5 błędów rodziców, przez które dziecko nie czuje się kochane. To łamie mu serce
Czasem wystarczy drobiazg, jedno zdanie albo jego brak, żeby w dziecięcym świecie pojawiła się rysa. Dorośli często nie zauważają momentu, w którym dobre intencje rozmijają się z emocjami dziecka.
Miłość do dziecka rzadko bywa problemem. Kłopot pojawia się wtedy, gdy sposób jej okazywania nie trafia w dziecięce potrzeby. Wtedy w głowie małego człowieka rodzi się myśl, której nikt z nas nie chce: „Nie jestem ważny”. Poniżej opisuję pięć najczęstszych błędów, które do tego prowadzą, choć zwykle wynikają z pośpiechu, zmęczenia albo powielanych schematów. Brak uważności w codziennych rozmowach z dzieckiem To jeden z najczęściej bagatelizowanych problemów. Dziecko mówi, a dorosły słucha jednym uchem, zerka w telefon, kończy maila, myślami jest już przy kolacji. Padają półodpowiedzi, krótkie „zaraz”, „potem”, „nie teraz”. Z punktu widzenia rodzica to logistyka dnia. Z punktu widzenia dziecka sygnał jest prosty: to, co czuję i mówię, nie jest wystarczająco ważne. Uważność nie oznacza wielogodzinnych rozmów ani spektakularnych gestów. Chodzi o kilka minut pełnej obecności, kontakt wzrokowy, odłożony telefon. Dziecko potrzebuje poczucia, że w tej chwili jest w centrum uwagi. Gdy tego brakuje regularnie, zaczyna wycofywać się emocjonalnie albo przeciwnie, szuka uwagi w sposób, który dorosłych irytuje. W obu przypadkach w środku zostaje poczucie osamotnienia. Warunkowanie miłości dobrym zachowaniem i wynikami „Jestem z ciebie dumna, bo dostałeś piątkę”, „Ładnie się zachowujesz, to cię pochwalę”. Takie komunikaty brzmią niewinnie, a nawet motywująco. Problem zaczyna się wtedy, gdy dziecko słyszy je częściej niż bezwarunkowe „Kocham cię”. Wtedy miłość zaczyna kojarzyć się z nagrodą, na którą trzeba sobie zasłużyć. Dziecko szybko uczy się, że porażka oznacza rozczarowanie dorosłych. Zamiast wsparcia pojawia się wstyd i lęk przed błędem. To prosta droga do perfekcjonizmu albo rezygnacji. Miłość oparta na warunkach nie daje poczucia bezpieczeństwa. Dziecko potrzebuje wiedzieć, że jest kochane również wtedy, gdy ma gorszy dzień, słabszy wynik, trudne emocje. Bagatelizowanie emocji dziecka w imię wychowania „Nie przesadzaj”, „To nic takiego”, „Inni mają gorzej”. Takie zdania padają bardzo często, zwykle z chęci uspokojenia sytuacji. Niestety efekt bywa odwrotny. Dziecko dostaje sygnał, że jego emocje są nieważne albo niewłaściwe. Z czasem przestaje je pokazywać. Emocje nie znikają tylko dlatego, że ktoś je unieważnił. One zostają, tylko chowają się głębiej. Dziecko uczy się, że nie warto mówić o tym, co boli, bo i tak nikt tego nie zrozumie. To jeden z najbardziej bolesnych mechanizmów, bo dotyka samego rdzenia relacji. Akceptacja emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie. Oznacza uznanie uczuć, które za nim stoją. Porównywanie z innymi dziećmi i rodzeństwem Porównania pojawiają się często mimochodem. Ktoś szybciej się uczy, ktoś jest spokojniejszy, ktoś mniej marudzi. Dla dorosłych to skrót myślowy. Dla dziecka komunikat jest jasny: ktoś inny jest lepszy ode mnie. Nawet jeśli porównanie ma motywować, efekt bywa dokładnie odwrotny. Każde dziecko buduje poczucie własnej wartości w relacji z najbliższymi dorosłymi. Gdy regularnie słyszy, że odstaje od normy, zaczyna w to wierzyć. W relacjach rodzinnych porównania szczególnie bolą, bo uderzają w poczucie przynależności. Dziecko chce być kochane takie, jakie jest, a nie takie, jakie mogłoby być według cudzych standardów. Brak czułości i fizycznej bliskości na co dzień Czułość bywa mylona z rozpieszczaniem, zwłaszcza w przypadku starszych dzieci. Tymczasem potrzeba bliskości nie znika wraz z wiekiem. Zmienia się tylko jej forma. Przytulenie, dotyk ramienia, gest wsparcia w trudnej chwili są dla dziecka jasnym sygnałem miłości. Gdy czułości brakuje, relacja staje się formalna, oparta na poleceniach i obowiązkach. Dziecko może mieć wszystko, czego potrzebuje materialnie, a mimo to czuć pustkę. Bliskość fizyczna wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i reguluje emocje. Jej brak często zostaje zapamiętany na lata jako chłód emocjonalny, którego nie da się wytłumaczyć słowami. Na koniec warto powiedzieć jedno: każdy rodzic popełnia błędy. To nie jest tekst o winie, tylko o uważności. Relacja z dzieckiem nie wymaga doskonałości, tylko gotowości do zatrzymania się i spojrzenia na świat z jego perspektywy. Czasem wystarczy zmiana jednego nawyku, żeby dziecko poczuło to, czego najbardziej potrzebuje: że jest kochane naprawdę. Zobacz też: Te dzieci czują się najbardziej kochane. Ich rodzice robią 3 rzeczy wieczorami
Te dzieci czują się najbardziej kochane. Ich rodzice robią 3 rzeczy wieczorami
W niektórych domach panuje wyjątkowy spokój, a wieczorami dzieje się coś, co zostaje w dzieciach na całe życie. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda zwyczajnie, choć ma ogromną moc.
Wieczory mają w sobie coś wyjątkowego. To wtedy w wielu domach dzieje się najwięcej, choć na zewnątrz wygląda to jak zwykła codzienność. Właśnie te chwile najbardziej zapadają dzieciom w pamięć i budują w nich poczucie bycia ważnym. Drobne gesty robią ogromną różnicę. Dzieci, które ich doświadczają, dorastają z przekonaniem, że są kochane naprawdę — nie za coś, nie pod warunkiem, tylko po prostu. Poniżej opisuję trzy elementy, które powtarzają się w domach pełnych ciepła i bliskości. Nie wymagają wysiłku ani długich przygotowań, ale zmieniają więcej, niż wielu rodziców przypuszcza. 1. Wieczorny rytuał, który daje dziecku poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców szuka sposobu, żeby ich dzieci czuły się kochane i naprawdę widziane, a często rozwiązanie leży w prostych, codziennych gestach. Dzieci najlepiej rozwijają się w przewidywalności. Nie chodzi o to, żeby każdy wieczór wyglądał identycznie, tylko żeby dziecko wiedziało, że ma w rodzicu stały punkt. Dla jednych jest to wspólne gaszenie świateł i rozmowa o tym, co było miłe w ciągu dnia. Dla innych – krótkie wyciszenie, przytulenie albo przeczytanie choćby jednej strony książki. Wcale nie trzeba rozbudowanych rytuałów. Wystarczy chwila, która się powtarza. Dzieci, które ją mają, czują spokój. Mają świadomość, że po całym dniu pełnym bodźców czeka na nie coś dobrze znanego i bezpiecznego. W psychologii mówi się często, że dziecko „reguluje się” przez relację. Właśnie wieczór jest momentem, kiedy ta relacja ma szansę wybrzmieć najmocniej. Rodzice, którzy świadomie zwalniają tempo, widzą później efekty – maluchy zasypiają szybciej, rzadziej płaczą, lepiej radzą sobie z emocjami. To nie magia, tylko konsekwencja codziennych, niewielkich gestów. 2. Krótka rozmowa przed snem, która działa jak emocjonalny kompas Drugą wspólną cechą rodzin, w których dzieci czują się szczególnie kochane, jest rozmowa. Krótka, ale uważna. Nie w biegu, nie w pośpiechu między zmywaniem a składaniem prania. To moment, kiedy rodzic naprawdę słucha. Czasem wystarczy jedno pytanie: „Jak się dziś czułeś?”. Brzmi prosto, lecz zmienia bardzo wiele. Dzieci uczą się wtedy, że ich emocje mają znaczenie. Że warto o nich mówić. Że nawet jeśli coś poszło nie tak, jest ktoś, kto ich nie ocenia ani nie poprawia, tylko słucha. Rodzice, z którymi rozmawiam, podkreślają, że ten wieczorny dialog z czasem staje się czymś więcej. Z biegiem lat przeradza się w zaufanie. Dziecko wie, że ma prawo czuć różne rzeczy i że dom jest miejscem, gdzie może o nich opowiedzieć bez strachu. Co ciekawe – psychologowie zauważają, że wcale nie trzeba długich rozmów. Najważniejsze jest to, żeby były szczere. Dla mózgu dziecka liczy się kontakt, nie skala. 3. Ostatni gest miłości: dotyk, który wycisza najbardziej Trzecia rzecz, którą rodzice robią wieczorami, jest tak naturalna, że często nawet nie zdajemy sobie sprawy z jej potęgi. To dotyk. Krótki uścisk, pogłaskanie po plecach, pocałunek w czoło. Naukowcy od lat podkreślają, że dotyk buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa silniej niż jakiekolwiek słowa. To sygnał, że jest kochane dokładnie takie, jakie jest. Co ważne – nawet starsze dzieci wcale nie przestają go potrzebować. Po prostu okazują to mniej wprost. W wielu domach to właśnie ta chwila zamyka cały dzień. Nic nie trzeba tłumaczyć, udowadniać ani przyspieszać. Ten prosty gest wycisza i dziecko, i rodzica. W świecie pełnym rozpraszaczy właśnie takie chwile zostają w pamięci najmocniej. To one sprawiają, że dzieci czują się naprawdę kochane – autentycznie, bez wielkich słów i wielkich planów, tylko dzięki codziennym gestom, które powtarzają się wieczór po wieczorze. Zobacz też: Oto sekret rodziców odpowiedzialnych dzieci. Robią tę 1 rzecz, gdy dziecko ma 2 lata
Cytaty o miłości – piękne i inspirujące sentencje miłosne
Poprzez cytaty można wyrazić uczucie, którym darzymy ukochaną osobę. Czasami nawet łatwiej jest to zrobić, używając pięknych sentencji, niż mówiąc wprost. Jeśli nie wiesz, w jaki sposób wyznać komuś miłość, zainspiruj się naszymi propozycjami. Przedstawiamy 24 najlepsze cytaty miłosne.
