"Nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa" – żadna mama nie przyzna się do takich myśli
"Pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość" – wyznaje mama, która po 10 latach odważyła się powiedzieć całą prawdę o macierzyństwie. Bez udawania, bez strachu, bez kolorowej otoczki.
To wyznanie jest smutne, przerażające, ale przede wszystkim szczere. Nie każda kobieta zdobyłaby się na odwagę, żeby coś takiego wyznać – autorka tego listu (nie podała imienia i nazwiska) czekała 10 lat, by podzielić się swoimi uczuciami i myślami po narodzinach dziecka. Przeczytajcie – ten tekst chwyta za serce i pokazuje, że macierzyństwo to nie to, co widzimy w filmach czy w reklamach. "Popełniłam błąd" – szczere wyznanie o początkach macierzyństwa "Pierwszy rok po narodzinach mojego syna był niesamowicie trudny. Właściwie, "trudny" to spore niedomówienie: to było piekło. To, co myślałam o sobie, o moim życiu, o moim dziecku, były tak okropne, że trzymałam to dla siebie przez 10 lat. Nie byłam w stanie wyznać tego nikomu, nawet mężowi czy terapeucie. Właściwie, nie byłam w stanie tego zrobić aż do wczorajszej nocy. Gdy rozmawiałam z żoną mojego brata, wyznałam jej wszystko, te wszystkie pełne nienawiści myśli sprzed wielu lat. Wydaje mi się, że w pewnym momencie musisz dać upust emocjom, zwłaszcza wtedy, gdy ta popaprana prawda może pomóc komuś poczuć się odrobinę lepiej. Choć w życiu chciałam tylko jednego, bycia mamą, po narodzinach mojego pierwszego syna, żałowałam tego z całego serca – dosłownie w każdej sekundzie, każdego dnia. Marzyłam o tym, żeby go zapakować i wepchnąć do macicy na trochę. Chciałam mojego starego życia. Ciągle myślałam: zrobiłam potworny błąd, chcę to cofnąć, nie chcę tego, nie chcę nic z tych rzeczy, nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa, nienawidzę ciebie. Nie zrozumcie mnie źle, nigdy nie chciałam skrzywdzić mojego dziecka i nie wyobrażałam sobie, że to robię, ale był czas, kiedy myślałam, że jeśli stanie się najgorsze – jeśli wejdę do pokoju, a on nie będzie oddychał – przeżyję to. Nic mi nie będzie. Wrócę do poprzedniego życia. Każdy rodzic ma swoje największe obawy. Dla wieku młodych rodziców, te najgorsze obawy dotyczą choroby czy nagłej śmierci dziecka. Dla mnie, moją najgorszą obawą było to, że utknę w życiu, którego wcale nie chcę, że popełniłam największy błąd. Moim najgorszym strachem było to, że ciemność moich własnych myśli obnaży, jaką matką jestem, ze te czarne myśli oznaczają, że nie kocham swojego dziecka. Jaka matka myśli coś takiego i jest to dla niej zupełnie normalne? Jaka matka marzy, żeby nie być matką? Jaki rodzic ma myśli pełne nienawiści w stosunku do własnego dziecka? Dopiero teraz wiem, że te wszystkie okropne myśli wynikały z braku snu, małego piekiełka po porodzie, depresji poporodowej. Dopiero teraz rozumiem, że te paskudne myśli nie sprawiają, że ktoś jest złą matką. Jestem w stanie wytłumaczyć sobie samej, że pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość. (...) Może przez moją szczerość o tych brzydkich myślach i ciemnych miejscach, możemy zmienić wizję macierzyństwa – od tej pięknej, wymuskanej wersji do tej brzydkiej, prawdziwej. Tak naprawdę, nasze niemiłe czy nawet nienawistne myśli nie mają znaczenia, bo miłość to coś więcej niż uczucie czy myśl. To działanie, to sposób troszczenia się, gdzieś pomiędzy dobrym a złym." Macierzyństwo nie jest łatwe Choć większość mam nie ma takich myśli, są też takie, dla których pierwsze miesiące macierzyństwo to piekło. Zgadzam się z autorką tekstu – nie można nazywać kogoś złą matką przez jego złe myśli. Najważniejsze, by przestać pokazywać wyidealizowany obraz macierzyństwa i zachęcać mamy do mówienia o baby bluesie czy depresji poporodowej. Żadna mama nie powinna czuć się złą matką! Jesteście w stanie zrozumieć mamę, która ma takie myśli? A może znacie kogoś, kto też cierpiał na depresję poporodową? Czytaj także: Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
"Jak mam być dobrą matką, stale żyjąc pod presją?" – też to znasz!
Mamy żyją pod ciągłą presją. Dom musi być zawsze czysty, dzieci muszą być we wszystkim pierwsze. Gdzie zniknęła radość z bycia mamą? Przeczytaj szczery wpis znanej blogerki!
Constance Hall to blogerka, która podbiła serca tysięcy mam na całym świecie. Kilka dni temu napisała na Facebooku post, który powinna przeczytać każda mama – w końcu tylko mamy zrozumieją presję bycia "mamą idealną", z którą muszą się zmagać każdego dnia. Mamy stale żyją pod presją "Co się stanie, kiedy nałożymy na matki zbyt dużą presję? Po narodzinach mojego pierwszego dziecka zapytałam mojego taty, jak nasza opiekunka dawała sobie radę z jedenaściorgiem dzieci. Odpowiedział mi, że nie odczuwała nawet w połowie tak dużej presji, jaką ja odczuwam teraz. Nie musiała chodzić do banku, nie robiła zakupów każdego dnia, nie spodziewała się miliona dolców zaraz po porodzie, nie odczuwała presji, by dzieci miały za sobą wszystkie kamienie milowe przed ukończeniem 3. tygodnia, by dom był zawsze czysty, by w kuchni stał wysokoobrotowy blender za kilka tysięcy. Po prostu spędzała czas z dziećmi i czerpała z tego radość. Jak my to mamy robić, z tą całą presją? Wiele z nas nie cieszy się w pełni czasem spędzonym z dziećmi, jesteśmy przy nich tylko w połowie, druga połowa żyje pod presją, by wszystko było idealne" – napisała na Facebooku Constance Hall. "Iść na siłownię, odpowiedzieć na maile, zapłacić rachunki, ugotować organiczny jarmuż, zblendować, zrobić z niego kotlety tak, by nikt nie wiedział, że to jarmuż, iść do lekarza... Pranie! Zatankować samochód... Zafarbować siwe włosy! Przygotować dzieciom drugie śniadanie, bo jeśli dasz im gotowca, zostaniesz osądzona. Tracimy czas, który mogłybyśmy poświęcić na bycie z naszymi dziećmi" – dodała. Trudno nie zgodzić się z Constance. Mamy żyją pod presją. Wymaga się od nich, by były doskonałe – by w tydzień wróciły do wagi sprzed ciąży, miały zawsze czysty dom, żeby karmiły dzieci wyłącznie ekologicznymi warzywami i owocami. Czegokolwiek by nie robiły i tak na końcu okazuje się, że nie są dość dobre. Constance ma racje – każda mama powinna na chwilę zapomnieć o obowiązkach i skupić się wyłącznie na dzieciach. Cieszyć się czasem spędzonym razem z nimi. O to przecież chodzi w macierzyństwie! Czytaj także: Tak wygląda ciało matki – bez Photoshopa, bez wstydu, bez ubrań Źródło: Facebook/Constance Hall
Macierzyństwo to prawdziwa szkoła przetrwania!
Jak być mamą i nie zwariować? To poradnik dla każdej z was!
