„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Dziecko nie chciało jeść, więc mama postanowiła spalić jego zabawki. Później tłumaczyła, że to żart
Mama 7-letniego chłopca została skrytykowana po tym, jak publicznie przyznała, że karze swojego syna, paląc jego kolekcjonerskie karty z Pokemonami. Nie pomogły jej tłumaczenia, że tylko żartowała.
Liz Mair, 43-letnia konsultantka polityczna, napisała na Twitterze, że w ramach kary za niewykonywanie podstawowych obowiązków postanowiła ukarać syna, niszcząc jego zabawki. W kolejnym tweecie wytłumaczyła, że chłopiec nie chce jeść. Gdy przychodzi ze szkoły z pełną śniadaniówką, musi więc liczyć się z tym, że mama spali jedną z jego kart. Gdy nie zje do końca obiadu – straci kolejną. Chciała ukarać syna, niszcząc jego zabawki Mama wyjaśniła, że robi to z troski o syna – chłopiec niewiele waży, więc aby go zmusić do jedzenia – i przybrania na wadze – postanowiła uciec się do tej niekonwencjonalnej metody. Na ostrą – i słusznie! – reakcję ze strony internautów nie musiała długo czekać. Wielu użytkowników Twittera, zwłaszcza rodziców, było oburzonych stosowaniem tego typu metod wychowawczych. W końcu jeśli dziecko nie chce jeść, należy mu pomóc, nie karać. Być może nie jest „niejadkiem”, a zmaga się z problemami, które należy zdiagnozować? W końcu brak apetytu lub celowe niejedzenie można świadczyć zarówno o chorobach fizycznych, jak i psychicznych, ale też o trudnościach w szkole. W dyskusję włączył się nawet aktor Seth Rogen, który poradził 43-latce, by lepiej doceniła wartość kart swojego dziecka – w przyszłości chłopiec może ich potrzebować, by opłacić terapię. Kobieta przyznała w końcu, że jej tweety miały żartobliwy charakter, ale skoro udało jej się wywołać tak żywą dyskusję, być może powinna częściej poruszać kontrowersyjne tematy. Byle tylko nie powielała szkodliwych wzorców, które mogą wyrządzić dziecku ogromną krzywdę… I have resorted to burning Pokémon cards as a punishment when my kid doesn’t do basic stuff he has to do. — Liz Mair (@LizMair) October 15, 2021 Źródło: The Sun, YAHOO! Zobacz także: Mama wyrzuciła wszystkie zabawki 5-latka: bo miał bałagan i był bezczelny [FILM] Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje Dziecko nie chce jeść nowych rzeczy? Ten sposób wszystko zmieni!
Wychowanie bezstresowe: pomocne czy krzywdzące? Definicja, wady i zalety, skutki
Wychowanie bezstresowe wzbudza wiele kontrowersji. Jedni uważają, że wychowując dziecko bezstresowo, można dać mu dużo wolności i nauczyć niezależności. Drudzy – że to sposób na rozpieszczenie dziecka i pozwalanie mu na wszystko. Jakie są wady i zalety bezstresowego wychowania?
Chyba nie ma takiego rodzica, który od czasu do czasu nie poczułby lęku i nie zwątpił w swoje metody wychowawcze. Ale co innego samemu wątpić, a co innego przyjmować krytykę. Nie lubimy, gdy ktoś wytyka nam w tej dziedzinie błędy. Wiele emocji budzi wychowanie bezstresowe. Ktoś zarzuca ci pobłażliwość, proponuje większą dyscyplinę... Gdzie jest racja? Wychowanie bezstresowe: definicja Upraszczając, wychowanie bezstresowe to bezgraniczne tolerowanie tego, jak zachowuje się dziecko. Zwolennicy tej metody zakładają, że zabranianie mu czegoś, np. kupienia kolejnej zabawki (teoretycznie niepotrzebnej), czy nakazanie czegoś, by np. wcześnie chodziło spać, może dziecku zaszkodzić. Ich zdaniem zakazy i nakazy stresują oraz zakłócają dzieciństwo. O wychowaniu bezstresowym mówi się też jako o „wychowaniu bez granic” (czyli wychowaniu permisywnym). Dziecko może wszystko, a rodzice to akceptują. Rodzic nie każe dziecka i nie ma w stosunku do niego żadnych oczekiwań. Wychowanie bezstresowe: wady i zalety Niektórym rodzicom wydaje się, że tylko wychowując bezstresowo, dają swojemu dziecku swobodę i wolność. Uważają, że dyscyplina je ogranicza. Prawda jest jednak taka, że dziecko do prawidłowego rozwoju potrzebuje jednego i drugiego. Musi wiedzieć, że rodzic (ze względu na swój wiek i doświadczenie) wie, co jest dla niego najlepsze. Musi czuć, że obok niego jest ktoś, kto będzie umiał się nim zaopiekować. Z drugiej strony chce, by jego potrzeby były zauważane. Chce wyrażać swoje myśli i być wysłuchanym. Jak zwykle, kluczem do sukcesu jest więc złoty środek. Dobrze pojmowane bezstresowe wychowanie ma sporo zalet. Zalety bezstresowego wychowania otwartość śmiałość pewność siebie kreatywność zaradność spontaniczność Wady bezstresowego wychowania Wady bezstresowego wychowania będą zależeć od rodziców. Dziecko ma nieograniczone możliwości, więc może wyrosnąć na silnego człowieka, który zna swoją wartość. Przy bezstresowym wychowaniu łatwo jednak popełnić błędy wychowawcze, których skutki mogą być opłakane. Paradoksalnie, bezstresowe wychowanie może... stresować dziecko. Rodzicom wydaje się, że dziecko jest szczęśliwe, bo nie przeżywa. Ale tak bywa raczej tylko w domu. Problem może się pojawić, gdy kilkulatek zacznie chodzić do przedszkola, gdzie rządzą określone zasady, np. razem się bawimy, jemy, wychodzimy na spacer. Źródłem stresu dla dziecka może stać się np. zabawa z rówieśnikami, jeśli nie wie ono, że trzeba poczekać w kolejce do zjeżdżalni, że nie wolno wyrywać koledze autka. Dzieci lubią żyć w świecie, w którym obowiązują czytelne zasady (a przy wychowaniu bezstresowym o nie trudno). Teraz to, potem tamto, to wolno, a tego nie. Widać to już w pierwszych miesiącach życia. Gdy dziecko ma stały przewidywalny plan dnia – o tej samej porze wstaje, je, wychodzi na spacer, idzie spać – zwykle dobrze się rozwija i jest zadowolone. Wystarczy nadzwyczajne wydarzenie w rodzaju świąt czy urlopu, które wywraca dzień do góry nogami, by stało się marudne, podenerwowane, płaczliwe. Rodzicom łatwiej zapamiętać, że dziecko to nie mały dorosły, kiedy przygotowują dla niego niesoloną zupkę czy superzdrową kaszkę. Zapominają, że oprócz niedojrzałego układu pokarmowego ma ono też niedojrzały układ nerwowy, co oznacza, że nadmiar atrakcji może je męczyć i czasem stresować. Wychowanie bezstresowe – pomocne czy krzywdzące? Wychowanie bezstresowe daje dziecku dużo wolności. Jeśli rodzice mają odpowiednią wiedzę i umiejętności, nic złego nie powinno się stać. Problem pojawia się, gdy dziecko zostaje pozostawione same sobie. Kiedy rodzice nie określają jasno, co wolno, a czego nie, nie dają dziecku bezpieczeństwa. Dziecko ciągle spotyka się z czymś po raz pierwszy w życiu: pierwszy raz wychodzi na plac zabaw, do klubiku, by pobawić się z rówieśnikami, pierwszy raz zostaje zaproszone na urodziny, idzie do fryzjera czy nocuje poza domem. Wiedza, jak się w takich sytuacjach zachować, to element wychowania, który przekazują rodzice. Rolą mamy i taty jest mówienie, że nie można zabierać kolegom zabawek, które do nich należą, że na urodzinach babci składa się życzenia i dopiero je tort. Potem pozostaje jeszcze egzekwowanie tych zasad. Wielu rodziców uważa, że jeśli dziecku czegoś nie dadzą albo zabronią, to ono będzie cierpiało, a w przyszłości uzna, że miało traumatyczne dzieciństwo. Czasem takie postępowanie wynika z tego, że mama i tata byli wychowywani inaczej. Nie mieli zabawek, o jakich marzyli, nie mogli robić tego, na czym im zależało, więc robią wszystko, by ich dziecko miało lepiej. Ale wychowanie bezstresowe bywa też usprawiedliwieniem dla bezradności wobec dziecka. Gdy podczas wizyty u znajomych maluch przekopuje się przez zawartość szaf i szuflad, łatwiej powiedzieć, że jest taki ciekawy świata i pewnie wyrośnie z niego archeolog, niż oderwać się od picia kawy i czymś go zająć. Wychowanie bezstresowe: skutki Dziecko, które może samo o sobie decydować, czuje się opuszczone przez rodziców. Może mieć problemy w szkole i z rówieśnikami. Nie potrafi (bo nigdy nie zostało tego nauczone) ponosić konsekwencji swoich czynów. Jako dorosły może cierpieć na poczucie niższej wartości, mieć trudności w kontaktach z innymi ludźmi (nie potrafić dzielić się z innymi, być egoistyczne, uważać, że wszystko mu się należy). W dorosłym życiu dziecko, które było wychowane bezstresowe, często wpada w uzależnienia. Może czuć się niezrozumiane przez innych, a przez to bardzo samotne. Na co dzień może towarzyszyć mu ogromny lęk i poczucie niepewności. Z czasem może zacząć zachowywać się wobec innych agresywnie. Zrezygnowanie z ograniczeń, zakazów i nakazów naraża dziecko na stres, który może wpływać na całe jego życie. Jeśli nie wychowanie bezstresowe, to co? Wiemy już, że bezstresowe wychowanie może wyrządzić dziecku wiele szkód. Co więc powinniśmy zrobić, kiedy nasze nasza pociecha źle się zachowuje? Dobre efekty przynosi zrozumienie, dlaczego dziecko zachowuje się inaczej, niż oczekujemy (nudzi się, chce zwrócić na siebie uwagę), tłumaczenie, dlaczego nie można czegoś robić (gdy idziemy w gości, nic nie ruszamy bez pytania), pokazywanie, co jest dobre, a co złe (rzuciłeś autkiem i zepsuło się). Natomiast w chwili, gdy dziecko krzyczy i wierzga, (ono również ma prawo do złości), sprawdza się spokojne działanie – czekanie, aż się uspokoi, czasem przytulenie czy mocniejsze objęcie, aby nie zrobiło sobie krzywdy. Zamiast bezstresowego wychowania: literatura Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej nie tyle o bezstresowym wychowaniu, ile o budowaniu silnej więzi z dzieckiem – koniecznie sięgnij po te książki. Znajdziesz w nich nie tylko wiedzę praktyczną, ale i mnóstwo ćwiczeń. To świetny materiał do przemyślenia! „Dziecko z bliska: zbuduj z dzieckiem szczęśliwą relację” Agnieszka Stein „Fałszywe drogi wychowania” Stefan Ignacy Możdżeń „Nie z miłości: mądrzy rodzice – silne dzieci” Jesper Juul „Szczęśliwe dziecko, czyli jak uniknąć najczęstszych błędów wychowawczych” Aleksandra Piotrowska i Irena A. Stanisławska „Sztuka wychowania: jak nie zepsuć własnego dziecka? Od poczęcia do dorosłości” Bożena Kubiczek Konsultacja: dr Aleksandra Jasielska, psycholog, pracuje w Zakładzie Psychologii Ogólnej i Psychodiagnostyki w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Zobacz też: Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu! Co zrobić, by mniej krzyczeć na dziecko? Oto 5 najlepszych sposobów Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
Ta historia podzieliła rodziców. Wychowujemy twardzielki, czy krzywdzimy nasze córki?
„Uczę ją po prostu (...) żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój” - czy ta dziewczynka wyrośnie na twardzielkę, czy osobę mającą problemy z emocjami?
