich musi cię naprawdę odciążyć w opiece nad dzieckiem, a nie dać godzinę wolnego na... zrobienie paznokci.
Szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Maleństwo potrzebuje wypoczętej mamy – pewnie nie raz usłyszałaś te słowa. - Zadbaj o siebie, wyjście do kosmetyczki lub fryzjera zrelaksują cię - mówią znajome. Okey, na krótką metę pomoże, czyli góra na dzień, dwa. A to nie o to chodzi. Jak zrobić, abyś naprawdę mogła regenerować siły po wyczerpującej, nieustannej opiece nad maleństwem? Przeczytaj wpis tej mamy! "Jestem ludzkim memem każdej wyczerpanej mamy" Danielle Campoamor jest Amerykanką i mamą dwójki chłopców: 4-miesięcznego i 4-latka i jest mocno umęczona opieką nad nimi. Młodszy synek dopiero co został wypisany ze szpitala po zarażeniu się wirusem RS, starszy zaś właśnie kolejny dzień wymiotuje. "Jestem przytłoczona. Rozczochrana. Jestem ludzkim memem każdej wyczerpanej mamy, z której nasza kultura uwielbia zarówno drwić, jak i wznosić na szczyt rodzicielstwa" - opisuje siebie Danielle. Drażnią ją rady z internetowego forum dla mam. "Hej, nawet dzieci nie chcą cię w 100 proc. przypadków! Czy zauważyłaś kiedyś, że jak odejdziesz, będą się bawić przez jakiś czas? Zrób sobie wolny czas i nie czuj się winna!" - przytacza jedną z nich. - Mój partner przypomina mi o tym. Codziennie moja mama mówi, że powinnam coś dla siebie zrobić. Moi przyjaciele przypominają mi wartość godziny w salonie lub na siłowni, a nawet spaceru koło domu. Także pediatra dzieci mówi, że muszę o siebie zadbać – wylicza kobieta. "Troska o siebie" - jeszcze jedna rzecz na liście mamy "I wtedy zaczynam płakać" - wyznaje Danielle. Załamują ją rady i gesty typu bon podarunkowy do salonu paznokci lub restauracja. "Rzadko, jeżeli w ogóle, ludzie faktycznie opiekują się matką. Ciężar opieki nad matką spada na nią samą" - uważa Danielle. W efekcie czego musi "troskę o siebie" dodać do swojej niekończącej się listy obowiązków i priorytetów. Jej zdaniem znalezienie czasu dla siebie stało się kolejnym dowodem, że mama radzi sobie z macierzyństwem. Skoro może pójść na siłownię, czy zrobienie paznokci znaczy to, że świetnie planuje swoim czasem i zarządza domem. Zaopiekuj się mną! Stop, nie o to chodzi. Zmęczone mamy potrzebują kogoś, kto naprawdę się nimi zaopiekuje. "Aby zrobić mi jedzenie i zabrać moje dzieci, abym mogła skupić się na sobie i tylko na sobie. Potrzebuję kogoś, kto zobaczy wszystkie rzeczy, które robię dla innych ... i zrobi to samo dla mnie" - powiedziała Danielle. Na szczęście w życiu tej mamy jest ktoś taki. To przyjaciółka. Właśnie przyszła w odwiedziny ze swoją córeczką. Przyniosła gotowe jedzenie, przytuliła Danielle, a następnie zabrała jej dziecko z ramion. "Po raz pierwszy od prawie dwóch miesięcy nie trzymam dziecka, nie martwię się o jedzenie ani nie dbam o stan mojego domu" - wyznała mama. "I wtedy właśnie czuję, że mogę oddychać". Mama na dwa etaty Danielle przytacza badania Pew Research Center (analizuje problemy społeczne), z których wynika, że 27 proc. matek zostaje w domu, aby opiekować się swoimi rodzinami, a tylko 7 proc. ojców robi to samo. A kiedy kobiety idą do pracy po urodzeniu dziecka, to i tak większość obowiązków domowych spada na nie. Badania naukowców dowodzą, że ojcowie spędzają 46 proc. czasu na relaksowaniu, podczas gdy żony mają go zaledwie 16 proc. To samo badanie wykazało, że ilość czasu spędzonego przez mężczyzn na odpoczynku wzrosła z 47 minut do 101 minut po urodzeniu drugiego dziecka. "Pracujemy w pełnym wymiarze godzin w domu i poza nim, koncentrując się na naszych karierach i naszych dzieciach, zarządzając harmonogramami i spotkaniami, opiekując się chorymi dziećmi. Ale nie zapominajcie, mamusie: musimy też znaleźć czas, żeby o siebie zadbać" - ironizuje. Nie raz czułam się jak Danilelle, umęczona "po kokardę" nieustanną opieką nad dziećmi. Podobnie jak ona nie miałam za dużo wsparcia – mąż bardzo zapracowany, rodzina daleko, a przyjaciółki bezdzietne "nie w temacie". Dobrze rozumiem jej słowa i apel o pomoc. Równie ważne jest, aby umieć takie wsparcie przyjmować, a nie robić z siebie męczennicę lub "Zosię Samosię" co ze wszystkim daje radę i jest mamą na medal. Źródło: romper.com
Mężczyźni i kobiety różnią się od siebie jako rodzice. Na 8 sposobów!
Sprawdź, co nauka mówi o ojcach i matkach: czym różnią się od siebie mężczyźni i kobiety w roli rodziców, a w czym są do siebie podobni?
