Małe gesty, które wiele znaczą. Zwłaszcza w święta…
Wyobraź sobie, że w wigilijny poranek budzi cię zapach świeżo zaparzonej kawy. Albo mała zimna stopka, która przybiegła z dziecięcego pokoju i wgramoliła się pod kołdrę. Albo że to właśnie ty wstajesz po cichutku, żeby zapalić choinkowe lampki i przygotować ciepłą owsiankę zanim inni wstaną. Żeby ich zaskoczyć i sprawić przyjemność. Cudowne uczucie, prawda? To już niedługo!
Na co dzień żyjemy w ogromnym pośpiechu. Często brakuje nam czasu albo sił, żeby zatrzymać się i docenić drobiazgi, które nas otaczają, a przecież to z nich składa się piękno i… nasze życie. Wyjątkowy czas Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia to dobry moment, żeby zwolnić i docenić to, co mamy na wyciągnięcie ręki. Bo to właśnie małe przyjemności budują relacje. One wywołują na naszej twarzy uśmiech „tu i teraz” jednocześnie pozostając w pamięci na dłużej niż wielkie podarunki. Wielkie małe przyjemności Oto kilka podpowiedzi, jak w okresie okołoświątecznym wywołać częstszy uśmiech na twarzy najbliższych. Nietypowy kalendarz adwentowy – zamiast klasycznych 24 okienek możesz codziennie ukrywać gdzieś w domu mały pakuneczek. Twoje pociechy będą miały masę radości w jego poszukiwaniu. I samo szukanie będzie dla nich większą atrakcją niż to, co włożysz do środka. Lodówkowe liściki – drzwi lodówki nie muszą być miejscem, w którym przyczepia się listę zakupów spożywczych. Mogą stanowić również (oprócz galerii prac przedszkolnych) miejsce, w którym zostawiacie sobie „coś”. Może listek znaleziony na spacerze? Wycięte z gazety serduszko? Samoprzylepną karteczkę z wyznaniem miłości? To, co ważne dla bliskiej ci osoby. Wieczorne rytuały – nie tylko te pielęgnacyjne. Wiele z nich jest obecnych w waszym codziennym życiu. W wielu domach to wspólne czytanie książki na dobranoc albo kubek gorącego kakao. Warto sobie to uświadomić i o tym sobie powiedzieć. Bo czasem może zapominamy, że to takie „nasze”. Dobry uczynek – warto nauczyć dziecko, że nie tylko otrzymywanie, ale również dawanie ma niezwykłą moc i siłę. Że to jeden ze sposobów, sprawienia komuś przyjemności. Wspólnie możecie znaleźć kilka zabawek z których maluch już wyrósł i podarować je mniejszemu dziecku z sąsiedztwa. Ale pomoc sąsiadce z wniesieniem zakupów do mieszkania czy przepuszczenie w sklepowej kolejce kogoś, kto ma niej zakupów również sprawi, że wspólnie poczujecie, jak ważne są małe gesty. Planowanie świąt – choinka i jej dekorowanie to jeden z najważniejszych elementów Bożego Narodzenia. Ale nie tylko ją warto udekorować. Pomyślcie wspólnie nad przyozdobieniem drzwi wejściowych, balkonu i dziecięcego pokoju. Już samo planowanie w tym temacie będzie niezwykle przyjemne. A jeśli w ten proces włączymy wspólne zakupy w sklepie papierniczym, frajda będzie podwójna. Wysyłanie pocztówek – pamiętasz, jak byłaś mała i był to obowiązkowy punkt na świątecznej mapie przygotowań? Następnym było regularne zaglądanie do skrzynki na listy, żeby sprawdzić czy ktoś z rodziny już wysłał nam świąteczną kartkę. Warto powrócić do tej nieco zapomnianej tradycji. Młodsze brzdące mogą coś narysować. Starsze spokojnie poradzą sobie z napisaniem własnego imienia. To również doskonała okazja, żeby nauczyć dziecko, kim jest adresat, nadawca i jak wygląda praca listonosza. Wizyta na poczcie może być ciekawym doświadczeniem. A później pozostaje tylko wyczekiwać pocztówek zwrotnych. Radość dorastania, radość pięknych wspomnień Tych momentów może być wiele. Zapewne w waszej rodzinie też istnieje coś wyjątkowego, co możecie pielęgnować i doceniać. Wszystkie te pozytywne przeżycia, których dzieci doświadczają podczas dorastania sprawiają, że dzieciństwo jest bardziej radosne. A wspomnienia z dzieciństwa wciąż pielęgnowane w dorosłym życiu. Radość można czerpać z wielu małych odkryć, ze wspólnych momentów, drobnych przyjemności – z tego, że jest się ze sobą. Takie chwile są kluczowe dla wspierania rozwoju emocjonalnego i poznawczego. Dlatego doceniajcie i celebrujcie te wyjątkowe i niezastąpione momenty, które spędzacie w gronie najbliższych. Zwłaszcza w okresie Bożego Narodzenia. PS Co dopiszesz do swojej listy pomysłów? Zobacz więcej inspiracji na świąteczny czas z dzieckiem. Materiał powstał z udziałem marki Kinder
Braciszek wita młodszą siostrę emocjonalnym załamaniem, którego nikt się nie spodziewał
Zdjęcie pokazuje, jak potężną siłą jest miłość między matką a dzieckiem! I jak wielką nieznaną jest pojawienie się w życiu dziecka rodzeństwa.
To niesamowicie przejmujące zdjęcia. Mały Jakson ma zaledwie 22 miesiące i nie wiele jeszcze rozumie z faktu, że właśnie urodziła mi się młodsza siostra. Już nic nie będzie tak jak dawniej? Tuli się do swojej mamy i płacze. W tych zdjęciach jest ogromna prawda o byciu matką po wydaniu na świat kolejnego dziecka. To bardzo trudny moment dla kobiety i jej starszego dziecka - od tej chwili mama będzie dzielić swoje macierzyństwo na dwoje. Pewien rozdział w jej życiu się zamknął. Patrząc na łzy Jaksona trudno nie odnieść wrażenia, że on też to czuje. Ten przejmujący moment powitania nowego życia uwieczniła na fotografiach amerykańska artystka Jordan Burch. Fotografka opowiedziała o tym, jak maluch po raz pierwszy spotkał się z siostrą. Jego mama bardzo denerwowała się. Siostrzyczka Jaksona była "słodką niespodzianką", podczas gdy o synka rodzice musieli się bardzo starać. Niepokoiła się, jak syn przyjmie siostrzyczkę. Czy nie poczuje się odrzucony? Czy zrozumie słowa, że nikt i nic nie sprawi, że będzie mniej kochany. Nic w ich relacji się nie zmieni. Trudne rozmowy dla 22-miesięcznego dziecka Matką targają emocje. Czy będzie w stanie dać synkowi na tyle uwagi, aby nie odczuł zmiany po urodzeniu siostrzyczki? "To są trudne rozmowy dla 22-miesięcznego dziecka" - pisze artystka. Kiedy braciszek zobaczył malutką siostrzyczkę powiedział: "Lubię Cię" i wymówił jej imię. A potem popłynęły łzy, zaczął bardzo płakać. Trudne do opisania emocje. Łzy łamią serce matki. "Istnieje ta bezwarunkowa, niewytłumaczalna miłość, która nawet jeśli nie jest odczuwana, cały czas, zawsze jest obecna"- pisze fotografka. To zdjęcie przywołało mi moje własne wspomnienia z momentu urodzenia drugiej córki. Bardzo przeżywałam, kiedy starsza córeczka miała po raz pierwszy zobaczyć‡ młodszą siostrę. Bałam się dokładnie tego samego: aby Maja ani przez moment nie pomyślała, że jest od teraz mniej kochana i ważna. Córka z ogromnym spokojem i zaciekawieniem spojrzała na młodszą siostrę. Pogłaskała ją po główce. A potem? No, a potem było wiele tygodni zdwojonej pracy mojej i męża, aby starsza siostra nie odczuła, że rodzice mają dla niej teraz mniej czasu, bo mały bobas bardzo wymaga uwagi. Bywało różnie. Zdarzyły się momenty, że nie miałam czasu dla starszej. Ale takie jest właśnie macierzyństwo - to nieustające rozterki, zmęczenie, próba pogodzenia wielu spraw naraz. I wyrzuty sumienie, że ciągle za mało czasu spędzam z każdą z nich osobno, tak aby miały też mamę na wyłączność. A wy, jak wspominacie moment przywitania na świecie swojego kolejnego dziecka. Czy było to dla was łatwe, czy też trudne? Czy planowałyście to z dużym wyprzedzeniem? Podzielcie się swoimi wspomnieniami w komentarzach! Źródło: Kidspot Zobacz też: Rywalizacja między rodzeństwem – co robić? Miłość do dziecka - kiedy się pojawia W ten sposób wzmocnisz więź z dzieckiem [WIDEO]
"Miłość do dziecka zachwiała moimi wartościami i pokazała, co tak naprawdę jest ważne"
Ania Lewandowska znów pięknie pisze o miłości. Wzruszycie się!