Katharine Stahl, mama dwójki dzieci, napisała krótki poradnik "Jak przetrwać macierzyństwo". Katharine ma dla młodych mam tylko cztery rady, jednak bardzo trafione. Z której z nich zamierzacie skorzystać? Karm dzieci zdrowym jedzeniem, przynajmniej połowicznie Jeśli twoja rodzina zdrowo się odżywia, a maluchy nie znają smaku czipsów czy czekolady, zasługujesz na medal. Są jednak mamy, które nie podchodzą do zdrowego odżywiania aż tak restrykcyjnie. Według Kathrine najważniejszy jest umiar i zdrowy rozsądek. Jeśli jednego dnia twoje dziecko zje na śniadanie jajecznicę z ekologicznych jajek i grzankę z domowego chleba na zakwasie, kolejnego może zjeść kajzerkę z Nutellą. Nie powinnaś mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. Kładź dziecko spać wtedy, kiedy to konieczne Większość rodziców przyzna, że pora snu to najgorsza część dnia. Są maluchy, które zasypiają o 20 i przesypiają całą noc – ich rodzice to szczęściarze. Dla większości rodziców położenie dziecka do łóżka jest trudne, bo zbyt dużo od siebie wymagają i stawiają poprzeczkę zbyt wysoko. Katharine przyznaje, że w kwestii snu trzeba odpuścić i nie starać się aż tak bardzo. Powinna być ustalona godzina, o której dzieci powinny być w łóżkach, ale nie ma sensu denerwować się, krzyczeć czy wyrywać włosów z głowy, jeśli będzie inaczej. Dzieci zawsze są dobrze ubrane, chyba że zaczynają się gotować lub zamarzać Dzieci, zwłaszcza kilkulatki, mają specyficzne poczucie stylu, które nie każdej mamie odpowiada. Mamy lubią, kiedy ich maluchy wyglądają ślicznie – córeczki bawią się w spódniczkach tutu i czystych podkoszulkach, chłopcy noszą eleganckie koszule z krótkim rękawkiem i kaszkiety. To wszystko wygląda pięknie... na zdjęciach. Kiedy jest się mamą, trzeba się przyzwyczaić do dwóch różnych skarpetek, brudnej koszulki z Hello Kitty w zestawieniu z pomarańczowymi legginsami lub... brakiem jakichkolwiek spodni. To na szczęście mija. Telewizor poskramia bestię Młode mamy często czują się winne, kiedy ich dzieci zbyt długo oglądają bajki w telewizji. Niestety, telewizor często jest jedynym sposobem, żeby przykuć uwagę dziecka i mieć chwilę dla siebie (żeby posprzątać, zrobić pranie, ugotować obiad, zrobić drugie pranie...). Katharine przyznaje, że miała ogromne wyrzuty sumienia, kiedy zorientowała się, że jej 3-letnia córka zna wszystkie imiona bohaterów bajek, które ogląda. Wyrzuty sumienia były mniejsze, kiedy uświadomiła sobie, że dzieci mogą oglądać telewizję, pod warunkiem, że ona, jako ich mama, nadzoruje programy i bajki, które oglądają. Musicie przyznać, że włączenie telewizora jest czasem jedynym sposobem na uspokojenie dziecka... Co sądzicie o radach Katahrine? Skorzystacie z nich? Czytaj także: Ile czasu może spędzać dziecko przed ekranem telewizora? źródło: Popsugar
"Cześć, Mamo. Jak się czujesz?" – list, który powinna przeczytać każda mama
"Powiesz, że czujesz się dobrze, ale wiem, że tak nie jest. Widzę to. To nic. Ja też nie czuję się dobrze".
Każda mama ma chwile zwątpienia. Każda mama opada czasem z sił, chce rzucić talerzem albo rozpłakać się w poduszkę. Ten list, napisany przez inną mamę, jest wszystkim, czego potrzebuje w takim momencie. "Do Mamy na skraju załamania nerwowego" "Cześć, Mamo. Jak się czujesz? Wiesz, jak się naprawdę czujesz? Powiesz, że dobrze, ale wiem, że tak nie jest. Widzę to. To nic. Ja też nie czuję się dobrze. Prawda jest taka, że nie znam mam, które czują się dobrze. Co więcej, powinniśmy wymazać słowo dobrze z naszych słowników. Przez większość dni jesteśmy tak bardzo ponad tym. Macierzyństwo to połączenie skrajności. Najwyższe szczyty i najniższe niziny. Ogromna radość i szalona frustracja. Miłość, która uskrzydla i zmęczenie, które powala. [...] Zobacz także: Apel zmęczonej matki do męża: doceń mnie! Proszę, wysłuchaj mnie uważnie, Mamo. Byłam tam, gdzie ty jesteś teraz. Płakałam, kiedy moje dziecko płakało, śpiąca i bezużyteczna. Gapiłam się w okno w zawalonym zabawkami pokoju i zastanawiałam się, jak ten bałagan stał się moim życiem. Czułam, jak moje nerwy się strzępią – naprawdę, fizycznie strzępią – i zastanawiałam się, czy mogę rzeczywiście się złamać. Musiałam walczyć z chęcią przekroczenia progu drzwi i odejścia daleko, daleko stąd. Macierzyństwo jest wspaniałe i magiczne, paskudne i trudne. Jednak co zrobić, jeśli czujesz tylko ten trud, żadnej magii i żadnego cudu? To czas, żeby wziąć chwilę przerwy. Masz prawo czuć się zużyta, bo właśnie taka w tej chwili jesteś. [...] Niezależnie od tego, co czujesz, nie wierz w to, że te uczucia powinny trwać wiecznie, bo takie jest macierzyństwo. Czasami jest do bani. Czasami jest wykańczające. To uniwersalne prawdy. Jednak jeśli czujesz, że stoisz na skraju przepaści i patrzysz w dół, to znak, żeby zatrzymać się i spojrzeć za siebie. Wiem, że to trudne, ale zdziwisz się, jak taka mała odskocznia zmieni całe twoje spojrzenie na macierzyństwo. Największą trudnością jest porzucić wiarę w to, że dobre mamy nie potrzebują przerw. Przerwy ochronią cię przed złamaniem. Dobre mamy mają pewność, że mamy ich dzieci są objęte opieką. Naładuj się, Mamo, dla swoich dzieci, ale też dla siebie. To sprawi, że będziesz lepszą, szczęśliwszą i bardziej oddaną mamą, gwarantuję ci to". Zgadzacie się z tymi słowami? Czytaj także: "Macierzyństwo to jakiś chory żart!" źródło: Annie Reneau, scarymommy.com
Apel mamy: "Zrobiłam tę jedną rzecz i stałam się lepszą matką"
Powinna to zrobić każda mama. To jedyny sposób, żeby wychować szczęśliwe dziecko.
Bycie mamą nie jest łatwe "Bycie rodzicem jest trudne. Nieważne, jak będziesz przygotowana, ile przeczytasz książek, ile razy doświadczysz porodu i tego wszystkiego. To trudniejsze, niż możesz sobie wyobrazić. Wszyscy chcemy być lepszymi rodzicami, ale jesteśmy przy tym dla siebie bardzo surowi. Co więcej, mamy wobec siebie chore, niemożliwe do zrealizowania wymagania. Karcimy się, kiedy nam się nie uda. Dlatego też chcę podzielić się z wami sekretem. Jest jedna, mała rzecz, którą zrobiłam dla siebie, żeby być lepszym rodzicem. Wy też powinnyście to zrobić... Wybaczyłam sobie" – napisała Steph Montgomery, mama 4 dzieci. Żadna mama nie jest idealna Steph wymienia wszystkie rzeczy, przez które czuła się złą, bezwartościową matką. Miała problemy z laktacją i nie mogła karmić piersią. Gdy jej małżeństwo się rozpadło, poczuła, że zawiodła swoje dzieci. Gdy była w drugiej ciąży, kilka tygodni przed porodem lekarze zadecydowali o konieczności przeprowadzenia cesarskiego cięcia. Poczuła, że jest złą matką dla swojego dziecka, jeszcze zanim się urodziło. Gdy związała się z mężczyzną z dziećmi i została macochą, poczucie winy wzrosło. Doświadczenia, które opisuje Steph, dotyczą wielu mam. Z pewnością wśród was są mamy, które czują się gorsze, bo miały cesarkę lub nie mogły karmić piersią. Są też takie, które zaprowadziły do przedszkola zakatarzone dziecko albo zaszczepiły malca, a teraz mają wątpliwości, czy to była słuszna decyzja. Posłuchajcie rady Steph. To najlepsze, co można zrobić, żeby stać się lepszym rodzicem. Wybaczcie sobie. Tylko wtedy dacie swoim dzieciom 101% siebie i swojej miłości. Posłuchacie tej rady? Czytaj także: Ty tez czasem jesteś najgorszym rodzicem świata źródło: romper.com
Co ludzie powiedzą, czyli czego nie wypada matce?
"Nie dość, że matce wcale nie wypada mniej niż nie-matce, to jeszcze należy się od życia zdecydowanie więcej" – zgadzacie się z tym stwierdzeniem? My tak!