Nie każdy potrafi opisać miłość własnymi słowami. W takiej sytuacji przydatne mogą okazać się miłosne cytaty. Wspaniale sprawdzą się też jako dedykacja do książki dla ukochanej osoby czy treść bileciku dołączanego do kwiatów. Aby wyrazić swoje uczucia, nie trzeba czekać na specjalne okazje – maksymy o miłości można wysłać SMS-em lub wpisać na karteczce przyklejonej do lodówki. Przedstawiamy najpiękniejsze naszym zdaniem motta o miłości. Piękne sentencje o miłości Miłość jest czymś najmocniejszym na świecie, a jednak nie można wyobrazić sobie nic bardziej skromnego. – Mahatma Gandhi *** Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwań miłości. Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie. – Paulo Coelho *** Człowiek szuka miłości, bo w głębi serca wie, że tylko miłość może uczynić go szczęśliwym. – Jan Paweł II *** Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku. – Antoine de Saint-Exupéry *** Jeżeli ktoś nie kocha cię tak, jakbyś tego chciał, nie oznacza to, że nie kocha cię z całego serca i ponad siły. – Gabriel García Márquez *** Jeśli trzymasz miłość zbyt słabo, odleci; jeśli ją ściśniesz za mocno, umrze. Oto jedna z zagadek. – Tom T. Hall *** Prawdziwa miłość zaczyna się tam, gdzie niczego już w zamian nie oczekuje. – Antoine de Saint-Exupéry *** Tylko ten, kto kocha, widzi, co jest prawdziwe w człowieku. – Karl Jaspers *** Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają. – Rainer Maria Rilke *** Z miłością jest jak z masłem. Od czasu do czasu trochę chłodu utrzymuje je w świeżości. – Marcel Achard *** Miłość w swej prostej i nieśmiałej mowie powie najwięcej, kiedy najmniej powie. – William Shakespeare *** Miłość sama w sobie jest nie do pojęcia, ale dzięki miłości możemy pojąć wszystko. – Ks. Józef Tischner *** Miłość jest jak nasionko leśne, z wiatrem szybko leci, ale gdy drzewem w sercu wyrośnie, to tylko chyba razem z sercem wyrwać je można. – Henryk Sienkiewicz *** Kochać to także umieć się rozstać. Umieć pozwolić komuś odejść, nawet jeśli darzy się go wielkim uczuciem. Miłość jest zaprzeczeniem egoizmu, zaborczości, jest skierowaniem się ku drugiej osobie, jest pragnieniem przede wszystkim jej szczęścia, czasem wbrew własnemu. – Vincent van Gogh Krótkie cytaty miłosne Gdzie jest miłość, tam jest życie. – Mahatma Gandhi *** Miłość jest jak światło gwiazd – nie umiera nigdy. – Harlan Coben *** Jeżeli chcesz być kochany, kochaj sam. – Seneka Młodszy *** Kochać i być kochanym to tak, jakby z obu stron grzało nas słońce. – Davis Viscott *** Kochać kogoś, to przede wszystkim pozwalać mu na to, żeby był, jaki jest. – William Wharton *** Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości. – Paulo Coelho *** Człowiek bez miłości jest zgubiony w świecie obcych i wrogów. – Lew Tołstoj *** Wszystko, co w życiu zrozumiałem, zrozumiałem tylko dlatego, że kocham. – Lew Tołstoj *** Miłość jest najwyższą siłą wszechświata, to ona wprawia w ruch gwiazdy. – Dante Alighieri *** Miłość jest pragnieniem, by komuś coś dawać, a nie otrzymywać. – Bertolt Brecht Zobacz także: Cytaty o życiu – piękne i inspirujące cytaty i sentencje Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach Cytaty o miłości do dziecka: do dedykacji, na urodziny, chrzest i inne uroczystości
Kaczorowska SZCZERZE o miłości do córki: „Kocham nad życie, ale...”
Agnieszka Kaczorowska dodała emocjonalny wpis na Instagramie. Aktorka wyznała, że to córka jest dla niej najważniejsza, a ona sama zawsze będzie przede wszystkim mamą. Ale z jednym ważnym zastrzeżeniem! Nie wszystkie fanki Kaczorowskiej zgadzają się z jej podejściem do macierzyństwa.
Agnieszka Kaczorowska zawsze podkreśla, że od narodzin córki nie widzi świata poza nią. Teraz do kolejnego przepięknego zdjęcia na Instagramie aktorka dodała ważne wyznanie: „Już zawsze przede wszystkim będę mamą”. Kaczorowska o macierzyństwie: córka jest najważniejsza Miłość do córki to najważniejsze uczucie w życiu Agnieszki Kaczorowskiej. O swoim szczęściu jako mamy aktorka często wspomina, dodając wspólne zdjęcia z małą Emilką na Instagramie. Tym razem Kaczorowska podzieliła się z fankami stylową fotografią, do której obie pozowały, odpoczywając na trawie obok dziecięcego namiotu. „Ona jest dla mnie najważniejsza.❤️ A ja już zawsze przede wszystkim będę mamą... ❤️❤️ Kocham nad życie” − napisała Agnieszka i zaraz dodała: „...natomiast bezwzględnie szczęśliwa mama, to szczęśliwe dziecko.” Uprzedziła tym samym niektóre komentarze, w których internautki zarzucają jej nadmierne ich zdaniem skupienie na dziecku. „Szkoda, ze to Ty nie jestes dla siebie najważniejsza :(” − skwitowała jedna z nich. Kaczorowska z pewnością jednak potrafi znaleźć zdrową równowagę pomiędzy troską o siebie a obowiązkami mamy i czasem spędzanym z córką. Jeszcze nie tak dawno przyznała np., że jest zbyt zapracowana, by codziennie gotować dziecku, i... podaje córce mrożonki. Zobacz też: Kaczorowska idealizuje macierzyństwo: internauci sprowadzają ją na ziemię Kaczorowska pokazała swoją PRAWDZIWĄ twarz. Dosłownie! Kaczorowska wytyka mamom karygodne BŁĘDY! Fanki: „Imponująca dwulicowość!” (poszło o nagie zdjęcia)
"Odmawiam pomocy córeczce! Jestem złą mamą?" - koniecznie przeczytajcie!
Gdzie są granice miłości i odpowiedzialności za dziecko?
Miłość matki do dziecka nie zna granic. Dla jego dobra, szczęścia i spokoju, jesteśmy gotowe na każde poświęcenie. Każde... nawet takie, którego w sumie nie musimy, a nawet nie powinnyśmy robić. Ta mama inaczej podchodzi do swoich dzieci. Posłuchajcie jej opowieści. "Dlaczego nie wstałam?" "Pewnego dnia leżałam w wannie i czytałam dobrą książkę. Nagle usłyszałam tupot stóp jednej z moich córek. Gdy weszła do łazienki, zamknęłam oczy i udawałam, że śpię. Tak bardzo chciałam mieć chwilę spokoju, chwilę dla siebie, że postanowiłam oszukać ją. Gdy wychodziła, okazało się, że nie może otworzyć drzwi. Przez kilka minut walczyła z nimi, a ja cierpliwie leżałam i czekałam, aż sobie poradzi. Wiele osób pomyśli sobie, że jestem okropna. Dlaczego nie wstałam i nie pomogłam jej z tymi drzwiami? Bo uznałam, że to świetna lekcja, by wiedziała, co ma robić w przyszłości, gdy spotka ją to samo. Chciałam, żeby wiedziała, jak ma zareagować i co robić. Nie pomagałam jej, bo wiedziałam, że sobie poradzi, tylko potrzebuje czasu, by rozwiązać problem. Nie chcę, by moja córka zawsze musiała być skazana na pomoc innych, by nie umiała sobie z niczym poradzić. By każda nawet najmniejsza trudność była dla niej nie do pokonania. Wiele dzieci płacze i woła "pomóżcie mi", zanim nawet spróbują zrobić coś same. To mnie strasznie denerwuje i powoduje, że nie chcę pomagać. Gdy patrzą na mnie, bym wstała i podała im coś, choć mają taką samą drogę jak ja. Gdy proszą, by pomóc im czegoś szukać, a ja wiem, że nawet się nie rozejrzały. W 90% próśb są w stanie same sobie poradzić, a proszą o pomoc, bo tak jest łatwiej i szybciej. "Nie chcę by czekały na księcia z bajki" Chcę, by moja córka wyrosła na kobietę, która radzi sobie w życiu. Oczywiście warto korzystać z pomocy innych, tak ja robię to ja, gdy mąż zamiast mnie kroi arbuza, co zawsze sprawia mi trudność. Nie chodzi o to, że ja bym tego nie umiała zrobić, ale z pewnością mi jest miło, że mąż mi pomaga. Ja nie chcę, by moje córki miały poczucie, że one tego nie umieją i nie poradzą sobie. Nie chcę, by marnowały swój czas, czekając na pomoc, tylko radziły sobie same. Nie chcę, by czekały całe życie na księcia z bajki, który wszystko za nie zrobi. Pomaganie - jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? Chcę, by czuły się wolne, niezależne i mądre. Będę przy nich, gdy będą mnie naprawdę potrzebować. Wyciągnę wtedy do nich pomocną dłoń i pokażę, że idą złą drogą. Póki co śpię w nocy spokojnie, wiedząc, że uczę swoje dzieci radzić sobie z problemami. I kiedy zabraknie mnie któregoś dnia, wiem, że nie muszę się o nie martwić, bo wychowałam je dobrze...". Ten list jest niezwykle wzruszający. Choć w pierwszej chwili ma się ochotę powiedzieć, jak to – nie pomagać dziecku?, to już po chwili przychodzi refleksja. Czy na pewno moje dzieci wymagają tyle pomocy, czy na pewno muszę po nich sprzątać, podawać im coś i przybiegać na każde zawołanie? Czy też warto dać dziecku szansę samodzielnie rozwiązać swój problem? 10 umiejętności, których bezwzględnie musisz nauczyć swoje dziecko! źródło: scarymommy
„Tak, to będzie bolało i poczujesz się obrzydliwie...” – blogerka szczerze o porodzie i macierzyństwie. Ma rację?
Ciąża, poród i macierzyństwo to trudne i zarazem piękne doświadczenia w życiu kobiety. Wciąż jest wiele mam, które w brutalnym zderzeniu z rzeczywistością nie mogą się odnaleźć. Czy ten przekaz jednej z mam może być dla nich inspiracją, słowami otuchy i wsparciem. A może uważasz, że to niewiele znaczący wpis?
Słowa blogerki, Amy Weatherly, robią furrorę w mediach społecznościowych. Dlaczego? Bo ujmują w prosty i piękny sposób wszystko to, co kobiety, które już rodziły wiedzą i to czego chcą się dowiedzieć wszystkie przyszłe mamy. Jasne, że będzie bolało, jasne, że może być ciężko. Powiedzcie mi coś, czego nie wiem... Ale jeśli wydaje ci się, że macierzyństwo wygląda tak jak w reklamach albo na "Insta", to... musisz natychmiast dorosnąć. Poruszający wpis czy nic nowego? Co takiego jest w tym wpisie, że jednak chwyta za serce nawet kogoś, kto uważa się, za odpornego na ckliwe teksty? Przeczytajcie! Droga ciężarna Mamuśko, Tak, to będzie bolało. To będzie dziwne. To będzie przerażające. Tak, twoje piersi będą cierpieć. Twoje ciało będzie obolałe. Twoje ręce i stopy będą puchnąć niczym balon. Tak, będziesz czuła ból. Będziesz czuć się obrzydliwie. Będziesz się czuć niczym obcy w jednym z tych dziwnych filmów science-fiction. Tak, nie będziesz się wysypiać. Poczujesz się jakbyś straciła swoją wolność. Stracisz możliwość imprezowania do 3 rano, bezkarnego obżerania się czipsami i trzymania moczu w czasie histerycznego śmiechu. Tak, za to będziesz mieć rozstępy. I sińce pod oczami. Dostaniesz też gigantyczne majtki i wkład chłodzący jak wyjdziesz ze szpitala do domu. Tak, będziesz płakała. Ale będziesz się też śmiać. Emocje będą tobą miotać i nie będziesz zupełnie wiedziała, jak nad nimi zapanować. Ale jak tylko weźmiesz swoje dziecko w ramiona, wszystko to przestanie mieć jakiekolwiek znacznie. Wszystko, co wydarzyło się wczoraj, zblednie w obliczu płaczu twojego dziecka. Twoje stare życie stanie się niewyraźnym wspomnieniem, a twoje nowe życie będzie niczym nowy rozdział. A ty odważnie wkroczysz w nieznane. Nigdy nie zapomnisz chwili, w której położą ci twoje cudowne dziecko na piersi. I gdy pierwszy raz maluch otworzy oczy i spojrzy w twoje. Ani radości, gdy jego maciupeńka rączka zaciśnie się delikatnie wokół twojego palca. To chwila, która zmieni wszystko. To chwila, w której zrozumiesz, jak to jest mieć serce na wierzchu, niczym nie przykryte, niczym niechronione. Bo Twoje dziecko jest jak Twoje serce, od chwili narodzin poza ciałem. To chwila, gdy staniesz twarzą w twarz z największą miłością swojego życia. Na poród i macierzyństwo się nie przygotujesz Czy czujecie to w podobny sposób? Ja nie jestem do końca pewna, choć jest w tym sporo prawdy. Ale... na poród i pierwsze spotkanie z dzieckiem nie da się przygotować. Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele, a w czasie porodu lepiej bądź elastyczna - "Wszystko się może zdarzyć..." Później bywa podobnie. Moim zdaniem to wielkie, bardzo fizjologiczne, a jednocześnie w pewnym sensie jednak mistyczne i trudno wytłumaczalne doznanie. Dla mnie - największe wydarzenie w życiu. Ale nie, z pewnością nie chodzi o różowe motylki, gwiazdki, jednorożce i tęcze. To raczej jak odkrycie pierwotnej więzi, odnalezienie sensu życia. Tak naturalne, a jednocześnie bardzo nierealne przeżycie. Może cię to zaskoczyć, czasami przerosnąć (zwłaszcza przy zbyt konkretnych oczekiwaniach), czasem musisz do tego po prostu przywyknąć, ale zawsze jest warte starań i trudów. Zgadzacie się z tymi słowami? Czy może każda kobieta czuje się inaczej i ani porodu, ani macierzyństwa nie można porównywać? Zobacz też: Jak wygląda ciało kobiety po porodzie? I co dzieje się z emocjami? Brutalnie szczera prawda w obrazach! Jak wygląda codzienność z dziećmi? To jest prawdziwe macierzyństwo czy przesada? Film "Tully" - szczere spojrzenie na macierzyństwo? Nie dla perfekcyjnych mamusiek!