Niewiele polskich gwiazd potrafi tak wzruszyć swoim wpisem na portalu społecznościowym, jak Ania Lewandowska. Trenerka odkąd została mamą, dużo pisze o tym, jak ważne są dla niej relacje, świadome kształtowanie córki i tworzenie szczęśliwej rodziny. Tym razem postanowiła podzielić się ze swoimi fanami postem o miłości matki do dziecka. Jak sama przyznała, jej miłość do Klary pokazała jej, co jest ważne w życiu i przewartościowała wiele spraw. Zobaczcie, jak piękne słowa o miłości napisała Ania! Miłość, którą „chcesz się dzielić z innymi” „Miłość. ❤️Mama. Dziecko. Zaczyna się nagle, gdy zobaczysz na teście II kreski i dociera do Ciebie, że jesteś w CIĄŻY” - napisała na swoim profilu na instagramie Ania Lewandowska i przyznała tym samym, że miłość macierzyńska nie zaczyna się w momencie pojawienia się dziecka na świecie, ale już w momencie uświadomienia sobie, że ma się w sobie nowe życie. Stwierdziła też, że ta miłość ma bardzo dobry wpływ na kobietę. Napisała: „zaczynasz szczególnie dbać o siebie – regularnie chodzisz do lekarza, jeszcze bardziej świadomie się odżywiasz, ubierasz, poruszasz”. A przede wszystkim ta miłość nie jest wybiórcza, ale skłonna do pełnego poświęcenia. „Wyczekujesz dnia NARODZIN, a następnie przechodzisz przez bóle i trudy by dać komuś życie” - wyznała Ania. "Znam tę miłość❤️❤️❤️. Jest bezwarunkowa, nie do zatrzymania, nigdy nie ocenia i zawsze wybacza, angażuje się całkowicie. Nie kończy się, nie może jej zabraknąć, jest celem samym w sobie i pokazuje nam, że idee są prawdziwe" - dodała Ania na koniec. Szczere, mądre wyznanie. Widać, że naprawdę rola mamy nauczyła Anię patrzeć na wiele rzeczy inaczej, dojrzalej. Chyba nie przesadzimy, jeśli stwierdzimy, że żona Roberta Lewandowskiego w tych słowach jest głosem wszystkich matek. Pamiętacie, jak same dowiedziałyście się o ciąży? Jak później dbałyście o siebie przez kolejne 9 miesięcy? Jak przetrwałyście poród, by w końcu móc zobaczyć tę ukochaną maleńką istotkę? Zobacz też: Nie zgadniesz, jakie potrawy najczęściej lądują na talerzu małego księcia! Małgorzata Socha świętuje roczek córki. Wybrała piękny tort! Natalia Siwiec pokazała, jak karmi piersią Mię. Wciąż musi udowadniać, że naprawdę rodziła?
Dzieci potrzebują wypoczętych mam! Kiedy i jak odpoczywać – wyjaśnia ekspert
Choć kochasz dziecko i jesteś w stanie zrobić dla niego wszystko, organizm też ma swoje prawa i domaga się odpoczynku. Jak radzić sobie z macierzyńskim zmęczeniem – pytamy psychologa.
Od bycia rodzicem nie można uciec na weekend, urlop czy zwolnienie lekarskie. Rodzicem jest się non stop. Jeśli często chce ci się krzyczeć: „mam dość”, pomyśl, jak przemeblować życie, aby nie doprowadzić się do stanu przemęczenia i macierzyńskiego wypalenia. Psycholog, dr Joanna Urbańska, która zajmuje się m.in. zagadnieniami związanymi ze zmęczeniem człowieka, przekonuje, że duży efekt przyniosą nawet pozornie małe zmiany. Czy to normalne, że rodzicielstwo męczy? – To zupełnie normalne. Zmęczenie, podobnie jak ból, jest dla nas ważną informacją, która powinna skłonić do zmiany zachowania, czyli szukania możliwości odpoczynku. Co najbardziej męczy świeżo upieczone mamy i ojców? Niewyspanie, zajmowanie się dzieckiem od rana do wieczora, brak czasu dla siebie? – Wszystkich rodziców nie można wrzucić do jednego worka. Niektórzy są bardzo zmęczeni fizycznie, ponieważ nie odpuszczają sobie w niczym, nie dosypiaj i próbują pracować. Inni próbują wieść takie życie jak przed urodzeniem dziecka, co okazuje się niemożliwe. Męczy ich świadomość, że to, co było, już nie wróci, że wszystko teraz wygląda inaczej. Części rodziców dokucza zmęczenie psychiczne. Nic nie wygląda tak, jak oczekiwali – dziecko mało śpi, dużo płacze, pojawiły się nieprzewidzianie problemy z karmieniem piersią. Są też osoby, których męczy zaspokajanie cudzych potrzeb. Zamiast skupić się na tym, jak wyobrażali sobie bycie mamą czy tatą, próbują nadążyć za wymaganiami, wyobrażeniami czy wskazówkami dotyczącymi rodzicielstwa, które otrzymują od różnych osób. To mnóstwo powodów do zmęczenia... – Musimy też pamiętać, że mamy teraz modę na zajmowanie się sobą – biegamy maratony, zdrowo się odżywiamy, dajemy sobie prawo do egoizmu. Niektórych rodziców najbardziej męczy właśnie brak czasu, aby się o siebie zatroszczyć. Czasem zmęczenie wynika z naszego temperamentu, męczymy się, bo jesteśmy mniej odporni na liczne zmiany, hałas, niedosypianie. Zobacz też: Co najbardziej stresuje rodziców? Jaki etap rodzicielstwa uznaje się za najbardziej męczący? – Rodzice często słyszą: „Najgorsze już za tobą, teraz będzie łatwiej” albo: „Zobaczysz, gorzej będzie potem”. A ja powiedziałabym, że prawda leży pośrodku. Zawsze najważniejsze „wydają się” aktualne problemy, bo są tu i teraz. Kiedy zwykłe zmęczenie codziennymi obowiązkami przechodzi w groźniejszy stan, który nazywamy przemęczeniem? Jakie są jego skutki? – Wtedy, kiedy pojawiają się ewidentne objawy fizjologiczne – gdy przysypiamy, tracimy siły. Zasypiamy, kiedy jest to niebezpieczne (z dzieckiem na rękach, na schodach), nie mamy siły, aby podnieść butelkę. Przemęczeniu towarzyszą również objawy psychiczne – nastrój jest stale obniżony, spada motywacja do robienia czegokolwiek, pojawia się „czarnowidztwo”. Przemęczenie może prowadzić do chronicznego zmęczenia, którego nie można się pozbyć poprzez sen czy odpoczynek. Trzeba poddać się terapii. Gdy młoda mama mówi: „Jestem padnięta, już nie mogę”, mamy do czynienia z zupełnie innym rodzajem zmęczenia, niż kiedy widzimy osobę leżącą bez sił, która na pytanie, kiedy był dla niej lepszy czas, odpowiada: „Nie pamiętam, nigdy nie było lepiej”. To jest już skrajna sytuacja. Jak można odpoczywać, mając małe dziecko pod opieką? Jak zorganizować czas dla siebie lub po prostu na sen? Zwykle nie jest to łatwe. – Powinniśmy przestać