„Mam córkę, 5 lat, którą staram się trzymać dość twardo. Uczę ją po prostu, by za każdym razem, gdy jest jej coś nie tak, to żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój. Pewnego razu, jesienią, wracałam z nią z zakupów. Moja córka, jako pomocnica mamusi, niosła dwie małe torebki w obydwu rączkach. Po wejściu na klatkę schodową trzeba było wejść po schodach na górę. Moja córka na jednym z poziomów się zakołysała i uderzyła (dość mocno) głową o kaloryfer. Nic nie powiedziałam, tylko patrzyłam, co zrobi. Widzę, że oczy jej się zaszkliły, opuściła głowę na chwilę, wzięła kilka szybkich oddechów, w końcu spokojnie powiedziała: "Już grzeją." Magdy Jethon "Pani Magdo, Pani pierwszej to powiem" Nie wiem, jak wasze, ale moje pierwsze uczucia, które pojawiły się po przeczytaniu tego tekstu to żal. Jako matka i psycholog uważam, że wyrażanie własnych emocji jest niezwykle ważne dla zdrowia psychicznego. Uczę tego moje dzieci. Wiem, że nie jest to łatwe, bo nawet dorośli mają z tym problem, a co dopiero dziecko, ale zachęcam je, by próbowały. W końcu nie ma złych czy dobrych emocji, tylko sposoby ich wyrażania. Jestem przekonana, że tłumienie ich nie przyniesie niczego dobrego. Żebyśmy się dobrze zrozumieli – nie zachęcam dzieci do wpadania w histerię, ale uczę sposobów radzenia sobie z emocjami, ich wyrażania, a nie tłumienia. Twarda babka czy mięczak Wydawało mi się, że większość rodziców ma podejście podobne do mojego, że ta historia budzi w nich jakieś uczucia, niestety komentarze pod tekstem świadczą, jak się myliłam. Karolina napisała: „Mnie w ogóle nie przeraża. Nawet nie uważam, że na bank robi jej krzywdę. Wszystko ma swoje zalety i wady. Ja wybrałam inaczej. Ona wybrała tak. Na kogo wyrośnie jej córka - nie wiem. Być może po prostu na twarda babkę? (...)”. W innym poście dodaje: „Może będzie super szefową w korporacji i będzie zarządzać setką ludzi bez skrupułów”. W innym komentarzu czytamy: ”Każdy wychowuje dzieci, jak uważa, nie nam krytykować, ani oceniać, bo nie chcielibyśmy być oceniani przez druga stronę”. Ja niestety uważam, że są sytuacje, w których jasno należy powiedzieć – ta metoda nie jest dobra dla dziecka. Nie można przymykać oczu, tłumacząc, że nie będziemy się wtrącać, bo każdy wychowuje, jak chce. Jeśli ktoś bije dzieci, będę mówić – to jest złe. Jeśli ktoś każe kilkulatce radzić sobie samej z emocjami – to nie jest dobre. Nawet nie chcę myśleć, co musi czuć dziecko, które ucieka się do kłamstwa, żeby ukryć swój ból i zadowolić matkę. Może i jest to sposób na wychowanie twardzielki, a nawet szefowej zarządzającej setką ludzi bez skrupułów, jeśli tak, to ja nie chcę, by moje córki były twardzielkami. Zobacz też: Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
Łatwa metoda, dzięki której twoje dziecko w końcu zacznie cię słuchać
Słyszałaś o metodzie kanapki w wychowaniu? Dzięki niej zaczniesz widzieć rezultaty korygowania nieodpowiednich zachowań dziecka, i to bez większego wysiłku!
Bycie rodzicem to trudna praca: wpajanie wartości i korygowanie zachowania bez ranienia dziecka wydaje się prawie niemożliwe. Ale naukowcy twierdzą, że konstruktywna krytyka jest łatwa, jeśli zrobimy to dobrze. Z pomocą rodzicom przychodzi metoda kanapkowa. Dzięki niej rodzicielstwo może być bardziej efektywne i przyjemne dla obu stron! Psychiatra dziecięcy, dr Daniel Amen, uważa, że rodzice często albo wyrażają swoje uwagi wobec dziecka w zbyt szorstki sposób, albo wręcz przeciwnie, boją się podejść zbyt surowo, a w efekcie są nadmiernie pobłażliwi. Dr Amen zidentyfikował 2 cechy, które mogą pozytywnie wpłynąć na rodzicielstwo: trzeba być stanowczym i kochającym jednocześnie. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/bezstresowe-wychowanie-czy-dyscyplina-13511-r1/">W dyscyplinie czy bezstresowo? Jak wychowywać dziecko? Kiedy rodzice są konkretni i stanowczy wobec niechcianych zachowań, ale przedstawiają to z miłością, życzliwością i troską, zawsze będą bardziej efektywni w egzekwowaniu odpowiedniego zachowania. Jak to działa? Otocz krytykę miękkimi, ale zgodnymi z prawdą komentarzami i pochwałami, aby twoje słowa nie były dla dziecka zbyt dotkliwe. Oto techniki komunikacji, które sprawią, że rozwiązywanie konfliktów z dziećmi będzie o wiele łatwiejsze: Zacznij od pochwały Wyraź swoją opinię szczegółowo Zapytaj dziecko o opinię Powiedz dziecku, jak bardzo je kochasz Zacznij od pochwały Zanim przejdziesz do sedna, spróbuj rozpocząć rozmowę od czegoś pozytywnego na temat dziecka. To przełamie lody i zmniejszy stres. Ważne jest, aby używać konkretów. Ogólne stwierdzenia, takie jak „jesteś dobrym dzieckiem”, nie będą działać. Wyraź swoją opinię szczegółowo Gdy tylko upewnisz się, że twój pozytywny komunikat został odebrany właściwie, możesz zająć się omówieniem konkretnego problemu w zachowaniu dziecka. Tu również spostrzeżenia, komentarze i uwagi powinny być sprecyzowane. Zwroty typu „Nie lubię twojego zachowania” lub „Nigdy więcej nie powinieneś tego robić” nie tylko nie wyjaśniają, co dziecko zrobiło źle, ale mogą również zmusić je do oderwania się od rozmowy. Zamiast krytykowania i rozkazywania dziecku, jak ma się zachowywać, spróbuj wspólnie z nim znaleźć jakieś rozwiązanie, aby naprawić daną sytuację. Zapytaj dziecko o opinię Po zakończeniu głównej części postaraj się uzyskać opinię od swojego dziecka. Ważne jest, aby usłyszeć, jak dziecko odebrało twój komunikat. Zapytaj, czy zrozumiało to, co powiedziałaś, czy zgadza się z twoimi słowami, czy ma coś do dodania. To normalne, że dziecko w takiej chwili może na początku chcieć się z tobą wykłócać. Zachowaj spokojny ton głosu, słuchaj i nie przerywaj mu, a następnie wspólnie ustalcie, co można zrobić, by następnym razem dana sytuacja się nie powtórzyła. Powiedz dziecku, jak bardzo je kochasz To bardzo istotne, aby dziecko nie myślało, że cię rozczarowało i że już go nie kochasz. Brak twojego zapewnienia, że niezależnie od wszystkiego kochasz swoje dziecko, może rozwinąć w nim silne poczucie winy. Zakończ rozmowę inną, dodatkową pochwałą – znowu staraj się nie używać ogólnych zwrotów i wyświechtanych słów, ale powiedz o swoich prawdziwych, pozytywnych uczuciach wobec dziecka. Źródło: brightside.me Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/plan-wychowawczy-co-to-jest-wzor-porozumienia-rodzicielskiego-27959-r1/">Plan wychowawczy: co to jest? Co zrobić, żeby mniej krzyczeć na dziecko? 5 skutecznych sposobów <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/tylko-12-proc-dzieci-regularnie-pomaga-w-obowiazkach-domowych-26688-r1/">To jedna z najważniejszych metod wychowawczych - znasz ją, ale dlaczego jej nie używasz?
Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
Eksperci przekonują, że pewien poziom agresji u dzieci jest normalny. Zamiast krzyczeć, złościć się i dawać klapsy, wystarczy odwrócić uwagę malca.
„Aby dziecko mogło zachowywać się lepiej, potrzebuje tyle samo empatii i wsparcia, co osoba w depresji, choć tego typu zachowania zwykle nie zachęcają nas do bycia empatycznym” – twierdzi Dave Anderson, psycholog z Child Mind Institute w Nowym Jorku. Istnieje przekonanie, że złe zachowanie dziecka odzwierciedla jego kiepskie wychowanie, a w rzeczywistości może ono wynikać z pewnych problemów natury biologicznej. W takich przypadkach typowe reakcje rodziców mogą nie przynieść pożądanych rezultatów, czyli poprawy zachowania malca. Dzieci biją, gryzą, kopią Pediatrzy pod kierownictwem Michaela F. Lorbera przeprowadzili badanie, w którym przyjrzeli się 477 dzieciom w wieku od 6 do 24 miesięcy. Ich matki miały notować, jak często maluchy wykazywały się negatywnym zachowaniem, łącznie z biciem, gryzieniem i kopaniem. Wyniki obserwacji opublikowano na łamach Journal of Pediatrics. Okazało się, że tego typu zachowania były dość powszechne, w dodatku nasilały się wraz z wiekiem, a punkt kulminacyjny następował zwykle u dwulatków. Na tej podstawie naukowcy polecili pediatrom, by uspokajali rodziców, martwiących się niewłaściwym zachowaniem swoich dzieci. Zaznaczali jednak, że tego typu wybuchy agresji powinny być od początku zmieniane. Rodzice powinni ustalać jasne granice i reagować w odpowiedni sposób. Zamiast karać jednak dziecko wrzaskiem, gniewem lub klapsem, lepiej odwrócić jego uwagę i nakierować ją na coś zupełnie innego. Niektóre dzieci zachowują się wyjątkowo agresywnie Naukowcy podkreślają, że wybuchy agresji to typowe zachowanie u najmłodszych, jednak u niektórych dzieci zdarzają się one wyjątkowo często i są bardziej nasilone. Wówczas potrzebna jest inna forma pomocy, takie problemy z zachowaniem mogą utrzymywać się dłużej, nawet u starszych dzieci. Jeśli wybuchy agresji u dziecka zdarzają się codziennie i nie wynikają z żadnych problemów fizycznych, nie są oznaką bólu albo upośledzenia słuchu lub mowy, mogą świadczyć o zaburzeniach rozwoju. Zwykły napad złości od zaburzenia różni się częstotliwością, intensywnością i czasem trwania danego zachowania. Krzyk nie jest dobrą formą terapii Rodzice instynktownie reagują krzykiem na złe zachowanie dziecka, ale to nie działa. Dr Anderson zwraca uwagę na pewną istotną rzecz. Czy w terapii dla par mówi się, że jedno z partnerów powinno krzyczeć na drugie w celu wyegzekwowania jakiegoś zachowania? Albo czy szefom wpaja się, że lepszą wydajność pracowników osiągną, krzycząc na nich? Oczywiście, że nie. Podobnie takie zachowanie rodziców w stosunku do dzieci nie jest właściwe i skuteczne. Zobacz też: Gdy przedszkole staje się ringiem, czyli sposoby na dziecięcą agresję Najpierw ustal granice, później je egzekwuj Według specjalistów ważne jest, by dziecko miało jasne zasady, jakie zachowanie jest akceptowane i pożądane, a jakie nie. Najlepiej najpierw wytłumaczyć dziecku, czego się od niego oczekuje, zamiast denerwować się, gdy postąpiło ono niewłaściwie, a tak naprawdę nie miało wytyczonych żadnych granic. View Burdaffi on the source website Konsekwencje zamiast kar Drobne przewinienia dzieci warto ignorować, wówczas nie będą one dla nich tak atrakcyjne, bo nie spowodują skupienia uwagi rodzica. Zamiast karać dzieci w nieskończoność za podobne przewinienia, a następnie przywracać utracone przywileje, lepiej jest stosować przemyślane konsekwencje danego zachowania. Muszą one być z nim spójne i wykonane odpowiednio szybko, by dziecko rozumiało związek przyczynowo-skutkowy. Warto też podkreślić, jakiego zachowania w podobnej sytuacji oczekuje się od dziecka w przyszłości. Lepiej też poczekać, aż dziecko ochłonie, niż karać je w chwili, gdy jest wzburzone. Jeśli podejrzewasz, że dziecko może mieć poważne problemy z zachowaniem, udaj się do specjalisty zdrowia psychicznego. Wielokrotnie rodzice ignorują zbyt długo agresję u dziecka, a jeśli okaże się, że jest to problem, który faktycznie wymaga leczenia, wówczas im szybciej się ono rozpocznie, tym lepiej. Źródło: nytimes.com Zobacz też: "Agresja dzieci to problem naszych czasów" - twierdzi znana pisarka 7 rad do poskromienia złośnika Dziecko krzyczy i się buntuje? Co z niego wyrośnie?
Można bić dzieci - kary cielesne powróciły do szkoły?
Przedszkolaki i uczniowie będą bici półmetrową deską. Rodzice zgodzili się na to.
Takie zasady ustalił dyrektor szkoły The Georgia School of Innovation and Classics w mieście Hephzibah w amerykańskim stanie Georgia. Kara ma obowiązywać od przedszkola do dziewiątej klasy. Polegać ma na uderzaniu dzieci deską w pośladki. Rodzic musi wyrazić zgodę - W tej szkole dyscyplinę traktujemy bardzo poważnie - powiedział dyrektor placówki Jody Boulineau. - Był czas, kiedy kary cielesne były normą w szkołach i nikt nie miał z tym problemu - dodał. Postanowił przywrócić w swoje szkole nową-starą formę kary wobec niegrzecznych dzieci - mają być bici deską. Polegać to ma na trzykrotnym uderzaniu nią w pośladki. W czasie jej wykonywania dzieci będą trzymać ręce na kolanach lub na biurku. Do trzech razy sztuka Dyrektor wysłał do rodziców wraz z końcem wakacji nowe zasady regulaminu. Rodzice musieli je zaakceptować lub nie. Dzieci opiekunów niezgadzających się na kary cielesne, nie będą bite. Dyrektor placówki poinformował, że co trzeci rodzic zgodził się na karę. Kara jest rozpisana w podpunktach. Najpierw będzie wyproszenie ucznia z sali. - "Kiedy wskutek złego zachowania uczeń zostanie odesłany z sali lekcyjnej, członek administracji szkoły porozmawia o naruszeniu regulaminu i powiadomi rodziców. Przy drugim upomnieniu może być zastosowana kara niecielesna. Wtedy też uczeń zostanie poinformowany o możliwych uderzeniach. Po trzecim upomnieniu uczeń dostanie trzy klapsy deską" - napisano w komunikacie. Bicie ma się odbywać za zamkniętymi drzwiami. Deska ma mieć ponad 60 centymetrów długości, 15 cm szerokości i prawie 2 cm grubości. Jak podkreśla dyrektor, tylko ona będzie używana do wymierzania kary. "Cieszymy się, że znowu jest taka kara"? Jody Boulineau poinformował, że reakcje rodziców są różne, ale niektórzy są bardzo zadowoleni. "Świetnie, cieszymy się, że to się znowu dzieje. Nigdy nie powinni wycofać tego ze szkół" - tak według dyrektora reagowali niektórzy rodzice. Ale były też głosy przerażenia. "O mój Boże, nie mogę uwierzyć, że to robicie" - mieli mówić inni. Ta informacja jest na tyle niewiarygodna, że aż przez moment myślałam, że jest to fake news. Niestety to prawda. O przywróceniu bicia w tej szkole napisano w kilku wiarygodnych źródłach. Stara metoda bicia deską to kara, która już kiedyś była stosowana w amerykańskich szkołach. Okazuje się, że jest nadal legalnie stosowana w 19 stanach USA. View oEmbed on the source website W mamotoja.pl we wszystkich poruszanych przez nas treściach dotyczących przemocy wobec dzieci zawsze podkreślamy, że bicie dzieci nie jest metodą wychowawczą. Są na to dowody w postaci tysięcy analiz naukowych i obserwacji społecznych. Trudno zrozumieć, że w XXI wieku, można aż tak to kwestionować. I że robi się to w majestacie prawa - w szkołach, których celem jest wychowywanie dzieci. To droga donikąd! Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Podzielcie się nim w komentarzach. Źródło: tvn24.pl Zobacz też: Znana piosenkarka przyznała, że bije swoje dzieci Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać! Trudne dzieciństwo wpływa na dalsze życie dziecka [WIDEO]
Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
Podniesiony głos to jedna z najczęstszych form dyscyplinowania dziecka. Choć zupełnie nie działa, wielu z nas wciąż popełnia ten błąd. Jak w takim razie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem dziecka?