Braciszek wita młodszą siostrę emocjonalnym załamaniem, którego nikt się nie spodziewał
Zdjęcie pokazuje, jak potężną siłą jest miłość między matką a dzieckiem! I jak wielką nieznaną jest pojawienie się w życiu dziecka rodzeństwa.
To niesamowicie przejmujące zdjęcia. Mały Jakson ma zaledwie 22 miesiące i nie wiele jeszcze rozumie z faktu, że właśnie urodziła mi się młodsza siostra. Już nic nie będzie tak jak dawniej? Tuli się do swojej mamy i płacze. W tych zdjęciach jest ogromna prawda o byciu matką po wydaniu na świat kolejnego dziecka. To bardzo trudny moment dla kobiety i jej starszego dziecka - od tej chwili mama będzie dzielić swoje macierzyństwo na dwoje. Pewien rozdział w jej życiu się zamknął. Patrząc na łzy Jaksona trudno nie odnieść wrażenia, że on też to czuje. Ten przejmujący moment powitania nowego życia uwieczniła na fotografiach amerykańska artystka Jordan Burch. Fotografka opowiedziała o tym, jak maluch po raz pierwszy spotkał się z siostrą. Jego mama bardzo denerwowała się. Siostrzyczka Jaksona była "słodką niespodzianką", podczas gdy o synka rodzice musieli się bardzo starać. Niepokoiła się, jak syn przyjmie siostrzyczkę. Czy nie poczuje się odrzucony? Czy zrozumie słowa, że nikt i nic nie sprawi, że będzie mniej kochany. Nic w ich relacji się nie zmieni. Trudne rozmowy dla 22-miesięcznego dziecka Matką targają emocje. Czy będzie w stanie dać synkowi na tyle uwagi, aby nie odczuł zmiany po urodzeniu siostrzyczki? "To są trudne rozmowy dla 22-miesięcznego dziecka" - pisze artystka. Kiedy braciszek zobaczył malutką siostrzyczkę powiedział: "Lubię Cię" i wymówił jej imię. A potem popłynęły łzy, zaczął bardzo płakać. Trudne do opisania emocje. Łzy łamią serce matki. "Istnieje ta bezwarunkowa, niewytłumaczalna miłość, która nawet jeśli nie jest odczuwana, cały czas, zawsze jest obecna"- pisze fotografka. To zdjęcie przywołało mi moje własne wspomnienia z momentu urodzenia drugiej córki. Bardzo przeżywałam, kiedy starsza córeczka miała po raz pierwszy zobaczyć‡ młodszą siostrę. Bałam się dokładnie tego samego: aby Maja ani przez moment nie pomyślała, że jest od teraz mniej kochana i ważna. Córka z ogromnym spokojem i zaciekawieniem spojrzała na młodszą siostrę. Pogłaskała ją po główce. A potem? No, a potem było wiele tygodni zdwojonej pracy mojej i męża, aby starsza siostra nie odczuła, że rodzice mają dla niej teraz mniej czasu, bo mały bobas bardzo wymaga uwagi. Bywało różnie. Zdarzyły się momenty, że nie miałam czasu dla starszej. Ale takie jest właśnie macierzyństwo - to nieustające rozterki, zmęczenie, próba pogodzenia wielu spraw naraz. I wyrzuty sumienie, że ciągle za mało czasu spędzam z każdą z nich osobno, tak aby miały też mamę na wyłączność. A wy, jak wspominacie moment przywitania na świecie swojego kolejnego dziecka. Czy było to dla was łatwe, czy też trudne? Czy planowałyście to z dużym wyprzedzeniem? Podzielcie się swoimi wspomnieniami w komentarzach! Źródło: Kidspot Zobacz też: Rywalizacja między rodzeństwem – co robić? Miłość do dziecka - kiedy się pojawia W ten sposób wzmocnisz więź z dzieckiem [WIDEO]
Jak często mówić "kocham cię"? Sprawdź, co jest najlepsze dla dziecka
Słowa "kocham cię" mają moc. Jak często wyznawać dziecku miłość, by czuło się docenione i ważne? Czy miłość rodzica zawsze jest dla dziecka oczywista?
"Córka bardzo często mówi, że mnie kocha. W sumie trudno nazwać to problemem, dla mnie nie jest. Sama jej mówię, że ją kocham, nie mam oporów. Przytulam, całuję. Czasami też nakrzyczę, nie zawsze mam czas (i tu chyba pies pogrzebany, że za mało uwagi i czasu jej poświęcam). Czy wasze dzieci też często mówią wam, że was kochają? Nie wiem, może wyszukuję problem tam, gdzie go nie ma, ale może to jest efekt moich błędów?" – napisała Ola na jednym z forów internetowych. Czy rzeczywiście ma powody do zmartwień? Mów dziecku, że je kochasz Miłość ma ogromną moc. Wyrażanie jej najprostszymi słowami – kocham cię – jest czasem najtrudniejsze. Wydaje się, że miłość rodzica do dziecka jest najbardziej podstawową i najbardziej oczywistą formą miłości. Rodzice jednak nie zawsze mówią maluchowi, że go kochają. Jeśli dziś jeszcze nie powiedzieliście waszym dzieciom, że je kochacie, zróbcie to jak najszybciej. Mówienie "kocham cię" ma ogromny wpływ na dziecko. Maluch, który słyszy, że rodzic go kocha, czuje się wartościowy i ważny. Wzrasta jego samoocena, wie, że przy rodzicach jest bezpieczny i ma ich wsparcie, dzięki czemu może bez ograniczeń odkrywać świat. Okazywanie dziecku miłości to okazywanie mu szacunku i pielęgnowanie jego wrażliwości. Dziecko, które często słyszy, że jest kochane, potrafi budować trwałe relacje z ludźmi, oparte na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Czy nie tego chcesz dla swojego dziecka? Czy miłość można przedawkować? Jak często mówić dziecku, że je kochasz? Jak najczęściej. Mówienie "kocham cię" nawet kilkanaście (kilkadziesiąt?) razy dziennie nie zrobi dziecku krzywdy, wręcz przeciwnie. Ola bała się, że przez to, że córka często wyznaje jej miłość, nie jest dość dobrą mamą. Dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, nie analizują swojego zachowania, są szczere, prawdziwe i nie boją się wyrażania emocji. To my, dorośli, nakładamy na nie bariery i zakazy, które tłamszą ich wrażliwość. Jeśli dziecko 40 razy dziennie mówi ci, że cię kocha, odpowiadaj mu tym samym i mów "kocham cię" tak często, jak to możliwe. Ty wiesz, że kochasz swoje dziecko. Czy ono o tym wie? Przypomnijcie sobie swoje dzieciństwo. Wśród nas z pewnością są osoby, które rzadko słyszały od rodziców "kocham cię" i do dziś zastanawiają się, czy rodzice ich kochają bądź kochali. Każdy wie, że rodzic go kocha, ale czy każdy to czuje? Wychowujcie dzieci tak, by zawsze czuły, że są kochane. Czując, że mają waszą miłość i wsparcie, będą mogły zdobywać świat. Czytaj także: Matka po Godzinach: "Nie trzeba być idealną matką!" Źródło: dziennik.pl, forum.gazeta.pl
"Co z tego, że mój syn może być gejem?! Moja miłość do niego nigdy się nie zmieni!"
Kilkuletni chłopiec w butach z "Krainy lodu"? Ta historia pokazuje, że szczęście dziecka zawsze jest dla rodzica najważniejsze.
Amerykański dziennikarz Frank Sommerville podzielił się na swoim profilu na Facebooku historią, która według niego jest "jedną z najważniejszych lekcji rodzicielstwa". Mari Estelle Leavell poszła z synkiem na zakupy po zimowe buty. Była pewna, że chłopiec wybierze parę z Żółwiami Ninja albo Batmanem. Gdy maluch wybrał błękitne, błyszczące buciki z "Krainy lodu", była przerażona. Buty tylko dla dziewczynek? "Tańczy w swoich nowych butach i śpiewa Let it go na środku sklepu. A ja? Ja panikuję. Przez moją głowę przewijają się setki myśli. Co, jeśli ktoś mu będzie dokuczał? Jeśli ktoś pomyśli, że jest gejem?" – napisała Mari. Po 20 minutach usłyszała śmiech obcego mężczyzny. Mężczyzna powiedział, że maluch wygląda na szczęśliwego. Mari podzieliła się swoimi obawami, że nie chce, aby ktoś mu dokuczał. Wtedy nieznajomy powiedział coś, co powinien zapamiętać każdy rodzic: "Co jest ważniejsze: to, co myślą ludzie czy bycie szczęśliwym?". "Jakim byłabym rodzicem, gdybym wychowała syna w przekonaniu, że musi odłożyć swoje szczęście na bok, żeby spełniać oczekiwania innych? Jakim byłabym rodzicem, gdybym mu powiedziała, że szczęście nie może wykraczać poza pewne granice? Jakim byłabym rodzicem, gdybym nie zachęcała go do odkrywania niewinnych, dziecięcych zainteresowań i własnej wyobraźni? Jakim byłabym rodzicem, gdybym kłamała i chroniła go przed rzeczywistością, przed tym, że ludzie gadają, są okropni, wyśmiewają się z innych? Co z tego, że mój syn może być gejem?! Mój syn jest moim synem i moja miłość do niego nigdy się nie zmieni" – dodała Mari. Szczęście dziecka jest najważniejsze Miłość do dziecka nigdy się nie zmieni – o tym wie każda mama. Przykład Mari uczy, że nie można chronić dziecka za wszelką cenę i odbierać mu radości tylko dlatego, że komuś może się to nie spodobać. Mari ma rację – ludzie gadają, ludzie się wzajemnie obrażają i potrafią być dla siebie okrutni. Zadaniem rodzica jest nauczyć dziecko, że jest wartościowym człowiekiem, niezależnie od tego, co mówią inni. To, jakimi zabawkami bawi się dziecko lub jakie ubranka mu się podobają, nie świadczy o jego orientacji seksualnej! Nie każda mama postąpiłaby tak, jak Mari – taka postawa wymaga ogromnej odwagi. Jak zachowałybyście się w takiej sytuacji? Chroniłybyście dziecko czy pozwoliłybyście mu cieszyć się z takiej drobnostki, jak błękitne buty z Elsą i Anną? Czytaj także: Felieton matki: Chciałam tylko kupić moim dzieciom buty!
Nie każdy rodzic zrobiły coś takiego. Wielkie brawa dla tego taty!
Rodzice okazują dzieciom miłość na wiele sposobów. Nie każdy tata odważyłby się na taki krok!
Disneyland to miejsce, w którym wszystko może się zdarzyć. Widok dorosłego mężczyzny w błyszczącej, obcisłej spódnicy z koroną na głowie nie jest niczym zaskakującym. Tym bardziej, jeśli ten mężczyzna jest tatą. Jeden z użytkowników serwisu Imgur zamieścił zdjęcie, które zdobyło nasze serca i wywołało uśmiech na twarzach. Na zrobionym w Disneylandzie zdjęciu widzimy tatę trzymającego za rękę kilkuletnią córeczkę. Dziewczynka jest przebrana za jedną z Disneyowskich księżniczek – Małą Syrenkę. Tata dziewczynki stanął na wysokości zadania i przebrał się za tatę Arielki, króla Trytona. Niebieski, połyskujący ogon i złota korona na głowie to nie wszystko. Przyjrzycie się zdjęciu – ten supertata nie zapomniał nawet o złotych bransoletkach. Brakuje jedynie trójzębu! Polecamy: Wielki szacunek dla tego ojca za jego heroiczną postawę Zobaczcie zdjęcie: mermaid and her mer-dad at disneyland Uwielbiamy rodziców, którzy mają do siebie dystans i potrafią bawić się ze swoimi maluchami tak, jakby sami byli dziećmi. Ten tata zasługuje na szczególne brawa – nie każdy pan odważyłby się założyć taki strój! Czytaj także: Każde dziecko powinno zaczynać dzień w ten sposób, brawo!
