Ojciec był wściekły po tym, jak jego syn przyniósł z przedszkola list, że ma nadwagę
Dietetyk z Anglii dostał z przedszkola swojego synka informację, że maluch ma nadwagę. Ojca zszokowała ta informacja, ponieważ nie była zgodna z prawdą. Teraz Aaron Nee przestrzega innych rodziców.
Aaron Nee z East Sussex w Anglii opublikował w swoich mediach społecznościowych historię, która spotkała niedawno jego synka. Pewnego dnia pięciolatek przyniósł do domu kartkę z przedszkola zaadresowaną do rodziców. Tata chłopca był w szoku, gdy przeczytał jej treść: „Ważyliśmy twoje dziecko w szkole i widzimy, że ma nadwagę”. W liście był także apel o wprowadzenie zmian w żywieniu dziecka. Mężczyzna stwierdził, że dziecko „nie ma na sobie ani grama tłuszczu”. Warto zauważyć, że pięcioletni chłopiec ważył wtedy 26,2 kg. Tata chłopca był wściekły Okazało się, że w przedszkolu chłopca używany był system pomiaru BMI do oceny wagi dzieci. Tata chłopca swoją złość argumentował tym, że taki pomiar nie uwzględnia masy mięśniowej i gęstości kości. Dodał, że jest to „niebezpieczne”, ponieważ młodzież może zostać błędnie oznaczona jako otyła lub z nadwagą. Aaron Nee obawia się, że może to prowadzić do powszechnych zaburzeń odżywiania u najmłodszych. „Bardzo się złościłem, czytając to, ponieważ, jak widać, mój syn nie ma prawie grama tłuszczu – z pewnością nie ma nadwagi i na pewno nie jest niezdrowy” – stwierdził tata pięciolatka. Mężczyzna zauważył jednak, że on sam posiada odpowiednią wiedzę na ten temat, jednak większość rodziców takim listem zostanie wprowadzona w błąd i może podjąć kroki, które w efekcie zaszkodzą ich dziecku. Nieadekwatny pomiar masy ciała National Child Measurement to program, który mierzy wzrost i wagę dzieci w celu oceny poziomu otyłości. Urzędnicy Departamentu Zdrowia, którzy nadzorują coroczny Narodowy Program Pomiaru Dziecka (NCMP), twierdzą, że pomaga on w „działaniu informacyjnym” w celu poprawy zdrowia wszystkich dzieci i promowania zdrowszej trybu życia. Mężczyzna, którego syn został uznany za dziecko z nadwagą, jest zdania, że ten system jest „bez znaczenia” na poziomie indywidualnym, ponieważ nie bierze pod uwagę innych czynników. Ojciec planuje teraz zrezygnować z udziału Jacoba w przyszłych ważeniach w szkole i nalega, aby inni rodzice w bardzo uważny sposób podchodzili do takich pomiarów. Źródło: dailymail.co.uk Piszemy też o: Kobieta pozwala przyjaciółce karmić swoje dziecko piersią, kiedy sama chce wypić drinka Jej dzieci chodzą bez butów, „chyba że jest za zimno lub specjalnie o nie proszą” Lekarz ostrzega ciężarne: uwaga na tzw. objaw lejka
„Ludzie zwracają mi uwagę, że moje dziecko jest za grube. Niech zajmą się sobą!” [LIST DO REDAKCJI]
Mam sześcioletnią córkę, która do niedawna była obiektem zachwytu wszystkich, bez wyjątku. Ludzie zaczepiali mnie na ulicy, mówiąc: „Jaka śliczna dziewczynka!”. Oliwka faktycznie wyglądała jak aniołek – pulchniutki, z niebieskimi oczkami i kręconymi blond włoskami. Teraz coraz częściej zwracają mi uwagę, że moje dziecko jest… ładne, ale za grube.
Oboje z mężem jesteśmy szczupli, choć jako przedszkolaki byliśmy dość pulchnymi dziećmi. Nie pamiętam, żeby wtedy ktoś pouczał moją mamę, że powinna uważać na moją linię… Tymczasem ja niemal na każdym kroku dostaję dobre rady. Żeby było jeszcze dziwniej – rad co do sylwetki mojej córki udzielają mi najczęściej osoby otyłe. Aż się proszą, żebym odpowiedziała im w bardzo niegrzeczny sposób! Nie, nie będę odchudzać 6-latki Wygląda na to, że ci „eksperci” wiedzą wszystko na temat naszego stylu życia. Według nich: siedzę i karmię Oliwkę kluskami i słodyczami, każąc jej popijać wszystko gazowanymi napojami. Ba, nawet odmawiam sobie i mężowi jedzenia, byle tylko tuczyć córkę („Oj, to dziecko chyba wszystko wam zjada, bo wy tacy chudzi, a ona tak dobrze wygląda”). Otóż wszyscy jemy to samo. Nie lubimy smalcu ani tłustego mięsa. Uwielbiamy placuszki, zupy, makarony na różne sposoby, naleśniki, pizzę. W domu zawsze jest czekolada i chipsy, ale jeszcze więcej: jabłek, bananów, pomidorów, sałat, ziół, a w sezonie: truskawek, czereśni, brzoskwiń, malin i jagód. I nie, nie zamierzam serwować 6-letniemu dziecku diety odchudzającej. Ani nie będę jej katować basenami, tańcami, baletami. Dodam, że Oli jest pełną energii dziewczynką, która uwielbia biegać i jeździć konno. I wcale nie jest mniej sprawna fizycznie od rówieśników. Latem znów się zacznie… Ze zgrozą myślę o tym, że zbliża się lato. Mieszkamy w małym miasteczku, gdzie są dwie cukiernie i jak idziemy na lody – trudno nie spotkać kogoś znajomego. Wtedy się zacznie: „Oj, Oliwka to chyba nie powinna jeść lodów”; „Ależ z tej OIiwki kawał baby/rzepa/tłuścioszek”; „Może powinnaś jej kupować sorbety zamiast karmelowych?”. Albo spotkania przy grillach: „Oj, Oliwka, może nie jedz już więcej kiełbaski, tylko weź sobie papryczkę”; „Oliwka, bo będziesz tłusta jak oliwa…”. Już w tamtym roku moja córka czuła się nieswojo, słysząc takie uwagi. Nic dziwnego – wystarczyło kilka lat, by z „aniołka” stała się „rzepą”. Rozmawiałam z nią wtedy i wyjaśniłam, że niektórzy mają fioła na punkcie sylwetki i to wcale nie jest mądre. „Niech zajmą się sobą i swoją grubością” – podsumowała moja mądra córeczka. Marta Piszemy też o: Część rodziców zyska nawet 900 złotych na dziecko! Sprawdź, czy jesteś w tej grupie! Amelka zaśpiewała w ukraińskim schronie. Teraz wystąpiła na scenie w Polsce! W obliczu wojny nie wyprawę córce hucznych urodzin. Przecież to nie wypada! [LIST DO REDAKCJI]
Jak odchudzić dziecko? Walkę z nadwagą i otyłością zacznij od małych kroków
Odchudzanie dziecka powinno być przeprowadzone z głową – zmniejszenie liczby kilokalorii to kiepski pomysł. Zamiast tego powoli zmieniaj nawyki żywieniowe całej rodziny i zachęć malca do aktywności fizycznej.
By odchudzić dziecko, nie wystarczy restrykcyjna dieta – w większości przypadków winę za nadwagę u dzieci ponosi nieprawidłowy sposób odżywiania, przekarmianie i brak ruchu. Jeśli organizm otrzymuje więcej kalorii, niż może wykorzystać, nadmiar odkłada się w tkance tłuszczowej. Dieta oparta na przetworzonych, niezdrowych produktach może doprowadzić m.in. do kłopotów z układem krwionośnym i cukrzycy. By tego uniknąć, należy wprowadzić zdrowe nawyki żywieniowe, które zostaną z dzieckiem na całe życie. Jak skutecznie odchudzić dziecko? Odchudzanie dziecka może potrwać wiele miesięcy, a nawet lat. Żeby było skuteczne, na zdrową dietę powinni przejść wszyscy domownicy. Trudno, żeby dziecko zajadało się marchewkami, kiedy widzi, jak jego rodzice pochłaniają niezdrowe przekąski! Nawet gdy zauważysz, że twoje dziecko przybrało na wadze, nigdy nie wpędzaj go w kompleksy. Nie wytykaj mu dodatkowych kilogramów. Maluchowi pokazuj na swoim przykładzie, że zdrowe jedzenie i aktywność fizyczna mogą dawać wiele frajdy. Starszemu dziecku tłumacz, że powinno schudnąć dla zdrowia, ale w każdym rozmiarze jest równie wartościowe i będziesz kochała je równie mocno. Nie zmuszaj go do jedzenia tego, czego nie lubi. W sklepach, na straganach i bazarach jest taki wybór, że na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Żeby odchudzić dziecko, nie podawaj mu żadnych suplementów diety, ani nie wprowadzaj diet odchudzających. Jedynym rozwiązaniem jest wprowadzenie nowych nawyków żywieniowych, które powinny stać się stałym elementem życia dziecka! Jak odchudzić kilkulatka? Inaczej będzie wyglądało odchudzanie 3-letniego dziecka, a inaczej nastolatka – maluchy mają zupełnie inne zapotrzebowanie kaloryczne. U tych pierwszych wynosi ono 1200-1300 kilokalorii dziennie. Dzieciom do 7. roku życia nie ograniczaj kaloryczności posiłków. Postaw na zmianę jakości jedzenia (ograniczone spożycie tłuszczu i cukru) i zachęcaj malucha do większej aktywności fizycznej. Zaangażuj malucha w przygotowanie posiłków. Kilkulatek z powodzeniem może pokroić banana plastikowym nożem (pod twoim nadzorem!), przełożyć truskawki czy borówki z miski na talerzyk czy pomóc ci wrzucać owoce i warzywa do kielicha blendera. Co powiesz na wspólne ćwiczenia? Na YouTubie znajdziesz mnóstwo filmików z ćwiczeniami, które zaangażują zarówno ciebie, jak i twojego kilkulatka. Może stworzycie własny układ taneczny? Albo po prostu zagracie w berka? Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy w przygotowaniu zdrowych, lekkostrawnych i pełnowartościowych posiłków, poproś o pomoc dietetyka specjalizującego się w pracy z dziećmi. Jak odchudzić nastolatka? Nastolatki (od 13 do 16 lat) powinny spożywać mniej więcej od 2100 do 2800 kcal dziennie. Aby zrzucić kilka zbędnych kilogramów, dzieci powinny jeść pełnowartościowe produkty (złożone przede wszystkim z warzyw, produktów zbożowych pełnoziarnistych i źródeł białka, np. chudego drobiu, strączków lub tofu). Nie musisz eliminować całkowicie z jego diety potraw smażonych, ale mocno je ogranicz. Na słodycze i niezdrowe przekąski pozwalaj nie częściej niż raz w tygodniu lub przygotuj ich zdrowe zamienniki: sklepowe chipsy zastąp domowym popcornem uprażonym przy pomocy gorącego powietrza; tłuste frytki zamień na domowe łódeczki ziemniaczane pieczone w piekarniku lub frytki z batatów; do szkoły pakuj dziecku owoce, kanapki z pełnoziarnistego chleba z warzywami lub sałatki z chrupiącymi orzechami; zamiast sklepowych słodyczy, postaw na domowe słodkości: batoniki z płatków owsianych i daktyli, kokatajle na bazie masła orzechowego, bananów i kakao czy niskokaloryczna galaretki z owocami. Żelazne zasady odchudzania dziecka Niezależnie od tego, czy twoje dziecko powinno zgubić kilka, czy kilkanaście kilogramów, postaw na metodę małych kroków. Codziennie podawaj pięć małych posiłków, o stałych porach. Dziecko powinno jeść przy stole, a nie przed telewizorem. Najważniejsze jest śniadanie. Uczeń powinien dostawać do szkoły drugie śniadanie. W każdym posiłku powinna znaleźć się porcja warzyw lub owoców. Uważaj na ukryte kalorie. Śmietanę czy majonez równie dobrze można zamienić np. na jogurt grecki lub roślinny jogurt kokosowy. Nie podjadajcie między posiłkami. W domu nie powinno być wysokokalorycznych przekąsek (chipsów, batonów, cukierków). Zachęć dziecko do samodzielnego przygotowywania posiłków, np. kanapki do szkoły czy sałatki do obiadu. Dzięki temu będzie bardziej zwracało uwagę na to, co je. Zachęć dziecko do wolnego jedzenia i dokładnego przeżuwania posiłków. Odczekaj chwilę, gdy prosi cię o dokładkę. Pamiętaj, że potrzeba ok. 15- 20 minut, żeby do mózgu dotarł sygnał, że organizm się już nasycił. Używaj małych talerzy, wówczas porcje wydają się większe. Pijcie wodę zamiast napojów i soków. Słodzone napoje gazowane i soki dostarczają w ciągu doby dodatkowo aż 500-1000 kcal! Dieta nie da efektów bez wysiłku fizycznego. Zachęcaj dziecko powoli do aktywności, dając dobry przykład. Można zacząć od spaceru, wybierając trasę jak najbardziej atrakcyjną. Potem warto wybrać sport, którego uprawianie pomoże schudnąć. Jeśli twoje dziecko wybiera się na jakąś imprezę, np. urodziny kolegi czy koleżanki, przed wydarzeniem podaj mu pełnowartościowy posiłek. Dzięki temu będzie miał znacznie mniejszy apetyt na niezdrowe przekąski. Zobacz też: Alergia pokarmowa jest groźniejsza, niż się wydaje – mówi prof. Zbigniew Bartuzi Brak apetytu u dziecka: przyczyny, co podać, jakie badania zrobić BLW, czyli jedzenie w sam raz do rączek dziecka [FILM]
Teściowa skrytykowała wagę niemowlaka! Stwierdziła, że dziecko jest „ZBYT PULCHNE”, bo je za dużo węglowodanów
Jedna z mam opisała w sieci przykrą sytuację, która ją spotkała. Teściowa kobiety skrytykowała wagę swojej 9-miesięcznej wnuczki, stwierdzając, że dziewczynka jest „pulchna” i powinna schudnąć.