Polacy niestety nadal chętnie podnoszą rękę na dzieci, by je zdyscyplinować. Bardzo mozolnie idzie zrozumienie, że takie karanie dziecka nie wnosi w wychowanie nic dobrego. A co z krzykiem? Naukowcy to sprawdzili. Badanie przeprowadzone w 2014 roku i opisane w Journal of Child Development wykazało, że dzieci, na które regularnie krzyczano w domu, miały niższe poczucie własnej wartości, a także częściej występowały u nich skłonności do depresji w porównaniu do dzieci, na które nie podnoszono głosu. Co jeszcze odkryli badacze? Naukowcy zauważyli, że częste podnoszenie głosu na dziecko przynosi efekty podobne do... kar fizycznych: podnosi poziom lęku, stresu, ryzyko wystąpienia depresji, czy problemów behawioralnych. Teoria ta może wzbudzać kontrowersje, jednak jakby się nad tym głębiej zastanowić ma to sens. Czy krzyk to dobra decyzja? Otóż krzyk nigdy nie jest przemyślaną decyzją. Taki "sposób komunikacji" zazwyczaj wynika z faktu, że coś dorosłego wyprowadziło z równowagi. Są to emocje, które narastają powoli i w końcu człowiek pęka. Krzyczymy, gdy już nie wytrzymujemy, gdy puszczają nerwy, a miarka się przebrała. Krzyk to reakcja bezradnej osoby, która nie ma pojęcia, co ma jeszcze zrobić. Zdecydowanie taka postawa nie sprawia, że rodzic wygląda autorytatywnie. Mamo, mów do mnie - Jeśli celem rodzica jest pokazanie dziecku, jak bardzo jest się sfrustrowanym, złym to krzyk będzie doskonałym narzędziem - tłumaczy Alan Kazdin, profesor psychologii i psychiatrii dziecięcej w Yale. - Jednak jeśli rodzic chce zmienić coś w zachowaniu dziecka, krzyk nie jest dobrą metodą. - dodaje. Tłumaczymy sobie, że krzykiem chcemy zwrócić uwagę dziecka na jakiś problem, jednak to bardzo nieskuteczne narzędzie, bo dziecko słyszy podniesiony głos i czuje złość opiekuna. W tym całym hałasie możesz mieć pewność, że merytoryczna teść (której często brak w emocjonalnych krzykach) nie dociera do twojej pociechy. Czy jest szansa, by się powstrzymać od krzyku? Zdecydowanie tak, co więcej warto to robić! Wiele osób twierdzi, że bez krzyku nie da się zdyscyplinować dziecka, a spokojna rozmowa to pobłażanie, a nawet lenistwo w kwestii wychowania. Są jednak narzędzia i metody, które pomagają rodzicom zmienić sposób komunikacji. Pedagodzy twierdzą, że dziecko, do którego mówi się spokojnie i ma się racjonalne wymagania, jest w stanie zachować spokój częściej niż dziecko, na które się krzyczy. Dlatego, zamiast znowu podnosić głos, wykonaj pracę nad swoim sposobem komunikacji. Pamiętaj, zachowanie dziecka jest definiowane, modelowane i kształtowane przez rodzica. Utrwalaj i chwal! Zamiast krzyczeć, gdy coś cię zdenerwuje, postaraj się uprzedzać problemowe sytuacje. Gdy mówisz do dziecka, upewnij się, że słyszy i rozumie, co mówisz. Jeśli jest taka potrzeba, dotknij dziecka, by oderwało się od tego, co robi. Komunikuj się twarzą w twarz z dzieckiem i mów prostym językiem czego oczekujesz. Nie rzucaj niejasnych komunikatów z drugiego pokoju, nie używaj aluzji i metafor. Gdy widzisz coś, coś nie pasuje ci w zachowaniu, od razu reaguj i rozmawiaj. Ustalaj zasady, dopytuj czy dziecko rozumie i pamięta, utrwalaj na każdym kroku. Psychologowie są zgodni, że najlepsze efekty przynosi pozytywne wzmocnienie. Dlatego chwal pociechę jak najczęściej, gdy robi coś dobrze i mów za co. W efekcie dziecko zaczyna zachowywać się lepiej, a rodzic mniej się denerwuje (a także mniej krzyczy). Zapewniam, że to działa! Źródło: nytimes.com Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością dziecka Bicie dzieci jest po prostu złe – czytaj wpis autorki bloga Hafija.pl Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
„Za karę” porzucił 4-latka kilkanaście kilometrów od domu?
Kierowca znalazł chłopca, który stwierdził, że tatuś zostawił go za karę na polu kukurydzy. Mężczyzna już zgłosił sprawę na policję.
Według mężczyzny, który znalazł dziecko, to ojciec miał porzucić czteroletniego syna, chcąc go w ten sposób ukarać. Wywiózł dziecko aż 14 km od domu i pozostawił na polu kukurydzy. Ta "metoda wychowawcza" miała przestraszyć dziecko. Zapłakany maluch niemal wpadł pod nadjeżdżający samochód. Kierowca auta zatrzymał się, zabrał chłopca. Nieufne dziecko dopiero po chwili zdradziło, jak się nazywa i wyjaśniło, co robi daleko od domu. Mężczyzna odwiózł malucha na posterunek policji, ale dziecko nie chciało opuścić samochodu. Na szczęście okazało się, że znajomy mężczyzny, znał nazwisko i adres rodziców dziecka. Mężczyzna twierdzi, że dziadkowie chłopca dali mu do zrozumienia, że to nie pierwsza taka sytuacja. Ten zdecydował się powiadomić policję i nagłośnić sprawę w mediach społecznościowych. Z wersji policji wynika, że dziecko się nudziło i ojciec miał zabrać dziecko w rejon pola kukurydzy, gdzie malec miał się oddalić od taty. Nie strasz dziecka! Na ten moment nikomu nie przedstawiano zarzutów. Policjanci cały czas wyjaśniają wszelkie okoliczności tej sprawy. Najpewniej kluczowa w tej sprawie będzie opinia biegłych psychiatrów, która zostanie wydana po rozmowie z czterolatkiem. Jeśli okaże się, że ojciec naraził dziecko na utratę zdrowia lub życia, może mu grozić nawet do pięciu lat wiezienia. Bez względu na to, czy dziecko zostało porzucone "za karę", czy też tak oceniło sytuację, każdy z nas powinien wyciągnąć wnioski. Sytuacja może oznaczać, że nawet jeśli ojciec nie zrobił tego celowo, to dziecko niejednokrotnie słyszało, że jak będzie niegrzeczne to go tata lub mama zostawi. Choć może się wydawać, że takie słowa dzieci puszczają mimo uszu, to one jednak mocno zakorzeniają się w ich świadomości. Straszenie, to metoda wielu rodziców. Uważają oni, że dziecko powinno się trochę bać rodzica, a lęk przed tatą czy mamą to skuteczna metoda by maluch, był posłuszny. Bez wątpienia malec powinien słuchać, szanować rodziców, ale lęk w tym przypadku jest zupełnie zbyteczny! Żadne dziecko nie powinno się bać ani mamy, ani taty. Psychologowie tłumaczą, że dziecko, które boi się rodziców, zamiast być grzeczne zaczyna się zachowywać tak, by „zadowolić” rodzica. Malec taki tak naprawdę nie uczy się rozróżnienia tego, co jest dobre a co złe, ale zaczyna postępować tak, by nie zostać przyłapanym na złym zachowaniu.Pamiętaj rodzic, który zbudza lęk, nie wzbudza zaufania. Strach przed wyrzutami, podniesionym tonem czy karą sprawią, że dziecko będzie starało się ukrywać swoje problemy, czy błędy. Warto wiec nie budować relacji opartej na lęku. Źródło: onet.pl Zobacz także: Jak karać dziecko? Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Psycholog apeluje: "Bardzo proszę w imieniu dzieci - nie róbcie tak!"
Metoda ta, choć zupełnie nieskuteczna, nadal z lubością stosowana jest przez rodziców. Co gorsza, jest z niej więcej szkody niż pożytku.
Ostatnio trafiłam na wpis Doroty Zawadzkiej o pewnej popularnej "metodzie" wychowawczej. Sama jej nie stosuję i jestem jej ogromnym przeciwnikiem. I choć ten sposób wcale nie działa, to i tak rzesze rodziców nadal ją stosują... tylko zastanawiam się, po co? „Już dzwonię do pani doktor i trzeba będzie zrobić zastrzyk”, „nie pójdziemy nad morze”, „nie pójdziesz na basen”, „to wracamy do domu”, „ale ty jesteś niedobra/y”, „nic ci nie kupię”, „widzisz? wszyscy na Ciebie patrzą”, „zobacz, wszyscy się z ciebie śmieją”, „oszaleję z tobą”... Zapewne domyślacie się kiedy słychać te wszystkie „świetne” skierowane do dzieci słowa. Tak, przy posiłkach! Bardzo proszę w imieniu dzieci - nie róbcie tak!" - czytamy na profilu Doroty Zawadzkiej. Jednak to wierzchołek góry lodowej. Rodzice kłamią, szantażują i zmyślają, nie tylko, by malucha nakłonić do jedzenia, robią to przy niemalże każdym napotkanym oporze ze strony dziecka. Potwór z szafy Choć dziecięca wyobraźnia nie zna granic i maluchy wielu rzeczy się boją, to niestety większość lęków, to zasługa kochanych rodziców i dziadków. Co ciekawsze, dzieci straszono chyba od zawsze. Wiele uwielbianych przez nas bajek niegdyś kończyło się źle, choćby biedny Czerwony Kapturek został pożarty i taki był koniec tej historii. Bajka miała być straszną lekcją dla dzieci, ale czy skuteczną? Tak straszenie dzieci to bardzo stara "metodą," ale w gruncie rzeczy bardziej poprawnie będzie to nazwać błędem wychowawczym. Wielu z nas najpewniej także tak było wychowywanych. Mnie babcia straszyła choćby babą z komina. Do dziś nie mam pojęcia, co to miało na celu, ale pamiętam, że jej się bardzo bałam zawsze, gdy przyjeżdżałam na noc. Dziś jestem bardzo wyczulona na to, jak ktoś próbuje straszyć moje dziecko. Bo sposób ten nie tylko nie działa, ale przynosi więcej szkody niż pożytku. Kłamstwo ma krótkie nogi Każdy rodzic chce, by jego dziecko mu ufało, by przyszło, gdy będzie miało jakiś kłopot, a jednocześnie wielu łże w żywe oczy malca. Niewinne kłamstwo? Cel u święcą środki? Nic z tych rzeczy! Wbrew pozorom takie groźby nie wpływają korzystnie na nasz autorytet, jako rodziców. Działanie takiej metody jest tylko złudne i malec, nawet jeśli posłucha, to w końcu się zorientuje, że to "ściema". Wtedy dziecko będzie wiedziało, jak działa taki mechanizm i już więcej nie da się na niego nabrać, ale to nie jedyny kłopot. Dziecko nieustanne straszone wymyślonymi potworami, duchami czy pająkami może zacząć się naprawdę bać, np. pójść w nocy do łazienki. Oprócz słynnej baby na liście "podejrzanych typów" znajduje się lekarz, policjant i sąsiad... Pamiętaj, że w końcu twoje dziecko będzie musiało iść do przychodni i gwarantuję, że nie bezie zachwycone. Warto także mieć świadomość, że w razie kłopotów, np. gdy malec się zgubi, nie podjedzie do funkcjonariusza, czy sąsiada, którym nieustannie straszą go rodzice. Choć mówienie niewinnych kłamstewek jest kuszące, daruj sobie takie metody. Może ta historia cię przekona: Kiedyś szliśmy z mężem parkiem i 3-letnia dziewczynka bardzo szlochała, z dzieckiem była babcia. Staruszka nie mogła sobie poradzić z coraz bardziej histeryzującym dzieckiem. Najpewniej pierwsze, co jej przyszło do głowy, to właśnie postraszyć niewinne dziecko. "Patrz, jak się nie uspokoisz, to pan Cię zabierze." Mój mąż zdębiał... ukucnął przy dziecku, powiedział, że nie zamierza jej zabrać i zapytał, co się dzieje. Dziewczynka wyznała, że nie wie, gdzie jest mama... okazało się, że kilkulatka biegła na skróty, a za nią zmęczona babcia, tymczasem mama pchała wózek okrężną ścieżką, ale poza zasięgiem wzroku dziecka. Gdy mój mąż pokazał dziewczynce mamę, od razu się uspokoiła... Nie zapominajmy, że nasze dzieci są naprawdę bardzo mądre i zazwyczaj wystarczy porozmawiać. A wam się zdarza straszyć swoje dzieci? A może pamiętacie takie "straszydła" z własnego dzieciństwa? Źródło: Facebook Zobacz także: Jak zrozumieć niejadka? Rozmowa z ekspertem od żywienia Ściąga dla babć i cioć: drobiazgi zamiast słodyczy To lubię a tego nie
Self-Reg na pomoc! Wszystkie dzieci są zestresowane, nawet niemowlęta! [WYWIAD]
Przeczytaj wywiad z Natalią Fedan, psycholożką i pierwszą w Polsce ekspertką Self-Reg, i dowiedz się, na czym polega metoda samoregulacji i jak może pomóc tobie, twojemu dziecku i całej rodzinie żyć lepiej i spokojniej.
