„Mówią, że jestem darmozjadem, bo tylko rodzę dzieci i nie pracuję. Wiem, że po prostu mi zazdroszczą”
Już jako nastolatka wiedziałam, czego chcę od życia – zaradnego mężczyzny u mojego boku, gromadki dzieci, własnego domu. Gdy udało mi się to osiągnąć, poczułam się spełniona. A że słyszę czasem od koleżanek czy teściowej, a nawet własnej matki, że jestem darmozjadem… Cóż. To świadczy tylko o nich, nie o mnie.
Mój mąż, Adam, jest wspaniałym mężczyzną. Poznaliśmy się w liceum – chodziliśmy do tej samej klasy. Dużo nas łączyło – nie tylko podobne zainteresowania. Pochodziliśmy z całkiem zamożnych rodzin, chcieliśmy wyrwać się z dużego miasta, myśleliśmy o przyszłości. Wiedziałam, że po maturze nie pójdę na studia, że ich nie potrzebuję. Chcieliśmy tego samego – dużej rodziny Chciałam założyć rodzinę, wyjść za mąż za kogoś, kto zapewni mi byt. Adam chciał tego samego – kobiety, która zamiast ganiać do pracy i urabiać się po łokcie, a potem stękać, jak jej źle, skupi się na jednym: na budowaniu rodzinnego gniazdka. Oświadczył mi się zaraz po maturze. Poszedł na studia inżynierskie, dorabiał w firmie swojego ojca – ojciec od dziecka przygotowywał go, że kiedyś ją po nim przejmie. Mieszkał wtedy ze swoimi rodzicami, ja z moimi. Moi rodzice nie byli zbyt szczęśliwi, gdy powiedziałam im o moich planach na przyszłość. Chcieli, żebym poszła na studia, pomyślała o sobie, była niezależna – zwłaszcza matka na to nalegała. Jest nowoczesna, jej zdaniem kobieta musi mieć własne pieniądze, musi być zaradna – w razie gdyby coś się stało, w razie rozwodu… Spełniło się moje największe marzenie W końcu postanowiliśmy z Adamem, że czas się usamodzielnić. On już całkiem nieźle zarabiał w firmie ojca, a ja nie mogłam się doczekać, aż w końcu wyjdę za mąż i urodzę dziecko. Wiedziałam, że to rola, do której jestem stworzona! W końcu, kilka dni po tym, jak Adam obronił pracę dyplomową, powiedzieliśmy sakramentalne „tak”. Zamieszkaliśmy u teściów – odstąpili nam część bliźniaka, którą wcześniej zajmowała babcia Adama. Ona zamieszkała z nimi, a my mieliśmy cały dom dla siebie. No, pół. Bardzo szybko zaszłam w ciążę. Urodziłam synka, a kilka miesięcy później znów zobaczyłam na teście dwie kreski… Dziś mam 33 lata i czworo dzieci. Najstarszy, Tymek, ma 10 lat. Najmłodsza, Tosia, skończy w tym roku 3 latka. Uwielbiam swoje życie. Naprawdę! Nie oceniam wyborów innych kobiet, ale nigdy nie zamieniłabym tego, co mam, na jakieś własne firmy, wyższe wykształcenie, na pieniądze... Wyprawiam dzieci do szkoły i do przedszkola, robię kanapki. Kiedy nie ma dzieciaków, sprzątam dom, trochę pracuję w ogrodzie. Gotuję obiad, robię pranie. Czasem zajrzę do koleżanki na kawę. Gdy mąż wraca z pracy, ciepły posiłek czeka już na niego na stole, koszule są poprasowane. Odrabiam z dziećmi lekcje, bawimy się, czytamy bajki. Wieczorami mam czas dla siebie. Jasne, że czasem jestem wykończona – zajmowanie się domem i wychowywanie czwórki dzieci to harówa! Ale wiedziałam, że chcę właśnie takiego życia. Nie wyobrażam sobie, że miałabym jeszcze pracować. Szczerze mówiąc, nigdy w życiu nie chodziłam do pracy… No, raz, zaraz po oświadczynach, wyjechałam z przyjaciółką do Francji na winogrona. Nigdy więcej! Myślą, że nie mam ambicji Ostatnio podsłuchałam rozmowę teściowej z moim mężem. Zapytała go, czy naprawdę nie ma problemu z tym, że jego żona nie ma żadnych ambicji, wykształcenia, że przecież pochodzi z takiej dobrej rodziny, a sama jest darmozjadem... Nawet moja matka mnie tak kiedyś nazwała. One nie rozumieją, że nie chcę iść ich śladami. Ja wiem, że w dzisiejszych czasach mój styl życia jest kontrowersyjny. Bo nie ganiam za pieniędzmi, bo jestem szczęśliwa, kiedy mogę gotować mężowi i dzieciom… Ale dla mnie to życie idealne! Mamy pieniądze – firma mojego teścia świetnie prosperuje, pewnie niedługo Adam przejmie już wszystkie obowiązki, co będzie wiązało się z dużą podwyżką. Do tego mamy 800 plus. Może i nie mam własnych pieniędzy, ale po co mi one? Mamy z mężem wspólne konto, nie muszę się prosić o żadne kieszonkowe, jak mam ochotę sobie coś kupić, to po prostu to robię! Nie jestem głupia, nie jestem leniwa. Przecież pracuję w domu. Wiem, że jeszcze nieraz usłyszę, że jestem darmozjadem żyjącym na garnuszku męża. Ale gdyby nie ja, ten garnuszek byłby pusty. Zobacz też: „Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
„Koleżanka zapytała, czy nie wstyd mi żyć z pensji męża. Odpowiedziałam 1 zdaniem i opadła jej szczęka”
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo mam już szczerze dość tej wszechobecnej presji, że każda kobieta musi być teraz bizneswoman, robić karierę i zarabiać na siebie, bo inaczej jest nic niewarta.
Ostatnio, podczas kawy z dawną znajomą z biura, usłyszałam pytanie, które prawdopodobnie wiele kobiet w mojej sytuacji słyszy za plecami, ale mało kto ma odwagę zadać je prosto w twarz: „Słuchaj, ale tak szczerze... czy tobie nie jest wstyd żyć z pensji męża? Nie boisz się, że zostaniesz z niczym?”. Moja odpowiedź sprawiła, że koleżance dosłownie opadła szczęka i do końca spotkania nie wiedziała, co powiedzieć. Moja emerytura to szczęśliwe dzieci i spokojny dom Moja rozmówczyni zaczęła mnie pouczać o braku składek emerytalnych, o tym, że się nie rozwijam i że w dzisiejszych czasach poleganie na mężczyźnie to proszenie się o kłopoty. Słuchałam tego z lekkim uśmiechem, patrząc na jej podkrążone oczy i telefon, który co chwilę dzwonił w sprawach służbowych, mimo że był weekend. Kiedy w końcu zrobiła przerwę, by wziąć łyk kawy, powiedziałam spokojnie: „Wiesz, po prostu umiałam się w życiu ustawić tak, żeby moją jedyną karierą było szczęście moich dzieci, a ty nazywasz to brakiem rozwoju, bo musisz harować na dwóch etatach”. Zapanowała grobowa cisza. No ale niestety, to, co inni nazywają brakiem ambicji, dla mnie jest największym życiowym sukcesem. Nie wstydzę się tego, że mój mąż, Marek, dba o nasze finanse. Wręcz przeciwnie, jestem z niego dumna, że jest na tyle zaradnym i silnym mężczyzną, iż potrafi zapewnić swojej rodzinie byt na wysokim poziomie bez konieczności wysyłania mnie do pracy, której nienawidzę. Dzięki temu nasze dzieci nie wychowują się w biegu, między świetlicą a dodatkowymi zajęciami, tylko mają mamę, która jest obecna, wypoczęta i uśmiechnięta. Luksus bycia mamą na pełny etat − dlaczego to budzi zazdrość? Zauważyłam, że najbardziej o mój rozwój i niezależność martwią się te kobiety, które same są wykończone codzienną pogonią. Wydaje mi się, że pod płaszczykiem troski o moją przyszłość kryje się zwyczajna zazdrość. Bo czy nie jest luksusem móc decydować o swoim czasie? Czy nie jest luksusem widzieć każdy pierwszy krok dziecka, nie musząc prosić szefa o urlop, gdy maluch dostanie gorączki? Moja koleżanka próbowała mi wmówić, że nic nie robię. Odpowiedziałam jej, że prowadzenie domu, dbanie o zdrową dietę całej rodziny, logistyka zajęć dzieci i tworzenie ciepłego azylu dla męża, który po ciężkiej pracy wraca do oazy spokoju, to praca ważniejsza niż wypełnianie tabelek w Excelu. Ja nie żyję za darmo. Ja inwestuję swój czas w najważniejszy kapitał − w naszą rodzinę. Marek docenia to każdego dnia. Wie, że jego sukces zawodowy to w dużej mierze moja zasługa, bo ma wolną głowę i dom, do którego chce się wracać. To jest nasze partnerstwo. Zabezpieczenie na przyszłość to nie tylko ZUS Koleżanka straszyła mnie, że mąż może odejść, a ja zostanę bez niczego. Uśmiechnęłam się tylko. Czy naprawdę ludzie myślą, że kobiety, które decydują się na taki model życia, są głupie? Mój mąż szanuje mnie na tyle, że wspólnota majątkowa i oszczędności są u nas oczywistością. Moim zabezpieczeniem jest miłość, zaufanie i mądre gospodarowanie tym, co wspólnie wypracowujemy. Nie dajmy się zwariować. Nie każda kobieta musi realizować się w korporacji. Dla mnie prawdziwą wolnością jest to, że nie muszę budzić się na dźwięk budzika, by biec do pracy, której jedynym celem jest opłacenie niani. Jestem wdzięczna losowi, że mam męża, który rozumie swoją rolę głowy rodziny i pozwala mi na to, bym to ja była sercem naszego domu. Moja odpowiedź o ustawieniu się w życiu może i była bolesna, ale była szczera. Czas przestać przepraszać za to, że chcemy żyć po swojemu, skromnie lub dostatnio, ale przede wszystkim − blisko dzieci. Ja nie haruję, ja celebruję życie. I nie zamieniłabym tego na żadną emeryturę świata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Ogarniam cały dom i dwójkę dzieci, a mąż każe mi jeszcze iść na etat. Ciągle wysłuchuję od niego, że do niczego się nie dokładam” [LIST DO REDAKCJI]
Od początku była taka umowa, że ja zajmuję się domem i dziećmi. To było naturalne, zwłaszcza że przed pierwszą ciążą miałam tylko dorywczą pracę. Teraz nagle zaczęło mu przeszkadzać, że sam płaci za mieszkanie i robi zakupy. A moja praca w domu się nie liczy?