Mama bliźniaczek zwierzyła się w serwisie Reddit, że jej teściowa w przykry sposób skomentowała wygląd jednej z dziewczynek. Dodatkowo mąż kobiety stanął po stronie swojej mamy. Internautka dała upust swoim emocjom, szczegółowo opisując całe zdarzenie. „Pulchne” dziecko? Mąż jednej z internautek, bazując na opinii swojej mamy, skrytykował sposób odżywiania swoich dzieci: „Mój mąż wspomniał, że dajemy córkom (9-miesięcznym bliźniaczkom) za dużo węglowodanów”. Mama bliźniaczek miała zdecydowanie inne zdanie na ten temat: „Powiedziałam mu, że dzieci potrzebują węglowodanów do rozwoju mózgu, żeby mieć energię. Poza tym nie daję im jedzenia z McDonald’sa, tylko makaron lub ryż z kurczakiem czy jajkiem. A do tego zwykłe jedzenie dla niemowląt – przeciery owocowe i warzywne”. Kobieta broniła swoich dzieci, tłumacząc, że wcale nie mają one nadwagi: „Wytłumaczyłam mojemu mężowi, że żadna z naszych córek nie ma nadwagi i żeby powiedział o tym matce. Ta kobieta nie zna granic. Byłam wściekła przez kilka dni”. Wsparcie innych mam Pod postem pojawiło się dużo wspierających komentarzy innych mam. Według internautek kobieta nie popełnia błędu, a stopniowe rozszerzanie diety dziecka jest prawidłowe. Według schematu żywienia niemowląt można wprowadzać do diety dziecka: gluten, jaja, ryby oraz produkty mleczne. Dieta dziecka może być rozszerzana nie wcześniej niż od 17. tygodnia, ale nie później niż w 26. tygodniu życia. Inna internautka pocieszyła mamę, twierdząc, że: „eksperci twierdzą, że nie ma żadnych informacji potwierdzających, że dzieci w tej grupie wiekowej, które wyglądają na pulchne, później cierpią na otyłość”. Kolejna mama dała z kolei całkiem niezłą radę: „Moje dziecko wygląda jak ludzik Michelin. Nasz pediatra je uwielbia. Twierdzi, że w żadnym wypadku nie ma nadwagi. Jeśli twojej mamie przeszkadza wygląd córki, zacznij jej wysyłać tylko zdjęcia jej stóp”. I to się nazywa sposób na teściową! Źródło: en.newsner.com Zobacz także: Minister Czarnek będzie walczył z otyłością u dzieci, głównie WŚRÓD DZIEWCZYNEK Co 3. dziecko ma nadwagę, co 10. nadciśnienie. A rodzice o tym nie wiedzą! Okrągłe znaczy zdrowe? Fakty i mity o otyłości u dzieci
Mama plus size namawia: porzućcie kompleksy i... STANIKI!
Mama plus size bez wstydu pokazuje niedoskonałe kształty i namawia inne kobiety, by zaakceptowały siebie takimi, jakimi są. „Sexy” zdjęcie z fałdą na brzuchu i niedopasowanym stanikiem? To dla niej powód do śmiechu. Wbrew powszechnej presji blogerka nie zamierza walczyć o idealną figurę po ciąży i przewrotnie apeluje: nie krępujcie ciała stanikami!
Mama dwójki małych dzieci i aktywna na Instagramie blogerka na własnym przykładzie pokazuje, że nawet z wieloma nadprogramowymi kilogramami po ciąży da się kochać swoje ciało i w pełni korzystać z życia. Jej zdjęcia są bardzo odważne! Mama plus size walczy z kompleksami Niejedna mama mogłaby pozazdrościć blogerce radości życia i dystansu, którego, jak sama pisze, ma mimo wszystko więcej niż tkanki tłuszczowej. Karolina Żynda bez żadnych kompleksów pokazuje na Instagramie codzienne kadry (także takie, które niektórzy uznaliby za wstydliwe) i pisze o miłości do samej siebie. W najnowszym poście mama plus size apeluje do innych mam: porzućcie staniki! „Cycki to jest dopiero temat! Która z nas nie miała kiedyś kompleksu na punkcie piersi????? (...) Ale ten kompleks można łatwo wyleczyć. Wystarczy spojrzeć na moje zdjęcie ???????? (...) Najlepiej w ogóle porzućmy staniki, bo cholerstwo jest niewygodne i nikt mi nie wmówi, że jest inaczej ????‍♀️” Fanki niezwykle ciepło reagują na optymistyczne i pełne poczucia humoru wpisy Karoliny, dziękując jej za wsparcie. Tym razem również nie zawiodły: „No i za to Cię kocham ❤️”, „Dla mnie jesteś autorytetem, piękna kobieta, cudowna matka. Twoje tt i posty itd traktuje jak wizytę u psychiatry” − piszą zachwycone nowym zdjęciem blogerki. My także przyłączamy się do podziękowań za posty w duchu body positive i poruszanie tak ważnego tematu akceptacji ciała po ciąży. Bo przecież wszystkie tak wyglądamy po porodzie! Zobacz też: Mam nadwagę. Czy moja ciąża jest gorsza? "Pomóż mi nie zapomnieć, jaka byłam, gdy się we mnie zakochałeś" – list mamy! Już 3-latki mają kompleksy i mówią o diecie!
To nadmiar białka (a nie cukru i tłuszczu) powoduje u dziecka nadwagę? [WIDEO]
Dziecko może wcale nie jeść za dużo tłuszczu i cukru, a mieć nadwagę. Winny jest nadmiar białka w diecie. To szczególnie ważne u niemowlęcia – mówi prof. Piotr Socha z Centrum Zdrowia Dziecka.
Mówi się, że dzieci jedzą za dużo białka. To prawda? I czy to prawda, że nadmiar białka powoduje otyłość? Niestety tak. Centrum Zdrowia Dziecka brało udział w dużym międzynarodowym projekcie, który udowodnił, że podawanie dziecku zbyt dużej ilości białka w pierwszym roku życia może stanowić ryzyko otyłości w wieku późniejszym. Dzieje się to w tzw. w procesie programowania metabolicznego. Żeby tego uniknąć, przede wszystkim zalecane jest karmienie piersią: taki sposób karmienia niemowlęcia powoduje dostarczenie mniejszej ilości białka, to profilaktyka otyłości. Z drugiej strony producenci mieszanek mlecznych - na skutek tych dowodów naukowych - obniżyli zawartość białka w produktach dla niemowląt. Wydaje się, że to jest ten kierenee, który chroni dzieci przed ryzykiem otyłości. To znaczy, że dzięki tym modyfikacjom dzieci będą szczuplejsze? Nadmiar białka to jest jeden z czynników ryzyka, który odpowiada może za ok. 20 proc. czynników rozwoju otyłości. Jednak równie ważne, a może jeszcze ważniejsze, jest kształtowanie zwyczajów żywieniowych. Trzeba robić od pierwszych lat życia dziecka. Zobacz także: Tych błędów w żywieniu dziecka nie popełniaj!
Ciało po ciąży: z photoshopem, czy prawdziwie?
Nie wstydzi się. Pewnie, że chce lepiej wyglądać i pozbyć się brzucha. Zamiast się katować dietami, znalazła lepszy sposób!