Rodzic jako detektyw stresu? Wchodzi w tę rolę w Self-Reg, podejściu, która zmienia funkcjonowanie rodzin na lepsze. Metoda samoregulacji (Self-Reg) została opracowana przez kanadyjskiego psychologa, dr Stuarta Shankera, w oparciu o wiedzę dotyczącą rozwoju i pracy mózgu oraz na bazie doświadczeń. W ramach samoregulacji upatrujemy w stresie przyczyn niewłaściwych zachowań dziecka (i swoich!), problemów emocjonalnych i trudności w relacjach w stresie. Co najważniejsze: Self-Reg – jak podkreślają rodzice, którzy wypróbowali tę metodę – naprawdę działa. Poprawia relacje w rodzinie, pozwala być bardziej uważnym i empatycznym. Z Natalią Fedan, propagatorką idei Self-Reg w Polsce, rozmawiamy o tym, czym jest samoregulacja i jak rozpocząć przygodę z Self-Reg. Zdarza ci się stresować? Natalia Fedan: - Oczywiście, ale raczej nie stresuję się, jeśli chodzi o dzieci. Widzę, że to działa: jeśli podążam za dziećmi, to wszystko idzie gładko, a kiedy próbuję stawiać sztuczne granice, to nic nie działa. Za to w myśl Self-Reg dzieci są zestresowane. Ale czym dzieci mogą się stresować? Przecież dzieciństwo to najbardziej beztroski okres w życiu! To założenie na początku może wydawać się sztuczne, ale jeśli zastanowimy się nad obszarami stresu, zaczyna to mieć sens. W obszarze biologicznym, na przykład, dzieci mają o wiele większy stres niż my, bo dopiero oswajają zmysły. Do tego u dzieci dochodzi stresor w postaci całego świata poznawczego — my już mamy dużą wiedzę o tym, jak świat funkcjonuje, a dzieci dopiero ją zdobywają. Wszystko, co nowe, powoduje stres. Definicja stresu, z której wychodzi Shanker, zakłada, że stresorem jest wszystko, co wytrąca nas z równowagi. Coś, na co reaguje nasz układ nerwowy. Stres to coś złego? Nie każdy stres jest zły. Może też być rozwojowy. Ważny jest poziom stresu, to, żeby nie był tak wysoki, by przytłaczał dziecko. Po czym poznamy, że je przytłacza? U dzieci słabo wykształcona jest samokontrola, dlatego ich reakcje są bardziej intensywne. W takiej sytuacji dziecko jest najczęściej w reakcji walki, ucieczki lub zamrożenia. Co to znaczy? Walka to może być np. bicie pięściami, gryzienie, krzyk, powiedzenie mamie "nienawidzę cię!". Ucieczka może być fizyczna, kiedy dziecko ucieka w zdenerwowaniu np. na środek ulicy, ale może to też być na przykład bieganie po mieszkaniu i zderzanie się ze ścianami, co może wyglądać nawet na zabawę, ale jeśli widać w tym dużą dezorganizację, może to jednak być ucieczka. Z kolei zamrożenie czasami trudno rozpoznać. Dziecko na zewnątrz wygląda na spokojne, a w środku kipi. I tu wchodzi Self-Reg. Jak może pomóc dziecku? Self-Reg w zasadzie nie jest ani metodą wychowawczą, ani zestawem strategii, tylko długofalowym podejściem, które ma na celu wychowanie człowieka, który jest samoświadomy, potrafi sam się regulować. Potrafi rozpoznać swoje stresory, zareagować na nie tak, by go nie przytłoczyły. Jak nauczyć dziecko takiej samoregulacji? Najpierw musimy nauczyć się tego sami. W naszej kulturze często działamy w schemacie samokontroli: jeśli umiem opanować emocje, jestem silny i tego oczekujemy też często od dzieci. Chcemy, żeby umiały wstrzymać emocje, uspokoić się natychmiast. A to jest niemożliwe! Samokontrola nie jest tym samym, co samoregulacja? Nie. W samoregulacji jest przestrzeń – dorosły może pomóc dziecku uspokoić się, ale nie zamyka od razu "kranika z emocjami". Nie dokładamy kolejnego stresora w postaci konieczności samokontroli. Od czego zacząć pracę z Self-Reg? Zaczynamy od pracy nad sobą, a potem zależy to od wieku dziecka. Małe dziecko — od 0-3 lat — uczymy samoregulacji, regulując je – mamy często robią to intuicyjnie, np. bujają dziecko, kiedy widzą, że jest trochę senne, ale nie może zasnąć, karmią, kiedy krzyczy. Ważne jest zgranie z dzieckiem, ponieważ im łatwiej będzie nam zaspokoić potrzeby dziecka, tym łatwiej jemu będzie regulować swoje stany i odczuwać poczucie bezpieczeństwa. Spokój wewnętrzny jest wtedy, kiedy mamy zaspokojone swoje potrzeby, kiedy rzeczywiście czujemy się dobrze. Shanker twierdzi, że jeśli organizm zna taki stan, to będzie do niego naturalnie dążyć. Potem, już u dwulatków, możemy już mówić do dziecka o samoregulacji: nazywać stany i emocje, np. "chyba za bardzo się rozkręciłeś", "Nie czujesz się zbyt dobrze? Jesteś zmęczony?" - pytać je, co dzieje się w jego środku. Im wcześniej nauczymy dziecko nazywać te stany, tym wcześniej budujemy kapitał na przyszłość. Ważne jest też nazywanie swoich stanów. Mówienie dziecku: "Przepraszam, trochę się zdenerwowałam". W ten sposób uczymy je, że inni też odczuwają stres. Żeby nauczyć się rozpoznawać przyczyny stresu, musimy najpierw znaleźć stresory. Jak to zrobić? Warto zadawać dziecku pytania. Można się od niego wiele dowiedzieć. Rodzice najczęściej dużo mówią, dużo tłumaczą, a trochę za mało obserwują i pytają: "Słuchaj, co tak naprawdę się dzieje?". "Jesteś smutny, zdenerwowany, złościsz się, a może jesteś głodny?" – takimi pytaniami dajemy dziecku możliwość wyboru. Pytajmy: "Co chciałbyś teraz? Co by Ci pomogło? Chcesz się bujać czy przytulić?". Chodzi jednak o to, żeby dziecko nauczyło się samoregulacji, a nie żeby regulować jego stany, prawda? Nie możemy być kimś, kto do końca życia będzie regulował dziecko. Musimy je tego nauczyć, bo nie możemy ciągle robić tego za dziecko. Nie zawsze możemy ograniczyć stresory, czasami nawet nie powinniśmy. Jeśli np. dziecko nie chce iść do szkoły na sprawdzian, bo się stresuje, nie zawsze powiemy mu przecież: "Dobra, to nie idź". Ale jeśli ma np. zaburzenia integracji sensorycznej, jest nadwrażliwe słuchowo, to możemy mu pomóc, nie musimy go wystawiać na działanie dźwięków powyżej jego możliwości. Wrażliwość zmysłowa też powoduje stres, nie jest on spowodowany tylko przez emocje czy rozwój poznawczy. Ja zaczynam się denerwować, jak mi jest za ciepło. Tak, różnie reagujemy. Ja na dźwięki, mój mąż na zapachy. Zmysły są pierwszym kontaktem ze światem, jeśli tutaj coś nie gra, jeśli mamy poprzesuwane progi wrażliwości, to będzie to dla nas dużym stresorem. Głód, niewyspanie — to są podstawowe rzeczy, które stresują małe dzieci. O tak! Który rodzic nie zna wieczornych tragedii, kiedy jego dziecko opuściło popołudniową drzemkę! Małe dzieci często, kiedy są zmęczone, zachowują się w sposób, który dla dorosłych jest nieakceptowalny, a czasami nawet nie łączymy tego ze zmęczeniem lub głodem. A kiedy uświadomimy sobie, że rzeczywiście dziecko dzisiaj nie miało drzemki, to wszystko się rozjaśnia. A co z emocjami? To silny żywioł. Poszukiwanie przyczyn stresu zaczynamy od strefy sensorycznej (obszaru biologicznego), a jeśli tu jest wszystko dobrze, przechodzimy do obszaru emocjonalnego. Nawet dorosłym czasami jest trudno poradzić sobie z niektórymi emocjami. Ważne jest nazywanie emocji i podejście uważnościowe: emocje są jak fala, rosną, a potem opadają. Uważność wydaje się bardzo ważna w Self-Reg, dlaczego? Uważność przydaje się na każdym kroku w samoregulacji. Pomaga zauważyć sygnały stresu i przeformułować zachowania. Dzięki uważności widzę, że dziecko jest nadmiernie pobudzone i nazywam to, mogę coś z tym zrobić. Uważność to także umiejętność zauważania, kiedy to my jesteśmy spokojni, a kiedy nie – wielu ludzi tego nie wie. Nauka samoregulacji zaczyna się zawsze od tego, że wiem, kiedy to ja jestem spokojna. Self-Reg, rodzicielstwo bliskości, rodzicielstwo przez zabawę, porozumienie bez przemocy – współcześni rodzice wciąż poszukują najlepszej drogi do wychowania dzieci. Tak, ale też bardzo wysoko stawiają sobie poprzeczkę. Przychodzą do mnie na kursy mamy, które mają bardzo wysokie standardy: "ja nigdy nie wyjdę z siebie, ja nigdy nie będę krzyczeć na dziecko", a to ciśnienie sprawia, że budują w sobie napięcie, które doprowadzi w końcu do wybuchu. A wtedy one myślą, że zawaliły i są beznadziejnymi matkami. To nieprawda! Przecież to właśnie często są ci rodzice, którzy się rozwijają. Jest im trudniej? W pewnym sensie tak, bo rola idealnego rodzica wywołuje dużo napięcia. Trudno jest dorównać własnym standardom. Czasami widzę w trakcie kursu, że rodzice się rozluźniają i zaczynają dawać sobie przyzwolenie na to, by mieć gorszy dzień, źle się czuć i dopiero wtedy zaczynają mieć przestrzeń do myślenia: ok, to znaczy, że moje dziecko nie jest niegrzeczne. Warto informować swoje dziecko, że mamy dzisiaj kiepski dzień, więc nie powinno brać za bardzo do siebie tego, co powiemy. Powiedzieć sobie: "Ok, nie muszę być idealnym rodzicem". Zresztą już same słowa "powinienem" i "muszę" powodują dużo napięcia. Nie lubię ich. Natalia Fedan Psycholożka, pierwsza w Polsce ekspertka Self-Reg, certyfikowana przez the Mehrit Centre. Przetłumaczyła na polski książkę Stuarta Shankera "Self-Reg: Jak pomóc dziecku (i sobie) nie dać się stresowi i żyć pełnią możliwości" (wyd. Mamania), prowadzi grupę na Facebooku o Self-Reg, organizuje warsztaty dla rodziców. Zobacz też: Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? Książki dla rodziców, które musisz przeczytać w 2018 r. (cz.1) 4 typy więzi dziecko-rodzic: Zobacz, jaka jest Wasza więź!
Książki dla rodziców, które musisz przeczytać w 2018 (cz. 1)
Wszystkich poradników dla rodziców nie sposób przeczytać, zwłaszcza że w ostatnich latach ukazało się ich sporo. Ale tych książek nie możesz przegapić. Oto lista tytułów, które koniecznie powinien poznać każdy rodzic.