wykonywać szereg czynności bezmyślnie. Wzięłabym kartkę i napisała, czego mi brakuje – może kina, może wykąpania się w spokoju bez dziecka. Potem sprawdziłabym, czy można coś z tych rzeczy zrobić, kiedy maluch zasypia lub zajmuje się nim tata lub babcia. Jeśli spełnienie naszej potrzeby wydaje się nierealne, mimo wszystko spróbujmy o nią zawalczyć. Może poprosimy o pomoc koleżankę, jeśli nie ma babci czy dziadka i nie stać nas na nianię? Kiedy rozmawiam z mamami, często okazuje się, że chciałyby mieć czas na zwykłe rzeczy – żeby w końcu zrobić sobie paznokcie albo poczytać w ciszy. Mamy są bardziej zmęczone niż ojcowie? – W naszym społeczeństwie niestety nadal mamy przyzwolenie na tatę zmęczonego po pracy i „krzątającą się” przez cały dzień mamę. Ktoś nawet policzył, że na krzątanie się kobiety przeznaczają aż 3 do 5 godzin dziennie. Tyle czasu zajmują proste, powtarzane wręcz odruchowo czynności – wytarcie kranu, schylanie się, bo coś spadło na podłogę, odwieszenie czegoś. Panowie tak nie krzątają się po domach. Jest jednak grupa ojców, którzy bardzo się wypalają i męczą – to ci, którzy chcą być jak najlepsi w pracy i równie doskonali jako tatusiowie. Nierzadko kosztem zdrowia przekraczają granice swoich możliwości, starają się być lepsi od własnych ojców. Zobacz też: Rodzice i obowiązki – ile tak naprawdę pracujecie Niepracujące mamy czasem czują się winne – są zmęczone, a przecież nie chodzą do pracy... – I często też – niestety – uważa się, że mają mniejsze prawo do zmęczenia. A przecież czynności, które wykonują w ciągu dnia, mogą z powodzeniem wypełnić „typowy dzień pracy”. Mam też inny charakterystyczny przykład: jest niedziela, ojcowie pędzą po mieście z wózkami. Co w tym czasie robią mamy? Wreszcie mają święty spokój i... gotują obiad. Kobiety mają wdrukowane, że w niedzielę muszą posprzątać i zrobić dwudaniowy obiad z deserem. I tu tkwi błąd, bo to oboje rodzice powinni dać sobie prawo do odpoczynku i pójść na niedzielny spacer z dzieckiem, a potem razem przygotować obiad albo zjeść w restauracji. Polacy, gdy mają małe dzieci, często czują się winni, gdy po południu zdarzy im się wylegiwać przez godzinę w łóżku. Może trzeba u nas propagować sjestę taką jak we Włoszech? Moim zdaniem najbardziej jednak męczy nas myśl, że nasze życie już zawsze będzie wyglądało tak jak teraz, ze wszystkimi jego trudami. Kiedy stajemy się rodzicami, powinniśmy sobie uświadomić, że już zawsze nimi będziemy i nauczyć się dbać o swój odpoczynek – bo od rodzicielstwa nie zrobimy sobie przerwy już nigdy. Dr Joanna Urbańska jest psychologiem, pracuje jako adiunkt w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się m.in. zagadnieniami związanymi ze zmęczeniem człowieka. Jest terapeutką poznawczo-behawioralną w trakcie certyfikacji. Zobacz też: Dlaczego rodzice są bardziej zmęczeni, niż by się mogło wydawać? Jak rozpoznać syndrom wypalenia u rodziców?
Jak często mówić "kocham cię"? Sprawdź, co jest najlepsze dla dziecka
Słowa "kocham cię" mają moc. Jak często wyznawać dziecku miłość, by czuło się docenione i ważne? Czy miłość rodzica zawsze jest dla dziecka oczywista?
"Córka bardzo często mówi, że mnie kocha. W sumie trudno nazwać to problemem, dla mnie nie jest. Sama jej mówię, że ją kocham, nie mam oporów. Przytulam, całuję. Czasami też nakrzyczę, nie zawsze mam czas (i tu chyba pies pogrzebany, że za mało uwagi i czasu jej poświęcam). Czy wasze dzieci też często mówią wam, że was kochają? Nie wiem, może wyszukuję problem tam, gdzie go nie ma, ale może to jest efekt moich błędów?" – napisała Ola na jednym z forów internetowych. Czy rzeczywiście ma powody do zmartwień? Mów dziecku, że je kochasz Miłość ma ogromną moc. Wyrażanie jej najprostszymi słowami – kocham cię – jest czasem najtrudniejsze. Wydaje się, że miłość rodzica do dziecka jest najbardziej podstawową i najbardziej oczywistą formą miłości. Rodzice jednak nie zawsze mówią maluchowi, że go kochają. Jeśli dziś jeszcze nie powiedzieliście waszym dzieciom, że je kochacie, zróbcie to jak najszybciej. Mówienie "kocham cię" ma ogromny wpływ na dziecko. Maluch, który słyszy, że rodzic go kocha, czuje się wartościowy i ważny. Wzrasta jego samoocena, wie, że przy rodzicach jest bezpieczny i ma ich wsparcie, dzięki czemu może bez ograniczeń odkrywać świat. Okazywanie dziecku miłości to okazywanie mu szacunku i pielęgnowanie jego wrażliwości. Dziecko, które często słyszy, że jest kochane, potrafi budować trwałe relacje z ludźmi, oparte na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Czy nie tego chcesz dla swojego dziecka? Czy miłość można przedawkować? Jak często mówić dziecku, że je kochasz? Jak najczęściej. Mówienie "kocham cię" nawet kilkanaście (kilkadziesiąt?) razy dziennie nie zrobi dziecku krzywdy, wręcz przeciwnie. Ola bała się, że przez to, że córka często wyznaje jej miłość, nie jest dość dobrą mamą. Dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, nie analizują swojego zachowania, są szczere, prawdziwe i nie boją się wyrażania emocji. To my, dorośli, nakładamy na nie bariery i zakazy, które tłamszą ich wrażliwość. Jeśli dziecko 40 razy dziennie mówi ci, że cię kocha, odpowiadaj mu tym samym i mów "kocham cię" tak często, jak to możliwe. Ty wiesz, że kochasz swoje dziecko. Czy ono o tym wie? Przypomnijcie sobie swoje dzieciństwo. Wśród nas z pewnością są osoby, które rzadko słyszały od rodziców "kocham cię" i do dziś zastanawiają się, czy rodzice ich kochają bądź kochali. Każdy wie, że rodzic go kocha, ale czy każdy to czuje? Wychowujcie dzieci tak, by zawsze czuły, że są kochane. Czując, że mają waszą miłość i wsparcie, będą mogły zdobywać świat. Czytaj także: Matka po Godzinach: "Nie trzeba być idealną matką!" Źródło: dziennik.pl, forum.gazeta.pl
"Co z tego, że mój syn może być gejem?! Moja miłość do niego nigdy się nie zmieni!"