Świat idealny, ze zdjęć znanych młodych mam - szczuplutkie, w idealnym makijażu, w nowej, trendsetterskiej stylizacji, na bajecznych wakacjach. Po drugiej stronie - niewysypianie się, tłuste włosy i te przeklęte kilogramy, które siedzą i nie odpuszczają. "Wyglądam, jakbym dalej była w ciąży" Wyznała na Instagramie Amerykanka Daphne Oz, specjalistka od zdrowego odżywiania. Minęły trzy miesiące od porodu. Nie ma fajerwerków, za to jest prawda. Siedem tygodni po urodzeniu córki pokazała selfie w lustrze. Zdjęcie brzucha. "Po porodzie nadal wyglądasz jakbyś była w ciąży"– napisała. Daphne jest autorką książek kulinarnych, prezenterką telewizyjną i specjalistką od zdrowego odżywiania. Ma 32 lata i troje dzieci. Na Instagramie obserwuje ją prawie 300 tysięcy internautów. Na początku grudnia urodziła córkę. Przyznaje, że nie jest jej dobrze, z tym, co widzi w lustrze."Wiem, jak trudno jest czuć się dobrze we własnej skórze - niezależnie od tego, czy próbujemy schudnąć, czy przybrać na wadze, czy mamy dzieci, czy też nie" - pisze. Mówi wprost: nie jestem doskonała. "Nie udało mi się zrealizować moich celów, wciąż dostrzegam wszystkie moje wady. Ale najważniejsze, to iść do przodu. Jedno pozytywne uczucie rodzi kolejne" - radzi. Daphne motywuje inne matki. "To długotrwały i trudny proces, aby powrócić do swojej dawnej kondycji ciała i skóry, ale teraz jesteś wersją 2.0 samej siebie. Poświęcić ten czas na to, by być dobrą dla siebie" - stwierdza. Stara się nie zaprzątać myśli tym, na co nie ma całkowicie wpływu. Pracuje, pisze książkę. "Pracuję nad kolejną książką kucharską" – napisała. "Jestem trzy miesiące po porodzie i czuję, że mogę już wrócić do diety slow-carb, opartej na “powolnych" węglowodanach. To niesamowite, że kilka prostych, ale prostych zasad może tak szybko zmienić złe nawyki żywieniowe" – dodała. Zachęciła także swoich obserwatorów, by przyłączyli się do niej. Wrócić do figury sprzed ciąży? Niekoniecznie Liczy na to, że będzie taka jak kiedyś? Niekoniecznie. Daphne przekonuje, że nie chodzi o to, by wrócić do figury sprzed ciąży. Kluczem jest wypracowanie takiego ciała, a jakim będziemy czuć się dobrze - mówi. I to się właśnie podoba. "Uwielbiam oglądać prawdziwe zdjęcia prawdziwych kobiet", "Dziękuję za to, że podzieliłaś się zdjęciem swojego prawdziwego odbicia, bez photoshopa! To zachęca wszystkie kobiety i dziewczęta, by pokochały się takie, jakie są" - piszą fanki. Daphne jest instamamą, ale nie taką lukrowaną. Od początku przygody z macierzyństwem, dzieli się swoimi radami z innymi kobietami, nie mogącymi pogodzić się ze zmianami, jakie w nich zaszły. Podoba się kobietom, bo jest prawdziwa w swoich emocjach i nie udaje kogoś innego. Jest sobą! Lubię kobiety, które mają dystans do siebie i akceptują siebie na różnych etapach życia. A Wy? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Źródło: kobieta wp Zobacz też: Czy musisz się odchudzać? 8 produktów, które powinny znaleźć się w diecie mamy 6 rzeczy, które się zmienią, bo... masz już dziecko [WIDEO]
Wyglądasz tak? Nie ty jedna. Wszystkie tak wyglądamy
Bez upiększeń, szczerze do bólu – zdjęcie młodej mamy bezpośrednio po porodzie zawojowało internet. Sara pokazuje się w pieluchomajtkach, z opuchniętym pociążowym ciałem i wciąż dużym brzuchem.
"Pokazanie rzeczywistości po ciąży sprawiło mi mnóstwo frajdy" – napisała Brytyjka Sarah Turner na swoim Facebooku. Zrobiła coś o czym wiele z nas nawet boi się pomyśleć. Zamiast tego zestresowane, z przerażeniem, codziennie wyczekujemy powrotu do formy, która nie nadchodzi. Sarah urodziła 13 grudnia swoje trzecie dziecko. Początkowo chciała podzielić się w internecie tylko radosną nowiną i pokazać zdjęcie synka. Ale poszła dalej i upubliczniła też zdjęcie swojego ciała po ciąży. Prawdziwe, jakie pewnie zna każda z nas. Pokazać? Tak, bardzo proszę! "Wybaczcie to drugie zdjęcie, jeżeli jecie, ale pomyślałam sobie, dlaczego właściwie mam się nim nie podzielić? Uświadomiłam sobie, że trudniej byłoby mi paradować w bikini" – napisała dowcipnie. Niepotrzebnie przepraszała, bo kobiety potrzebują właśnie takiej postawy. Zdjęcie w pieluchomajtkach wywołało reakcje ponad 37 tys. osób i ponad tysiąc komentarzy. Zdjęcie w pieluchomajtkach z lawiną komentarzy "To zdjęcie pięknie pokazuje realia! Miło oglądać zdjęcia, które pokazują, jak wygląda ciało kobiet po narodzinach" – napisała Milly. Wtórowała jej Jessica: "Uwielbiam to zdjęcie. Tak wygląda kobieta po ciąży. Zbyt wiele kobiet myśli, że wszystko wraca od razu do normy, jak u gwiazd. Warto dzielić się tym zdjęciem" – stwierdziła. I jeszcze jedno: "Oba zdjęcia są cudowne! To ważne, żeby pokazać, jak naprawdę wygląda kobieta po ciąży! Gratuluję synka, jest cudowny" – napisała internautka. Dziękuję Sarze za szczerość i odwagę! Niech takich mam będzie więcej. Trzeba odczarować mit, że kobieta po ciąży może od razu wrócić do poprzedniej formy. Nie może! Do tego potrzeba czasu, spokoju i akceptacji wszystkich dookoła. Źródło: Gazeta.pl Zobacz też: Bez seksu po porodzie! Jesteśmy zbyt zestresowane na orgazm? Dieta na płaski brzuch - przepisy Jak pomóc piersiom wrócić do formy po ciąży i porodzie? - film
Wiadomo, że nie ma to jak u babci – tu poda rosołek, za chwilę kabanosika i bułeczkę, a już martwi się, że pewnie wnusio jest głodny. Oj, oj nie tędy droga. To właśnie między innymi przez to nasze dzieci stają się małymi, tłuściutkimi leniuchami.
Naukowcy z University of Glasgow skupili się na tym, jaki wpływ mają dziadkowie na wnuków w ich pierwszych latach życia. Bo to wtedy z reguły w największym stopniu korzystamy z ich pomocy w opiece nad maleństwem. Przez żołądek do serca Badania potwierdziły powszechną opinię: dziadkowie przekarmiają wnuki, dając im do jedzenia głównie tłuste i słodkie posiłki. Ponadto, używają smakołyków jako elementu przekupstwa i sterowania emocjami dzieci. Ale to nie koniec. Okazało się, że zdarza im się palić papierosy przy wnukach, nawet mimo naszych protestów. Wnuki kopiują zachowanie naszych rodziców. Jeżeli babcia siedzi przed telewizorem, wnuczęta będą robić podobnie. Jeżeli dziadek jest typem kanapowca, wnuczek też nie będzie nalegał na wyjście na plac zabaw. Kaloryczna dieta w połączeniu z brakiem ruchu to gwarancja nadwagi. Niestety - i to też wynika z badań – jako rodzice mamy małe pole manewru. Wdzięczni za pomoc w opiece nad dzieckiem, niezręcznie czujemy się strofując dziadków. Naukowcy z University of Glasgow przeanalizowali 56 badań z 18 krajów (m.in. Chin, Japonii, USA i Wielkiej Brytanii). Z danych brytyjskiej organizacji Grandparents Plus wynika, że angielscy dziadkowie są głównym filarem pomocy swoim dzieciom w opiece nad maleństwami. Podobnie w Chinach. W Państwie Środka jest to podyktowane burzliwym rozwojem gospodarczym - młodzi ludzie wyjeżdżają do miast za pracą, a dziadkowie zostają z ich dziećmi na wsi. Kto rządzi w kuchni Kto jest szefem kuchni w domu - takie pytanie zadaje swoim pacjentom lekarz pediatra Paweł Matusik z Poradni Metabolicznej Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka. Kiedy pada odpowiedź, że babcia, doktor jest już bliższy diagnozy, gdzie leży przyczyna nadwagi dziecka. "Często zdarza się, że rodzice zapewniają, że dziecko nie dostaje żadnych słodyczy i je zdrowo, a potem okazuje się, że między szkołą a powrotem do domu rodzinnego, dziecko przebywa u babci czy opiekunki i rodzic nie ma pełnej wiedzy na temat tego, jak to żywienie jest prowadzone" – powiedział pediatra. Nadwaga i otyłość u dzieci jest w naszym kraju już epidemią. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) alarmuje, że w ciągu 20 lat trzykrotnie wzrosła w Polsce liczba dzieci z nadwagą. Nasze 11-latki są grubsze od ich rówieśników Europie i USA. A Wy co sądzicie o nadwadze dzieci? Czy dostrzegacie, że to jest duży problem naszych pociech? Napiszcie w komentarzach swoje zdanie. Źródło: PAP/Rynek zdrowia UWAGA: jeśli nie widzisz naszej galerii zakupowej, dodaj Babyonline.pl do białej listy w Adblock. Zobacz też: 9 rad dla babci i dziadka Gdzie jest babcia? - zabawa dla dzieci Jak zachęcić dziecko do zdrowego jedzenia? Pokaż mu ten film!
„Skrzywdziłam mojego syna na całe życie” – mówi ta mama. Niestety, tak robi większość z nas!
Mówiąc tak o sobie, robimy krzywdę… naszym dzieciom. Mama tego chłopca zdała sobie z tego sprawę za późno.
„Jestem najgorszą matką na świecie…” — tak zaczyna swój wpis na FB Kristy, mama kilkuletniego chłopca. Co miała na myśli? Posłuchaj – jej wyznanie może zmienić twoje podejście do… siebie samej! Jestem za gruba i źle wyglądam! „Od kiedy pamiętam, zmagam się z negatywną samooceną – pisze Kristy. – Nawet kiedy byłam chuda jak szczapa, czułam się brzydka, choć dziś patrząc na stare zdjęcia, wiem, że wyglądałam pięknie! Dałabym wszystko, żeby mój syn nigdy nie myślał o sobie w taki negatywny sposób, tymczasem… No cóż, wczoraj stanął przed lustrem i po raz pierwszy powiedział: „Wyglądam ohydnie”. Zaprzeczyłam, a mój mąż powiedział: „Jesteś przystojny, bo przecież jesteś podobny do mnie”. Dodałam: „Do mnie też jesteś trochę podobny” – i na to usłyszałam od niego: „Ale przecież to właśnie ty ciągle powtarzasz, że jesteś brzydka, więc skoro jestem do ciebie podobny, to i ja jestem brzydki!” Kiedy to usłyszałam, pękło mi serce! Mój syn to żywy dowód na to, że nasze „niewinne” komentarze przed lustrem, kiełkują w głowach naszych dzieci! Nie róbmy im tego!” Kristy tłumaczy, że kiedy mówiła o sobie, że jest gruba i brzydka – jej syn zaczął… tak samo myśleć o własnym ciele. Skoro jest podobny do mamy to też jest gruby i brzydki. Kristy dodała, że właśnie przez to, co zrobiła swojemu synowi, uważa się za najgorszą mamę na świecie. Wydaje się, że komentarze na temat swojej urody, kiedy stoimy przed lustrem, są przecież niewinne. A jednak! Dzieci chłoną jak gąbka wszystko, co słyszą. Swoją samoocenę zaniżają przez błędy dorosłych. Przeczytaj cały post Kristy: Akceptuj się bardziej – dla dobra własnego dziecka Ile razy stoisz przed lustrem i myślisz tak jak Kristy: "Kilka lat temu nie było tu tej fałdy..." albo jeszcze gorzej: "Jak ja wyglądam! No masakra z tym wielkim brzuchem...". Ciężko jest zaakceptować siebie samą, kiedy ciało się zmienia (szczególnie po porodzie) i pogodzić się z upływającym czasem, ale to ciało tak naprawdę świadczy o naszej historii, o tym, co przechodzimy każdego dnia, o naszym macierzyństwie. Zawsze można nad nim popracować, ale najpierw trzeba nauczyć się je kochać. Akceptując siebie, uczymy nasze dzieci akceptować swoje słabości. Zgadzacie się z tym? Źródło: Breastfeedeing Mama Talk, cafemom.com
Czy twoje dziecko będzie grube? To zależy także od ciebie [WIDEO]
Maluchy tyją dziś na potęgę, ale twoje dziecko nie musi być grube. Co możesz zrobić, żeby zapobiec nadmiarowi kilogramów?
