„Piękno na Twoich zasadach” – zamień pasję na własny biznes
Nowa kampania Avon „Piękno na twoich zasadach” przekonuje, że bycie Konsultantką to coś więcej niż tylko praca – dowodzi, że łatwo można połączyć biznes z pasją do kosmetyków i przyjemnością. Avon pozwala Konsultantkom zarabiać dodatkowe pieniądze i rozwijać się zawodowo, bez ograniczeń i presji, tworząc również wyjątkową społeczność kobiet opartą na przyjacielskich relacjach.
O zaletach pracy jako Konsultantka opowiada nam jedna z nich - Agata Fabisiak. Dlaczego zdecydowałaś się dołączyć do społeczności Avon? Dołączyłam do Avon w wieku 15 lat i już wtedy chciałam zacząć zarabiać na nowe ubrania i kosmetyki. Firma dała mi tę możliwość - otrzymywałam kosmetyki w prezencie za współpracę, a zarobione pieniądze przeznaczałam na swoje potrzeby. W momencie gdy wkroczyłam w wiek pełnoletności, zapragnęłam czegoś więcej. Chciałam mieć swój biznes, połączyć pracę z pasją do kosmetyków i myślę, że mi się udało. Zostałam Koordynatorem i zaczęłam budować swój wspaniały zespół Konsultantek, który mam do dziś. Jak praca w Avon zmieniła Twoje życie? Praca w Avon bardzo mnie zmieniła. Z bardzo skromnej i cichej osoby stałam się otwartą na nowe możliwości i pewną siebie kobietą. Dla mnie jest to praca na pełen etat nie tylko z satysfakcjonującymi zarobkami, dzięki którym można spełniać marzenia oraz realizować swoje pasje, ale przede wszystkim daje mi i mojej rodzinie bezpieczeństwo finansowe. Jest to praca na moich zasadach, którą mogę połączyć z opieką nad dziećmi. Co najbardziej cenisz sobie w tej pracy? Na pewno cenię sobie ogromne możliwości rozwoju zawodowego. W Avon każdy odnajdzie swoją ścieżkę, którą będzie chciał podążać. Uwielbiam tę pracę za spotkania z ludźmi, których spotykam na swojej drodze. Stają się moimi partnerami w biznesie i niejednokrotnie przyjaciółmi, z którymi spotykamy się nie tylko biznesowo, ale również prywatnie. Dzięki pracy w Avon spełniłam moje największe marzenie o posiadaniu własnego domu i wspaniałych wycieczkach zagranicznych, po których będę miała wspomnienia do końca życia. Nie sposób wymienić tu wszystkiego, ale jestem szczęśliwa, że kiedyś podjęłam tę decyzję i dołączyłam do wyjątkowej społeczności Avon. Jak wygląda Twoja praca na co dzień? Na co dzień pracuję w domu, gdy dzieci są w szkole, a po ich powrocie spędzam czas z nimi. Sama decyduję, kiedy pracuję i jak długo. Dzięki tej pracy mogę z powodzeniem połączyć macierzyństwo z samorealizacją, budowaniem zespołu i jego rozwojem. Za co Twoje klientki kochają produkty Avon? Jakie kosmetyki najchętniej kupują Twoje klientki? A jaki jest Twój must-have od Avon? Najczęściej kupowanym produktem są perfumy Attraction. Jest to także mój produkt numer jeden od momentu, jak tylko ukazał się w ofercie. To bestseller wśród zapachów! Gdy ktoś prosi mnie o polecenie idealnego zapachu na prezent to zawsze polecam właśnie perfumy Attraction.
„Wiedział, że mam masę pracy, ale zostawił mnie samą z chorym dzieckiem, bo szef zaproponował mu świętowanie… Dnia Chłopaka” [LIST DO REDAKCJI]
Mamy z mężem po czterdzieści lat. Ale w tym związku chyba jedno z nas zatrzymało się na etapie lat nastu. Świadczy o tym chociażby to, co wydarzyło się w ostatni piątek. Oboje pracujemy zdalnie. Mąż wiedział, że do końca września mam do skończenia ważny projekt. Mimo to zostawił mnie z chorą na anginę 5-letnią córką. Bo jego szef spontanicznie wpadł na pomysł… świętowania Dnia Chłopaka!
Żebym jeszcze od tygodnia nie słuchała, jak biadoli nad tym, ile ma pracy… Tak się złożyło, że ja też pracy miałam wyjątkowo dużo. Do tego zachorowała nam córka i nie mogła chodzić do przedszkola. Jakoś wymienialiśmy się opieką nad Małą. Ale w piątek okazało się, że dla mojego męża ani dziecko, ani praca nie są tak ważne jak… Dzień Chłopaka! Śmiać się czy płakać? Kiedy słyszałam, jak o tym rozmawia z kolegami, myślałam, że to żarty. Ale wkrótce potem mąż osobiście powiadomił mnie, że za pół godziny wychodzi, bo jedzie z Jackiem (szefem) na strzelnicę. Była godzina 13. Środek dnia. Nic nie odpowiedziałam, bo zwyczajnie zabrakło mi słów. Jaki Dzień Chłopaka? Czy to jest święto dla starych koni po czterdziestce (szef ma 45 lat)? Powód, żeby rzucić wszystko i zniknąć na 5 godzin? Nie wiedziałam: śmiać się czy płakać? Koniec końców uczuciem, które wzięło górę, była wściekłość. Szefowej nic nie powiedziałam, bo spaliłabym się ze wstydu Mam bardzo wyrozumiałą szefową. Jak córka zachorowała, przekazałam Marzenie, że Mała nie chodzi do przedszkola, ale nie wezmę wolnego, bo podzielimy się z mężem opieką. Teraz nie mogłam napisać jej, że mąż olał i mnie, i córkę z okazji Dnia Chłopaka. Gdyby się o tym dowiedziała, spaliłabym się ze wstydu! Nadludzkim wysiłkiem udało mi się oddać ten projekt. Co chwila, odrywając się od pracy, by pobawić się z córką, porysować z nią, zagrzać mleczko z miodem… Mąż oczywiście wrócił bardzo zadowolony. Mężczyźni czy wieczni chłopcy? W nocy nie mogłam spać. Myślałam o tej całej sytuacji i próbowałam wyobrazić sobie odwrotną sytuację. Że w Dzień Kobiet moja szefowa nagle wpada na pomysł, że lecimy na wagary. Do spa. Albo na ściankę wspinaczkową. Albo gdziekolwiek… I że w jednej chwili przestajemy myśleć o odpowiedzialności, danym słowie, chorych akurat dzieciach, zapracowanych mężach… I oczywiście: nie, nie mogłam sobie tego wyobrazić! Ponieważ my, kobiety patrzymy na życie zupełnie inaczej. Podczas gdy my dorastamy, mężczyźni – tylko udają, że są dorośli. Tak naprawdę, większość z nich to wciąż chłopcy, którzy uwielbiają bawić się w przygody. I dojrzałe zachowanie po prostu przerasta ich możliwości. Nie potrafię tego ani zrozumieć, ani zaakceptować! Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Kasia Piszemy też o: Uratowała wzrok obcemu dziecku. „Bałam się, że matka uzna mnie za wariatkę” „Wczoraj sprzątałam kupę z klasy, dziś łapałam ucznia bez majtek” – list do redakcji Poszła do lekarza ze wzdęciem, wróciła w 6 miesiącu ciąży
500 plus nie działa?! Rodzi się coraz mniej dzieci i coraz mniej mam pracuje!
Według danych GUS wskaźnik dzietności w Polsce spada, i to bardzo. W ciągu ostatnich lat znacznie zmniejszyła się również liczba pracujących mam. Pomysłodawcom programu 500+ chyba nie do końca o to właśnie chodziło...
Z danych GUS wynika też, że tylko nieco połowa matek trójki lub więcej dzieci jest aktywna zawodowo. Spada też liczba pracujących matek, które mają jedno lub dwoje dzieci, chociaż program 500 plus miał zachęcać Polki i Polaków do zakładania rodzin lub ich powiększania. Praca się nie opłaca? Jak podaje serwis biznes.interia.pl, taka sytuacja wynika m.in. z niskich wynagrodzeń. Dochodzi do tego brak dostępności do żłobków czy przedszkoli. Mimo że w teorii placówek opiekuńczych przybywa – wciąż są gminy, gdzie pokonanie trasy dom-żłobek lub dom-przedszkole to prawdziwe wyzwanie. Choć pracodawcy oferują elastyczne formy zatrudnienia, najczęściej wiąże się to z najniższym wynagrodzeniem. Sytuację dodatkowo komplikują skutki pandemii, czyli zamykanie żłobków, przedszkoli i szkół w czasie społecznej kwarantanny oraz wzrost cen. Tata do pracy, mama zostaje w domu Powodem, dla którego matki coraz częściej rezygnują z zawodowej kariery, jest też „tradycyjny” podział ról w rodzinie. Zdecydowanie częściej to kobieta zostaje w domu i bierze na siebie obowiązki związane z opieką nad dziećmi oraz te związane z gotowaniem, praniem, sprzątaniem, itd., a mężczyzna pracuje. Mimo rezygnacji z pracy kobiety rzadko jednak decydują na kolejne dziecko. Wskaźnik dzietności (tzn. liczba dzieci urodzonych przez 1000 kobiet) w 2020 roku wyniósł 1,378 – jest najniższy od kilku lat. Dla porównania w 2016 roku wynosił on 1,357. Może to oznaczać, że działania rządu, które miały na celu podniesienie wskaźnika dzietności, nie przynoszą oczekiwanych rezultatów... Zobacz także: Świadczenia na dziecko: co przysługuje po urodzeniu dziecka 2021? [ZASIŁKI, ULGI] 12 tysięcy zł na dziecko przyjęte przez rząd – kto tyle dostanie, kiedy, zasady programu Program 500 plus okazał się porażką? Dwa razy więcej pieniędzy trafia do najbogatszych!
Fundacja „Kobiety e-biznesu” pomoże mamom wracającym z urlopu macierzyńskiego!
Program zainicjowany przez fundację „Kobiety e-biznesu” rozpocznie się już w lutym 2021 roku, a zajęcia będą odbywać się w weekendy – oczywiście w formie online. Zarówno zgłoszenia, jak i udział w zajęciach będą bezpłatne.