W domu nie jest wcale lekko. Muszę posprzątać, uprać, pozbierać brudy z podłogi, które jaśnie pan rozrzuci, bo do łazienki ma za daleko. Trzydaniowy obiad też sam się nie ugotuje, a że jestem niezłą kucharką, to mąż i dzieci mają codziennie dania jak z restauracji. A kto wyszykuje dzieci do szkoły, kto posiedzi z nimi przy lekcjach, kto zadba o porządek? Cały dom na mojej głowie i jeszcze mam iść do pracy? Nie widzę siebie na etacie, nie wyobrażam sobie szefa zrzędzącego mi nad głową, zresztą mam tylko średnie wykształcenie i mało doświadczenia. Ale przy dwójce dzieci to już w ogóle niewykonalne! Nie wiem, jak to robią kobiety, które pracują po 8 godzin dziennie i jeszcze w domu mają dziecko albo kilkoro. Chyba zatrudniają jakąś pomoc domową, bo jak inaczej to wszystko ogarnąć? Po całym dniu zwykle padam z nóg, ale lubię to. Dzieci mam zadbane, dobrze ubrane, ułożone. Dziewczynki w wieku 5 i 9 lat, moja duma. Dom lśni, obiad pachnie, pranie się suszy – wszystko chodzi jak w zegarku. Tylko mąż wiecznie niezadowolony. Zarabia nieźle, więc nie wiem, o co mu chodzi. Nigdy na nic nam nie brakuje, ale on uważa, że powinnam przynajmniej dokładać się do wynajmu mieszkania. Nie mam pojęcia, jak on to sobie wyobraża. Może sam wyprawi dziewczynki do szkoły i przedszkola, ugotuje i upierze? Jak go znam, to nawet nie tknie domowych obowiązków, zawsze trzymał się z dala od takiej roboty. A ja biegam cały dzień, jak nie gotowanie, to zakupy, jak nie zakupy, to prasowanie i tak w kółko. Mógłby to docenić, a nie marudzić, że niewiele robię. Przecież jak nie przynoszę pieniędzy do domu, to nie znaczy, że moja praca się nie liczy. Kasia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy sobie prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: Podział obowiązków domowych między kobietą i mężczyzną to FIKCJA! "Mąż w ogóle nie pomaga mi w domu. Ten egoista twierdzi, że on pracuje, to wszystko mu się należy" "Dzięki 500 plus mogę nie pracować i być z dzieckiem. To najlepsze dla jego rozwoju"
Jaka temperatura w domu – ile stopni dla zdrowia i komfortu?
Zastanawiasz się, jaką temperaturę w domu utrzymywać, aby ograniczyć rachunki do minimum, a przy tym zachować zdrowie? Choć istnieją wytyczne mówiące o idealnej temperaturze w domu, to każdy z domowników może mieć inne preferencje i potrzeby. Sprawdź, od czego to zależy i jaka temperatura w domu będzie optymalna.
Optymalna temperatura w domu to taka, która zapewnia jego mieszkańcom komfort. Jednak odczuwanie temperatury w pomieszczeniu może zmieniać się w zależności od wilgotności powietrza, stanu zdrowia domowników ich ubioru oraz wieku. Nieco inna temperatura może panować w pokoju dziennym, inna zapewni komrt korzystania z sypialni, kuchni oraz łazienki. W pomieszczeniach do stałego pobytu (czyli takich, w których ludzie przebywają bez okryć wierzchnich i nie wykonują w nich ciągłej pracy fizycznej) za idealną uznaje się temperaturę 20 stopni Celsjusza. Z kolei w pomieszczeniach, w których musimy się rozebrać, za optymalną uznaje się temperaturę wyższą – wynoszącą 24 stopnie C. Temperatura w domu a zdrowie Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznaje, że temperatura pokojowa, która nie wpływa negatywnie na zdrowie domowników, mieści się w przedziale między 18 a 24 stopnie Celsjusza. Zbyt niska temperatura w pomieszczeniach mieszkalnych powoduje dyskomfort – uczucie zimna, a także marznięcie rąk, stóp i nosa. Z kolei zbyt wysoka temperatura w mieszkaniu zwiększa podatność na infekcje. Ogólne zalecenia dotyczące optymalnej temperatury w domu określają temperaturę przewidzianą dla pomieszczeń o różnym przeznaczeniu. I tak za idealne zimą w domu uznaje się następujące przedziały temperatur panujące w różnych pomieszczeniach: pokój dzienny: 20-22 stopnie, kuchnia: 17-20 stopni, łazienka: – 22-24 stopnie, sypialnia: – 16-18 stopni, pokój do pracy przy komputerze: 20-22 stopnie, sień i korytarz: 15-18 stopni. Warto pamiętać, że każdy nieco inaczej odczuwa temperaturę powietrza. Jedna osoba może odczuwać komfort termiczny już przy 18-19 stopniach C, inna uzna 21 stopni C za temperaturę ledwo wystarczającą. Wyższej temperatury w pomieszczeniach zwykle potrzebują niemowlęta, osoby starsze, obłożnie chore, z ograniczoną możliwością poruszania się. Warto też pamiętać, że odczuwanie temperatury zmienia wilgotność powietrza – w wilgotnym pokoju niższe (choć teoretycznie optymalne) temperatury mogą stawać się niekomfortowe. Temperatura w domu w nocy Optymalna temperatura w sypialni nocą to zaledwie 16-18 stopni. Jest to temperatura przewidziana dla dorosłych (dla dzieci, szczególnie młodszych pokój, w którym śpią, trzeba nagrzać nieco bardziej - czytaj niżej). Jeżeli możemy samodzielnie sterować temperaturą w różnych pomieszczeniach w mieszkaniu, warto na noc obniżać ją nie tylko w sypialni, ale także w pomieszczeniach dziennych. Jednak jeśli za dnia mają tam przebywać ludzie, dla ich komfortu trzeba ją podnieść. W nocy nie trzeba też ogrzewać do 24 stopni łazienki. Skorzystać z toalety da się i w 18 stopniach, jednak do kąpieli trzeba temperaturę podnieść, najlepiej do 24 stopni. Jaka temperatura w domu dla dziecka? Temperatura w pomieszczeniach, w których przebywają dzieci, powinna być taka sama, jak określona przez ogólne normy (patrz wyżej). Wyjątkiem są najmłodsze dzieci – temperatura w pokoju noworodka, zwłaszcza podczas jego przebierania, powinna być podobna do tej panującej w łazience (czyli. ok. 24 stopni). Do snu zarówno noworodkowi, jak i niemowlęciu wystarczy utrzymywanie w pokoju temperatury na poziomie 20-21 stopni C. Starsze dziecko może spać przy 18-19 stopniach C. Temperatura w domu – przepisy W przepisach nie jest wprost określona temperatura minimalna, jak powinna panować w domu. Jednak specjaliści określają ją, bazując na Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Dotyczy to budynków zasilanych z sieci ciepłowniczej lub z indywidualnym źródłem ciepła (np. kotłowni). I tak, w pomieszczeniach, dla których oblicza się szczytową moc cieplną przy utrzymaniu temp. 20 stopni i wyższej, eksperci za minimalną temperaturę uznają się 16 stopni C. Trudno jednak uznać taką temperaturę za komfortową, gdy mamy tylko tyle stopni w pokoju dziennym, a zwłaszcza w łazience. Sprawdź też: Minimalna temperatura w szkole – przepisy Nawilżacze powietrza dla dzieci Temperatura a spacer z dzieckiem
Rodzic sam w domu, czyli kto ma gorzej: mama czy tata?
Wszystkich rodziców, którzy nie pracują zawodowo i zajmują się wyłącznie domem i dziećmi łączy to jedno uczucie: samotność.
"Może to rosnące uczucie izolacji ma coś wspólnego ze zmieniającymi się porami roku. Nie spotykamy się tak często z innymi dziećmi i ich mamami. Co więcej, dwoje starszych dzieci wróciło do szkoły, więc więcej czasu spędzam w domu sama" – napisała Melissa. Nie ty jedna czujesz się czasem samotna! Mama kontra tata Każdy rodzic, który zajmuje się domem i nie pracuje zawodowo, czuje się czasem samotny. To brutalna prawda, do której wielu "pełnoetatowych rodziców" nie chce się przyznać. Celowo piszę "rodzic", nie "mama" – coraz częściej to kobiety wracają do pracy po urodzeniu dziecka, a obowiązki domowe przejmują mężczyźni. Czytając wypowiedzi mężczyzn, którzy zajmują się dziećmi i domem, można odnieść wrażenie, że jest im o wiele trudniej, niż kobietom. "Do samotności, którą odczuwasz, będąc osobą zajmującą się domem, dodaj: chodzenie na zajęcia zatytułowane Mama i Ja; potrzebę zmiany pieluchy, kiedy w męskiej toalecie nie ma przewijaka, bo jest tylko w damskiej; pytania, czy zajmujesz się dzieckiem chwilowo, czy być może wziąłeś wolne, żeby odciążyć żonę. Przez to czujesz się, jakbyś nie był pełnowartościowym rodzicem" – napisał autor bloga DadNCharge. Inny tata dodał: "Nie ma nikogo, z kim można porozmawiać. Faceci nie są jak kobiety, nie spoufalamy się tak bardzo, chyba że mamy ku temu jakiś konkretny powód. Żaden facet nie spotka się z drugim facetem, żeby rozmawiać o środkach czystości do łazienki". Zobacz także: "Szanuj matkę swojego dziecka". Musisz przeczytać ten list! Samotność w czterech ścianach To nie jest wyścig ani licytacja – nie można stwierdzić, kto ma gorzej, pełnoetatowa mama czy pełnoetatowy tata. Codzienne obowiązki: gotowanie, pranie, sprzątanie, szykowanie dzieci do przedszkola i zawożenie ich na dodatkowe zajęcia mogą być wyczerpujące. Gdy rodzic ma tę upragnioną "chwilę dla siebie", zdaje sobie sprawę, że jest sam. Dziecko śpi, obiad zrobiony, mieszkanie czyste, ale nie ma do kogo się odezwać, komu się wyżalić. Samotność, znudzenie, smutek – żadne z tych uczuć nie trwa wiecznie. Wystarczy zacząć działać, zrobić pierwszy krok. Na bezdzietnych znajomych, partnera czy zapracowaną mamę nie zawsze można liczyć. Warto znaleźć ludzi, którzy na co dzień zmagają się z tymi samymi problemami: stertą prania, gorączką u dziecka czy brakiem czasu dla siebie. Nie trzeba szukać daleko – wystarczy znaleźć grupę wsparcia na Facebooku czy zajęcia dla rodziców w osiedlowym domu kultury. Każde miejsce, które łączy rodziców, może być azylem. Czytaj także: Zarabiasz więcej od męża? Są plusy i minusy! źródło: babycenter.com
"Szanuj matkę swojego dziecka…" – poruszający list młodego ojca do innych ojców!
„Ona dzień w dzień zapie...rza od rana do wieczora, żeby moje dziecko było zdrowe i szczęśliwe…” – przeczytaj wzruszający i szczery list młodego ojca o narzeczonej, opiekującej się ich dzieckiem.