Pamiętaj o tych 7 rzeczach, a twoje dziecko zawsze będzie czuło się kochane
Rodzice bezwarunkowo kochają swoje dzieci, jednak dzieci nie zawsze o tym wiedzą. Czasem wystarczy odłoży telefon, wysłuchać czy wspólnie pożartować, żeby okazać dziecku miłość.
Każdy rodzic chce, aby jego dziecko dorastało w ciepłym domu pełnym miłości. Czasem jednak trudno pokazać dziecku, jak bardzo się je kocha. Wystarczy naprawdę niewiele, drobne gesty, aby malec czuł się kochany każdego dnia. Spędzaj czas tylko z dzieckiem Nieważne, jak bardzo jesteś zajęta i ile spraw masz do załatwienia przed pójściem spać. Jeśli jesteś pracującą mamą, poświęć chociaż chwilę i pobądź ze swoim dzieckiem sam na sam. Wystarczy przeczytanie bajki przed snem albo rozmowa o minionym dniu, żeby malec poczuł, że jest dla ciebie ważny. Odłóż telefon To nie będzie łatwe. Odłożenie telefonu i skupienie się wyłącznie na dziecku może być wyzwaniem. Kiedy spędzasz czas z dzieckiem, nie przeglądaj Facebooka, nie sprawdzaj poczty, ani nie graj. Pokaż maluchowi, że kiedy jesteście razem, nic innego nie ma znaczenia. Pozwól obserwować inne rodzaje miłości Przytulaj starsze dzieci, trzymaj męża za rękę, mów mamie przez telefon, że za nią tęsknisz. Dzięki tym małym gestom pokażesz maluchowi, jak ważne jest okazywanie uczuć. Malec będzie dorastał w poczuciu bezpieczeństwa i miłości. Słuchaj uważnie Nieważne, który raz słyszysz tę samą historię albo ile innych rzeczy masz na głowie – zawsze wysłuchaj swojego dziecka do końca. Jeśli będzie ci ufać, będzie chciało rozmawiać także o poważnych rzeczach, gdy będzie starsze. Okaż twardą miłość Życie to nie tylko tęcza i jednorożce. Zachowanie dyscypliny i umiejętność mówienia "nie" nie oznaczają, że nie kochasz swojego dziecka. Podejmując trudne decyzje, tłumacz dziecku, że robisz to z miłości i troski. Śmiej się Żartowanie, zabawy i wygłupy są potrzebne tak samo maluchowi, jak i tobie. Rodzina, która potrafi się śmiać (także z siebie!), to skarb. Wspaniale jest dorastać w domu pełnym radości, w którym od czasu do czasu brzuch boli ze śmiechu. Mów dwa magiczne słowa Okazywanie dziecku miłości jest tak samo ważne, jak mówienie wprost: "Kocham cię". Dzięki tym dwóm słowom malec poczuje, że dbasz o niego, troszczysz się i jesteś z niego dumna. To słowa, które każdy lubi słyszeć. Czasem dobrze przeczytać kilka takich rad. Często zapominamy o tym, co najbardziej oczywiste. Macie swoje sposoby na okazywanie dziecku miłości? Czytaj także: 5 rzeczy, których warto nauczyć dzieci, dopóki są małe źródło: popsugar.com
10 pomysłów na tatuaż dla świeżo upieczonych rodziców
Tatuaże już dawno przestały się kojarzyć z typami spod ciemnej gwiazdy. Coraz więcej młodych rodziców decyduje się na tatuaż. Choć nie wszystkim się podobają, są wyjątkowym sposobem wyrażenia uczuć i miłości do dziecka.
Oto najpiękniejszy list o miłości matki. Do każdej z nas: koniecznie!
Ten list chwyta za gardło! Musisz to przeczytać. To o twojej miłości i o jej ciężarze. O tym, że każda z nas ma w sobie radość i troskę. Chwile zwątpienia i siły. Że nie ma większej miłości, niż miłość matczyna.
Dawno nie czytałyśmy czegoś tak pięknego i prawdziwego, jak ten list do wszystkich matek, zatytułowany "Ciężar macierzyńskiej miłości". Napisała go Annie Reneau, matka trojga, prowadząca bloga "Motherhood and More". Sama przeczytaj: "Cześć Mamo, być może mnie nie znasz, ale ja znam Ciebie. Chodziłam w Twoich butach (oczywiście powolutku, żeby nóżki mojego dziecka mogły nadążyć). Nosiłam Twoje nosidełko dla dziecka, czułam ciężar mojego rosnącego dziecka wpinający się w biodra i ramiona. Prowadziłam Twój samochód, załadowany kobylastymi fotelikami samochodowymi, wózkami, zabawkami, torbami do przewijania, niekapkami i rozsypanymi chrupkami. Spałam w Twoim łóżku, budząc się wielokrotnie każdej nocy po to, by karmić, koić, odganiać złe sny albo zwyczajnie potwierdzać światu swoją matczyną obecność. Byłam w niebie i piekle Twojej miłości. Tej miłości – mój Boże, tej miłości. Czasami jest tego zbyt wiele, prawda? Ta miłość i zmartwienia, które za sobą ciągnie. Ta miłość i frustracja, które za sobą ciągnie. Ta miłość i wycieńczenie, które za sobą ciągnie. Ta miłość jest pełna obciążeń, Mamo. Jest ciężka i pochłaniająca, i zachwycająca, i przerażająca. Jest urocza i afirmująca życie, błogosławiona i święta. Miłość matki nie jest łatwa ani na początku, ani w trakcie, ani w ogóle nigdy. To ogromna skrzynia skarbów, załadowana bogactwem i zarazkami, prawdziwie bezcenna. Ale nie jest lekka i nie jest łatwa. Nie możesz mieć tej miłości bez odczuwania jej ciężaru. Te dwie rzeczy są nierozłączne. Ale te wczesne lata, Mamo, uczynią Cię silną. A siła, której nabierzesz teraz, pomoże Ci nieść tę miłość przez krajobrazy, których nawet się nie spodziewasz. Ta miłość jest wielka i ciężka, ale zaufaj mi, kiedy mówię Ci, że udźwigniesz ją na swoich barkach i przeniesiesz przez góry. Będziesz płynąć przez wzburzone morza z tą miłością przykutą łańcuchami do serca. Będzie Cię ciągnąć i pchać do miejsc, o których istnieniu nie miałaś pojęcia. Miejsc zapierających dech w piersiach, miejsc magicznych, miejsc przerażających. Te lata przygotowują Cię, warunkują, budują Twoją siłę i wytrzymałość, po to, byś mogła przenieść tę miłość przez wszystko. Zawsze. Wiem, że czasem jest ciężko. Może nawet często. Wiem też, że często jest niewyobrażalnie pięknie. Mogę nie wiedzieć wszystkiego, ale mogę Ci przysiąc, że całe Twoje macierzyństwo będzie właśnie takie. W górę i w dół. Jasne i ciemne. Radość i rozpacz. Przyjemne żeglowanie i wściekłe sztormy. I zawsze – zawsze – będziesz niosła tę miłość. To ciężkie, niepojęte naczynie wypełnione pięknem i radością, nadzieją i drżeniem. Nie staje się lżejsze, ale Ty będziesz stawać się silniejsza, obiecuję Ci to. Wiem, że teraz jest ciężko, ale nie marz o innych czasach, nie pragnij tęsknie innej pory roku, nie wyobrażaj sobie, że nadejdzie taki czas, kiedy ta miłość przestanie stawiać Ci wyzwania. Nie powiem Ci, że masz się cieszyć tymi dniami, bo szybko mijają, ale chcę, żebyś wiedziała, że kiedy te chwile, dni lub tygodnie wydają się ciężkie – to jest właśnie ta miłość, która przygotowuje Cię na to, by ją nieść. Jest trudno. Tak bardzo trudno. Ale Twoja siła i wydolność są o wiele większe, niż myślisz. Macierzyństwo pokaże Ci to w końcu, o ile już tego nie zrobiło. Ta trudność jest błogosławieństwem. A radość... dzięki Bogu za tę radość. Radość jest najlepszym rodzicielskim narzędziem, jeśli dobrze go używasz. Chwytaj każdy radosny moment, kiedy się wydarza i trzymaj się go dopóki nie wsiąknie do Twojej duszy. Nie znajdziesz go w każdej chwili macierzyństwa, ale skup się na tych momentach, które się przydarzają. Radosne chwile są taśmami, wózkami, dźwigniami i kołami, które sprawiają, że niesienie tej miłości staje się o wiele łatwiejsze. I inni – och, Mamo, proszę znajdź inne matki, które też niosą tę miłość. Rozmawiajcie o tym, jakie to uczucie, o pięknych rzeczach, które przynosi i o jej ciężarze. Nie ma nic złego w tym, żeby mówić zarówno o pięknie, jak i o trudnościach. Nie ma być łatwo. Ale możemy sobie nawzajem pomóc dzieląc się swoimi radościami, przypominając sobie nawzajem o naszej sile i mówiąc: "Tak, Siostro. Wiem. Jest trudno". W dni, kiedy nasza własna miłość toczy się gładko w dół zbocza, możemy ofiarować trochę naszej siły mamie, która z mozołem pcha swoją w górę. Potrzebujemy siebie nawzajem, Mamo. My wszystkie. Mam w sobie tyle wielkich uczuć, kiedy rozmyślam o pierwszych dniach macierzyństwa. Maleństwa są takie nieskażone, ich przyszłość taka bez ograniczeń, a miłość do nich tak pełna zadziwienia i troski. Pamiętam, że czasami czułam, że to zbyt wiele, bym mogła to udźwignąć - ta cała miłość. Czasami nadal tak czuję, pomimo tylu lat warunkowania. Ale ta miłość i ja przeszłyśmy razem wiele. Uczyniło mnie to silną. Wciąż czyni mnie to silniejszą. Każdego dnia. I Ciebie też będzie wciąż czynić silniejszą, obiecuję. Nie poddawaj się, Mamo". Źródło: Scary Mommy Zobacz też: List do mamy: "Dziękuję Ci Mamo" "Szanuj matkę swojego dziecka…" – poruszający list młodego ojca do innych ojców! Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
7 piosenek, które mówią całą prawdę o macierzyństwie
Nieskończona miłość mamy do dziecka, dorastanie, a nawet karmienie piersią – o tym śpiewają piosenkarki, które są mamami. Dodałabyś jakiś utwór do tej listy?
Oto 7 piosenek, które pokazują, czym tak naprawdę jest macierzyństwo: 1. "Sweetest Devotion" Adele "Ta piosenka w całości opowiada o moim dziecku. Sposób, w jaki to opisałam pokazuje, że coś się stało w moim życiu. Uwielbiam to, że teraz moje życie dotyczy czegoś innego" powiedziała w wywiadzie Adele. "Nie byłam wtedy gotowa, ale teraz jestem. Zawsze będę tym, kim chcesz, żebym była" – wzruszające, prawda? View oEmbed on the source website 2. "Speechless" Alicii Keys Alicia Keys napisała piosenkę "Speechles" po narodzinach jej pierwszego syna. Utwór zaczyna się słowami "Kiedy budzę się rano, nie mogę uwierzyć własnym oczom, najsłodsza maleńka część przeznaczenia. Teraz ty jesteś w moim życiu, nie potrzebuje żadnego mężczyzny, żadnej nagrody". Trudno się nie zgodzić... View oEmbed on the source website 3. "Blue" Beyoncé "Każdego dnia czuję się błogosławiona mogąc patrzeć na ciebie, bo kiedy otwierasz oczy, czuję, że żyję" – śpiewa Beyoncé. Posłuchaj koniecznie całej piosenki. Gdy usłyszysz na końcu słowa wypowiadane przez córeczkę Beyoncé, Blue Ivy, nie powstrzymasz łez! View oEmbed on the source website 4. “What I Never Knew I Always Wanted" Carrie Underwood Carrie Underwood napisała tę piosenkę dla swojego męża i syna. Szczerze śpiewa: "Nie wyobrażałam sobie siebie śpiewającej kołysanki, siedzącej na krześle w środku nocy, w ciszy, w ciemności. Kradniesz każdy kawałek mojego serca, patrząc na mnie oczkami, które masz po tacie". View oEmbed on the source website 5. "The One Thing" Shakiry Shakira w piosence o swoim pierwszym synu wyznaje, że nawet nie umie nazwać swoich uczuć i choć popełniała w życiu błędy, teraz jest na właściwej drodze. "Jesteś jedyną dobrą rzeczą, którą mam" – śpiewa. View oEmbed on the source website 6. "Lullaby for Wyatt" Sheryl Crow Utwór Sheryl Crow zaczyna się słowami: "Świat mógłby runąć, ale ty, mój kochany, zawsze będziesz moim sercem". Kończy się słowami, które odkrywają pewien smutek macierzyństwa: "Należałeś do mnie, przez pewien czas". Bo tym właśnie jest macierzyństwo, prawda? View oEmbed on the source website 7. "Mouth’s Cradle" Björk Choć Björk nie śpiewa o tym wprost, jej piosenka opowiada o... karmieniu piersią. "Możesz użyć tych ząbków jako drabiny, w górę do kołyski ust" – być może nie od razu wiadomo, że mowa o karmieniu piersią, mama z pewnością zrozumie drugą mamę... View oEmbed on the source website Polecamy: Adele mówi o presji karmienia piersią Źródło: huffingtonpost.com
Znamy wiek dziecka, w którym kochamy je najbardziej
Niemowlęta są słodkie, gdy … śpią. Dwulatki łatwo wpadają w histerię. Nastolatki potrafią pyskować. Czy więc małe dziecko, to mały kłopot? Kiedy najbardziej kochamy swoje dzieci?