Fundacja „Kobiety e-biznesu” uruchamia nowy projekt edukacyjno-biznesowy skierowany m.in. do mam wracających do pracy z urlopu macierzyńskiego. Ze zgłoszeń wybranych zostanie 200 uczestniczek. Na bezpłatnych zajęciach online kobiety nauczą się, jak działać w biznesie internetowym. Biznes w pandemii? Sprzedaż internetowa! Cyfryzacja w Polsce postępuje niezwykle szybko. Przyczyniła się do tego m.in. pandemia, która sprawiła, że aż 38% respondentek badania planowało uruchomić własną sprzedaż online we wrześniu tego roku. Badanie zostało przeprowadzone przez fundację współpracującą z Izbą Gospodarki Elektronicznej oraz firmami Przelewy24 i Canon. Jednak aż 46% spośród ankietowanych potrzebuje merytorycznego wsparcia i obawia się, że nie będzie umieć skutecznie dotrzeć do swojej grupy docelowej. Bezrobotnych kobiet jest więcej niż mężczyzn Fundacja „Kobiety e-biznesu” powstała w tym roku. Bodźcem do jej powołania była właśnie pandemia, która sprawiła, że rynek pracy stał się wyjątkowo niepewny – zwłaszcza dla kobiet. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że pod koniec czerwca 2020 liczba zarejestrowanych bezrobotnych kobiet wyniosła 551 tys. Dla porównania – bezrobotnych mężczyzn było o wiele mniej, bo 475,5 tys. Program „TOP Women w e-biznesie” Głównym celem programu jest edukacja kobiet w zakresie otwarcia własnej działalności gospodarczej opartej na biznesie online. Kto może aplikować? Wszystkie kobiety, które chciałyby przekształcić swoją działalność w biznes online, a także mamy wracające z urlopów wychowawczych i macierzyńskich. Program będzie także pomocny dla wszystkich młodych kobiet stawiających pierwsze kroki w biznesie internetowym – czy to w formie własnego sklepu online, czy też innej działalności. Warunkiem uczestnictwa jest jedynie ukończony 18. rok życia. Elastyczna i wygodna pora zajęć zaplanowana na piątkowe popołudnia i soboty pozwala łączyć szkolenie z innymi zobowiązaniami. Wszystkie spotkania będą także nagrywane, dlatego każda z uczestniczek będzie miała możliwość wrócić do wykładu lub wysłuchać go w innym, dogodnym dla siebie terminie. Czego nauczą się uczestniczki? jak założyć działalność gospodarczą i prowadzić biznes online jak budować platformę sklepu internetowego lub własną stronę internetową jak korzystać z social mediów i budować za ich pomocą wizerunek marki. Uczestniczki, które wezmą czynny udział w co najmniej pięciu z siedmiu konwentów, otrzymają certyfikaty. Dokument będzie potwierdzeniem nabytej wiedzy, umiejętności i kompetencji. Fundacja „Kobiety e-biznesu” Fundacją zarządzają Anna Heimberger, Dorota Bachma i Agnieszka Brytan-Jędrzejowska, których celem jest niesienie pomocy kobietom zarówno w ich rozwoju zawodowym, jak i osobistym. Więcej o działalności fundacji przeczytasz na oficjalnej stronie internetowej. Artykuł powstał we współpracy z Fundacją „Kobiety e-biznesu”. Zobacz też: Przez Covid wracamy do PATRIARCHATU: kobiety więcej pracują, a mniej zarabiają Pracujesz w domu? Niania online pomoże ci w opiece nad dzieckiem Ile jest warta mama siedząca w domu z dzieckiem? Policzono, to niewyobrażalne sumy!
Zarabiasz więcej od męża? Plusy i minusy bycia główną żywicielką rodziny
Przeczytaj, co zyskujesz, a co tracisz w sytuacji, kiedy to ty zarabiasz więcej od męża – i to na twoich barkach spoczywa utrzymanie rodziny.
Kiedy kobieta zarabia więcej od męża, on czuje się mniej męski. Jest zbytnio skupiona na swojej karierze i za mało czasu poświęca rodzinie. Jeśli kobieta zarabia więcej od męża, on w końcu od niej odejdzie, bo to nienaturalna sytuacja. Słyszałyście takie opinie, prawda? Te stereotypy na pewno nie wpływają korzystnie na samopoczucie kobiet, które są głównymi żywicielkami rodziny, a takich kobiet jest więcej, niż mogłoby się nam wydawać: jak wynika z badań TNS Polska, przeprowadzonych na zlecenie zarobki.pracuj.pl, już co 5 Polka zarabia więcej od swojego partnera. Co 3. mężczyzna źle się z tym czuje – 25 proc. mężczyzn uważa, że są gorzej traktowani przez lepiej zarabiające partnerki. Są jednak i plusy sytuacji,w której to kobieta jest karmicielką rodziny – przyjrzyjmy się im (a także tej mroczniejszej stronie też): Sukces zawodowy kobiety niszczy związek Opinia, że małżeństwa kobiet, które odnoszą zawodowe sukcesy, często kończą się rozwodem jest powszechna. Tymczasem, jak uważa Stephanie Coontz, dyrektorka amerykańskiego ośrodka badań nad współczesną rodziną, mija się to z prawdą: "Kiedyś rzeczywiście tak było, ale jeśli chodzi o małżeństwa zawarte w latach 90. i później, ta teza się nie sprawdza". Pora pożegnać ten mit! Kobiety sukcesu onieśmielają mężczyzn To prawda: z badań wynika, że mężczyźni boją się, że jeśli zarobki ich żon będą większe, ucierpi na tym ich poczucie męskości. Wielu z nich czerpie poczucie własnej wartości z osiągania większych sukcesów od kobiet, z którymi są związani, deprecjonują więc osiągnięcia swoich partnerek. Dużo zarabia? Zaniedbuje rodzinę! Wciąż pokutuje przekonanie, że odnosząca sukcesy kobieta zaniedbuje rodzinę i jest egoistką, mężczyzna w analogicznej sytuacji jest za to kompetentną głową rodziny, dobrze wypełniającą swoje obowiązki, przynależne mu z racji roli społecznej męża i ojca. Matki-żywicielki rzadziej mają nerwicę i napady lękowe W końcu dobra informacja: kobiety, które utrzymują rodzinę, rzadziej cierpią na zaburzenia psychiczne w rodzaju napadów lękowych i nerwic. Zdaniem autora badania, dr Christiny Munsch z Uniwersytetu w Connecticut (USA), wynika to z faktu, że dobrze zarabiająca kobieta jest pewniejsza siebie i spokojniejsza, wiedząc, że jest w stanie utrzymać najbliższych. Dobrze zarabiająca żona = mniej zestresowany mąż Kolejna dobra wiadomość, dla kobiet, które zarabiają lepiej od mężów: ich partnerzy są mniej zestresowani i znerwicowani, bo odczuwają mniejszy ciężar związany z odpowiedzialnością za utrzymanie rodziny. To samo dotyczy mężczyzn, których żony po prostu pracują, niekoniecznie muszą zarabiać więcej. Mężczyźni częściej zdradzają kobiety sukcesu Wracając do tematu zagrożonej męskości, kiedy partnerka zarabia więcej od mężczyzny: z badań dr Munsch wynika, że panowie w tej sytuacji są bardziej skłonni do zdrady, a kobiety przyznają, że muszą nieźle się nagimnastykować, żeby dopieścić ego swoich gorzej zarabiających partnerów. Mężczyźni, których żony utrzymują rodziny, są dobrymi ojcami Naturalną koleją rzeczy jest to, że kiedy kobieta spędza więcej czasu w pracy, mężczyzna musi przejąć na siebie więcej obowiązków domowych. Ta sytuacja ma wiele zalet: partnerstwo w związku oznacza więcej szczęścia w małżeństwie i lepszy seks dla małżonków (pierwsze badanie) oraz więcej czasu z tatą dla dzieci (drugie badanie). Zdaniem psychologów ojcowie w tej sytuacji mają więcej okazji, żeby nawiązać głęboką wieź z dziećmi, która będzie utrzymywać się nawet po ich powrocie do pracy, jeśli przez jakiś czas byli bezrobotni lub po zwiększeniu czasu, który spędzają w pracy, jeśli teraz pracują mniej od swoich żon. Mamy, które utrzymują rodzinę, mają poczucie winy Mamy, które są głównymi żywicielkami rodziny, często odczuwają zazdrość o czas, który ich partnerzy spędzają z dziećmi. Mają też poczucie winy, że one nie są tak bardzo obecne w życiu dzieci. Mogą też odczuwać frustrację, że wszystko jest na ich głowie. W pewnym badaniu zapytano dzieci o to, co by chciały otrzymać od swoich pracujących mam. Odpowiedź wcale nie brzmiała "więcej czasu dla mnie", lecz "Chciałbym, żeby mama była mniej zestresowana i mniej się martwiła". Chociaż na brak czasu dla rodziny narzekamy często, bez względu na wysokość zarobków, musimy pamiętać, że pracując, dajemy dzieciom dobry przykład: nasze córki mają większe ambicje, a w przyszłości będą odnosić większe sukcesy życiowe, nasi synowie natomiast wyrastają na szanujących kobiety mężczyzn, którzy w naturalny sposób tworzą oparte na partnerstwie związki. Jest się z czego cieszyć, prawda? A mężczyznom pozostaje wytłumaczyć, że nie są mniej męscy, jeśli na ich kontach bankowych jest mniej pieniędzy niż na kontach ich żon, bo męskość to coś zgoła innego. Zobacz też: 7 rzeczy, których nie chce słyszeć pracująca matka Godzenie pracy z macierzyństwem: to zrozumie tylko pracująca mama! Samotne żony pracujących mężów
Polska mama chce iść do pracy? Nie, dziękuję!
Polska to nie jest kraj dla matek - taki obraz rysuje się, patrząc na dane statystyczne o sytuacji kobiet w naszym kraju. Zobacz, jak wiele im brakuje.