Kilkuletni chłopiec w butach z "Krainy lodu"? Ta historia pokazuje, że szczęście dziecka zawsze jest dla rodzica najważniejsze.
Amerykański dziennikarz Frank Sommerville podzielił się na swoim profilu na Facebooku historią, która według niego jest "jedną z najważniejszych lekcji rodzicielstwa". Mari Estelle Leavell poszła z synkiem na zakupy po zimowe buty. Była pewna, że chłopiec wybierze parę z Żółwiami Ninja albo Batmanem. Gdy maluch wybrał błękitne, błyszczące buciki z "Krainy lodu", była przerażona. Buty tylko dla dziewczynek? "Tańczy w swoich nowych butach i śpiewa Let it go na środku sklepu. A ja? Ja panikuję. Przez moją głowę przewijają się setki myśli. Co, jeśli ktoś mu będzie dokuczał? Jeśli ktoś pomyśli, że jest gejem?" – napisała Mari. Po 20 minutach usłyszała śmiech obcego mężczyzny. Mężczyzna powiedział, że maluch wygląda na szczęśliwego. Mari podzieliła się swoimi obawami, że nie chce, aby ktoś mu dokuczał. Wtedy nieznajomy powiedział coś, co powinien zapamiętać każdy rodzic: "Co jest ważniejsze: to, co myślą ludzie czy bycie szczęśliwym?". "Jakim byłabym rodzicem, gdybym wychowała syna w przekonaniu, że musi odłożyć swoje szczęście na bok, żeby spełniać oczekiwania innych? Jakim byłabym rodzicem, gdybym mu powiedziała, że szczęście nie może wykraczać poza pewne granice? Jakim byłabym rodzicem, gdybym nie zachęcała go do odkrywania niewinnych, dziecięcych zainteresowań i własnej wyobraźni? Jakim byłabym rodzicem, gdybym kłamała i chroniła go przed rzeczywistością, przed tym, że ludzie gadają, są okropni, wyśmiewają się z innych? Co z tego, że mój syn może być gejem?! Mój syn jest moim synem i moja miłość do niego nigdy się nie zmieni" – dodała Mari. Szczęście dziecka jest najważniejsze Miłość do dziecka nigdy się nie zmieni – o tym wie każda mama. Przykład Mari uczy, że nie można chronić dziecka za wszelką cenę i odbierać mu radości tylko dlatego, że komuś może się to nie spodobać. Mari ma rację – ludzie gadają, ludzie się wzajemnie obrażają i potrafią być dla siebie okrutni. Zadaniem rodzica jest nauczyć dziecko, że jest wartościowym człowiekiem, niezależnie od tego, co mówią inni. To, jakimi zabawkami bawi się dziecko lub jakie ubranka mu się podobają, nie świadczy o jego orientacji seksualnej! Nie każda mama postąpiłaby tak, jak Mari – taka postawa wymaga ogromnej odwagi. Jak zachowałybyście się w takiej sytuacji? Chroniłybyście dziecko czy pozwoliłybyście mu cieszyć się z takiej drobnostki, jak błękitne buty z Elsą i Anną? Czytaj także: Felieton matki: Chciałam tylko kupić moim dzieciom buty!
Mama broni 3-letniego synka, który założył sukienkę Elsy z „Krainy lodu”
3-letni Zackary założył sukienkę Elsy z „Krainy lodu”, co nie spodobało się jednej z kobiet na przystanku. Mama chłopca opublikowała wpis, w którym broni wyboru synka.
Większość dzieci oszalała na punkcie "Krainy lodu". Niektórzy rodzice także, choć raczej się do tego nie przyznają... Zackary Bezen, 3-letni fan Elsy, pewnego ranka założył sukienkę głównej bohaterki. Na szczęście nie zapomniał o rękawiczkach (to dzięki nim Elsa mogła panować nad swoją mocą!). ;) Gdy chłopiec stał z mamą na przystanku, jego strój nie spodobał się jednej z oczekujących na autobus kobiet. Kobieta nie kryła swojego oburzenia, gdy dodatkowo usłyszała rozmowę Zackary'ego z mamą: wybierali swoją ulubioną księżniczkę Disneya! Mama chłopca uznała, że musi obronić synka i wyjaśnić, dlaczego nie widzi nic złego w tym, jak wygląda mały Zack. Haylee dodała na Facebooku wpis, w którym napisała: Zackary może być kim chce. Dziś był księżniczką z bajki Disneya i TAK, pozwoliłam iść mu tak do szkoły. Dlaczego? Ponieważ właśnie to chciał założyć, ponieważ chciał pokazać swoim nauczycielom i przyjaciołom swoją suknię Elsy, ponieważ chciał zaśpiewać "Let it go" na zajęciach artystycznych, ponieważ nie rozumie stereotypów płciowych, do których według WAS powinien się dopasować, ale przede wszystkim dlatego, że jest niesamowity! Młoda mama dodała, że chłopiec bawi się i figurkami księżniczek i figurkami piratów. Lubi też malować sobie twarz w taki sposób, żeby wyglądać jak groźny zombie, ale pozwoliłaby mu na pomalowanie ust szminką jeśli by tego chciał. Uwielbiamy mamy, które bronią swoich dzieci! Jesteśmy pod wrażeniem postawy mamy Zacka. Co o tym myślicie? Pozwoliłybyście na to swojemu synkowi? Pamiętajcie, synek Adele założył suknię Anny z "Krainy lodu", siostry Elsy. ;) Czytaj także: Wychowywanie dziecka a płeć
Oto najpiękniejszy list o miłości matki. Do każdej z nas: koniecznie!
Ten list chwyta za gardło! Musisz to przeczytać. To o twojej miłości i o jej ciężarze. O tym, że każda z nas ma w sobie radość i troskę. Chwile zwątpienia i siły. Że nie ma większej miłości, niż miłość matczyna.