Dzieci z nadwagą i otyłością przybywa w Polsce w zastraszającym tempie. Jest ich dziś 2 razy więcej dzieci niż jeszcze 10 lat temu! Przeczytaj: 5 tuczących mitów Otyłość to choroba To źle, że dzieci tyją tak bardzo. Otyłość to choroba, która pociąga za sobą lawinę konsekwencji zdrowotnych oraz innych problemów (depresja, brak akceptacji swojego ciała, kłopoty z rówieśnikami). W dodatku bardzo trudno ją leczyć. O wiele lepsze jest zapobieganie. Otyłości można (i trzeba!) zapobiegać Twoje dziecko nie musi zmagać się z nadmiarem kilogramów. Oponka na brzuchu i podwójny podbródek nie bierze się przecież z kosmosu, a choroby, które powodują nadmierne tycie, nie są aż tak częste. Obejrzyj film i sprawdź, co możesz zrobić, by chronić swoje dziecko przed otyłością. Nie chodzi wyłącznie o słodycze! Sprawdź także czy dziecko może odziedziczyć po rodzicach skłonność do tycia
10 powodów dlaczego nie tracimy kilogramów po urodzeniu dziecka
Dziecko coraz starsze, a my nadal możemy pochwalić się "nadprogramowymi" kilogramami. Dlaczego tak jest?
Nieważne czy byłyśmy bardzo szczupłe, ładnie zaokrąglone, czy też miałyśmy lekką nadwagę. Każdy dodatkowy kilogram w ciąży nie martwi nas tak bardzo, jak te, które pozostały po urodzeniu dziecka. Trudno czasem uzbroić się w cierpliwość i poczekać na efekty. Gdy jednak mijają miesiące, a nasza waga nadal stoi w miejscu, to znak, że trzeba zastanowić się, dlaczego tak się dzieje. Oto 10 powodów dlaczego nie tracimy kilogramów po porodzie 1. Brak czasu na ćwiczenia - mama zaaferowana dzieckiem, oraz zmęczona i wyczerpana 24-godz opieką, nie ma czasu na ćwiczenia. Jeżeli wcześniej była bardziej aktywna w tej kwestii, to ewidentny znak, dlaczego waga stoi w miejscu. 2. Wieczorne podjadanie – po całym dniu wyczerpującej opieki, gdy dzieci idą już spać i mama ma w końcu czas dla siebie, często siada przed telewizorem i zaczyna podjadać, albo po prostu dopiero teraz ma czas usiąść i w spokoju zjeść posiłek. 3. Kończenie posiłków po dzieciach – zostało trochę zupki, chrupek, ciasteczek, kotlecika, trzeba je zjeść. Dla mamy, która nie lubi gdy coś się marnuje, to doskonała droga do dodatkowych kalorii. 4. Karmiąca mama musi jeść więcej – to fakt. Zapotrzebowanie kaloryczne dla karmiącej matki jest oczywiście większe, ale wiele mam, nie zmniejsza kaloryczności posiłków, kiedy przestaje karmić. A to wpływa na to, że waga nie spada. 5. Wielkość porcji – wydaje ci się, że jesz zdrowe rzeczy i powinnaś chudnąć. Jeżeli tak się nie dzieje, zastanów się, czy wielkość porcji nie jest zbyt duża. 6. Brak snu – badania dowodzą, że kobiety które nie śpią więcej, niż 5 godz. na dobę, są bardziej narażone na problemy z wagą. 7. Czas z mężem – nie macie z kim zostawić dzieci? Zostajecie w domu, a wasza randka zaczyna się po 22. kiedy dzieci pójdą spać. Kolacja, film w telewizji, wino... wszystko bardzo kaloryczne. 8. Brak czasu na śniadanie – zanim wyszykujecie dzieci do przedszkola, zrobicie im śniadanie, kanapki i odwieziecie, po prostu odpuszczacie sobie pierwszy posiłek. Gdy poczujecie później głód, zjecie znacznie więcej jedzenia, niż gdybyście wspólnie z dziećmi zjadły małe, ale pożywne śniadanie. 9. Jedzenie na szybko – wrzucacie w siebie różne produkty w pozycji stojącej. Trzymacie dzieci na rękach i coś skubiecie, często bezmyślnie. Warto pamiętać, żeby usiąść i zjeść coś pożywnego, a nie podjadać coś przez cały dzień, co może mieć więcej kalorii niż nam się wydaje. 10. Nadal nosisz ciążowe ubrania – nie zdajesz sobie sprawy, ile tak naprawdę zostało ci kilogramów do zrzucenia. Musisz wskoczyć w normalne ubrania i sprawdzić, czy dobrze się czujesz w swojej skórze. Ubrania komfortowe i obszerne na pewno nie mobilizują do walki o piękną sylwetkę. Wiele kobiet walczy, by powrócić do swojego rozmiaru sprzed ciąży, ale jest też sporo kobiet, które polubiły swoje "nadprogramowe" kilogramy. A Ty do której grupy należysz? Zobacz też: Kalkulator wagi w ciąży Jak zmienia się wasze życie po narodzinach dzieci?
Schudnij na zdrowej diecie – wywiad z dietetyczką
Białkowa, kopenhaska, owocowa, jaglana... Masz mnóstwo odchudzających diet do wyboru. Jednak korzystanie z takiego gotowca nie zapewni ci zdrowia, trwałych efektów i zgrabnej sylwetki na dłużej. Potrzebujesz najskuteczniejszej i jednocześnie zdrowej diety.
Ciągle słyszymy o nowych dietach, dzięki którym można szybko schudnąć – 5 albo i 8 kilogramów w miesiąc. Rzecz w tym, że w zdrowym odchudzaniu wcale nie chodzi o bicie rekordu prędkości, ale o to, by wyrobić sobie zdrowe nawyki żywieniowe. Klucz do sukcesu kryje się też w proporcjach. Jak poznać te najwłaściwsze dla mnie? Zapytałam o to Annę Jelonek, dietetyczkę. Którą dietę odchudzającą wybrać, by wrócić do formy po ciąży? Nie jestem za tym, żeby polecać jakąkolwiek gotową dietę, bo ona kojarzy nam się z ograniczeniami. Uważam, że kluczowe znaczenie ma indywidualny sposób odżywiania się. Nie ma jednej diety, która byłaby dobra dla wszystkich. Tu trzeba kierować się wiekiem, masą ciała, proporcjami, poziomem aktywności fizycznej. Ważne też jest, ile kobieta przytyła w ciąży, czy to było 10–12 kg (czyli zgodnie z zaleceniami WHO), czy też więcej... Bo jeśli młoda mama ma 20–30 kg nadwagi, to trzeba najpierw ustalić, z jakiego powodu przytyła tak dużo. Czy winowajcą był większy apetyt, czy jakiś aspekt zdrowotny, o którym do tej pory nie wiedziała. Nawet zły sposób odżywiania się jeszcze przed ciążą ma tu znaczenie. Jeśli kobieta stosowała głodówki albo diety-cud, chudła 10 kg, a potem przybierała 20 kg, to metabolizm jest już mocno spowolniony. U takich osób w ciąży, nawet gdy jedzą normalne porcje, może się pojawić efekt jo-jo. Sięganie po gotową dietę nie załatwi sprawy, jeśli najpierw nie ustalimy, co powoduje tycie, albo co utrudnia zrzucenie nadwagi. Najlepiej, by tropieniem winowajcy zajął się dietetyk. Zobacz: Ciało po ciąży - co zniknie, a co zostanie na zawsze Czy do wizyty u dietetyka trzeba się jakoś przygotować? Warto przypomnieć sobie, kiedy dokładnie pojawiły się problemy z masą ciała, czy wcześniej – nawet 10 lat przed ciążą – były stosowane jakieś diety odchudzające. Duże znaczenie ma to, czy występowały kiedykolwiek zaburzenia hormonalne lub zostały zdiagnozowane choroby, które mają wpływ na metabolizm, np. niedoczynność tarczycy. Można też przez tydzień opisywać lub fotografować swoje posiłki, by dietetyk mógł ocenić, ile w pojęciu danej osoby znaczy słowo „porcja”. Niektóre pacjentki przychodzą do mnie z wynikami podstawowych badań krwi i moczu. Z pewnością są przydatne, choć w trakcie rozmowy z osobą, która uważa się za zdrową, okazuje się, że ostatnio bardziej wypadają jej włosy, albo jest ciągle zmęczona, nagle zaczęła tyć. W takiej sytuacji dietetyk może podpowiedzieć, jakie dodatkowe badanie warto zrobić, np. TSH, fT3, fT4, przeciwciała tarczycowe, glukoza, insulina, krzywa cukrowa, poziom kortyzolu. Podam taki przykład: kobieta u której poziom TSH trzykrotnie przekracza normę, nie schudnie na żadnej diecie. W pierwszej kolejności powinna odwiedzić endokrynologa. Niestety, nie dowie się o tym, wybierając modną dietę, która sprawdziła się u koleżanki. Jak powstaje taki indywidualny jadłospis? Specjalista korzysta z norm WHO oraz Instytutu Żywności i Żywienia w celu pokrycia odpowiedniego zapotrzebowania na makroskładniki: białka, tłuszcze oraz węglowodany. Dzięki temu, że mamy dostęp do dobrych programów dietetycznych – praca polegająca na ułożeniu indywidualnego planu żywieniowego, staje się dużo łatwiejsza z perspektywy lekarza, dietetyka i pacjenta. To zawsze jest 5 urozmaiconych posiłków, z których śniadanie jest największe, bo w pierwszej połowie dnia organizm pracuje na najwyższych obrotach, zaś kolację należy zjeść 2-3 godziny przed snem. To mit, że ostatni posiłek musi być najpóźniej o 18. Co jeszcze bierze się pod uwagę przy doborze nowego menu? Coraz częściej korzystamy z wyników badań DNA. Metoda pobrania materiału genetycznego z nabłonka jest prosta i bezbolesna – wewnętrzne strony policzków pociera się specjalnymi patyczkami wymazowymi, które odpowiednio zabezpieczone trafiają do laboratorium. Na podstawie analizy – raportu jesteśmy w stanie ocenić zdolność danej osoby m.in. do metabolizowania węglowodanów, tłuszczów, witaminy D, cholesterolu, homocysteiny, kwasu foliowego (jest bardzo istotny w funkcjonowaniu układu nerwowego), a także określić wrodzoną nietolerancję laktozy oraz glutenu czy nadwrażliwość na sól i kofeinę. Badania (np. Genodiet Completo) wydają się kosztowne, ale trzeba pamiętać, że robi się je tylko raz w życiu, a uzyskane dzięki nim informacje są pomocne w tworzeniu, a właściwie personalizowaniu programów żywieniowych. Przyczyniają się do pogłębiania świadomości o indywidualnych potrzebach organizmu. Nasze geny już się nie zmienią. Przy pomocy diety możemy jedynie sprawiać, by niektóre z nich były bardziej aktywne lub uśpione. W przypadku genu otyłości, badany pacjent go ma lub nie. Oznacza to, że jeśli gen otyłości występuje, sama dieta nie wystarczy, aby zredukować masę ciała i utrzymać ją na prawidłowym poziomie. Dzięki temu wiemy jaki rodzaj aktywności powinniśmy uprawiać oraz jak długo. Warto tu zaznaczyć, że popularna piramida żywieniowa nie jest zdrowa dla wszystkich. Z opublikowanego niedawno raportu „Genodiet – tysiąc Polaków przebadanych nutrigenetycznie” wynika, że tylko 52% osób wśród pacjentów, których predyspozycje DNA oceniono na przełomie ostatnich dwóch lat, może się odżywiać zgodnie z ogólnodostępnymi zaleceniami. Zdrowe dla populacji nie zawsze oznacza – odpowiednie dla mnie i właśnie w tym tkwi sedno. Kompleksowe badanie DNA kosztuje 2650 zł, czy jest jakieś tańsze, które warto zrobić? To prawda, że badania typu Genodiet są kosztowne, ale przynoszą szereg bezcennych informacji. Ułatwiają tworzenie indywidualnych programów żywieniowych uwzględniających chociażby to, z jakich makroskładników organizm danej osoby czerpie energię. Podpowiadają także jak osiągnąć, a potem utrzymać optymalną masę ciała oraz co robić, by minimalizować ryzyko chorób zależnych od diety. Od niedawna w Polsce dostępne jest także badanie analizujące poziomu kwasów tłuszczowych we krwi (Omega Test kosztuje ok. 499 zł). Nasze zdrowie, dobre samopoczucie uzależnione są od funkcjonowania pojedynczych komórek. Aby mogły pełnić swoją rolę, otaczająca je błona komórkowa musi znajdować się w stanie równowagi. Na podstawie wyniku Omega Test można stwierdzić, czy w komórkach badanej osoby jest już stan zapalny, który zwiększa ryzyko chorób cywilizacyjnych, zwłaszcza układu krążenia. Niestety, większość z nas spożywa za mało tłuszczów omega-3 (zawierają je tłuste ryby morskie, nasiona lnu), a to przecież one chronią nasz mózg przed starzeniem się. Zobacz także: Co wiesz o witaminach i minerałach? - test Pułapki odchudzania Chcesz schudnąć? Ćwicz o świcie Konsultacja merytoryczna Anna Jelonek Dietetyczka, specjalistka w doborze diet odchudzających i zwalczających choroby cywilizacyjne, np. cukrzycę
Tyjesz od samego patrzenia na pączki? Sprawdź czy to nie insulinooporność
Tyjesz, choć wcale dużo nie jesz? Jesteś ciągle zmęczona, a po obiedzie najchętniej poszłabyś spać? Zbadaj krew: w grę może wchodzić insulinooporność.