Do roli rodzica nie tak łatwo się przygotować. W szkole rodzenia możesz nauczyć się jedynie, jak urodzić, a potem jak pielęgnować dziecko. Skąd zatem czerpać wiedzę na temat metod wychowawczych czy radzenia sobie z rodzicielskim stresem? Najlepiej zaufać ekspertom, którzy dzielą się swoją wiedzą. Oto kilka polecanych przez nas mądrych książek dla rodziców. Nie zwlekajcie z ich czytaniem. Niedługo kolejna lista. Alfie Kohn, Wychowanie bez kar i nagród. Rodzicielstwo bezwarunkowe, wyd. Mind Książka wywrotowa, uhonorowana nagrodą NAPPA, czyli najważniejszym amerykańskim odznaczeniem dla książek o tematyce wychowawczej. Odrzuca tradycyjne metody wychowawcze, które skupiają się na zachowaniu dziecka, a nie biorą pod uwagę jego uczuć. Autor podkreśla, że dziecko to nie piesek, którego trzeba wytresować, ani komputer, który musimy zaprogramować. Przytacza badania naukowe, które pokazują, dlaczego kary i nagrody nie przynoszą takich skutków, na jakich nam zależy. Alfie Kahn jest przeciwnikiem wymuszania posłuszeństwa. Czy wychowując posłusznego malucha sprawimy, że będzie szczęśliwy w dorosłym życiu, niezależny, zrównoważony i spełniony? Czy dziecko, które robi wszystko, co mu każą, może takie być? Odrzucając kary i nagrody, autor nie pozostawia rodziców z niczym. Pokazuje, jak wychowywać mądrze, aby nasze pociechy nie zatraciły własnej osobowości. Carl Honore, Pod presją. Dajmy wreszcie dzieciom święty spokój! Wyd. Drzewo Babel Światowy bestseller, napisany przez dziennikarza i publicystę, jednego z twórców ruchu Slow, który dowodzi, że dzieci XXI wieku nie mają łatwego życia. Wszystkiemu winna jest nadopiekuńczość rodziców. Autor opowiada o zgubnych skutkach bycia nadgorliwym rodzicem, o mikrozarządzaniu dziećmi i trzymaniu ich pod kloszem. To nie jest typowy poradnik dla rodziców. Książka ma pomóc w opanowaniu nerwowości wokół dzieci i wyhamowaniu nadmiernej kontroli roztaczanej m.in. przez rodziców helikopterów. Carl Honore przypomina fundamentalną zasadę, że każde dziecko rozwija się w innym tempie i bardziej niż kursu jogi dla niemowląt potrzebuje mądrego wsparcia ze strony bliskich. Sami sprawdźcie, na czym ma ono polegać. Jennifer Senior, Dużo radości mniej przyjemności. Paradoks współczesnego rodzicielstwa, wyd. Media Rodzina Naga prawda o rodzicielstwie z przykładami z życia kilku amerykańskich rodzin. Autorka odważnie nazywa wszystkie uczucia (także te, których bardzo się wstydzimy) pojawiające się podczas towarzyszenia dzieciom w ich dorastaniu. Książka mądra i zabawna. Ukazuje, jak dzieci odmieniają nasze życie. Pomaga z dystansem patrzeć na jedną z najtrudniejszych ról, jaką wypełniamy, zrozumieć, dlaczego ukochane dziecko doprowadza nas do szału (przyczyna tkwi w mózgu), wyjaśnia, jak niedobór snu i śmiertelne zmęczenie wpływają na opiekę nad maluchem i dlaczego tak trudno łączyć pracę z rodzicielstwem (nawet zdalną). Nie, autorka nie miała na celu zdołowania swoich czytelników. Chce, byśmy lepiej zrozumieli siebie, wiedzieli, że inni czują podobnie i przestali się w końcu zadręczać. Richard Louv, Ostatnie dziecko lasu. Jak uchronić nasze dzieci przed zespołem deficytu natury, wyd. Grupa Wydawnicza Relacja Staramy się zapewnić dzieciom jak najlepsze warunki, aby mogły się rozwijać. Kupujemy mądre zabawki, zabieramy do teatru, zapisujemy na inspirujące zajęcia dodatkowe. Bardzo często zaniedbujemy jednak coś, co może dać im niesamowite korzyści. Richard Louv w swojej bestsellerowej książce pokazuje, ile dobrego wnosi do życia dziecka zwykły fizyczny kontakt z naturą. Uświadamia, jak bardzo go nie doceniamy. Sami sprawdźcie, jakie dokładnie korzyści przynosi i jakie deficyty pomaga wyleczyć. Dorota Zawadzka, Dziecko swoje prawa ma, wyd. Edipresse Myśląc o dzieciach, zwykle zastanawiamy się nad tym, co powinny robić i jakie mieć obowiązki. Nie analizujemy, jakie mają prawa. Lektura tej książki uświadamia, że nie tylko nie znamy praw dziecka, ale również często ich nie przestrzegamy. Książka objęta honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka. Pozycja obowiązkowa do przeczytania dla każdego rodzica. Zobacz też: Jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą? Ciągle jęczy i marudzi? 6 sposobów na płaczliwe dziecko Ty też za bardzo trzęsiesz się nad dzieckiem? Sprawdź rady eksperta
„Nie przepraszaj za to, kim jesteś!” - ten list musi przeczytać każda mama!
Czego chcesz nauczyć córkę? Co chcesz jej przekazać o życiu? Jaki przepis na szczęście masz dla niej? Ta mama napisała do córki list, który daje siłę, by być sobą i żyć pełnią życia. Przeczytajcie!
Kiedy moja córka chodziła do przedszkola, jej nauczyciele mieli problem z tym, że nie jest słodkim dziewczęciem z ciasno zaplecionym warkoczem, bawiącym się cichutko w kąciku misiem i lalką. Zamiast tego była silną indywidualistką, której szybko przypięto łatkę niegrzecznego dziecka. Nie pasowała do schematów. Pewnego dnia jedna z nauczycielek powiedziała do mnie: "Gdyby to chłopiec się tak zachowywał, to byłoby w porządku, ale do dziewczynki to nie pasuje!". Dziewczynki mogą wszystko, a nawet więcej! Nauczycielka mojej córki nie miała racji. Do dziewczynki pasuje wszystko. Dziewczynki mają prawo być sobą, żyć w zgodzie z tym, co czują, co je kręci, co je określa – nie jako przedstawicielki konkretnej płci, ale jako ludzie, jednostki unikalne i pełne wiary w swoje możliwości. To lekcja, która chcę przekazać mojej córce i nigdy ne przestanę naprawiać szkód, które wyrządzają mojej córce ludzie uważający inaczej. Dziewczynka może być skromna, delikatna i nieśmiała. Dziewczynka może być pewna siebie, głośna i silna. Dziewczynka musi żyć w zgodzie z sobą. Jeśli jej nie złamiemy, z tej dziewczynki wyrośnie dorosła kobieta o wysokiej samoocenie, świadoma tego, co potrafi, co czuje i należy jej się szacunek za to, kim jest. "Nie przepraszaj za to, że jesteś sobą!" Na szczęście nie brakuje też ludzi, którzy myślą podobnie. Toni Hammer, blogująca mama, napisała otwarty list do swojej kilkuletniej córki, który następnie zamieściła na Facebooku. List, który powinna dostać każda dziewczynka i jej mama! Same przeczytajcie: "Do mojej córki, nie przepraszaj, kiedy ktoś na Ciebie wpadnie; nie mów: »Przepraszam, że jestem takim ciężarem«. Nie jesteś ciężarem. Jesteś człowiekiem, który myśli i czuje, zasługujesz na szacunek; nie wymyślaj wymówek, dlaczego nie chcesz umówić się z facetem, który Cię nie interesuje. Nie jesteś nikomu winna wyjaśnień. Proste »Nie, dziękuję« wystarczy; nie myśl za dużo o tym, co jesz przy ludziach. Jeśli jesteś głodna, jedz – i jedz to, na co masz ochotę. Jeśli chcesz zjeść pizzę, nie zamawiaj sałatki z powodu ludzi, z którymi jesteś. Zamów tę cholerną pizzę. Nie noś długich włosów po to, by kogoś uszczęśliwić. Nie noś sukienki, jeśli nie chcesz. Nie siedź w domu, tylko dlatego, że nie masz z kim wyjść. Wyjdź z sobą. Zdobywaj doświadczenia sama i dla samej siebie. Nie powstrzymuj łez. Płacz oznacza, że czujesz coś, co musi się wydostać na zewnątrz. To nie jest słabość. To ludzkie. Nie uśmiechaj się, bo ktoś kazał ci się uśmiechnąć. Nie bój się śmiać z własnych kawałów. Nie mów »tak« z grzeczności. Mów »nie«, bo to Twoje życie. Nie kryj swoich opinii. Odważ się mówić i mów głośno. Zasługujesz na to, by być usłyszaną. Nie przepraszaj za to, kim jesteś. Bądź odważna, dzielna i piękna. Bądź bezkompromisowo sobą". Nie wiem, jak Wy, ale ja zamierzam dać to mojej córce do przeczytania. Powiem więcej: sama sobie będę to czytać. Raz dziennie! Zobacz też: 10 niegrzecznych przykazań: jak wychować szczęśliwe dziecko? Jak wychować dobrego człowieka? 6 rad z Harvardu 5 ważnych zdań, które trzeba mówić dziecku
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 7. Wystrzegaj się trenerów dzieci [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości to filozofia wychowywania dzieci oparta na budowaniu silnej więzi rodziców z maluchem. 7. filar RB mówi o tym, by wystrzegać się trenerów dzieci: metod, które zakładają wychowywanie przez robienie czegoś na siłę. Strach nie uczy, strach ogłupia – mówi Agnieszka Stein, psycholożka.
Nurt wychowywania dzieci nazywany rodzicielstwem bliskości opera się na 7 zasadach (filarach). Siódmy filar RB brzmi: Wystrzegaj się trenerów dzieci. Co to oznacza w praktyce, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o rodzicielstwie bliskości mówi jego najlepsza ambasadorka! Zobacz też: Co to jest rodzicielstwo bliskości? – opowiada psycholożka Agnieszka Stein [WIDEO] Siłowe sposoby wychowania dziecka nie działają! Agnieszka Stein opowiada, jak Carlos Gonzales, psycholog blisko nurtu RB powiedział kiedyś, że książki o wychowywaniu dzieci dzielą się na takie, które wierzą, że dziecko jest złe, i na takie, które twierdzą, że dziecko jest dobre. I rodzicielstwo bliskości jest o tym, że dziecko jest dobre. Gdy spotykamy się z metodami, pomysłami, które sugerują, że dziecku trzeba zrobić przykrość czy krzywdę, żeby coś tam zrozumiało, zrobić coś na siłę, żeby je czegoś „nauczyć”, być twardym, być oschłym – to to są pomysły, które nie będą budowały naszej dobrej relacji z dzieckiem, bliskości i zaufania, tylko będą bliskość z dzieckiem utrudniały – tłumaczy Agnieszka Stein 7. filar rodzicielstwa bliskości. Warto też pamiętać, że strach ogłupia – także my, dorośli, kiedy się boimy, to nie w pełni wykorzystujemy swoje umiejętności, możliwości, potencjał. Kiedy dziecko zachowuje się na wielu polach wbrew sobie, zgodnie z oczekiwaniami dorosłych, to ponosi koszty – zaniedbuje jakieś swoje potrzeby, nie rozwija się w pełni. Cenę za to płaci też dorosły – dziecko takie uczy się ukrywać różne rzeczy, nie jest szczere, to dziecko nie jest szczęśliwe. Maluch nie jest otwarty, nie komunikuje swoich potrzeb, bo wie, że to byłoby niepożądane. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 6. Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic [WIDEO]
Równowaga i mądre stawianie granic - o tym mówi 6. filar rodzicielstwa bliskości. Zobacz, jak troszczyć się o siebie, by móc dobrze opiekować się dzieckiem. Podpowiada psycholożka, Agnieszka Stein, ekspertka nurtu rodzicielstwa bliskości.
Rodzicielstwo bliskości błędnie kojarzy się niektórym z rozpieszczaniem dzieci czy bezstresowym wychowaniem. 6. filar, czyli szósta zasada RB namawia jednak to równowagi i mądrego stawiania granic dziecku. Agnieszka Stein tłumaczy w naszym filmie, dlaczego to takie ważne i jak zaspokajać własne potrzeby, by mieć więcej sił na opiekę nad dzieckiem. Zobacz też: 10 mądrych zdań o wychowaniu, uwaga, chwytają za serce! Równowaga i wyznaczanie granic - co mówi o tym 6. filar rodzicielstwa bliskości "Myślę, że równowaga i przestrzeganie granic to najważniejszy filar rodzicielstwa bliskości. Równowaga czyli to, że dbamy nie tylko o potrzeby dziecka, ale i o swoje. Bo im lepiej dorosły dba o swoje potrzeby, tym ma więcej zasobów do troszczenia się o dziecko - mówi ekspertka rodzicielstwa bliskości, psycholożka, Agnieszka Stein. Nie polega to jednak na tym, że rodzic ma oczekiwania w stosunku do dziecka - chodzi o to, że dorosły może czasem poprosić innych o pomoc, wie, jak o siebie zadbać i jak sobie pomóc. To nie mogą być oczekiwania w stosunku do dziecka. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 2. Słuchaj płaczu swojego dziecka [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości to metoda wychowawcza oparta na budowaniu silnej więzi emocjonalnej rodziców z maluchem. Jest 7 głównych zasad (filarów) RB. Psycholożka Agnieszka Stein mówi, co oznacza 2. z nich: Słuchaj płaczu swojego dziecka.
Rodzicielstwo bliskości określa 7 podstawowych zasad (filarów). Drugi filar brzmi: Słuchaj płaczu swojego dziecka. Co to oznacza, dlaczego nie wolno nie reagować na płacz malucha, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o 2. filarze rodzicielstwa bliskości mówi najlepsza polska ekspertka. Zobacz też: Czym jest Rodzicielstwo Bliskości? - opowiada Agnieszka Stein 2. filar rodzicielstwa bliskości: Słuchaj płaczu swojego dziecka "Słuchaj płaczu swojego dziecka, czyli traktuj płacz malucha jako sposób na komunikację" - mówi Agnieszka Stein. Słuchaj tego, nie jako czegoś, co ci się podoba albo przeszkadza, tylko wiedz, że twoje dziecko płacząc coś mówi. Że jest mu smutno, zimno, że czuje jakiś dyskomfort, że za dużo się wokół dzieje i jest zmęczone... Niemowlę ma wiele powodów zarówno do szczęścia, jak i smutku. Jednym z pierwszych zadań, z jakimi mierzą się młodzi rodzice, jest właśnie nauczenie się odczytywania potrzeb dziecka, jakie ono wyraża płaczem. Kiedy reagujesz na płacz dziecka - utulasz je, przytulasz, bierzesz na ręce - to sprawiasz, że czuje się bezpiecznie i lepiej się rozwija! Na czym polega rodzicielstwo bliskości? Rodzicielstwo bliskości (z ang. attachment parenting) to termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, który określa filozofię rodzicielską opartą na zasadach przywiązania dziecka do rodziców. Według tej teorii maluch tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Właśnie ta więź sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu, czyli sprawia, że dziecko rośnie na szczęśliwego człowieka. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Sekret, o którym rodzice nie mówią głośno...
Tak szczerze jeszcze nie było! Ta mama przerywa milczenie i mówi o tym, co rodzice czują, ale czego nie mówią!
Kłamstwa, mity, niedomówienia. Rodzice dzielą się na tych, którzy patrzą na wychowywanie dzieci przez różowe okulary, a nawet jak tak nie jest, to wszystkim dokoła mówią jakie wspaniałe jest życie z dziećmi. Drudzy z kolei ciągle narzekają na swoje pociechy, na problemy wychowawcze, na zmęczenie, niewyspanie się, niezadowolenie. Najlepiej byłoby, gdyby wypośrodkować spostrzeżenia rodziców i zarówno zachować umiar w narzekaniu, jak i nie przechwalać za bardzo, nie dostrzegając żadnych problemów. To, co łączy wszystkich rodziców, a do czego nie zawsze się przyznają to jedna myśl. Posłuchajcie tej mamy, której zwierzenia znaleźliśmy na stronie scarymommy: „Mam dość udawania. Mówię dość milczeniu rodziców! Jestem zmęczona sekretami. Nikt nie chce tego powiedzieć głośno, ale każdy rodzic tak myśli – "Nie mam pojęcia co mam robić!", " Nie mam pojęcia czy robię dobrze"! Jestem wykształconą osobą, do macierzyństwa przygotowywałam się długo. Czytałam książki, oglądałam filmy, teoretycznie byłam przygotowana. Aż do pewnego dnia, kiedy godzinami zastanawiałam się co robić. Po przeczytaniu wielu artykułów, rozmowie z rodziną i koleżankami, debatach z mężem, mogłam zaufać tylko swojej intuicji. Ale – czy robię dobrze dla swojego dziecka? Tego nie wiedziałam. Tak jest przy każdej sprawie. Pierś czy butelka? Łóżeczko, czy kołyska? Szczepić, czy nie, a jak tak, to które szczepionki wybrać? Nagradzać, czy nie? Jakie kary stosować? Ile czasu mogą spędzać dzieci przed ekranem? Jakie buty, jakie zajęcia dodatkowe, czy pomagać w odrabianiu lekcji? Rodzice boją się do tego przyznać, stąd biorą się te wszystko wiedzące mamuśki, które swoją "wiedzą" na siłę próbują uszczęśliwić cały świat. Stąd, gdy zadajemy pytanie sypie się na nas fala hejtu, bo inni robią inaczej, więc lepiej, niż my. Nie bójmy się przyznać, że czegoś nie wiemy. Rodzice powinni się wspierać, być dla siebie oparciem, a nie oceniać siebie i udawać, że wiedzą wszystko najlepiej”. Czy czujecie podobnie, że rodzice nie są ze sobą szczerzy? Czy też czasem nie wiecie, co macie zrobić i jak poradzić sobie z problemem? Piszcie o tym! Czytaj także: Sprawdź, jak nauczyć dziecko odpowiedzialności źródło: scarymommy
Ciągle jęczy i marudzi? Poznaj 6 sposobów na płaczliwe dziecko
Dzieci marudzą. Jęczą. Płaczą. Zamiast tracić głowę, pomóż płaczliwemu dziecku lepiej wyrażać swoje emocje i potrzeby. Przeczytaj, jak to zrobić.
Moje dziecko marudzi. Nie stale, ale ma takie dni, kiedy jęczy przez cały dzień. Nic mu się nie podoba. Muszę przyznać, że moja cierpliwość jest wtedy wystawiona na ciężką próbę. Kiedy na kolejną rzecz dziecko reaguje niezadowoleniem i jękami, mam ochotę uciec gdzie pieprz rośnie! "Nie jęcz!" - chciałabym mu powiedzieć, ale wiem, że nie tędy droga. Przecież musi być jakiś powód tego marudzenia, prawda? Może to etap rozwoju, może jest zmęczone, a może zaraz rozłoży go jakaś choroba... Mogą to być zęby, może to być głód, a może za dużo bodźców – powodów marudzenia u dziecka jest wiele. A może po prostu ma zły dzień, jak każdy z nas? Bez względu na powód, spędzanie czasu z jęczącym dzieckiem nie należy do łatwych zadań. Wiesz, o czym mówię? Jestem pewna, że tak! Dlatego zastanówmy się wspólnie, co robić, żeby dziecko przestało tyle marudzić. Kiedy dziecko jęczy: poproś, żeby powiedziało to inaczej Dziecko nawet nie jest świadome tego, że marudzi. Pokaż mu na przykładzie różnicę między jęczącą wypowiedzią, a prośbą wyrażoną miłym tonem: "Czy mogę napić się soczku?" zamiast "ja chcę pić!!!". Poćwiczcie to na różnych przykładach, najlepiej w spokojnej chwili, kiedy dziecko nie jest zmęczone. Następnym razem, kiedy znowu zacznie jęczeć, przypomnij mu o waszym ćwiczeniu. Gdy mój syn jęczącym głosem mówi: "Chce mi się pić!", powstrzymuję złość i mówię: "Kochanie, powiedz to normalnie: "Mamo, chce mi się pić". Powtarzamy to w różnych sytuacjach, zawsze proszę, żeby powiedziało to samo, ale bez jęków. Ta metoda często działa. Kiedy dziecko marudzi: reaguj Gdy dziecko jest marudne przez cały dzień, kusi nas, żeby ignorować jego zachowanie. To nie jest dobry pomysł. Żeby nauczyć dziecko właściwej komunikacji z innymi ludźmi, musisz reagować. Ignorowanie dziecka w takich chwilach, sprawi tylko, że będzie jeszcze bardziej płaczliwe. Poproś, żeby powiedziało ci, co czuje, nazwij jego emocje, pokaż na przykładzie, jak to się robi. Kiedy dziecko jest płaczliwe: znajdź przyczynę Nie złość się, kiedy twoje dziecko marudzi i jest płaczliwe. Przyjrzyj się mu i spróbuj znaleźć przyczynę: może jest głodne? Może jest mu zimno albo chce mu się spać? Może za długo oglądało bajki? Kiedy uda ci się znaleźć powód jego złego humoru, zadbaj o to, by jego potrzeby fizjologiczne zostały zaspokojone: nakarm, jeśli jest głodne, pomóż odpocząć, jeśli zmęczone, itd. Pozytywne wzmocnienie: chwal Często zwracamy uwagę na niewłaściwe zachowania, a zapominamy chwalić za pozytywne, uznając, że są normą. Tymczasem bardzo skuteczną metodą wychowawczą jest zwracanie uwagi na pozytywne zachowania dziecka. Dlatego, kiedy twój przedszkolak następnym razem poprosi o wodę bez jęku, powiedz: "Ale ładnie poprosiłeś! Podoba mi się to!", "Lubię, kiedy mówisz tym tonem", itp. Przydziel dziecku zadanie Jeśli podejrzewasz, że marudzenie dziecka w danym momencie wynika z nudy, wymyśl mu jakieś zajęcie. Podczas zakupów pozwól mu wybrać owoce albo wyjmować produkty na kasę, w domu zaangażuj go w coś, czym się akurat zajmujesz – pozwól nakryć do stołu, pomóc w wyjmowaniu prania z pralki itd. Poświęć mu czas Smutna prawda jest taka, że czasami nasze dzieci są marudne i płaczliwe, bo potrzebują naszego czasu i uwagi. I o ile nie można od mamy oczekiwać, że jej uwaga będzie poświęcona dziecku przez 24 godziny na dobę, warto znaleźć czas, żeby się z dzieckiem pobawić, przeczytać mu książkę, zagrać w grę planszową. Jeśli widzisz, że twoje dziecko ma kiepski humor, poświęć mu czas. To może zdziałać cuda! Zobacz: 12 sposobów na marudę Co robić, gdy dziecko cię złości? Poznaj sposoby na nerwy Jesteś mamą i nie wyrabiasz na zakrętach? Przeczytaj!
Wychowanie dzieci na świecie: te metody warto czym prędzej "skraść"!
Szukasz sposobów na wychowywanie dziecka, która sprawia, że będzie łatwiej, przyjemniej i bezstresowo? Spójrz na te zwyczaje rodziców z innych krajów i zainspiruj się!
Wychowując dzieci, ciągle szukamy metod, które byłyby nie tylko skuteczne, ale też – a może przede wszystkim – korzystne dla naszych dzieci, a przy okazji nie były zbyt dużym obciążeniem dla rodzica. Czytamy poradniki o wychowaniu, podpatrujemy naszych znajomych i krewnych, próbujemy, zmieniamy, porzucamy coraz to nowsze podejścia do wychowania. Czasami warto też spojrzeć na to, jak wychowuje się dzieci w innych krajach – niektóre metody wychowawcze z innych kultur mogą być naprawdę inspirujące i warte podpatrzenia! Może niekoniecznie od razu powinniśmy kłaść dzieci do łóżek bardzo późnym wieczorem, jak we Włoszech czy w Argentynie, ale może np. spróbować duńskiego hygge w naszych domach? Oto kilka przykładów na to, jak wychowuje się dzieci i jak to jest być rodzicem na świecie. Który podoba ci się najbardziej? Dania: Hygge Każdemu z nas przydałaby się odrobina hygge w domu! Dania nazywana jest najszczęśliwszym krajem na ziemi i nie bez powodu. Hygge to synonim szczęścia, błogostanu, to czas dla siebie i dla rodziny: taki, który spędzamy razem w cieple, przy świetle świec, w mięciutkich piżamkach, przytuleni pod ciepłymi kocykami, popijając kakao lub robiąc inne rzeczy, które sprawiają, że robi nam się dobrze i ciepło na duszy: piekąc ciasteczka, czytając książki, słuchając muzyki. Brzmi wspaniale, prawda? Duńskie hygge pozwala nam być blisko siebie, wyłączyć zewnętrzny świat ze swoimi stresującymi sprawami i po prostu cieszyć się swoimi problemami. I jak tu nie być szczęśliwym, prawda? W deszczu i słońcu: Szwecja Kolejny skandynawski kraj, którego podejście do wychowywania dzieci, przypadło nam do gustu to Szwecja. Przebywanie na świeżym powietrzu jest ważne dla zdrowia dziecka. Wychodząc z dzieckiem na spacer w każdą pogodę hartujemy je. Wiedzą o tym doskonale Szwedzi, których dzieci, niezależnie od pogody, spędzają dużą część dnia na dworze. Niektóre przedszkola w Szwecji pracują wg programu I Ur och Skur (Słońce czy deszcz), który opiera się na tym, że dzieci spędzają prawie cały czas na powietrzu, w myśl zasady: nie ma złej pogody, jest tylko nieodpowiednia odzież. Japonia: Mimamoru Psycholodzy dziecięcy doradzają, żeby nie angażować się w dziecięce konflikty. Łatwo powiedzieć, trudniej z wykonaniem, kiedy mamy dwoje lub więcej dzieci. Trzeba być prawdziwym stoikiem, żeby nie poruszyły nas kłótnie między rodzeństwem. Tymczasem wiele Japonek stosują metodę mimamoru, które polega właśnie na nieangażowaniu się w dziecięce konflikty. Mimamoru można przetłumaczyć jako "obserwacja z oddalenia". Ta metoda wychowawcza polega na tym, żeby pozwolić dziecku uczyć się na swoich błędach, zamiast na gotowych odpowiedziach od rodziców. Przykładem mimamoru jest sytuacja, w której dziecko nie chce podzielić się zabawką (kto jej nie doświadczył, ręka w górę! No właśnie...). Konflikt między dziećmi gotowy. Mama stosująca mimamoru nie będzie interweniować, zamiast tego będzie obserwować całą sytuację, a później może porozmawiać z dzieckiem o tym, co się wydarzyło i zapytać, jak jego zdaniem czuło się dziecko, które nie mogło pobawić się zabawką. Australia: Szkoła snu Wszyscy rodzice wiedzą, że usypianie dziecka to prawdziwa szkoła przetrwania. W Australii przy wielu szpitalach funkcjonują "szkoły snu", w których około 3-miesięczne niemowlęta uczone są samodzielnego zasypiania. Metody są różne, od wzbudzającej nasz sprzeciw metody na wypłakiwanie się po stopniowe oduczanie dziecka od obecności rodzica (rodzic siedzi na krześle przy łóżeczku i każdego dnia – lub co kilka dni – nieco odsuwa krzesełko od łóżeczka). Rodzic melduje się z dzieckiem w takiej "szkole" na 2-7 nocy i przydziela się im pielęgniarkę, która uczy dziecko (i rodzica) zasypiania. Są wykłady, broszurki, nauka czytania sygnałów, że dziecko jest zmęczone itd. Rodzic nie jest pozostawiony sam sobie i to nam się podoba. Brazylia: Wszędzie z dzieckiem Brazylijski styl wychowywania dobrze wpisuje się we współczesne trendy, które opierają się na tym, że dziecko nie jest dodatkiem do rodziny lecz jej pełnoprawnym członkiem. W myśl tej zasady rodzice zabierają ze sobą dziecko prawie wszędzie: w podróże, do restauracji, w odwiedziny do znajomych, a nawet na całonocne imprezy! W Brazylii bardzo często wychowuje się dzieci w wielopokoleniowych rodzinach, dlatego dzieckiem do jego 5 urodzin często opiekują się babcie, ciocie i starsze rodzeństwo. Brazylijczycy są bardzo pozytywnie nastawieni do dzieci, traktują je bardzo przyjacielsko. Nic więc dziwnego, że mówi się, że dzieci wychowujące się w Brazylii są najszczęśliwsze na świecie. Finlandia: Wyprawka i edukacja Na uwagę zasługuje wyprawka dla dziecka, którą dostają fińscy rodzice w szpitalu. W pięknie zaprojektowanym pudełku są ubranka, pieluszki, akcesoria do pielęgnacji, a pudełku noworodek może nawet spać! Finlandia słynie jednak przede wszystkim ze swojego systemu edukacji. Niestety polskie szkoły w niczym nie przypominają tych z Finlandii. Światowy trend nakazuje dzieciom jak najszybciej rozpoczynać edukację, tymczasem Finowie idą do szkoły w wieku 7 lat. Nie mają testów i egzaminów (za wyjątkiem egzaminu końcowego, kiedy kończą 16 lat), a co jeszcze ciekawsze, zważywszy na polski system oświaty: rzadko dostają zadania domowe! Tu pewnie każdy polski rodzi westchnie z żalem, wspominając ostatni weekend w połowie spędzony nad podręcznikami. Oceny w Finlandii są opisowe aż do 7 klasy (oficjalne oceny można jednak wprowadzać od klasy 5). Wyprawkę szkolną zapewnia szkoła, obiady są za darmo, wakacje trwają 2,5 miesiąca. A wiecie, co jest najlepsze? Finowie zajmują najwyższe miejsce w Europie, jeśli chodzi o wyniki z matematyki i umiejętności czytania/pisania! Ostatnio wprowadzono kolejną zmianę: dzieci nie uczą się już obowiązkowo alfabetu pisanego, poznają tylko duże i małe litery drukowane i od początku uczą się pisania na klawiaturze. Francja: Rehabilitacja krocza We Francji kobiety, które urodziły dziecko dostają skierowanie na tzw. rehabilitację krocza, czyli la rééducation périnéale. Podczas spotkań z położną (od 10 do 20), młoda maman ćwiczy mięśnie pochwy i Kegla, aby szybko odzyskały pełną sprawność po porodzie. Mogą też uczęszczać na gimnastykę mięśni brzucha – i to wszystko na koszt państwa. Brzmi dziwnie? To pomyślmy przez chwilę o tym, jak opuszczone, zawstydzone i przestraszone czułyśmy się po naszych porodach, gdy jedyne, o czym wypadało nam mówić głośno to miłość do nowo narodzonego dziecka, a nasze obawy związane z tym, co dzieje się "tam na dole" były tematem tabu. Zobacz też: Dlaczego fińskie niemowlaki śpią w pudełkach? Kąpiel dzieci w... śniegu! Pozwoliłabyś na to? FILM
„Za dużo miłości szkodzi dziecku, a czarna kawa najlepsza dla półroczniaka”
Poznaj te i inne powszechnie stosowane metody, w które ciężko uwierzyć.