Kto jest lepszym rodzicem? Mama czy tata? Okazuje się, że kobiety i mężczyźni są po prostu inni od siebie w roli rodziców. Inaczej tę rolę pojmują, mają inne umiejętności i inne – równie ważne! – rzeczy wnoszą w życie i rozwój dziecka. Pora więc porzucić rozważania na temat wyższości jednej z płci nad drugą w kwestii wychowania dzieci i zaakceptować oraz zrozumieć różnice między nami. Czy wiedzieliście, że już 8-tygodniowe dziecko potrafi odróżnić, czy opiekuje się nimi mężczyzna czy kobieta? To robi wrażenie. Poza tym pamiętajmy, że oprócz płci, na różnice w stylu rodzicielstwa wpływają także cechy osobowościowe. Badania dowodzą jednak niezbicie, że każda z płci ma pewne cechy charakterystyczne jako rodzice. Czym różnią się mama i tata w swoich rolach rodziców, a w czym są do siebie podobni? Mama i tata bawią się inaczej Zabawa to podstawowa czynność dziecka, która ma niewyobrażalne znaczenie dla jego rozwoju i zdobywania wiedzy o świecie i relacjach międzyludzkich. Okazuje się, że mężczyźni bawią się ze swoimi dziećmi inaczej niż kobiety: one stawiają głównie na opiekę i równość, oni na zabawę i współzawodnictwo. Tata zapewnia samodzielność, mama bezpieczeństwo. W połączeniu daje to bardzo zdrową mieszankę – bez tego dziecko albo byłoby całkowicie zależne od innych i bało się podejmować ryzyko, albo postępowałoby brawurowo, bez analizy konsekwencji swojego zachowania. Inaczej postrzegają świat Kobiety i mężczyźni inaczej podchodzą do świata i uczenia o nim dzieci. Przekaz ojca jest krótki, bezpośredni i bez zbędnych dygresji. Matka używa więcej słów nacechowanych emocjonalnie, więcej zachęty, opisów i osobistych opinii. Uczą szacunku do przeciwnej płci Dzieci uczą się od ojców, jak należy traktować kobiety – w przypadku małżeństwa czerpią wzorce zachowania względem kobiety właśnie od ojca. Jeśli ojciec jest zaangażowany w wychowanie dzieci i ma dobre relacje z ich matką, dzieci wyrastają, jak pokazały badania, na dorosłych, którzy łatwiej budują zdrowe relacje w swoich związkach. Kobiety natomiast przekazują dzieciom wiedzę o świecie kobiet i o tym, jak powinien wyglądać zdrowy, oparty na szacunku, związek kobiety z mężczyzną. Zmiany w mózgu Pisaliśmy niedawno o tym, jak zmienia się mózg kobiety w czasie ciąży. Z badania, którego wyniki opublikowano w Proceedings of the National Academy of Science (autor: Michael Brooks), dowiadujemy się jednak, że mózg mężczyzny także się zmienia – w jego przypadku po narodzinach dziecka. Naukowcy monitorowali pracę mózgu matek i ojców oglądających nagrania swoich interakcji z dziećmi. U kobiet najbardziej aktywne były w tym czasie obszary mózgu związane z emocjami, u mężczyzn – z planowaniem i myśleniem. Okazało się jednak, że w przypadku ojców samotnie wychowujących dzieci, reagowały oba obszary, co pozwala wysnuć wniosek, że mężczyźni w takiej sytuacji instynktownie biorą na siebie role zarówno ojców, jak i matek. Czas spędzany z dzieckiem ma wpływ na emocje ojca Z powyższego badania wynika również, że stopień emocjonalnej reakcji mężczyzn na widok swojego dziecka zależy również od ilości czasu, który poświęca na opiekę nad nim – co powinno tym bardziej zachęcać matki do przekazywania części obowiązków swoim partnerom. Mamy te same hormony! W czasie wczesnego dzieciństwa potomstwa, mężczyźni i kobiety produkują te same hormony, m.in. oksytocynę, która wspomaga laktację i tworzenie więzi z dzieckiem. Zaobserwowano, że u mężczyzn spada poziom testosteronu w czasie interakcji z dzieckiem, a wzrasta poziom oksytocyny – natura w ten sposób wzmacnia zachowania rodzicielskie. Fascynujące! Inwestycja rodzicielska Uwaga: socjobiologia! Poprzez inwestycję rodzicielską, inaczej: zaangażowanie rodzicielskie, rozumiemy zachowania, które mają na celu przetrwanie potomstwa. W przypadku ludzi chodzi to o inwestowanie czasu, energii, pieniędzy w zapewnienie dziecku dobrobytu – rozumianego jako bezpieczeństwo, zdrowie itd. Minimalne konieczne zaangażowanie rodzicielskie w przypadku mężczyzny to zapłodnienie komórki jajowej, w przypadku kobiety: zajście w ciążę, ciąża i poród. Wg tej teorii zaangażowanie kobiety jest większe. Z drugiej strony mężczyzna może zapłodnić więcej płodnych kobiet, a kobieta – ograniczona 9-miesięcznym okresem ciąży – jest bardziej świadoma w wyborze partnera seksualnego, który może przekazać geny jej potomstwu. Selekcja seksualna Kobiety, w ramach inwestycji rodzicielskiej, szukają zdrowych partnerów o dobrym statusie materialnym (by zapewnić odpowiednie warunki potomstwu). Wybierają tych mężczyzn, którzy wykazują zainteresowanie posiadaniem dziecka i zaangażowaniem po jego narodzinach. Dotyczy to także świata zwierząt, np. lwy alfa zapładniają najwięcej lwic w swoim stadzie. Źródło: Claire Solkowski, storify.com Zobacz też: Tata sam w domu z dzieckiem, czyli co się dzieje, gdy mama wyjdzie z domu Dlaczego pierwszym słowem dziecka jest "mama" lub "tata"? Powód jest inny, niż myślisz! Jak budować więź z noworodkiem? [WIDEO]
Jak nas widzą inni? Zabawne rysunki: mama kontra tata
Kiedy wychodzimy z dziećmi z domu, wystawiamy się na ocenę innych ludzi. Te rysunki świetnie ukazują, jak inaczej ocenia się ojców i mamy. I to w tych samych sytuacjach!