Zawsze, gdy mowa o nadmiarze kilogramów, natychmiast pojawiają się głosy, że najlepsza jest dieta MŻ ("mniej żreć"). Niestety nie jest to aż takie proste: ludzie z nadwagą nie zawsze jedzą więcej niż szczupli i czasem zwyczajnie nie mogą sobie pozwolić na dietę MŻ, bo musieliby szukać jedzenia na talerzu z lupą. Dzieje się tak np. wówczas, gdy dotyka ich insulinooporność. Skąd się bierze? Jak się objawia? Jak sobie z nią poradzić? Zapytaliśmy o to dr hab.n. med. Dorotę Waśko-Czopnik, gastrologa i dietetyka z Wrocławia. Co to jest insulinooporność? O insulinooporności (IO) mówi się wówczas, gdy organizm przestaje być wrażliwy na działanie insuliny – produkowanego przez trzustkę hormonu, który odpowiada za obniżanie poziomu cukru we krwi. Brak reakcji na prawidłowe stężenie insuliny sprawia, że trzustka wytwarza jej coraz więcej i więcej, co zaburza metabolizm i powoduje inne problemy. Z czasem trzustka staje się coraz mniej wydolna, stężenie insuliny we krwi spada, a cukru – rośnie. Pojawia się cukrzyca typu 2 Dlaczego insulinooporność trzeba leczyć? Nieleczona IO prowadzi także do miażdżycy, stłuszczenia wątroby, PCOS (zespół policystycznych jajników) i innych chorób. No i sprawia, że przybywa nam kilogramów, choć wcale nie jemy więcej niż inni. Insulinooporność a otyłość Insulinooporność często (choć nie zawsze) wiąże się z otyłością, która może być jednocześnie jej przyczyną i skutkiem: zły metabolizm sprawia, że coraz bardziej tyjemy, a otyłość – że mamy coraz gorszy metabolizm. Powstaje błędne koło. Przyczyny insulinooporności Za IO mogą odpowiadać geny: częściej pojawia się u osób, które mają wśród bliskich cukrzyków. Może (ale nie musi) wiązać się z chorobą Hashimoto (przewklekłym zapaleniem tarczycy) oraz zaburzeniami hormonalnymi. Przyczyną IO może być także zła dieta z nadmiarem węglowodanów, zwłaszcza prostych (m.in. cukier, biała mąka, słodkie napoje), które szybko podnoszą poziom cukru we krwi. Objawy insulinooporności IO może długo nie dawać żadnych wyraźnych objawów, ale często towarzyszy jej: przybieranie na wadze, którego nie da się wyjaśnić nadmiernym jedzeniem. osłabienie, znużenie, senność po posiłkach, zwłaszcza obfitych w węglowodany. zaburzenia hormonalne, w tym hirsutyzm (nadmierne owłosienie typu męskiego) czy problemy z zajściem w ciążę lub z jej utrzymaniem. Insulinooporność - diagnoza Najlepszym sposobem na wykrycie IO jest wykonanie krzywej cukrowej i insulinowej po podaniu 75 gramów glukozy. Krew do badania pobierana jest trzykrotnie: na czczo, po godzinie i po dwóch godzinach. – Stosowany w diagnozowaniu IO wskaźnik HOMA, który wylicza się za pomocą specjalnego wzoru, nie zawsze się sprawdza, ponieważ zaburzenia insulinowe można dużo wcześniej wychwycić poprzez wykonanie krzywej glukozowo-insulinowej, kiedy to wskaźnik HOMA jest jeszcze prawidłowy – mówi dr hab.n. med. Dorota Waśko-Czopnik. Leczenie insulinooporności IO można leczyć farmakologicznie, podając lek uwrażliwiający tkanki na insulinę i powodujący spadek stężenia cukru we krwi. Takie leczenie nie zawsze jest jednak możliwe (lepiej np. nie robić tego w ciąży, jeśli nie ma absolutnej konieczności) i może mieć różne skutki uboczne (m.in. mdłości i biegunki). Nie zawsze jest także potrzebne. – W leczeniu IO najważniejsza jest dieta, a właściwie trwała zmiana nawyków żywieniowych – tłumaczy dr hab. Waśko-Czopnik. – Przede wszystkim trzeba wykluczyć węglowodany proste (cukier, słodycze, produkty z białej mąki), ograniczyć ilość węglowodanów złożonych (np. można jeść kaszę gryczaną czy brązowy ryż, ale w niewielkich ilościach – zdecydowanie mniejszych niż u zdrowych osób). Trzeba także uważać na produkty wysokoprzetworzone (chemia!) oraz owoce (są zdrowe, ale zawierają dużo cukru). Zmiany warto wprowadzać pod okiem dietetyka, ponieważ dieta powinna być dobrze zbilansowana: musi być w niej odpowiednia ilość białka, tłuszczu etc. Bardzo ważna jest także zmiana stylu życia: regularny ruch uwrażliwia tkanki na działanie insuliny. – Takie postępowanie reguluje metabolizm, poprawia samopoczucie i sprawia, że tracimy kilogramy. Po schudnięciu i ustabilizowaniu poziomu insuliny można sobie od czasu do czasu trochę odpuścić, jeśli jednak wrócimy do złych nawyków, kilogramy wrócą – ostrzega lekarz. – Niestety: skłonność do insulinooporności pozostaje na zawsze. Insulinooporność a ciąża Insulinoporność może utrudniać zajście w ciążę albo jej utrzymanie. U kobiet z IO częściej dochodzi też do cukrzycy ciążowej, która – jeśli się jej nie leczy – może wpłynąć na rozwój dziecka i przebieg ciąży (może np. doprowadzić do przedwczesnej niewydolności łożyska a nawet śmierci nienarodzonego maleństwa). Dlatego kobieta, która ma lub podejrzewa że ma IO, powinna przed planowaną ciążą przejść na dietę i uporządkować swój matabolizm pod opieką lekarza i doświadczonego, znającego temat dietetyka. Polecamy także: Jak schudnąć po ciąży. Kalendarz mamy na 30 dni
Czy dziecko może odziedziczyć po rodzicach skłonność do tycia?
Co dziedziczymy: skłonność do tycia czy raczej do... smażonych kartofli? Wyjaśnia genetyk.
Czy dziecko może odziedziczyć po rodzicach skłonność do tycia? Czy to raczej kwestia nawyków żywieniowych i błędów dietetycznych? Wyjaśnia prof. Ewa Bartnik, genetyk z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Uniwersytetu Warszawskiego. Chcesz wiedzieć więcej na temat dziedziczenia? Przeczytaj wywiad z prof. Bartnik, genetykiem oraz prof. Włodzimierzem Oniszczenko, psychologiem Zobacz także: Czy da się przewidzieć wzrost dziecka?
Naukowcy nie mają wątpliwości: brak snu może prowadzić do nadwagi, a nawet otyłości. Także u dzieci.
Brak snu jest przyczyną nadwagi nie tylko dlatego, że nie śpiąc mamy więcej czasu na jedzenie. Niedosypianie sprawia, że organizm przestaje funkcjonować jak należy. Zakłóca funkcjonowanie wszystkich narządów, zmienia pracę mózgu, upośledza układ odpornościowy etc. Spowalnia także nasz metabolizm i prowadzi do innych zmian, które powodują tycie. Brak snu a tycie – Organizm, który nie odpoczywa określonej liczby godzin na dobę zamiast spalać kalorie kolejnego dnia zaczyna je magazynować, co prowadzi do przybierania na wadze – ostrzega portal kardiolo.pl. Zarywając noce sprawiamy także, że zmienia się nasz apetyt. W naszej krwi obniża się stężenie leptyny – hormonu, który zmniejsza łaknienie, a podwyższa się poziom greliny, która sprawia, że mamy ochotę zjeść konia z kopytami. Gdy jesteśmy niewyspani, mamy również większą ochotę na słodycze i nie chce nam się ruszać. Nic dziwnego: jesteśmy przecież zmęczeni. Dla młodej mamy rada "wysypiaj się" brzmi jak kiepski dowcip, więc ci jej oszczędzimy. Jednak gorąco namawiamy: śpij, ile się da i nie zarywaj nocy przynajmniej z powodu prasowania! Polecamy: Kalendarz odchudzania Niewyspane dzieci także tyją! Tycie z powodu niedosypiania dotyczy nie tylko dorosłych, ale także (a może zwłaszcza) dzieci, u których jakość i długość snu wpływa na metabolizm jeszcze wyraźniej. – Odkryliśmy wręcz wstrząsające powiązanie: dzieci przewlekle niedosypiające w niemal każdym przypadku były jednocześnie otyłe! – powiedziała cytowana przez Gazetę Wyborczą dr Elsie Taveras, szefowa oddziały pediatrii Massachusetts General Hospital. Zanim doszła do tych wniosków, przebadała wraz ze swoim zespołem ponad 1000 maluchów od 6 miesiąca życia. Oczywiście brak snu jest tylko jednym z czynników powodujących nadwagę u dzieci, bo jak wiadomo ważne jest także to, by nie jadły byle czego i jak najwięcej się ruszały. Jednak zarywanie nocy z pewnością im nie pomaga. Polecamy: Uwaga, nadwaga! Polskie dzieci tyją najszybciej
Babcie i dziadkowie kochają nasze dzieci nad życie i daliby się za nie pokroić w plasterki. Czasem jednak przekarmiają je słodyczami… Co robić?