"Przemysł udzielania rad" młodym rodzicom zawsze wspaniale funkcjonował, dlaczego? Gdy w domu pojawia się nowy członek rodziny rodzice często czuja się niekompetentni, bo ich dzieci nie zachowują się książkowo, co więc robią? Szukają rad. Nie wszystkie książkowe porady przydają się młodym rodzicom, ale i tak są one znacznie lepsze niż te z ubiegłego wieku. Wiele z nich jest zaskakujących i mamy nadzieję, że nikt ich nie wprowadzał w życie. Oto kilka porad dla ciężarnych i młodych rodziców z lat 20-tych ubiegłego wieku. Porady sprzed 100 lat „Kobiety w ciąży powinny unikać myślenia o brzydkich ludziach” - według BG Jefferis and JL Nichols in Searchlights on Health: The Science of Eugenics, opublikowanego w 1920 roku. Rady z książki Lena and William Sadler's „The Mother and her Child”, opublikowanej w 1916 wydają się dla nas szczególnie okrutne: „Zajmuj się dzieckiem najmniej jak to możliwe. Przekręcaj na boki od czasu do czasu, karm, przewijaj, trzymaj w cieple i zostaw samo. Płacz jest absolutnie niezbędny do rozwoju dobrych, mocnych płuc. Dziecko powinno mocno płakać kilka razy na dzień". Złość matki przyczyną kolki W tych czasach lekarze obwiniali „złość” i upatrywali w niej przyczynę kolek u dziecka. Za dużo miłości szkodzi dziecku W latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku psychologowie ostrzegali przed zbytnim okazywaniem dziecku uczuć. Uważali, że dziecko należy trzymać krótko, bo inaczej wymyka się ono spod kontroli. Amerykański psycholog John Watson ostrzegł rodziców przed okazywaniem dzieciom zbyt wielkiej miłości w książce „Psychological Care of Infant and Child” wydanej w 1928 roku: „Nie przytulaj nigdy dziecka i go nie całuj, nie pozwalaj mu siadać na kolanach. Jeśli musisz, pocałuj je raz w czoło przed snem. Uściskaj mu dłoń na powitanie”. Sir Frederick Truby King był rzecznikiem tzw. rodzicielstwa egzekucyjnego. W "Gina Ford of his day" zalecał, by karmić dzieci ściśle co 4 godziny i nie robić tego nigdy w nocy. Wierzył również, że codzienne przytulanie powinno być ograniczone do 10 minut. Czarna kawa dla półrocznego dziecka Nieco później, bo w latach 60-tych pediatra Walter W Sackett Jr zalecał, by dzieci od 10. dnia życia jadły warzywa, w wieku 4. tygodni należy podawać olej z wątroby dorsza, a po skończeniu 9. tygodni powinny jeść „boczek i jajka tak jak tata!". Zalecał on również podawanie niemowlętom po 6. miesiącu życia czarnej kawy, alby przyzwyczajały się do „normalnych nawyków żywieniowych rodziny”. Kiedy czytamy te wszystkie porady, nie wiemy czy się śmiać, czy bać, że te porady kiedyś były uznawana za najbardziej postępowe, zalecane przez ekspertów w dziedzinie wychowywania dzieci. Swoją drogą pewnie matki i ojcowie sprzed 100 lat byliby przerażani naszym stylem wychowywania dzieci, używaniem pieluch jednorazowych czy tym, jak karminy nasze dzieci. Zobacz też: Dzieci zachowują się o 800% gorzej, gdy są pod opieką mamy. Nie bez powodu! Źródło: essentialbaby
Ogoliła córce głowę na łyso – czy znacie bardziej okrutny sposób karania dziecka?!
By dać córce nauczkę, matka zgoliła jej głowę na łyso. "Brawo dla mamy!" – piszą internauci. Jak można zrobić swojemu dziecku coś takiego?!
W serwisie Wirtualna Polska pojawił się film, który nami wstrząsnął. Film pokazuje, jak matka przy użyciu maszynki goli córce głowę. Dziewczynka płacze, krzyczy i zasłania dłońmi twarz. Ogolenie głowy miało być nauczką dla dziewczynki, która obrażała chorą na raka koleżankę. Nie znamy źródła filmu, przez co nie możemy mieć pewności, że rzeczywiście taki był powód zachowania matki. Według jednego z amerykańskich serwisów ten sam film został udostępniony rok temu, z zupełnie innym podpisem. Matka miała karać córkę nie za wyśmiewanie chorej koleżanki, ale za... publikację niestosownych zdjęć w Internecie. Niezależenie od prawdziwego powodu, warto zastanowić się nad samym sposobem karania dziecka w tak okrutny sposób. Zobaczcie film: View oEmbed on the source website Pod artykułem pojawiło się ponad sto komentarzy. Większość internautów poparła metody wychowawcze matki. Brawo dla mamy, wiem że było jej trudno to uczynić ale czasem rodzice wykonując tak radykalne kary swoim dzieciom chronią je przed bardzo złymi postępkami. Taraz matki które są stanowcze uważa się za złe. A tylko takie które na wszystko pozwalają to są te dobre. – X Matka słusznie postąpiła, teraz smarkula zastanowi się 10 razy zanim bedzie sie śmiała z kogoś wg niej "gorszego". – samotny ojciec41 Radykalne ale skuteczne dla mlodej panienki .mlodzi teraz sa okrutni dla slabszych od siebie. – Wojtek Bardzo dobrze zrobiła, postąpiła bym tak samo. Do dzisiejszych dzieci i młodzieży trzeba tak przemawiać, bo rozmowy już nic nie dają. – Ruda Brawo dla mamy! Więcej takich matek! – Zaczarowana To szokujące, jak wiele osób popiera matkę dziewczynki. Matka nie tylko użyła wobec córki siły, ingerowała w jej ciało, ale upokorzyła ją, nagrywając film i publikując go w Internecie. Niezależnie od powodu, z jakiego to zrobiła, zachowała się karygodnie. Ogolenie dziecku głowy jest aktem przemocy, a przemoc rodzi przemoc. Gdy matka nie szanuje swojego dziecka, dziecko nie będzie szanowało ani jej, ani nikogo innego. Rodzic powinien być dla dziecka autorytetem, nauczycielem. Jaka nauka płynie ze stosowania takich metod wychowawczych? Że agresja i upokarzanie są sposobami na rozwiązanie problemu? Że zamiast rozmowy i pomocy, lepiej odebrać dziecku godność? Że dorastająca dziewczynka nie ma prawa do własnego ciała? Niezależnie od tego, co rzeczywiście zrobiła dziewczynka z filmu, czy taki sposób karania dziecka zasługuje na pochwałę? A może zgadzacie się z nami, że to okrutny akt przemocy, który nie nauczy dziewczynki niczego dobrego? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: To, co zrobił ten ojciec, to szczyt! Brak nam słów
10 walk, które najprawdopodobniej przyjdzie ci stoczyć z innymi mamami
Sposób usypiania dziecka, spanie z nim, odpieluchwanie i 7 innych rzeczy, o które walczą matki.
Skoro urodziłam dziecko, to wiem najlepiej – znacie mamy, które tak twierdzą? Jest kilka tematów, na które mamy uwielbiają dyskutować. Wiele z nich czuje się w tych tematach ekspertkami. Próbujemy więc narzucać innym sposób, w jaki same wychowujemy dzieci, bo on wydaje nam się tym jednym dobrym. Nawet jeśli nie mamy natury awanturnika, bywa, że inne mamy wyzwalają w nas waleczne instynkty. 10 tematów, o które toczą się najczęstsze bitwy między mamami Prawo do dyscyplinowania obcego dziecka. Kto może zwracać uwagę twojemu dziecku? Czy inna mama z placu zabaw może krzyczeć lub pouczać twoje maleństwo? Czy dajesz przyzwolenie, by inni zwracania uwagi twojemu dziecku? A może sama pouczasz obce dzieci? Przeczytaj koniecznie: Piaskownicowe mamuśki: Przestańcie zwracać uwagę mojemu dziecku! Tylko ja to mogę! Przekąski. Uważaj, co dajesz do podjadania swojemu dziecku na placu zabaw. Jeśli nie jest to bezglutenowy chrupek, schowaj głęboko w torebce i podawaj w ukryciu, inaczej może rozpocząć się walka. I pamiętaj, nie proponuj przekąski obcemu dziecku, bo możesz szybko zostać skarcona za swoją uprzejmość. Dzielenie się. Jedni rodzice uczą dzieci od najmłodszych lat, że powinny się dzielić. Jeśli należysz do nich, nie oczekuj, że dla wszystkich nauka tej umiejętności jest taka oczywista. Możesz powiedzieć: „Jasiu, podziel się wiaderkiem z chłopcem. Jaś dał ci wiaderko, może dasz mu się pobawić jedną z foremek?”. Na co usłyszysz: „Jeśli moje dziecko nie ma ochoty się dzielić, nie będzie tego robić. Nie można zmuszać do tego dzieci” - no i walka rozpoczęta. Odpieluchwanie. Mamy tu skrajnych zwolenników późnego odpieluchowywanie i tych, którzy jak najszybciej zaczynają sadzać dziecko na nocniku. Jedni uważają, że wczesne odpieluchwanie to totalny idiotyzm i męczenie dziecka, inni, że późna nauka nocnikowania to została wykreowana przez firmy produkujące pieluchy. Grząski teren do dyskusji. Spanie z dzieckiem. Mamy tu zwolenników rodzicielstwa bliskości i osoby, które od narodzin uczą dziecko spania we własnym łóżeczku. Każde jest przekonane o własnych racjach. Sposób usypiania dziecka. Tu podobnie jak ze spaniem z dzieckiem – zwolennicy rodzicielstwa bliskości uznają metodę „wypłacz się sam” za katowanie dziecka. Po drugiej stronie barykady są rodzice, którzy twierdzą, ze w ten sposób uczą malucha umiejętność samodzielnego zasypiania i przesypiania nocy. Każde zaciekle broni swoich racji. Smoczek. Już pewnie w szkole rodzenia usłyszałaś, że nie powinnaś go dawać, bo zaburza odruch ssania u dziecka. Potem przychodzi twoja mama i wyśmiewa ten pomysł, mówiąc, że ty i twoje rodzeństwo ssaliście smoki i nic wam nie było. Dawać nie dawać? Spór wciąż trwa. Gotowość szkolna. Odkąd 6-latki zaczęły uczęszczać do szkół, rozpoczęła się kolejna walka między mamami. Każda wie najlepiej, jaki wiek jest idealny do rozpoczęcia edukacji szkolnej. Każda chce swoje zdanie narzucić inny. Jeśli zamierzasz wyrazić własną opinie, przygotuj się na walkę. Twoje dziecko jeszcze nie potrafi... (wstaw właściwe słowo)? Porównywanie to cecha, która głęboko zakorzenia się w mamach. Chcąc mieć pewność czy nasze dziecko dobrze się rozwija, porównujemy je z innymi, a jeśli wypada na plus, zdarza nam się powiedzieć: „To twoje dziecko jeszcze tego nie potrafi?” Porównywanie było powodem nie jednej matczynej walki. Ja nigdy bym... (tu wstaw odpowiednie słowa). Istnieje dość liczna grupa rodziców, która wykazuje zamiłowanie do sformułowania „ja nigdy”. Możesz usłyszeć: „Ja nigdy nie dałabym dziecku smoczka” lub „Ja nigdy nie pozwoliłabym, żeby moje dziecko wspinało się na drzewo” itd. Zobacz też: 10 rzeczy, które świadczą o złym wychowaniu dzieci – na pewno?
Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
Jeśli twój maluch także wierci się w foteliku samochodowym, za nic nie chce się zapiąć pasami bezpieczeństwa, generalnie najchętniej by w nim nie jechał, to przeczytaj, co radzi Beata Chrzanowska, psycholożka.
Moja dwulatka nigdy nie robiła problemu z jazdy fotelikiem, od pewnego czasu nie da się w nim zapiąć. Kręci się, wierci... Cała procedura trwa 15 minut, a marudzenia, płaczu przy tym, że aż mam wyrzuty sumienia. A przecież wiem, że córka powinna jeździć autem w odpowiednim foteliku! Jak przekonać ją do tego, że taka jazda jest dla jej bezpieczeństwa? – pyta Jagoda, mama Kasi. Być może fotelik jest już za mały albo z jakichś powodów mniej wygodny dla dziecka. Chyba czas pomyśleć o innym modelu – większym, wygodniejszym. Jednak zanim to nastąpi, warto dowiedzieć się od dziecka, o co tak naprawdę chodzi. Skoro córka do tej pory nie protestowała, gdy była zapinana w foteliku, to prawdopodobnie nie chodzi o niewygodę. W kwestii bezpieczeństwa dziecka – nie negocjuj W sprawach życia i zdrowia raczej z dzieckiem nie dyskutujemy i nie negocjujemy. Jako odpowiedzialni dorośli podejmujmy decyzje, bez względu na to, czy dziecku to się podoba, czy nie. Myślę, że sama rozmowa o tym, że taka jazda jest bezpieczniejsza w przypadku dwulatka na niewiele się zda. Można ją, co prawda, przeprowadzić, nawet pokazać, że jak dziecko nie będzie przypięte, to może się uderzyć o przednie siedzenie (taka demonstracja musi się odbyć w sposób bezpieczny dla malucha, czyli w zaparkowanym samochodzie). Ostateczny argument Jeśli to malca nie przekona, zostaje ostateczny argument: „Bez zapiętych pasów fotelika – nie uruchamiam silnika samochodu! Samochód wtedy nie ruszy z miejsca, choćby nie wiem, co się miała wydarzyć”. A przecież na końcu dzisiejszej podróży czeka miła atrakcja dla dziecka... ZOBACZ TEŻ: Integracja sensoryczna – o co w tym chodzi? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
Każdemu zdarza się czasem popełnić błąd, powiedzieć coś nieprzemyślanego, czy podjąć zbyt szybko ważną decyzję. Znacie to?
Wychowywanie dzieci to trudna sztuka. Kompromisy, poważne decyzje, które mogą wpłynąć na ich całe życie, właściwe ukierunkowanie. Nie ma chyba rodziców, którzy powiedzieliby – tak, wiemy, że na pewno robimy dobrze. Jakich jest 10 najczęstszych błędów robionych przez rodziców? 1. Bezwzględne posłuszeństwo Chcemy żeby dziecko było bezwzględnie posłuszne, a każdy sprzeciw traktujemy jako porażkę wychowawczą? Czy naprawdę tego chcemy? A może powinnyśmy potraktować to jako dobry i zdrowy objaw kształtowania się jego osobowości, charakteru. Chyba nie chcemy, żeby nasze dziecko przez całe życie ulegało innym, nie broniło się, gdy ktoś każe mu coś, czego ono nie chce robić? Bądźmy zdecydowanie bardziej elastyczni. 2. Rodzice mają różne zdanie To bardzo duży błąd, który dzieci wykorzystują od razu. Wyczuwają bezbłędnie co mogą od którego rodzica uzyskać, stosując zasadę: a mama to by mi pozwoliła, a tata to by się na pewno zgodził. Raz się złamiemy i podejmiemy inna decyzję niż nasz partner, a potem będzie trzeba długo naprawiać pomyłkę. Pamiętajcie, zawsze trzymajcie się razem! 3. Lekceważenie uczuć dziecka Rodzice starają się bagatelizować pewne sprawy, nad którymi powinni bardziej się pochylić. Gdy dziecko upadnie, od razu krzyczą – nic się nie stało! Gdy się czegoś boi – daj spokój, jesteś już duży. To blokuje dziecko i instynktownie czuje ono, że nie ma oparcia w rodzicach. 4. Nowe zabawki zamiast wspólnej zabawy Zamiast wspólnej zabawy kupujemy dziecku nowe zabawki. Owszem, to cudowne uczucie móc dać dziecku upragnione zabawki, czy jednak to jest ważniejsze, od wspólnie spędzanego czasu? Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi, troski, a nie bawienia się w samotności kolejną zabawką. Może okazać się, że dziecko wcale nie czuje się szczęśliwsze, a wręcz przeciwnie. Jego uwaga rozproszona pomiędzy masę zbędnych gadżetów, nie da mu szansy na koncentrację na sprawach naprawdę ważnych. 5. Zrobię to sama, będzie szybciej To straszna pułapka w którą wpadają rodzice. Choć wiedzą, że dziecko powinno od małego uczyć się obowiązku sprzątania po swojej zabawie, często jest tak, że rodzice mówią – sprzątnij, a po chwili sami to robią. Dlaczego? Bo zrobią to szybciej i dokładniej. Jaka płynie z tego nauka dla dziecka? „Nie przemęczaj się, inni zrobią wszystko za ciebie”, oraz „nie potrafisz tego zrobić dobrze”. 6. Nasze lęki hamują ciekawość dzieci „Nie idź tam, bo spadniesz”, „odłóż bo się pobrudzisz”, „to nie jest dla dzieci”, „nie dotykaj, jesteś za mały”. Te słowa często padają z ust rodziców i o ile dobrze, jeżeli chronią dzieci przez jakimś niebezpieczeństwem, o tyle niedobrze, jeżeli blokują jakąkolwiek aktywność dziecka. Eksplorowanie, odkrywanie, bieganie po podwórku, grzebanie w piasku, czy nawet chodzenie po drzewach, naprawdę jest niezbędne w życiu małego dziecka, by miało poczucie, że zdobędzie świat. 7. Ja tego nie miałam! No tak, nasze marzenia realizowane przez nasze dzieci. Znacie to? Chciałam jeździć konno, ale moich rodziców na to nie było stać, więc moje dziecko na pewno będzie to robić. Nieważne, czy mu się to będzie podobać czy nie, będzie chodziło na lekcje fortepianu, karate, jogi, piłki nożnej, tańca, gastronomii, a jak starczy czasu, to jeszcze na balet, tenis i gimnastykę. I niech lepiej będzie mi wdzięczne, że może mieć wszystko o czym tylko dziecko może zamarzyć! 8. Brak konsekwencji i straszenie „Zaraz policzę do trzech”, „jak tego nie zrobisz, to…”, „lepiej mnie posłuchaj, bo…”. Czy któraś z tych gróźb ma jakiekolwiek pokrycie w czynach, czy też straszymy dziecko tylko po to, by je postraszyć. Jak ma poznać konsekwencje swoich przewinień, gdy ciągle odkładamy je na później, albo unieważniamy, bo w rezultacie żal nam dziecka i nie wymierzamy mu kary? Brak konsekwencji niczego nie nauczy dziecka. 9. Zbyt często mówimy – NIE! Niestety zdarza nam się często powtarzać te słowo, bo dzieci mają masę naprawdę zwariowanych pomysłów. Gdy jednak nadużywamy słowa – nie, dzieci otrzymują komunikat, że rodzice na nic im nie pozwalają i zaczynają pewne rzeczy robić w tajemnicy przed nami. 10. Zbyt szybko spieszymy na pomoc Dziecko ledwie się przewróci, już biegniemy z pomocą. Kłótnia rodzeństwa, mama wystąpi jako sędzia. Nie wiesz jak rozwiązać zadanie domowe, zaraz zrobię je za ciebie. Brakuje nam cierpliwości i nie pozwalamy dzieciom podejmować samodzielnych decyzji. Chcemy, żeby wszystko było szybko i płynnie, nie biorąc pod uwagę, że dziecko potrzebuje więcej czasu niż my, na właściwą odpowiedź. Czy zdarza Wam się popełniać któryś z tych błędów? A może dopiszesz inne do tej listy? Zobacz także: Bunt dwulatka. Jak się zachować? Jak niechcący prowokujemy złe zachowania naszych dzieci? Złe zachowanie - 8 kół ratunkowych!
Rodzicielstwo "bez granic" - czy jest korzystne dla dzieci?
Poznajcie rodzinę Allenów, których metody wychowawcze wywołały dyskusję na całym świecie. Dlaczego?
O tej rodzinie zrobiło się ostatnio naprawdę głośno. Sposób w jaki postrzegają świat i w jaki chcą wychować dzieci, powinien być wyłącznie ich sprawą. Niestety nie wiedzieć czemu, postanowili pokazać się w mediach i opowiedzieć o sobie. Być może wiedzieli jakie wzbudzą emocje i zrobili to świadomie? A może są po prostu pewni tego, że postępują słusznie? Rodzina Allenów to: mama Adele, tata Matt, synek Ulysses lat 5 i 15 miesięczna córeczka Ostara. Czym charakteryzuje się według nich rodzicielstwo "bez granic"? "Poród w szpitalu do mnie nie przemawia" Adele w czasie naturalnego porodu w domu, przy którym uczestniczył tylko jej mąż, nie pozwoliła odciąć dziecka od łączącego go łożyska. Przez 6 dni, maluch nadal był połączony z nią pępowiną, a łożysko w tym czasie leżało w torbie utrzymującej ją w chłodzie. By uniknąć przykrego zapachu matka wrzuciła do torby sól i płatki róży. Po 6 dniach, gdy pępowina sama odpadła, dziecko uwolniło się od bagażu. "Gdyby dziecko chciało mieć odciętą pępowinę w czasie porodu, to urodziłoby się ze scyzorykiem, a tak nie jest" - skwitowała matka. Dzieci same decydują ile będą ssać pierś Adele nadal karmi swojego 5-letniego syna. Gdy pojawiło się młodsze dziecko, nie mogłam powiedzieć do syna, że nie będę go karmić, tylko powiedziałam, że będę karmić go rzadziej.- tłumaczy Adele.- On sam zdecyduje, kiedy skończy ssać pierś. Bez szczepień i bez wizyt u lekarza Nie szczepię dzieci i nie chodzę z nimi do lekarza. Nie widzę potrzeby, by podawać im jakiekolwiek leki, oprócz mojego mleka. Nie widzę sensu w podawaniu dziecku prosto do krwiobiegu jakichś innych substancji. Na przeziębienie najlepszy jest sok z cytryny, a na choroby oczu zakraplam im moje mleko. Jeżeli używa się ziół i warzyw, to one same zwalczą bakterie. - tłumaczy. Dzieci nie będą chodzić do szkoły Śpimy wszyscy razem w jednym pokoju. Córeczka chodzi spać pierwsza, syn nie ma określonych godzin, kiedy ma iść spać, nie chodzi do szkoły, ani przedszkola, więc nie musi rano wstawać. Dzieci uczą się w domu, głównie o naturze i roślinach. - Chcemy by mieli kontakt z naturą, ze zwierzętami. To jest ważne, a nie jakieś plastikowe zabawki. Nie uczymy dzieci czytania i pisania, choć to ważne umiejętności w życiu. Przyjdzie na nie czas, na razie syn ma dopiero 5 lat – zapewnia Adele. - Ulysses sam nauczy się wszystkiego poprzez przebywanie w świecie, w szkole nie będzie miał takich inspiracji. My nauczymy go w taki sposób, by w przyszłości coś osiągnął, założył własny biznes, a nie służył komuś innemu. Rodzina Allenów pokazała się w programie This Morning i wzbudziła ogromne zainteresowanie. Wszyscy widzieli 5-latka skaczącego po kanapie i 15-miesięczne dziecko, które zsiusiało się na środku studia telewizyjnego. Adele Allen jak przyznała, nie uczy dzieci siusiania do nocnika. Twierdzi, że kiedy dziecko dojrzeje by zacząć sikać do sedesu, samo się tego w sposób naturalny nauczy, bez żadnego treningu. Jak nauczyć dziecko siusiania do nocnika? Metody wychowawcze, którymi kierują się Allenowie znajdą pewnie zwolenników i przeciwników. Niekorzystanie z porad lekarza, nauka w domu, niesczepienie dzieci, brak zakazów i nakazów, karmienie piersią 5-latka, to wszystko stawia wiele pytań. Czy mamy prawo wtrącać się do tego? Czy rodzicielstwo "bez granic" jest korzystne dla dzieci? Rodzice i obowiązki. Sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie! Jak wychować pewne siebie dziecko. Co radzi partnerka parentingowa? źródło: dailymail.co.uk