Polskie mamy są bierne zawodowo, wolą być z dzieckiem w domu, a już zwłaszcza jak mieszkają na wsi lub w małym mieście - taki obraz naszych kobiet wyłania się z badań. Inna sprawa jest taka - i to też pokazują sondaże - że nasz kraj jest konserwatywny i nie chce matek pracujących. Najwięcej z nas chce widzieć kobietę zredukowaną do wychowywania dzieci i prowadzenia domu. Oto obraz polskiej mamy i jest sytuacji życiowej. Pójdę do pracy, a kto zajmie się dziećmi? Ponad 75 procent niepracujących i nieposzukujących pracy kobiet jako powód <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/co-robi-mama-ktora-siedzi-w-domu-19611-r1/">pozostania w domu podaje opiekę nad dziećmi<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/zostalas-z-dzieckiem-w-domu-zamiast-wrocic-do-pracy-nic-dziwnego-22742-r1/"> i inne obowiązki rodzinne. Nic dziwnego. Mama chcąca po urodzeniu dziecka pójść do pracy ma kolosalny problem, z kim w tym czasie ma zostawić malucha. Dane statystyczne, opublikowane przez „Gazetę Wyborczą" pokazują, że zaledwie co 10. polskie dziecko do trzeciego roku życia ma szansę na miejsce w żłobku, a w dwóch trzecich polskich gmin miejsc opieki nad najmłodszymi dziećmi nie ma w ogóle. Najmniej chętne do pracy mamy dwójki dzieci Nie jest tak, że im więcej dzieci, tym mniejsza ochota mamy do pracy zawodowej. Badania pokazują, że matki trojga i większej liczby dzieci pracują częściej niż te mające mniej maluchów. To mamy z dwojgiem dzieci są najbardziej bierne zawodowo, zwłaszcza jeżeli jedno z nich ma mniej niż sześć lat. Czy mama naprawdę musi pracować? Z badań wynika, że Polacy nie chcą mieć w domu pracujących kobiet. 77 procent naszego społeczeństwa uważa, że zadaniem kobiety jest praca w domu i opieka nad dziećmi. Najczęściej bierne zawodowo pozostają gorzej wykształcone mieszkanki wsi i małych miasteczek - informuje „Gazeta Wyborcza". Tylko 40 procent z nich szuka pracy. Z kolei 37 procent biernych zawodowo kobiet w wieku 25-49 lat chciałoby pracować, ale nie szuka pracy. Polska mama na szarym końcu Europy Polki są jednymi z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/mloda-mama-wraca-do-pracy-jak-to-zorganizowac-5492-r1/">najmniej aktywnych kobiet<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://M%C5%82ode%20kobiety%20wol%C4%85%20siedzie%C4%87%20w%20domu%20ni%C5%BC%20pracowa%C4%87"> - pokazują dane Eurostatu zamieszczone w raporcie „Aktywność zawodowa kobiet w Polsce - czyli udział pracujących lub aktywnie poszukujących pracy w wieku 15-64 lata w populacji". 63 procent z nich pracuje zawodowo. To bardzo słaby wynik jak na Europę, za nami są tylko Chorwacja, Grecja, Rumunia i Włochy (najlepiej jest w Islandii - 85 procent). Każda mama najlepiej wie, jak trudno jest łączyć obowiązki opieki nad dziećmi z pracą zawodową. Przedstawione wyniki badań pokazują tylko suche fakty, nie wnikając dogłębnie w przyczyny tego, że kobiety w Polsce po urodzeniu dziecka nie wracają do życia zawodowego. Każda z nas, z własnego doświadczenia może powiedzieć, co jest tego przyczyną. Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Źródło: portalsamorzdowy.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/siedzisz-w-domu-z-dzieckiem-wiec-nie-zarabiasz-to-mit-zobacz-ile-warta-jest-twoja-praca-17402-r1/">Siedzisz w domu z dzieckiem, więc nie zarabiasz? To mit! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/powrot-do-pracy-po-urodzeniu-dziecka-najczestsze-obawy-19197-r1/">5 częstych obaw przed powrotem do pracy. Też je masz?​ <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/mama-wraca-do-pracy-jak-szukac-pracy-po-urlopie-wychowawczym-19474-r1/">Jak szukać pracy po urlopie wychowawczym? 5 prostych kroków do sukcesu
Polska mama boi się swojego szefa i boi się prosić o wolne?
Znowu masz chore dziecko i powinnaś pójść na zwolnienie. No tak, ale jak to powiedzieć szefowi? Nie ty jedna masz z tym problem - zobacz, co pokazały badania.
Okazuje się, że wzięcie zwolnienia lekarskiego na chore dziecko dla większości kobiet jest sporym problemem. Co smutniejsze, tylko polskie mamy mają takie dylematy, w większości innych krajów kobiety nie zastanawiają się, co jest ważniejsze - zdrowie dziecka, czy ewentualne niezadowolenie szefa z pracownika. Mamy nie chcą brać zwolnienia na chore dziecko Taki telefon z przedszkola zawsze stawia na baczność i wywołuje spory niepokój: - Natychmiast proszę przyjechać i odebrać chore dziecko - słyszysz w słuchawce i już zastanawiasz się, jak zorganizujesz <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/opieka-nad-chorym-dzieckiem-rady-dla-taty-4124-r1/">opiekę nad maluchem. No bo przecież nie pójdziesz na zwolnienie lekarskie. Skąd w ogóle taki pomysł?! Badania Eurostatu pokazały, że bardzo niechętnie bierzemy zwolnienie lekarskie na chore dziecko. Wynika z niego, że 58,6 procent pracowników uważa za niemożliwe wzięcie dnia wolnego lub choćby kilku godzin, aby zaopiekować się chorym dzieckiem. Zaledwie 7,3 procent pracowników deklaruje, że ma poczucie, iż może wziąć wolne (zarówno cały dzień, jak i kilka godzin), aby być przy chorym dziecku. Co ciekawe, uważają oni, że łatwiej o cały dzień wolny na chore dziecko niż o kilka godzin. Możliwość swobodnego brania wolnych godzin (niekonieczne całego dnia) bez żadnych konsekwencji w pracy widzi zaledwie około 12 proc. z nas. Mamy z Polski, Węgier i Cypru bez zwolnienia To bardzo smutny wynik - jesteśmy pod tym względem na szarym końcu europejskich zestawień. W Europie gorzej jest tylko na Cyprze (58,7 proc. ludzi uważa, że nie mają możliwości wzięcia zwolnienia). Porównywalne z Polską wyniki mają także Węgry. Z pewnością nie jest zaskoczeniem, że na przeciwległym końcu zestawienia znalazły się państwa skandynawskie, które słyną z prorodzinnej polityki. Ale nie tylko one. Największe zrozumienie dla sytuacji pracownika, któremu zachorowało dziecko, jest w: Islandii Słowenii Finlandii Danii Estonii Szwajcarii Wielkiej Brytanii Holandii. Dlaczego boimy się prosić o zwolnienie Analitycy ekonomiczni uważają, że przyczyna tego, że niechętnie bierzemy zwolnienia lekarskie na chore dziecko, w dużej części tkwi w nas samych. Polacy boją się utraty pracy. Niechętnie ją zmieniają i kurczowo trzymają się jednego miejsca zatrudnienia. To odbija się na warunkach ich pracy. Jesteśmy jednymi z najrzadziej zmieniających miejsce pracy w Europie. Dane Eurostatu z 2017 roku wskazują, że co roku pracę w Polsce zmienia zaledwie 2 proc. osób (bardziej przywiązani do swojego miejsca zatrudnienia są tylko Rumuni, Grecy i Słowacy). Czy to się może zmienić? Szacuje się, że im dłużej będzie się utrzymywało niskie bezrobocie, tym częściej pracownicy będą zmieniali pracę w poszukiwaniu lepszych warunków. Powstanie nowych miejsc pracy to większa konkurencja między nimi i większa szansa, że będziemy przez szefa traktowani podmiotowo, a nie przedmiotowo. I przestaniemy mieć pytanie, co ważniejsze - praca czy zdrowie dziecka. Kto może skorzystać ze zwolnienia lekarskiego na dziecko? Zgodnie z kodeksem pracy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/jak-otrzymac-zwolnienie-lekarskie-na-dziecko-24388-r1/">zwolnienie na dziecko przysługuje tylko pracownikowi mającemu umowę o pracę. Ważne jest też, ile lat ma dziecko, na które bierze się zwolnienie - od tego zależy liczba dni do wykorzystania w roku. Świadczenie wyniesie: 60 dni dla rodziców dzieci do 14 roku życia, 14 dni dla rodziców starszych dzieci. L4 na dziecko jest płatne - z tytułu opieki nad chorym dzieckiem przyznawany jest zasiłek opiekuńczy. Wynosi on 80 proc. wynagrodzenia, czyli dokładnie tyle samo, ile w przypadku L4 branego z powodu własnej choroby. Czy kiedy macie chore dziecko bierzecie zwolnienie lekarskie? Opiszcie w komentarzach swoje doświadczenie w tej sprawie! Źródło: money.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/lekarz-moze-odmowic-rodzicowi-zwolnienia-lekarskiego-na-dziecko-25729-r1/">Rodzic przy dziecku w szpitalu – przywilej czy norma?​ <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/2-dni-na-dziecko-16-godzin-do-dyspozycji-rodzica-18995-r1/">Dwa dni czy 16 godzin na dziecko - wybór należy do rodziców <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/chore-dzieci-w-przedszkolu-to-plaga-posluchajcie-tego-taty-21412-r1/">Chore dzieci w przedszkolu to plaga – posłuchajcie tego taty!
Mamy karmiące mieszankami nie mogą być dyskryminowane. Im też należą się przerwy w pracy?
Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że przyznawanie przerw na karmienie wyłącznie mamom, które karmią piersią, jest niesprawiedliwe. Jak uzasadnia swoje przekonanie?
Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do minister rodziny, aby w porozumieniu z MSWiA rozważyła jego propozycje zmian w zakresie przyznawania przerw w pracy młodym rodzicom. Według niego obecne przepisy nie chronią w wystarczającym stopniu kobiet, które wracają na rynek pracy po urodzeniu dziecka. Co proponuje? Obecna sytuacja młodych mam na rynku pracy Zgodnie z obecnymi przepisami mama karmiąca piersią ma prawo do przerw na nakarmienie dziecka. Kodeks pracy ściśle to precyzuje: pracownica (kobieta) karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych przerw w pracy wliczanych do czasu pracy; pracownica karmiąca więcej niż jedno dziecko ma prawo do dwóch przerw w pracy, po 45 minut każda; pracownicy zatrudnionej przez czas krótszy niż 4 godziny dziennie przerwy na karmienie nie przysługują; jeżeli czas pracy pracownicy nie przekracza 6 godzin dziennie, przysługuje jej jedna przerwa na karmienie; przerwy na karmienie mogą być na wniosek pracownicy udzielane łącznie. Dodatkowo w kodeksie nie ma informacji o tym, do jakiego wieku dziecka pracująca mama może korzystać z przerw na karmienie. Aby uzyskać prawo do przerwy, nie musi też przedkładać pracodawcy żadnego zaświadczenia lekarskiego poświadczającego to, że faktycznie karmi dziecko naturalnie. Zmiany proponowane przez RPO Rzecznik uważa, że mimo tych przepisów, mamy często i tak muszą pokazywać zaświadczenia lekarskie, aby pracodawcy zgadzali się na przysługujące im przerwy, co jest nadużyciem z ich strony. Proponuje, by zamiast czasu na karmienie był to czas uwagi poświęcanej dziecku i pomost pomiędzy życiem rodzinnym a życiem zawodowym. W takim rozumieniu przerwy dla rodzica z tego czasu mogłyby skorzystać również mamy karmiące swoje dzieci mlekiem modyfikowanym, a także ojcowie, którzy również w ten sposób mogliby zacieśniać więź z dzieckiem. Rzecznik podkreśla, że są kobiety, które utraciły pokarm i były zmuszone przejść na karmienie mieszankami albo przysposobiły niemowlę i nie mogą karmić ich własnym mlekiem. Zobacz też: Która mieszanka mleczna będzie najlepsza dla twojego maluszka? Proponowane przez RPO zmiany wymagałyby oczywiście ustalenia granicy, do jakiego wieku dziecka rodzice mogliby skorzystać z powyższych przerw. Uważacie, że to słuszna propozycja? Macie poczucie, że kobiety karmiące piersią są faworyzowane przez kodeks pracy, skoro mogą mieć przerwy na karmienie, a inne młode mamy nie? Czy uważacie, że to oczywiste, że jeśli kobieta chce karmić piersią, powinna mieć możliwość kontynuowania tego, nawet pracując, natomiast gdy decyduje się na karmienie sztuczne, nie potrzebuje przerw na karmienie, bo butelkę może podać dziecku ktoś inny? Jesteśmy ciekawe waszych opinii! Źródło: rpo.gov.pl Zobacz też: 7 mitów o karmieniu piersią - nie wierz w nie! Co zawiera mleko modyfikowane? Tata w pracy: jak ojcostwo wpływa na karierę?
Masz dwójkę dzieci i pracujesz? No to masz kiepsko w życiu!
Jeżeli chcesz mieć spokojniejsze życie, to nie powinnaś mieć dwójki dzieci - takie smutne wnioski płyną z zakrojonych na szeroką skalę badań.
Badanie pokazuje to, co same niejednokrotnie gdzieś tam w podświadomości czujemy, że gdybyśmy nie miały tylu obowiązków, nasze życie byłoby spokojniejesze. A zwłaszcza gdybyśmy nie miały tylu dzieci - bo jak wyliczyli naukowcy, stres idzie w parze z ich liczbą. Czy to oznacza, że najlepiej nie mieć ich wcale? Pracujące matki aż o 40 proc. bardziej zestresowane Profesorzy i naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze oraz Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex przebadali poziom stresu u ponad 6 tys. kobiet. To największa tego typu ankieta na świecie. Aby badania były jak najbardziej rzetelne, wykluczyli takie czynniki jak wiek kobiet, ich pochodzenie etniczne, wykształcenie, zawód i dochód, skupiając się wyłącznie na godzinach pracy i warunkach rodzinnych kobiet. Naukowcy odkryli, że biomarkery wskazujące na przewlekły stres, w tym poziom hormonów i ciśnienie krwi, były aż o 40 proc. wyższe w przypadku kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin i wychowujących dwójkę dzieci, niż wśród kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin bez dzieci. Pracujące kobiety, które wychowywały jedno dziecko, miały o 18 proc. wyższy poziom stresu niż kobiety bezdzietne. Konflikt między pracą a rodziną wiąże się ze zwiększonym napięciem psychicznym, wyższym poziomem stresu i niższym poziomem samopoczucia" - powiedział prof. Tarani Chandola z Uniwersyteu w Manchesterze. Jego zdaniem rodzice małych dzieci są szczególnie narażeni na konflikt między pracą a rodziną.„Warunki pracy, które nie są elastyczne w stosunku do wymagań rodziny, w tym szczególnie długie godziny pracy, mogą niekorzystnie wpłynąć na reakcje stresowe danej osoby" - cytuje wypowiedź profesora brytyjskie czasopismo„Sociology", które opublikowało wyniki badań. Elastyczna praca niewiele pomoże Do tej pory uważano, ze wybawieniem dla pracujących rodziców może być zdalny system pracy, np. wykonywania jej części z domu. Badanie obala to przekonanie - pokazuje, że ani praca w domu, ani elastyczny czas pracy nie miały wpływu na chroniczny, długotrwały stres kobiet. Jego poziom redukowała jedynie zmniejszona liczba przepracowanych godzin. "Zastosowanie elastycznych form pracy i ograniczenie liczby jej godzin łagodzi niektóre związki stresorów rodzinnych i zawodowych. Jednak niewiele było dowodów na to, że rozwiązania dotyczące elastycznego czasu pracy lub czasu pracy na czas pracy wiązały się z niższymi chronicznymi reakcjami na stres"- skomentowała profesor Professor Michaela Benzeval z z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Nie można bagatelizować tych doniesień. Dostępne aktualnie opracowania naukowe jednoznacznie pokazują, że stres jest głównym winowajcą kłopotów ze zdrowiem. Bezsenność, lęki, nerwice, czy nawet depresja to wszytko może być wynikiem życia w ciągłym stresie.„Powtarzające się stresujące wydarzenia wynikające z kombinacji społecznych i środowiskowych stresorów i poważnych traumatycznych wydarzeń życiowych powodują przewlekły stres, który z kolei wpływa na zdrowie" - powiedziała profesor Meena Kumari z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Badanie obrazuje rzeczywistość będącą pewnie udziałem wielu pracujących mam. Dla wielu z nas być może nawet nie jest szczególnie odkrywcze, gdyż jedynie pokazuje w liczbach skalę tego, co i tak na co dzień czujemy - jak trudne i obciążające dla zdrowia może być macierzyństwo, kiedy równolegle pracujemy zawodowo. Ale pamiętajmy, że to tylko jedna strona medalu. Wyobraźcie sobie, że nie macie swoich dzieci i po pracy wracacie do pustego mieszkania. Chciałybyście tak? Napiszcie w komentarzach, czy mocno odczuwacie stres związany z wychowywaniem dzieci i pracą? Źródło: theguardian.com Zobacz też: 10 sprawdzonych sposobów na relaks Stres blokuje zajście w ciążę. Jak go pokonać? Zobacz porady psychologa Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Babcie opiekują sie wnukami, bo się im to .....opłaca?
Opiekują się naszymi dziećmi często po 8-10 godzin i otrzymują za to nawet 3 tysiące złotych. Czy to normalne?
Współcześni dziadkowie często mieszkają setki kilometrów dalej od swoich dzieci, a gdy są w tej samej miejscowości, często są jeszcze bardzo aktywni zawodowo. Nic więc dziwnego, że z ich wnukami częściej zobaczysz nianię, niż ich samych. Dziadkowie stali się dziadkami od święta. Takie czasy, chyba, że... zatrudnisz babcię! Opieka nad dzieckiem to ciężka praca To z pewnością idealny układ dla każdej pracującej mamy, kiedy dzieckiem opiekuje się babcia. Wiadomo - babcia zajmie się maluchem z miłością, zabierze na spacer, pobawi się, ugotuje, zrobi zakupy. Duża, wyczerpująca praca, czasami codziennie, po 8-10 godzin. To problem wielu rodziców, w jaki sposób odwdzięczyć się babci za tak wielką pomoc. Zapłacić za opiekę nad dziećmi, czy nie? Może najlepiej szczerze o tym porozmawiać. Dobre rozwiązanie dla mam? - Ja płacę. Nie jest to moja mama, ale mama męża. Dojeżdża do nas i zajmuje się synem 9 godzin dziennie, bo oboje z mężem pracujemy na pełny etat. Potem do siebie wraca. Oczywiście, robi to z miłości i mówi, że dzięki Piotrusiowi ma powód, żeby rano wstawać, ale jednak to jest praca - mówi jedna z mam. Realnie ocenia, że gdyby nie mogła liczyć na pomoc mamy męża, musiałaby wziąć opiekunkę i jej płacić. To chyba lepiej zapłacić babci. - Dlaczego w porządku jest płacić obcej kobiecie, a nie w porządku rodzinie? - zastanawia się. Młode mamy podkreślają jednak, że nie można na babciach wmuszać zajmowanie się dzieckiem. Czas emerytury powinny wykorzystać tak, jak się im podoba, bez naciskania, że coś muszą zrobić dla rodziny. - Zajmowanie się wnukami nie jest obowiązkiem babci. Ona już odchowała swoje dzieci i ma prawo zrobić z własnym czasem co tylko jej się podoba. Jeśli chce pomóc rodzinie i zaopiekować się