Mama to taki łatwy cel dla krytykantów, zauważyłyście? A to źle ubrała dziecko ("Gdzie ta czapka? Co tak boso to dziecko biega po parku, pewnie 500+ przepuściła!"), a to ośmieliła się wyjąć pierś na ulicy i nakarmić dziecko (a piersi to wiadomo, dla mężczyzn są, a nie po to, by je z dzieckiem uczepionym do sutków pokazywać - obrzydliwość i zwyrodnienie straszne), a to pozwala dziecku płakać w sklepie ("Teraz to się dzieci nie wychowuje, tylko chowa! Kiedyś to dostałby klapsa w tyłek i wiedziałby, gdzie jego miejsce!"). Z tatą: "Ooo, czy tatuś pomalował ci paznokcie?" Z mamą: "Wiesz, że lakier do paznokci jest toksyczny, prawda?" Tak, matki to wszystko robią źle. I są roszczeniowe. I wszędzie się z tymi dziećmi pchają i jeszcze by chciały, żeby im miejsca w autobusach ustępować! Kto to widział, żeby dwulatek siedział, kiedy obok stoją dorośli?! Powiedzmy to sobie szczerze: nic a nic się nie znamy! Źle żywimy, źle ubieramy, źle wychowujemy. Świat zmierza przez nas, matki, do zagłady. Tata: "Tylko podcinamy?" Mama: "Z kim są teraz dzieci?" Ale taki współczesny tata to już całkiem inna historia: widziałyście, jak mężczyźni teraz się garną do opieki nad dziećmi? I do parku z córką pójdzie, i w piłkę z synem pogra... Takiego tatę to nawet w szatni przedszkolnej często można spotkać (a mamuśka pewnie smacznie śpi, zamiast dziecko odprowadzić! Biedny facet, spieszy się do pracy, na rodzinę zarabiać, a jeszcze musi dziecko do przedszkola przyprowadzić!). Ostatnio to nawet na własne oczy widziałam, jak jeden ojciec na osiedlowym placu zabaw pilnował dwójki dzieci poniżej 4 roku życia! Co prawda jedno spadło mu na ziemię, ale za to od razu je uspokoił i powiedział, że wrócą do domu, puści mu bajkę i zrobi omlet z dżemem. Omlet. Ojciec! Z tatą: "Wow, ale dobry tata! Zabrał dzieci do parku!" Z mamą: "Wow, ona nawet nie pilnuje dzieci!" Tak, ojcowie to są super – pozwolą dziecku na kontakt z naturą i dadzą pobiegać boso po trawie, nie wychowują mięczaków martwiąc się byle wiaterkiem i na siłę wpychając te wszystkie czapeczki. I butelkę taki ojciec potrafi podać jedną ręką, drugą skrolując telefon w ważnych sprawach służbowych... I jacy ciepli i opiekuńczy są! Świetnie to w sklepach widać – zabierają milusińskich na zakupy, rozumieją naturę dzieci i wiedzą, że czasem trudno im opanować trudne emocje, kiedy więc ich dziecko wije się z płaczem po podłodze, wiedzą, że najważniejsze to być obok, przeczekać. Nie to co matki! One, jak już ustaliłyśmy, wszystko robią nie tak. Tata: "Oglądałeś mecz?" Mama: "Co u dzieci?" A teraz na poważnie (dobra, nie całkiem!). Dostrzegacie różnice w postrzeganiu matek i ojców? Doskonale widzi je Chaunie Brusie, matka czworga dzieci, która opublikowała w portalu Babble rysunki na temat różnic w odbiorze matek i ojców w miejscach publicznych. Co myślicie o tych obrazkach? Nas bardzo rozbawiły! Z tatą: "O, patrzcie jaki dobry tata!" Z mamą: "Ta to musi mieć ręce pełne roboty!" Zobacz też: Jak to? Ja nic nie robię? Macierzyństwo i selfie: bez lukru!
Kto poświęca się bardziej - tata, czy mama?
Cały czas mówi się o tym, że to mama poświęca siebie, swoje plany i karierę,by pozostać w domu z dziećmi. A co poświęcają ojcowie?
"Kobiety mają trudniej", "kury domowe zostają z dziećmi", "moja kariera jest ważniejsza, bo więcej zarabiam, więc to ty musisz zająć się domem"... Słyszałyście to kiedyś? Pewnie wiele razy... A czy słyszałyście: To tata poświęca się bardziej? Pewnie nie, więc posłuchajcie tego! "Wychodzę rano do pracy. Cały dzień w stresie próbuję wykazać się, by zyskać uznanie szefa i zasłużyć na awans i podwyżkę, by poprawić byt swojej rodzinie. Zmęczony, czasem ledwie powłóczący nogami wracam do domu. Okazuje się, że dzieci już śpią, a obrażona żona odgrodziła się ode mnie książką. Idę do kuchni i w samotności przełykam zimny obiad. Wtedy myślę sobie, ile ja poświęcam? Tracę żonę, która oddala się ode mnie coraz bardziej, nie mam kontaktu z dziećmi, żyję w stresie, że w każdej chwili mogę stracić pracę, a myśl, co stanie się wtedy z moją rodziną, paraliżuje mnie. Nie widzę pierwszych uśmiechów dziecka, nie uczestniczę w przedstawieniach i teatrzykach, czasem kiedy zjawię się w szkole, pani pyta kim jestem. Wiecie jakie to przykre być ojcem od święta? W pracy restrukturyzacja, ciągły strach. Każdy przyjmuje na swoje barki coraz więcej obowiązków, by być niezastąpionym. Tyle, że nie da się tego zrobić w 8 godzin. Siedzę więc po pracy, po nocach by nie pokazać nikomu, że nie daję rady. I znowu zabieram dzieciom czas przeznaczony dla nich. A gdy z nimi już jestem, nie potrafię w pełni się zrelaksować i tak po prostu z nimi być. Moje myśli ciągle wracają do nieskończonego projektu, setek maili na które nie miałem kiedy odpowiedzieć. Jak zorganizować czas dziecku? Widzę spojrzenie mojej żony. Najlepiej ująłbym to słowem – rozczarowanie. Życiem, mną, wszystkim dookoła. Poczuciem bezsilności. To tak jak ja, tyle że ona, choć zmęczona opieką nad dziećmi, pracami domowymi, nie traci aż tak wiele. Jest przy dzieciach całymi dniami. To do niej idą ze wszystkimi problemami, z guzem na czole, po przytulasy, słodycze. Ona jest ich... rodzicem. A ja – kim? Kto się więc bardziej poświęca?". A jak to jest u Was? Kto został z dziećmi, a kto pracuje zawodowo? "Szanuj matkę swojego dziecka..." - poruszający list młodego ojca Tata opiekuje się córeczką - poznajcie Stefana
Pocałuj ją w czoło i powiedz, że kochasz – czyli krótki poradnik dla panów
Choć to poradnik dla tatusiów, powinny go przeczytać także mamy. To przecież one wiedzą najlepiej, co tak naprawdę chciałyby usłyszeć od swoich partnerów. W końcu mama to też kobieta!