I wydaje Ci się, że już się w to wszystko wkręciłaś, że już czujesz o co chodzi, że odnajdujesz się w tej nowej rzeczywistości wyśmienicie i nawet powoli zaczynasz znajdować czas na to, czego przez ostatnich kilka lat Ci brakowało, aż tu nagle ktoś Ci rzuca w twarz z przekąsem: "Ale myślisz, że TOBIE to wypada?" Nosz kuź*a TOBIE WPADA, czujesz to? – pisze w swoim najnowszym wpisie Malwina Bakalarz, współautorka bloga Bakusiowo. No właśnie, Droga Mamo. Czujesz to? Mamie też wypada Malwina, mama Matiego, przypomina to, o czym wiele kobiet zapomina: bycie mamą nie oznacza, że trzeba z czegoś rezygnować. Czego nie wypada mamie? Palić, pić i... myśleć o sobie. Każdy wie, że używki są tylko dla bezdzietnych. Mama, która pali papierosy albo raz na jakiś czas wypije lampkę wina, nigdy nie powinna zakładać rodziny! Czy naprawdę...? Drogie Mamy, o ile nie karmicie piersią, nie palicie papierosów przy dziecku i nie upijacie się do nieprzytomności, możecie sobie pozwolić na małe przyjemności. Nie myślcie, że nie wypada wam czegoś robić, bo jesteście mamami! Mama też człowiek, chociaż niektórzy mają co do tego wątpliwości. Każda mama myśli o swoim dziecku, ale nie powinna zapominać o sobie. Jeśli po całym tygodniu z dziećmi masz ochotę wyjść z koleżankami do restauracji, zrób to. Jeśli pokłóciłaś się z mężem i chcesz odreagować papierosem, nie myśl, że nie powinnaś tego robić tylko dlatego, że jesteś mamą. O tym, że używki szkodzą zdrowiu, nie musimy przypominać – alkohol i papierosy szkodzą każdemu z nas, jednak każdy bierze odpowiedzialność za swoje czyny. Żadna mama nie powinna rezygnować z czegoś, tylko dlatego, że "nie wypada" i "co ludzie powiedzą". Czego jeszcze nie możesz robić, kiedy jesteś mamą? (choć tak naprawdę możesz, być może nawet powinnaś!) Nie możesz dobrze wyglądać. Ubrania bez śladów dziecięcego jedzenia, tusz do rzęs i rozświetlacz, ładne (choć niekoniecznie wygodne) buty schowaj głęboko w szafie, oddaj komuś albo spal. Jesteś mamą, powinnaś chodzić w poplamionym dresie z resztką kaszki we włosach. Nie możesz mieć przyjaciółek. Jesteś mamą, cały swój wolny czas powinnaś poświęcać rodzinie. Twoje przyjaciółki odciągają cię od obowiązków i mieszają ci w głowie. Nie możesz tańczyć do białego rana... Trzy tańce z wujkiem na weselu kuzynki powinny ci wystarczyć. Niech nie przyjdzie ci do głowy wyjście na imprezę, żeby potańczyć (nie daj Boże, będzie tam alkohol!). ...Ani biegać boso po trawie. Twoje dzieci mogą, bo są dziećmi. Ty już jesteś dorosła, co więcej, jesteś mamą. Nie wypada, żeby dorosła kobieta zachowywała się jak dziecko. Nie możesz przeklinać. Kiedy zostajesz mamą, twoje słownictwo się zmienia. W momentach, w których najbardziej brakuje ci słów i masz ochotę rzucić soczystym przekleństwem, powinnaś policzyć do 10. To podobno działa. Nie możesz spędzać czasu bez dziecka. Sama, z mężem, z mamą, z koleżanką? Nie ma problemu, pod warunkiem, że weźmiesz ze sobą dziecko. Ono jest całym twoim światem, pamiętasz? Bez dziecka nie ma życia. ;) Wkurzają was te wszystkie dobre rady, co powinnyście robić, a o czym już dawno powinnyście zapomnieć? Czekamy na wasze komentarze! Czytaj także: Macierzyństwo: tak wiele zyskujesz, ale tracisz siebie
Tak wygląda ciało matki – bez Photoshopa, bez wstydu, bez ubrań
To zdjęcie powinna zobaczyć każda mama! Nieważne, jak wyglądasz – weź przykład z tej mamy i ciesz się życiem!
Constance Hall to jedna z najbardziej rozpoznawalnych blogerek prentingowych na świecie. Nic dziwnego – jako mama 4 dzieci, od dawna udowadnia nam, że macierzyństwo jest całkowicie zakręcone, a mama może być spełnioną kobietą, która fantastycznie się czuje we własnym ciele. Na swoim facebookowym profilu (który ma już ponad milion polubień!) Constance zamieściła zdjęcie, które po raz kolejny pokazuje tysiącom młodych mam, że ciało matki nie musi być doskonale, żeby było piękne. To zdjęcie zostało polubione ponad 34 tysiące razy, pojawiło się pod nim prawie 2 tysiące komentarzy. Mamy, zainspirowane zdjęciem Constance, publikują własne zdjęcia. "To zbyt prawdziwe... Wszystkie ciała są piękne... Uczmy młodych szacunku i miłości do siebie, nie pragnienia ciała, które wygląda jak lalka" – napisała jedna z czytelniczek. Jeśli wstydzicie się tego, jak wyglądacie, weźcie przykład z Constance – nie trzeba mieć figury modelki, żeby być szczęśliwą i czuć się dobrze we własnym ciele! Czytaj także: Tak wyglądają mamy, czyli... "Macierzyństwo bez Photoshopa"
"Zostawiłam noworodka w domu pod opieką taty i... dobrze mi z tym!"
Młoda mama zostawiła 11-dniowego synka pod opieką taty i... poszła do kina. Co na to inne mamy?
Jedna z użytkowniczek portalu MumsNet zadała pytanie, które szybko podzieliło mamy na 2 grupy. Pierwsza z nich nie wyobraża sobie zostawienia noworodka samego z tatą lub opiekunką na dłużej niż godzinę, druga nie widzi nic złego w tym, że młoda mama potrzebuje chwili przerwy i bez wyrzutów sumienia wychodzi z domu. Przeczytajcie post: Czy to dziwne, że wyszłam z domu bez dziecka? "Mam Ukochaną Córkę, która wkrótce skończy 5 lat i Ukochanego Synka, który ma 11 dni. Dziś rano poszłam z Ukochaną Córką i znajomymi do kina, nie było nas 3 godziny. Ukochany Syn został w domu z Ukochanym Mężem, Syn jest karmiony mieszanką. Muszę szczerze przyznać, że przez te kilka godzin nie myślałam o Synku i Mężu. Cudownie było spędzić czas z Córką. Czytałam wypowiedzi innych mam o zostawianiu dzieci, większość z nich przyznała, że nie wyobraża sobie zostawienia noworodka na dłużej niż godzinę. Zastanawiam się teraz, czy to dziwne, że byłam szczęśliwa, że mogę wyjść z domu?". Już wiecie, do której grupy należycie? Każda mama ma prawo do chwili dla siebie! W ciągu kilku dni pod pytaniem pojawiło się ponad 100 odpowiedzi. Każda z komentujących mam prezentowała zupełnie inny punkt widzenia. Według większości nie ma nic złego w zostawieniu dziecka pod opieką taty, wręcz przeciwnie, młoda mama ma prawo spędzić czas z drugim dzieckiem i nie powinna mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. Mimo wszystko to trochę niepokojące, jeśli przez kilka godzin ani razu nie pomyślała o synku. Przeczytajcie niektóre z komentarzy: "To nie jest dziwne. Nie kochasz swojego dziecka mniej, po prostu miło spędziłaś czas z innym dzieckiem". "Dla mnie to dziwne, ale w taki sposób, że muszę się mocno starać, żeby to sobie wyobrazić, bo mam zupełnie inną sytuację niż ty. Nie w taki, że jesteś dziwadłem i złym rodzicem". "Karmię piersią, dlatego u mnie to wygląda inaczej – kiedy moje dzieci miały 11 dni, większość czasu spędzaliśmy na kontakcie skóra do skóry". "Według mnie to dość smutne, że nawet nie pomyślałaś o swoim 11-dniowym dziecku". "Każdy jest inny, dlatego to samo w sobie nie jest dziwne. Jeśli nie pomyślałaś o nim nawet przez chwilkę, to to trochę dziwaczne. Moja córka ma 2 lata i kiedy nie ma mnie przy niej, myślę o niej bardzo często". "Był ze swoim tatą, nie z przypadkową obcą osobą. Wiesz, że możesz mu ufać i cieszyłaś się czasem spędzonym z córką". "Krztusiłam się, żeby wyjść z domu bez bagażu. Zakupy w warzywniaku były wybawieniem". Mama mamie wilkiem? Pisaliśmy o żonie muzyka Johna Legenda i fali krytyki, z jaką się spotkała, gdy wyszła z mężem na kolację zaledwie tydzień po porodzie. Internautom nie spodobało się, że zamiast siedzieć w domu i karmić piersią, zostawiła dziecko i dobrze bawi się na randce. Nie musimy szukać aż tak daleko – w podobnej sytuacji była Karolina Malinowska. Gdy wyjechała na kilka dni bez dzieci, nazwano ją "egoistką". Być może odpowiedzi na pytanie tej mamy są sygnałem, że kobiety stają się dla siebie wsparciem i są dla siebie bardziej przychylne? Młode mamy potrzebują zrozumienia i akceptacji. Powinny wiedzieć, że nie ma nic złego w potrzebie odpoczynku i chwili dla siebie. Jeśli wyjdziesz do kina czy na kawę z koleżanką, nie staniesz się złą matką. Wręcz przeciwnie, będziesz mamą, która myśli także o sobie. Czytaj także: 6 wymówek, by nie mieć czasu dla siebie źródło: essentialbaby.com.au
Kobieto, odpuść sobie! Twoim największym krytykiem jesteś... Ty sama
Jesteśmy wobec siebie krytyczne, za dużo wymagamy i żyjemy w przekonaniu, że stać nas na więcej. Może warto zwolnić i... odpuścić?