dziećmi, to super. Ale dlaczego miałaby to robić za darmo? - zastanawia się inna kobieta. Płaci swojej mamie 2 tysiące złotych. Opiekunki do dzieci otrzymują za swoją pracę przeciętnie 3 tysiące złotych, więc obie z mamą zyskują na tym układzie. Jeżeli nie pensja to chociaż opłata za czynsz Ale jest też głos przeciwny. - Nie wyobrażam sobie płacić własnej mamie, żeby zajęła się swoim wnukiem! To jakiś absurd! Czy powinnam też zapłacić jej za lata, kiedy wychowywała mnie i brata? - powiedziała jedna z kobiet. Bo to jednak nie jest prosta sprawa, płacić za opiekę nad wnukami, za coś co jeszcze nie tak dawno uchodziło za naturalny etap w "byciu" babcią. - Nie byłam pewna, czy powinnam płacić, czy nie, ale po prostu przegadałyśmy to z mamą. Powiedziałyśmy sobie o naszych potrzebach i znalazłyśmy rozwiązanie - przyznała jedna z mam. W jej przypadku jest to opłacanie czynszu za mieszkanie i wszystkich rachunków. Dla babć to idealne rozwiązanie - To, że mogę zarabiać opiekując się wnukami jest dla mnie rozwiązaniem idealnym - mówi jedna z babć. Przyznaje, że na początku bardzo się krępowała i nawet powiedziała "nie". Ale dała się namówić. Przekonały ją argumenty, że i tak trzeba by było zatrudnić nianię, więc o wiele lepiej jak dzieckiem zajmie się babcia. Dla babć stawka za opiekę nad wnukami jest bardzo atrakcyjna finansowo. Rzadko która z pań ma emeryturę w granicach 3 tysięcy złotych. - Córka z zięciem zarabiają bardzo dobrze. Kiedy mi powiedzieli, że są w trakcie rozmów z opiekunkami, mimochodem wspomnieli wysokość wynagrodzenia. To było 3,5 tysiąca. Dla mnie to są bardzo duże pieniądze. Bez namysłu powiedziałam, że chciałabym tyle zarabiać. I jakoś tak od słowa do słowa ustaliliśmy, że to ja dostanę tę pracę - opowiada z uśmiechem jedna z babć. "Okazało się, że tylko ja robię to za darmo" Opieka nad dzieckiem to ciężka praca dla starszej osoby i coraz więcej babć pobiera za to wynagrodzenie - Przez kilka miesięcy opiekowałam się wnukami bez wynagrodzenia. Na początku to była czysta przyjemność, ale później czułam, że to jest też jednak praca. Na placu zabaw, gdzie spotykam inne babcie, któregoś dnia weszłyśmy na temat pieniędzy za opiekę. Okazało się, że tylko ja robię to za darmo - mówi babcia. Postanowiła, powiedzieć o tym córce. Nie obraziła się, zrozumiała. Zaproponowała 1,5 tys. złotych, bo nie może więcej. Dla babci to i tak duża kwota. - Nie wyobrażam sobie, żeby moja córka płaciła mi za opiekę nad dziećmi. Pomagają mi, owszem, ale nie w taki sposób, nie płacąc pensję jak jakiejś obcej osobie. Jesteśmy rodziną, w rodzinie nie powinno się sobie płacić za pomoc - komentuje inna starsza pani. Płacenie babciom za opiekę nad wnukami to niewątpliwie zmiana w postrzeganiu ich roli w życiu rodziny. Kiedyś rodziny były wielopokoleniowe, dziadkowie mieszkali z dziećmi i wnukami w jednym domu. W sposób naturalny pomagali i opiekowali się dziećmi, których rodzice byli w pracy. Teraz jest inaczej. Babcie z różnych względów rzadziej opiekują się wnukami. A jeżeli już to robią to, jak się okazuje, często otrzymują za to wynagrodzenie. I obie strony są zadowolone z tego układu. Jakie jest Wasze zdanie w tej sprawie – czy powinno się płacić babciom za pomoc w opiece nad wnukami, czy też nie? Napiszcie w komentarzach. Źródło: ofeminin Zobacz też: Grochola wyznała, że nie zamierza być babcią na pełen etat 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
WYNIKI Wygraj 1 z 3 zestawów kosmetyków Golden Rose! Konkurs „Pracująca mama”
Weź udział w naszym konkursie – napisz jak wygląda twoje poranne wyjście do pracy. Do wygrania 3 zestawy kosmetyków Golden Rose.
Jak znaleźć pracę po urlopie macierzyńskim? [WIDEO]
Powrót do pracy po urlopie wychowawczym lub macierzyńskim często oznacza szukanie nowej posady. Jak skutecznie szukać pracy i gdzie znaleźć przydatne ogłoszenia zapytaliśmy Tomasza Staśkiewicza, trenera biznesu.
Szukanie pracy po okresie, kiedy na 100 procent angażowałaś się w opiekę nad małym dzieckiem, może być trudne. Szczególnie jeśli nie masz dokąd wracać i powrót do zarabiania pieniędzy wiąże się z szukaniem nowej posady. Zobacz też: W dobrym żłobku dziecko rozwija się lepiej niż w domu Jak znaleźć pracę po macierzyńskim? Gdzie szukać dobrych ogłoszeń z ofertami pracy w Polsce? Tomasz Staśkiewicz, coach biznesu z dużym doświadczeniem w szkoleniach pracowników i rekrutacji, tłumaczy, że szukanie pracy należy zacząć od odpowiedzi na pytanie, co chcemy robić i co możemy zaoferować potencjalnemu pracodawcy. Dzięki temu łatwiej nam będzie przygotować CV, które uwypukli nasze zalety, a zarazem idealnie wpisze się w potrzeby firmy. Swoje CV pokaż znajomej osobie, najlepiej takiej, która niedawno ubiegała się o pracę albo jest np. rekruterem – ona bez emocji oceni, czy jest dobre, czy zawiera niezbędne przy rekrutacji elementy oraz... czy jest ciekawe i atrakcyjne. Gdzie szukać pracy po urlopie wychowawczym? Są trzy główne sposoby i drogi szukania nowej posady: Najpopularniejszą formą szukania pracy jest zaglądanie na specjalistyczne portale (job boardy), które prezentują różne oferty pracy Coraz powszechniejsze jest też szukanie pracy przez grupy tematyczne na portalach społecznościowych, pod hasłem „praca w mediach” czy „praca w sklepie odzieżowym” Warto szukać też rekomendacji znajomych – rozgłosić, że szukamy pracy, aby wszyscy, którzy o wiedzą o wakatach w danej branży dawali nam o nich znać. Zobacz też: Co po macierzyńskim? Może własny biznes? [WIDEO]
Wyznanie mamy: "Gdyby nie pełnoetatowe mamy, nie dałabym rady!"
"Potrzebujemy się wzajemnie – my, mamy pracujące i mamy pełnoetatowe. Nauczyłam się że moje życie pracującej mamy jest o wiele łatwiejsze dzięki moim przyjaciółkom" – pisze Laura.
Laura Lifshitz, mama i pisarka, opublikowała tekst, który zdobędzie wasze serca. Nieważne, czy pracujesz zawodowo czy jesteś pełnoetatową mamą – ten tekst jest o tobie! Jestem pracującą mamą, ale bez pełnoetatowych mam nie dałabym rady Znam dwie strony medalu zwanego rodzicielstwem. Byłam kiedyś pełnoetatową mamą, która pracowała w domu nocami albo czasem dorywczo, ale najczęściej siedziałam w domu. Wtedy spędzałam z córką każdy dzień. Dziś jestem pracującą samotną mamą, która korzysta z pomocy opiekunki czy klubu malucha. Od całego etatu w domu, do całego etatu 9.00-17.00 w pracy. Przerobiłam to wszystko. Mogę powiedzieć wam o zaletach i wadach obu sytuacji. Mogę gadać o bitwach, które stoczyłam będąc w domu i o tych, które staczam teraz. Nieważne, po której stronie medalu jesteście, bycie rodzicem jest ciężką pracą. (...) To, czego się nauczyłam to to, że potrzebujemy się wzajemnie – my, mamy pracujące i mamy pełnoetatowe. Nauczyłam się też, że moje życie pracującej mamy jest o wiele łatwiejsze dzięki moim przyjaciółkom, które są z dziećmi w domu. Dzięki moim przyjaciółkom – czy nawet koleżankom – życie moje i mojej córki jest lepsze. Polecamy: 25 czynności, które każda mama robi przed 9 rano Myślę o setkach sytuacji, w których moje przyjaciółki pełnoetatowe mamy zajmowały się moją córką, żebym mogła iść do pracy. Kiedy szkoła była zamknięta. Kiedy nie było mnie stać na opiekunkę. Kiedy nie było mnie stać na wysłanie jej na obóz. Kiedy miałam rozmowę o pracę i musiałam się spieszyć. Kiedy byłam chora i nie mogłam się nią zajmować. One były przy mnie: pełnoetatowe mamy. Mimo że mają pełne ręce roboty ze swoimi dziećmi i codziennymi obowiązkami, zajmowały się moim dzieckiem przez dzień albo trzy, wcześnie rano albo późnym wieczorem. (...) Myślę o niezliczonych razach, kiedy pełnoetatowe mamy opiekowały się moim dzieckiem, a kiedy przychodziłam, żeby ją odebrać, na stole czekał na mnie obiad. Widziałam moją córkę, zmęczoną, ale szczęśliwa. Nie chciała wracać, bo tak dobrze się bawiła. Czasem jadaliśmy razem, czasem jadłam sama, bo wszyscy już skończyli. Ale to bez znaczenia, bo ktoś opiekował się moją córką, a potem zaopiekował się mną. To zawsze sprawiało, że miałam cudowny dzień. Dzięki nim moje noce były łatwiejsze. Byłam nakarmiona. Moje dziecko było nakarmione. Życie było lepsze dzięki moim sąsiadkom. Dzięki tym kobietom moja córka i ja miałyśmy większy komfort. (...) Może to doceniam, bo wszystko robię sama. Bo wszystko zaczynam i kończę sama. Albo doceniam te dziewczyny, bo one przypominają mi, że jednak ja i moja córka nie jesteśmy samotne. Nasza rodzina żyje poza czterema ścianami naszego domu. Cała ta serdeczność jest wokół nas. Zgadzacie się z Laurą? Jesteście pełnoetatowymi mamami czy pracujecie zawodowo? Czytaj także: Jeśli jesteś mamą na cały etat, na pewno słyszysz te komentarze! źródło: popsugar.com
Dni, kiedy bycie rodzicem jest (nieco) mniej fajne
Nie zrozumcie mnie źle: lubię być mamą, nie zamieniłabym się z nikim i nie narzekam (szczególnie). Są jednak takie dni, kiedy bycie rodzicem daje popalić. Dni, kiedy wszystko idzie jak po grudzie i ani przez chwilę nie chce być łatwiej. Dni takie jak te.