Powiedzmy sobie wprost: spotykając się z kobietą, mężczyzna nie myśli "O, będzie dobrą matką". Jednak gdy na świecie pojawia się dziecko, wszystko się zmienia. Ona zostaje "mamą", on – "tatą". Burza hormonów, niewyspanie i zmęczenie są uciążliwe dla obojga rodziców, jednak w większości przypadków to mama ma na głowie cały dom. Wiemy, że jest wielu tatusiów, którzy mają tyle samo obowiązków, co mamy, jednak wciąż są tacy, którzy czasem zapominają, że mama też kobieta... To ściąga dla panów, którzy zapomnieli, że nie tylko oni są zmęczeni, niewyspani i głodni. Że nowy członek rodziny, choć stanowi jej centrum, jest tak samo ważny, jak jego mama. Co robić? Wystarczą drobiazgi. 1. Mów, że ją kochasz Co najmniej raz dziennie. Burza hormonów wciąż trwa, potrzebujesz czasu, żeby ją przetrwać. Bądź cierpliwy. Bądź oparciem i podporą, kimś, na kim można polegać. Zwykłe "kocham cię" jest w stanie zdziałać cuda: uspokoić, rozczulić, wywołać uśmiech. 2. Pocałuj ją w czoło Niemowlęta, szczególnie śpiące, to najpiękniejszy widok dla każdego rodzica. Pamiętaj, żeby całując w czoło malca, pocałować także jego mamę. To niewielki gest, ale bardzo ważny. Ona potrzebuje twojej uwagi i zainteresowania tak samo, jak dziecko. 3. Weź prysznic, zgol brodę Nie spałeś od tygodni, ona także. Jeśli słyszysz codziennie "zrób coś z tą brodą", może to już czas, żeby rzeczywiście coś zrobić? Słowa nie są potrzebne, żeby pokazać, że nam zależy. 4. Mów, że jest piękna, tak często, jak to możliwe Nawet najbardziej pewna siebie kobieta chce usłyszeć, że jest piękna. Szczególnie po porodzie, kiedy ciało zmienia się w naturalny sposób. Wyobraź sobie, że jesteście nastolatkami i chcesz, żeby zwróciła na ciebie uwagę. Drobne gesty i miłe (szczere!) słowa to coś, czego potrzebuje. 5. Pozmywaj naczynia Zrób pranie. Posprzątaj w domu. Umyj okna. Powieś ten obraz, o którym słyszysz od kilku miesięcy. To naprawdę niewiele, ale dzielenie codziennych obowiązków zbliża i pokazujecie, że jesteście w tym wszystkim razem. To przecież także twój bałagan. Czujecie, że w codziennym życiu wasi partnerzy są dla was wsparciem? Czytaj także: Brudna pielucha w lodówce, czyli 13 oznak braku snu źródło: fatherly.com
Tata na 1 dzień przejął obowiązki mamy i...
„To był moment, kiedy poczułem, że jestem pokonany. Jedyne 16 godzin bycia mamą. I poległem” – przeczytajcie wyznania taty, który na jeden dzień przejął obowiązki mamy. Warto!
Gdy tata przejmuje rolę mamy Bycie mamą nie jest łatwe! Przekonał się o tym Brad, tata dwóch uroczych chłopców, którego żona musiała pojechać do szpitala... Po jednym dniu z maluchami młody tata opublikował na Facebooku post, w którym mówi wprost: cieszy się, że jest tatą, bo tatusiowie mają łatwiej... Jak to jest być mamą? Dzisiaj musiałem być mamą. Wiesz jak to jest, kiedy żona mówi “chciałabym być tatą", a ty... No właśnie, to dokładnie tak samo. Wszystko zaczęło się wczoraj, kiedy musiałem urwać się z pracy. Sarah napisała, że "nawaliła jej wątroba". Dlatego zostałem mamą. Jak na razie minęły 24 godziny... O 17 byłem w domu. O 17.01 dom wyglądał tak: Wszystkie pomieszczenia zawalone śmieciami. Porcje jedzenia jak dla pluszaków, torebki herbaty i wyraźny brak rozmrożonego mięsa. Knox (2 lata) oznajmia, ze chce zobaczyć DVD i komunikuje mi to rycząc na mnie. Finn (6 tygodni) komunikuje się jedynie poprzez grę ciepło-zimno – płacze, kiedy jestem blisko odgadnięcia powodu i płacze jeszcze bardziej, kiedy jestem daleko. Włączyłem DVD i Knoxa miałem z głowy. Finn wciąż prosił o to samo, a ja nie byłem ani trochę bliżej. Butelka zmieniła płacz w pisk. Dam radę. Kojarzycie program, w którym z kilku puszek żarcia można wyczarować 3-daniowy obiad dla króla? Cóż, Knox dostał makaron instant! Zbliżała się noc i traciłem cierpliwość, więc uciszyłem Knoxa pozwalając mu przykleić naklejki do moich (bardzo owłosionych) nóg. Było cicho, pomyślałem, że zdejmę je rano. Ważne, że Finn zasnął. Sposób, w jaki dzieci zasypiają, jest niesamowity. Wiecie o czym mówię. Kiedy skończysz przebierać i karmić malucha, delikatnie go podnosisz, żeby mu się ulało i ulewa, więc głaszczesz go po pleckach, żeby było mu miło i wygodnie. Jego powieki stają się ciężkie, ciężko oddycha, to miłe ciepło sprawia, że nie może otworzyć oczu. To naprawdę piękne... Ostrożnie go podnosisz i całujesz w czółko, kołyszesz się, kiedy wchodzisz do pokoju, tak, jakbyś tańczył samotnie walca. Poruszasz biodrami, jesteś zwycięzcą, bo dziecko śpi. Delikatnie kładziesz je do łóżka, przykrywasz i otulasz, i dajesz mu smoczek, z jakiegoś niezrozumiałego powodu. To piękne. Wspólnie dzielicie się tą miłą i spokojną chwila... Aż do momentu, gdy zaczyna wydzierać się wniebogłosy, jakbym rzucił nim o ścianę! Ale to tylko raz w nocy, prawda? Bo niby dlaczego nie miałby się drzeć o 22.30, o północy, o 1.45, o 3.30... Byłem całkiem podekscytowany regularnością i myślą, że kolejny raz będzie o 5. Z tym, że to był już początek nowego dnia. Wiedzieliście, że brak snu jest formą tortur? I tak sobie siedziałem. O 5.30 rano, siedziałem w salonie, słuchając wycia Finna, które przypominało 18-latkę bawiącą się na koncercie rockowym. Po prostu siedziałem... Wtedy do pokoju wszedł Knox mówiąc "cześć". Zrozumiałem, że wolałbym być tatą. Kiedy już zająłem się dziećmi i były gotowe na kolejny dzień, zacząłem planować atak na domowe obowiązki. Mam na myśli spędzenie 2 godzin w salonie, z Finnem na rękach, w spirali bezsenności i halucynacji, pozwalając Knoxowi pomóc w wyborze przekąsek, dopóki ewentualnie nie zdezerteruje i nie zechce bawić się kolejką. Pisząc przy tym Sarze, że jest świetnie. Wtedy usłyszałem pukanie do drzwi... Byłeś kiedyś w sytuacji, gdy ktoś wchodzi do pokoju, w którym robisz coś, czego nie powinieneś? Tak się czułem, gdy zobaczyłem w drzwiach teściową. Nieogolony, włosy w nieładzie, w spodniach i skarpetkach z poprzedniego dnia, w bluzie, żeby ukryć, że nie mam koszulki. Niewykąpany, nawet bez umytych zębów, a tu Knox przybiega w swoim śpiworze prosząc o batonika. Otworzyłem jej drzwi, żeby pokazać, że makaron Knoxa wciąż leży w misce na stole, że w całym salonie są jakieś naklejki, a dom jest w kompletnym chaosie. To był moment, kiedy poczułem, że jestem pokonany. To był także moment, w którym ona zauważyła, że ja wiem, że jestem pokonany. To była słabość, którą staramy się chować do kieszeni przy naszych dzieciach. To było jedynie 16 godzin bycia mamą. I poległem. Nigdy nie opanowałem umiejętności dbania o własną higienę w stopniu, w którym mama dba o dom, uczy dzieci, przygotowuje posiłki i nawet ma trochę czasu na dodatkowe aktywności. Sarah wciąż jest w szpitalu. Trzymaj się, kochanie. Nadchodzi dzień 2... Co wy na to? Tak wygląda dzień taty z dziećmi gdy mamy nie ma w domu? Czytaj także: Zobacz, jak tata karmi córeczkę... piersią! Źródło: facebook.com/braddleskearns
Najdroższy! List zdesperowanej matki do ukochanego faceta
Jesteś super, naprawdę. Wiem, że gdyby było trzeba, gołymi rękami obroniłbyś mnie i nasze dziecko przed tygrysem (nawet szablozębnym), ale… No cóż, prośby, które do Ciebie mam, są trochę bardziej przyziemne.