Dawno nie czytałyśmy czegoś tak pięknego i prawdziwego, jak ten list do wszystkich matek, zatytułowany "Ciężar macierzyńskiej miłości". Napisała go Annie Reneau, matka trojga, prowadząca bloga "Motherhood and More". Sama przeczytaj: "Cześć Mamo, być może mnie nie znasz, ale ja znam Ciebie. Chodziłam w Twoich butach (oczywiście powolutku, żeby nóżki mojego dziecka mogły nadążyć). Nosiłam Twoje nosidełko dla dziecka, czułam ciężar mojego rosnącego dziecka wpinający się w biodra i ramiona. Prowadziłam Twój samochód, załadowany kobylastymi fotelikami samochodowymi, wózkami, zabawkami, torbami do przewijania, niekapkami i rozsypanymi chrupkami. Spałam w Twoim łóżku, budząc się wielokrotnie każdej nocy po to, by karmić, koić, odganiać złe sny albo zwyczajnie potwierdzać światu swoją matczyną obecność. Byłam w niebie i piekle Twojej miłości. Tej miłości – mój Boże, tej miłości. Czasami jest tego zbyt wiele, prawda? Ta miłość i zmartwienia, które za sobą ciągnie. Ta miłość i frustracja, które za sobą ciągnie. Ta miłość i wycieńczenie, które za sobą ciągnie. Ta miłość jest pełna obciążeń, Mamo. Jest ciężka i pochłaniająca, i zachwycająca, i przerażająca. Jest urocza i afirmująca życie, błogosławiona i święta. Miłość matki nie jest łatwa ani na początku, ani w trakcie, ani w ogóle nigdy. To ogromna skrzynia skarbów, załadowana bogactwem i zarazkami, prawdziwie bezcenna. Ale nie jest lekka i nie jest łatwa. Nie możesz mieć tej miłości bez odczuwania jej ciężaru. Te dwie rzeczy są nierozłączne. Ale te wczesne lata, Mamo, uczynią Cię silną. A siła, której nabierzesz teraz, pomoże Ci nieść tę miłość przez krajobrazy, których nawet się nie spodziewasz. Ta miłość jest wielka i ciężka, ale zaufaj mi, kiedy mówię Ci, że udźwigniesz ją na swoich barkach i przeniesiesz przez góry. Będziesz płynąć przez wzburzone morza z tą miłością przykutą łańcuchami do serca. Będzie Cię ciągnąć i pchać do miejsc, o których istnieniu nie miałaś pojęcia. Miejsc zapierających dech w piersiach, miejsc magicznych, miejsc przerażających. Te lata przygotowują Cię, warunkują, budują Twoją siłę i wytrzymałość, po to, byś mogła przenieść tę miłość przez wszystko. Zawsze. Wiem, że czasem jest ciężko. Może nawet często. Wiem też, że często jest niewyobrażalnie pięknie. Mogę nie wiedzieć wszystkiego, ale mogę Ci przysiąc, że całe Twoje macierzyństwo będzie właśnie takie. W górę i w dół. Jasne i ciemne. Radość i rozpacz. Przyjemne żeglowanie i wściekłe sztormy. I zawsze – zawsze – będziesz niosła tę miłość. To ciężkie, niepojęte naczynie wypełnione pięknem i radością, nadzieją i drżeniem. Nie staje się lżejsze, ale Ty będziesz stawać się silniejsza, obiecuję Ci to. Wiem, że teraz jest ciężko, ale nie marz o innych czasach, nie pragnij tęsknie innej pory roku, nie wyobrażaj sobie, że nadejdzie taki czas, kiedy ta miłość przestanie stawiać Ci wyzwania. Nie powiem Ci, że masz się cieszyć tymi dniami, bo szybko mijają, ale chcę, żebyś wiedziała, że kiedy te chwile, dni lub tygodnie wydają się ciężkie – to jest właśnie ta miłość, która przygotowuje Cię na to, by ją nieść. Jest trudno. Tak bardzo trudno. Ale Twoja siła i wydolność są o wiele większe, niż myślisz. Macierzyństwo pokaże Ci to w końcu, o ile już tego nie zrobiło. Ta trudność jest błogosławieństwem. A radość... dzięki Bogu za tę radość. Radość jest najlepszym rodzicielskim narzędziem, jeśli dobrze go używasz. Chwytaj każdy radosny moment, kiedy się wydarza i trzymaj się go dopóki nie wsiąknie do Twojej duszy. Nie znajdziesz go w każdej chwili macierzyństwa, ale skup się na tych momentach, które się przydarzają. Radosne chwile są taśmami, wózkami, dźwigniami i kołami, które sprawiają, że niesienie tej miłości staje się o wiele łatwiejsze. I inni – och, Mamo, proszę znajdź inne matki, które też niosą tę miłość. Rozmawiajcie o tym, jakie to uczucie, o pięknych rzeczach, które przynosi i o jej ciężarze. Nie ma nic złego w tym, żeby mówić zarówno o pięknie, jak i o trudnościach. Nie ma być łatwo. Ale możemy sobie nawzajem pomóc dzieląc się swoimi radościami, przypominając sobie nawzajem o naszej sile i mówiąc: "Tak, Siostro. Wiem. Jest trudno". W dni, kiedy nasza własna miłość toczy się gładko w dół zbocza, możemy ofiarować trochę naszej siły mamie, która z mozołem pcha swoją w górę. Potrzebujemy siebie nawzajem, Mamo. My wszystkie. Mam w sobie tyle wielkich uczuć, kiedy rozmyślam o pierwszych dniach macierzyństwa. Maleństwa są takie nieskażone, ich przyszłość taka bez ograniczeń, a miłość do nich tak pełna zadziwienia i troski. Pamiętam, że czasami czułam, że to zbyt wiele, bym mogła to udźwignąć - ta cała miłość. Czasami nadal tak czuję, pomimo tylu lat warunkowania. Ale ta miłość i ja przeszłyśmy razem wiele. Uczyniło mnie to silną. Wciąż czyni mnie to silniejszą. Każdego dnia. I Ciebie też będzie wciąż czynić silniejszą, obiecuję. Nie poddawaj się, Mamo". Źródło: Scary Mommy Zobacz też: List do mamy: "Dziękuję Ci Mamo" "Szanuj matkę swojego dziecka…" – poruszający list młodego ojca do innych ojców! Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
7 piosenek, które mówią całą prawdę o macierzyństwie
Nieskończona miłość mamy do dziecka, dorastanie, a nawet karmienie piersią – o tym śpiewają piosenkarki, które są mamami. Dodałabyś jakiś utwór do tej listy?
Oto 7 piosenek, które pokazują, czym tak naprawdę jest macierzyństwo: 1. "Sweetest Devotion" Adele "Ta piosenka w całości opowiada o moim dziecku. Sposób, w jaki to opisałam pokazuje, że coś się stało w moim życiu. Uwielbiam to, że teraz moje życie dotyczy czegoś innego" powiedziała w wywiadzie Adele. "Nie byłam wtedy gotowa, ale teraz jestem. Zawsze będę tym, kim chcesz, żebym była" – wzruszające, prawda? View oEmbed on the source website 2. "Speechless" Alicii Keys Alicia Keys napisała piosenkę "Speechles" po narodzinach jej pierwszego syna. Utwór zaczyna się słowami "Kiedy budzę się rano, nie mogę uwierzyć własnym oczom, najsłodsza maleńka część przeznaczenia. Teraz ty jesteś w moim życiu, nie potrzebuje żadnego mężczyzny, żadnej nagrody". Trudno się nie zgodzić... View oEmbed on the source website 3. "Blue" Beyoncé "Każdego dnia czuję się błogosławiona mogąc patrzeć na ciebie, bo kiedy otwierasz oczy, czuję, że żyję" – śpiewa Beyoncé. Posłuchaj koniecznie całej piosenki. Gdy usłyszysz na końcu słowa wypowiadane przez córeczkę Beyoncé, Blue Ivy, nie powstrzymasz łez! View oEmbed on the source website 4. “What I Never Knew I Always Wanted" Carrie Underwood Carrie Underwood napisała tę piosenkę dla swojego męża i syna. Szczerze śpiewa: "Nie wyobrażałam sobie siebie śpiewającej kołysanki, siedzącej na krześle w środku nocy, w ciszy, w ciemności. Kradniesz każdy kawałek mojego serca, patrząc na mnie oczkami, które masz po tacie". View oEmbed on the source website 5. "The One Thing" Shakiry Shakira w piosence o swoim pierwszym synu wyznaje, że nawet nie umie nazwać swoich uczuć i choć popełniała w życiu błędy, teraz jest na właściwej drodze. "Jesteś jedyną dobrą rzeczą, którą mam" – śpiewa. View oEmbed on the source website 6. "Lullaby for Wyatt" Sheryl Crow Utwór Sheryl Crow zaczyna się słowami: "Świat mógłby runąć, ale ty, mój kochany, zawsze będziesz moim sercem". Kończy się słowami, które odkrywają pewien smutek macierzyństwa: "Należałeś do mnie, przez pewien czas". Bo tym właśnie jest macierzyństwo, prawda? View oEmbed on the source website 7. "Mouth’s Cradle" Björk Choć Björk nie śpiewa o tym wprost, jej piosenka opowiada o... karmieniu piersią. "Możesz użyć tych ząbków jako drabiny, w górę do kołyski ust" – być może nie od razu wiadomo, że mowa o karmieniu piersią, mama z pewnością zrozumie drugą mamę... View oEmbed on the source website Polecamy: Adele mówi o presji karmienia piersią Źródło: huffingtonpost.com
10 powodów, dlaczego bycie mamą jest super!