Pozwólcie, że dla przykładu opiszę wam mój wczorajszy poranek. Poniedziałek, początek tygodnia. Starsze dziecko obudziło się w złym humorze. Konsekwentnie odmawiało współpracy, a kiedy w końcu pożegnaliśmy się w szkolnej szatni, mieliśmy już za sobą dwie czasochłonne sceny, morze gapiów i spóźnienie. Gdy dobiegłam do przystanku, autobus właśnie odjeżdżał. Kolejny nie przyjechał wcale, czekałam więc z młodszym dziecięciem przez 20 minut na następny, marznąc i nerwowo patrząc na zegarek. Poziom energii -1000, bo wszelkie histeryczne akcje moich dzieci skutecznie mnie jej pozbawiają. Po odstawieniu młodszego do przedszkola uciekł mi kolejny autobus (czy muszę dodawać, że byłam już spóźniona do pracy?), żeby więc uniknąć czekania na przystanku przez kolejne 10 minut na autobus, który przyjedzie lub nie, pobiegłam na metro. Gdy tylko wysiadłam z pociągu i przebiłam się przez tłum na stacji Centrum, zadzwonił mój telefon. Szkolna pielęgniarka! Dziecko chore. Wracam. 1,5 godziny od pożegnania w szatni, 2 metra i jeden autobus później, przekręcam zamek w drzwiach mieszkania, chore dziecko u mojego boku. Przynajmniej znam powód jego kiepskiego nastroju rano, za to mój nastrój w tym momencie wypada pominąć milczeniem. Ale sami widzicie: bycie rodzicem w takie dni nie jest miłą igraszką. To samo dotyczy dni, kiedy: 1. Jesteś chora Chora czy nie, dzieckiem trzeba się zająć. Jeśli więc akurat nie masz nikogo do pomocy, zbijasz gorączkę, ignorujesz dreszcze i robisz dziecku zupkę, zmieniasz pieluszkę i próbujesz nie zemdleć. 2. Trzeba się spieszyć Poranne zorze (dziecięcy płacz/budzik/mała stopa na twarzy) budzą nas ze snu i nie ma czasu na powolne przecieranie powiek, dosypianie, rozkoszne rozciąganie się w łóżku, tylko trzeba od razu zerwać się na nogi (obie, z duża troską, by nie zacząć od lewej) i ogarnąć rodzinę przed wyjściem do przedszkola, szkoły i pracy. Pośpiech i chaos gwarantowany, ale bywają poranki trudniejsze niż zwykle. Wtedy nietrudno zatęsknić za czasami, kiedy wszędzie było się na czas. 3. W tygodniu jest super koncert Wyjście wieczorne w tygodniu? Zapomnij. Nawet jeśli masz opiekunkę, kiedy doliczysz koszt jej opieki do ceny biletu na koncert/do kina lub rachunku za kolację, przestaje się to zupełnie opłacać. Patrzysz więc z zazdrością, jak znajomi oznaczają się na tych wszystkich wydarzeniach na Facebooku, w których też bardzo chciałabyś uczestniczyć i szybko wypierasz ten fakt ze świadomości. 4. Nie przespałaś nocy Zdarza się najlepszym: może byłaś chora, może czymś się martwiłaś, a może nie mogłaś odłożyć książki... A może po prostu masz małe dziecko! Stało się: jesteś okrutnie niewyspana. Zapomnij o odsypianiu, wlej w siebie trzy kawy, dwa napoje energetyczne i dalej matkować! A jeśli karmisz, wypij jedną kawę i jeszcze bardziej próbuj nie zasnąć. 5. Byłaś na imprezie Wesele brata, spotkanie klasowe, odwiedziny przyjaciółki – milo się czasem zresetować, pobawić, napić wina. Niektórzy twierdzą nawet, że to konieczne dla higieny psychicznej. Cóż, może i tak, ale następnego dnia nie ma żadnej litości: jesteś rodzicem, a rodzice nie odsypiają imprez. Taki dzień to połączenie punktu 1 i 4, czyli najgorszy rodzicielski koszmar. 6. Musisz czekać Podejrzewam, że czekanie to główna część rodzicielstwa. Czekamy, aż ono przekręci się na boczek, na brzuszek, aż wyrośnie mu pierwszy ząbek, aż powie "mama" – to czekanie ma w sobie wiele czaru i uroku. Gorzej, kiedy musisz czekać aż ono zaśnie, ubierze się przed wyjściem z domu albo przyjdzie wieczorem do łazienki do kąpieli. A czekanie na wyniki rekrutacji do przedszkola? Sama przyjemność! Warto nazwać rzeczy po imieniu i powiedzieć sobie, że rodzice miewają trudniejsze dni. Ale wiecie co? Więcej jest takich dni, kiedy widok dziecka rekompensuje wszystkie bolączki tego świata. Dlatego warto czasem się pomęczyć! A co wy dodalibyście do tej listy? Napiszcie w komentarzu! Przeczytaj też: Tym mamom zazdrościmy 12 oznak, że to twoje ostatnie dziecko 7 rzeczy, które rodzice robią w tajemnicy przed dziećmi
Pracująca mama opiekująca się małym dzieckiem - co może, a czego nie?
Kiedy matka opiekująca się małym dzieckiem może odmówić pracodawcy wykonania pracy? Czy oddanie dziecka do żłobka lub przedszkola to zaprzestanie sprawowania opieki?
Zakazy kodeksowe: pracownica z małym dzieckiem Zgodnie z art. 178 §2 Kodeksu pracy pracownicy opiekującej się dzieckiem do ukończenia przez nie 4. roku życia nie wolno bez jej zgody zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w przerywanym systemie czasu pracy oraz delegować poza stałe miejsce pracy. Zakaz ten ma więc charakter warunkowy. Dla porównania zatrudnianie pracownicy w ciąży w nadgodzinach i w porze nocnej jest zakazane bezwzględnie i nawet jej zgoda nie uprawnia pracodawcy do podjęcia wspomnianych praktyk. Jeśli jednak pracodawca chciałby delegować pracownicę w ciąży poza stałe miejsce pracy bądź zatrudnić ją w systemie przerywanego czasu pracy, może to zrobić za uprzednią zgodą pracownicy (tak jak w przypadku osoby opiekującej się małym dzieckiem). Zgodnie z powyższym matki opiekujące się dziećmi do 4. roku życia mogą pracować maksymalnie 8 godzin w wymiarze dobowym czasu pracy. Nawet jeśli są zatrudnione w takich systemach czasu pracy jak równoważny, w ruchu ciągłym, skróconego tygodnia pracy czy pracy weekendowej. Mimo iż w tych systemach czasu pracy można co do zasady przedłużać dobowy czas pracy danego pracownika, w przypadku osób opiekujących się małymi dziećmi obowiązuje zakaz takich praktyk. W sytuacji obniżenia pracownikowi z tego tytułu dobowego wymiaru czasu pracy do 8 godzin zachowuje on prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany. Wątpliwości może budzić zakaz delegowania pracownika poza stałe miejsce pracy. Co należy rozumieć przez stałe miejsce pracy? Uznaje się, że chodzi o miejscowość stałego wykonywania pracy przez pracownika bądź miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy. Gdyby więc pracodawca delegował pracownika do pracy w innej miejscowości, wymagana jest zgoda osoby delegowanej. Przykład Joanna ma trzyletnią córkę Julię i zajmuje się jej wychowaniem. Pracuje w Siedlcach. Pracodawca poinformował ją o potrzebie delegowania jej do pracy w Warszawie. Pracownica nie wyraziła zgody na wyjazd, powołując się na art. 178 §2 Kodeksu pracy. Zobacz także: Jakie uprawnienia ma pracujący ojciec małego dziecka? [CMS_PAGE_BREAK] Zgoda pracownicy na nadgodziny i delegację Jak już zostało wspomniane, zakazy kodeksowe dotyczące kobiet (także mężczyzn) opiekujących się małymi dziećmi nie mają charakteru bezwzględnego. Warunkiem umożliwiającym zatrudnienie ich w godzinach nadliczbowych czy delegowanie poza stałe miejsce wykonywania pracy jest wyrażenie zgody przez pracownicę-matkę. Takie oświadczenie woli może zostać wyrażone w dowolny sposób. Dopuszcza się także formę ustną. Co istotne, pracodawca w celu uzasadnienia swoich poczynań musi za każdym razem otrzymywać zgodę od pracownicy. Nie wystarczy więc tylko raz uzyskać zgodę, np. na delegowanie, by później stosować to rozwiązanie częściej. Przy każdym kolejnym zamiarze delegowania kobiety do pracy poza stałym miejsce pracy należy uzyskać jej zgodę. Opieka nad dzieckiem a zaprzestanie sprawowania opieki Zakazy kodeksowe dotyczą osób, które sprawują faktyczną opiekę nad dzieckiem do 4. roku życia. Dziecko musi przebywać razem z opiekunem we wspólnym gospodarstwie domowym. Warto podkreślić w tym miejscu, że oddanie dziecka na kilka godzin do żłobka czy przedszkola, nie może zostać uznane za zaprzestanie sprawowania opieki. To samo dotyczy pomocy ze strony rodziny czy innych osób. Za zaprzestanie sprawowania opieki uznaje się jednak z całą pewnością oddanie dziecka na wychowanie innej osobie oraz rezygnację z wychowywania dziecka. W takich przypadkach matka nie może korzystać z ochrony kodeksowej. Podstawa prawna: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) Polecamy: Małe dziecko a praca w dużej odległości
Czy mając małe dziecko, można znaleźć pracę? I to taką, która nie będzie zajmowała całego dnia, bo przecież chcesz widzieć, jak malec rośnie, i do tego da Ci satysfakcję?