Po publikacji tekstu "Nie karmić Kuby" czyli nie częstujcie mojego dziecka słodyczami, bo będę gryźć!, na Facebooku i pod tekstem posypały się komentarze. Wynika z nich, że osobami, które najczęściej wbrew naszej woli przekarmiają słodyczami nasze dzieci, są nie obcy (z nimi sobie jakoś – lepiej lub gorzej – radzimy), ale bliscy, zwłaszcza babcia i dziadek. Dziadkowie obdarowują nasze dzieci słodyczami, przyrządzają im kaloryczne przysmaki, dają się naciągać na lody i batony. Robią to wszystko z miłości, ale ... No cóż, niestety nie zawsze liczą się z naszym zdaniem. Chodź, babunia da cukierka – Obcym mówię "nie" i już, ale nie mam już siły do rodziny. Normalnie ręce opadają – pisze Kasia. – Nie pozwalam, a oni i tak wciskają młodej a to czekoladę, a to cukierki czekoladowe. Cudownie: dziecko jest zachwycone babcią czy ciocią, a zła matka nie pozwala… No ludzie, nie wolno stawiać matek w takiej sytuacji! Kasia pisze, że odbyła z bliskimi mnóstwo rozmów na ten temat. Słyszała, że przesadza. – I jeszcze nasłuchałam się, jakie te dzieci teraz biedne: tego nie mogą, tamtego…. – dodaje . Osoba popisująca się nickiem JM_K ma z dziadkami podobny problem: ciągle karmią jej synka. – Oni by mu dali do zjedzenia wszystko – pisze. – Gdy pytam "Dlaczego mu to dałaś?", słyszę "No bo on tak otwierał buzię, na pewno jest głodny". I nie potrafią zrozumieć, że dziecku do szczęścia nie jest potrzebny cukier. – Niestety, często nawet najbliższej rodzinie, szczególnie dziadkom (o losie!) ciężko jest zrozumieć, że by dziecko było szczęśliwe, nie musi czegoś w siebie co chwilę wpychać – potwierdza Magdalena. Paulina też to zna. – Moja córka ma 11 miesięcy i na każdej rodzinnej imprezie ktoś ciągle podtyka jej ciastka, np. sernik. Nie wiem dlaczego nie wszyscy rozumieją, że nie życzymy sobie, by karmili nasze dziecko słodyczami. Jeśli od początku uczymy dzieci jedzenia zdrowych produktów to zaoszczędzamy im w przyszłości problemów z jedzeniem/wagą. Co w tym złego, ze dziecko będzie jadło owoce zamiast czekolady? Zobacz: 8 drobiazgów, które można podarować dziecku zamiast słodyczy Mamo, to moje dziecko Babcia Szymka uważa, że kochać, to znaczy podsuwać pod nos smakołyki. – Gdy byłam dzieckiem, polewała mi kopytka bułką tartą i masłem, kupowała słodycze i piekła dla mnie ciasta. Uwielbiałam to. I oczywiście tyłam na potęgę. Moje koleżanki umierały ze śmiechu, gdy spocona jak mysz próbowałam je dogonić albo zrobić fikołka na WF-ie. Do dziś pamiętam tamte upokorzenia – wspomina jej córka, Patrycja. Patrycja nie chce, by Szymek kiedykolwiek przeżywał to samo, dlatego, gdy toczone w kółko rozmowy z babcią nie skutkowały, postawiła sprawę na ostrzu noża: jeśli jej mama nie zrezygnuje z przekarmiania wnuka, będzie widywać go tylko w święta. – Powiedziałam też, że to moje dziecko i to ja będę ustalać, co jada. I że powinna szanować moje zdanie, nawet jeśli się z nim nie zgadza – opowiada Patrycja.– Mamie było przykro i długo nie mogła zrozumieć, czym sobie na to zasłużyła. Prawda jest taka, że chyba nadal do końca nie rozumie, jednak przestrzega zasad, które ustaliłam. Kochani dziadkowie, czasy się zmieniły! Na szczęście nie zawsze trzeba stawiać sprawę tak ostro, jak musiała zrobić to Patrycja. Najczęściej wystarczy spokojna, rzeczowa rozmowa. Na przykład taka, jaką jak ze swoimi rodzicami przeprowadziła Ania, mama 4-letniej Wiktorii. Powiedziała im po prostu, że ich ukochana, śliczna wnuczka nie będzie miała szansy (podobnie jak większość współczesnych maluchów) pozbyć się nadmiaru przynoszonych przez nich kalorii szalejąc cały dzień na podwórku z bandą innych dzieciaków. Czasy chodzenia po drzewach, skakania w gumę i wiszenia na trzepaku niestety się skończyły. Teraz – chcemy czy nie – rzeczywistość kilkulatków wygląda całkiem inaczej, bo pracujemy do późna a przedszkole nie jest za rogiem. Wytłumaczyła, że jest naprawdę źle: polskie dzieci tyją dziś najszybciej w Europie. Obejrzyj film: Dlaczego polskie dzieci tyją na potęgę? – Lekko nie było, ale dziadkowie w końcu zrozumieli, że nie uszczęśliwią wnuczki narażając na otyłość . Teraz zamiast żelków i cukierków przynoszą wnusi kolorowanki. Przeczytaj także: Mama i babcia - jak ułożyć wzajemne relacje? A jak jest z tym u was? Czy dziadkowie waszych dzieci zawsze liczą się z waszym zdaniem w sprawie słodyczy? Jaki drobiazg mogliby waszym zdaniem przynieść zamiast cukierków, chcąc sprawić przyjemność wnukom? Czekamy na wasze komentarze.
"Nie karmić Kuby" czyli nie częstujcie mojego dziecka słodyczami, bo będę gryźć!
- Ludzie, tak nie wolno! Jakim prawem podstawiacie pod nos mojego syna czekoladki i inne słodycze? Dlaczego zmuszacie mnie, bym wyrywała mu z rąk wasze drożdżówki? - pisze w mailu do redakcji Ewa, mama niespełna 3-letniego Kubusia. Zgadzacie się z nią?
Ewa uważa, że częstowanie cudzych dzieci powinno być zabronione dokładnie tak samo, jak branie ich i za rękę i zabieranie na spacer bez zgody rodziców. – Czy moje dziecko ma nosić na szyi tabliczkę "Nie karmić Kuby"? – pyta. Jesteś śliczny, dam ci jeść Jej synek, Kubuś, ma niecałe trzy i pół roku. Jest śliczny, rezolutny i kontaktowy. Takie roześmiane słoneczko. Gdziekolwiek się pojawi, budzi sympatię. Wszyscy go zagadują, uśmiechają się do niego i … no właśnie: i częstują smakołykami, co jego mamę doprowadza do szewskiej pasji. – Zanim zdążę zaprotestować, pani z osiedlowego spożywczaka wciska mu do ręki lizaka, dziewczyna z placu zabaw daje mu pół drożdżówki, a sąsiadka-staruszka wkłada w brudną dłoń wymiędloną czekoladkę. Mają frajdę, bo myślą, że zrobiły przyjemność małemu. Nie zrobiły! Jedynym efektem ich szerokiego gestu są łzy mojego synka, bo sekundę później muszę mu tę zdobycz siłą odebrać! - denerwuje się Ewa. Dlaczego chcą, by moje dziecko było grube? Kuba nie jest gruby, ale waży trochę za dużo jak na swój wiek. Ale że niemal wszyscy członkowie jego rodziny mają sporą nadwagę lub są otyli ( w dodatku część z nich cierpi wynikającą z otyłości cukrzycę typu 2), trudno mieć nadzieję, że ni stąd ni zowąd chłopczyk z tego wyrośnie. Bezpieczniej założyć, że skłonność do tycia ma w genach. Ewa wyszła z założenia, że lepiej zapobiegać niż leczyć, dlatego robi co może, by ochronić synka przed otyłością. Kuba jest na diecie ułożonej przez dietetyka. Jada wyłącznie zdrowe, wartościowe produkty, przede wszystkim mnóstwo owoców i warzyw. Nie dostaje słodyczy ani śmieciowego jedzenia. Pije wyłącznie wodę. Polecamy także: 11 rad jak ochronić dziecko przed otyłością To ja decyduję, nie wy! – Mały chrupie warzywa aż mu się uszka trzęsą. Uwielbia paprykę, pomidory, ogórki. Ale wiadomo: nawet najlepsza marchewka na świecie nie wytrzyma porównania z czekoladą, lizakiem czy innymi słodyczami, dlatego chcę by jak najpóźniej poznał ich smak – opowiada Ewa. Rodzinę i znajomych jakoś (z trudem) przekonała, że mały może żyć bez słodyczy, nadal jednak nie może poradzić sobie z obcymi. – Czy każdemu, kto ma ochotę nafaszerować cukrem moje dziecko, muszę tłumaczyć, dlaczego sobie tego nie życzę? – pyta. I jest naprawdę wściekła. – Jakim prawem obcy ludzie chcą decydować, co jest dobre dla mojego synka? Dlaczego próbują ze mną dyskutować "że przecież jedna czekoladka nie zaszkodzi"? Polecamy: Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sprawdzonych sposobów. Nie karmcie cudzych dzieci Zgadzam się z Ewą: ja też uważam, że nie powinno się częstować cudzych dzieci. Wyrywanie poczęstunku z rąk dziecka przerabiałam po wielokroć z moim synem, Bartkiem, który nie może jeść słodyczy, bo ma problemy z poziomem cukru we krwi. Zobacz także: Uważaj, tak może objawiać się cukrzyca u dzieci Częstowanie cudzych dzieci to przyjemność wyłącznie dla częstujących, a (bardzo często) problem dla rodziców częstowanego. Nie chodzi tylko o nadwagę, ale również o coraz powszechniejsze alergie pokarmowe, a także o to, że dziecko po zabawie w piaskownicy ma brudne ręce i nie powinno dotykać nimi jedzenia. I o to, że najedzone przekąskami nie tknie obiadu alb kolacji. A jak jest w przypadku Waszych dzieci? Czy one też są częstowane przez obcych? A jeśli tak, co dostają najczęściej? Jak na to reagujecie? Czekamy na wasze komentarze. Przeczytaj także: 8 drobiazgów, które można podarować dziecku zamiast słodyczy
W soczkach i napojach może być więcej cukru niż myślisz!