W badaniu zleconym przez markę Activia wzięło udział ponad 16 tys. kobiet z 15 krajów, w tym z Polski. Niemal 90% kobiet zgodnie stwierdziło, że akceptacja siebie i wysoka samoocena są kluczem do szczęścia i spokoju. Niestety, niełatwo jest to osiągnąć. Jesteśmy wobec siebie zbyt krytyczne i same podcinamy sobie skrzydła... Jesteś wystarczająco dobra Bardzo często teoria i praktyka nie idą ze sobą w parze – chociaż wiemy, co nas uszczęśliwi, nie robimy nic, aby to szczęście osiągnąć. Doskonałym przykładem są mamy, które tak bardzo poświęcają się dzieciom i rodzinie, że zapominają o sobie. Wyniki badania Activia pokazują to, o czym wiemy, ale nie chcemy się do tego przyznać nawet przed sobą. Aż 69% ankietowanych kobiet przyznało, że presja, jaką same na siebie narzucają, utrudnia im normalne funkcjonowanie. Zastanówcie się – ile razy myślałyście, że choć się staracie i dajecie z siebie wszystko, wciąż nie jesteście dość dobre i powinnyście starać się bardziej? Zaufaj swojej intuicji 55% uczestniczek badania przyznało, że najczęściej one same podcinają sobie skrzydła. Samokrytyka i dążenie do (nieistniejącego!) ideału zniechęcają do działania, zamiast motywować. Przyznajcie, czy to nie wy jesteście dla siebie najbardziej surowymi krytykami? Ze wszystkich stron dochodzi do nas tyle sprzecznych bodźców, że łatwo się w tym wszystkim zagubić. Z jednej strony czytamy, jak szybko wrócić do wagi sprzed ciąży, z drugiej, że niezależnie od rozmiaru i ilości rozstępów, każda kobieta jest piękna i powinna się akceptować. Ile razy słyszałyście tak sprzeczne porady dotyczące tej samej kwestii, że cokolwiek robiłyście, zastanawiałyście się, czy inna opcja nie byłaby lepsza? Nie porównuj się do innych Badanie Activia pokazało nam, że od opinii innych bardziej zależy nam na samozadowoleniu i... w tym tkwi nasz problem. Jak mamy być zadowolone, skoro na każdym kroku porównujemy się do innych i myślimy, że mogłybyśmy być lepsze, szybsze, inne? Szczęście twojej rodziny zależy od twojego szczęścia. Twoje dzieci nie chcą matki-robota, chcą kochającą, troskliwą mamę, która zna swoją wartość i potrafi o siebie walczyć. Przestań porównywać się do innych i polegać na ich radach. Podążaj za swoją intuicją i rób to, co według ciebie będzie najlepsze dla twojego dziecka. Nie pozwolisz nikomu skrzywdzić swojego dziecka, dlaczego krzywdzisz siebie? Czytaj także: Bądź dobrą mamą i pomyśl o sobie! źródło danych dot. badania: onet.pl
Już nigdy nie założę ubrań w rozmiarze 38, ale jestem wystarczająco dobra!
Jesteś zdrowa. Jesteś doskonała. Jesteś silna. Jesteś wystarczająca.
Adrian Wood, mama 4 dzieci i pisarka, opublikowała na Facebooku zdjęcie, które nie wszystkim się spodobało. Jak sama napisała: To było naprawdę oczyszczające. Chociaż dostałam kilka szokujących komentarzy, najlepszą odpowiedzią było uczucie ulgi. Nie muszę udawać. Co jest na zdjęciu? Adrian, mama 4 dzieci, w sportowym biustonoszu i dresowych spodniach. Adrian dołączyła do zdjęcia opis, który ma uświadomić innym mamom, że są wystarczające takie, jakie są. Dopóki są zdrowe i silne, są doskonałe. Zobaczcie post: Jestem tylko dziewczyną stojącą w przymierzalni, próbującą pogadać ze sobą o dresach. Dlaczego? Dlaczego nie mogę nosić dresowych spodni? Mój umysł mówi mi NIE, chociaż dusza powtarza "Nie słuchaj". Noszenie elastycznych, rozciągliwych ubrań oznacza, że noszę ubrania dla grubasów. Nie powinnam tego robić, bo przez to mam ochotę jeść więcej. Mój umysł mówi, że nie powinnam, ale dusza powtarza "Nie słuchaj". Jestem wystarczająco dobra. Nigdy nie będę dość chuda. Nigdy nie założę ubrań w rozmiarze 38 czy 40. Mój umysł mówi, że nie jestem dość dobra, ale moja dusza mówi "Nie słuchaj". Powinnaś ćwiczyć. Powinnaś wstawać rano, iść na spacer i zrobić coś więcej niż zaparzenie kawy i przygotowanie drugiego śniadania. Mój umysł mówi, że jestem leniwa, ale moja dusza mówi "Nie słuchaj". Powinnaś brać częściej prysznic, malować się, gotować, być lepszą, być inną, być tym, kim nigdy nie będziesz. Mój umysł mówi, że jestem słaba, dusza powtarza "Nie słuchaj". Moja dusza mówi "Jesteś zdrowa". Moja dusza mówi "Jesteś doskonała". Moja dusza mówi "Jesteś silna". Moja dusza mówi "Jesteś córką, żoną i mamą. Jesteś wystarczająca". Tu tak naprawdę nie chodzi o dres. Zgadzamy się z przesłaniem Adrian. Każda kobieta jest wystarczająca i "dość dobra" – dopóki jest zdrowa, silna i zna swoją wartość. Niezależnie od rozmiaru. Czytaj także: Nie uwierzysz, jak wygląda brzuch zawodowej biegaczki po ciąży
Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
Przeczytałam w sieci najsmutniejszy felieton na świecie. Tekst mamy kilkulatków, która wylicza swoje winy, powtarzając jak litanię na końcu każdego akapitu: nienawidzę siebie, nie potrafię sobie wybaczyć.
Winy nasze powszednie. Nic specjalnego. Nie ma co liczyć na wyznania patologicznej matki z pierwszych stron tabloidu. „Włączałam bajki, żeby mieć spokój. Nie chciało mi się wyjść na plac zabaw. Nie piekę ciasta. Nakrzyczałam. Nie pozwoliłam wybrać skarpetek, bo nie było czasu”. Ręka do góry, która z nas nie jest winna tych czy setki innych grzechów? Komu zawsze się chciało, kto nigdy nie nakrzyczał, kto naprawdę nie włącza bajek nawet wieczorem po całym dniu spędzonym z zakatarzonym, marudnym maluchem? Kto zawsze radośnie biegnie na podwórko i co sobota piecze ulubione ciasto? Matka to taki dziwny gatunek człowieka, który zawsze robi coś źle i zawsze ktoś go za coś obwini. Może i świetnie bawi się w sklep, ale za to dała córce frytki! Może wspaniale gotuje, ale syna widziano z tabletem w ręku, gdy ona sobie czytała. Może potrafi zorganizować przyjęcie urodzinowe z domowym tortem i szukaniem skarbów, ale co z tego, skoro za nic w świecie nie pójdzie do parku linowego? A jeśli, przypadkiem, nikt matce nic nie zarzuci, to już ona sama najlepiej znajdzie w sobie coś, do czego można się przyczepić. Rachunek sumienia wypada niewesoło. Nakrzyczałam nie raz i nie dwa. Tak długo specjalnie odwlekałam wycieczkę do wesołego miasteczka, aż zardzewiałe karuzele zapakowały się do ciężarówek i odjechały. Karmię frytkami i przymykam oko na chipsy kupione w drodze ze szkoły. Zdarza mi się podnieść nieprzytomny wzrok znad książki i zapytać: „Co mówiłeś?” po kwadransie brzęczącej mi w tle wyliczanki podwórkowych i szkolnych niepowodzeń. Zamiast uszyć kostium Rzymianki, wygrzebałam z szafy prześcieradło i owinęłam nim dziecko, dość niedbale zresztą. Telewizor włączałam tak długo, że do dziś potrafię zaśpiewać piosenkę tytułową z serialu o Bobie Budowniczym i tego drugiego o syrenkach (i być może będą to jedyne piosenki, jakie, złożona demencją, będę umiała za 50 lat zaśpiewać prawnukom). A do tego… – Nigdy nie miałam domku na drzewie! – wysyczała oskarżycielsko Mała Zo. To prawda. Ogródkowa pigwa potrzebuje jeszcze dwudziestu lat, żeby dało się na niej zbudować choćby karmnik. Odwieczne marzenie mojej córki pozostanie niezrealizowane – jak moje o pójściu z flagą na pochód pierwszomajowy czy mojego brata o domowej hodowli patyczaków. Czy mogę to sobie wybaczyć? Czy raczej czas posypać głowę popiołem, zbudować ten domek na najbliższym solidnym drzewie, upiec tort szpinakowy i zapisać się do klubu matek wyliczających sobie własne winy? A może nie? Patrzę na moje dzieci i na dzieci tych nienawidzących siebie mam. Radosne buzie, czyste ubrania, wspólne wakacje, wieczorne rozmowy. Czy mamy sobie naprawdę aż tyle do zarzucenia? Czy nasze dzieci zapamiętają te chwile, kiedy zrobiłyśmy coś źle? – Z tego mieszkania zapamiętam zapach ciasta w sobotę – powiedział Syn, przygotowując się do przeprowadzki. Może więc jednak nie wszystko stracone, może jest jakaś nadzieja? Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”
Wyznanie mamy: "Kocham moje perfekcyjnie nieperfekcyjne ciążowe ciało!"