Gdyby każdy miał pracę, która sprawia mu radość, to na świecie byłoby o połowę mniej nieszczęśliwych ludzi. Przesada? Porozmawiaj z kimś, kto tkwi w biurowym piekle. Opowie Ci, jak praca może zatruć życie. Dlaczego o tym piszemy? Urlop macierzyński, wychowawczy to dobry moment, aby pomyśleć o tym, co się do tej pory robiło, a raczej, co chciałoby się robić. Jeżeli twoja praca doprowadzała Cię do rozpaczy (lub myśl, że po urlopie musisz ją znaleźć), to właśnie nadszedł czas na działanie. Od czego zacząć? 1. Napisz CV i list motywacyjny Najpierw sprawdź, jak to dobrze zrobić, np. na stronie www.gazeta.pl/praca. Napisz dokładnie (najlepiej na jednej kartce), co robiłaś do tej pory, za jakie rzeczy odpowiadałaś, co osiągnęłaś (konkretnie, np. „Podwoiłam sprzedaż”). Nie możesz pochwalić się doświadczeniem zawodowym? Napisz, co robiłaś, gdy chodziłaś do szkoły. Prowadziłaś drużynę harcerską? Byłaś wolontariuszem w szpitalu? To wszystko się liczy! Napisz, jakie są Twoje mocne strony, co potrafisz najlepiej (jeśli nie umiesz tego ocenić, porozmawiaj z najbliższymi). Dobre CV i list motywacyjny to podstawa. Trzeba je tak napisać, by zwrócono na Ciebie uwagę i zaproszono na spotkanie (spójrz na to oczami szefa). 2. Poszukaj ofert Znajdziesz je w urzędzie pracy, w gazetach, ale też na wielu stronach w internecie (np. www.infopraca.pl, www.jobguide.pl, www.wakaty.com.pl, www.work.only.pl, www.tylkopraca.com.pl, www.szybkopraca.pl, www.gazeta.pl/praca). Marzysz o posadzie w firmie X? Wyślij do niej (pocztą i przez internet) swoje CV i list motywacyjny. Po kilku dniach zadzwoń (np. do kadr, kierownika działu) i spytaj, czy doszły Twoje dokumenty. Nie szukają pracowników? Nie szkodzi. Zadzwoń za jakiś czas i znowu za jakiś czas. Twoja determinacja zostanie nagrodzona. 3. Przygotuj się do rozmowy kwalifikacyjnej Taka rozmowa trwa krótko. Dlatego swoje pięć minut powinnaś wykorzystać jak najlepiej. Po pierwsze, porzuć obawy, że nikt nie zatrudni kobiety z małym dzieckiem. Wielu pracodawców wie, że mamy doskonale radzą sobie w pracy, że są świetnie zorganizowane i zdeterminowane. Po drugie, naucz się chwalić. Sporządź listę kilku swoich umiejętności, rzeczy, w których jesteś dobra. Gotowe? Teraz udawaj, że przekonujesz rozmówcę, dlaczego firmie opłaca się zatrudnić właśnie Ciebie. Rób to na głos. To ćwiczenie pozwoli rozwinąć umiejętność opowiadania o swoich dokonaniach i... mówienia w ogóle (osoby, które ładnie się wysławiają, postrzegane są jako bardziej inteligentne). Po trzecie, przewiduj pytania. Jeżeli zapytają o zalety, na pewno zapytają też o wady. Nie mów wtedy: „Przejmuję się wszystkim”. Lepiej powiedz o swojej „dobrej” wadzie: „Lubię wszystko zrobić do końca, nie odkładam niczego na później”. Tak naprawdę jest to oczywiście zaleta, ale jeśli przedstawisz ją jako wadę, to Twój plus. Czytaj także: Karmienie dziecka gdy mama wraca do pracy [CMS_PAGE_BREAK] 4. Pomyśl, co powiesz, gdy padnie pytanie o dziecko Oczywiście, że pracodawca nie powinien o to pytać, ale postaw się w jego sytuacji – może się obawiać, że gdy dziecko zachoruje, młoda mama pójdzie na zwolnienie lekarskie. Jeśli padnie takie pytanie, bądź szczera. Powiedz, że może tak się zdarzyć, ale... I tu powinnaś podać rozwiązanie, np.: „Dziecko nauczyło mnie dyscypliny i dobrej organizacji swoich zajęć. Jestem odpowiedzialną matką i takim samym pracownikiem. Moja nieobecność nie wpłynie na pracę. Swoje zadanie zrobię w domu, mogę zostać po godzinach (bo dzieckiem zajmie się jego ojciec, babcia czy opiekunka)”. 5. Zadbaj o dobry wygląd i strój Choć ważne są umiejętności, wygląd też ma bardzo duże znaczenie. Dlatego pójdź do fryzjera (nie eksperymentuj z włosami), zadbaj o paznokcie, a na spotkanie dyskretnie się umaluj (tak przygotowana będziesz się czuła pewniej). Wybierz strój... raczej konserwatywny (ciemne, zharmonizowane kolory), najlepiej taki, który pasuje do firmy czy stanowiska, o które się starasz. Im mniej biżuterii, tym lepiej. 6. Poznaj mowę ciała Ważne jest to, jak się zachowujesz. Dlatego: przećwicz uścisk ręki (ma być silny i przyjazny, a nie typu „zimna ryba”), często się uśmiechaj, cały czas patrz w oczy rozmówcy. Nie siadaj na samym brzegu krzesła, nie zakładaj nogi na nogę (skrzyżuj, ale nisko), a rąk nie ukrywaj pod stołem (dłonie powinny być poniżej łokci, palce połącz tak, aby stworzyć piramidkę – dzięki temu nie będziesz wymachiwać rękami). 7. Nie załamuj się Jeśli po pierwszej rozmowie nie dostaniesz pracy. To na pewno nie jedyna firma, która Ci odpowiada. A może założysz własny biznes? Wiele kobiet się na to decyduje, zakłada sklepy z ubrankami dla maluchów (także internetowe), miniżłobki. W końcu teraz jesteś ekspertem od dzieci! Być może uda Ci się uzyskać pieniądze w ramach projektów finansowanych przez UE? Spytaj o to w urzędzie pracy. Polecamy: Młoda mamo poszukaj wsparcia.
Mama chce wrócić do pracy? Jak się przygotować?
Klamka zapadła – wracasz do firmy. Jeśli wszystko dobrze przemyślisz i zorganizujesz, i Ty, i Twoje dziecko przejdziecie ten egzamin pomyślnie.
Spróbujemy Ci podpowiedzieć, jak zorganizować powrót do pracy, by był on jak najmniej stresujący dla wszystkich członków rodziny. Przedłuż macierzyński Byłoby dobrze, gdybyś została z dzieckiem, póki nie skończy sześciu miesięcy i nie zacznie jeść dodatkowych pokarmów. Możesz nieco przedłużyć sobie urlop macierzyński, biorąc po jego zakończeniu wypoczynkowy (bieżący i zaległy) – pamiętaj, że pracodawca nie ma prawa Ci go odmówić. Może też łatwiej będzie Ci wrócić do firmy, jeśli będziesz pamiętać o... wyjściu awaryjnym. Gdy uznasz, że sytuacja Cię przerasta, weźmiesz urlop wychowawczy (możesz to zrobić w każdej chwili do czasu, aż maluch skończy cztery lata). Dobra rada: Przemyśl różne warianty pracy. Zapytaj szefa, czy mogłabyś pracować w niepełnym wymiarze godzin. Jedna trzecia lub pół etatu pozwoliłyby Ci większą część tygodnia spędzić ze swoim maluszkiem. Może część obowiązków mogłabyś wykonywać w domu, korzystając chociażby z Internetu. Szukaj opiekunki z wyprzedzeniem Jeśli maluchem nie może się zająć tata, babcia czy dziadek, musisz znaleźć odpowiednią nianię. Poszukiwania rozpocznij co najmniej dwa miesiące przed planowanym końcem urlopu. Skorzystaj z doświadczeń innych rodziców. Serwisy internetowe, np. www.niania.pl i www.nianie.pl, oprócz ofert opiekunek poszukujących pracy, mają również fora, na których możesz porozmawiać z innymi rodzicami będącymi w podobnej sytuacji. Dobra rada: Sprawdzaj referencje niań. Nie wahaj się przed zadaniem nawet najbardziej dociekliwych pytań. Wybraną opiekunkę poproś o kilka godzin opieki nad dzieckiem w Twojej obecności. Przekonasz się, czy na pewno masz do czynienia z osobą doświadczoną i godną zaufania. Wychodź z domu Został Ci jeszcze miesiąc urlopu? Pora zacząć przyzwyczajać maluszka do tego, że mama nie zawsze jest pod ręką. Poproś osobę, która będzie się nim opiekowała, by przychodziła dwa razy w tygodniu na 3–4 godziny. Pierwsze spotkanie przeznacz na wspólną opiekę nad maleństwem. Pokaż niani, gdzie są rzeczy dziecka, opowiedz o zwyczajach malca, poćwiczcie karmienie itp. Podczas następnych spotkań wyjdź z domu na pół godziny, gdy dziecko nie śpi. Kolejne wyjścia zaplanuj pod własnym kątem. Odśwież garderobę, odwiedź fryzjera. Przyda się również „robocza” wizyta w firmie i ustalenie z szefem szczegółów. Dobra rada: Nim wyjdziesz na dłużej, koniecznie zapisz telefon do opiekunki, zostaw jej także numer swojej komórki. Nadal karm piersią... Utrzymanie karmienia i praca na pełen etat to wyzwanie, warto jednak podjąć ten wysiłek. Wiesz przecież, że pierś to nie tylko źródło pokarmu. Ssanie daje maluchowi poczucie bezpieczeństwa i bliskości. Twoje mleko zwiększa odporność na infekcje i alergie! Miesiąc wcześniej potrenuj podawanie dziecku mleka łyżeczką albo z kubeczka, np. po drzemce. Przed pierwszym dłuższym wyjściem poza dom pokaż też niani, jak to robić. Póki twoja laktacja się nie unormuje, będziesz musiała zabierać do pracy laktator. Odciągaj mleko, gdy piersi się przepełnią, by nie narazić się na zastój pokarmu. Nie martw się, jeśli w pracy nie ma lodówki, pokarm (w zamkniętym sterylnym pojemniku) może stać w temperaturze pokojowej około 10 godzin (a może zabierzesz ze sobą przenośną lodówkę turystyczną?). O tym, jak przechowywać mleko, przeczytasz też na stronie www.laktacja.pl. Pamiętaj, że jako matka karmiąca masz prawo do dwóch półgodzinnych przerw. Za zgodą szefa możesz zamiast nich o godzinę szybciej wychodzić z pracy. Dobra rada: Przemyśl kwestię własnego jadłospisu. Stołówkowe jedzenie może wam obojgu nie służyć. Lepiej zjedz przyniesioną z domu zupę lub kanapki. ...lub podaj butelkę Gdy zamierzasz zrezygnować z naturalnego karmienia, już miesiąc wcześniej zacznij stopniowo odzwyczajać dziecko od piersi. Nie zostawiaj tego na ostatnią chwilę, aby nie obciążać dziecka zbyt dużym stresem. Może się również zdarzyć, że twój maluszek nie zechce jeść sztucznego mleka – w takim przypadku zgłoś się z dzieckiem do poradni laktacyjnej lub pediatry, aby ustalić plan działania. W hamowaniu laktacji pomoże herbatka z mięty oraz szałwii, jak najrzadsze ściąganie pokarmu oraz ograniczenie picia. Dobra rada: Rozważ możliwość pozostawienia przez jakiś czas nocnego karmienia piersią. Przygotuj się Zadbaj o to, by w domu czekało Cię jak najmniej obowiązków. Zrób pranie na zapas, posprzątaj w szafkach z ubrankami, sprawdź, czy masz pieluszki i słoiczki z jedzeniem. Ustal z resztą domowników nowy podział obowiązków, tak abyś po powrocie z pracy mogła zająć się tylko maluszkiem. Rozważcie z mężem możliwość korzystania ze stołówek w pracy – wrócisz do gotowania, gdy nabierzesz rutyny w nowej roli. Przygotuj listę obowiązków dla niani, a także kartkę z najważniejszymi informacjami i telefonami do członków rodziny. Poproś nianię, aby w tym dniu przyszła do was wcześniej – będziesz mogła spokojnie pożegnać się z dzieckiem. Dobra rada: Dzień przed powrotem do firmy wykorzystaj na przygotowanie służbowej garderoby i potrzebnych drobiazgów (nie zapomnij o wkładkach do stanika). Trzymaj się! A gdy nadejdzie TEN dzień, wstań wcześniej. Zrób makijaż i fryzurę – niech współpracownicy zobaczą w tobie profesjonalistkę. Nie przeciągaj pożegnania z malcem – bądź uśmiechnięta! W pracy nie zanudzaj wszystkich opowieściami o dziecku. Nie dzwoń co pięć minut do domu. Poświęć się służbowym zadaniom – szybciej minie ci czas w biurze, szef doceni twoje starania i nie będziesz musiała brać pracy do domu. Dobra rada: Rozejrzyj się wokół: mam, które musiały tak jak ty wrócić do pracy, jest dużo więcej, niż ci się wydaje. Być może również w twojej firmie. Szukaj u nich wsparcia. Znajdziesz je też na forach: www.babyonline lub www.dzieciom.pl. I najważniejsze: bądź z siebie dumna! Skoro jednocześnie pracujesz i wychowujesz malutkie dziecko, jesteś dzielna i odważna. Nie zapominaj o tym. Konsultacja: Anna Sasin, psycholog. Pracuje w poradni psychologicznej dla kobiet egoCENTRUM, współpracuje z Fundacją „Szczęśliwe macierzyństwo”. Czytaj też: Rzeczy, których nie powinnaś robić po powrocie do pracy Odstawianie od piersi Wszystko, co powinnaś wiedzieć o urlopie wychowawczym
Nie ma bardziej zmotywowanego pracownika niż młoda mama! Dlatego obalamy mity o matkach dbających tak samo o karierę, jak i o dom.
Najlepszym sposobem na życie jest partnerska rodzina, w której mąż i żona realizują się zawodowo, a w domu sprawiedliwie dzielą się obowiązkami – wynika z badań przeprowadzonych przez CBOS. Niestety – to, co dla nas jest oczywiste, często zderza się z uprzedzeniami pracodawców. Urszula Nowakowska, szefowa Centrum Praw Kobiet, obala negatywne opinie o pracujących młodych mamach powszechne wśród pracodawców. Fakt, że masz dziecko, nie jest ułomnością. Co więcej, może być zaletą. Konsultanci z firmy pośrednictwa pracy czasowej Randstad zauważyli, że „w ciągu kilku ostatnich lat zmieniło się nastawienie pracodawców do kobiet z dziećmi. Wprawdzie rynek wciąż jest wymagający i z pewnością młodym mamom nie jest łatwo znaleźć nową pracę, jednak odczuwa się znaczną poprawę sytuacji w zakresie powrotu kobiet do firm po urlopie macierzyńskim”. Co zatem sprawia, że akurat Tobie jest trudniej wrócić do pracy? Który z poniższych stereotypów Ci przeszkadza? A może kilka z nich? MIT 1. Młode mamy często chodzą na zwolnienia lekarskie Jaka jest prawda: To fakt, że niektóre dzieci dość często chorują (ale są też takie, które przez pierwszy rok życia dostają jedynie kataru). Ze zwolnienia na opiekę nad dzieckiem może jednak korzystać raz mama, raz tata. Pracodawca męża nie może nie wyrazić na to zgody. Poza tym nie przy każdym przeziębieniu trzeba brać zwolnienie. Jeśli maluchem opiekuje się babcia lub zaufana niania, dobrze się o maleństwo zatroszczą. Argument o podrażaniu kosztów pracy jest chybiony – świadczenie z tytułu opieki nad dzieckiem wypłacane jest przez ZUS już od pierwszego dnia zwolnienia. Natomiast gdy to sam pracownik jest chory, zasiłek za pierwsze 33 dni choroby jest wypłacany z kieszeni pracodawcy. Jak podaje GUS kobiety częściej biorą zwolnienia na opiekę niż własną chorobę. To zwolnienia panów obciążają więc budżety firm. MIT 2. Młoda kobieta urodzi kolejne dziecko i znowu pójdzie na urlop wychowawczy Jaka jest prawda: Taka praktyka była dość powszechna w poprzednim ustroju, bo pozwalała skutecznie wypchnąć kobiety z rynku pracy (i tym samym ukryć istnienie faktycznego bezrobocia). Obecnie podobne sytuacje należą do rzadkości. Z roku na rok rośnie liczba rodzin z jednym dzieckiem, a systematycznie spada z trójką i więcej. Becikowe nic tu nie zmieni. Żeby młodzi ludzie decydowali się na powiększenie rodziny, należałoby wprowadzić udogodnienia w opiece nad dziećmi. Kobiety (zwłaszcza te dobrze zarabiające) nie decydowałyby się na urlopy wychowawcze, gdyby przy zakładach pracy działały przedszkola i żłobki, a one i ich mężowie mogliby pracować przez pewien okres w tzw. elastycznym czasie pracy. Między innymi dlatego w Szwecji rodzi się obecnie więcej dzieci, choć nie spada wysoka liczba pracujących zawodowo Szwedek. Czytaj także: Jestem mamą i pracuję. [CMS_PAGE_BREAK] MIT 3. Pracująca mama kobieta nie potrafi dobrze zadbać o dom i dziecko Jaka jest prawda: W Polsce wciąż wyłącznie od kobiet oczekuje się godzenia pracy zawodowej z obowiązkami domowymi. Wiele osób nadal uważa, że mężczyzna co najwyżej powinien pomagać w prowadzeniu domu oraz opiece nad dziećmi. A przecież nawet prawo daje ojcom możliwość skorzystania z części urlopu macierzyńskiego (nieformalnie nazywanego „tacierzyńskim”) i w pełni z wychowawczego. Warto zastanowić się, dlaczego o pracujących zawodowo i zasilających budżet domowy swoją pensją kobietach nie mówi się, że „pomagają utrzymać dom”. W rodzinie, w której oboje małżonkowie pracują poza domem, obowiązki związane z jego prowadzeniem i opieką nad dziećmi powinny także być dzielone równo lub przekazane osobie trzeciej – niani, gosposi. I przecież w wielu domach tak się dzieje. Nie jest więc sprawą pracodawcy, w jaki sposób prowadzisz dom. Za taką pozorną troską o nadmiar obowiązków spadających na kobietę kryje się zwykła niechęć do dostrzeżenia zmian obyczajowych, jakie obecnie zachodzą, i uznania, że kobieta ma takie same prawa jak mężczyzna. MIT 4. Młode matki nie potrafią skupić się na pracy, bo myślą o dziecku. Jaka jest prawda: W społecznej wyobraźni silnie zakorzeniony jest obraz kobiety, która realizuje się wyłącznie przez macierzyństwo. Jest wręcz oczekiwanie, że młoda kobieta będzie się tak zachowywała. Brak co prawda polskich badań na ten temat, ale przytoczone w Raporcie Banku Światowego badania amerykańskie z 1986 roku dowodzą, że kobiety okazywały się tak samo zaangażowane w pracę jak ich koledzy. Gdy porównano częstotliwość zmian miejsc pracy, również okazało się, że nie ma znaczących różnic! Warto na marginesie dodać, że jeśli kobieta jest jedynym lub głównym żywicielem rodziny, jej motywacja do rzetelnego wykonywania zadań znacznie wzrasta. Coraz więcej kobiet pracuje z wyboru, a nie z przymusu ekonomicznego. Mężczyzn natomiast nikt nie pyta, czy pracują z wyboru, czy z przymusu. A pewnie wielu z nich wolałoby pozostać w domu, gdyby tylko mieli zapewnione środki do życia. Zobacz też: Rzeczy, których nie powinnaś robić po powrocie do pracy [CMS_PAGE_BREAK] MIT 5. Kobiety wcale nie chcą pracować, nie pragną robić kariery ani awansować. Jaka jest prawda: W tej chwili studentki stanowią większość na uczelniach i blisko 60 proc. magistrów wśród absolwentów szkół wyższych ostatnich lat. Oznacza to, że częściej niż mężczyźni decydują się na podnoszenie kwalifikacji, są też w tym bardziej wytrwałe – mimo zdarzającego się im w tym okresie macierzyństwa, częściej kończą studia. Raczej nie robią tego, by nigdy nie skorzystać z wiedzy zdobytej z takim wysiłkiem. Nawet kobiety o niskich kwalifikacjach cenią swoją pracę zarobkową, bo daje im niezależność materialną. We wspomnianym już raporcie możemy przeczytać: „Wyniki sondaży pokazują, że przytłaczająca większość respondentów (Polaków) popiera ideę równych praw dla kobiet i mężczyzn w życiu publicznym i zawodowym, włączając w to działalność polityczną kobiet (95,8 proc.), sprawowanie przez kobiety funkcji kierowniczych (94,9 proc.) oraz kwestię równości płac (93,4 proc.).” Tak więc nie bójmy się dopominać o swoje. Mamy nie tylko prawo, ale i społeczne przyzwolenie, by realizować się zawodowo. Wysłuchała Ewa Sawicka Polecamy: Mama (nie)wraca do pracy