Czy wiesz ile cukru jest w napoju, który właśnie pije twoje dziecko? Zobacz zdjęcie, które sprawi, że podasz mu wodę.
Czy wiesz, ile cukru jest w popularnych napojach, w tym soczkach z kartonika, po które chętnie sięgają nasze dzieci? Alla Lien z Solon w Ohio (USA) zamieściła na Facebooku zdjęcie tablicy pokazującej to, czego nie widać gołym okiem: w przezroczystych woreczkach umieszczonych pod butelkami i puszkami jest tyle cukru, ile znajduje się w napoju. Aż odechciewa się pić, prawda? I wish every school will have this! It will show how much sugar in every drink. Show and tell! Posted by Alla Lien on 17 kwietnia 2015 "Taka tablica powinna wisieć w każdej szkole! " - napisała Alla. Naszym zdaniem, powinna wisieć także w przedszkolach i we wszystkich innych miejscach, w których bywają dzieci i rodzice. Dzieci powinny pić przede wszystkim wodę. Soczki (tylko te naprawdę wartościowe i przeznaczone właśnie dla nich) powinny być jedynie dodatkiem, a od bezwartościowych, gazowanych napojów powinny się trzymać z daleka. Dlaczego cukier w napojach to problem? Nasze dzieci jedzą za dużo cukru. Jest nie tylko w słodyczach, ale także właśnie w napojach (w tym w soczkach i dosładzanych herbatkach), a także w słodkich bułeczkach, jogurtach owocowych oraz wielu innych produktach, w których w ogóle się go nie spodziewamy (np. w keczupie). Polecamy: Dlaczego dzieci nie powinny jeść za dużo soli i cukru? Dlaczego nadmiar cukru szkodzi dzieciom? Nadmiar cukru powoduje próchnicę i nadwagę (a czasem i otyłość). Bywa i tak, że prowadzi do niedoborów pokarmowych : opite słodkimi napojami dziecko nie ma ochoty na wartościowe pokarmy. Nawet otyłe dziecko może być niedożywione! Lawinowo przybywa także dzieci chorych na cukrzycę - także tę typu 2, która najczęściej jest skutkiem złego odżywiania. Przeczytaj także: Ostrożnie z cukrem
Kary finansowe dla rodziców za otyłe dzieci - oburza was to, czy się zgadzacie?
Amerykańskie Portoryko rozważa wprowadzenie kar finansowych dla rodziców, którzy mają otyłe dzieci. Co o tym sądzicie?
Karaibska wyspa, boryka się z plagą otyłości podobnie jak cała Ameryka. Na nadwagę lub otyłość cierpi dwie trzecie jej mieszkańców (otyłość u dorosłych to wskaźnik masy ciała BMI powyżej 30, nadwaga to BMI pomiędzy 25 a 30). Tyle samo wynosi średnia w USA, ale najmłodsze pokolenie z Portoryko zdecydowanie bije nawet amerykańskie rekordy. W Portoryko jest aż 28 proc. otyłych dzieci (w USA tylko 18 proc., choć dodatkowo 15 proc. amerykańskich dzieci ma nadwagę). Żeby powstrzymać epidemię, grupa portorykańskich senatorów przygotowała projekt ustawy, która przewiduje kary dla rodziców tuczących własne dzieci – czytamy na Wyborcza.pl. Nauczyciele doniosą na otyłe dzieci Jak miałoby to wyglądać w praktyce? Nauczyciele mieliby zgłaszać otyłe dzieci do szkolnego wychowawcy, który konsultowałby z lekarzami, czy problem jest natury medycznej czy dietetycznej. Jeśli to drugie, to rodzicom wyznaczano by do realizacji program zdrowej diety i ćwiczeń odchudzających dla dziecka. Co miesiąc byłyby sprawdzane postępy w jego wdrażaniu. Jeżeli po pół roku nie byłoby poprawy, to rodzice byliby karani grzywną od 500 do 800 dolarów. - Chcemy tylko poprawić jakość życia dzieci i pomóc rodzicom w dokonywaniu właściwych wyborów zdrowotnych - mówi senator Gilberto Rodriguez, jeden z pomysłodawców. - Otyli obywatele są ciężarem i obciążeniem finansowym dla całego społeczeństwa, bo znacznie częściej zapadają na choroby serca i cukrzycę - dodaje senator Jose Luis Dalmau. Źródło: Wyborcza.pl Kary za otyłość karą za ubóstwo? Portorykański oddział Amerykańskiej Akademii Pediatrów jest przeciwko projektowi ustawy. Powód? Otyłość zwykle idzie w parze z biedą, dlatego grzywny byłyby rodzajem kary za ubóstwo. Poza tym zdaniem prawników trudno byłoby udowodnić, że otyłość dziecka jest wynikiem zaniedbań rodziców. Z niektórych badań wynika, że przyczyną otyłości mogą być geny odziedziczone po przodkach lub żywienie w okresie niemowlęcym. Biedni rodzice, których nie stać na zdrowe, drogie odżywki, już wtedy nieświadomie wprowadzają swoje dzieci na drogę do otyłości. Polecamy: Otyłość u dziecka skraca mu życie. W Polsce za nadwagę sąd chciał odebrać dziadkom opiekę nad dzieckiem W Polsce dwa lata temu wybuchła burza medialna po informacji, że sąd chce odebrać dziadkom dziecko z powodu nadwagi. Pięcioletni wówczas Maciek przy 109 centymetrach wzrostu ważył 30 kg. Według kuratora, rodzina niewłaściwie wykonywała swoje obowiązki, nie chciała współpracować z asystentem rodziny wyznaczonym przez ośrodek pomocy społecznej, nie wykonując zaleceń lekarzy, a dziecko było niewłaściwie odżywiane a raczej pasione. Rodzina broniła się zapewniając, że nadwaga chłopca musi być uwarunkowana genetycznie, że od początku był duży, ale zapewniała, że starają się urozmaicać jego dietę. W Szkocji odebrali dzieci, bo były za grube Na całym świecie media informują o podobnych przypadkach. Wła­dze w Szkocji po­sta­no­wi­ły ode­brać wszyst­kie sied­mio­ro dzie­ci, w tym no­wo­rod­ka, pew­ne­mu mał­żeń­stwu w Dun­dee z po­wo­du za­gro­że­nia cho­ro­bli­wą oty­ło­ścią. Dwoje dzie­ci ode­bra­no tym ro­dzi­com już wcze­śniej. Naj­młod­sze umiesz­czo­no na li­ście dzie­ci za­gro­żo­nych jesz­cze zanim się uro­dzi­ło, po­nie­waż matka przed zaj­ściem w ciążę wa­ży­ła pra­wie 150 kilo. Ro­dzi­ce od­wo­ływali się od de­cy­zji władz. Twier­dząc, że sta­ra­li się współ­pra­co­wać z per­so­ne­lem opie­ki spo­łecz­nej, który do­ma­gał się, żeby dzie­ci cho­dzi­ły na za­ję­cia spor­to­we i na­uczy­ły się po­wścią­gać ape­ty­ty. "Daily Mir­ror" in­for­mował, że 14-let­ni syn tych pań­stwa ważył ponad 100 kilo, a 13-let­nia córka - pra­wie 77 kilo. Otyła jest też jej 5-let­nia sio­stra, na­to­miast troje po­zo­sta­łych dzie­ci ma pra­wi­dło­wą wagę. Adwokat rodziców tak oceniała sprawę: "wiel­ka, szczę­śli­wa ro­dzi­na ze skłon­no­ścią do nad­wa­gi". Wła­dze uzna­ły jed­nak, że zdro­wie dzie­ci jest po­waż­nie za­gro­żo­ne. Zdania opinii publicznej w tej sprawie są podzielone. Jedni uważają, że rząd nie powinien tak drastycznie wkraczać w prywatne życie obywateli a inni, że to jedyna skuteczna metoda walki z otyłością wśród dzieci. A Wy co o tym sądzicie? Weźcie udział w sondzie. Czytaj też: Dobra i zła dieta. Rozmowa o błędach w żywieniu dzieci.
Masz problemy z wagą? Zbadaj tarczycę! - film
Tycie bez powodu, senność, wypadanie włosów.... to mogą być objawy niedoczynności tarczycy. Zrób odpowiednie badania i sprawdź, jak możesz pomóc sobie dietą.
„Zanim zrzucimy nasze kłopoty z tyciem na niedoczynność tarczycy, sprawdźmy, czy mamy inne objawy, jak wypadanie włosów, suchość skóry, senność, zmienność nastroju, stany depresyjne” – radzi dietetyk Barbara Kreft. Jeśli dostrzegamy te symptomy u siebie, powinniśmy udać się na badania tarczycy, które wykażą, czy faktycznie problemem jest niedoczynność tarczycy. Czasem podobne objawy występują np. przy Hashimoto. Zobacz: kalkulator BMI Dieta na niedoczynność tarczycy - co jeść? Osoby, u których stwierdzono niedoczynność tarczycy, muszą dostarczać organizmowi produkty bogate w jod, pierwiastek niezbędny do prawidłowej pracy gruczołu. Należy jeść dużo białka, zwłaszcza tłuste ryby. Nie bójmy się przyprawiać naszych potraw solą. Normalnie zaleca się spożywanie niewielkich porcji soli, ale ponieważ jest bogata w jod, osoby z niedoczynnością tarczycy powinny spożywać ją częściej. Warto także pić dużo wody wzbogaconej tym pierwiastkiem, ale również – soki owocowe i warzywne, pełne witamin i składników mineralnych potrzebnych do funkcjonowania tarczycy. „Niestety nie mamy tak dużej liczby produktów roślinnych i zwierzęcych z dużą zawartością jodu, żeby uzupełniać go bez używania leków” – zauważa ekspertka. Przeczytaj: jak wzmocnić organizm Niedoczynność tarczycy - czego unikać w diecie? Chorzy na niedoczynność tarczycy powinni unikać wszystkiego, co zawiera siarkocyjany. Są to związki chemiczne, które wiążą jod i utrudniają jego przyswajanie przez tarczycę. Znajdują się one np. w brokułach, kapuście czy gorczycy, często dodawanej (jako konserwant) do wielu produktów proszkowanych. Wchłanianie jodu ogranicza również soja. Muszą pamiętać o tym zwłaszcza kobiety w okresie menopauzy, które zwykle często ją jedzą. Poznaj objawy niedoboru witamin
Co możesz zrobić, by twoje dziecko było ładne?
Co możemy zrobić, by z naszych ślicznych bobasów wyrosły ładne dziewczyny i przystojni chłopcy? Zapytaliśmy o to specjalistów z różnych dziedzin.
9 tricków, które sprawią że będziesz wyglądać znacznie szczuplej
Czy da się schudnąć tak szybko bez dobrej wróżki albo Photoshopa? Da się wyglądać szczuplej - sięgając po odpowiednie ubrania i dodatki.