Bycie mamą to wyzwanie, ale też masa przyjemności... dla Ciebie. Odkryjesz nieznane dotąd pokłady miłości i siłę, o którą się nie podejrzewałaś. Zobacz, co jeszcze dobrego spotka Cię razem z macierzyństwem!
Tak, będziesz miała znacznie mniej czasu niż dotąd, ale Twoje życie będzie teraz o 100% bardziej radosne. Właściwie, można wymienić tysiące powodów, dla których bycie mamą jest wspaniałe. My poprzestajemy na tej dziesiątce. Resztę możesz dopisać sama. Zachęcamy! 1. Zwolnisz Będziesz musiała zwolnić i już. Zwariowany tryb życia, jaki być może dotąd prowadziłaś, nie sprawdzi się przy małym dziecku. Odtąd będziesz spędzać więcej czasu spacerując po parku niż w zatłoczonym autobusie. Brzmi całkiem dobrze, prawda? 2. Zadbasz o siebie Przed ciążą znałaś wszystkie wymówki, żeby tego nie zrobić. Teraz nie masz wyboru i musisz odstawić używki i niezdrowe jedzenie, zacząć się wysypiać. I bardzo dobrze! To "poświęcenie" się opłaci. Nie tylko Twoje dziecko na tym skorzysta, Ty także. Będziesz miała ładniejszą cerę i lepsze trawienie. Jest duża szansa, że nowe nawyki zostaną z Tobą na dłużej. 3. Pójdziesz na zakupy Będziesz potrzebować kilku rzeczy dla siebie i dla dziecka. Nawet, jeżeli będziesz się zastanawiać, skąd wziąć pieniądze i czy da się tanio skompletować wyprawkę, i tak będziesz się cieszyć z maleńkich śpioszków i słodkich zabawek. 4. Wrócisz do radości z własnego dzieciństwa Kiedy ostatnio byłaś na placu zabaw, huśtałaś się do samego nieba, oglądałaś Ulicę Sezamkową? Teraz to będzie Twoja codzienność. Ale to nie wszystko, tej frajdy czeka Cię dużo więcej! Razem z dzieckiem pójdziesz do zoo, zrobisz ludziki z kasztanów, zagrasz w berka, zapiszesz się do biblioteki po sąsiedzku, przeczytasz książki Astrid Lindgren. Nie będziecie się nudzić! 5. Będziesz oglądać mniej telewizji Która z nas nie narzekała, że telewizor ogłupia i kradnie cenny czas? Ograniczenie oglądania telewizji to częste postanowienie noworoczne. Teraz będzie Ci łatwiej wprowadzić je w życie. Zwłaszcza, jeżeli będzie Ci zależało, żeby dziecko nie oglądało jej zbyt dużo. Wiadomości wysłuchasz w radio, a telewizor włączysz tylko wtedy, gdy będzie nadawany naprawdę interesujący program. 6. Będziesz lepiej zorganizowana To częsta cecha matek. Jakimś cudem, gdy obowiązków przybywa, mamie łatwiej jest je wszystkie ogarnąć. Nie zachęcamy do narzucania sobie przymusu, że wszystko musi być zrobione na tip-top. Ale z doświadczenia wiemy, że gdy pojawia się dziecko, mamie łatwiej jest oddzielić rzeczy ważne (sen) od mniej istotnych (lśniąca łazienka). Gdy wrócisz do pracy, będziesz efektywniejsza. Nie zechcesz tracić czasu na ploteczki i przeglądanie Internetu. Wyrobisz się ze wszystkim, bo w domu czeka na Ciebie bardzo ważna osoba. 7. Dostaniesz prezent na Dzień Matki Koślawo wymalowana laurka rozczuli każdą twardzielkę. Z czasem pojawią się też na niej niezgrabne literki z wyznaniem prosto z małego serca. Gdy dziecko będzie ciut starsze, zbierze drobne na kwiatek albo jakiś drobny prezent dla Ciebie. Bo jesteś jego ukochaną mamą! 8. Odkryjesz świat na nowo Dziecięce spojrzenie na świat jest bardzo odświeżające. Razem z dzieckiem będziesz się zastanawiać, dlaczego górnik nie chodzi po górach albo dokąd płyną chmury. Zaczniesz zauważać psy, koty i wiewiórki. Przyjrzysz się trakcji tramwajowej, poznasz całkiem nowe słowa. Przypomnisz sobie, że świat to fascynujące miejsce! 9. Zostaniesz mistrzynią improwizacji Tak, czasami będziesz miała wrażenie, że nie wyrabiasz na zakrętach. Ale za to Twoja kreatywność wzrośnie o 1000 proc. Twoje dziecko zwymiotuje w autobusie, powie do sąsiadki, że jest gruba albo zje innemu dziecku drugie śniadanie na placu zabaw. Gwarantujemy, że poradzisz sobie we wszystkich tego typu sytuacjach. A umiejętność wybrnięcia z kłopotliwych momentów zostanie z Tobą na zawsze. 10. Odkryjesz miłość na zabój To właściwie najważniejszy punkt, ale zostawiamy go na deser. Bo o co innego chodzi w macierzyństwie, jeśli nie o bezwarunkową miłość od pierwszego wejrzenia?
Jak sprawić, by dziecko czuło się kochane - 12 niezawodnych sposobów
Diabeł tkwi w szczególe, zwłaszcza gdy chodzi o uczucia. Drobne przyjemności i ciepłe gesty sprawią, że twoje dziecko będzie się czuło jeszcze bardziej kochane.
Na pewno znasz wszystkie te sposoby i z powodzeniem je stosujesz. Być może dlatego, że sama ich kiedyś doświadczyłaś. Być może to właśnie one pomogły ci w ukształtowaniu poczucia własnej wartości. Drobne gesty, które płyną z życzliwości, są świetnym dowodem uczuć wobec dziecka. Są jak lekarstwo o przedłużonym działaniu, bo głęboko zapadają w pamięć. Kiedy w przyszłości nad twoim dorosłym już „maleństwem” zawisną burzowe chmury, posag dobrych emocji skutecznie pomoże mu je rozpędzić. 1. Znajdujesz czas, by zatrzymać się na placu zabaw Mijacie go po drodze, kiedy jedziesz z dzieckiem po zakupy lub na pocztę. A jednak się zatrzymujesz, bo zaplanowałaś wyjście z domu tak, aby przy okazji spędzić tam trochę czasu. Widok drabinek i piaskownicy to silna pokusa dla malucha. Pozwalając mu pohuśtać się i pozjeżdżać, nie tylko unikniesz kłopotu z odwracaniem uwagi od atrakcyjnego obiektu na trasie i słuchania żalu z powodu zmarnowanej szansy na zabawę, przede wszystkim pokazujesz, że potrzeby dziecka są dla ciebie ważne. Czytaj też: Jak z szacunkiem i miłością wyznaczać dziecku granice? 2. Nie zapominasz pomachać na pożegnanie Gdy wychodzisz z domu, a także kiedy maluch wybiera się na spacer z tatą. Machasz tak długo, dopóki dziecko nie zniknie ci z oczu. Taki rytuał połączony z buziakami, przytulaniem wyraźnie podkreśla, jak jesteście sobie bliscy. Wielu dorosłych przechowuje we wspomnieniach obraz mamy lub babci machającej ręką na pożegnanie. Takie sentymentalne pamiątki powodują, że cieplej robi się na sercu bez względu na okoliczności. 3. Często i czule opowiadasz o tym, co było Nawet małe dzieci rozkoszują się wspomnieniami chwil, gdy pojawiły się na świecie. Te opowieści to dla nich dowód, jak bardzo są ważne, jak potrzebne i kochane. Z czasem przybędzie wam tematów do wspominania: pierwszy dzień w przedszkolu, pierwsza jazda na rowerze itp. W opowiadaniu o tych wydarzeniach ważne są słowa, których używasz: „Nigdy nie zapomnę, kiedy...”, „Zawsze cieszyłam się, gdy...”, „Bardzo lubiłeś, gdy...”. W takich wspomnieniach dziecko przegląda się jak w lusterku. 4. Bezwarunkowo dotrzymujesz obietnic Małe dziecko ma bardzo dobrą pamięć. I choć pojęcie czasu jest jeszcze dla niego zbyt trudne do zrozumienia, z pewnością dobrze zapamięta, że kiedyś obiecałaś mu pójść do zoo i nic z tego nie wyszło. Jeśli wiesz, że nie uda ci się wywiązać z obietnicy, staraj się nie dawać nadziei, po cichu licząc na to, że maluch jednak zapomni. 5. Kolekcjonujesz jego prace Gdy dziecko nauczy się trzymać ołówek, przygotuj pudełko, do którego będziesz odkładać jego dzieła. Nie tylko po to, aby chwalić się nimi przed znajomymi i rodziną, ale aby okazać szacunek dla dziecięcej twórczości i zachęcić do kolejnych prac. Uszczęśliwisz dziecko, wystawiając jego rysunki w domu, zanim trafią do pudła. Dołącz do nich komentarze i datę, kiedy powstały – plątanina kresek zyska w ten sposób ciekawą historię. Co zrobić, gdy pudło pęka w szwach? Pod nieobecność dziecka dokonuj selekcji. Pierwsze udane kółeczko, pierwszy portret mamy są bezcenne, ale reszty możesz dyskretnie się pozbyć. 6. Robisz miłe niespodzianki Maluchy za nimi przepadają. A może by tak wysłać do dziecka kartkę? To nic, że nigdzie nie wyjeżdżasz. Możesz ją nadać na poczcie, wracając z pracy albo po prostu wrzucić do waszej skrzynki na listy. Wybierz taką, która szczególnie spodoba się twojej pociesze. Kilka miłych słów na odwrocie, śmieszny rysunek, wierszyk – na pewno zaskoczysz i zadziwisz swoje dziecko. 7. Słuchasz uważnie Choć pozornie w dwóch pierwszych latach życia dziecko nie ma ci zbyt wiele do powiedzenia, nie bagatelizuj jego niewinnej paplaniny. Maluch chce być wysłuchany, chce czuć, że to, o czym opowiada, nie jest dla ciebie bez znaczenia. Nie zbywaj gaduły byle czym, nie wyśmiewaj sposobu, w jaki mówi. Teraz wysłuchasz banalnych historyjek, a w przyszłości dziecko nie będzie miało oporów, by zwierzyć się ze swoich problemów. Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców [CMS_PAGE_BREAK] 8. Sadzasz na kolanach i głaszczesz po głowie Wykorzystuj każdą okazję, by przytulić dziecko. Twój dotyk pozwala mu lepiej się rozwijać – dowiedziono, że dzieci przytulane są pewniejsze siebie. Maluchy czasem próbują protestować przeciw pieszczotom. Odbierają je jako ograniczanie swobody lub zbytni sentymentalizm. Ale nie znaczy to, że nie potrzebują fizycznego kontaktu z rodzicem. Łaskocz je, baw się w zapasy, turlanie po podłodze. A kiedy to możliwe, bierz na kolana i głaszcz po głowie (u dzieci jest szczególnie wrażliwa na dotyk). 9. Zwracasz uwagę... na dobre zachowanie Zazwyczaj rzuca nam się w oczy to, co dobiega od normy, nie to, co nią jest, dlatego najczęściej reagujemy, gdy w zachowaniu dziecka coś nam się nie podoba. Każdy lubi mieć jakieś osiągnięcia, dlatego warto zwracać uwagę na dobre postępowanie dziecka. W ten sposób pokazujesz, jak warto si.ę zachowywać, co ci się podoba, w jaki sposób można zyskać uznanie rodziców. To skuteczna sztuczka wychowawcza. I rozsądna, bo małe dzieci nie rozumieją, na czym polega krytyka, nawet konstruktywna. Według psychologów dopiero dziesięciolatki umieją wyciągać z niej wnioski. 10. Śmiejesz się ze wszystkich dziecięcych żartów ...nawet jeśli nie są zbyt zabawne. Chciałabyś, aby rano maluch wreszcie się ubrał, a on paraduje w majteczkach na głowie, aby cię rozbawić. Choć patrzysz na zegarek i wcale nie jest ci do śmiechu, warto wziąć pod uwagę intencje dowcipnisia. To, co stara się zrobić, jest dla niego bardzo ważne i wymaga sporo wysiłku. Doceniając psikusa, nie zniechęcisz go do twórczych działań. Z czasem ochota do takich żartów przechodzi. Na bardziej wysublimowane poczucie humoru musisz poczekać jeszcze około dziesięciu lat. 11. Wczuwasz się w sytuację Nie zapomniasz pocałować uderzonego miejsca, kiedy dziecko się przewróci - taki drobiazg. Wcale nie. Okazujesz w ten sposób współczucie i fakt, że nie bagatelizujesz jego problemów. Dla równowagi staraj się również ich nie wyolbrzymiać i nie ubiegać dziecięcych reakcji. W chwili upadku nie krzycz: „Ojej”, bo dopiero wtedy dziecko może naprawdę się przestraszyć i rozpłakać. Pamiętaj o tym, że plasterek może zdziałać cuda. Nie rób problemu i przyklej go dziecku, nawet jeśli nie widać śladów otarcia. „Rana” na pewno szybko się zagoi. 12. Doceniasz jego niepowtarzalną urodę Wiadomo, twoje dziecko jest dla ciebie najpiękniejsze. Ale czy ono o tym wie? Długie rzęsy, duże oczy, zgrabne nóżki, kręcone włoski – wskaż maluszkowi jego atuty. Nie obawiaj się, że wpadnie w samouwielbienie. Przede wszystkim nauczy się akceptować swoje ciało. Być może właśnie twoje komplementy pozwolą mu w przyszłości uniknąć kompleksów, w jakie z powodu wyglądu często wpadają nastolatki. Zobacz też: 5 sposobów na obudzenie w dziecku kreatywności Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Mama zagubiona, zmęczona czy w depresji?