"Patrzę na pękające naczynka pokrywające moje ramiona, twarz i dekolt i widzę pierwsze pocałunki mojej córeczki" – wyznaje przyszła mama. Wzruszające!
Aela, mimo kilku poronień, walczy o bycie mamą. W piękny sposób opisała, jak zmienia się jej ciało w ciąży i dlaczego jest w nim szaleńczo zakochana. Przeczytajcie jej wpis jest wzruszający! Dlaczego kocham wszystkie "brzydkie" i znienawidzone objawy ciąży Może to dlatego, że zbliżam się do 40, a może dlatego, że miałam wiele trudności z zajściem w ciążę, ale jestem szaleńczo zakochana w moim ciążowym ciele. Nie wiem, czy myślałabym tak samo, gdybym była młodsza albo moja droga do bycia mamą byłaby łatwiejsza. Jest kilka pięknych części mojego ciała: rosnący brzuszek, pełne piersi, promienna cera. Łatwo jest je kochać. Są jednak te "brzydkie" objawy ciąży i jestem w nich całkowicie zakochana: pajączki na nogach, włókniaki na szyi, pękające naczynka krwionośne na ramionach i twarzy. Wszystko to kocham. Rozumiem, że te wszystkie zmiany w ciele mogą być dla kobiet trudne, ale dla mnie, powód, dla którego się pojawiają, jest najpiękniejszy. Jestem pewna, że przez wszystkie moje poronienia doceniam ten stan jeszcze bardziej. Nawet te brzydkie objawy przypominają o tym cudzie, o tym, że rośnie we mnie dziecko. Nie jestem w stanie patrzeć na nie i nie widzieć, że to samo piękno, nadzieja i odwaga. Moje nogi wyglądają teraz jak pajęcze pole bitwy. Ale zamiast brzydkich żyłek, które powinnam usunąć u dermatologa, widzę gwiazdy miłości, które przesyła mi moja rosnąca córeczka. (...) Patrzę na pękające naczynka pokrywające moje ramiona, twarz i dekolt i widzę pierwsze pocałunki mojej córeczki. Jeśli każdy z tych znaków jest buziakiem, jak mogłabym uważać je za brzydkie? Mam nadzieję, ze dostanę kolejny milion całusków, nieważne w jakiej formie. To wszystko będzie mi przypominało o narodzinach mojej córki, będę to kochać i przypominać sobie cudowny czas, kiedy moje ciało było w końcu zdolne do tego, o co walczyłam przez lata. Kocham to wszystko. I będę szaleńczo kochać moje perfekcyjnie nieidealne ciało. Kochacie swoje ciała? Porównanie naczynek do pierwszych pocałunków maluszka jest naprawdę urocze... Jak zmieniły się wasze ciała po ciąży? Pogodziłyście się z tymi zmianami? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: Wiesz, jak zmienia się ciało po ciąży? Zrób quiz! źródło: babble.com
Chorowanie i 7 innych rzeczy, o których młoda mama może zapomnieć
Pojawienie się dziecka przewraca świat do góry nogami. Kiedy jest się mamą, nie ma czasu na chorowanie, malowanie paznokci czy sprzątanie.
Każda mama doskonale zdaje sobie sprawę, że gdy maluch zaczyna biegać i gryźć, pewnych rzeczy po prostu nie da się zrobić. Nawet jeśli się da, nie jest to łatwe. O 8-godzinnym śnie, 5 minutach w toalecie (w samotności!) czy rozmowie przez telefon bez świadków można zapomnieć. O czym jeszcze? O chorobie Mama po prostu nie choruje, mama opiekuje się dzieckiem. Kaszel, katar czy gorączka są zarezerwowane dla malucha (ewentualnie dla tatusia). Gdyby mama zachorowała, to byłby mały koniec świata. O pracy w domu Mamy cenią sobie możliwość pracy zdalnej, jednak praca w domu, przy dziecku, nie jest łatwa. Mamy często przeceniają zdolność dziecka do skupienia się na jednej czynności dłużej niż 60 sekund. O pośpiechu Nieważne, że się spieszysz, że już jesteś spóźniona. Trzeba zawiązać buty, trzy razy przebrać koszulkę, poszukać ulubionego misia, w międzyczasie zaśpiewać piosenkę i dać coś do picia. Gdziekolwiek jedziesz – lepiej od razu zadzwoń, że się spóźnisz. O kłótniach z mężem Kłótnie czy nawet niewielkie sprzeczki zdarzają się w każdym związku. Przy dzieciach wyglądają inaczej – próbujecie nie krzyczeć, nie przeklinać, aż w końcu nie wiecie, o co się kłócicie. O słodkim "nicnierobieniu" Jeśli masz dziecko (dzieci), cały czas robisz COŚ. Minęły czasy, kiedy chodzisz cały dzień w piżamie, snujesz się bez celu, wyjadasz resztki z lodówki i czujesz się drugą Bridget Jones. O perfekcyjnym manikiurze Jeśli pójdziesz do salonu, jest szansa, że lakier przetrwa na paznokciach kilka dni. Jeśli będziesz próbować pomalować paznokcie samodzielnie – powodzenia! O porządku w kuchni Twoje mieszkanie może lśnić, ale w kuchni zawsze jest bałagan. Nie dlatego, że nie sprzątasz. Sprzątasz, tylko nie widać efektów. O zakupach Zakupy z dziećmi nie są niemożliwe, ale są trudne i wykańczające. Nieważne, czy wybierasz się do warzywniaka pod domem czy do dużego centrum handlowego na obrzeżach miasta. Nie planuj nic innego na ten dzień. Życie z dziećmi jest cudowne i żadna mama nie zamieniłaby go na nic innego. Czasem jest po prostu... trudno. Z czym wy macie największy problem? Czytaj także: Każda mama powinna usłyszeć to od dziecka! 20 porad na trudne początki macierzyństwa Uroki macierzyństwa z przymrużeniem oka źródło: popsugar.com
Porównywanie siebie do innych i 7 innych błędów, które popełniają mamy
Mama idealna nie istnieje! Nieważne, jak bardzo się starasz – każda mama popełnia błędy.
Każda mama wychowuje dziecko zgodnie z wyznawanymi przez siebie wartościami. Są mamy, które wychowują pociechy w duchu rodzicielstwa bliskości, inne są zwolenniczkami treningu snu i jasnych reguł. Wszystkie mamy łączy jedno – popełniają te same błędy. Co robi niemal każda mama, chociaż nie powinna? Pakuje zbyt wiele rzeczy. Co najmniej połowa zawartości torby okazuje się niepotrzebna, a tej jednej, jedynej i niezbędnej w danym momencie rzeczy nie ma pod ręką. Znacie to? Organizuje zbyt wiele zajęć. I sobie, i dziecku. Czasem trzeba odpuścić, nie da się zrobić wszystkiego! Przecenia swoje możliwości. Mamy to nie roboty, choć czasem tak o sobie myślą. Sen jest potrzebny, podobnie jak porządne śniadanie i odpoczynek w ciągu dnia. Nie docenia możliwości dziecka. Najczęściej wynika to z troski – mamom wydaje się, że ich dzieci są za małe, by mogły być samodzielne, chociaż nie jest to prawdą. Ma obsesję na punkcie prasowania. To szybko mija. Zaczynasz od prasowania wszystkiego, łącznie ze skarpetkami, kończysz prasując wyłącznie koszulki i niektóre spodnie. I dobrze! Co chwilę sprawdza, czy u jej dziecka wszystko w porządku. Maluchy trzeba mieć stale na oku, ale gdy "malec" jest już w wieku szkolnym, może warto dać mu odrobinę luzu? Irytuje się, kiedy dziecko samo wybiera sobie ubrania (które W OGÓLE do siebie nie pasują). Dwie różne skarpetki, spodnie dresowe, sandałki i nowa koszulka. Moment, w którym maluch sam zaczyna się ubierać (lub przynajmniej wybierać swoje ubranka) jest dla wielu mam przekleństwem. Porównuje siebie do innych mam. Każda mama jest inna, wszystkie popełniają błędy. Zamiast porównywać się do innych, lepiej zaakceptować swoje niedoskonałości lub zmienić to, co najbardziej przeszkadza. Popełniacie którychś z tych błędów? Czytaj także: Jaki styl rodzicielstwa wybieram? Przetrwanie! źródło: romper.com
11 rzeczy, których dowiedziałaś się o sobie po urodzeniu dziecka
Zanim na świecie pojawił się maluch, nie sądziłaś, że będziesz w stanie nie spać miesiącami i cieszyć się z 15 minut tylko dla siebie... Co jeszcze zmieniło dziecko?
Pewnie nigdy nie pomyślałaś, że po urodzeniu dziecka staniesz się zupełnie inną osobą. Jesteś silniejsza, masz w sobie nieskończone pokłady miłości, a chwila w samotności cieszy cię bardziej niż kiedykolwiek. Zmieniłaś się w mamę superbohaterkę, która ze wszystkim daje sobie radę – nawet po nieprzespanej nocy, z dzieckiem w jednej ręce, kubkiem kawy w drugiej i stertą prania pod nogami. Przed narodzinami dziecka nie pomyślałaś, że... Potrzebujesz kubka kawy, żeby przetrwać dzień. Albo pięciu. Minęłaś się z powołaniem, mogłaś iść do szkoły medycznej. Nikt nie przykleja plastrów tak równo, jak ty! Świetnie gotujesz. Być może nigdy tego nie lubiłaś, ale maluch w domu wszystko zmienił, także twoje nastawienie. Robisz najlepszą pomidorową! Jesteś świetna w pakowaniu. Kiedyś nie mogłaś zapakować walizki na kilkudniowy wyjazd do koleżanki. Teraz w torbie dziecka mieścisz wszystko! Nawet to, czego nie potrzebujesz. Nie potrzebujesz 8 godzin snu. Nie potrzebujesz nawet 6. Czasem śpisz 4 i choć wyglądasz jak zombie, dajesz radę! Twój głos uspokoi nawet najbardziej niesfornego malucha. Czy z dzieckiem koleżanki pójdzie równie gładko? Tego nie możemy gwarantować... Doceniasz czas w samotności. Czasem wystarczą 3 minuty na siku w samotności, żeby zyskać energię na resztę dnia! Filmy dla dzieci są super. Nie masz za wiele czasu na ulubione filmy i seriale, więc kiedy zaczynasz oglądać bajki ze swoim dzieckiem, szybko stwierdzasz, że to naprawdę dobra zabawa! Wieczór na kanapie jest lepszy od imprezy w klubie. Jesteś silna, fizycznie i psychicznie. Będziesz walczyć o swoje dziecko i nosić je na rękach, gdy rozbolą nóżki. Nie sądziłaś, że można tak kochać. Przecież twoje dziecko jest całym twoim światem, prawda? Co się w was zmieniło po urodzeniu dziecka? Czytaj także: Mama nieidealna, czyli dobra dla dziecka i siebie źródło: popsugar.com
Z pewnością nieraz pomyślałaś "Ja taka nie będę" albo "Ja tego nie zrobię!". Aż tu nagle któregoś dnia... Czy to oznacza, że jesteś złą matką?
"Czy jestem złą matką?" – to pytanie zadaje sobie każda mama. Szczególnie w chwili, gdy uświadomi sobie, że nie takiego macierzyństwa chciała. Nie będę krzyczeć, będę tłumaczyć Któregoś dnia, w tramwaju albo w sklepie, usłyszałaś mamę krzyczącą na dziecko. Pomyślałaś od razu: "Niech ryczy i robi sceny, ja na swoje dziecko nie będę krzyczeć!". Aż nadchodzi TEN dzień. Jesteś zmęczona, chcesz zrobić szybkie zakupy i wrócić do domu, a twoja pociecha tego nie ułatwia. Dotyka wszystkiego, na co tylko spojrzy, nagle przybiega z pytaniem: "Mamo, a kupisz mi to?". Znasz zakończenie – kłótnia, krzyk, płacz i powrót do domu. Po kilku minutach maluch nie pamięta swojej zachcianki, a ty plujesz sobie w brodę. Przecież miałaś nie krzyczeć, miałaś być spoko, wyluzowaną mamą... Moje dziecko będzie się zdrowo odżywiać Ile razy na widok dzieci jedzących w McDonald's myślałaś: "Co za rodzic wpycha w dziecko takie świństwa?!". Karmienie warzywami i owocami wychodziło ci całkiem dobrze, ale przyszedł moment załamania. Urodziny kolegi z przedszkola, długa podróż samochodem (kanapki zostały w kuchni na stole), brak czasu na przygotowanie obiadu. Nagle, siedzicie całą rodziną w restauracji typu fast food i zajadacie się frytkami (które dziecko nie lubi frytek?). Nie będę taka, jak moja mama Są momenty, w których dzieci nie lubią rodziców. Pewnie powiedziałaś kiedyś swojej mamie, że nigdy nie będziesz taka, jak ona, a ona tylko się uśmiechała... i wiedziała swoje. Każda mama doświadcza tych samych uczuć – ogromnej miłości do dziecka, tęsknoty, strachu. Jeśli w którymś momencie przyłapałaś się na zrobieniu czegoś tak, jak robiła to twoja mama – to znak, że poczułaś to, co ona czuła, myśląc o tobie. Wychowanie dzieci jest piekielnie trudne. 99 razy uda ci się zachować spokój, ten 1 raz po prostu pękniesz – to jednak nie sprawia, że jesteś złą matką! Kochasz swoje dziecko? Jesteś najlepszą mamą na świecie. Czytaj także: Jesteś mamą? Nie zdziwi cię TO zdjęcie
"Dzięki ci, feminizmie", czyli dlaczego feministki lepiej wychowują dzieci
"Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci" – te słowa wywołały falę oburzenia. Przeczytaj, jak odnosi się do nich mama dwójki dzieci i feministka, Sandhya Menon.