Dokładnie pamiętam wrzeszczącego niemowlaka, jakim była moja córka. Czekałam wtedy z niecierpliwością, aż urośnie i będzie potrafiła powiedzieć, dlaczego płacze. Wyczekiwałam pierwszej przespanej nocy, momentu, aż zacznie chodzić, mówić, bo ... wtedy będzie łatwiej. Gdy zaczęła mówić, z jej ust padały nie tylko słowa "kocham cię", ale również "jesteś okropna" (czego wcześniej nie przewidziałam). Kiedy opanowała umiejętność chodzenia, nie musiałam jej w końcu wszędzie nosić, ale kierunek, w którym chadzała często, był zupełnie inny niż ten, w którym bym chciała, by szła. Gdy zaczęła się wspinać po meblach, czekałam, aż urośnie, by zrozumieć zagrożenia, jakie na niż czyhają. Gdy urosła zagrożeniem przestał być upadek ze stołu, a pojawiły się czyhające na nią potwory w postaci cybrprzemocy. Kiedy kochałam ją najbardziej? Biorąc pod uwagę to, że każde dziecko jest inne, ciężko wybrać jeden wiek, w którym jest ono najwspanialsze. Badacze fundacji propagującej sport wśród najmłodszych, postanowili jednak sprawdzić preferencje rodziców. Stworzyli ankietę, którą wypełniło ponad 2 tysiące rodzin. Były wśród nich zarówno rodziny z jednym dzieckiem, jak i wielodzietne. Określali moment w życiu dziecka, kiedy opieka nad nim była najbardziej satysfakcjonująca i bezstresowa. Zobacz też: Jak kochać dziecko... Kiedy najbardziej kochamy nasze dzieci? Wiek, w jakim dzieci dają rodzicom najwięcej radości i najmniej problemów rodzice określili, jako 5 lat. Dziecko w tym wieku najczęściej przesypia noce, zakończyło okres buntu, potrafi się komunikować, jest w miarę samoobsługowe i jak, określili rodzice, ma "coraz lepsze poczucie humoru". Dziecko w tym wieku potrafi nawiązywać kontakty z rówieśnikami i bawić się z nimi przez dłuższą chwilę, nie angażując przy tym, aż tak bardzo rodziców. Pogranicze przedszkola i szkoły okazało się być momentem w życiu dziecka, który rodzice lubią najbardziej. Już nie niemowlę, ale jeszcze nie uczeń. Najtrudniejszy okres w wychowaniu dziecka? Ankietowane rodziny wskazały wiek między 10.-12. rokiem życia. Początki okresu dojrzewania kojarzą się rodzicom z konfliktami, w które ciągle wchodzą dzieci, nieustannymi negocjacjami, problemami szkolnymi, buntem, rozchwianiem emocjonalnym. Dzieci przestają wtedy być słodkimi maluszkami i na każdym kroku próbują podkreślać swoją dorosłość i niezależność, choć w rzeczywistości są niedojrzałe i niesamodzielne. Spędzanie czasu z rodzicami staje się dla nich "obciachowe". Mmm... jako mama 11-latki zupełnie nie mogę się z tym zgodzić. Uwielbiam spędzać czas z moją nastolatką (mam nadzieję z wzajemnością), prowadzić z nią rozmowy nie o różowym jednorożcu, ale o życiu. Ciekawią mnie jej spostrzeżenia, a negocjacje postrzegam jako umiejętność mojej córki bronienia własnego zdania. Jest jednak pewna kwestia, z którą w 100% zgadzam się z ankietowanymi rodzicami, mianowicie większość rodzin stwierdziła, że wychowanie dzieci to w 50% przyjemność, a w drugiej połowie – bardzo ciężka i stresująca praca. Zobacz też: Znamy bajki, które tuczą dzieci Który wiek dziecka jest twoim ulubionym? Pisz w komentarzu
Jak wygląda miłość ojcowska? Zobacz wzruszający film
Natasha Hance, amerykańska fotografka, robi zdjęcia z porodów. Jej obiektyw zdołał uchwycić, jak wygląda miłość ojcowska. Zobacz, krótki trzyminutowy film. Jest wzruszający!
Warto zobaczyć: Znieczulenie podczas porodu – czy warto je brać? Na filmie zmontowanym przez Natashę Hance widać, jak ojcowie towarzyszą swoim partnerkom przy porodzie. Dotykiem, bliskością, uśmiechem, pocałunkiem wspierają je w tym trudnym dla nich momencie. Na filmie widać też pierwsze spotkanie ojca z jego dzieckiem. Czy da się je opisać? Lepiej obejrzeć. Zachęcam Was, do tego serdecznie. Gdy obejrzałam ten film, przypomniałam sobie swój poród i rolę, jaką w nim odegrał mój mąż. Mimo, że od tego czasu minęło 13 lat, wciąż jestem mu wdzięczna za to, że ze mną był. [Dziękuję Ci, kochanie!]. View oEmbed on the source website Polecamy: Właśnie się urodziłem, chcę do mamy!
Rodzice kochają mimo wszystko... Zobacz poruszający film
Zanim kogoś ocenimy, spróbujmy go bliżej poznać, zrozumieć. Ten film pokazuje, że nic nie jest czarno-białe. Nas ten obraz bardzo poruszył, przywołał wspomnienia.
Emocionante.no youtube: https://www.facebook.com/TReflexiva?fref=ts Posted by Quebrando o Tabu on 11 kwietnia 2015 Ten film przywołał pewne wspomnienia. Gdy chodziłam do podstawówki, miałam kolegę, który bardzo lubił grać z dziewczynkami w gumę, bawić się lalkami, przebierać się w sukienki. Był dla nas świetnym kompanem, miał mnóstwo ciekawych pomysłów... "dziewczyńskich" pomysłów, jak uważali nasi koledzy z klasy, śmiejąc się z niego otwarcie. Jego rodzice również nie rozumieli, dlaczego woli "babskie" zabawy od męskich rozrywek, np. łowienia ryb, chodzenia po drzewach i dokuczania dziewczynkom. Jego tata zmuszał go do brania udziału w survivalowych wyprawach, zabraniał zabaw z koleżankami z podwórka. A kolega... każdego dnia był coraz smutniejszy. Spotkałam go po wielu latach. Poznałam go z trudem. Ubrany był w świetne ciuchy... modną sukienkę, świetny żakiet. Podeszłam i przywitałam się. Początkowo był nieufny, spięty, ale gdy zrozumiał, że nie zamierzam się śmiać, zaczął ze mną rozmawiać. Miał świetną pracę (za granicą), wielu przyjaciół, którzy akceptują go takim, jakim jest. Miał dziewczynę (sic!), której nie przeszkadzało, że zakłada sukienki. Był szczęśliwy i dla mnie wcale nie mniej męski z powodu damskich ciuchów. Wołałam go takiego, otwartego i szczęśliwego niż stłamszonego i przestraszonego (jakim był w dzieciństwie). Warto przeczytać: Gender - moja rodzina to lubi! Opowiedziałam tę historię (i pokazałam powyższy film) przyjaciółce Magdzie, która ma problem z młodszym, trzyletnim synem. Mały całuje w przedszkolu swoich kolegów... tylko kolegów. Jego zachowanie zaniepokoiło przedszkolanki, rodziców chłopców, więc zwołano zebranie, by porozmawiać o tych "dziwactwach" z Magdą i jej partnerem. Moja przyjaciółka na spotkaniu usłyszała, że takie zachowania nie będę tolerowane. Nikt nie chciał słuchać wyjaśnień, że chłopiec ma trzech braci, że dawanie sobie buziaków w ich domu, rodzinie, jest czymś zupełnie normalnym. Zdaniem innych rodziców całowanie chłopców przez chłopca jest chore i basta. Na szczęście moja przyjaciółka nie przejęła się tym za bardzo, choć rozważa przeniesienie syna do innego, bardziej otwartego przedszkola. Z tych historii widać, że wszelka inność nas niepokoi. Oceniamy ludzi po pozorach. Dla niektórych z nas ludzie dzielą się na normalnych i nienormalnych, ja wolę ich dzielić na szczęśliwych i nieszczęśliwych. Polecamy: Ala jest chłopcem, a Jaś dziewczynką
Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości
Film znaleziony w sieci. Powstał na podstawie prawdziwej historii. Jest o tym, jakim niezwykłym darem jest miłość matki (my dodamy także ojca) i o tym, że dziecko potrzebuje jej jak powietrza.
Niewiele wiadomo o tym filmie. Tylko tyle, że jego twórców zainspirowała prawdziwa historia, która wydarzyła się w czasie wojny w Iraku. Na filmie widzimy chłopczyka, który samotnie przemierza korytarze... szkoły, domu dziecka? Tego nie wiemy. W pewnym momencie wyciąga coś z szuflady. Coś cennego, bo niesie to jak skarb. Dopiero po chwili okazuje się, że to kolorowa kreda do tablicy. Chłopczyk potrzebuje ją, bo chce coś namalować na asfalcie. Rysującemu chłopcu przygląda się zdumiony opiekun. Zdumiony, bo po postawieniu ostatniej kreski malec... położył się na ziemi. Zobacz, co narysował malec: Miłość rodzicielska to dar Być może ten film to część jakiejś kampanii, sugerują to końcowe napisy. Ale być może powstał z potrzeby serca, by opowiedzieć o dzieciach, które straciły rodziców. Pokazać, jakim darem jest miłość matki czy ojca i jak ci, co jej doświadczają i mają na wyłączność, są uprzywilejowani. Bo tego tak naprawdę potrzebuje dziecko – miłości. Na koniec apel twórców tego krótkiego i niezwykle wzruszającego filmu, by kochać i być kochanym bezwarunkowo – adoptuj dziecko. Choć to niezwykle trudna decyzja, to czasem jedyna, by móc cieszyć się rodzicielstwem, by zostać rodzicem. ZOBACZ TEŻ: film o niesamowitej więzi między nowo narodzonym dzieckiem a matką
Dzień Matki – o czym marzą mamy, zdradzają dzieci – film
Dzień Matki to wyjątkowe święto. Obchodzone na całym świecie, czasem nawet uznawane za święto narodowe. Dlaczego jest tak ważne i o czym marzą mamy w swoim dniu? Obejrzyj filmik z wypowiedziami przedszkolaków.
Macierzyństwo przynosi mnóstwo radości, miłości, ale także odpowiedzialności i poświęcenia. Wszystkim mamom należy się więc wielki szacunek i podziękowania w dniu ich święta! Dzień Matki stary jak świat Czy wiesz, że matki czczono już za czasów starożytnych Greków i Rzymian? Kultem otaczano wtedy matki–boginie, symbole płodności i urodzaju. Frygowie obchodzili święto poświęcone Kybele – Bogini Matce. U Greków podobną rolę pełniła Reja (także Rea), a zwyczaj ten został przejęty przez Rzymian i dostosowany do ich panteonu bóstw. Niektóre ze starożytnych obchodów przetrwały do dziś, np. w Indiach, w tradycji hinduskiej ważną rolę odgrywa święto Durgapudźa, czyli obchody ku czci bogini Durgi. W XVI wieku rozwinął się zwyczaj odwiedzania rodzinnych stron i brania udziału w mszy odprawianej w ,,kościele-matce". W Anglii niedzielę tę nazywano Mothering Sunday (Niedziela u Matki). Taka wizyta w rodzinnych stronach oczywiście wiązała się z odwiedzinami rodzinnego domu, a więc także ze spotkaniem z matką i ojcem. Składano wówczas mamie podarunki, głównie kwiaty i słodycze, a w zamian otrzymywano błogosławieństwo. Zwyczaj ten przetrwał do ok. XIX wieku, powrócił częściowo po zakończeniu II wojny światowej. Współczesny Dzień Matki Obecna forma święta wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych i została zapoczątkowana za sprawą Anny Jarvis z Filadelfii, która zorganizowała w 1907 r. nabożeństwo na cześć swojej zmarłej matki, działaczki na rzecz kobiet. Przeprowadzona przez nią kampania mająca na celu popularyzację obchodów Dnia Matki przyniosła spodziewany rezultat i już po kilku latach większość stanów obchodziła to święto w drugą niedzielę maja, a w 1914 r. prezydent Woodrow Wilson uczynił je świętem państwowym. W Polsce Dzień Matki obchodzono po raz pierwszy w 1914 roku w Krakowie. Zobacz też: Najpiękniejsze życzenia i wierszyki dla mamy - do druku Prezenty na Dzień Matki W święcie chodzi przede wszystkim o docenienie roli mamy w życiu dziecka. To przecież ona jest opoką, podstawą, to ona karmi, pielęgnuje, wychowuje. A przecież same wiecie, że nie zawsze mamie jest łatwo. Że czasem jest zdenerwowana, smutna, zmęczona... Tym bardziej potrzebuje takiego dnia. By poczuć się wyjątkowo, niepowtarzalnie. Wiedzą o tym dzieci i dlatego składają życzenia. Zobacz film, w którym przedszkolaki mówią o swoich mamach i zdradzają, o czym one marzą. Inspirujące i... wzruszające. Ach, i nie zapomnijcie złożyć życzeń swoim mamom! View Ediplayer on the source website Zobacz też: kolorowanki - laurki na Dzień Matki
O więzi taty i dziecka mówią mamy z Facebooka
Niektórzy ojcowie potrzebują więcej czasu, aby pokochać swoje dziecko, ale są i tacy, którzy czują tę miłość jeszcze nawet przed pojawieniem się malucha na świecie. Właśnie o tych drugich opowiadają mamy z fanpage'a „Mamo, To Ja”.
Zapytałyśmy mamy na naszym fanpage'u jak rodziła się więź między dzieckiem a jego tatą. Dostałyśmy piękne, wzruszające odpowiedzi: Asia Zalesińska-Caryk: Ciąża była dla nas zaskoczeniem. Bałam się, że jesteśmy za młodzi, że wcześniej czy później rola taty przerośnie mojego męża. Pomyliłam się, oczywiście bardzo pozytywnie. Mój mąż wspierał mnie od samego początku. Dotykał brzuszka i mówił do Kacperka. Od początku czuł, że to będzie syn, jego krew! – jak mówił. Mówił też do jeszcze nienarodzonego synka, że jest jego tatusiem, że zrobi dla niego wszystko, byle było mu na tym świecie dobrze. Z czasem, gdy Kacperek nauczył się kopać w brzuszek, to nie mogłam oderwać męża od mojego wielkiego jak balon brzucha. A on głaskał, tulił, całował. Byłam w wielkim szoku. Przez całą ciążę pracował od rana do wieczora – powtarzał, że robi to dla naszego syna. Oczywiście, był ze mną przy porodzie. W jednej chwili nawet powiedział, cytuję: „Masz wyłazić do taty, czekam tu na ciebie, a ty siedzisz i siedzisz”. Pamiętam te słowa do dziś! Gdy Kacperek w końcu raczył wyjść na świat, jego tata nie mógł się na niego napatrzeć. Popłakał się, gdy go zobaczył. Pierwszy raz widziałam jak płakał. Gdy wróciliśmy do domu, to on wstawał w nocy, zabierał na spacerki. Dzisiaj Kacperek ma prawie trzy miesiące i nadal, gdy zapłacze na jedzenie o trzeciej w nocy, jego tata zrywa się, karmi go i usypia. Nie boję się powiedzieć, że nasz syn ma większą więź z tatą, niż ze mną. Czytaj także: Tata sam w domu – Stefan Jakóbczyk, trener Zumba Fitness opowiada o opiece nad córeczką Anna Kowal-Gąska: Mój mąż dowiedział się o ciąży w osobliwy sposób. Kiedy wrócił z delegacji, dostał mały pakunek do rąk. Zdziwiony otworzył. W środku był test z dwiema kreskami, a pod nim ubranko, malutki dresik FC Barcelona, jego ukochanej drużyny piłkarskiej. Przetarł oczy i nie mógł uwierzyć! Po kilku dniach poszliśmy razem na pierwszą wizytę do ginekologa. Był ze mną też podczas każdej kolejnej i każdą przeżywał razem ze mną. Razem też zdecydowaliśmy, że będziemy rodzić Kasię wspólnie. Mąż był dla mnie ogromnym wsparciem w tych trudnych chwilach. Gdyby nie on, nie wiem jak dałabym radę. To on przeciął łączącą nas pępowinę i jako pierwszy wziął córeczką na ręce na kilka sekund. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby miał łzy w oczach. To właśnie mąż zobaczył pierwszy świadomy uśmiech Kasi i to on podał jej pierwsze jabłuszko i banana. Pierwszy prowadził wózek na spacerze, a kiedy Kasia trochę urosła, ubrał ją w końcu w dresik FCB. Uwielbia z nią wychodzić: tatuś w koszulce klubowej a córeczka w dresiku. Ja spędzam z córką cały dzień, on widzi ją wieczorami i w weekendy. To znacznie mniej czasu. Łzy w oczach stają, kiedy widzę, jak Kasia się cieszy, że jej tatuś wraca z pracy. A on, już od progu, mimo że pada ze zmęczenia, to musi na chwilę ją wziąć na ręce. Pogugają chwilę po swojemu i dopiero po tym mąż idzie jeść. Córeczka jest teraz jego oczkiem w głowie. Czytaj także: Nowe „Tato, To Ja” już w kioskach! Roksana Waraksa: Podobno dziecko tatę rozpoznaje dopiero po jakimś czasie, ale mam wrażenie, że u nas było inaczej. Jestem pewna, że córcia od samego początku rozpoznawała głos taty, który słyszała już w brzuszku. Więź między nimi nie musiała się rodzić, ona po prostu była. Córa uwielbia zostawać sama z tatą. Mówi mi wtedy: „trzymaj się" i to znaczy, że mam już sobie pójść. Z kolei jej wyjście na półgodzinny spacer z tatą oznacza powrót po trzech godzinach z „bananem” na ustach. Po każdym powrocie taty z wyjazdu służbowego następuje jednak dwudniowa kwarantanna, czyli wielkie obrażenie. No bo jak tata mógł zostawić swoją kochaną córeczkę na dłużej niż kilka godzin?! Ale jeżeli tylko tata jest w domu, każdy wieczór obowiązkowo zawiera pół godziny przytulanek, do których mama nawet nie próbuje się wtrącać. Ostatnio doszło jeszcze jedno wspólne zainteresowanie: piłka nożna. Przed każdym meczem mąż pyta córeczkę, kto wygra mecz i ile będzie bramek. Najczęściej przepowiednia małej się sprawdza! A za sprawą taty-kibica hymn biało-czerwonych rozpoznaje już po pierwszych dźwiękach. Polecamy: Chcesz być dobrym tatą? Wystrzegaj się tych błędów!
Serduszko dziecka zaczyna bić w trzecim tygodniu ciąży, powieki kształtują się w dziesiątym tygodniu, a kiedy rodzi się miłość macierzyńska? Wersje wydarzeń są różne.
Z miłością macierzyńską bywa różnie – nie zawsze tak, jak w poradnikach dla rodziców. Co robić, jeśli zamiast miłości do dziecka pojawia się baby blues, złość i rozczarowanie? Radzi Julita Wojciechowska, psycholożka.
Nawet jeśli przez całą ciążę czekałaś, aż wreszcie spojrzysz dziecku w oczy, na sali porodowej zamiast miłości do niego mogłaś poczuć tylko zmęczenie. Tak bywa. I to częściej niż mogłoby się wydawać. Wielkie uczucia rozwijają się stopniowo – czasem rzeczywiście szybko i bez problemów, ale niekiedy trzeba im trochę pomóc. Najpierw pojawia się czułość do dziecka... Kiedy po narodzinach noworodek leży na brzuchu mamy (według standardów okołoporodowych dobrze byłoby, aby ten kontakt „skóra do skóry” trwał nieprzerwanie przez dwie godziny po porodzie), w jej organizmie wydzielane są duże ilości oksytocyny. To bardzo ważny hormon, bo nie tylko umożliwia karmienie piersią, ale też sprzyja budowaniu więzi między mamą a dzieckiem. Nie bez przyczyny oksytocyna nazywana jest hormonem matek i zakochanych: inicjuje odczuwanie czułości i uczuć opiekuńczych. Te przyjemne emocje torują drogę miłości, jednak nie są nią samą – więcej mają wspólnego raczej z pojawiającym się zarówno u ludzi, jak i u zwierząt instynktem opieki nad potomstwem. ...a potem baby blues Zanim miłość się rozwinie, młoda mama może o wiele silniej odczuwać mniej pozytywne uczucia: smutek albo np. strach przed zmianami, jakie niesie ze sobą macierzyństwo. Taki stan ma swoją nazwę – to „baby blues” albo bardziej swojsko brzmiący „smutek trzeciego dnia” (bo często pojawia się właśnie trzy, cztery dni po porodzie). Jest zupełnie naturalny – wiele mam zmaga się z nim nawet przez cały okres połogu – i ma swoje źródło zarówno w trudnych poporodowych okolicznościach, jak i w hormonalnym chaosie, który panuje w organizmie kobiety. W dodatku maluszek, chociaż ma rozczulające oczka i słodkie paluszki, w pierwszych tygodniach po narodzinach nie ułatwia nam nawiązania z nim relacji. Pisze o tym Gertrude Teusen, autorka książki „Pierwsze dziecko zmienia wszystko”: „Miłość to dawanie i branie, ale w pierwszych tygodniach spędzonych z dzieckiem to wyłącznie mama jest stroną dającą (...). Dopiero gdy dziecko (...) jest w stanie przekazać jakieś znaki, matki dostają 'coś w zamian' i na tej pożywce może rosnąć miłość”. Nie nadaję się na matkę! Od momentu narodzin dziecka niemal bezustannie jesteśmy narażone na „dobre rady” i „życzliwą krytykę” wszystkich wokół. To może rodzić frustrację albo poczucie winy, które nie sprzyjają więzi między mamą a dzieckiem. O wiele lepiej byłoby, gdyby młoda mama na samym początku macierzyństwa czuła akceptację i wsparcie, zwłaszcza ze strony taty dziecka. Jego stosunek do nowych obowiązków (a wcześniej – nastawienie do ciąży) ma duże znaczenie w budzeniu się miłości mamy do dziecka. Według psychologów ważne jest też, aby miała ona poczucie bezpieczeństwa, czyli wiedziała, że ma z kim i za co wychować swoje dziecko. Dziecko płacze i płacze Wreszcie dochodzi jedna bardzo ważna, ale wstydliwie pomijana (także, a może nawet przede wszystkim przez same mamy) kwestia: nie wszystkie dzieci dają się tak samo łatwo kochać. Maluchy nerwowe albo np. trudno zasypiające mogą być trudniejsze do kochania niż słodkie bobasy jak z reklamy. Mamy płaczących prawie na okrągło dzieci nieraz znajdują się na krawędzi szaleństwa, a nie w macierzyńskim raju. Obrazowo przedstawia to Sheila Kitzinger w książce „Płaczące niemowlę”: „Życie matki, której dziecko bezustannie płacze, przypomina wciągający w głąb rzeki wir, matka zatraca siebie, swoje potrzeby i oczekiwania w tych codziennych zmaganiach. Spada coraz niżej, aż do momentu, w którym już nic z niej nie zostanie”. Jak sobie pomóc? Na szczęście mama, która ma problemy z odczuwaniem miłości do własnego dziecka, nie jest bezradna: może pomóc swoim pozytywnym uczuciom. Pierwszy ważny krok naprzód może uczynić, jeśli sama sobie da prawo i do złości, i do zmęczenia – to mit, że uśmiech dziecka wynagradza matkom nieprzespane noce. Kolejne rzeczy, które warto zrobić, to przestać ukrywać przed innymi, że wszystko jest w porządku. Czasem wystarczy powiedzieć na głos to, co czujemy, aby poczuć się lepiej. Dzięki takim rozmowom można się dowiedzieć, że z podobnymi uczuciami zmagają się też inne kobiety. I na koniec – bardzo wiele dla więzi z dzieckiem można zrobić, przebywając z nim, obserwując je, próbując zrozumieć. I mamie, i dziecku pomoże też fizyczny kontakt – codzienna bliskość naprawdę może zdziałać cuda. Pomocna jest też rozmowa z psychologiem. ZOBACZ TEŻ: Matka Polka to jest głupia... – felieton matki Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Kiedy rodzi się miłość macierzyńska - w ciąży czy po narodzinach dziecka?
Czy to miłość - to w tym wypadku nie tytuł romantycznej komedii, ale próba odpowiedzi na pytanie, w jakim momencie ciąży rodzi się miłość macierzyńska. Wyjaśniamy, czy to możliwe, że już wypełnia twoje serce. I podpowiadamy, dlaczego czasem po porodzie może jej zabraknąć.
Na początku ciąży są tylko wyobrażenia i marzenia, w których widzisz siebie z dzieckiem w ramionach. I choć na prawdziwe dowody miłości – pierwsze ruchy i pierwsze fotki z badania USG – jeszcze trochę poczekasz, zwykle już wiesz, że kochasz. Czy rzeczywiście obudziła się już w tobie miłość macierzyńska? Czy to, co czujesz w ciąży do dziecka, to miłość? Naukowcy raczej są skłonni nazywać te uczucia pierwotnym matczynym zaangażowaniem. Ten stan pojawia się podczas ciąży i trwa przez jakiś czas po jej zakończeniu. A że sprowadza się do tego, że myślisz czule o dziecku, wyobrażasz je sobie i tęsknisz do chwili, kiedy się pojawi – wolimy nazywać go miłością lub przynajmniej jej początkiem. Kiedy zdaniem mam rodzi się miłość macierzyńska? Wersje wydarzeń są różne. Większość kobiet w ciąży opowiada się za chwilą, w której poczuły pierwsze ruchy dziecka, czyli ok. 20–22. tygodnia ciąży. Są i takie, które kochają dziecko od pierwszej wizyty u ginekologa, potwierdzającej ich odmienny stan. Zdarza się, że kobieta wzbrania się przed uczuciowym zaangażowaniem, nie próbuje wyobrażać sobie dziecka, nie kompletuje wyprawki, nie wybiera imienia. To działanie na wszelki wypadek, które w sytuacji ciąży zagrożonej poronieniem lub po wcześniejszych doświadczeniach z utratą dziecka pomaga zmagać się z niepewnością. Skąd bierze się uczucie do dziecka? Podczas ciąży organizm zaczyna pracować inaczej. Spora w tym zasługa hormonów, które sprawują nad nim władzę prawie absolutną. Jeden z nich, oksytocyna, odgrywa szczególną rolę w rozwoju więzi z dzieckiem. Ze względu na swe zasługi nazywana jest hormonem miłości i przywiązania, ale jej działanie nie sprowadza się jedynie do budzenia uczuć (czytaj więcej o oksytocynie w ciąży i podczas porodu). Czy można sprawdzić, jak mocno kocham dziecko? Wydawałoby się, że trudno to określić, bo jaką miarę przyłożyć do własnych uczuć? Okazuje się jednak, że na poziomie chemicznym wszystko da się oszacować. Siłą macierzyńskiej miłości zajęła się prof. Ruth Feldman z izraelskiego uniwersytetu Bar-Ilan. Z jej badań płynie wniosek, że wyższy poziom oksytocyny u przyszłej mamy skutkuje silniejszym przywiązaniem do potomka. Na szczęście kobiety w ciąży nie są poddawane rutynowym badaniom poziomu tego hormonu, więc każda bez obaw może twierdzić, że kocha swoje dziecko najmocniej. Dlaczego szybki kontakt z dzieckiem po porodzie wzmacnia miłość? Wystarczy widok szczeniaczka, kociaczka – malutkiej istoty z wielkimi oczami i bezbronnym ciałkiem – by wzbudzić u ludzi szczególne uczucia. Nic dziwnego, że czujemy je, patrząc na własne dziecko. Gdy młodym mamom badacze pokazywali zdjęcia uśmiechniętych dzieci, w ich mózgu uaktywniała się część odpowiedzialna za emocje. A jeśli na fotografii mogły zobaczyć własnego potomka, pobudzeniu ulegały obie półkule. Badanie pozwoliło wyodrębnić miejsce w mózgu odpowiedzialne za tworzenie więzi z dzieckiem i uzasadnić, że bliski kontakt ze swoim potomkiem tuż po porodzie sprzyja jej zacieśnieniu. Nawet kobiety, które wcześniej rozważały oddanie dziecka do adopcji, widząc je, jeszcze bardziej przeżywały swoją decyzję. [CMS_PAGE_BREAK] O czym może świadczyć brak miłości do dziecka po porodzie? Czasem po przyjściu dziecka na świat kobieta czuje się bezradna i przytłoczona nowymi obowiązkami. A dziecko, mimo że miała okazję być z nim od chwili narodzin, staje się jej niemal obojętne. Trudno jej zrozumieć, dlaczego ono płacze, pojawiają się myśli, że jest złą matką. Takiego rozchwiania emocjonalnego doświadcza 50–80 proc. kobiet. To tzw. baby blues, który pojawia się w 3–4. dobie po porodzie. Zwykle ustępuje po kilku dniach lub tygodniach. Twoje otoczenie i ty sama nie powinniście go bagatelizować. Jeśli zauważysz u siebie niepokojące objawy, nie wahaj się o nich mówić. Szukaj wsparcia u partnera i rodziny, wypłakuj się przyjaciółce. Proś o pomoc w codziennych obowiązkach. Dzięki temu szybciej poradzisz sobie z tym stanem. Jeśli jednak okaże się, że baby blues nie mija, pogłębia się albo pojawia kilka miesięcy po porodzie, możesz mieć do czynienia z depresją poporodową. Cierpi na nią ok. 10–15 proc. kobiet. Każda z nich potrzebuje szybkiej pomocy psychologa, a czasem psychiatry. Jak objawia się depresja poporodowa? Depresja poporodowa może się pojawić po kilku tygodniach lub miesiącach od porodu. Dobrze radząca sobie młoda mama zaczyna być nieszczęśliwa. Ma poczucie, że dziecko zabrało jej całą radość i energię. Może cierpieć na bezsenność i brak apetytu. Dręczy ją poczucie winy, bo dziecko ją złości, albo nadmiernie się o nie boi. Czasem kieruje przeciw niemu agresywne myśli. Taki stan wymaga bezwzględnej pomocy psychologicznej. Czy można przewidzieć wystąpienie depresji poporodowej? Specjaliści wymieniają kilka czynników, które mogą mieć wpływ na pojawienie się depresji po narodzinach dziecka. Bardziej skłonne do depresji poporodowej są kobiety, które: wcześniej reagowały zachowaniami depresyjnymi w trudnych sytuacjach lub przed miesiączką, nie miały zbyt dobrej relacji z własnymi rodzicami, rodzą dziecko w trudnym momencie, gdy utraciły pracę, rozstały się z partnerem, zmarła im bliska osoba, czują się osamotnione, pozbawione pomocy i wsparcia, aż do porodu prowadziły aktywne życie, a teraz ich życie wypełnić ma tylko dziecko. O czym warto pamiętać, jeśli spodziewasz się dziecka? Przede wszystkim o tym, że wczesne macierzyństwo nie musi wyglądać tak, jak to sobie wyobrażałaś (twój wizerunek będzie odbiegał od zdjęć sławnych kobiet z kolorowych pism, które do pełni szczęścia rodzą dziecko, karmią piersią, pracują i nadal wyglądają pięknie jak przed ciążą). Ale też nie bywa tak złe, jak się obawiasz, czytając o różnych powikłaniach okołoporodowych czy pękających brodawkach. To, czy ty i twój partner szybko dopasujecie się do życiowej zmiany, zależy m.in. od poprzednich doświadczeń w radzeniu sobie z trudnościami, kondycji fizycznej i psychicznej. Będziesz też musiała uporać się ze swoim organizmem, gwałtownym spadkiem poziomu jednych hormonów, wzrostem innych. A to wszystko ma duży wpływ na to, co czujesz - nie tylko do dziecka, ale też do swojego partnera i siebie. Czytaj też: Jak odróżnić baby blues od depresji poporodowej? Konsultacja: dr Joanna Krzyżanowska-Zbucka, psychiatra, kierownik oddziału w I Klinice Psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, leczy kobiety z okołoporodowymi zaburzeniami nastroju w ramach prywtnej praktyki. Dyskutuj na forum: Kiedy wreszcie zobaczę brzuszek?
Jak sprawić, by dziecko czuło się kochane - 12 niezawodnych sposobów
Diabeł tkwi w szczególe, zwłaszcza gdy chodzi o uczucia. Drobne przyjemności i ciepłe gesty sprawią, że twoje dziecko będzie się czuło jeszcze bardziej kochane.