Kiedyś młode matki milczały i płakały wieczorem w poduszkę. Dziś mówią, że mają depresję poporodową, i nie krępują się opowiadać o swoich problemach.
Czujesz się fatalnie, bo siedzisz w domu, bo z powodu dzieci wielokrotnie budzisz się w nocy, bo musisz być na każde żądanie, bo macierzyństwo przerwało zawodową karierę, bo czujesz się służącą we własnym domu, bo nie masz czasu dla siebie ani dla męża... Taki myśli mogą nagle pojawić się w głowie każdej młodej mamie. Warto wiedzieć, jak sobie wtedy pomóc, aby nie stać się ofiarą depresji. Miej odwagę mówić Gdy matki wychowujące dzieci przyznają się do chwili zwątpienia, gniewu czy załamania, robią to wyjątkowo szczerze. Nierzadko w desperackim odruchu „na skraju załamania nerwowego”, jakby chciały wszystko z siebie wyrzucić, zanim stracą wiarę w sens takiego działania. Ale chwile szczerości, by zostały dobrze przyjęte, wymagają właściwego słuchacza. Pewnie dlatego kobietom brakuje otwartości w opowiadaniu o trudach macierzyństwa. Bezpieczniej czują się w gronie innych matek i podczas rozmów telefonicznych. Kiedy jednak mówią, jak bardzo mają dość, że czują się zapędzone w kozi róg, padają z wyczerpania fizycznego i emocjonalnego, nie zawsze mogą liczyć na zrozumienie. Dlaczego? Bo „dobra matka nie narzeka”, bo „jak się chciało mieć dzieci, to trzeba mieć cierpliwość”. Takie stereotypy tkwią w wielu ludziach. Polecamy: Zalety macierzyństwa Rozmowa daje siłę Nie będzie chyba przesady w stwierdzeniu, że wiele osób nie potrafi rozmawiać o trudnych przeżyciach (czego bardzo zazdrości się bohaterom amerykańskich filmów). Nie umieją też oddzielać spraw ważnych od niewartych uwagi, przez co marnują szansę na szczerą rozmowę. Dwa przeciwstawne typy kobiet, które nie radzą sobie z mówieniem, to milczące słuchaczki nastawione na odbieranie i gaduły na bieżąco relacjonujące wydarzenia każdej chwili. Oczywiście, samo mówienie nie rozwiązuje problemu, ale bez tego nie sposób przekonać się, o co tak naprawdę chodzi, zrozumieć, gdzie popełnia się błąd. Życzliwa rozmowa potrafi oczyszczać z frustracji i niepokoju. Daje też siłę do dalszego zmagania się z codziennością, pozwala łatwiej znaleźć wyjście z sytuacji. Nie sposób przyjąć na siebie wyłącznie roli słuchacza albo mówiącego. Kiedyś trzeba odwrócić role, bo dawanie i branie są jak dwie siły, które muszą się równoważyć. Stres wcale nie taki mały Zastanawia często fakt, czemu matki dzisiejszych matek z takim lekceważeniem lub pobłażliwością pytają, dlaczego teraz kobiety przeżywają depresję poporodową i „trudności macierzyńskie”, zamiast „normalnie wychowywać dzieci”. Czym matki i teściowe różnią się od swoich córek i synowych? Czy już zapomniały, na czym polega zajmowanie się dziećmi, czy też nie potrafią zdobyć się na wyrozumiałość wobec innych kobiet? Dla większości z nich sprawa jest prosta: macierzyństwo to obowiązek i trzeba zrobić wszystko, by go zmniejszyć. A tymczasem młode matki różnią się od pokolenia własnych matek tym, że znacznie dotkliwiej odczuwają stres macierzyństwa. Kiedyś rezygnacja z pracy nie wiązała się z perspektywą utraty dobrego stanowiska, a wybór nieodpowiedniej szkoły nie był wyznacznikiem poziomu wykształcenia. Teraz w ciągu jednego pokolenia całkowicie zmieniły się realia funkcjonowania rodziny. Na dowód tego, że dawne wzorce przestały pasować do współczesnej kobiety, przeprowadzono badania porównujące ocenę sytuacji stresowych w życiu. Oprócz tego, że doszły nowe, to dziś, o ok. 20 proc., trudniej jest dostosowywać się do wymagań codzienności. Czytaj też: Stres a karmienie piersią Asertywność poszukiwana Podstawowa umiejętność, jaką musi posiąść matka, to jednoczesne dbanie o potrzeby dziecka i własne. To bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, które już jako dziewczynki uczono bycia nieasertywnymi. Przez całe dzieciństwo i młodość faszerowano nas fałszywymi przekonaniami i wyobrażeniami – nauczono przekładania potrzeb innych nad własne. Dlatego dzisiejsze młode kobiety zapominają więc o należnym im komforcie, starają się być grzeczne, posłuszne i niewadzące nikomu. W konfrontacji z płaczącym dzieckiem, stertą prania i czekaniem na męża, który wróci zmęczony i pochłonięty własnymi sprawami, taka strategia nie tylko się nie sprawdza, ale także wzbudza złość. Ale czy matce wolno się złościć? Czy ma prawo otwarcie mówić, że ma dość, że potrzebuje zastępstwa, bo oszaleje? Czytaj też: Jak nie pomylić baby bluesa z depresją poporodową? [CMS_PAGE_BREAK] Macierzyństwo to nie zadanie Zbyt często traktujemy macierzyństwo jako zadanie, do którego nie trzeba się przygotowywać, które nie wymaga żadnych umiejętności poza obecnością. Bywamy surowe zarówno dla siebie, jak i innych kobiet, którym „nie bardzo wychodzi” wychowywanie dzieci. Może więcej byłoby w kobietach siły gdyby spróbowały otwarcie walczyć o swoje prawa? Jeśli bywasz zdesperowana, pamiętaj, że: Jesteś równie ważną osobą, jak twoje dziecko, choć jego potrzeby są pilniejsze. Nie zaniedbuj jednak siebie. Nie jesteś w stanie codziennie wykonywać wszystkich obowiązków. Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. (Czytaj też: Jak być dobrą i spełnioną matką?) Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia: nie spalaj się przy wymyślaniu obiadu, bo nie starczy ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. Walcz z biernością, która przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Nie marnuj czasu – miej pod ręką dobrą książkę albo płytę z ulubioną muzyką. Naucz się mówić, że coś jest nie tak, że coś cię złości. Nie zawsze jednak możesz okazywać zniecierpliwienie. Małe dziecko nic nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Wyładowuj złość, gimnastykując się. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej – w myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą” to ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują cię, że nie jest pozmywane, niech ci pomogą albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. Pozwól sobie na co najmniej dwuletni okres ochronny po urodzeniu dziecka. Jeśli to możliwe, nie wracaj zbyt szybko do pracy. Spróbuj najpierw wrócić do pełni sił, a potem decyduj, co dalej. Poznaj swoje słabe strony i ograniczenia, które utrudniają ci działanie. Nasilają się one w sytuacjach wyczerpania i zdenerwowania. Jeśli więc szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Sprawdź, co ci pomaga przetrwać trudne chwile. Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo, przy pomocy „listy za i przeciw”, próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne. Czytaj też: Bądź mamą (nie)idealną - wywiad z psychologiem