Każda mama wie doskonale, że urlop macierzyński albo wychowawczy to tak naprawdę żaden urlop, tylko ciężka i ważna praca: opiekowanie się dzieckiem, karmienie, usypianie, bawienie się z nim i 1000 innych rzeczy, których nie widać gołym okiem. Każda mama wie to doskonale – ale już z ojcami bywa gorzej. Nie każdemu starcza wyobraźni, by uświadomić sobie ile pracy jest przy dziecku, które „tylko je i śpi”. Tak samo było u Tony'ego Emmsa, taty kilkumiesięcznego niemowlęcia: nieraz porównywał, jak dużo on robi, pracując poza domem, z tym, jak mało robi jego narzeczona w domu z dzieckiem. Kiedy uświadomił sobie, że bardzo się mylił – i jak bardzo krzywdził matkę swojego dziecka swoją złością i oczekiwaniami, zamieścił na swoim FB wzruszający hołd dla niej! Przeczytajcie: Czasami nie doceniam jej tak, jak ona na to zasługuje. Kiedy wracam z pracy, to ona zawsze jest "zmęczona" a przecież to ja byłem przez cały dzień w pracy i ogarniałem ważne rzeczy. Ostatnio jednak zdałem sobie sprawę, co ta niesamowita kobieta robi w tym czasie, kiedy mnie nie ma w domu... Siedzi z dzieckiem przed telewizorem i odpoczywa przez cały dzień? Odpowiedź brzmi: NIE. Kiedy wychodzę do pracy, ona też od razu bierze się do roboty i nieraz musi się rozdwoić i roztroić, żeby ogarnąć wszystko, co ma do zrobienia... Wstaje, bo budzi ją nasze dziecko. Po obudzeniu jest głodne, więc zanim ona sama coś zje, najpierw musi je nakarmić... Potem siada i bawi się z nim, potem zmienia osra...ą pieluszkę, potem znowu się z nim bawi, potem usypia je – super! Mamusia też się może zdrzemnąć? – nie, nie może, bo musi zrobić pranie, sprzątnąć po dziecku, zmyć naczynia z poprzedniego dnia... Wtedy dziecko znowu się budzi i znowu jest głodne, więc mama, która do tej pory nie miała jeszcze czasu zjeść śniadanie, teraz nie ma czasu, żeby zjeść lunch, bo znowu musi nakarmić niemowlę, a po karmieniu ono przecież potrzebuje jej uwagi i zabawy z nią... I już nie widać, że przez całą drzemkę dziecka ona sprzątała, bo znowu jego zabawki są wszędzie... Tony przyznaje, że dopóki nie uświadomił sobie, jak wiele pracy wymaga opieka nad niemowlęciem, nieraz po przyjściu z pracy denerwował się, widząc bałagan, zlew z górą naczyń i niepowieszone pranie: Potem ja wracam z pracy i złoszczę się, że muszę sprzątać i mówię: "Mamusia znowu nic nie robiła cały dzień", gdy tymczasem ona zapieprz...a, żeby tylko nasze dziecko było zdrowe i zadowolone. Swój list Tony kończy apelem do innych ojców, którzy też nieraz, tak jak on wcześniej, porównują, ile to oni nie zrobili w ciągu dnia, a ile zrobiła „siedząc w domu” matka ich dziecka: Szanuj matkę swojego dziecka. Jest szczególną osobą, która poświęciła całe swoje wcześniejsze życie, żeby wychować twoje dziecko. Ostatnie zdanie postu Tony'ego zdradza, jak bardzo żałuje swoich wcześniejszych oczekiwań wobec swojej narzeczonej: Głęboko kocham oba moje śpiące maleństwa i wiem, że oboje zasługują na odpoczynek. Post młodego ojca został udostępniony na FB ponad 15 tys. razy (!!!), a młodzi rodzice – i kobiety, i mężczyźni – dziękują mu w komentarzach za to, co napisał. Też uważacie, że wasi mężowie nie zawsze doceniają waszą pracę w domu? Czytaj także: Potrzebujemy snu – apelują młode mamy Tata w domu z córeczką: nieraz śniadanie jadłem dopiero po południu
Czy kobiety wychowujące dzieci w domu powinny mieć za to naliczaną emeryturę? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, co o tym sądzą. Zobacz, co mieli do powiedzenia w naszej sondzie!
W tym odcinku sondy ulicznej mamotoja.pl poruszyliśmy sprawę kobiet rezygnujących z pracy na rzecz wychowywania dzieci. Badania pokazują, że bycie mamą, która "siedzi w domu" to nie praca na pełen etat, ale na aż dwa i pół! Z badań wynika, że w przypadku kobiet, które prowadzą dom, liczba przepracowanych godzin tygodniowo wynosi średnio aż 98! Niestety czas poświęcony na opiekę nad dziećmi w domu nie jest uwzględniany przy obliczaniu emerytur. Efekt? Kobiety te w przyszłości będą miały niskie emerytury. "Najcięższy zawód świata na 3 etaty" "To jest bardzo ciężka praca" - stwierdza mama dwójki dzieci. Jej zdaniem, mówienie, że kobieta nic nie robi, tylko siedzi w domu i tylko zajmuje się dzieckiem, jest "jedną wielką bzdurą". Jak stwierdza: "to jest najcięższy zawód świata na 3 etaty". "W pracy czasem mniej się robi, bo jest czas na kawę, posiedzenia, pogaduszki" - dodaje inna kobieta. "To jest ogromna praca, za którą kobietom należy się jakieś wynagrodzenie" - mówi. Pomysł emerytur dla kobiet wychowujących dzieci w domu bardzo podoba się innej mamie dwójki dzieci. "Byłam na urlopie wychowawczym 6 lat, więc ten okres mi przepadł" - przyznaje. Inna mama z małym dzieckiem w wózku ocenia, że takie rozwiązanie jest bardzo potrzebne. "Jest bardzo dużo kobiet, które przechodzą na emeryturę i mają ją bardzo niewielką, bardzo ciężko się z niej utrzymać" - podkreśla. "Wolę iść do pracy - nie zamieniłbym się z żoną" Mężczyzna, ojciec 2 dzieci mówi, że jego żona pracowała w domu i on nigdy by się z nią nie zamienił. "Co mogłem, to pomagałem, ale nie zamieniłbym się nigdy. Wolałbym iść do pracy" - stwierdza i dodaje, że podpisuje się pod pomysłem emerytur dla kobiet obiema rękami. Pomysł się podoba, ale jest jedna wątpliwość. Jak mówi jedna z pań, takie świadczenia powinny być przyznawane mamom, które opiekują się małymi dziećmi, a nie starszymi, które już na przykład chodzą do przedszkola. "Kobiety, które siedzą w domu, bo nie chcą pracować, nie powinny mieć takich świadczeń" - stwierdza. Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: Czy to realny pomysł? "Cudownie by było, jakby coś takiego było" z uśmiechem komentuje mężczyzna. Ale jest pytanie, czy nasze państwo na to stać. "To pytanie do polityków i ekonomistów" - ocenia. Z wypowiedzi przedstawicieli ministerstwa rodziny, pracy i polityki społecznej wynika, że resort "myśli' o pewnych rozwiązaniach w tej sprawie. Na przeszkodzie stoją oczywiście wysokie koszty ich wprowadzenia. A wy co uważacie na ten temat? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Spacer z dzieckiem kontra smog! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie? Mama kontra babcia - kto ma rację? Co to ten smog? Dość legend i mitów! [WIDEO]
Siedzisz w domu umęczona z dzieckiem, ale i tak masz lepiej od niej?
Siedzisz w domu z dzieckiem i obsługujesz całą rodzinę, ale nigdy nie będziesz samotną matką. Samotna matka nie ma znikąd pomocy – w internecie rozgorzała dyskusja, która z nich ma gorzej.
Na swoich blogach młode mamy dzielą się trudami swego macierzyństwa. Prawie każda poczuła, że to nie jest bułka z masłem, ale tak naprawdę najtrudniejsza rola w ich życiu. Są zmęczone, złe, zaniedbane i mają wiele pretensji. Dobrze, że potrafią o tym mówić głośno. Umęczona mężatka nigdy nie zrozumie samotnej matki Amerykanka Vanessa Nichols z portalu Scary Mommy jest samotną matką. I nie ukrywa, że nie rozumie tych, które narzekają na swój los, bo siedzą z dziećmi w domu non stop. W tym czasie ich mąż zasuwa w pracy do nocy, 60 godzin tygodniowo, aby na ten dom zarobić. Vanessę drażni to, że takie mamy narzekają na samotność. I nazywają siebie samotnymi matkami. Nie jesteś samotna, bo... - Przestańcie – zwraca się do nich. I zadaje konkretne pytania: –Twojego męża nie ma 5 dni w tygodniu, ponieważ jest w pracy? Nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. – Twój mąż pracuje nocą, a ty w dzień? Nie jesteś samotną matką. - Twój mąż nie gotuje, sprząta, nie zajmuje się dziećmi? Nie jesteś samotną matką. Wystarczy, że twój mąż zaangażuje się w cokolwiek, co dotyczy waszego związku i już nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. Vanessa nie jest nastawiona wrogo do zapracowanych matek siedzących w domu, stara się zrozumieć stan ich ducha. - To jedna z najcięższych prac na tej planecie. Bycie rodzicem często jest ciężkie - stwierdza. Ale jej jest jeszcze trudniej, nie ma partnera i jest mamą 7 dni w tygodniu. Wszystko spoczywa na jej barkach: pieniądze na dom, wychowanie dzieci. - Zarządzam dwoma biznesami, pracuję 55 godzin tygodniowo i zapewniam 90 procent finansów mojego dziecka – rozlicza się blogerka. - Nie mogę wyjść, jeśli mam dość bycia mamą. Ponieważ jestem singlem. Jestem sama, zdana tylko na siebie – żali się. - Małżeństwo z pewnością nie jest powieścią romantyczną, a wychowanie dzieci nie jest szczeniętami i tęczami, tak jak marzyłyśmy o tym, zanim je miałyśmy. Życie mam jest ciężkie – kończy smutno blogerka. Rozumiem Vanessę i trudno odmówić jej racji. Ma argumenty nie do podważenia - życie samotnej matki to naprawdę kawał ciężkiej pracy. Odpukać nie doświadczyłam tego, ale byłam przez wiele lat mamą siedzącą z dziećmi w domu. Bardzo dobrze znam uczucie monotonii, robienia w kółko, każdego dnia, tych samych czynności, za które nikt nie podziękuje. I znikąd żadnej pomocy. W człowieku rośnie potworna frustracja, która najchętniej rozładowałby na bliskich. Samotna mama ma jeszcze gorzej, ale jest jedno, czego jej zazdrościłam. Ma wolność, możliwość wzięcia sprawy w swoje ręce, dokonania wyboru. Jest w każdej chwili kowalem swojego losu. Mama siedząca z domu często ma poczucie, że nie ma nic do powiedzenia, że została "wyautowana" z życia. A wy co sądzicie o różnicach między mamą siedzącą w domu, a samotnie wychowywującą dzieci? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: Scary Mommy Zobacz też: "Kiedy jestem zmęczona, idę na skróty". Ania Dąbrowska szczerze o tym, jaką jest mamą 7 filmów na Walentynki nie tylko dla dzieci PIT 2017: Ulga na dziecko dla samotnej matki? [WIDEO]
Mama, która zajmuje się dziećmi i domem, nic nie robi? Nieprawda!
"Robimy to, bo to kochamy, ale często łzy spływają nam po policzkach" – pisze Anna. Przeczytajcie jej wzruszający post i odpowiedzcie: zgadzacie się z jej słowami?
"Chciałabym siedzieć w domu cały dzień i ćwiczyć z dziećmi, zamiast tego muszę chodzić do pracy i pracować" – taki komentarz przeczytała pod jednym ze swoich postów Anna Strode, ciężarna mama bliźniaków, która promuje aktywny styl życia. W odpowiedzi opublikowała na Instagramie wzruszający post, w którym wyjaśnia, dlaczego mamy, które zajmują się dziećmi i domem, pracują tak samo ciężko, jak mamy pracujące zawodowo. "Myślisz, że ja nie PRACUJĘ?" – pyta Anna "Myślisz, że całe dnie siedzę w domu i pstrykam palcami? Myślisz, że 22-miesięczne bliźniaki pozwalają mi na leżenie z nogami w górze, jak tylko skończę poranny trening? Myślisz, że promienieję i tryskam energią, kiedy rośnie we mnie dziecko i robię wszystko, co w mojej mocy, żeby nadążyć za moimi rozbrykanym 2-latkami? Tak dla jasności... ćwiczę 20-30 minut dziennie. Czasem robię w trakcie 20 przerw, żeby skontrolować chłopców, przynieść im jedzenie, rozdzielić ich, kiedy ciągną się za włosy albo wyrywają sobie zabawki. Czasem przestaję już po 2 minutach, bo to po prostu nie jest ten dzień" – zaczęła Anna. "Całe dnie spędzam na zmienianiu brudnych pieluch, radzeniu sobie z atakami histerii, zabawie autkami i ciężarówkami, przygotowywaniu jedzenia, które upada na podłogę jeszcze zanim trafi do buzi, spacerach, próbach usypiania markotnych dzieci, przekonywaniu dwóch małych ludzi, że dzielenie się jest lepsze niż gryzienie, ciągnięcie się za włosy, drapanie czy popychane siebie nawzajem" – wylicza Anna. "Na odkurzaniu 3 razy dziennie, bo całe jedzenie, które gotuję, nie jest nawet zjadane, och, a wspominałam już o ciągłej walce pomiędzy dwoma małymi, rozbrykanymi małpkami, które, wyobraźcie sobie, nie bawią się grzecznie przez cały dzień?" – dodaje. Wychowanie dziecka to ciężka praca "Zanim urodziłam dzieci, zajmowałam wysokie stanowiska w marketingu. Presja i stres związane z pracą były OGROMNE, ale i tak były NICZYM w porównaniu z byciem mamą. Wkurza mnie, kiedy ktoś sugeruje, że moje życie jest łatwe, bo ja nie chodzę do pracy. Bo wiecie co, w te dni, kiedy chłopcy wrzeszczą o 5:30 rano, płaczą, kiedy ich tata wychodzi do pracy o 7, a wraca dopiero o 18 – zgadnijcie! W te dni ja też czuję się tak, jakbym chodziła do pracy! Proszę, błagam was, NIGDY nie bagatelizujcie CIĘŻKIEJ PRACY mam, które zajmują się domem i dziećmi. Robimy to, bo to kochamy, ale często łzy spływają nam po policzkach, ukrywamy twarze w dłoniach, bo czujemy się tak bardzo samotne. Nie mówię, że ktoś pracuje ciężkiej niż ktoś inny, mówię, że wszystkie pracujemy równie ciężko. To, czego jestem pewna, to to, że nie zamieniłabym tej pracy na żadną inną. To ciężka praca, ale nikt inny nie ma takiego wynagrodzenia" – zakończyła Anna. Zgadzacie się z Anną, że mamy, które zajmują się domem, pracują równie ciężko, jak mamy pracujące zawodowo? My tak! Zobacz także: Co robi mama, która "siedzi" sama w domu? Źródło: Instagram
Co NAPRAWDĘ robią mamy, które zostają z dziećmi w domu? Przeczytaj koniecznie!
"Zamiast wypominać jej, że czegoś nie zrobiła, pomyśl, że poświęciła się dla dzieci" – pisze Kristy. Zgadzacie się z jej słowami?
Kristy ma dość traktowania mam niepracujących zawodowo, jakby siedziały w domu i nic nie robiły. Na profilu Breastfeeding Mama Talk na Facebooku pojawił się jej apel, skierowany do mężczyzn, którzy nie rozumieją, że pełnoetatowa mama też pracuje. Przeczytajcie, co napisała: "Zapytaj, czy jest coś, co możesz dla niej zrobić..." "Ludzie zakładają, że skoro mama zostaje z dzieckiem w domu, to w tym domu nigdy nie ma bałaganu, wszystko jest w najlepszym porządku, a jeśli jest inaczej, to oznacza, to, że ona nic nie robi cały dzień. Zapominają o jednym maleńkim szczególe. W tym domu jest ludź lub są ludzie, o których ona musi dbać, których potrzeby, pragnienia i zachcianki musi spełniać. Zapominają, że sprząta po to, by jej dziecko mogło zwymiotować na podłogę chwilę po tym, jak przetarła ją mopem. Że pozmywała naczynia po wczorajszej kolacji tylko po to, żeby zrobić miejsce na naczynia z dzisiejszego obiadu. Że kiedy dzieci śpią, zbiera wszystkie zabawki tylko po to, by mogły je rozrzucić, jak tylko się obudzą" – brzmi znajomo? To dopiero początek. Kristy dodaje, że mamy, które zostają z dziećmi w domu, mogą zapomnieć o ciepłym posiłku czy siedzeniu na kanapie przez piętnaście minut (jeśli im się to udaje, to tylko dlatego, że karmią piersią i nie chcą budzić malucha, który właśnie zasnął). Te wszystkie mamy marzą o pięciu minutach dla siebie, pomalowaniu paznokci i rozmowie z kimś dorosłym. Właśnie dlatego Kristy ma do mężczyzn jedną prośbę. "Kiedy następnym razem zobaczysz, że w tym domu nie jest tak czysto, a ona ma siłę jedynie na podgrzanie jakiejś mrożonki, spójrz na dzieci i przypomnij sobie, że ona jest ich całym światem. Jeśli zaniedbała jakąkolwiek część domu to właśnie po to, żeby zaopiekować się tymi małymi istotami. Kocha je, karmi, uszczęśliwia. Pocałuj ją i zapytaj, czy jest coś, co możesz dla niej zrobić, nawet wtedy, kiedy jesteś zmęczony harowaniem w pracy cały dzień. Ona też harowała, chociaż w tej pracy nie ma wyznaczonych przerw, nie musi nigdzie dojeżdżać, a sama praca nie jest taka fajna. Ciężko pracowała, nawet wtedy, kiedy wydaje ci się, że było inaczej. Spójrz na uśmiechnięte buzie waszych dzieci. Zamiast wypominać jej, że czegoś nie zrobiła, pomyśl, że poświęciła siebie w dziewięciu na dziesięć przypadków" – zakończyła Kristy. Podpisujemy się pod jej apelem. Niektórzy naprawdę nie zdają sobie sprawy, jak wiele robią mamy, które "siedzą z dziećmi w domu i nic nie robią". To naprawdę ciężka praca, doceńmy ją! Czytaj także: Co robi mama, która siedzi z dzieckiem w domu? Źródło: popsugar.com
Jak spędzić dzień z małym dzieckiem? Plan dnia dla mam
Stały rozkład dnia to korzyści dla mamy i dziecka. Jak zorganizować swój dzień z dzieckiem, żeby uniknąć chaosu?
Plan dnia to ważna sprawa w wychowywaniu małych dzieci. Dzieci potrzebują rutyny. Nie bójmy się powtarzalnego planu dnia, rutyna ma zły wydźwięk tylko dla dorosłych, dzieciom przewidywalność daje poczucie bezpieczeństwa i spokój. A spokojne dziecko, jak doskonale wiemy, to udany dzień! Jeśli więc zajmujesz się dzieckiem przez cały dzień i nie pracujesz zawodowo, daj się przekonać, że zorganizowany rozkład dnia to korzystne rozwiązanie dla Ciebie i dziecka. Zaplanowanie sposobu, w jaki będziecie spędzać ze sobą dzień, pozwoli ci znaleźć czas dla dziecka, domu i – a jakże! - siebie. Trzymając się ustalonego planu, będziesz mniej zmęczona, łatwiej będzie ci też zajmować się dzieckiem Przykładowy plan dnia dziecka i mamy Poniżej znajdziesz przykładowy rozkład dnia z małym dzieckiem – potraktuj go jako wskazówkę i dostosuj do potrzeb swoich i swojego dziecka. Zauważ, że w planie dnia uwzględniliśmy dwa wyjścia na dwór – to ważne, żeby dziecko przebywało dużo na świeżym powietrzu, także kiedy na dworze jest zimno – w ten sposób wzmacnia odporność i w efekcie będzie mniej chorowało, dlatego nie rezygnuj ze spacerów i wypraw na plac zabaw czy do parku. W tym czasie ty możesz ogarnąć też kilka spraw: zrobić zakupy spożywcze czy odebrać list z poczty. Przykładowy plan dnia dla mamy z dzieckiem może wyglądać tak: 7.00 Pobudka – śniadanie, ubieranie, poranna toaleta 8.00 Sprzątanie – ścielenie łóżek, sprzątanie ze stołu, włączenie prania, interakcje z dzieckiem 9.00 zabawa 10.00 drugie śniadanie, sprzątanie zabawek 11.00 wyjście na spacer 12.00 przygotowanie obiadu, zabawa dla dziecka 13.00 obiad + sprzątanie po obiedzie 14.00 drzemka + czas dla mamy: odpoczynek, rozwieszenie prania itd. 15.00 spacer/plac zabaw / zabawa w domu w razie niepogody 16.00 powrót do domu, spokojna zabawa, podwieczorek 17.00 przygotowania do kolacji, dziecko: zabawa 17.45 wspólne sprzątanie zabawek 18.00 kolacja 18.30 czytanie książek 19.00 kąpiel 19.30 pora spać! 20.00 sprzątnięcie kuchni po kolacji i miły czas dla siebie i męża Nic się nie da zrobić w domu, kiedy mamy dziecko? Zajmując się małym dzieckiem, narzekamy często, że nie możemy niczego zrobić w spokoju. "Nie da się posprzątać i spokojnie przygotować obiadu, bo dziecko chce ciągle ze mną być, a jak tylko spuszczę go z oka, to są kłopoty!" - skarży się niejedna mama. To prawda, bywa trudno. Jeśli jednak podczas prac domowych i przygotowywania posiłków, dziecko będzie przebywać z tobą w tym samym pokoju i dasz mu zabawki, kredki albo zaangażujesz w pomoc (na miarę jego możliwości), będzie łatwiej. Jestem złą mamą, bo nie zajmuję się dzieckiem przez cały czas? Czasami mamy wyrzuty sumienia, że zajmujemy się sprzątaniem, gotowaniem lub sobą (!) zamiast dzieckiem. Nie daj się wpędzić w takie myślenie! Nikt nie oczekuje od ciebie, że będziesz zajmować się wyłącznie dzieckiem przez każdą minutę dnia. To niezwykle ważne także dla dziecka, żeby miało czas na samodzielną zabawę i żeby poprzez obserwację nauczyło się, że są różne obowiązki, które trzeba wypełnić i że każdy czasami musi zrobić coś dla innych lub dla siebie. Często budzimy się za późno: nasze dziecko ma kilka lat, a my płaczemy, że ani przez chwilę nie potrafi pobawić się samo. Tego problemu raczej nie mają mamy, które od początku, zajmując się dziećmi, stwarzały im sprzyjające warunki do samodzielnej zabawy, podczas gdy one zajmowały się sprawami związanymi z domem czy robiły coś dla siebie. Jeśli twoje dziecko bawi się spokojnie, usiądź z ulubionym magazynem czy książką. Będziesz miała chwilę dla siebie, a twoje dziecko nauczy się, że mamusia też potrzebuje swojej dorosłej "zabawy" i naprawdę nie będziesz przez to gorszą mamą! Znajdując regularnie czas na coś, co sprawia przyjemność tylko tobie, unikniesz w przyszłości zmęczenia i frustracji. Zobacz też: 6 wymówek, by nie mieć czasu dla siebie Kiedy spać, kochać się, pracować? Testujemy ekspercki plan dnia Zarządzanie czasem: poradnik dla młodej mamy
Wyznanie mamy: "Gdyby nie pełnoetatowe mamy, nie dałabym rady!"