Po ciąży zostało ci kilka (albo kilkanaście) nadprogramowych kilogramów? Spokojnie - zacznij ćwiczyć, mądrze jedz (małe porcje, ale co 2 godziny), a uda się wrócić do wagi sprzed ciąży. Na razie – zawsze warto to wiedzić – pamiętaj, co pomoże ci wyglądać szczuplej. 1. Dobry biustonosz Dobrze dobrany biustonosz potrafi zdziałać cuda: sprawi, że będziesz mogła pochwalić się nie tylko kuszącym dekoltem ale i talią. Dzięki niemu znikną też szpecące "bułeczki" i nieładne fałdy na plecach. Nasza rada! Uważasz, że nosisz klasyczne polskie 75B i masz tylko staniki w tym rozmiarze? Wybierz się do dobrego sklepu z bielizną i skorzystaj z pomocy brafitterki - specjalistki od dobierania biustonoszy. Może okazać się, że twój rozmiar to na przykład ... 70F. Naprawdę warto to zrobić. Dobrze dobrany biustonosz nie tylko wyszczupli całą sylwetkę ale i pomoże twojemu biustowi dojść do formy po ciąży. Przeczytaj też koniecznie: Jak dbać o piersi 2. Odpowienie ciuchy Workowate bluzki z dekoltem pod samą szyją (albo co gorsza ze stójką lub ciasnym golfem), mękie T-shirty, swetry w grube warkocze, dwurzędowe żakiety czy przykrótkie spodnie dodają mnóstwo kilogramów, podobnie jak zbyt obcisłe, podkreślające każdą fałdkę topy albo za ciasne dżinsy, które powodują, że powyżej talii powstaje oponka. Wybierz coś dopasowanego ale nie za małego, np. koszulową bluzkę (nie zapinaj jej do samej góry - dekolt w kształcie litery V wysmukli szyję) i proste ciemne spodnie bez zakładek w talii i mankietów (najbardziej wyszczuplają te z kantem). Nasza rada! Niezależnie od tego, jaki nosisz rozmiar, dobierz odpowiednie ciuchy do figury. Inaczej musisz się ubierać, jeśli twoja figura przypomina jabłko, inaczej jeśli jesteś klepsydrą, jeszcze inaczej gdy masz figurę gruszki. 3. Wysokie obcasy Wydłużają nogi i wysmuklają całą sylwetkę, a tym samym w jednej chwili odejmują kilka kilogramów. Choć trudno w nich biegać za dzieckiem, warto je mieć przynajmniej na wielkie wyjścia. Nasza rada! Jeśli masz masywne kostki, nie noś cieniutkich szpilek, bo taki kontrast ci nie posłuży. Wybierz słupki albo ładnie wyprofilowane koturny. Unikaj butów na koturnach-klocach. I druga: płaskie buty też mogą dodawać albo odejmować kilogramów. Dlatego kupując balerinki czy sandałki wybierz te, które są głęboko wycięte. Unikaj butów, które zapina się w kostce. Te z paskiem przez środek stopy też nie są najlepsze. 4. Makijaż Dzięki odpowiedniemu makijażowi możesz wymodelować i wysmuklić twarz. Jednak jeszcze ważniejsze jest to, że gdy podkreślisz swoje atuty, np. piękne oczy albo ładnie wykrojone usta, nikt nie zauważy nadprogramowych kilogramów. Nasza rada! Choć raz skorzystaj z pomocy wizażystki. Możesz to zrobić bezpłatnie, np. w dobrych drogeriach. Warto - jest szansa, że pokaże ci tricki, z których będziesz mogła korzystać samodzielnie. Zobacz koniecznie jak zrobić makijaż w 4 minuty. 5. Spora torebka Duża dziewczyna z maleńką torebeczką wygląda na jeszcze większą. Dlatego noś torebki średniej wielkości albo duże. Gdy się jest mamą, inna opcja nie wchodzi zresztą w grę :) Nasza rada! Nie noś torby przerzuconej na ukos przez ramię. To pogrubia. [CMS_PAGE_BREAK] 6. Wyprostowana sylwetka Gdy się garbisz, wyglądasz na niższą, poza tym biust prezentuje się wtedy fatalnie a talii w ogóle nie widać. Nasza rada! Kilka czy nawet kilkanaście kilogramów ponad miarę nie oznacza, że nie można stąpać lekko, a wypchnięty w przód biust wygląda lepiej niezależnie od tego, ile akurat ważysz. 7. Biżuteria Długie wisiorki i naszyjniki wysmuklają sylwetkę, w przeciwieństwie do krótkich sznurów korali tuż pod szyją. Nasza rada! Postaw na ciekawą, oryginalną biżuterię, która odwróci uwagę od ewentualnych wałeczków. Zobacz też: Biżuteria z mleja matki - nowy trend 8. Puszysta fryzura Przyklapnięte włosy sprawiają, że twarz wydaje się większa, dlatego stopsuj szampony zwiększające objętość i unikaj gładkich, przylizanych fryzurek. Nasza rada! Wybierz się do naprawdę dobrego fryzjera, który spojrzy nie tylko na twoj twarz ale i na całą sylwetkę. Koniecznie przeczytaj: Ratunku! Wypadają mi włosy! 9. Uśmiech Ponura mina nikomu nie dodaje urody i waga nie ma tu nic do rzeczy. Nasza rada! Nie jest ci do śmiechu? Uśmiechnij się mimo wszystko. Z badań wynika, że nawet wymuszony uśmiech jest lepszy niż nos spuszczony na kwintę, bo dzięki niemu do mózgu dociera sygnał "Jest dobrze!" i nastrój się poprawia. Polecamy też: 12 sposobów na dobry humor
5 powodów, dla których trzeba chronić dziecko przed otyłością
Czy naprawdę warto uważać co dziecko jada, skoro jest (póki co) szczupłe? Czy przejmować się, jeśli wygląda „za dobrze”?
Tak, bo grube dzieci: 1. Są mniej sprawne fizycznie Jako niemowlęta później siadają, raczkują, chodzą. Potem wolniej biegają, trudniej im się wspinać, jeździć na rowerze itd. Łatwo się męczą i szybko pocą. Nie błyszczą na na placu zabaw i na boisku, więc zaczynają unikać ruchu. A przez to tyją jeszcze bardziej. 2. Są bardziej narażone na problemy ze zdrowiem Częściej chorują na astmę, cukrzycę typu 2, nadciśnienie (Tak! Mają je coraz młodsze dzieci!), stłuszczenie wątroby, bezdech. Są bardziej narażone na płaskostopie, koślawość kolan, skrzywienie kręgosłupa, a nawet zmiany zwyrodnieniowe stawów. 3. Nie mają łatwego życia Bywają wyzywane lub odrzucane przez rówieśników, często mają kompleksy, są narażone na upokorzenia (np. podczas zajęć sportowych). Zaniżone poczucie własnej wartości może sprawić, że osiągają mniej, niż by mogły. Uciekają w samotność, a swoje nieszczęście „zajadają” łakociami siedząc przed telewizorem albo komputerem. 4. Często wyrastają na okrągłych nastolatków i otyłych dorosłych Sprawa jest prosta: nadwaga i otyłość w dzieciństwie to najkrótsza droga do otyłości w życiu dorosłym. Oraz, niestety, całej listy chorób, które jej towarzyszą, albo z niej wynikają. 5. Wkraczają w życie z niewygodnym bagażem Powstałe w dzieciństwie nadprogramowe komórki tłuszczowe, złe nawyki żywieniowe i popsuty metabolizm, to coś, z czym trudno walczyć. Przeczytaj także, jak chronić dziecko przed otyłością gdy jest niemowlęciem i później oraz co robic, gdy już wazy za dużo. Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
7 rad dla rodziców, gdy dziecko jest za grube
Co robić, gdy dziecko ma nadwagę i z miesiąca na miesiąc coraz bardziej się zaokrągla? Jak uchronić je przed otyłością? Co zrobić, żeby dziecko nie tyło? Oto kilka sposobów na zmianę tych niekorzystnych dla zdrowia dziecka tendencji.
1. Zapisuj, co dziecko je Przez kilka dni zapisuj każdy kęs, każdy łyk, każde ciasteczko. Może się okazać, że jest tego dużo więcej, niż sądzisz. Przyjrzyj się także temu, co jada cała rodzina. Zrób to szczególnie uważnie, jeśli sama ważysz za dużo. Badania nie pozostawiają wątpliwości: dzieci mam z nadwagą mają o wiele większe szanse na zostanie grubaskami niż dzieci matek szczupłych. Jeśli jadacie za tłusto, za słodko, za dużo i nieregularnie, nikomu to nie wychodzi na zdrowie, także chudzielcom. Co jeszcze możesz zrobić? Zajrzyj na kolejne strony. [CMS_PAGE_BREAK] 2. Nie odchudzaj dziecka na własną rękę Poproś pediatrę z zbadanie dziecka (czasem przyczyną tycia są np. problemy hormonalne ). I wybierz się z nim do dietetyka. Rosnący malec potrzebuje mnóstwa ważnych składników, więc drastyczne ograniczenia nie wchodzą w grę. Zobacz też: Jak sprawdzić na siatce centylowej, czy dziecko ma nadwagę [CMS_PAGE_BREAK] 3. Karm zdrowo Postaw na warzywa, kasze, chude mięso, naturalny (a nie dosładzany) nabiał. Uważaj na ziemniaki, kluski, pierogi, pieczywo, tłuste wędliny (np. parówki), tłuste sosy, majonez itp. Zamiast potraw smażonych, podawaj gotowane, duszone i pieczone. Polecamy: Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw? 25 sprawdzonych sposobów [CMS_PAGE_BREAK] 4. Ogranicz słodycze do minimum Dla dziecka z nadmiarem kilogramów łakocie są na specjalne okazje, np urodziny czy święta, a nie do podjadania na życzenie, zwłaszcza kilka razy dziennie. Polecamy: Co zamiast słodyczy? Ściąga dla babć i cioć [CMS_PAGE_BREAK] 5. Nie kuś dziecka tym, czego nie może jeść To ważne, by reszta rodziny nie objadała się lodami albo pyzami, jeśli dziecko nie powinno ich jeść. Bądźcie lojalni. Nie zostawiaj też na widoku misy z ciasteczkami albo cukierkami, nie piecz ciast, któe pachną tak, że ciężko się im oprzeć. Dzięki temu maluchowi będzie łatwiej zaakceptować nowy sposób żywienia. Wiadomo: czego oczy nie widzą... [CMS_PAGE_BREAK] 6. Zmień styl życia całej rodziny Spacery, szaleństwa na placu zabaw, jazda na rowerze, gra w piłkę, wyprawy do aquaparku i na basen to to, czego twoje dziecko z nadwagą potrzebuje teraz bardziej niż filmów na DVD, gier komputerowych czy nawet lekcji angielskiego. Nie zmuszaj dziecka do uprawiania sportów, których nie cierpi. Poszukaj takiej aktywności, która sprawi mu przyjemność. Zobacz też: 5 powodów, by iść z dzieckiem na plac zabaw [CMS_PAGE_BREAK] 7. Traktuj zdrowe jedzenie w sposób naturalny Bądź delikatna, ale nie rozczulaj się nad dzieckiem. Nie mów np. „Nie wolno ci tego jeść, bo za dużo ważysz” ani „Moje biedactwo nie może zjeść tortu”, bo niczego w ten sposób nie osiągniesz. Po prostu dawaj dziecku zdrowe i mało kaloryczne jedzenie. Zobacz też: Jak wychować szczupłe dziecko? Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych