„Na roczku Jasia teściowa publicznie pochwaliła mojego męża za to, jak świetnie zajmuje się dzieckiem. Nie wytrzymałam i wygarnęłam mu przed wszystkimi”
„Zawsze myślałam, że macierzyństwo to praca zespołowa. Kiedy jednak mój mąż zaczął udawać przed teściową ojca roku, miarka się przebrała.”
Od miesięcy czułam się coraz bardziej wyczerpana. Opieka nad Jasiem to praca na pełen etat – nieprzespane noce, ciągłe karmienie, przewijanie, zabawa, sprzątanie po kolejnych katastrofach i walka o chwilę ciszy. Myślałam, że będziemy dzielić się tym wszystkim, ale rzeczywistość rozminęła się z moimi oczekiwaniami. Każdego dnia, gdy Łukasz wracał z pracy, liczyłam, że choć na moment odciąży mnie od codziennych obowiązków. On jednak natychmiast siadał do komputera, tłumacząc się zmęczeniem i potrzebą „chwili dla siebie”. Ja też byłam zmęczona, ale przecież moje zmęczenie nikogo nie obchodziło. – Możesz go chociaż przebrać? – prosiłam, trzymając na rękach płaczącego Jasia, kiedy sama ledwo stałam na nogach. – Zaraz, tylko skończę ten mecz – odpowiadał, nawet nie odrywając wzroku od ekranu. To „zaraz” rozciągało się na godziny, a niekiedy nie nadchodziło wcale. Z czasem przestałam już liczyć na jego pomoc. Czułam, jak narasta we mnie frustracja, żal i poczucie osamotnienia. Kiedy próbowałam z nim rozmawiać, zbywał mnie półsłówkami lub żartami. W końcu przestałam się odzywać, bo miałam wrażenie, że mówiłam do ściany. Lawina emocji Z zewnątrz wszystko wyglądało idealnie. Znajomi, patrząc na nasze zdjęcia w mediach społecznościowych, komentowali: „Ale wam dobrze!”, „Wspaniała rodzina!”. Rodzina Łukasza nie miała pojęcia, jak wygląda nasze codzienne życie. Moja mama trochę się domyślała, ale nie chciałam jej obciążać swoimi problemami. W końcu to ja wybrałam takiego męża, prawda? Każdego dnia powtarzałam sobie, że dam radę. Ale wieczorami, gdy Jasio w końcu zasypiał, a ja miałam chwilę na oddech, łzy same cisnęły mi się do oczu. Czułam się niewidzialna, jakbym była tylko dodatkiem do życia mojego męża i syna. Urodziny Jasia Dzień pierwszych urodzin Jasia zapowiadał się wyjątkowo. Chciałam, by wszystko było dopięte na ostatni guzik. Kilka dni wcześniej piekłam ciasto, zamawiałam dekoracje, planowałam gry i zabawy dla dzieci kuzynów. Łukasz nie zaproponował pomocy ani razu. Nawet nie wiedział, gdzie schowałam balony, które miałam nadmuchać. W dniu urodzin od rana krzątałam się po mieszkaniu. O 10:00 zadzwoniła teściowa z pytaniem, czy może przyjść wcześniej. Przyjechała z naręczem prezentów i natychmiast zaczęła rozpływać się nad wnukiem. Kilka minut później pojawiła się reszta rodziny – śmiech, zamieszanie, gwar. Łukasz nagle stał się innym człowiekiem. Wziął Jasia na ręce i nie odstępował go ani na krok. Pokazywał, jak nasz synek stawia pierwsze kroki, chwalił się każdą nową umiejętnością, opowiadał śmieszne anegdoty. – Jaki z niego wspaniały tata! – zachwycała się teściowa, popijając kawę. – Zawsze mówiłam, że Łukasz będzie cudownym ojcem. Patrz, jak mały się do niego tuli. Czułam, jak we mnie gotuje się złość. To był teatr na pokaz. Idealny tata, kiedy patrzy rodzina. W codzienności nie potrafił nawet nalać mleka do butelki, nie wspominając o przewinięciu syna. – Ależ z was zgrany duet! – śmiała się szwagierka, patrząc na Łukasza z Jasiem na rękach. – U nas to mąż nawet nie wie, gdzie są śpioszki! Poczułam, jak uśmiech zastyga mi na twarzy. Moment prawdy W końcu nadszedł czas zmiany pieluchy. Jasio zrobił się niespokojny, a w całym salonie rozległ się charakterystyczny zapach. Łukasz z szerokim uśmiechem wstał: – Chodź, synku, tata cię przebierze. Wszyscy spojrzeli na niego z podziwem. Teściowa aż klasnęła w dłonie. – Idę zobaczyć, jak sobie radzisz, Łukaszku! – zawołała i ruszyła za nim. Poczułam, że muszę tam być. Poszłam do pokoju Jasia razem z nimi. Łukasz położył synka na przewijaku i nagle rozejrzał się zdezorientowany po pokoju. – Gdzie są pieluchy? – zapytał, rozglądając się dookoła bezradnie. Zapadła cisza. Teściowa spojrzała na niego z lekkim zdziwieniem, potem przeniosła wzrok na mnie. Zdecydowałam się nie owijać w bawełnę. – W szafce, Łukasz – powiedziałam głośno, żeby wszyscy w salonie usłyszeli. – W tej samej szafce, w której leżą od roku. Ale ty byś tego nie wiedział, prawda? Bo przez ten rok ani razu go nie przebrałeś. Zrobiło się cicho, jak makiem zasiał. Teściowa stała przez chwilę, po czym szybko wróciła do salonu. Łukasz spąsowiał na twarzy, spuścił wzrok i przez długą chwilę milczał. W końcu sam poprosił mnie o pomoc przy pieluszce. Konsekwencje Reszta urodzin upłynęła w napiętej atmosferze. Goście udawali, że nic nie słyszeli, ale co chwilę zerkałam w ich stronę i widziałam, jak szeptają między sobą. Łukasz nie próbował już nosić Jasia na rękach, unikał kontaktu wzrokowego i przez całą imprezę był wyraźnie spięty. Po wyjściu gości zapanowała cisza. Łukasz nie odezwał się ani słowem, nie próbował się tłumaczyć, nie zapytał nawet, dlaczego to zrobiłam. Ja też nie zamierzałam przepraszać. Po raz pierwszy od dawna poczułam się silna – powiedziałam prawdę, która od miesięcy mnie dusiła. Wieczorem, kiedy Jasio spał, usiadłam w kuchni z kubkiem herbaty i myślałam o tym, co będzie dalej. Czy ten wstyd sprawi, że Łukasz zacznie się starać? Może w końcu zrozumie, ile wysiłku wymaga opieka nad dzieckiem. A może to początek poważnych problemów i jeszcze większego dystansu między nami? Następnego dnia Łukasz wstał wcześniej niż zwykle. Przyniósł mi śniadanie do łóżka, ale rozmowa nie kleiła się nam wcale. Przez kilka dni starał się bardziej – kąpał Jasia, czytał mu książeczki, nawet sam poszedł na spacer. Ale wyczuwałam w nim dystans. Nie rozmawialiśmy o tym, co się wydarzyło. Każde z nas zamknęło się we własnych myślach. Czas pokaże, czy coś się zmieni na stałe. Wiem jedno – nie pozwolę już na to, by ktoś budował swój wizerunek moim kosztem. Muszę walczyć o siebie i swoje dziecko. Jeśli mamy być rodziną, to prawdziwą, bez udawania. Magda, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko” „Teściowa powiedziała, że siedzenie z dzieckiem w domu to urlop, a za jej czasów matki nie były tak rozwydrzone. Dałam jej nauczkę” „Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie”
„Mąż żalił się teściowej, że tylko siedzę w domu i nawet zupy mu nie gotuję. Zostawiłam go samego z niemowlakiem i klapki mu spadły z oczu”
„Kiedy kolejny raz usłyszałam, jak mąż narzeka na brak zupy, miarka się przebrała. Podałam mu płaczące dziecko i wyszłam.”
Znowu to samo. Wraca z biura i pierwsze co robi, to patrzy na stół. Jakby spodziewał się, że w magiczny sposób pojawi się na nim trzydaniowy obiad. A potem ten wzrok, niby pełen politowania, rzucany na zlew pełen naczyń. – Znowu jemy mrożonkę? – pyta, odkładając teczkę. – Nie, zrobiłam makaron z sosem. Trzeba tylko podgrzać – odpowiadam, próbując ukryć irytację. Siedzę na kanapie z pięciomiesięcznym Antosiem, który w końcu zasnął po godzinie marudzenia z powodu ząbkowania. – Aha. No dobrze, nie ma problemu – mówi tonem, który sugeruje coś zupełnie odwrotnego. Odkłada tęczkę, rozgląda się po kuchni, jakby liczył na cud. Wzdycha teatralnie. Tydzień w powtórkach To nie pierwszy raz. Ostatnio codziennie wygląda to tak samo. Szymon wraca z pracy i od progu oczekuje, że dom będzie lśnił, dziecko spało, a na stole czekała gorąca zupa. A ja… Ja czuję się, jakbym nie nadążała z niczym. Antoś jest moim całym światem, ale ten świat przypomina czasem pole bitwy – tu plama po marchewce, tam pielucha, a kiedy mam chwilę, żeby coś ugotować, kończy się na makaronie albo kanapkach. Wieczorami, gdy już Antoś zasypia, próbuję posiedzieć sama, wypić herbatę, pomyśleć, ale wtedy pojawiają się myśli: czy jestem wystarczająco dobrą mamą? A może żoną? Próbuję nie brać do siebie tych jego uwag, ale one odkładają się we mnie jak kamyki w bucie. Słowa, które bolą Następnego dnia, kiedy Antoś miał wyjątkowo trudny poranek, usłyszałam, jak Szymon rozmawia przez telefon. Półgłosem, żeby mnie nie obudzić, choć i tak nie spałam od czwartej nad ranem. – Nie, mamo, nie było zupy. Znowu coś na szybko. Nie wiem, co ona robi cały dzień w domu, ale na pewno nie gotuje – mówił, krzątając się po kuchni. Zamarłam. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Cały dzień w domu? Cały dzień z dzieckiem, które potrzebuje ciągłej uwagi, karmienia, przewijania, noszenia, zabawiania. A on myśli, że ja tu leżę i pachnę? Chciałam wyjść i wykrzyczeć mu w twarz, jak bardzo nie rozumie tego, co się tu dzieje. Ale nie miałam siły. Zamiast tego, schowałam się w łazience i popłakałam. Przypomniałam sobie chwile, kiedy byliśmy jeszcze tylko we dwoje. Wtedy potrafił gotować, sprzątać, pytać, jak się czuję. Teraz… jakby przestał widzieć, że ja też mogę być zmęczona, sfrustrowana, zagubiona. Kiedy miarka się przebrała Wstałam, ubrałam się, wzięłam na ręce Antosia i weszłam do kuchni. – Masz – powiedziałam, wciskając mu dziecko. – Co robisz? Muszę iść do pracy! – zaprotestował, próbując utrzymać małego, który od razu zaczął płakać. – Nie, dzisiaj pracujesz w domu. Z dzieckiem. Skoro to takie proste, to pokaż mi, jak to się robi. Wrócę wieczorem. Zupa ma być gotowa – rzuciłam, zabrałam torebkę i wyszłam, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. To była decyzja podjęta pod wpływem emocji. Nigdy wcześniej nie zostawiłam ich samych na tak długo. Zawsze stałam w pogotowiu – gotowa podać pieluchę, przytulić, uspokoić. Tym razem postanowiłam, że Szymon musi zobaczyć, jak naprawdę wygląda mój dzień. Długi spacer w samotności Szłam przed siebie, nie do końca wierząc w to, co właśnie zrobiłam. Zostawiłam go z Antosiem. Samego. Na cały dzień. Przez pierwsze pół godziny czułam wyrzuty sumienia. Może przesadziłam? Może on po prostu był zmęczony po pracy? Ale potem przypomniałam sobie ten protekcjonalny ton. I te słowa do matki. Spacerowałam po parku, poszłam do kawiarni, przeczytałam kilka rozdziałów książki, na którą od tygodni nie miałam czasu. Z każdą godziną czułam się coraz lepiej. Usiadłam na ławce przy stawie, obserwowałam ludzi – młode mamy z wózkami, starsze panie dokarmiające gołębie, nastolatków śmiejących się z byle czego. Poczułam się, jakbym wróciła na chwilę do dawnych czasów, kiedy nie miałam tylu obowiązków, kiedy mogłam po prostu być. Ale też zastanawiałam się, jak sobie radzą. Telefon milczał. Z jednej strony to dobrze, z drugiej… czy wszystko u nich w porządku? Wyobrażałam sobie, jak Szymon próbuje nakarmić Antosia, jak przewija go niezgrabnie, jak szuka pieluch, których oczywiście nie znajdzie, bo są w nowej szafce, o której mówiłam mu już trzy razy. I nagle zaczęło mi być go żal. Ale szybko przypomniałam sobie te wszystkie momenty, kiedy czułam się niewidzialna. Po kilku godzinach zadzwoniła do mnie przyjaciółka. Umówiłyśmy się na kawę. Opowiedziałam jej wszystko – o tych uwagach, o zmęczeniu, o dzisiejszym poranku. Słuchała mnie uważnie, kiwała głową, a potem powiedziała: – Czasem faceci naprawdę nie mają pojęcia, jak to wygląda. Trzeba im pokazać, bo inaczej dalej będą żyć w swoim świecie. Poczułam się lepiej. Nawet pozwoliłam sobie na uśmiech. Przez chwilę mogłam być po prostu Martą, nie tylko mamą i żoną. Powrót do rzeczywistości Wróciłam do domu około osiemnastej. Otworzyłam drzwi i uderzył mnie zapach przypalonego mleka i widok istnego chaosu. Zabawki walały się po całym salonie, na stole piętrzyła się sterta brudnych ubranek, a w kuchni... w kuchni był Szymon, próbujący jedną ręką mieszać coś w garnku, podczas gdy drugą kołysał płaczącego Antosia. – O, jesteś – powiedział, a w jego głosie usłyszałam ulgę, jakiej dawno nie słyszałam. – Jestem. Jak zupa? – zapytałam, powstrzymując uśmiech. Spojrzał na mnie, potem na garnek, w którym pływały rozgotowane warzywa. – Przepraszam – powiedział cicho. – Nie miałem pojęcia. To znaczy, wiedziałem, że to trudne, ale... nie aż tak. – Ząbkowanie daje w kość, co? – zapytałam, podchodząc do niego i biorąc Antosia na ręce. Mały od razu się uspokoił. – Daje. I to bardzo. Zrozumiałem. Naprawdę zrozumiałem. Usiadłam z małym na kanapie. Szymon nalał nam po talerzu tej swojej „zupy”. Była okropna, ale zjadłam ją ze smakiem. Bo w końcu to był smak zwycięstwa. Coś się zmienia Z biegiem dni zauważyłam zmianę. Szymon przestał narzekać na gotowe dania, częściej przejmował opiekę nad Antosiem po powrocie z pracy, a w weekendy sam proponował, że ugotuje obiad. Nasze rozmowy stały się bardziej szczere, bez tych ukrytych wyrzutów. Zaczął pytać, jak się czuję, czy czegoś mi potrzeba, czasem nawet po prostu przytulał mnie bez słowa. Pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy razem na kanapie, a Antoś spał, powiedział: – Wiesz, ja naprawdę myślałem, że to tak łatwo wszystko ogarnąć. Praca, dom, dziecko. Ale jak mnie zostawiłaś samego, to poczułem się, jakbym był na jakimś egzaminie, do którego nikt mnie nie przygotował. – No właśnie – odpowiedziałam. – Ja taki egzamin zdaję codziennie. Uśmiechnął się smutno i przytulił mnie mocno. Nowa codzienność Od tamtego dnia wiele się zmieniło. Szymon zaczął doceniać to, co robię, nawet jeśli czasem na obiad jest tylko makaron z sosem, a mieszkanie nie lśni jak z katalogu. Ja z kolei nauczyłam się mówić o swoich potrzebach – że czasem też chcę odpocząć, wyjść sama na spacer, poczytać książkę, po prostu pobyć sama ze sobą. Czasem śmiejemy się, wspominając tamten dzień z „zupą” i przypalonym mlekiem. Ale wiem, że wtedy coś w nim pękło, coś się otworzyło. I choć nie jest idealnie, choć nadal zdarzają się gorsze dni, to jednak czuję, że jesteśmy w tym razem. Zrozumiałam, że czasem słowa nie wystarczą. Czasem trzeba po prostu pokazać komuś, jak wygląda nasz świat. I pozwolić mu w nim pożyć, chociaż przez kilka godzin. Marta, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż zabrał Helenkę i Janka na grzyby, a wrócił tylko z synem. Nie mogę pogodzić się z tym, co spotkało naszą córkę” „Po narodzinach Krzysia teściowa gotowała nam obiady, oferowała pomoc. Myślałam, że to z dobroci serca, dopóki nie usłyszałam, co nagadał jej mój mąż” „Mąż powiedział, że siedzenie w domu z dzieckiem to urlop. Spakowałam walizkę i zostawiłam go samego na weekend. Gdy wróciłam, nie wierzyłam własnym oczom”
„Mąż zarabia 12 tys. zł, więc odpuszczam mu zabawianie dziecka po pracy. Gdyby zarabiał marne 2 tys., obowiązki dzielilibyśmy po równo” [LIST DO REDAKCJI]
Dzień dobry. Często widzę u Was listy, w których kobiety skarżą się na brak wsparcia ze strony męża przy opiece nad dzieckiem. Rozumiem to, kiedy mężczyzna pracuje od 8 do 16 i ma mało odpowiedzialną pracę za marne 2-3 koła. Wtedy można i nawet trzeba wymagać od niego zaangażowania w prace domowe i zajmowania się dzieckiem. Mój mąż zarabia 12 tysięcy i po prostu mu odpuszczam.
Nasz synek wkrótce skończy rok. To znaczy, że zaraz przestanę dostawać zasiłek macierzyński, który wynosi 2,5 tys. zł. Postanowiliśmy już, że nie wracam do pracy, dopóki Maciuś nie zacznie chodzić do przedszkola. Moją pracą będzie zajmowanie się synkiem i dbanie o dom. Pracą męża – prowadzenie firmy, służbowe wyjazdy za granicę i zarwane noce, by skończyć coś na czas. Wypłata męża wystarczy Mój mąż jest świetnym grafikiem komputerowym. Już od kilku lat nie bawi się w zlecenia od krajowych mini przedsiębiorców. Długo pracował na swoją markę. Dlatego polskich „Januszy biznesu” nie stać na jego projekty. Wśród klientów Pawła są firmy z Francji. Mąż cieszy z każdego kolejnego zlecenia, klienci polecają go sobie, są bardzo zadowoleni ze współpracy. Ale Paweł pracuje ciężko, często po 12-15 godzin na dobę. Kilka razy w miesiącu wyjeżdża, by osobiście spotkać się ze zleceniodawcami lub podpisać kolejną umowę. Czy kiedy wraca w środku nocy z lotniska, a Maciuś akurat się przebudzi – mam wymagać, by się z nim bawił? Nigdy nawet nie przyszło mi to do głowy! Jego wkład w komfort naszego życia i tak jest duży. Stać mnie na nianię, ale wolę sama zajmować się dzieckiem Oczywiście stać nas na nianię. Ale nie widzę potrzeby, by szukać opiekunki. Wolę sama zajmować się dzieckiem. Czasem wynajmuję panią do sprzątania i prasowania, ale sporadycznie. Czy mam czas dla siebie? Tak. Moje koleżanki też mają małe dzieci i często się spotykamy. Kiedy muszę coś załatwić albo jestem chora, mogę liczyć na ciocię męża. Bardziej martwi mnie, że mąż nie ma czasu dla siebie. Kiedyś rozmawialiśmy o tym i nawet zaczął chodzić na siłownię, ale okazało się, że to nie to. Dlatego cieszę się, że ostatnio wspomniał coś o warsztatach bębniarskich. Mam nadzieję, że go to wciągnie i będzie miał przestrzeń, gdzie odpocznie od pracy. Myślę, że kobiety, których mężowie zarabiają dwa, trzy albo cztery razy więcej od nich – nie mają co wymagać równego zaangażowania w opiekę nad dzieckiem. Ani gotowania obiadów czy prasowania. Ale panowie, którzy pracują niecałe osiem godzin dziennie na niezbyt wymagających stanowiskach – oczywiście powinni być angażowani w zajmowanie się dzieckiem i domem. Renata Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Gdańsk: 10-letni Kamil wyszedł z domu i nie wrócił. Jak może wyglądać po 17 latach? Dziecko z syndromem wilkołaka. TikTokerka przełamuje tabu „Po ślubie mąż przestał o siebie dbać, a ja nie wiedziałam, jak mu pomóc. Dopiero wypadek córki uświadomił mu, ile może stracić”
„Po porodzie wróciłam do domu obolała, a tam nawet nie było sprzątnięte, nie mówiąc już o obiedzie. Mój mąż nie uznaje, że należy mi się teraz odpoczynek” [LIST DO REDAKCJI]
Dokładnie 1 września urodziłam synka. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Rodziłam niecałe trzy godziny i nareszcie mogłam przytulić Franusia. Zdrowego, pięknego chłopca. Ból porodowy od razu poszedł w niepamięć. O dolegliwościach połogowych nie myślałam. Chciałam jak najszybciej wrócić do domu z synkiem.
Ze szpitala wypisali nas na trzeci dzień po porodzie. Odbierał nas mąż. Po powrocie… Nie, nie spodziewałam się balonów i wstęgi z napisem: „Witajcie w domu”. Ale nie spodziewałam się, że mieszkanie będzie tak brudne. Śmierdziało niedopałkami papierosów, w kuchni piętrzył się stos niepozmywanych talerzy i patelni. Mąż nawet nie odkurzył… W lodówce: jedno jajko i zepsuty majonez Marzyłam o tym, że wreszcie wykąpię się we własnej łazience. Ale kiedy zobaczyłam porozwalane ciuchy i brudną wannę – od razu zmieniłam zdanie. Nie miałam siły na sprzątanie. Na zakupy też nie miałam siły. A w lodówce znalazłam tylko jedno jajko i stary, zepsuty majonez. W chlebaku: spleśniała bułka. Usiadłam i zaczęłam płakać. Było mi tak żal Franusia, że pierwszy raz przyjechał do swojego domku, a tu wszystko tak śmierdzi i jest tak obrzydliwie brudno… Mąż stwierdził tylko, że nie miał głowy do sprzątania. I że jadł „na mieście”, dlatego nie zrobił żadnych zakupów. Ze sprzątaniem… czekał na mnie! Powiedział też, że ze sprzątaniem czekał na mnie, bo wtedy wszystko pójdzie raz-dwa. Łzy ciekły mi po twarzy. On nie miał pojęcia, jak się czuję. Fizycznie ani psychicznie. Sama nie wiedziałam, jak bardzo jestem obolała do chwili wsiadania do samochodu. Z dziesięć minut próbowałam jakość wejść do auta, a każdy sposób wywoływał ogromny ból… Bolało mnie przy chodzeniu i siedzeniu. Położyłam się na kanapie obok Franusia i płakałam. Mąż usiadł obok z kartką i długopisem, zniecierpliwionym głosem ponaglając mnie w wyliczaniu, co ma kupić. Chyba się zorientował, że ze wspólnego sprzątania na razie nic nie będzie… Przez łzy i ściśnięte gardło dyktowałam: chleb, masło, żółty ser, szynka, cebula, 2 marchewki… itd. Bo im trzeba mówić wprost i wielkimi literami? Przez czas robienia tych zakupów musiał dużo myśleć, bo okazało się, że zadzwonił do mojej siostry. Przyszła wieczorem. Przyniosła domowy rosół i jeszcze ciepły biszkopt. Ogarnęła całe mieszkanie. Moja kochana Monika. Popilnowała Franusia, kiedy się myłam i jadłam. Zawsze taka wygadana, waląca prawdę prosto z mostu, tym razem obracając wszystko w żart, powiedziała tylko coś w stylu: „To ty nie wiesz, że facetom zawsze trzeba mówić wielkimi literami, co mają zrobić? Oni nie potrafią się domyślać”. Za to, co zrobiła, będę jej wdzięczna do końca życia. Tylko nie wierzę w te jej słowa o mówieniu wprost mężczyznom o swoich potrzebach. Może to i prawda, jeśli chodzi o jakieś zachcianki, kaprysy… Ale tu przecież chodziło o oczywiste rzeczy. Wystarczyło wywietrzyć, opróżnić popielniczki, odkurzyć, pozmywać po sobie, spłukać tę cholerną wannę! Pomyśleć, że może będę chciała zjeść obiad… Monika musiała też wyjaśnić Piotrkowi, że kobieta po porodzie dochodzi do siebie przez jakiś czas. Zaczął się pytać, jak się czuję, co trzeba zrobić. Ale widzę, jak z każdym dniem ma tego coraz bardziej dość. Zdążyłam kilka razy usłyszeć od niego, że przecież od porodu minęły 2 tygodnie, 3 tygodnie, miesiąc… Jego zdaniem powinnam już śmigać na najwyższych obrotach! Nie powiem, Franuś od początku jest jego oczkiem w głowie. Po miesiącu czuję się już o niebo lepiej. Ale na wspomnienie tego dnia, w którym wróciliśmy ze szpitala, od razu coś ściska mnie za gardło i łzy lecą same. Od tamtej pory widzę jak na dłoni, że mój mąż to egoista i leń. Zrobię wszystko, by Franuś był inny. Aga Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Matka i 3-miesięczne niemowlę mieszkali w lesie. Kobieta nie miała się gdzie podziać Sosnowiec: dziecko niebezpiecznie wychyla się z samochodu podczas jazdy. Interweniował kierowca [WIDEO] Urodziła w samochodzie na szpitalnym parkingu, bo karetka nie zabrała jej do szpitala
20 rocznica ślubu: co oznacza nazwa? Symbolika, życzenia cytaty
20. rocznica ślubu nazywana jest porcelanowymi godami. Czy wiesz, skąd wzięła się ta nazwa?
20. rocznica ślubu to wyjątkowa okazja do świętowania. Spędzenie razem dwóch dekad „w szczęściu i w biedzie” napawa dumą nie tylko samych zainteresowanych, ale także ich najbliższych. Co podarować jubilatom? Jakie życzenia złożyć? Zainspiruj się poniższym tekstem. 20. rocznica ślubu: co oznacza nazwa pomysły na prezenty życzenia i wierszyki piękne cytaty 20. rocznica ślubu: co oznacza nazwa 20. rocznica ślubu nazywana jest porcelanową. Porcelana funkcjonuje tu jako metafora małżeństwa z długim stażem: delikatna, krucha, wymaga szczególnej delikatności oraz czułości, a jednocześnie jest bardzo droga i nie każdą osobę na nią stać. Co czyni ją wyjątkową, tak jak wyjątkowy jest 20-letni staż małżeński. 20. rocznica ślubu: prezenty Para z 20-letnim stażem z pewnością zna nawzajem swoje upodobania i małżonkowie doskonale wiedzą, co może sprawić drugiej osobie najwięcej radości. Często dzieci lub bliskie parze osoby wręczają małżonkom symboliczny prezent nawiązujący do nazwy rocznicy, np. dwie porcelanowe filiżanki do espresso lub herbaty. Jednak równie dobrym pomysłem na prezent jest: voucher na wspólne wyjście na masaż do SPA, biżuteria, wspólna sesja zdjęciowa, gadżety do samochodu lub telefonu. Innym pomysłem na prezent na 20. rocznicę ślubu jest spersonalizowany upominek, np. tort ze specjalną dedykacją dla małżonków lub udekorowany wspólnym zdjęciem pary. 20. rocznica ślubu: życzenia i wierszyki Nie każda para może pochwalić się tak długim stażem. W dobrym tonie będzie złożenie parze życzeń z okazji ich 20. rocznicy ślubu. Dobrym pomysłem jest wręczenie kartki z życzeniami. Mamo i Tato, kochajcie się jak do tej pory i bądźcie wzorem dla nas wszystkich. Asia *** Kochani, z okazji waszej 20. rocznicy ślubu życzę Wam wiele łask bożych. Niech miłość umacnia Was każdego dnia. Ks. Michał *** Najdrożsi, zjedliście razem niejedną beczkę soli, jednak Wasza miłość trwa. Trwa, bo jest osadzona na solidnych fundamentach. Dbajcie o siebie nawzajem, budujcie wspólne wspomnienia i bądźcie dla siebie dobrzy. Michał *** Niech szczęście Wam świeci, jak w pierwszy dzień wesela, niech zdrowia Bóg udziela, modlą się wdzięczne dzieci! Niech w jak najdłuższe lata Bóg Wam pomyślność splata! *** Składamy najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności, spełnienia wspólnych marzeń, zdrowia i sił do pokonywania trudów życia. Zgody, jedności, miłości i życzliwości na co dzień *** Małżeństwo to nie kara I kocha się bez trudu Przyjmijcie Drodzy życzenia na 20. rocznicę ślubu. 20. rocznica ślubu: cytaty Wręczając prezent, warto dołączyć do niego mały liścik z sentencją, która podkreśli wyjątkowość chwili. To również miły gest dla małżonków. „Musicie być silni miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystko przetrzyma, tą miłością, która nigdy nie zawiedzie” – Jan Paweł II *** „Miłość to znaczy popatrzeć na siebie, Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy, Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu. A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie, Ze zmartwień różnych swoje serce leczy” – Czesław Miłosz *** „Wolę jedno życie z Tobą niż samotność przez wszystkie ery tego świata” – John R. R. Tolkien *** „Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku” – Antoine de Saint-Exupéry Zobacz także: 15 rocznica ślubu – jak się nazywa i co oznacza nazwa? Jaki prezent wręczyć? [pomysły, życzenia, wierszyki] 10 rocznica ślubu: jak się nazywa? Symbolika, życzenia, cytaty 5 rocznica ślubu – sprawdzamy, jak się nazywa i co oznacza nazwa, podpowiadamy propozycje prezentów i życzeń
Krzysztof Ibisz wspiera żonę przed porodem, korzystając z rad douli
Krzysztof Ibisz po raz kolejny udowadnia, że jest naprawdę wspaniałym partnerem. Prezenter wspiera swoją ciężarną żonę na każdym kroku, a teraz uczy się, jak oszczędzić jej bólu podczas porodu.
W czerwcu tego roku Krzysztof Ibisz wraz ze swoją żoną Joanną ogłosili, że spodziewają się dziecka. Przyszły tata bardzo angażuje się w przygotowania do porodu. Jakiś czas temu prezenter pokazywał, co pakuje do swojej szpitalnej torby na czas, gdy jego żona będzie rodzić. Teraz zaprezentował na swoim Instagramie filmik ze spotkania z doulą. Krzysztof Ibisz wspiera żonę „Jak wiecie, ja z Asią będziemy wkrótce rodzili, w tym okresie przedporodowym wspiera nas doula. Właściwie, w czym może pomóc kobiecie doula?” – zaczął dziennikarz. „Pomagam w szeroko rozumianych przygotowaniach do narodzin. Towarzyszę w ciąży, pomagam przygotować się kobiecie i osobie towarzyszącej do porodu” – odpowiedziała doula Julita Księżycka. Na filmiku zostało pokazane również, jak wspierać kobietę niefarmakologicznie podczas porodu. „To wszystko, co pokazała Julita, może robić tata” – podkreślił Krzysztof Ibisz. Przyszłym rodzicom doula pokazała, tzw. przeciwuciski, czyli niefarmakologiczne sposoby łagodzenia bólu. Internauci są zachwyceni postawą Krzysztofa Ibisza Pod opublikowanym wideo pojawiło się bardzo wiele komentarzy. Internauci chwalili postawę Krzysztofa Ibisza, który bardzo angażuje się w przygotowania do porodu swojej żony. „Oglądam ten filmik i płakać mi się chce. Przypomniał mi się ból podczas i w trakcie porodu. Ból jest nie do opisania, ale nie do opisania jest też wsparcie najbliższej nam osoby. Gdyby każdy mężczyzna był tak wyedukowany podczas porodu, to byłoby wspaniałe” – brzmi jeden z komentarzy. Piszemy też o: Tragiczny finał wakacji: 7-latka została przygnieciona przez pomnik w hotelu. „Nasze życie jest zrujnowane” Kamera zarejestrowała próbę porwania 6-latki: dziewczynka zachowała się prawidłowo Krzyczał z bólu, a lekarze zrzucili winę na kolki. Okazało się, że to guz wielkości jabłka
"Pomóż mi nie zapomnieć jaka byłam, gdy się we mnie zakochałeś" – list mamy!
To wyznanie mamy bardzo nas poruszyło. Koniecznie przeczytajcie, odnajdziecie w tym siebie...
Dzieci zmieniają nasze życie. Bez względu na to, jak sobie radzimy po ich narodzinach, to jednak robią one rewolucję w funkcjonowaniu rodziny. Najwięcej zmian zachodzi jednak w życiu kobiety, która musi podporządkować swój rytm do ich potrzeb. Czasem przychodzi smutek i nostalgia za dawnym życiem, zwłaszcza w chwilach skrajnego wyczerpania. W takich właśnie chwilach potrzebna jest pomoc partnera. Posłuchajcie tej mamy: "Po całym dniu opieki nad 5-letnimi bliźniętami i 13-latkiem, czuję się wieczorem jak worek treningowy. Dzieci potrafią złościć się o wszystko, dziś o to, że posprzątałam budowlę z klocków, której absolutnie nie powinnam była dotykać. O to, że praca domowa jest mniej ważna niż telewizja. W takich chwilach myślę o moim mężu, który jest dla mnie ostoją, daje mi poczucie bezpieczeństwa, wiarę, że to co robię ma sens. Dlatego tak bardzo chcę, by nie pozwolił mi zapomnieć, jaką byłam kobietą, gdy się we mnie zakochał. Proszę, pomóż mi. Jestem mamą już tak długo, że nie pamiętam już kim byłam przed urodzeniem dzieci. Nie pamiętam już jak to jest nie musieć martwić się o kogoś i nie być odpowiedzialnym. Jak to jest być kobietą, a nie tylko mamą. Jak możesz mi pomóc? Powiedz cześć kochanie i pocałuj mnie, nawet jeżeli dzieci od progu rzucą się na ciebie. Poświęć mi chwilę i patrząc w oczy zapytaj jak minął mi dzień. Nie patrz na mnie z wyrzutem, gdy wrócisz do domu w którym panuje chaos i bałagan, a obiad nie czeka gotowy na stole. Zabierz dzieci i daj mi chwilkę, bym mogła to ogarnąć. Powiedz mi, że doceniasz moją pracę, że jesteś ze mnie dumny. Pozwól mi się wygadać, poużalać jak przyjacielowi. Potrzebuję tego bardzo. Zabierz mnie czasem z domu, bym choć przez chwilę zapomniała o problemach wychowawczych. Powiedz mi czasem dlaczego mnie kochasz i dlaczego jesteś nadal ze mną szczęśliwy. Zrób mi czasem niespodziankę, bym poczuła, że ten ustalony rytm dnia może być czasem zupełnie inny. Że nie popadłam w zupełną rutynę. Wiem, że wymagam wiele, ale jesteś moim mężem, powiernikiem i kocham Cię. Chcę byś był ze mną szczęśliwy i sama chcę czuć się spełniona. Jeżeli pomożesz mi w tym, bym czuła się kochana i nadal atrakcyjna dla Ciebie, ja będę się starać, byś nadal widział we mnie tę kobietę sprzed lat." Już rozumiecie, dlaczego słowa tej kobiety, żony i matki tak bardzo nas wzruszyły? My także chciałybyśmy, by nasi mężowie pomogli nam w zapamiętaniu siebie sprzed lat. Czytaj także: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję zbyt wiele! źródło: huffingtonpost
"Dlaczego nie możesz zrozumieć co czuję?"...
Pod tym niezwykle poruszającym listem mogą podpisać się miliony kobiet!
Każdy chciałby być zrozumiany, bez względu na wiek, płeć, czy inne czynniki. Kobiety, a zwłaszcza te, które urodziły dzieci i świadomie, lub z przymusu pozostały z nimi w domu, bardzo potrzebują wsparcia. Ten list dokładnie o tym jest... "Nie mogłeś zrozumieć, z jakiego powodu jestem zła" "Kochany mężu, Wczoraj byłam naprawdę zła, zanim poszliśmy spać. Zła na ciebie, na świat, sfrustrowana, zmęczona i smutna. Wiem, że nie powinno się iść do łóżka w złym nastroju, ale było mi wszystko jedno. Chciałam być zła i chciałam się obrazić. Byłam przede wszystkim zła, bo ty nie mogłeś zrozumieć z jakiego powodu jestem smutna. Chciałam byś choć raz czytał mi w myślach, byś jasno zrozumiał moje uczucia. Byś zrozumiał jak jestem samotna w tym wszystkim. To się dzieje prawie każdego dnia. Dlaczego nie możesz zrozumieć, co ja czuję? Dlaczego nie widzisz, że pracuję cały dzień, opiekując się dziećmi, gotując, sprzątając, robiąc zakupy... Staram się to wszystko ogarnąć, ale często płaczę w ciągu dnia. Jak skłonić faceta do opieki nad dzieckiem? Wczoraj był bardzo zły dzień. Nasze maleństwo nie zachowywało się najlepiej. Nie spało całą noc, a w ciągu dnia wymagało wiele uwagi. Płakało cały dzień, rozrabiało... Myślałam – dlaczego? to nie fair... I płakałam z bezsilności, zmęczenia, frustracji. Miałam wczoraj mało cierpliwości, nie mogłam znieść krzyków co 2 minuty. W domu był bałagan i masa niedokończonych spraw. Myślałam, że tracę rozum. Wtedy ty wróciłeś do domu z uśmiechem na twarzy. Przytuliłeś nasze dziecko, posadziłeś na podłodze między zabawkami i poszedłeś coś zjeść. Byłam wściekła. Dlaczego jesteś taki szczęśliwy, czy nie wiesz jak okropny miałam dzień? Czy w ogóle zdajesz sobie sprawę, jak przez cały dzień balansuję między wszystkimi obowiązkami? Czy ty w ogóle to widzisz? Nie odezwałam się, postanowiłam stłumić w sobie te negatywne uczucia... Gdy położyliśmy się do łóżka, wszystko zaczęło wracać. Ty w ogóle nie zdawałeś sobie sprawy co się dzieje w mojej głowie. Chciałeś porozmawiać, ale ja nie. Zapytałeś – co się stało, a ja powiedziałam, że nic. Nalegałeś – powiedz mi o co chodzi. A ja tylko myślałam w głowie: Nie pomagasz przy dzieciach. Nie sprzątasz w domu. Nie dziękujesz mi za nic. Nie troszczysz się o mnie. Martwisz się tylko o siebie. Świat wygląda trochę inaczej Rano gdy się obudziłam spojrzałam na wszystko inaczej. Przyniosłeś mi do łóżka nasze dziecko. Nakarmiłeś je i przebrałeś. Wykąpałeś się i wychodząc do pracy wyniosłeś śmieci. Wszystko tak jak co dzień rano. Krzyknąłeś, że nas kochasz i przesłałeś buziaka. Po pracy wróciłeś i przytuliłeś nas, tak ja każdego dnia. Uświadomiłam sobie, że zawsze mi pomagałeś kiedy potrzebowałam. Kiedy płakałam, naprawiałeś to. Gdy trzeba było zrobić coś w domu, zawsze mogłam na ciebie liczyć. Cieszyło cię, gdy udało ci się nas rozśmieszyć. Dajesz spokój i komfort naszej rodzinie. Rodzice i obowiązki. Sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie! Dlaczego więc bywam na Ciebie zła? To wszystko przeze mnie. Mam pretensje, że nie czytasz w moich myślach, a przecież to niemożliwe. Denerwuję się, że nie sprzątasz w domu, a przecież nawet cię o to nie poprosiłam. Gdy dziecko płacze, tak szybko do niego biegnę, że nie daję ci czasu na reakcję. Nie pytam, nie proszę i obwiniam cię za to. Dlatego przepraszam. Przepraszam za kiepską komunikację. Za to, że jestem zła na ciebie bez powodu. Za to, że winię cię za to, że nie zajmujesz się dzieckiem i oglądasz telewizję, a przecież sama tak robię. Jestem zestresowana, zmęczona i dlatego się czepiam. Wybacz mi to, wybacz, że każę ci być perfekcyjnym, a sama taka nie jestem. Twoja żona" Ten list naprawdę zrobił na nas duże wrażenie. Nasze frustracje i zmęczenie często są powodem kłótni i nieporozumienia między partnerami. Warto rozmawiać o swoich oczekiwaniach i nie mieć zbyt wygórowanych oczekiwań. Czy odnalazłaś w tym liście siebie? Budzisz się zmęczona? Sprawdź, co możesz z tym zrobić Co robi mama, która "siedzi"w domu z dzieckiem? źródło: huffingtonpost
„Drogi mężu, nie oczekuję, że będziesz nosił mnie na rękach. Nie chcę twojego podziwu. Chcę szacunku – dla mnie i tego, co robię dla naszej rodziny”
Nie oczekuję, że będziesz traktował mnie jak księżniczkę, ale partnerkę. Wystarczy, że docenisz moją pracę i okażesz szacunek!
Drogi mężu, Lata mijają, dzieci rosną, a tobie wciąż wydaje się, że wiele rzeczy w naszym domu robi się samo. Nadszedł dzień, w którym muszę pozbawić cię złudzeń – w naszym domu nie mieszkają magiczne elfy, które wyrzucają zużytą rolkę po papierze toaletowym zostawioną przez ciebie dzień wcześniej na podłodze. Resztki pasty do zębów pozostawione przez ciebie na zlewie również same nie znikają, a nakrętka od twojej pianki do golenia nie ma zdolności samozakręcania. Pustej puszce po piwie pozostawionej przy kanapie nie wyrastają w nocy nóżki, na których wędruje do kosza. Pewnie nie wiesz też, że skarpetki nie potrafią prać się same. Przykro mi, że odzieram twoje życie z magii. Prawda może być dla ciebie trudna do zrozumienia, a jest ona taka, że wszystkie te czynności wykonuję ja. W przerwie między karmieniem naszego dziecka a przewijaniem sprzątam zużyte roki papieru z podłogi. Gdy położę dzieci spać, wyrzucam śmieci pozostawione przez ciebie przy kanapie. W trakcie mycia zębów czyszczę zlew. Za każdym razem, gdy idę na poranne siku, zakręcam piankę do golenia. Zanim zrobię śniadanie, zaniosę twoje brudne skarpetki do łazienki i nastawię pranie. Przed obiadem rozwieszę je i zanim wrócisz z pracy, znów będziesz miał czyste pary skarpet w szafie. Kiedy dotrze do ciebie autentyczność moich słów, a mam nadzieję, że będzie to, zanim się zestarzejemy, nie oczekuję, że zaczniesz mnie podziwiać za wszystkie te lata, kiedy byłam matką, żoną, sprzątaczką, kochanką, kucharką w jednym. Wystarczy, że okażesz mi szacunek poprzez samodzielną zmianę rolki papieru, gdy się skończy (pokażę ci filmik z instrukcją na YouTube) oraz słowem "dziękuję", gdy następnym razem posprzątam po tobie. Nie musisz mnie podziwiać, ale zacznij doceniać i szanować. Należy mi się to! Twoja żona Zobacz też: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję wiele. Doceń mnie
Czy można czuć się samotną, mając męża i dziecko? Okazuje się, że tak i, niestety, doświadcza tego coraz więcej kobiet.
Cena macierzyństwa Rzadko mówi się o tym, za jaką cenę kobiety stają się matkami. Nie chodzi o poświęcanie się, ale o konieczną zmianę, jakiej wymaga wychowywanie dziecka. Mężczyzna z powodu ojcostwa nie rezygnuje z pracy, rzadko traci znajomych jako „nudny ojciec”, nie odczuwa presji bycia wzorowym rodzicem, który nigdy się nie złości, nie zasypia ze świadomością, że właśnie minął kolejny dzień w roli gosposi i opiekunki. On ma swoje dotychczasowe pasje i zainteresowania, spotyka znajomych. Samotna w domu Przed porodem dla wielu kobiet źródłem siły, poczucia wartości i pewności siebie jest praca zawodowa. Kiedy zaczynają spędzać czas z dzieckiem, mają poczucie jałowienia, wrażenie, że niczego nie dokonują, że dni przeciekają im przez palce, że żyją w nieprzewidywalnym chaosie. Żeby jakoś sobie z tym poradzić, zaczynają wkładać więcej wysiłku i energii w prace domowe i opiekę nad dzieckiem. Zaspokajają w ten sposób ambicje, ale jednocześnie znacznie komplikują swoją sytuację. Stając się wzorowymi matkami i gospodyniami, szukają w tych zajęciach sensu bycia w domu i rezygnacji z dotychczasowego (lub innego) scenariusza na życie. Z czasem czują się w tym niezastąpione, wiedzą, że „bez nich wszystko się zawali”. I rzeczywiście, trudno je wyręczyć, bo trudno je zadowolić. I tak powoli przeobrażają się w samotne perfekcjonistki, które czują żal, że nikt nie domyśli się, kiedy trzeba im pomóc. Szkodliwe stereotypy W sytuacji, gdy wszystko funkcjonuje z pozoru idealnie, mężczyzna może poczuć się bezwolny, a jeśli ma skłonności do rozleniwienia i zalegania na kanapie, to chętnie im ulegnie, pozwalając się obsługiwać i rozpieszczać jak kolejne dziecko. To bardzo zmienia relacje małżeńskie, bo wzmacnia stereotypowe myślenie o podziale ról. Wielu mężczyzn zaczyna uważać, że skoro żona „nic nie robi”, tylko „siedzi z dzieckiem”, to może obsługiwać ciężko pracującego męża: podać obiad i po nim pozmywać, pozwolić czytać gazetę, gdy dziecko zaprasza do zabawy, a przede wszystkim zapewnić święty spokój. Kobiety, niestety, na to przystają. Czują się zapędzone w kozi róg – w sytuacji bez wyjścia, bez możliwości zmiany czegokolwiek. Taka postawa bardzo oddala od siebie bliskich dotąd ludzi. Przestają skutkować wypracowane wcześniej sposoby wspierania się w trudnych chwilach. Brakuje też czasu, by usiąść i spokojnie porozmawiać. Zresztą „nie ma o czym”. Tak naprawdę jest o czym: właśnie o tym oddaleniu, o niedzieleniu się obowiązkami i odpowiedzialnością za dom i dziecko, o złudnych oczekiwaniach, że druga strona wszystkiego się domyśli, o zaniku wzajemnej atrakcyjności seksualnej. Rozmowa to często pierwszy, najlepszy krok, by wyjść z błędnego koła. Kobiety mogą zacząć mówić o własnych potrzebach i spróbować kształtować swój nowy wizerunek matki. Czytaj także: macierzyństwo - co możesz zyskać [CMS_PAGE_BREAK] Atrakcyjna mama Nie wystarczy czekać, aż wszystko samo się ułoży, dziecko podrośnie, a mąż przestanie tyle pracować. Poczucie bycia atrakcyjną w roli młodej matki można budować na nowych doświadczeniach, przeżyciach i obserwacjach, na wyjętych z codzienności dobrych chwilach. Opłakiwanie utraconej wolności osobistej prowadzi jedynie do zazdrości o świat, do którego codziennie mąż „ucieka”. A może by tak stworzyć równie atrakcyjny krąg własnych spraw i znajomych? Wiele kobiet instynktownie pragnie kontaktu z innymi kobietami, to ważna wskazówka. Można spotykać się okazjonalnie, wspierać w trudnych momentach lub dyskutować o wypróbowanych sposobach na samotność i zniechęcenie. Dzielenie wszystkich problemów z mężem i oczekiwanie, że on we wszystkim pomoże, bywa ślepą uliczką. Ważny tata Pozycja ojców w rodzinie też bywa niełatwa. Czują się odsunięci, mniej potrzebni niż matki. Często wydaje im się, że są „maszynką do zarabiania pieniędzy”. W kontakcie z dzieckiem bywają nieporadni, ale dla malca są bardzo ważnymi osobami, bo potrafią dać nowy rodzaj przeżyć, inaczej się bawią, inaczej żartują, nawet w inny sposób trzymają na rękach. W pierwszych latach życia dziecka to nie ojcowie są obiektem dziecięcych marzeń, ci jednak odczuwają jako porażkę fakt, że dziecko ucieka do mamy albo że nie starcza im cierpliwości przy wspólnym obiedzie. Ojcowie jednak bardzo kochają swoje pociechy, tylko łatwo wychodzą z wprawy, szczególnie gdy czują baczny wzrok zaciekawionych lub zniecierpliwionych obserwatorów. Wielu zapracowanych mężczyzn bardzo chętnie zajmie się dzieckiem. Robią to zazwyczaj wieczorami lub w soboty. Pozwólmy im rozkochiwać się w dziecku na ich własny sposób. Poradzą sobie. Oczywiście, bardziej niecierpliwe żony powinny na ten czas wyjść z domu do kina lub przyjaciółki. Jak pokazuje doświadczenie, takie przymusowe wypchnięcie z domu bardzo dobrze wszystkim robi. Zagubione w codzienności matki mają okazję złapać oddech. Po kilku takich próbach przekonują się, że zniewolenie, w jakie popadły z powodu obcowania z dzieckiem wymagającym uwagi i obsługi, było przejściowe, że można się z tego otrząsnąć, oderwać. Takie chwile, nawet krótkie, pozwalają naładować emocjonalny akumulator. Początkowo większość rodzin buntuje się przeciwko takiej zamianie ról, ale z czasem doceniają zalety tego pomysłu. Agata Teleżyńska, psycholog w Poradni dla kobiet w ciąży i matek małych dzieci „Początek”