Podobno mężczyźni kochają zołzy. Serio? Naprawdę chcesz mieć u boku zrzędzącą i przewracającą oczami babę z wiecznym fochem? Uwierz mi na słowo: nie chcesz. Dlatego proszę, przeczytaj ten list. Napisałam go (tak jak lubisz: w punktach!), bo wiem, że na hasło "musimy pogadać" robi ci się zimno, gorąco, a potem znów zimno. No to jedziemy: 1. Pomóż mi nie być jędzą To w sumie proste, wiesz? Żeby nie być nią, muszę być w stanie porozumieć się z Tobą bez zrzędzenia, od czasu do czasu odpocząć i naładować akumulator. Muszę mieć chwilę, by zadbać trochę o siebie, a nie tylko o innych. 2. Uwierz amerykańskim naukowcom Jak wiadomo zbadali już wszystko wzdłuż i wszerz (i to trzy razy). Zajęli się także parami, które – tak samo jak podobno my – po partnersku dzielą się obowiązkami (a w każdym razie tak im się wydaje). Okazało się, że owszem: taki układ działa, ale tylko do przyjścia na świat dziecka. Potem kobietom przybywa średnio 21 godzin pracy tygodniowo, a facetom jedynie 13. To aż 8 godzin różnicy! Nie muszę widzieć raportu z tych badań na własne oczy, by wiedzieć, że to prawda. To właśnie dlatego wieczorem mówię, że boli mnie głowa (bo boli naprawdę - ze zmęczenia), dlatego lubię chodzić do dentysty (jeśli jest obsuwa, mogę chwilkę spokojnie posiedzieć w poczekalni i nikt niczego ode mnie nie chce), dlatego w sklepie bujam wózek z zakupami (robię to odruchowo, z przyzwyczajenia). 3. Zmień płytę Ja też lubię piosenkę "Przewróciło się? Niech leży", ale ileż można żyć w rytmie starego kawałka? Sprawa jest prosta: Coś się rozlało? Wytrzyj. Upadło? Podnieś. Stopy przyklejają się do podłogi? Poszukaj mopa. I proszę: nie pytaj mnie, gdzie go znajdziesz. Dasz radę. View oEmbed on the source website 4. Nie czekaj na instrukcje z centrali Jeśli chcę, żebyś coś zrobił w domu, muszę ci to pokazać palcem, powiedzieć co i jak, 10 razy przypomnieć, sprawdzić, poprawić, a potem podziwiać Cię, bo przecież – ach i och! – tak świetnie Ci poszło. Wiesz co? To tak, jak bym zrobiła to sama. A właściwie gorzej, bo zajmuje więcej czasu. 5. Nie mów "zaraz", "później" ani "no przecież powiedziałem, że to zrobię" Z tym jest jak w starym dowcipie, w którym mąż mówi do żony "Skoro obiecałem, że naprawię kran, to naprawię i nie musisz mi o tym przypominać co pół roku!" No właśnie muszę. A nie chcę. 6. Nie wtykaj wszędzie swoich flag Wiem, że w naszym domu jest więcej moich rzeczy, tych wszystkich ramek, świeczuszek, durnostojek. Czy osaczają Cię tak bardzo, że musisz oznaczać terytorium, zostawiając gdzie popadnie ciuchy, kable, zużyte maszynki do golenia, nakrętki, śrubki, nakładki i Bóg jeden wie co jeszcze? Zbierając to wszystko po Tobie czuje się jakbym miała dwoje dzieci. Zabawki "starszaka" (czyli Twoje) podobają mi się mniej. 7. Bądź czujny jak świstak To prawda: robisz w domu mnóstwo rzeczy. Mocujesz kołki rozporowe. Naprawiasz gniazdka. Robisz backup albo code review (cokolwiek to znaczy). Czasem nawet wychodzisz z dzieckiem na spacer, rozczulając przy okazji wszystkie sąsiadki, które na twój widok ćwierkają "Ach, jaki z niego dobry tatuś", choć ja taszczę wózek ze schodów codziennie i jakoś nikt (włącznie ze mną) jakoś nie uważa, że robię coś szczególnego. Naprawdę doceniam Twój wysiłek, ale wybacz, to nie wszystko. Bo wiesz: w domu dzień w dzień trzeba myć sedes, wrzucać pranie do pralki, rozwieszać je, sprzątać porozrzucane zabawki, wyparzać smoczki, sprawdzać, czy w pomidorach nie założyły rodziny muszki-owocówki i robić tysiące innych, mało ekscytujących rzeczy… Serio muszę robić to wszystko sama? Dlaczego? Może to dziwne, ale ja też wolałabym obejrzeć House of Cards albo sprawdzić, co na Fejsie. 8. Walcz z potworami W kurzu, którego nie dostrzegasz, żyją roztocza – paskudne pajęczaki, które wyglądają jak monstra z innej planety: mają szczękoczułki, nagogłaszczki i mnóstwo wstrętnych odnóży, dzięki którym mogą łazić po naszym dziecku i po nas. Siedzą nieodkurzanych dywanach, na zasłonach, w pościeli. Czy walka z potworami nie jest aby męskim zadaniem? No sam zobacz: Fot. Fotolia 9. Zostań bohaterem w swoim domu... ...i daj mi się wyspać chociaż raz na jakiś czas. Nie przespałam całej nocy od… Zaraz, zaraz… Aaaa! Mniej więcej od 6 miesiąca ciąży (przy okazji: prześpij się kiedyś z arbuzem pod T-shirtem, to ciekawe doświadczenie). Dlatego proszę: ululaj dziecko do snu, wstań do niego w nocy, pobaw się nim, kiedy obudzi się przed 5 rano. To Ci się opłaci! Gdy jestem niewyspana i półżywa ze zmęczenia, łatwo się wściekam, a wiesz, co to oznacza… 10. Zajmij się dziedzicem Czyli własnym dzieckiem. Jest fajne! Jest Twoje! Już niedługo (naprawdę niedługo), będzie wolało kumpli od Ciebie. Korzystaj póki czas. I jeszcze jedno... Chcesz znów mieć w domu naprawdę fajną, uśmiechniętą, zadbaną kobietę, a nie skwaszoną, wiecznie zmęczoną kurę domową? Jest na to sposób: po prostu traktuj mnie jak kobietę. Taką, z którą można pogadać, bawić się i wspólnie pośmiać. I dla której warto ruszyć się z kanapy, by nie musiała robić wszystkiego sama. A poza tym jesteś fajnym facetem :) Całusy, Twoja żona. P.S. Oto LISTA GROŹNYCH SŁÓW, których używają kobiety. Być może już ją widziałeś, bo w różnych wersjach krąży po internecie od lat. Ale na wszelki wypadek… 1. DOBRZE. To wyraz, którego używają kobiety, by zakończyć kłótnię, a Ty powinieneś się zamknąć. 