"Feminizm to nadużywany termin. Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci. Nie chcę być mężczyzną. Chcę któregoś dnia gotować obiad dla męża i dzieci. Nie chcę być zawodową feministką" – to te słowa wypowiedziane przez modelkę i aktorkę Lisę Haydon wywołały w Internecie burzę. Sandhya Menon, mama 2 dzieci, bardzo trafnie opisała, dlaczego Haydon jest w błędzie. Przeczytajcie wpis Menon: "Negowanie feminizmu głęboko mnie rani. Czym jest zawód feministki? Dobrze tam płacą? Gdzie mogę się zapisać? Po udzielonym wywiadzie, Haydon napisała na swoim Instagramie (który jest już skasowany) coś, czym się pogrążyła jeszcze bardziej: To ważne, żeby nie zapomnieć, że jesteśmy kobietami stworzonymi do najwspanialszej roli – do powoływania na świat nowego życia. To coś, z czego powinnyśmy być dumne! Naszą prawdziwą siłą jest dar, którego mężczyźni nigdy nie będą mieć. Nasze ciała tworzą życie. Jeśli feministki mają z tym problem, to nie feminizm jest ich prawdziwym zmartwieniem... To natura! Lisa Haydon, rozumiem to. Mylisz się. Ale to rozumiem. Lata temu, zanim wiedziałam, że chcę mieć dziecko, przeczytałam książkę Adrienne Rich. Podczas pierwszej ciąży, powrót do tej książki pomógł mi zrozumieć, że to, czego od siebie wymagałam, było tak naprawdę tym, czego wymagali ode mnie inni. Podobnie jak Haydon, uczyłam się czym jest "macierzyństwo" przez wszystkie stereotypy, którymi byłam otoczona. Po lekturze tej książki, zaczęłam obserwować moje własne doświadczenie. Teraz jestem samotną mamą 6-latka i 7-latki. Jestem ich głównym wzorem do naśladowania. Nie jestem idealna, ale próbuję. Niezależnie od tego, co pokazują reklamy i filmy, moje dzieci widzą, że wykonuję "męskie" prace tak samo, jak "kobiecie". Widzą, że nikt nie dba o to, kto wykonuje jakąś pracę, dopóki robi to dobrze. (...) Lisa Haydon i ja korzystamy z wolności, którą mamy dzięki feminizmowi. Na jej Instagramie widzimy, jak podróżuje po świecie, pracuje, żeby zarobić własne pieniądze, wypowiada się krytycznie w przestrzeni publicznej. Widzimy zdjęcia bez makijażu i z makijażem. Widzimy beztroską kobiecość – markę, na którą feministki walczyły w poprzednim wieku. Jako beztroska kobieta, Haydon ma prawo dążyć do posiadania dzieci i gotowania mężowi. Ale jest w błędzie myśląc, że te pragnienia są oderwane od feminizmu. Pójście do łóżka z kim chcesz i kiedy chcesz? Dzięki ci, feminizmie. Planowanie dziecka? Dzięki ci, feminizmie. Zapobieganie ciąży? Dzięki ci, feminizmie. Gotowanie obiadu dla męża, choć nie musisz tego robić? Dzięki ci, feminizmie. Pod koniec dnia, mamy-feministki lepiej wychowują dzieci – dzieci, które mają mniej uprzedzeń a więcej współczucia, dzieci nieprzywiązane do ról, które narzuca im społeczeństwo, dzieci, które niezależnie od płci, dostrzegają obowiązki domowe i relacje międzyludzkie. Mamy-feministki wychowują dzieci, które wierzą w świat, w którym kobiety są wolne i mogą robić to, co im się żywnie podoba, a mężczyźni są mężczyznami nawet wtedy, gdy płaczą, noszą kolor różowy albo gotują dla swoich żon. Feministki czy nie, wszystkie kochamy swoje dzieci bardziej niż cokolwiek innego i uwielbiamy gotować obiady naszym mężom. Ale pod koniec posiłku i tej podróży, mama-feministka wychowa dziecko lepiej niż kobieta, która zaprzecza swojemu feminizmowi." Całość tekstu możesz przeczytać tutaj. Co sądzicie o tak mocnej wypowiedzi? Choć samo słowo "feminizm" wciąż burzy krew, jedno jest pewne: każda mama kocha swoje dziecko tak samo mocno. Czytaj także: Ta kampania obraża kobiety!
„Dlaczego karmię piersią? Bo jestem leniwa!” – przeczytaj apel młodej mamy
"Prawdą jest, że w kwestii karmienia i wychowywania dzieci, nie ma rzeczy łatwych" – pisze Chaunie Brusie, mama 4 dzieci. Zgadzasz się z nią?
Mama 4 dzieci, Chaunie Brusie, zamieściła w Internecie apel, który w ciągu kilku godzin został udostępniony prawie 5 tysięcy razy! Zgadzasz się z nim? Karmię piersią, bo jestem leniwa! O drugiej nad ranem płacz dziecka rozrywa ciemność. Zanim się całkowicie rozbudzę, sięgam po nią do łóżeczka, sunę korytarzem, zmieniam pieluchę i siadam w naszym zużytym, bujanym fotelu, który ma tyle plam z mleka, że przeraża mnie sama myśl o tym. Kiedy ona je i powoli zasypia, spokojnie się kołysząc, myślę sobie, jaką jestem szczęściarą, że jestem mamą karmiącą piersią. Nie dlatego, że uwielbiam korzyści karmienia piersią, nie dlatego, że jestem szczęśliwa, że mogę wstąpić do elitarnego klubu "wystarczających mam", które są w stanie wyprodukować tyle mleka, żeby wyżywić małego człowieka, ale z innego powodu: bo jestem zbyt leniwa, żeby robić coś innego. Tak naprawdę, dla mnie, karmienie piersią jest o wiele łatwiejsze niż karmienie sztucznym mlekiem albo butelką. W środku nocy robić więcej, niż przewrócić się na bok i włożyć pierś do buzi mojego dziecka? Brr. (...) Dla tych z nas, które nie mają problemów z karmieniem, u których mleko po prostu płynie, a karmienie jest tak łatwe jak podciągnięcie koszulki w zwykłym staniku (bo nawet kupno stanika do karmienia wymaga zbyt wiele wysiłku), to prawie jak jakiś mały, mroczny sekret. Jesteśmy chwalone za robienie wszystkiego "dobrze", kiedy tak naprawdę, gdybyśmy robiły coś inaczej, musiałybyśmy się przy tym napracować. Czuję się nawet trochę winna, kiedy o tym myślę. (...) Są mamy, który zaharowują się na śmierć, które zasługują na uznanie przez całą krew, pot i łzy wylane przy próbach karmienia piersią. Są mamy, które marzą, żeby karmienie było dla nich tak łatwe, jak dla innych i są też takie, które nie chcą, żeby ich wybór karmienia malucha mlekiem modyfikowanym był uznawany za "łatwy". Bo taki nie jest. To jest szczęście, to jest wybór, przypadek, to genetyka, nieprzespane noce, desperacja, są tu modlitwy, jest nadzieja, że robisz wszystko dobrze i, w niektórych sytuacjach, jest nawet czyste, niewinne lenistwo. I to, moi drodzy, cała prawda skrywana za karmieniem piersią niektórych z nas. Nie ma się czego wstydzić, tak samo jak nie trzeba się wstydzić przeglądania zdjęć na Instagramie podczas karmienia czy tej gry z mężem: "kochanie, muszę nakarmić niemowlę, położysz malucha spać?". Przynajmniej jestem w swoim lenistwie konsekwentna. Czytaj także: Potrzebujemy snu! Apel młodej mamy do mężczyzn źródło: Chaunie Brusie/popsugar.com
Każda z nas bywa „złą mamuśką”! Jaki jest twój grzeszek?
Wymaga się od nas, matek, doskonałości, ale każda z nas ma jakieś grzeszki na sumieniu. Świetnie, najwyższa pora na Wielką Spowiedź „złych mamusiek”!
Matka codziennie może usłyszeć, że coś robi źle: źle ubiera, źle karmi, źle leczy. Pracuje, więc jest źle, bo zaniedbuje dziecko. Zostaje w domu, więc jest źle, bo nie będzie w przyszłości autorytetem dla dziecka. Przykłady można mnożyć w nieskończoność. Presja, żeby kobieta była perfekcyjną matką, kochanką, żoną i pracownicą jest ogromna i wywierana na nas z każdej strony. Przez bliskich nam ludzi i tych całkiem obcych. Przez lekarzy, dziennikarzy, sprzedawców, nauczycieli i taksówkarzy. Przez wszystkich. Facebook i Instagram pełne cukierkowych migawek z życia idealnych rodzin, a my się staramy dogonić ten ideał, gubiąc po drodze pantofelki i łapiąc zadyszkę, ale nie ustając w biegu... Stop! Każda z nas jest świetną matką dla swojego dziecka i każda robi to, co według niej jest dla niego najlepsze. Nawet kiedy dostało mi się za to, że nie noszę dziecku tornistra, nie ugięłam się: wiem, że robię to dla niego. Przez całą tę presję wywieraną na nas, matkach, ze szczególnym upodobaniem piszę i czytam rzeczy o tym, jak uwalniamy się z tego jarzma: jak popełniamy błędy, zapominamy (czytałyście już o Wróżce Gapiuszce?), idziemy na skróty. Lubię tę szczerość, lubię historie, w których matka przyznaje, że jest po prostu człowiekiem, a nie superbohaterką. Dlatego też zapytałam swoje znajome o przykłady zachowań, które czynią z nich „złe matki”. Oto lista ich wyznań, dorzuciłam kilka od siebie i mam nadzieję, że i wy dołączycie do tej zabawy, dopisując w komentarzach swoje „przewinienia”. To oczyszczające, zapewniam! Jestem złą matką, bo: 1. Pozwalam dzieciom w weekendy oglądać bajki, dopóki nie wstanę. Są wtedy wyjątkowo zgodne i ciche! 2. Mówię im, że skończyły się słodycze, ale wiem, gdzie są schowane i zjadam je sama po kryjomu. 3. Daję dziecku smoczek, kiedy tylko zaczyna płakać. 4. Nie zatrzymuję wszystkich rysunków, które daje mi córka. Musiałybyśmy przenieść się do Pałacu w Wilanowie, żeby się z nimi pomieścić. 5. Nie cierpię chodzić na plac zabaw! 6. Mój syn je za dużo chleba, bo to bardzo go uspokaja, kiedy zaczyna marudzić. 7. Mówię dzieciom, że mają po 20 minut na granie na tablecie, ale w rzeczywistości mija więcej czasu: czuję się wtedy jak fajny rodzic, a mam czas na swoje sprawy i odpoczynek. 8. Kładę je spać o 19.30, bo chcę mieć więcej wieczoru dla siebie. 9. Karmię ją w łóżku na leżąco, dopóki nie zaśnie przy piersi i wtedy dopiero odkładam do łóżeczka. 10. Śpię z moją 6-letnią córką, kiedy mąż wyjeżdża, bo czuję się samotnie w dużym łóżku! 11. Nie lubię się bawić zabawkami. 12. Dałam synowi buty po córce, ale powiedziałam, że są nowe. Po dziewczynie by nie założył. 13. Nie zauważyłam, jak moje dziecko dostało w piaskownicy łopatką po głowie, bo byłam zajęta pisaniem na messengerze z przyjaciółką. 14. Kiedy moje dziecko poprosiło o zwierzątko domowe, zaproponowałam mu mrówkę. 15. W weekendy moje dzieci często jedzą makaron z pesto. To ich ulubiona potrawa, a mnie zrobienie obiadu zajmuje tyle czasu, co ugotowanie spaghetti. 7 minut. Pesto jest ze słoika. 16. Mówię „aha”, jak coś mi opowiada, a potem on przyłapuje mnie na tym, że nie słuchałam albo cieszy się, że na coś się zgodziłam, a ja nie wiem na co! 17. Przez 7 lat życia mojego syna ukrywałam przed nim istnienie sylwestra, żeby nie siedzieć z nim do północy. 18. Karmię dziecko tylko słoiczkami. 19. Daję córeczce domowe jedzenie, mimo że nie wiem, czy warzywa są ekologiczne, bo kupuję je na zwykłym bazarku pod domem. 20. Nie zostaję na urodzinach jego kolegów i koleżanek, nawet jeśli jest taka możliwość, bo nie chce mi się rozmawiać z ich rodzicami. 21. W piątek i sobotę mają „dzień dziecka”, czyli nie myją się wieczorem, poza zębami. Mniej obowiązków, więcej radości. 22. Wasza kolej! Co w punkcie 22 i następnych? Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
7 kłamstw, które rodzice mówią dzieciom (i nie mają wyrzutów sumienia)
Plac zabaw jest już zamknięty, a Internet działa tylko do godziny 18… Jakie kłamstewka opowiadają rodzice dzieciom? Sprawdź, ile z tych 7 kłamstw mówisz swojemu dziecku. ;)
Jedno małe, niewinne kłamstewko jeszcze nikomu nie zaszkodziło… Szczególnie wtedy, gdy to rodzice okłamują dzieci. Oto 7 kłamstw, które są deskami ratunkowymi rodziców, którzy chcą w samotności zjeść czekoladę albo zobaczyć ulubiony serial. 1. Ups! Już 18, Internet jest już wyłączony. Masz ochotę zobaczyć ulubiony serial albo nowy odcinek programu, a twoje dziecko od godziny karmi kotka w aplikacji na twoim tablecie. Masz szczęście, że o 18 Internet już nie działa (dla dzieci, oczywiście). 2. Telewizor działa tylko podczas deszczu. Masz dość kreskówek, które twoje dziecko zna już na pamięć (tak, ty też je znasz). Żeby nie oglądać Świnki Peppy po raz siedemnasty, mówisz dziecku, że telewizor działa tylko wtedy, gdy pada. 3. Kochanie, ta czekolada jest bardzo pikantna, nie będzie ci smakować. Męczy cię jedzenie batoników w łazience, więc wymyśliłaś sposób na jedzenie słodyczy nawet w towarzystwie dzieci: mówisz maluchowi, że ta czekolada jest gorzka/słona/pikantna. Smacznego! 4. O nie, ktoś musiał ukraść twoją bardzo głośną grającą zabawkę… Dźwięk grającego misia albo bębenka doprowadzał cię do szału? Kradzież zabawki przez nieznanego złoczyńcę to zawsze dobra wymówka! 5. Oczywiście, możesz bawić się na dworze, jak długo chcesz. Tylko uważaj na grasujące niedźwiedzie! Cieszysz się, że twój maluch spędza czas na dworze, zamiast siedzieć w domu przed telewizorem. Ale przed nim praca domowa, kolacja i wieczorna kąpiel. W takich sytuacjach niebezpieczne zwierzęta to najlepsi przyjaciele rodziców. 6. Ten piesek na poboczu jezdni tylko śpi. Niektóre kłamstwa to mniej wylanych przez dziecko łez. Tak jest w tym przypadku – łatwiej powiedzieć maluchowi, że zwierzę na drodze na chwilę się zdrzemnęło. Prawdy dowie się w swoim czasie. 7. Cola smakuje jak kawa, wiesz? Przecież ty nie lubisz kawy… Twój maluch wykrzywia się, kiedy parzysz rano kawę? Uf, masz szczęście! Cola ma kolor podobny do kawy, więc przekonanie dziecka, że smakują tak samo nie będzie problemem. Dzięki tym kłamstewkom życie rodzica jest odrobinę łatwiejsze… Korzystasz z nich czasem? Pamiętaj tylko, że każde kłamstwo ma krótkie nogi, nawet tak niewinne. Twoje dziecko jest sprytniejsze, niż myślisz! ;) Polecamy: Każda mama ma tysiąc twarzy
„Do kobiety, która nie rzuciła dodatkowych kilogramów porodzie (…), która potrafi pozostawić za sobą swoje obowiązki i pójść na kawę z przyjaciółkami, składam ci hołd”. Przeczytaj niezwykły wpis młodej matki, skierowany do wszystkich nieperfekcyjnych mam.
Constance Hall jest matką czwórki dzieci (najmłodsze to 14-miesięczne bliźnięta, najstarsze ma 6 lat), zasłynęła ze szczerych do bólu wypowiedzi o trudach macierzyństwa. Na jej blogu oraz stronie na Facebooku znajdziesz opisy wzlotów i upadków, które przytrafiają się każdego dnia młodej mamie, począwszy od problemów małżeńskich pojawiające się przy dzieciach, poprzez presję otoczenia, po uczucie izolacji, które miewa wiele mam. Przeczytaj wpis, którym podbiła serca mam na całym świecie. "Do kobiety w parku, wpatrującej się w swój telefon, ignorującej swoje dziecko, składam ci hołd. Za to, że przebywając w miejscu publicznym, w którym powinnaś obserwować je 24 godziny na dobę, masz to gdzieś i nie przejmujesz się tym, co powiedzą inni. Do kobiety ze stosem naczyń i prania, która potrafi pozostawić za sobą swoje obowiązki i pójść na kawę z przyjaciółkami, składam ci hołd. Bycie dobrą mamą, żoną albo człowiekiem nie oznacza w ogóle, że masz spędzić wieczność na sprzątaniu domu. Jeśli zostawisz to wszystko wystarczająco długo, ktoś to za ciebie zrobi. Zaufaj mi. Do kobiety w szpitalu, która czekają cierpliwie na przyjęcie leków przeciwdepresyjnych, składam ci hołd. Depresja poporodowa jest do kitu. Musisz ciągle radzić sobie, nie myśl błędnie, że depresja jest wtedy, gdy sobie nie radzisz, jeżeli próbujesz, dla mnie jesteś królową wyzwań. Zbyt często mylimy siłę ze słabością, to silna kobieta prosi o pomoc. Jesteś silna. Tak wiele kobiet przechodzi przez dokładnie to samo, a nie mówią o tym. Do kobiety, która nie rzuciła dodatkowych kilogramów porodzie, składam ci hołd. Nowa 24-godzinna praca, za którą nie otrzymasz wynagrodzenia przez około 20 lat, nie jest dobrym momentem, aby zrezygnować z ciastek. Zjedz ciastko, zjedz to całe pieprz... ciasto i każ spadać każdemu, kto odważy się powiedzieć cokolwiek na ten temat. Twoje ciało po ciąży nie powinno podlegać publicznemu komentowaniu. Dużo miłości, dla mamy, której dni są pełne małych porażek i mikro zwycięstw, ale której serce nadal wielokrotnie wybucha w wyniku mini armii miłości, każdego dnia". To the woman at the park, looking at her phone, ignoring her children,I salute you. For not giving into the public... Posted by Constance Hall on 16 styczeń 2016
Tajemnice mam - 7 rzeczy, którymi mamy wolą się nie chwalić
Każdy ma swoje małe tajemnice, mamy nie są wyjątkiem. Co najczęściej ukrywamy?