Na pewno znasz wszystkie te sposoby i z powodzeniem je stosujesz. Być może dlatego, że sama ich kiedyś doświadczyłaś. Być może to właśnie one pomogły ci w ukształtowaniu poczucia własnej wartości. Drobne gesty, które płyną z życzliwości, są świetnym dowodem uczuć wobec dziecka. Są jak lekarstwo o przedłużonym działaniu, bo głęboko zapadają w pamięć. Kiedy w przyszłości nad twoim dorosłym już „maleństwem” zawisną burzowe chmury, posag dobrych emocji skutecznie pomoże mu je rozpędzić. 1. Znajdujesz czas, by zatrzymać się na placu zabaw Mijacie go po drodze, kiedy jedziesz z dzieckiem po zakupy lub na pocztę. A jednak się zatrzymujesz, bo zaplanowałaś wyjście z domu tak, aby przy okazji spędzić tam trochę czasu. Widok drabinek i piaskownicy to silna pokusa dla malucha. Pozwalając mu pohuśtać się i pozjeżdżać, nie tylko unikniesz kłopotu z odwracaniem uwagi od atrakcyjnego obiektu na trasie i słuchania żalu z powodu zmarnowanej szansy na zabawę, przede wszystkim pokazujesz, że potrzeby dziecka są dla ciebie ważne. Czytaj też: Jak z szacunkiem i miłością wyznaczać dziecku granice? 2. Nie zapominasz pomachać na pożegnanie Gdy wychodzisz z domu, a także kiedy maluch wybiera się na spacer z tatą. Machasz tak długo, dopóki dziecko nie zniknie ci z oczu. Taki rytuał połączony z buziakami, przytulaniem wyraźnie podkreśla, jak jesteście sobie bliscy. Wielu dorosłych przechowuje we wspomnieniach obraz mamy lub babci machającej ręką na pożegnanie. Takie sentymentalne pamiątki powodują, że cieplej robi się na sercu bez względu na okoliczności. 3. Często i czule opowiadasz o tym, co było Nawet małe dzieci rozkoszują się wspomnieniami chwil, gdy pojawiły się na świecie. Te opowieści to dla nich dowód, jak bardzo są ważne, jak potrzebne i kochane. Z czasem przybędzie wam tematów do wspominania: pierwszy dzień w przedszkolu, pierwsza jazda na rowerze itp. W opowiadaniu o tych wydarzeniach ważne są słowa, których używasz: „Nigdy nie zapomnę, kiedy...”, „Zawsze cieszyłam się, gdy...”, „Bardzo lubiłeś, gdy...”. W takich wspomnieniach dziecko przegląda się jak w lusterku. 4. Bezwarunkowo dotrzymujesz obietnic Małe dziecko ma bardzo dobrą pamięć. I choć pojęcie czasu jest jeszcze dla niego zbyt trudne do zrozumienia, z pewnością dobrze zapamięta, że kiedyś obiecałaś mu pójść do zoo i nic z tego nie wyszło. Jeśli wiesz, że nie uda ci się wywiązać z obietnicy, staraj się nie dawać nadziei, po cichu licząc na to, że maluch jednak zapomni. 5. Kolekcjonujesz jego prace Gdy dziecko nauczy się trzymać ołówek, przygotuj pudełko, do którego będziesz odkładać jego dzieła. Nie tylko po to, aby chwalić się nimi przed znajomymi i rodziną, ale aby okazać szacunek dla dziecięcej twórczości i zachęcić do kolejnych prac. Uszczęśliwisz dziecko, wystawiając jego rysunki w domu, zanim trafią do pudła. Dołącz do nich komentarze i datę, kiedy powstały – plątanina kresek zyska w ten sposób ciekawą historię. Co zrobić, gdy pudło pęka w szwach? Pod nieobecność dziecka dokonuj selekcji. Pierwsze udane kółeczko, pierwszy portret mamy są bezcenne, ale reszty możesz dyskretnie się pozbyć. 6. Robisz miłe niespodzianki Maluchy za nimi przepadają. A może by tak wysłać do dziecka kartkę? To nic, że nigdzie nie wyjeżdżasz. Możesz ją nadać na poczcie, wracając z pracy albo po prostu wrzucić do waszej skrzynki na listy. Wybierz taką, która szczególnie spodoba się twojej pociesze. Kilka miłych słów na odwrocie, śmieszny rysunek, wierszyk – na pewno zaskoczysz i zadziwisz swoje dziecko. 7. Słuchasz uważnie Choć pozornie w dwóch pierwszych latach życia dziecko nie ma ci zbyt wiele do powiedzenia, nie bagatelizuj jego niewinnej paplaniny. Maluch chce być wysłuchany, chce czuć, że to, o czym opowiada, nie jest dla ciebie bez znaczenia. Nie zbywaj gaduły byle czym, nie wyśmiewaj sposobu, w jaki mówi. Teraz wysłuchasz banalnych historyjek, a w przyszłości dziecko nie będzie miało oporów, by zwierzyć się ze swoich problemów. Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców [CMS_PAGE_BREAK] 8. Sadzasz na kolanach i głaszczesz po głowie Wykorzystuj każdą okazję, by przytulić dziecko. Twój dotyk pozwala mu lepiej się rozwijać – dowiedziono, że dzieci przytulane są pewniejsze siebie. Maluchy czasem próbują protestować przeciw pieszczotom. Odbierają je jako ograniczanie swobody lub zbytni sentymentalizm. Ale nie znaczy to, że nie potrzebują fizycznego kontaktu z rodzicem. Łaskocz je, baw się w zapasy, turlanie po podłodze. A kiedy to możliwe, bierz na kolana i głaszcz po głowie (u dzieci jest szczególnie wrażliwa na dotyk). 9. Zwracasz uwagę... na dobre zachowanie Zazwyczaj rzuca nam się w oczy to, co dobiega od normy, nie to, co nią jest, dlatego najczęściej reagujemy, gdy w zachowaniu dziecka coś nam się nie podoba. Każdy lubi mieć jakieś osiągnięcia, dlatego warto zwracać uwagę na dobre postępowanie dziecka. W ten sposób pokazujesz, jak warto si.ę zachowywać, co ci się podoba, w jaki sposób można zyskać uznanie rodziców. To skuteczna sztuczka wychowawcza. I rozsądna, bo małe dzieci nie rozumieją, na czym polega krytyka, nawet konstruktywna. Według psychologów dopiero dziesięciolatki umieją wyciągać z niej wnioski. 10. Śmiejesz się ze wszystkich dziecięcych żartów ...nawet jeśli nie są zbyt zabawne. Chciałabyś, aby rano maluch wreszcie się ubrał, a on paraduje w majteczkach na głowie, aby cię rozbawić. Choć patrzysz na zegarek i wcale nie jest ci do śmiechu, warto wziąć pod uwagę intencje dowcipnisia. To, co stara się zrobić, jest dla niego bardzo ważne i wymaga sporo wysiłku. Doceniając psikusa, nie zniechęcisz go do twórczych działań. Z czasem ochota do takich żartów przechodzi. Na bardziej wysublimowane poczucie humoru musisz poczekać jeszcze około dziesięciu lat. 11. Wczuwasz się w sytuację Nie zapomniasz pocałować uderzonego miejsca, kiedy dziecko się przewróci - taki drobiazg. Wcale nie. Okazujesz w ten sposób współczucie i fakt, że nie bagatelizujesz jego problemów. Dla równowagi staraj się również ich nie wyolbrzymiać i nie ubiegać dziecięcych reakcji. W chwili upadku nie krzycz: „Ojej”, bo dopiero wtedy dziecko może naprawdę się przestraszyć i rozpłakać. Pamiętaj o tym, że plasterek może zdziałać cuda. Nie rób problemu i przyklej go dziecku, nawet jeśli nie widać śladów otarcia. „Rana” na pewno szybko się zagoi. 12. Doceniasz jego niepowtarzalną urodę Wiadomo, twoje dziecko jest dla ciebie najpiękniejsze. Ale czy ono o tym wie? Długie rzęsy, duże oczy, zgrabne nóżki, kręcone włoski – wskaż maluszkowi jego atuty. Nie obawiaj się, że wpadnie w samouwielbienie. Przede wszystkim nauczy się akceptować swoje ciało. Być może właśnie twoje komplementy pozwolą mu w przyszłości uniknąć kompleksów, w jakie z powodu wyglądu często wpadają nastolatki. Zobacz też: 5 sposobów na obudzenie w dziecku kreatywności Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Obecność najbliższej dziecku osoby, zwykle mamy, jej czułość i wrażliwość na wysyłane przez maleństwo sygnały jest warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka.
Obecność najbliższej dziecku osoby, zwykle mamy, jej czułość i wrażliwość na wysyłane przez maleństwo sygnały jest warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka. Jeśli maluch codziennie doświadcza bliskości rodziców lub opiekunów, ich czułości i troski, wie, że jest kochany. Mając możliwość obserwowania innych, a także wyrażania swoich emocji, które najbliżsi właściwie interpretują, niemowlę będzie dobrze się rozwijać, szybciej zacznie mówić, a w przyszłości łatwiej nawiąże kontakty z innymi ludźmi. Kiedy mama jest blisko przez pierwszy rok życia dziecka, jest ono bardziej otwarte, śmielsze i odważniej wyrusza na podbój świata. Dobrze mi z mamą Psycholodzy twierdzą, że dopiero zaspokojenie potrzeby dziecięcej zależności wiedzie ku prawdziwej niezależności. Paradoksalnie, właśnie wtedy dziecko staje się niezależne od matki i nabiera zaufania do siebie samego. Mama musi jednak zapewnić dziecku poczucie bliskości, a jednocześnie pozwalać na powolne wyrastanie z tej potrzeby. Kiedy matka nie daje niemowlęciu pełnego bezpieczeństwa w swoich ramionach, wszystko się komplikuje. Dziecku trudniej jest stać się samodzielnym, niezależnym, a w przyszłości nawiązać trwałe, szczęśliwe związki i przyjaźnie, dawać i odbierać uczucia oraz twórczo spożytkować swoje zdolności. Zawsze, w sposób mniej lub bardziej świadomy, będzie tęskniło do pełnej zależności od matki, do najwcześniejszego dzieciństwa, w którym nie było mu dane czuć się naprawdę bezpiecznie. Poznaję swoje ciało Zanim maluch zacznie odkrywać świat, musi wcześniej poznać własne ciało. Najpierw ssie piąstkę, ogląda rączki, nóżki, paluszki, łapie za swoją stópkę. Powoli zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, co jest nim samym, a co resztą świata. Aby tak się stało, dziecko powinno sobie uświadomić, że to ono jest sprawcą różnych czynności. Byłoby to łatwe, gdyby potrafiło kontrolować swoje ruchy. Ponieważ jeszcze tego nie umie, potrzebuje pomocy. Niemowlę ma dwóch przewodników: jednym jest wrodzona dążność do rozwoju, drugim – mama i tata. Wszystkie matki bawią się ze swoimi maluchami w podobny sposób, pytając: „A gdzie masz nosek? Tutaj…” i dotykają noska dziecka. Niemowlę uwielbia badać rączkami twarz mamy, ciągnąć ją za nos, poklepywać po buzi. Z biegiem czasu, słysząc pytanie: „A gdzie masz nosek?”, samo potrafi już go pokazać. Rodzice, zachwyceni mądrością dziecka, swoim zachowaniem wzmacniają jego reakcje: „Tak, tak, jaki jesteś mądry, potrafisz już pokazać nosek!”. Mama i tata nie tylko wykonują pewne gesty, lecz dotykając noska, ucha, oka, pomagają malcowi uświadomić sobie, co jest jego ciałem, a co nie. [CMS_PAGE_BREAK] Mówię, jak potrafię Rodzice niemowlęcia chętnie bawią się ze swoim maleństwem, naśladując jego gaworzenie. Malec z zapałem wyśpiewuje swoje pierwsze dźwięki: „A gu gu”, a mama to powtarza, sprawiając tym córeczce lub synkowi widoczną dla wszystkich radość. – To nieprawda, że dziecko, by nauczyć się mówić, powinno słyszeć tylko mowę artykułowaną, wyraźną – pisze znakomita psycholog Hanna Olechnowicz w swojej książce „U źródeł rozwoju dziecka”. – Niemowlę przede wszystkim musi wyczuć, co to jest dialog, zasmakować w nim i mieć możliwość nawiązywania rozmowy z mamą i tatą za pomocą takich środków wyrazu, jakimi na tym etapie rozwoju dysponuje. Dopiero później, gdy malec zaczyna mówić, powinien stykać się z poprawną, pozbawioną spieszczeń wymową. Każde dziecko w pierwszym roku życia bardzo żywo reaguje, gdy najbliżsi powtarzają wydawane przez nie dźwięki. Jest to uwarunkowane mechanizmami zakodowanymi bardzo głęboko w jego psychice. Aby maluch przekonał się, że w ogóle warto wydawać z siebie jakieś dźwięki, musi widzieć, jaką reakcję u osób z najbliższego otoczenia to wywołuje. Jeśli dorośli nawiązują z maluchem dialog, uśmiechają się przy tym i chwalą dziecko, z zapałem będzie ono powtarzać: „ma-ma-ma”, „da-da-da”. Zobacz też: Dlaczego niemowlę potrzebuje dotyku? Robię to, co wy Naśladowanie jest motorem rozwoju każdego dziecka. Już noworodki potrafią powtarzać miny mamy, choć jest to jeszcze nieświadoma reakcja. Lise Eliot, neurobiolog z Chicago, w swojej książce na temat rozwoju mózgu w pierwszych latach życia dziecka pisze, że już dziewięciomiesięczne niemowlęta potrafią zapamiętać i odtworzyć, nawet po 24 godzinach, wydarzenie zaobserwowane w codziennym życiu. Piętnastomiesięczne maluchy naśladują zaś cały ciąg czynności nawet po czteromiesięcznej przerwie bez względu na to, czy są świadome tego, co naśladują, czy nie. Niesamowity jest fakt, że dziecięca pamięć o wydarzeniach trwa tak długo. Jako rodzice powinniśmy wyciągnąć z tego praktyczne wnioski. Wszystko, co niemowlę widzi, słyszy i przeżywa – zabawę, kłótnie rodziców, ich śmiech, słowa, zwroty, gesty – będzie przechowywane w jego pamięci i wpłynie na późniejsze zachowania dziecka. Wiara w siebie i zaufanie do własnych możliwości rozwijają się u malucha przez uświadamianie sobie, że w jego życiu istnieją ludzie: mama i tata, którzy zawsze je kochają. Otoczone bezwarunkową miłością dziecko, które nie jest zostawiane samo sobie w trudnych sytuacjach, nabiera przekonania, że zawsze da się wyjść na prostą. Na pewno będzie popełniało błędy i nie raz odczuje gorycz porażki, ale zachowa wiarę we własne siły. Wyrośnie na wytrwałego i optymistycznego człowieka.