2. NIC. Cisza przed burzą. To "nic" zawsze oznacza coś i powinieneś być gotowy. Kłótnie zaczynające się od "nic" najczęściej kończą się słowem "dobrze". 3. PROSZĘ! ŚMIAŁO! To prowokacja, a nie pozwolenie,. Dobra rada: nie rób tego. 4. GŁOŚNE WESTCHNIENIE. To nie wyraz, ale niewerbalne stwierdzenie, często błędnie rozumiane przez mężczyzn. Oznacza, że ona sądzi, że jesteś idiotą i zastanawia się dlaczego traci swój czas kłócąc się z Tobą o nic (patrz pkt 2) 5. DZIĘKUJĘ. Nie zadawaj pytań i nie mdlej z wrażenia. Jeśli powie "Dziękuję bardzo" to jest to czysty sarkazm. 6. JAK CHCESZ. To alternatywny sposób, żeby powiedzieć Ci "Spadaj" 7. ZOSTAW, JA JUŻ TO ZROBIŁAM. Bardzo niebezpieczne stwierdzenie. Oznacza, że parę razu już Cię o coś prosiła, a i tak musiała zrobić to sama. Ty najczęściej zadajesz potem pytanie "Co się dzieje, kochanie?", a ona odpowiada "nic" (patrz punkt 2.) Przeczytaj także: Apel zmęczonej matki do męża - Nie oczekuję wiele. Doceń mnie
Po co dziecku ojciec? Wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński
Jeszcze nigdy w historii świata ojcowie nie byli tak blisko swoich dzieci. Tu i teraz odbywa się rewolucja! – mówi Jarek Żyliński, psycholog wychowawczy i autor warsztatów dla rodziców.
Jarek Żyliński jest psychologiem wychowawczym i psychoedukatorem, prowadzi warsztaty dla rodziców małych dzieci oraz zajęcia dla kilkulatków. Rozmawiamy z nim o roli ojca w rodzinie i o tym, po co właściwie dziecku jest tata: Mama, wiadomo: rodzi i karmi, a co takiego w życie dziecka wnosi tata? Czy niemowlę w ogóle zauważa go i rozpoznaje? To prawda, że na samym początku to matka jest dla dziecka najważniejsza. Nic w tym dziwnego: ona przecież tworzy więź z dzieckiem już w ciąży. Chociaż jest dużo czynności, które tata może wykonywać równie dobrze albo prawie tak dobrze jak mama, to jednak dla małego ssaka poczucie bezpieczeństwa opiera się, jakkolwiek by na to patrzeć, przede wszystkim na pokarmie – a tylko kobieta może karmić piersią. Zwykle też jest dużo lepsza od swojego męża w komunikacji niewerbalnej, dużo przyjemniejsza w dotyku dla dziecka. Te wszystkie rzeczy składają się na wyjaśnienie, dlaczego niemowlę łatwiej i szybciej się do niej przywiązuje. Zadaniem ojca będzie więc w początkowym etapie życia dziecka głównie wspieranie kobiety w jej gigantycznym zadaniu opieki nad niemowlęciem. Ale to, co przypada ojcu, też jest bardzo ważną rolą w rodzinie. Czy to w takim razie znaczy, że tuż po porodzie ojciec nie jest potrzebny dziecku, tylko mamie? Nie, to byłoby trochę za proste. Ojciec, choć z jednej strony tuż po porodzie ma przede wszystkim wspierać kobietę, to jednocześnie musi być blisko dziecka. Musi budować cegiełka po cegiełce więź z niemowlęciem, bo inaczej, gdy już przyjdzie jego kolej, to będzie jakby z kosmosu. Poza tym nie można powiedzieć, że tata, który wspiera mamę po porodzie, nie robi wtedy nic dla dziecka. Przeciwnie, zapewniając wsparcie matce, dba także o niemowlę. W jaki sposób to działa? Kiedy matka – która, przypomnijmy, jest dla małego dziecka opoką bezpieczeństwa – znajduje się w sytuacji stresu, to jej nerwy z automatu przenoszą się na niemowlę. Rolą ojca jest to, aby te sytuacje stresu eliminować albo minimalizować. Zresztą skoro już o tym mowa: nie tylko niemowlęta wyczuwają emocje rodziców. Dziecko w każdym wieku wyczuwa szóstym zmysłem, jeśli coś złego dzieje się w relacji między jego rodzicami. Widać to np. u kilkulatków. W momencie, kiedy w domu zaczynają się sytuacje rozwodowe, to kilkulatek np. nagle zaczyna się strasznie buntować przeciw pozostawaniu w przedszkolu. Bardzo mocno potrzebuje wtedy być w domu, bo czuje, że dzieje się tam coś bardzo ważnego. Kiedy ojciec mocniej wkracza w życie malucha? Mniej więcej od końca 1. roku życia dziecka, kiedy ono uczy się samodzielności, zaczyna podejmować wyzwania i siłą rzeczy spotyka się z porażkami. Wstaje, upada, uderza się w nosek, nie może poradzić sobie z wchodzeniem na łóżko. Wtedy ojciec ma za zadanie nie tylko zachęcać malucha do kolejnych prób, ale też jest po to, aby czasem powiedzieć mamie: „Poczekaj. Nie biegnij od razu do niego. Daj mu szansę, żeby samo się podniosło. Nie musisz tak cały czas krążyć nad nim jak helikopter”. Czasem jednak mam wrażenie, że dzisiaj to ojcowie są częściej nadopiekuńczy niż mamy. Rzeczywiście polscy, a nawet ogólniej słowiańscy rodzice są bardzo opiekuńczy. Jak się patrzy na zachód czy na północ od Polski, to tam dzieci mają dużo więcej niż u nas takiego fajnego rozwojowego luzu. Ale wracając do naszego tematu, nie mogę się z tobą zgodzić, że to ojcowie są częściej nadopiekuńczy niż mamy. To jednak mężczyzna od dzieciństwa jest uczony, że emocje to nie jest koniec świata. On widzi, że dziecko płacze, dostrzega jego smutek, ale też jednocześnie widzi, że maluch przez swoje porażki uczy się świata.