"Potrzebujemy się wzajemnie – my, mamy pracujące i mamy pełnoetatowe. Nauczyłam się że moje życie pracującej mamy jest o wiele łatwiejsze dzięki moim przyjaciółkom" – pisze Laura.
Laura Lifshitz, mama i pisarka, opublikowała tekst, który zdobędzie wasze serca. Nieważne, czy pracujesz zawodowo czy jesteś pełnoetatową mamą – ten tekst jest o tobie! Jestem pracującą mamą, ale bez pełnoetatowych mam nie dałabym rady Znam dwie strony medalu zwanego rodzicielstwem. Byłam kiedyś pełnoetatową mamą, która pracowała w domu nocami albo czasem dorywczo, ale najczęściej siedziałam w domu. Wtedy spędzałam z córką każdy dzień. Dziś jestem pracującą samotną mamą, która korzysta z pomocy opiekunki czy klubu malucha. Od całego etatu w domu, do całego etatu 9.00-17.00 w pracy. Przerobiłam to wszystko. Mogę powiedzieć wam o zaletach i wadach obu sytuacji. Mogę gadać o bitwach, które stoczyłam będąc w domu i o tych, które staczam teraz. Nieważne, po której stronie medalu jesteście, bycie rodzicem jest ciężką pracą. (...) To, czego się nauczyłam to to, że potrzebujemy się wzajemnie – my, mamy pracujące i mamy pełnoetatowe. Nauczyłam się też, że moje życie pracującej mamy jest o wiele łatwiejsze dzięki moim przyjaciółkom, które są z dziećmi w domu. Dzięki moim przyjaciółkom – czy nawet koleżankom – życie moje i mojej córki jest lepsze. Polecamy: 25 czynności, które każda mama robi przed 9 rano Myślę o setkach sytuacji, w których moje przyjaciółki pełnoetatowe mamy zajmowały się moją córką, żebym mogła iść do pracy. Kiedy szkoła była zamknięta. Kiedy nie było mnie stać na opiekunkę. Kiedy nie było mnie stać na wysłanie jej na obóz. Kiedy miałam rozmowę o pracę i musiałam się spieszyć. Kiedy byłam chora i nie mogłam się nią zajmować. One były przy mnie: pełnoetatowe mamy. Mimo że mają pełne ręce roboty ze swoimi dziećmi i codziennymi obowiązkami, zajmowały się moim dzieckiem przez dzień albo trzy, wcześnie rano albo późnym wieczorem. (...) Myślę o niezliczonych razach, kiedy pełnoetatowe mamy opiekowały się moim dzieckiem, a kiedy przychodziłam, żeby ją odebrać, na stole czekał na mnie obiad. Widziałam moją córkę, zmęczoną, ale szczęśliwa. Nie chciała wracać, bo tak dobrze się bawiła. Czasem jadaliśmy razem, czasem jadłam sama, bo wszyscy już skończyli. Ale to bez znaczenia, bo ktoś opiekował się moją córką, a potem zaopiekował się mną. To zawsze sprawiało, że miałam cudowny dzień. Dzięki nim moje noce były łatwiejsze. Byłam nakarmiona. Moje dziecko było nakarmione. Życie było lepsze dzięki moim sąsiadkom. Dzięki tym kobietom moja córka i ja miałyśmy większy komfort. (...) Może to doceniam, bo wszystko robię sama. Bo wszystko zaczynam i kończę sama. Albo doceniam te dziewczyny, bo one przypominają mi, że jednak ja i moja córka nie jesteśmy samotne. Nasza rodzina żyje poza czterema ścianami naszego domu. Cała ta serdeczność jest wokół nas. Zgadzacie się z Laurą? Jesteście pełnoetatowymi mamami czy pracujecie zawodowo? Czytaj także: Jeśli jesteś mamą na cały etat, na pewno słyszysz te komentarze! źródło: popsugar.com
Gdy decydujesz się zostać w domu z dziećmi, słyszysz te komentarze?
7 bardzo krzywdzących opinii na temat "kur domowych".
Gdy na pytanie – co robisz? – kobieta odpowiada, że zajmuje się dziećmi i domem, co większość myśli? Ale jej dobrze, ta to sobie pożyje, jaka wygodna, leniwa i bogata... Każda kolejna wypowiedź jest jeszcze bardziej krzywdząca. Tylko inna mama, która także pozostała w domu, by wychowywać dzieci, jest w stanie zrozumieć, że ta decyzja wcale nie jest taka prosta, a życie wcale nie jest lekkie. 7 najbardziej krzywdzących opinii na temat "kury domowej" 1. Mama, która zostaje w domu, ogląda telewizję przez cały dzień! Ktoś, kto to wymyślił, nie spędził chyba dnia w domu pełnym dzieci, bałaganu, brudnych naczyń do zmywania, obiadu do ugotowania, prasowania i prania. Kiedy taka mama miałaby czas oglądać telewizję, jeśli ma tyle obowiązków do wykonania? 2. Mama, która zostaje w domu, nie ma żadnych pilnych spraw! Nie, oczywiście... Co za bzdury! To właśnie mama pozostająca w domu ma masę spraw i najczęściej musi tworzyć listy, by udało jej się wszystko ogarnąć. Listy zakupów, zajęć dzieci, godziny odbiorów, telefony do wykonania, wizyty u lekarzy... Mało? 3. Mama, która zostaje w domu, nie ma żadnych marzeń i aspiracji! To bardzo krzywdzące twierdzenie. A może taka mama chce wychować dobrze dzieci i to jest jej priorytetem? A może jej aspiracją jest prowadzenie domu, tak, by dzieci czuły się w nim bezpieczne i kochane? 4. Mama, która zostaje w domu, jest najbardziej wyspaną osobą! Wiele osób myśli, że mama malucha, śpi wtedy, kiedy śpi dziecko. Ucina sobie drzemki w ciągu dnia i wcześnie chodzi spać. Nic bardziej mylnego. Wiele mam pomimo zmęczenia, w czasie snu dzieci sprząta, gotuje i wykonuje te wszystkie czynności, na które wcześniej nie pozwoliło jej dziecko. Nie jest prawdą też, że mama starszych dzieci, po odwiezieniu ich do szkoły, wraca do domu i kładzie się z powrotem do łóżka. Oczywiście znajdą się i takie przypadki, ale naprawdę nie ma ich zbyt wiele. 5. Mama, która zostaje w domu, jest sfrustrowana. Owszem, są lepsze i gorsze dni, ale to tak jak w zwykłej pracy. Tu też są wzloty i upadki, więc poziom frustracji u "kury domowej" nie jest wyższy, niż u innej kobiety, która pracuje. 6. Mama, która zostaje w domu, jest leniwa. To bardzo śmieszna teoria, gdyż praca w domu, to najbardziej niewdzięczna i zarazem najmniej opłacalna praca. Kobieta ją wykonująca każdego dnia, to wojowniczka. Komu by się chciało pracować tak ciężko codziennie, bez wynagrodzenia, a nawet bez żadnej pochwały? 7. Mama, która zostaje w domu jest szczęściarą, bo nie musi pracować. Szczęściarą jest, owszem. Może codziennie rano widzieć swoje dzieci, zaprowadzić do przedszkola, odebrać po obiadku i bawić się z nimi całe popołudnie. Czy ona jednak nie pracuje? Przecież wykonuje takie prace jak nianie, opiekujące się dziećmi kobiet pracujących zawodowo! Jak babcie i ciocie, którym czasem się płaci. Brak wynagrodzenia nie jest równoznaczne, że ktoś nie pracuje. Mamy naprawdę dość pomniejszania zasług mam, wychowujących dzieci i pozostających w domu! Dlaczego nie szanuje się ich wyboru, ich poświęcenia? A Ty pracujesz zawodowo, czy zajmujesz się dziećmi? Czy spotkałaś się ze złymi opiniami na ten temat? Sprzątanie z dzieckiem - to się nie może udać! Rodzice i ich obowiązki - sprawdź, ile naprawdę pracujesz! źródło: huffingtonpost
„Brakowało mi nawet siły, aby się ubrać...” – zrozumcie to!
Oto cała prawda o trudnych początkach macierzyństwa.
Mel Watts młoda mama, australijska blogerka wyznaje, jak trudne są dla kobiety początki macierzyństwa. Presja otoczenia, by wrócić do figury modelki, jest absurdalna w obliczu wyzwań, które dostarcza nam małe dziecko. Bycie mamą to codzienne pokonywanie własnych granic. Nie jest łatwo, ale damy radę! "9 miesięcy w łonie matki. W ciągu ostatnich 9 miesięcy spałam tak mało, jak nigdy w życiu. W ciągu ostatnich 9 miesięcy doświadczyłam też największych obaw i lęków. Początki macierzyństwa są wyczerpujące, a życie się nie zatrzyma. Rachunki muszą być opłacone na czas, zakupy muszą być zrobione. Ciśnienie jest ogromne. Oczekujemy od siebie, by wiedzieć, co robimy przez cały czas. Nie ma znaczenia, czy to jest twoje pierwsze, drugie czy trzecie dziecko, wciąż uczysz się każdego dnia. Pierwsze 9 miesięcy życia twojego dziecka wypełnione jest zgadywaniem, bujaniem, uśmiechaniem się i płaczem. To nie jest w porządku, że mam wówczas tyle na głowie. Nie jesteśmy niezwyciężone. Jesteśmy ludźmi i jesteśmy matkami. Nie ma w tym nic złego, że są dni, w których czujesz się niewystarczająco dobrą. Nie ma w tym nic strasznego, że nie wiesz, jaki jest dzień tygodnia. Przetrwasz to. Każda z nas przez to przeszła. Niekiedy może wydawać ci się, że niektóre kobiety potrafią to wszystko ogarnąć. Cóż, tak nam się wydaje. Inne nie ogarniają. Ja do nich należę. Czasem, przez te pierwsze 9 miesięcy brakowało mi nawet siły, aby się ubrać. Nie mówiąc już o tym, aby wrócić do ciała sprzed ciąży. Nie przejmuj się tym. Naprawdę to jest normalne. Jeśli masz motywację – brawo ty! Zrobisz wszystko w swoim czasie, nie śpiesz się tylko dlatego, że tego oczekuje otoczenie. Życie codziennie stawia przed nami wyzwania. Pokonujemy kolejne przeszkody każdego dnia. Zawsze jest jutro! Dajmy sobie czas! Wypijmy więc za pierwsze 9 miesięcy wypełnionych kupkami, wymiocinami i gównia... snem. My (ja) przetrwamy to i damy radę z resztą!" Wpis młodej mamy został udostępniony na Facebooku ponad 12 500 razy w ciągu zaledwie niecałego tygodnia. Mamy dzielą się w komentarzach własnymi "bolączkami" związanymi z początkami macierzyństwa. Zdjęcie skomentowało już 2,5 tysiąca osób! Czy każda z nas nie czuła się podobnie? Napiszcie w komentarzach. Zobacz też: Doceńcie nas! Nasze poświęcenie jest bezcenne! – rozmowa męża z psychologiem
Co robi mama, która "siedzi" z dzieckiem w domu?
Gdy mój syn był mały i „siedziałam” z nim w domu, uwielbiałam chodzić do dentysty, bo tylko tam mogłam naprawdę usiąść. A jak wygląda „nicnierobienie” innych mam?
Młoda mama to świetny cel dla tych, którzy zawsze wszystko wiedzą lepiej. Jeśli szybko wraca do pracy, unoszą brwi i z grozą w głosie pytają: „I co, zostawisz dziecko w żłooobkuuu?” (jakby chodziło o dworcową przechowalnię bagażu). Jeżeli decyduje się na zostanie w domu, dogadują, że nic nie robi, a przecież mogłaby przyrządzać trzydaniowe obiady albo chociaż skończyć korespondencyjny kurs języka chińskiego ;-). Co naprawdę robią mamy, które 24 godziny na dobę opiekują się maluchem? O której udaje im się znaleźć chwilę dla siebie? Co najbardziej je stresuje, a co cieszy? Zapytałam o to Kingę, mamę 18-miesięcznej Hani, Wiktorię, mamę 9-miesięcznej Elizy oraz Ewę, mamę 14-miesięcznego Wojtka i 9-letniej Ali. „A czym ty jesteś zmęczona?” – O tak, czasem słyszę to pytanie, zupełnie jakbym całymi dniami wylegiwała się na kanapie – śmieje się Kinga. – Nic z tego: przy małym dziecku ciągle coś się dzieje, a to choroba, a to ząbkowanie, a to zły dzień… A nawet jeśli nie, to i tak nieustannie coś robię. Hania mało śpi i jest bardzo ruchliwa. Wszędzie jej pełno, wszędzie próbuje wejść, wszystkiego chce dotknąć. Non stop muszę mieć ją na oku. Nie ma mowy, żebym np. usiadła z książką. Poza tym wiadomo: pranie, sprzątanie, gotowanie itd. Wszystko robię sama, bo przecież „siedzę w domu”. Córeczka Wiktorii nieustanne wymaga uwagi. – Sama bawi się tylko chwilę. Jeśli się nią nie zajmuję, jęczy, krzyczy i płacze. Trudno jest, np. robić obiad przy wyjącym niemowlaku, dlatego prace domowe wykonuję nieregularnie. Za to staram się spędzać czas tak, żeby i mnie, i dziecku sprawiało to przyjemność – mówi. Z kolei Ewie najbardziej daje w kość brak snu. – Czasami śpię po 3-4 godziny na dobę, co jest dla mnie trudne, bo zawsze byłam śpiochem – wzdycha. Męczy ją także koordynowanie rodzinnego życia, pilnowanie, żeby wszyscy wszędzie zdążyli. Polecamy także: Apel młodej mamy do mężczyzn: Potrzebujemy snu! „Masz dla siebie mnóstwo czasu” – Czas dla siebie? A co to jest? – żartuje Ewa. – A tak serio: umówiłam się z mężem, że codziennie pomiędzy kolacją a kąpielą synka mam godzinkę na leżenie w wannie, czytanie czy internet. Tyle teoria, bo w praktyce bywa z tym różnie. Samotne wyjścia na razie odpadają, bo nadal karmię młodsze dziecko piersią. Za to uwielbiam soboty, kiedy wszyscy śpią, a ja z przyzwyczajenia wstaję około szóstej rano. Mam wtedy czas, by usiąść i napić się w spokoju herbaty. Kinga także potrzebuje chwili wyłącznie dla siebie. Może na nią liczyć po godz. 23, gdy jej dziecko i partner już śpią. – Tak tego „własnego” czasu potrzebuję, że siedzę do 1 po północy, żeby nacieszyć się ciszą, poczytać, zajrzeć do internetu – mówi. W ciągu dnia wszystko kręci się wokół jej córeczki. – Cały czas jest „Mama! Mama!! Maaamaaa!!!”. Nawet kąpię się przy otwartych drzwiach, żeby Hania cały czas mogła mnie widzieć – opowiada Kinga. Córeczka Wiktorii od kilku miesięcy budzi się w nocy co 2 godziny, więc póki co nie ma mowy o wolnych wieczorach czy spokojnych nocach. – Eliza zdominowała już całą dobę. Jednak nie jest źle. Mam czas na rzeczy, które lubię robić, pod warunkiem, że da się je robić razem z małą. Sport, zakupy, spotkanie z koleżanką (najlepiej w formie spaceru z wózkiem). I to mi właściwie na razie wystarcza – przyznaje. „A nie wolałabyś wrócić do pracy?” „Siedzenie” z dzieckiem w domu bywa męczące i stresujące, ale ma oczywiście także mnóstwo zalet. Wiktoria lubi to, że czas, który ma do dyspozycji, może kształtować w dużym stopniu dowolnie. – Mogę wymyślać rano, co dziś zrobimy ciekawego. Mogę nie zrywać się do pracy, tylko jeszcze w łóżku powygłupiać się z dzieckiem (o świcie jest w najlepszym humorze), a potem spokojnie zjeść śniadanie. Trochę jak w weekend. Ewa też lubi wolność od narzuconych przez kogoś ram czasowych. – Robię zakupy, kiedy chcę, a nie po pracy,na szybko. Chodzę na spacery. Nie muszę załatwiać wszystkiego w biegu. Mam czas na spotkanie z innymi mamami i na zabawę lub rozmowę ze starszą córką. To ważne, bo pojawienie się młodszego brata wywróciło jej poukładany świat do góry nogami. No i najważniejsze: możliwość towarzyszenia dziecku. – Jesteś przy nim i wszystko widzisz: pierwszy uśmiech, pierwszy krok... – mówi Kinga. – To wspaniałe. Ewa chce spać (ale nie ma kiedy) Na moją prośbę Ewa włączyła krokomierz i zapisywała co i kiedy robi. Oto jej notatki: 5.20 Pobudka. Daję jeść synkowi i włączam krokomierz, żeby sprawdzić, jaki dystans robię, kręcąc się głównie po domu. Wstaję, żeby naszykować mężowi śniadanie do pracy. Śniadanie gotowe, pora na wspólną herbatę. Aaaa! Jednak nie: pora na przewijanie. 6.30 Mąż wychodzi do pracy. Czas na zabawę, ale najpierw wstawiam pranie, a skoro już jestem w łazience, myję toaletę. Wojtek cały czas wisi na mojej nogawce. Po drodze do pokoju ustawiam porozrzucane po przedpokoju buty i zamykam otwartą przez synka szafę. Wreszcie docieramy na miejsce i zaczynamy zabawę, a przy okazji kilka razy ściągam Wojtka z zakazanych terenów: sofa, fotel, stół, szafka, znowu stół. O, już prawie 10. Domofon obudził Alę (ma ferie, więc może spać dłużej). 10.OO Śniadanie. Dziś będzie owsianka albo jajecznica. Będzie, ale na razie zaganiam Alę do mycia. Wojtek znów zajął się butami... Udało się: śniadanie gotowe, ale trzeba się pośpieszyć, bo o godz. 12 mam spotkanie z grupą karmiących mam. Wcześniej sprzątanie po śniadaniu. OK, zmywarka załadowana, córka się ubiera, jeszcze tylko powieszę pranie, wstawię następne i mogę ogarnąć siebie i młodego. Po drodze ustawiam buty (znów!). Wreszcie jesteśmy gotowi do wyjścia. 12.00 Spotkanie, które polega głównie na bieganiu po kawiarni za dziećmi. Udaje mi się zamienić kilka słów z innymi biegającymi mamami. 14.00 Pora do domu. Po drodze zakupy. W domu Ala przez chwilkę zajmuje się młodszym bratem, a ja mam czas na powieszenie kolejnego prania i przygotowanie obiadu. Dzieci jednak nie potrafią się bawić same. W ruch poszły miski z szafki, łyżki z szuflady i ziemniaki spod stołu :-) 16.00 Uf, w końcu wraca mąż. Obiad zjedzony, a ja zamykam się w sypialni z zamiarem ucięcia sobie krótkiej drzemki. Kończy się na zmianie pościeli i odłożeniu za małych ubranek syna. Trzeba będzie je kiedyś obfotografować i sprzedać. Ale to kiedyś. 18.00 Dobrze, trzeba naszykować jakąś kolację. Potem jeszcze godzinka zabawy z synkiem i w końcu kąpiel dzieci. Wojtek nakarmiony, śpi. Jeszcze tylko szybka gra z córką i będzie czas na... No cóż, na prasowanie. 1.00 Pora spać. Jutro (a właściwie już dziś), pobudka koło 5 rano. Krokomierz pokazał, że zrobiłam dziś tylko 11684 kroki, co daje 8 km i 178 m. Nie tak dużo, ale ja padam z nóg. Dobranoc. A jak wygląda Twój dzień? Co Cię najbardziej męczy, a co sprawia Ci największą radość? Udaje Ci się znaleźć czas dla siebie? A jeśli tak - co wtedy lubisz robić najbardziej? Czekamy na Twój komentarz. Polecamy także: Tata też potrafi! Zobacz jak młody tatuś ubiera czwórkę dzieci naraz.
Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję wiele. Doceń mnie
„Nie waż się więc oceniać mnie jako matki (…) Jestem najlepszą matką, jaką potrafię być. Doceń to!”
Czasami jestem zmęczona. Bardzo zmęczona. Tak, zdarza mi się wtedy krzyknąć na dzieci z byle powodu lub włączyć im bajki jedynie dla świętego spokoju. Nie, nie jestem z tego dumna. Nie oznacza to jednak, że jestem złą matką. Miewam chwile słabości. Może gdybyś zauważył, że praca w domu to też praca, może byłoby mi trochę łatwiej i ... byłabym lepszą matką. Nie oczekuję wiele. Nie proszę o przewijanie, karmienie i kąpanie dzieci (choć byłoby milo), ale o jedno zdanie doceniające moją pracę, np.: "Widzę, że miałaś ciężki dzień". Tak miewam trudne dni. Nie wstydzę się ich. Już się nie wstydzę. Przy pierwszym dziecku bałam się przyznać, że jest mi cholernie ciężko. Chciałam dawać radę jak inne matki. Przy kolejnych zrozumiałam, że większość mam czasem "wysiada". Twoja pomoc jest w tych sytuacjach bezcenna. Nie chcę słyszeć po twoim powrocie z pracy: "Jaki tu bałagan?!". Wkurza mnie to. Tak chciałabym, żeby było czysto jak u Perfekcyjnej Pani Domu, ale wiesz co, nie będzie tak! Przez najbliższe kilka, a może nawet kilkanaście lat nasz dom będą wypełniały sterty zabawek, dziecięcych książeczek, ubranek, a ja będę miewała gorsze dni, gdy nie będzie mi się chciało ich pozbierać. Nie jestem leniwa. Jestem matką. Zmęczoną matką. Zrozum to i albo zacznij mi pomagać, albo odczep się ode mnie. Nie potrzebują kolejnego dziecka do obsługi, lecz wparcia. Wiem, że też się starasz. Czasem naskakuję na ciebie bez powodu. Znalezienie kompromisu często bywa niezwykle trudne, zwłaszcza gdy małżeńskim negocjacjom towarzyszą dziecięce krzyki, awantury i płacze. Zrozum jednak, że praca, którą wykonuję, nie przewiduje dni wolnych, urlopów, czy nawet zwolnienia chorobowego. Dzieci są najsurowszymi szefami, jakich miałam, bo każda ich potrzeba musi zostać zaspokojona natychmiast. Mam więc chyba prawo czasem mieć wszystkiego dość. Są dni, gdy udaję, że nie widzę, że dzieci rozrabiają (np. wyrzucają rzeczy z mojej kosmetyczki) za cenę kilku minut ciszy. Nawet jeśli czeka mnie później kilka godzin sprzątania. Dla tych 5 minut ciszy jestem gotowa na nie. Nie waż się więc oceniać mnie jako matki. Nie mów mi, jak powinnam być. Jestem najlepszą matką, jaką potrafię być. Doceń to! Czytaj także: "Szanuj matkę swojego dziecka…" – poruszający list młodego ojca do innych ojców! Potrzebujemy snu – apelują młode mamy
Macierzyńskie rozterki - jak zrozumieć siebie?
Niezależnie od tego, jak bardzo chciałaś zostać mamą i jak wspaniale wyobrażałaś sobie pierwsze kroki w nowej roli, na początku może nie być różowo. Ale pomyśl, ile już wiesz, ile potrafisz. I nie denerwuj się, nikt nas przecież nie uczył jak być dobrym rodzicem.
Już nie jesteś tą samą osobą, którą byłaś wcześniej. Przekonałaś się, jakie to piękne: być mamą, ale też czasami bardzo trudne, zwłaszcza gdy chcąc pomóc dziecku, szukasz wskazówek w natłoku różnych, nierzadko sprzecznych informacji. Pomożemy ci poruszać w zawiłym gąszczu zaleceń. Będziesz spokojniejsza i pewniejsza siebie. Instynkt kontra instrukcja Odkąd zostałaś mamą, wiele razy próbowałaś kierować się głosem serca, jednak brakowało ci pomysłów i doświadczenia. Nie wiedziałaś, jak szybko zbić gorączkę, poradzić sobie z kolką malucha, sprawić, że spokojnie zaśnie... Gdy uporałaś się z jednym problemem, pojawiał się następny. W dodatku pediatra podkreśla, że masz być odpowiedzialna, zasypuje cię zaleceniami. Trochę dużo, jak na twoją głowę. A chciałabyś jeszcze mieć czas, by bawić się z dzieckiem i pomóc mu wyrosnąć na mądrego człowieka. Jak to zrobić, skoro każdy podpowiada inne rozwiązanie? Dawniej mamy bardziej ufały swojej intuicji, ale to nie ona była najważniejszym źródłem wiedzy o dzieciach. Przede wszystkim korzystały z doświadczenia starszych kobiet. Dziś, mimo kłopotów mieszkaniowych, większość młodych rodzin mieszka osobno, więc wiedzę czerpią z poradników. Od nadmiaru głowa boli Gazety, książki, portale internetowe to wygodne źródło informacji – możesz je przeglądać o każdej porze dnia i nocy. Jednak gdy szukasz wskazówek, trudno ci się w tym połapać. Masz mętlik w głowie, wszystko wydaje ci się równie istotne i nadal nie wiesz, jak postępować. Nie chodzi o to, by stosować się ściśle do książkowych rad. Jeśli coś się nie sprawdza w twoim przypadku lub po prostu ci nie odpowiada (bo np. masz inne poglądy na daną sprawę), odwagi – nie stosuj się do tego. Poszukaj innego sposobu lub po prostu sama go wymyśl. To, co zostało napisane, to nie wyrocznia. To rada. Przecież tak naprawdę wiele dróg prowadzi do Rzymu. Żadna nie jest zła lub gorsza – są po prostu inne, a ty wybierasz tę, która bardziej ci odpowiada. Choć możesz też przetrzeć nową. Wszystko zależy od ciebie. Zobacz też: Bliskość z dzieckiem budują szczegóły - poznaj 5 moich Idealna czy może wyrodna? Tak wiele już powiedziano i napisano o idealnych mamach, które zawsze same ugotują, wyprasują, posprzątają, choćby padały ze zmęczenia. Chcą być doskonałe w domu i dobrze spełniać się w pracy zawodowej. Frustrujące, prawda? Ideałom sprostać trudno, zresztą nie warto. W opozycji do takiej wizji macierzyństwa powstało internetowe forum Klub Matek Wyrodnych, którym zdarza się, że „karmią swoje dzieci serkami homogenizowanymi, nie wyparzają butelek po mleku i nie prasują dziecięcych ubranek po obu stronach”. Taka nieco przekorna reakcja na restrykcyjne zalecenia. Wyrodne Matki to po prostu... wystarczająco dobre mamy. Warto z nimi podyskutować na forum, wyżalić się, poradzić, poszukać wsparcia i rozwiązania. Albo po prostu poczytać, by nabrać dystansu. Tak jak robiły to kiedyś młode mamy, rozmawiając ze swoimi kuzynkami i siostrami. Uwolnienie się od nadmiaru przytłaczającej odpowiedzialności bardzo pomaga. Wtedy łatwiej jest też odróżnić sprawy ważne od tych mniej istotnych. Początek zupełnie nowej drogi Równie ważna jest umiejętność mądrego wyboru między tym, co konieczne i dobre dla malucha, a tym, co potrzebne mamie. Bo mama i jej maleństwo to naczynia połączone. Ktoś powiedział, że tylko dziecko szczęśliwej i spełnionej mamy może być szczęśliwe. Pamiętaj też o sobie! Nie staraj się przyjmować opinii, które nie do końca ci odpowiadają lub budzą w tobie wątpliwości. Zachowaj zdrowy rozsądek zwłaszcza w przypadku specjalistycznych nowinek – każda z nich musi okrzepnąć. Niektóre są później weryfikowane przez innych naukowców i... samo życie. Przecież to, że nie słuchałaś w ciąży Mozarta (bo jego muzyki zwyczajnie nie lubisz), nie znaczy, że twoje dziecko będzie mało inteligentne! Zobacz też: 10 rzeczy, których nie możesz robić, jeśli jesteś mamą małego dziecka W poszukiwaniu wsparcia Macierzyństwo niesie ze sobą wiele problemów, rozterek, stresów i nie zawsze pozytywnych emocji. Nie bój się nie wiedzieć. Pytaj. Szukaj odpowiedzi, a gdy trudno ci sobie radzić, korzystaj ze wsparcia – w różnych miejscach: w internecie, u specjalisty, a przede wszystkim u innych mam, bo one dobrze cię zrozumieją. Tylko wtedy będzie ci łatwiej, poczujesz się mniej zagubiona i będziesz czerpać z macierzyństwa dużo radości, najwięcej jak się da. Choć nie ominą cię także troski i trudne uczucia. Nikt nie obiecywał, że będzie to droga usłana różami. Z czasem zyskasz więcej pewności siebie. I nie daj się nikomu przekonać, że nie jesteś mamą wystarczająco dobrą! Konsultacja: dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, psycholog, pracuje na Uniwersytecie Łódzkim, zajmuje się psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie macierzyństwa i ojcostwa
Czasem choć przez chwilę chciałabyś być elegancką damą, która leży na sofie i ładnie pachnie?
Ale nic z tego, bo przecież... pranie, gotowanie, praca. Rzeczywiście trudno to wszystko zmieścić w jednej dobie, ale można.Zdarza ci się ze zmęczenia robić dziwne rzeczy? Zawołać psa imieniem dziecka, zalać herbatę zimną wodą, chodzić w dwóch różnych skarpetkach i nawet tego nie zauważyć? Prawdopodobnie masz na głowie za dużo obowiązków. Co zrobić? Może po prostu odpuść sobie część z nich, a te, których nie możesz się pozbyć, postaraj się uprościć. Przynajmniej część prac domowych możesz robić szybciej. Aby się tego nauczyć, wcale nie musisz kończyć specjalnych kursów (jak w przypadku nauki szybkiego czytania). Wystarczy dobra organizacja. Oto nasze pomysły, jak skrócić i ułatwić nawet najbardziej czasochłonne prace. 1. Gotuj raz na kilka dni. Jasne, że domowy obiadek to coś, o czym marzy każdy mąż, a i dziecku najbardziej smakuje twoja pomidorowa. Ale nie daj się zwariować i upraszczaj, co się da. Do przyrządzania posiłków wykorzystuj np. mrożonki (zamrożone warzywa nie tracą wartości odżywczych). Domowe posiłki też zamrażaj, najlepiej w gotowych porcjach. Możesz mrozić dosłownie wszystko – łącznie z zupkami dla niemowlaka i własnoręcznie lepionymi pierogami. Dla dziecka wykorzystuj gotowe dania (zupy, drugie dania w słoiczkach, owocowe deserki) – są idealnie zbilansowane pod względem wartości odżywczych, dostosowane do wieku dziecka, a ich wybór jest oszałamiający. 2. Staraj się prać tylko w pralce. Kupuj takie ciuszki, które nie farbują (na metce znajdziesz oznaczenie, czy rzeczy trzeba prać oddzielnie), najlepiej w podobnej gamie kolorystycznej. Nie kupuj zbyt wielu ubrań, które trzeba prać ręcznie, bo nigdy nie wyjdziesz z łazienki. I jeszcze jedno: naucz męża obsługiwać pralkę. 3. Ogranicz ilość prasowania. Jeśli wydaje ci się, że stosy wypranych ubrań, bielizny, pościeli nigdy się nie skończą – zrób remanent. Zastanów się, czy wszystko musisz prasować (odpuść sobie piżamki, bieliznę, T-shirty, a zamiast prasować pościel lub szukać magla w okolicy, wymień ją na taką, która nie wymaga prasowania, np. z kory czy frotte). Kup sobie dobre żelazko (powinno mieć dużą moc i silny wyrzut pary) i prasuj przy ulubionym serialu (żaden nie ma aż tak wciągającej akcji, byś nie mogła jednocześnie spoglądać na prasowane ubranka).[CMS_PAGE_BREAK] 4. Pozwól sobie pomóc. Jeśli twoje dziecko jest naprawdę bardzo małe (ma kilka tygodni), masz prawo być zmęczona i niewyspana (bo przecież rytm życia maluszka jeszcze nie jest idealnie ustabilizowany). Pozwól sobie pomóc, bo naprawdę nie musisz wszystkiego robić sama. Świeżo upieczona babcia z pewnością się ucieszy, gdy będzie mogła wyjść z wnukiem na spacer. Ty w tym czasie nie łap za odkurzacz, tylko się zdrzemnij – odzyskasz energię, a wszystko, co masz jeszcze do zrobienia, pójdzie ci znacznie szybciej. 5. Szukaj konkretnych informacji. Kiedy dziecko zaczyna gorączkować albo kompletnie nie wiesz, co ugotować mu na obiad, nie wertuj kilkunastu poradników dla mam czy książek kucharskich. Zajrzyj do „Mamo, to ja” albo na portal internetowy babyonline.pl, a najlepiej zarejestruj się na nim. Możesz to zrobić już w ciąży. Uzyskasz stały dostęp do interesujących cię informacji – znajdziesz porady na temat zdrowia, żywienia i pielęgnacji w ciąży, a kiedy już maluch się urodzi – dosłownie w minutę będziesz miała wszystkie wiadomości na temat jego zdrowia, pielęgnacji i wychowania. Na portalu działa też forum, na którym możesz podyskutować z innymi mamami. Portal jest przeznaczony dla przyszłych mam i tych, które mają dzieci do 6. roku życia. 6. Dogadaj się z inną mamą. Jesteś mamą przedszkolaka, który uczestniczy w zajęciach dodatkowych po południu? Spróbuj dogadać się z inną mamą w sprawie zawożenia i przywożenia dzieci z zajęć – przecież możecie to robić na zmianę. Obie będziecie miały więcej czasu, a i dzieciom w towarzystwie jest raźniej i mniej nudno (zwłaszcza podczas stania w popołudniowych korkach). Uwierz: nikt nie jest doskonały! Nie startujesz w konkursie na najlepszą matkę, żonę, pracownicę, kucharkę (tu możesz dodać jeszcze dowolne obowiązki) i staraj się o tym pamiętać. Żadnemu z domowników nie stanie się krzywda, jeśli czasem zjecie obiad na mieście (może nawet będzie to frajda dla wszystkich), żabki na firankach nie będą ustawione w idealnie równych odstępach, a ty pozwolisz się wyręczyć mamie czy teściowej w lepieniu pierogów. Jeśli uwielbiasz gotować, to pozwól sobie pomóc w sprzątaniu. W pracy nie zostawaj po godzinach tylko po to, by szef zauważył (bo i tak nie wiadomo, czy doceni). Przynajmniej raz w tygodniu zrób sobie wolne – wyjdź z koleżanką do kina lub zróbcie sobie babski wieczór z lampką wina i plotkami. Laryssa Kowalczyk
Od robienia kariery wolą spędzanie czasu ze swoimi dziećmi. Niemodne? Nierozsądne? Pod prąd potrzebom domowego budżetu? One nie żałują.
Od robienia kariery wolą spędzanie czasu ze swoimi dziećmi. Niemodne? Nierozsądne? Pod prąd potrzebom domowego budżetu? One nie żałują. Przecież ten etap w życiu już nigdy się nie powtórzy, mówią. Kinga, Monika i Joasia są pełne energii. Krzątają się po domu, nic sobie nie robiąc ze stereotypu sfrustrowanej kury domowej. Śmieją się, że to wymysły zawistnych facetów, którzy zazdroszczą im, że mogą być w domu z dziećmi. Pewnie, że każdej z nich zdarzają się gorsze dni, ale gdy patrzą na maluchy, humor im się poprawia. I znów chce się walczyć z monotonią codzienności. Dla siebie, dla bliskich. Bo warto, naprawdę. Ważna decyzja Joasia i Kinga decyzję, że zostaną w domu z dziećmi, podjęły jeszcze w ciąży. Obie przedyskutowały to z mężami. Wiedziały, że najlepsza praca nie zwróci im tego, co minie bezpowrotnie. Chwil, gdy ich dzieci postawią pierwsze kroki, powiedzą „mama”. Banalne? Nie dla matki. Monika była w innej sytuacji. Pracowała w koncernie farmaceutycznym. Po porodzie poszła na macierzyński. Gdy urlop jej się kończył, była rozdarta. – Chciałam wracać do pracy, ale też zostać z dzieckiem. Było mi ciężko – opowiada. Podjęła trudną decyzję: wróciła do pracy. Ale po kilku miesiącach została zwolniona. Nie rozpaczała. Pomyślała, że los tak chciał. – Poczułam ulgę, że zajmę się synkiem – wspomina. Poza tym chcieli z mężem mieć drugie dziecko. Praca nie zając Opiekują się dziećmi, zajmują domem. Ale żadna z nich nie traktuje tego jako poświęcenia. Przecież to świadomy wybór. Chciały być z maluchami. Dać im swoją miłość, czułość, energię. Czy można to rozpatrywać w kategoriach rezygnacji z siebie, ze swojego życia? Joasia przed urodzeniem dzieci często zmieniała pracę, była bezrobotna, więc teraz nie boi się, że wypadnie z rynku. – Są chwile, gdy myślę, że coś mnie omija. Kolega, który przyszedł na moje miejsce, rozwija się. Czasem mu tego zazdroszczę. Ale i mnie to kiedyś też spotka – mówi. Monika nawet gdyby chciała pracować, musiałaby znaleźć odpowiednią nianię. Ale choć wierzy w uczciwych ludzi, to wie od koleżanek, że ciężko znaleźć fajną opiekunkę, więc na razie nie wybiera się do pracy. – Niekiedy denerwuję się, że nie mam czasu na rozwój, szlifowanie angielskiego. Wiem, że mogę mieć problemy ze znalezieniem pracy, ale wierzę, że dam radę – mówi z niezachwianą pewnością siebie. I Monice, i Kindze po głowie chodzą pomysły otworzenia własnego biznesu. To dawałoby im niezależność od wymagających szefów i sztywnych godzin pracy. Ale jeszcze nie teraz. – Wiktorek już drugi raz nie będzie taki, a ja zdążę popracować – uśmiecha się Kinga.[CMS_PAGE_BREAK] Czas na oddech Zajmują się domem i dziećmi od rana do wieczora. Irytują się, gdy słyszą, że przecież siedzą w domu. Na szczęście mężowie doceniają ich wysiłki. Mąż Moniki kiedyś nie do końca rozumiał, jak ważna jest mama w domu. Odkąd mają dwójkę dzieci, zmienił podejście. Bardzo jej pomaga. Zajmuje się nimi, gdy Monika wychodzi z przyjaciółmi. Ale wychodzą też razem, na kolację czy do kina, a dziećmi opiekuje się babcia lub ciocia. – To bezcenne dla nas chwile – mówi Monika. Choć kiedyś prowadziła intensywne życie towarzyskie, nie cierpi z powodu ograniczenia rozrywek. – Teraz wielką radość daje mi bycie z dziećmi – dodaje. Mąż Kingi po pracy zabiera Wiktorka na spacer lub bawią się w domu. Wtedy ona może iść na aerobik czy odsapnąć. Gdy chcą wyjść razem, pomagają im babcie, choć raczej rzadko. Często za to wszyscy wyjeżdżają za miasto, do lasu. Joasia dawno nie wychodziła tylko z mężem, ale wierzy, że jeszcze będą mieli dla siebie dużo czasu. Mama Joasi pomaga jej, zabierając Zosię na spacery. Ona może zająć się wtedy małym Jasiem lub odpocząć, gdy synek śpi. Kiedy jestem sama Są chwile, gdy w ciągu dnia pełnego wrażeń i emocji, często tych trudnych, gdy dzieci dają popalić, trzeba jakoś odzyskać równowagę. Monika ogląda wtedy zdjęcia, układa je. Wspomina zdarzenia, które się z nimi wiążą. I na jej twarzy pojawia się uśmiech, a z nim dystans do problemów. Joasia najchętniej wyszłaby z domu, ale przecież nie może. By więc zmyć zmęczenie, bierze gorący prysznic. A kiedy dzieci bawią się lub śpią, ćwiczy. Gimnastyka ją odpręża. Niekiedy się modli. Lubi patrzeć za okno – latem wokół jest pełno zieleni. Czasem dzwoni do przyjaciółek. Kinga najchętniej zabiera synka na spacer. Spotyka się z zaprzyjaźnionymi mamami. Wędrują po osiedlowych uliczkach, porozmawiają, pożartują. Wpadają do siebie na herbatkę. Dobrym relaksem bywa też lektura gazety czy książki. Bawimy się fajnie Monika chodzi z Ignasiem na zajęcia z angielskiego i na basen. Joasia lubi z Zosią czytać książeczki i krzątać się po kuchni. Zosię cieszy tłuczenie kotletów, robienie sałatki czy ugniatanie ciasta. Wiktorek chce, by ciągle z nim rozmawiać. – Czasami buzia mnie od tego boli – śmieje się Kinga. – Ale dzięki temu synek rozwija się wspaniale. Kinga i Monika spotykają się z innymi mamami na placach zabaw. Dzieci uwielbiają bawić się razem, a one mogą porozmawiać. Nie tylko o dzieciach, choć to najwdzięczniejszy temat. Mogą pogadać o tym, że bycie kurą domową daje szczęście, jeśli umie się to dostrzec. Że praca w domu jest niewdzięczna, bo niemal jej nie widać. Ale kiedyś miłość, jaką dało się dziecku, zwróci się. I to wielokrotnie! Agnieszka Trojan