[CMS_PAGE_BREAK] Na wspieraniu samodzielności rocznego i starszego malucha rola taty chyba się nie kończy? Kolejny przełom następuje mniej więcej w 3.roku życia, kiedy u dziecka budzi się świadomość płci. Wtedy już nikt, ale to naprawdę nikt nie jest w stanie ojca zastąpić. Trzy- czy czterolatek bardzo potrzebuje męskiego towarzystwa. Widzę to nieraz, gdy wchodzę na jakieś zajęcia do przedszkola. Wtedy choćby wychowawczyni bardzo się starała zwrócić uwagę dzieci na siebie, to i tak ja już na starcie jestem na lepszej pozycji. Nie muszę nic robić: siadam i dzieci mnie oblegają. Co na przedszkolnym etapie życia smyka tata powinien robić? Przede wszystkim pokazywać dziecku, kim jest mężczyzna. Inicjować zabawy siłowe – wszelkiego rodzaju turlanie, siłowanie się, tarmoszenie. Takie zabawy są bardzo pożyteczne, bo poprzez nie dzieci mogą wyrzucić z siebie trochę złości albo nadmiar energii. Kobiety zwykle takich zabaw nie lubią, tymczasem mężczyźni z racji ewolucji mają w sobie potrzebę walki i rywalizacji. A poza zabawami siłowymi? Ojciec jest ważny dla kilkulatka głównie z tego względu, że to od niego dziecko uczy się, jak zachowuje się mężczyzna w różnego typu sytuacjach życiowych. Co robi, gdy się boi, złości albo smuci. To może pokazać tylko tata – nie dziadek, nie wujek – bo to tata jest najbliżej dziecka. I tutaj na ojców czeka silna i groźna pokusa: zbudowania swojego obrazu jako herosa, który niczego w życiu się nie boi, nigdy nie płacze, nawet szef mu nie podskoczy… Co takiego w tym groźnego? Jeżeli ojciec pozwoli, by dziecko uważało go za bohatera, to za kilka lat może mieć problem. Bo gdy ono zacznie dorastać i zauważy, że ojciec herosem jednak nie jest, to ten pomnik, jaki zbudowało w myślach, może runąć z wielkim hukiem. Szczególnie synowie mają potem naprawdę duży bałagan w postrzeganiu kim ojciec jest, a kim nie. Zresztą zgrywanie bohatera w ogóle nie jest ojcu potrzebne, kilkulatek i tak będzie niesamowicie go gloryfikował. W przedszkolach słychać, jak maluchy się przechwalają: „A mój tata to, a mój tata tamto”. Przez lata utarło się, że ojciec jest ważny zwłaszcza dla synów, tymczasem obecnie coraz więcej mówi się o jego ogromnej roli w wychowaniu córki. Ojciec jest niezbędny w kształtowaniu się u dziewczynki poczucia pewności siebie. Córka przegląda się w oczach ojca, szuka w nich potwierdzenia swojej wartości. Jego obecność i akceptacja jest dla niej szczególnie ważna w okresie jej dorastania. Poza tym zarówno syn jak i córka przyglądają się relacji między mamą a tatą. To jedyna tak dobrze dla dziecka dostępna relacja między kobietą a mężczyzną: gdzie maluch widzi wszystko, bez cenzury. Nie mówię tu o seksualności bez cenzury, ale o emocjonalności bez cenzury. Maluch widzi jak na dłoni, w jaki sposób rodzice się kłócą, jak się godzą albo jak okazują sobie miłość w codziennym życiu. Jeżeli relacja małżeńska będzie polegała tylko na zaspokajaniu potrzeb dziecka, to ono też to zauważy i się tego nauczy. Relacje małżeńskie zmieniają się już w ciąży. Często już wtedy przyszli rodzice zaczynają się koncentrować tylko na dziecku. Tymczasem, tak jak mówiłem już wcześniej, zadaniem mężczyzny jest przede wszystkim wspierać kobietę w ciąży. Ale my to bardzo lubimy robić! Mamy wtedy szansę stanąć na wysokości zadania, wreszcie poczuć się naprawdę potrzebni. A co, jeśli mężczyznę ta odpowiedzialność przygniecie? Na początku ciąży może tak być. Ale w równym stopniu dotyczy to kobiety. Ciąża to czas, kiedy oboje są strasznie bezradni. I tutaj też nie ma co zgrywać herosów. Jeśli się boimy, to nie ukrywajmy tego. Co w takim razie on powinien jej wtedy powiedzieć? Prawdę. Na przykład: „Jest mi na razie trudno z tą ciążą. Chciałbym się nią cieszyć, będę dążył do tej radości, ale potrzebuję czasu”. Paradoksalnie ta trudna szczerość może ułatwić całą sytuację.[CMS_PAGE_BREAK] Wszystkie marzymy, że gdy już pokażemy mężowi test, to on się wtedy rozpłacze z radości… Ale radość z dziecka to jest proces! Lęk na samym początku jest jak najbardziej naturalny. Nie oczekujmy wszystkiego od razu. Ojcowie naprawdę w naszych czasach nie mają łatwo – muszą trochę po omacku szukać swoich ścieżek w ojcostwie. Pierwszy raz w historii świata są tak blisko swoich dzieci. To jest ogromna rewolucja. Myślę, że nasi pradziadkowie nigdy by nie uwierzyli, gdyby im ktoś powiedział, że za sto lat ojcowie będą przewijać, kąpać, chodzić na urlop ojcowski. Skąd te zmiany? Na pewno wynikają m.in. z przemian technologicznych. I z wojen. Mężczyźni chodzili na wojny, a kobiety musiały zacząć zarabiać, radzić sobie. I potem, gdy już ten mężczyzna cało i zdrowo wrócił, to musiał znaleźć sobie nowe miejsce w rodzinie. Skoro kobieta nieco weszła w jego rolę, to u niego nastąpiło przesunięcie w stronę kobiecych ról. I to chyba bardzo dobrze, że tak się stało? I tak, i nie. Tak – bo mężczyźni mogą dużo fajnych rzeczy porobić przy dzieciach i poza tym mogą razem z kobietą uzupełniać się w rodzinie. A nie – bo pojawiło się dużo niezdrowych presji, kto i jak powinien się zachowywać. Chociażby takie: kobieta powinna wrócić jak najszybciej do pracy. Mężczyzna powinien być przy porodzie. Nie: „powinni”. Jeśli chcą, to w naszych czasach mogą, i to jest fajne. Ale to nie jest obowiązek. Wykorzystujmy możliwości, jakie daje nam świat, ale nie na siłę: sami spokojnie szukajmy swoich puzzli, aby nam i naszym bliskim było dobrze. Jestem zwolennikiem tego, aby ludzie mieli wybór, ale jednocześnie wielkim przeciwnikiem presji czy przymusu. Są kraje, np. Szwecja, gdzie ojcowie nie zastanawiają się nad tym, czy „być albo nie być” przy porodzie, bo to dla nich jest oczywiste. Nie pamiętają już, że kiedyś i u nich było inaczej. I na tych przykładach widać moc nabywania ról społecznych. Widać, że potrafimy się zmieniać. Powiedzmy jednak sobie jasno, że kobieta, oprócz nabytej roli społecznej, ma jeszcze predyspozycje biologiczne do budowania więzi z dzieckiem. My, mężczyźni, mamy mózgi wyżłobione przez testosteron prenatalny, który robi swoje, jeżeli np. chodzi o kwestię dominacji, rywalizacji… Nie mamy aż takiego potencjału opiekuńczego co kobiety, choć to nie znaczy, że się nie nadajemy do opieki nad dzieckiem. Nadajemy, ale przychodzi nam to trudniej. Kobieta ma inną bazę i mężczyzna ma inną bazę. Obydwoje mogą nabywać nowych umiejętności i mogą nabyć ich bardzo dużo, ale ojciec nigdy nie będzie lepszą matką, a kobieta nigdy nie będzie lepszym ojcem dla dziecka. Zawsze się zastanawiam, czy naprawdę rodzice powinni trzymać wspólny front wobec dziecka. Znowu: i tak, i nie. Nie ma niczego złego w takiej umowie: „Jeżeli dziecko idzie z tatą na plac zabaw, to może chodzić po drabinkach, bo tata się nie boi. Ale jak z mamą – to nie, bo mama się boi”. Jasny podział. To jest taka sytuacja, że wychodzi nasza zadaniowość: jeden rodzic radzi sobie z takimi zadaniami, drugi z innymi. Jeden może się koszmarnie nudzić, czytając bajki, drugi może to lubić. Jest jednak ważne, aby podstawowe zasady były niezmienne. Czekolada tylko w niedzielę? Na przykład czekolada w niedzielę. Albo oglądanie bajek po kolacji. Nie ma niczego złego, jeśli ojciec powie: „Z mamą mieliśmy tutaj spór, ale w końcu wspólnie ustaliliśmy, że będzie tak i tak”. Nie ma problemu w tym, że rodzice mają inne poglądy. Ale zasady ustalają wspólnie. Jarek Żyliński o wychowaniu i edukacji dzieci mówi też w swojej audycji w Radiu Bajka i pisze na blogu: jarekzylinski.blox.pl.
Jak zaangażować tatę do opieki nad dzieckiem
Co zrobić, gdy tata nie odnajduje się w nowej roli? – Przyzwyczaił się do kąpania synka, jednak już się z nim nie bawi, nie zwraca uwagi, czy jest głodny – pisze nasza czytelniczka. Odpowiada psycholożka Julita Wojciechowska.
Choć synek ma już dwa lata, mój mąż nie umie odnaleźć się w roli taty. Gdy wraca do domu, robi tylko to, o co go poproszę, poza tym woli zajmować się swoimi sprawami. Przyzwyczaił się do kąpania synka, jednak już się z nim nie bawi, itd. Czasem zabierze go na basen lub na przejażdżkę w przyczepce rowerowej, ale to przecież nie jest zajmowanie się dzieckiem. Jak to zmienić? Już mi się znudziło to ciągłe przypominanie. Agnieszka Rozumiem, że najbardziej zależałoby pani na tym, aby mąż wykazywał więcej inicjatywy w opiece nad dzieckiem, bo ma pani wrażenie, że to, co robi, to zwykle jedynie wynik pani próśb. Powstaje oczywiście pytanie, dlaczego tak się dzieje. Inicjatywa własna zwykle zamiera, kiedy nie jest podtrzymywana nagrodami albo pochwałami oraz kiedy spotka się np. z krytyką. Akceptacja czy krytyka? Proszę zastanowić się, jak wyglądają Pani reakcje na to, co mąż chce robić z synkiem? Może jednak (w dobrej wierze) wciąż zwraca mu pani uwagę (za dużo czegoś, za mało czegoś) i mąż zaczął liczyć tylko na pani wyraźne wskazówki, co, jak i kiedy. Mógł też zwątpić w swoją intuicję i przestać z niej korzystać w relacji z dzieckiem: nie domyśla się, nie wyprzedza faktów (czy dziecko głodne itd.). Wynikać to może także z przekonania pani męża o tym, że dzieckiem powinna się zajmować głównie pani, a on może jedynie być „kołem ratunkowym”. Przede wszystkim rozmowa W takich sytuacjach warto porozmawiać o tym, jak sobie wyobrażacie siebie w tych domowych rolach. Badania wskazują, że ojcowie podejmują większą opiekę nad dziećmi, gdy osiągną one taki wiek, że są już w pełni sprawne komunikacyjnie, nabierają zainteresowań, pasji (więc czas taty pewnie przed pani mężem). Warto jednak omówić pani wątpliwości w szczerej rozmowie wprost, opierając się na faktach i unikając pouczeń oraz ewentualnych pretensji. ZOBACZ TEŻ: Macierzyństwo: – zyskasz tak wiele, a stracisz siebie Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu