Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-09-07T10:23:18.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zwróciła uwagę dzieciom demolującym altanę śmietnikową. Ich odpowiedź to dowód, że bezstresowe wychowanie nie działa
items: Sprząta w szkole od 20 lat. „Kiedyś chociaż mówili mi dzień dobry. Dziś jestem niewidzialna”
items: „Poświęciłam karierę dla syna. Dziś ma 15 lat, wstydzi się mnie przed kolegami i uważa za przegrywa”
items: Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
items: Współczesne nastolatki chcą zarabiać miliony za nic? Scena w popularnej sieciówce otwiera oczy. „Roszczeniowość przekroczyła granice”
items: Dzisiejsza młodzież nie potrafi nawet zmienić żarówki? To, co zrobił 15-letni syn sąsiada na klatce, przeraża. „Pokolenie ciepłych kluch”
items: Manosfera. „4 słowa, które usłyszałam od syna, zmieniły sposób, w jaki z nim rozmawiam”
items: 5 filmów do obejrzenia z dorastającym synem. Sprawią, że wasza więź stanie się niezniszczalna, nawet gdy on wyfrunie z gniazda
items: Syn zaczął mówić o „alfach” i „dyscyplinie”? Sygnały zainteresowania manosferą, które łatwo przeoczyć
items: Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
items: "My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
items: Screen smart zamiast screen time? Naukowcy: ta jedna zasada może uchronić dziecko przed problemami
items: Weszłam do Sephory i aż mną zatrzęsło na widok tych dzieci. Matka stała obok i udawała, że nie widzi
items: Nawet 9-latki boją się starości. „Córka prosiła, bym kupiła jej krem anti-aging, bo wszystkie koleżanki takich używają”
items: Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
items: 12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
items: Trend „Sephora kids” drenuje portfele rodziców. „Z niepokojem odkryłam, co córka robi w łazience”
items: Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni
items: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło”
items: Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
items: 12-latka chciała dorobić w wakacje. „Z czarnego BMW wysiadł mężczyzna. Majka musiała zwijać interes”
items: „Chłopak mojej córki to obdartus bez manier, z ubogiej rodziny. Nie pozwolę, by skończyła z kimś, kto mówi 'poszłem'”
items: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
items: „Po wycieczce zajrzałam do walizki syna i się rozbeczałam. Gdyby nauczycielom się chciało, może by zareagowali”
items: „Mamo, nienawidzę cię!”. Zamiast się wściekać, użyłam metody Superniani. Spokój nastał w 5 minut

Zwróciła uwagę dzieciom demolującym altanę śmietnikową. Ich odpowiedź to dowód, że bezstresowe wychowanie nie działa
type: item
date: 2026-09-07T10:15:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Dzieci mogą być głośne, mają prawo do popełniania błędów i robienia niezbyt rozsądnych rzeczy. Od tego jest dzieciństwo. Problem pojawia się wtedy, gdy nikt nie pokazuje im, gdzie kończy się zabawa, a zaczyna wandalizm.
encoded: Przypadkiem trafiłam na post z lokalnej grupy na Facebooku. Jego autorka apelowała do rodziców kilku chłopców, którzy od kilku dni mieli demolować gabaryty pozostawione przy altanie śmietnikowej. Dzieci miały łamać porzucone przedmioty, skakać po nich i zostawiać po sobie bałagan. Najbardziej zastanawiająca okazała się jednak ich odpowiedź na zwróconą uwagę: skoro rzeczy są „niczyje”, można z nimi robić, co się chce. Dzieci niszczą, a dorośli mają posprzątać Dziecięca ciekawość i potrzeba odkrywania są czymś zupełnie naturalnym. Jest jednak ogromna różnica między zabawą a celowym niszczeniem rzeczy. Jeśli kilku chłopców przez kilka dni łamie przedmioty, skacze po nich i urządza sobie z nich plac zabaw, to nie jest już niewinna dziecięca psota. To zachowanie, które powinno spotkać się z reakcją dorosłych. Bo przecież ktoś później musi ten bałagan posprzątać. Ktoś musi zebrać połamane elementy, wynieść je i doprowadzić wspólną przestrzeń do porządku. Dzieci mogą tego nie rozumieć – właśnie dlatego powinien im to wytłumaczyć rodzic. Najbardziej uderza reakcja na zwróconą uwagę W tej historii jest jednak coś jeszcze bardziej niepokojącego. Nie tylko samo demolowanie, ale również sposób, w jaki chłopcy zareagowali na słowa sąsiadki, która próbowała zwrócić im uwagę. Zamiast zwykłego „przepraszam” czy choćby odejścia od altany, mieli odpowiedzieć opryskliwie, że skoro pozostawione tam rzeczy są niczyje, mogą z nimi robić, co chcą. To pokazuje problem, który wykracza poza jedną osiedlową altanę. Dziecko musi przecież wiedzieć, że dorosłej osobie, która spokojnie zwraca uwagę na niewłaściwe zachowanie, należy się szacunek. Nie każda uwaga jest atakiem, a dorosły sąsiad nie musi być rodzicem, żeby móc powiedzieć: „Przestańcie to niszczyć”. Dzieci mają prawo być głośne, bawić się i popełniać błędy. Nie mają jednak prawa traktować wspólnej przestrzeni jak miejsca, w którym nie obowiązują żadne zasady. Granice nie są wrogiem dziecka Od lat toczy się dyskusja o tym, jak wychowyw…

altana-smietnikowa-4079346.jpg
width: 1600
height: 1200

Sprząta w szkole od 20 lat. „Kiedyś chociaż mówili mi dzień dobry. Dziś jestem niewidzialna”
type: item
date: 2026-09-06T19:08:39.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dobre wychowanie
subject: dzieci
subject: nastolatki
subject: szkoła
description: Pani Jadwiga zna tę szkołę lepiej niż niejeden nauczyciel. Przez ponad 20 lat widziała pierwsze łzy pierwszoklasistów, szkolne miłości i kłótnie kolejnych pokoleń nastolatków. Dziś mówi, że najbardziej brakuje jej jednej rzeczy – zwykłego szacunku.
encoded: Pani Jadwiga pracuje w tej samej szkole od ponad 20 lat. Przez ten czas zmieniły się dyrekcje, nauczyciele, wyposażenie sal i oczywiście kolejne roczniki uczniów. Kobieta mówi jednak, że największą zmianę zauważyła gdzie indziej – w codziennym zachowaniu dzieci i nastolatków. Nie uważa, że kiedyś wszyscy byli idealnie wychowani, a dzisiejsi uczniowie są źli. Sama przyznaje, że zawsze zdarzały się rozrabiające dzieci. Ma jednak poczucie, że kiedyś nawet najbardziej niegrzeczni uczniowie znali pewne granice. „Kiedyś wiedzieli, że po drugiej stronie też jest człowiek” – Pamiętam dzieci, które potrafiły narobić bałaganu na korytarzu, ale kiedy zwróciłam uwagę, to mówiły: „Przepraszam”. Czasami nawet same pomagały mi pozbierać papierki. Nie robiły tego dlatego, że się mnie bały. Po prostu wiedziały, że ja też jestem człowiekiem i że ktoś będzie musiał po nich posprzątać – opowiada pani Jadwiga, woźna w jednej z warszawskich szkół. Dzisiaj takich sytuacji jest, jej zdaniem, znacznie mniej. – Zdarza mi się umyć podłogę, odłożyć wiadro, odwrócić się na chwilę, a wtedy ktoś przechodzi przez środek, zostawiając mokre ślady. Czasami dzieci widzą, że właśnie sprzątam, i zamiast obejść to miejsce, idą prosto przede mną. Jakbym była częścią wyposażenia szkoły. Kobieta mówi, że szczególnie przykre bywają sytuacje, w których uczniowie robią coś takiego celowo. – Raz umyłam schody. Stałam jeszcze z mopem, a dwóch chłopaków zaczęło się śmiać i jeden powiedział do drugiego: „Patrz, zaraz znowu będzie miała robotę”. I specjalnie przeszli po mokrym. Powiedziałam, że przecież dopiero co umyłam schody. Jeden wzruszył ramionami i odpowiedział: „No i co? Przecież pani od tego jest”. „Czasami śmieją się ze mnie” Pani Jadwiga przyznaje, że właśnie takie słowa bolą ją najbardziej. – Nie przeszkadza mi, że ktoś ma 10 czy 11 lat i czasami zachowa się głupio. Sama mam wnuki i wiem, że dzieciom różne rzeczy przychodzą do głowy. Ale kiedy ktoś patrzy na mnie z pogardą i mówi, że „jestem od sprzątan…

pani-sprzatajaca-w-szkole-40a79fc.jpg
width: 1600
height: 1200

„Poświęciłam karierę dla syna. Dziś ma 15 lat, wstydzi się mnie przed kolegami i uważa za przegrywa”
type: item
date: 2026-09-05T14:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: nastolatki
subject: prawdziwe historie
description: Pamiętam ten dzień, kiedy ostatecznie spakowałam swoje rzeczy w warszawskim mieszkaniu. Miałam dwadzieścia dziewięć lat, Kacper miał rok, a ja wciąż naiwnie wierzyłam, że uda mi się pogodzić macierzyństwo z marzeniami o wielkiej sztuce. Jednak stolica była bezlitosna. Wysokie czynsze, ciągły stres i brak czasu na cokolwiek poza pracą dorywczą i próbami rzeźbienia po nocach – to wszystko sprawiło, że podjęłam decyzję o powrocie na prowincję.
encoded: Znalazłam stary, rozpadający się dom z dużą stodołą, którą zaadaptowałam na pracownię ceramiczną. Kupiłam piec z drugiej ręki, koło garncarskie i zaczęłam nowe życie. Nie było to życie, o którym marzyłam jako studentka ASP. Zamiast wystaw w prestiżowych galeriach, lepiłam miski, kubki i donice, które sprzedawałam na lokalnych jarmarkach i przez internet. Ale miałam spokój, miałam czas dla Kacpra i robiłam to, co kochałam, nawet jeśli nie nazywało się to już „wielką sztuką”. Kacper dorastał w otoczeniu gliny, zapachu wypalanej ceramiki i wszechobecnego pyłu. Jako dziecko uwielbiał przesiadywać ze mną w pracowni. Razem lepiliśmy koślawe figurki zwierząt, brudziliśmy się po łokcie i śmialiśmy się do rozpuku. Był moim małym pomocnikiem. Kiedyś powiedział mi, że jak dorośnie, też będzie „panią od błota”. Ale czas mijał, a Kacper z radosnego brzdąca zamienił się w milczącego, zbuntowanego piętnastolatka. Coraz rzadziej zaglądał do pracowni. Coraz częściej zamykał się w swoim pokoju z telefonem w ręku. Pierwsze pęknięcia Zauważyłam to kilka miesięcy temu. Zbliżały się święta, a ja miałam mnóstwo zamówień. Pracowałam po kilkanaście godzin dziennie, ręce miałam przesuszone od gliny, a w domu panował artystyczny nieład. – Mamo, czy ty musisz zawsze tak wyglądać? – zapytał pewnego popołudnia, patrząc na mój poplamiony szlamem fartuch. – Jak, kochanie? – zapytałam, ocierając czoło wierzchem dłoni, bo palce miałam brudne. – Jak… no wiesz. Jakbyś właśnie wyszła z rowu. Inne matki mają normalną pracę. Chodzą do biura, noszą ładne ubrania. A ty tylko siedzisz w tej swojej stodole i lepisz to błoto. Zabolało. Bardzo. Ale starałam się tego po sobie nie pokazać. – Przecież wiesz, że to moja praca. Z tego żyjemy. Zresztą, kiedyś to lubiłeś. – Kiedyś byłem dzieckiem. Teraz to jest po prostu… obciach. Słowo „obciach” zawisło w powietrzu jak ciężki kamień. Od tamtej pory nasze relacje stawały się coraz chłodniejsze. Kacper unikał rozmów o mojej pracy, a kiedy ktoś znajomy pytał, czym się …

smutna-mama-2-9cbdfff.png
width: 1600
height: 1200

Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
type: item
date: 2026-08-30T08:35:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Zawsze uważałam, że praca fizyczna i zarabianie własnych pieniędzy od najmłodszych lat to najlepsza szkoła charakteru. Niestety, dzisiejsza krótka rozmowa z chłopakami z naszego osiedla brutalnie uświadomiła mi, jak bardzo współczesne podejście do wychowania niszczy w młodzieży jakikolwiek głód działania i chęć usamodzielnienia się.
encoded: Zaoferowałam nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika, myśląc, że zrobię im miłą niespodziankę, bo dostaną gotówkę na kino czy pizzę. Ich reakcja? Śmiali mi się bezczelnie prosto w twarz, a jeden z nich rzucił komentarzem, który do teraz spędza mi sen z powiek. Po tym wszystkim wiem jedno: na naszych oczach rośnie pokolenie gniazdowników, którzy wolą do trzydziestki siedzieć pod spódnicą u mamusi i grać na komputerze, niż włożyć minimum wysiłku w zarobienie choćby złotówki. Wszystko zaczęło się w niedzielne przedpołudnie, kiedy słońce zaczęło mocniej przygrzewać, a ja bezskutecznie próbowałam odpalić naszą starą kosiarkę spalinową. Szybki zarobek na wakacje. Jak prosta oferta pracy przerosła osiedlową młodzież Ponieważ mój mąż ma obecnie poważne problemy z kręgosłupem i nie może dźwigać, a ja sama nie radzę sobie z ciężkim sprzętem, postanowiłam rozejrzeć się wokół i poszukać jakiejś pomocy. Tuż za moją siatką, na osiedlowej ławce, siedziała trójka chłopaków, na oko w wieku czternaście i piętnaście lat. Rozwaleni wygodnie w cieniu, z najnowszymi telefonami w rękach, głośno narzekali na nudę, na to, że kończą się wakacje i że rodzice znowu nie chcą dać im kasy na nowe skiny do gier. Pomyślałam sobie: idealnie, mam sprawną kosiarkę elektryczną sąsiada, mały ogródek i chętnie dam tym młodym ludziom szansę na zarobienie paru groszy w godzinę. Podeszłam do furtki, uśmiechnęłam się i zapytałam całkowicie spokojnie, czy któryś z nich nie chciałby pomóc mi skosić trawnika za domem w zamian za 50 zł, bo roboty jest tam naprawdę niewiele. Bezczelny śmiech prosto w twarz. Szokujące słowa nastolatka o wartości pieniądza To, co wydarzyło się później, po prostu odebrało mi mowę i wprawiło w absolutne osłupienie. Najstarszy z nich, ubrany w markowe, drogie buty, nawet nie podniósł głowy znad ekranu smartfona − parsknął tylko kpiącym śmiechem i zapytał mnie z pogardą w głosie, czy ja urwałam się z choinki. Usłyszałam, że za pięć dych to jemu się nie opłaca nawet wstawać z …

osiedle-f317c17.png
width: 1600
height: 1200

Współczesne nastolatki chcą zarabiać miliony za nic? Scena w popularnej sieciówce otwiera oczy. „Roszczeniowość przekroczyła granice”
type: item
date: 2026-08-26T13:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Dzisiejsza scena przy wieszakach z modnymi ubraniami całkowicie otworzyła mi oczy na smutną prawdę. Roszczeniowość nastolatków osiągnęła szczyty, a winę za to ponosimy my, dorośli, bo pozwalamy im wierzyć w internetową fikcję bez żadnego pokrycia w realnym życiu.
encoded: Sklep był potwornie zatłoczony, rodzice z nastolatkami nerwowo biegali między półkami, szukając ostatnich promocji przed rozpoczęciem roku szkolnego. Gorączka zakupów przed wrześniem. Jak prosta rozmowa o kieszonkowym obnażyła mentalność młodzieży Tuż obok mnie, przy dziale z drogimi kurtkami, stała elegancka, wyraźnie zmęczona mama z córką, na oko piętnastoletnią dziewczyną. Nastolatka trzymała w ręku trzy drogie bluzy z najnowszej kolekcji, a każda z nich kosztowała grubo ponad dwieście złotych. Kobieta spokojnie, ale z wyraźnym smutkiem w głosie, próbowała wytłumaczyć córce, że ich domowy budżet nie udźwignie takiego wydatku w jednym miesiącu, zwłaszcza że trzeba jeszcze opłacić ubezpieczenie w szkole i kupić podręczniki do angielskiego. Zaproponowała, że kupią jedną, najpotrzebniejszą rzecz, a jeśli młoda chce mieć pozostałe, to od września może poszukać jakiejś prostej pracy weekendowej, na przykład przy roznoszeniu ulotek albo pomocy w osiedlowej kawiarni, żeby odciążyć rodziców. W tym ułamku sekundy na twarzy nastolatki pojawił się tak potworny foch, że aż mnie zatkało z wrażenia. Dziewczyna z ogromną pogardą popatrzyła na swoją matkę, ostentacyjnie rzuciła ubrania na brudną podłogę i zaczęła mówić głosem, który słyszeli wszyscy klienci stojący w kolejce do przymierzalni. Bezczelna riposta przy wieszakach. Szokujące słowa nastolatki o pracy fizycznej i milionach z internetu Dziewczyna odpowiedziała swojej mamie z ironicznym uśmieszkiem, że praca za parę groszy przy ulotkach czy parzeniu kawy to zajęcie dla życiowych nieudaczników i ona nie zamierza się tak poniżać dla kilku stów. Oświadczyła, że od września zakłada z koleżankami konto na TikToku, zostanie wielką influencerką i za kilka miesięcy będzie zarabiać miliony za samo wrzucanie filmików z przymierzalni, więc matka ma obowiązek teraz zainwestować w jej wizerunek i kupić te ciuchy. Kiedy zszokowana kobieta próbowała jej tłumaczyć, że sukces w sieci udaje się nielicznym, a prawdziwe życie wymaga zdobycia…

nastolatki-770aed6.png
width: 1600
height: 1200

Dzisiejsza młodzież nie potrafi nawet zmienić żarówki? To, co zrobił 15-letni syn sąsiada na klatce, przeraża. „Pokolenie ciepłych kluch”
type: item
date: 2026-08-25T10:15:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Obserwowanie codziennych zachowań dorastającej młodzieży w przestrzeni publicznej potrafi dać dorosłym mocno do myślenia. Czasami jedna, z pozoru zupełnie zwyczajna i drobna awaria na osiedlowym korytarzu wystarczy, by postawić bardzo poważne pytania o zaradność pokolenia, które już za chwilę wejdzie w dorosłość.
encoded: Ostatnio podczas powrotu z wieczornego spaceru byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi mowę i na długo zostawiła z poczuciem niepokoju. Na naszej klatce schodowej rozegrała się scena, która nie pozostawia żadnych złudzeń co do kierunku, w jakim zmierza współczesne wychowanie bez żadnych barier. Postawa 15-letniego syna sąsiada i jego całkowita bezradność wobec najprostszego problemu technicznego po prostu przeraża i pokazuje bolesną prawdę. W imię źle pojętej miłości hodujemy pokolenie ciepłych kluch, które uważa, że wszystko powinno dziać się samo lub za kliknięciem jednego przycisku na ekranie telefonu. Ta historia to doskonały punkt wyjścia do dyskusji o tym, jak wielką krzywdę wyrządzamy nastolatkom, odcinając ich od normalnych, życiowych wyzwań i domowych obowiązków. Zwykła awaria w bloku. Jak zgaśnięcie światła unieruchomiło młodego człowieka Całe to kłopotliwe i dające do myślenia zdarzenie miało miejsce w deszczowy wieczór, kiedy na naszym piętrze po prostu spaliła się zwykła żarówka, przez co cały korytarz utonął w półmroku. Jedyne światło wpadało z małego okna na półpiętrze. W tym samym momencie windą wjechał syn sąsiadów, dorastający, postawny chłopak ze słuchawkami na uszach. Widząc, że nad jego drzwiami jest ciemno, chłopak nie potrafił trafić kluczem do zamka. Zamiast włączyć latarkę w telefonie, który trzymał w dłoni, albo podejść do włącznika światła kilka metrów dalej, chłopak po prostu usiadł na schodach i zaczął grzebać w telefonie. Wyniosłam z domu nową żarówkę i spokojnie powiedziałam mu, że wystarczy odkręcić klosz i wkręcić nową, co zajmie dosłownie pół minuty. Był wyższy ode mnie, więc wydało mi się naturalne, że to zrobi. Ale reakcja tego 15-latka po prostu zwaliła mnie z nóg. Całkowity brak podstawowej wiedzy. Proste zadanie przerosło nastolatka Chłopak popatrzył na mnie z jakimś takim zniechęceniem, schował ręce do kieszeni i oświadczył, że on nie zamierza się brudzić, bo to nie jest jego robota. Dodał, że od takich rzeczy je…

klatka-schodowa-5539df3.png
width: 1600
height: 1200

Manosfera. „4 słowa, które usłyszałam od syna, zmieniły sposób, w jaki z nim rozmawiam”
type: item
date: 2026-08-24T19:08:08.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie syna
description: Nie trzeba zaglądać synowi do telefonu, żeby zauważyć, że coś się zmienia. Pierwsze sygnały wpływu treści promujących toksyczne wzorce męskości – tzw. manosfery – pojawiają się najpierw w języku: w słowach, żartach i sposobie mówienia o dziewczynach z klasy.
encoded: Chłopcy w wieku 10–14 lat są, z powodów rozwojowych, szczególnie podatni na treści internetowe łączące porady o sile i sukcesie z pogardą wobec kobiet – wynika z przewodnika dla rodziców i opiekunów opracowanego przez zagraniczną organizację działającą na rzecz równości. To wiek intensywnego budowania tożsamości i szukania autorytetów, a algorytmy platform potrafią skierować nastolatka do treści z tego kręgu bardzo szybko – nawet w ciągu 23 minut od pierwszego kontaktu z tematem manosfery. Przekaz, jaki dociera do chłopców, brzmi w skrócie „nie proś o pomoc – dominuj, obwiniaj kobiety, wyśmiewaj słabość”. Pamiętaj jednak, że to opis mechanizmu treści, nie ocena charakteru syna. Po czym poznać, że syn ogląda treści z manosfery? Nie chodzi o to, żeby przeszukiwać historię przeglądarki. Chodzi o to, żeby słuchać, jak syn mówi – o kolegach, o dziewczynach z klasy, o sobie. Dzielenie ludzi na „nas” i „ich” – chłopaków kontra dziewczyny, „silnych” kontra „słabych”. Powtarzanie sformułowań typu „alfa”, „beta”, „wysokiej wartości mężczyzna”, albo mówienie o relacjach jak o grze, którą się „wygrywa” – to słownictwo wprost z kręgu treści opisywanego jako manosfera. Pojawienie się sarkazmu i kpin wobec tematów równości czy zgody – np. „kobiety mają łatwiej” albo „facet nie może pokazywać słabości”. Etykiety w rodzaju „feminazistka” albo „simp” używane jako obelga, nie żart – zaobserwowane przez polskich edukatorów jako coraz częstsze w rozmowach uczniów. Żaden z tych sygnałów, pojedynczo, nie oznacza problemu – dorastanie samo w sobie jest okresem testowania języka i tożsamości. Liczy się częstotliwość i to, czy takie słownictwo zaczyna zastępować własne słowa syna. Dlaczego dorastający chłopcy są podatni na takie treści? Z materiału edukacyjnego opublikowanego przez zagraniczny serwis dla dyrektorów szkół wynika, że w badaniu z 2025 roku 75 proc. nauczycieli szkół średnich i 60 proc. nauczycieli szkół podstawowych zgłaszało poważne zaniepokojenie wpływem internetowej mizogini…

nastoletni-chlopiec-w-manosferze-3199ee4.jpg
width: 1600
height: 1200

5 filmów do obejrzenia z dorastającym synem. Sprawią, że wasza więź stanie się niezniszczalna, nawet gdy on wyfrunie z gniazda
type: item
date: 2026-08-21T07:15:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: filmy dla dzieci
subject: nastolatki
description: Dorastanie młodego chłopca to fascynujący, ale też niesamowicie wymagający czas, w którym dotychczasowe, proste ścieżki porozumienia z rodzicami potrafią nagle bezpowrotnie zniknąć. Istnieje jednak genialny, filmowy klucz do emocji nastolatka, który pozwala bez zbędnych kazań i nacisków otworzyć drzwi do jego skomplikowanego, wewnętrznego świata.
encoded: Wspólne życie z dorastającym synem pod jednym dachem bardzo często zaczyna przypominać cichą grę pozorów, w której zamiast długich, szczerych rozmów dominują zdawkowe odpowiedzi i trzaskanie drzwiami od pokoju. Jako rodzice czujemy wtedy narastający lęk, że z każdym kolejnym miesiącem tracimy bezpowrotnie kontakt z dzieckiem, które jeszcze niedawno z radością tuliło się do nas przed snem. Naturalny proces odcinania pępowiny bywa bolesny, ale zamiast załamywać ręce czy urządzać przesłuchania przy rodzinnym stole, warto po prostu wspólnie usiąść na kanapie i włączyć mądre kino. Dobre, pełne emocji seanse potrafią zrobić więcej dla waszej bliskości niż godziny wymuszonych rozmów o szkole czy ocenach, dając wspaniałą okazję do cichego przeżywania ważnych, życiowych tematów. Przedstawiamy listę pięciu wyjątkowych filmów do obejrzenia z dorastającym synem, które poruszają najważniejsze męskie dylematy i które sprawią, że wasza więź się wzmocni. Te starannie wyselekcjonowane, filmowe perełki uczą empatii, walki o marzenia oraz radzenia sobie z porażkami, stając się idealną, nowoczesną lekcją dojrzałości emocjonalnej dla każdego nastolatka. Filmowe lekcje dorastania i wolności. Jak kino uczy niezależności bez łamania zasad Pierwsze kroki w stronę dorosłości zawsze wiążą się z chęcią buntu, szukaniem własnej przestrzeni oraz ucieczką przed ciągłą kontrolą dorosłych. Filmy, które proponujemy na wspólny wieczór, w genialny sposób pokazują te naturalne pragnienia, ucząc młodych ludzi odpowiedzialności za własne wybory. The Kings of Summer. Ta błyskotliwa, pełna specyficznego humoru i uroku opowieść to absolutny hit dla każdego nastolatka, który marzy o natychmiastowym odcięciu się od rodziców. Trójka dorastających przyjaciół podejmuje radykalną decyzję − uciekają z domów w sam środek leśnej gęstwiny, budują tam dom z odpadków i postanawiają żyć na własnych warunkach, polując i żywiąc się tym, co daje natura. Film w kapitalny, pozbawiony moralizatorstwa sposób pokazuje, że absol…

filmy-do-obejrzenia-z-nastoletnim-synem-0949544.png
width: 1600
height: 1200

Syn zaczął mówić o „alfach” i „dyscyplinie”? Sygnały zainteresowania manosferą, które łatwo przeoczyć
type: item
date: 2026-08-17T19:08:45.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Manosfera to sieć internetowych treści łączących porady o sile i sukcesie z pogardą wobec kobiet, coraz częściej docierających do chłopców w wieku 10–14 lat. Sygnałem nie jest historia przeglądarki, lecz zmiana języka – słowa takie jak „alfa” czy „hipergamia” oraz rosnący cynizm wobec emocji. Sprawdź, jak zacząć rozmowę, która nie skończy się trzaśnięciem drzwiami.
encoded: Nastoletni chłopcy coraz częściej trafiają w sieci na treści łączące porady o motywacji i sile z pogardą wobec kobiet. W Wielkiej Brytanii i Australii szkoły od pewnego czasu uczą się to rozpoznawać, w Polsce temat dopiero raczkuje. Dobra wiadomość: nie trzeba przeglądać historii przeglądarki syna, żeby zauważyć, że coś się zmienia – wystarczy posłuchać, jak mówi. Dlaczego akurat chłopcy w tym wieku są najbardziej podatni? Chłopcy w wieku 10–14 lat mierzą się z pytaniami, na które trudno znaleźć proste odpowiedzi: kim mam być, czy jestem wystarczająco silny, czy ktoś mnie zaakceptuje. Treści określane zbiorczo jako manosfera – fora, kanały na YouTube i TikTok, podcasty – odpowiadają na te pytania gotową, uproszczoną formułą: sukces finansowy, fizyczny i „u kobiet” jako miara męskiej wartości, osiągalna dzięki dyscyplinie i twardym zasadom. To bardzo kusząca obietnica akurat w momencie, gdy dziecko dopiero uczy się radzić sobie z niepewnością dorastania, presją rówieśników i pierwszymi porażkami towarzyskimi. Zaczyna się niewinnie: porady o motywacji, treningu, oszczędzaniu, pewności siebie. Dopiero z czasem pojawiają się sztywne role płciowe i pogarda wobec dziewczyn. To właśnie ta stopniowość sprawia, że rodzicom trudno złapać moment przejścia – nikt nie zaczyna od mizoginii, tylko stopniowo oswaja się z coraz mocniejszym językiem, aż staje się on częścią codziennego słownika. Czego słuchać, zamiast czego szukać Instytucje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci w sieci podkreślają, że sygnałem nie jest jedna odwiedzona strona, tylko zmiana języka i sposobu mówienia o innych – to ona zdradza wpływ dużo wcześniej niż historia przeglądania. Warto zwrócić uwagę, gdy syn: zaczyna używać słów typu „alfa”, „beta”, „czerwona pigułka” albo „hipergamia” w zwykłych rozmowach; komentuje wygląd czy zachowanie koleżanek z klasy w kategoriach „wartości” albo „poziomu”; reaguje cynizmem albo śmiechem na tematy związane z emocjami – także własnymi; powtarza hasła o „dyscyplinie” i „s…

manosfera-co-to-72d4477.png
width: 1600
height: 1200

Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
type: item
date: 2026-08-14T07:29:40.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Chcemy przekazać nastolatkom wszystko, co wiemy o życiu, relacjach i bezpieczeństwie. Problem w tym, że kiedy zaczynamy mówić z pozycji eksperta, oni często przestają słuchać. Olga Kwiecińska przekonuje, że młodzi ludzie naprawdę chcą z nami rozmawiać. Pod jednym warunkiem: że my także jesteśmy gotowi ich słuchać.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiamy o tym, czego dorośli mogą nauczyć się od młodego pokolenia i dlaczego najważniejszych rozmów z nastolatkiem nie warto odkładać na ostatnią chwilę. Z nastolatkiem można się dogadać - Jeżeli nie jesteś z pozycji guru, oni bardzo chcą rozmawiać - mówi Olga Kwiecińska, mama i twórczyni Fundacji Cześć Ciało. I być może właśnie to jest jedna z ważniejszych podpowiedzi dla rodziców nastolatków. Nie musimy znać wszystkich aplikacji, rozumieć każdego trendu ani próbować nadążyć za światem młodych ludzi. Znacznie ważniejsze jest to, czy jesteśmy ciekawi tego, co mają nam do powiedzenia. Rozmowa nie musi przecież oznaczać przekazywania wiedzy w jedną stronę. Możemy pytać, słuchać, próbować zrozumieć. I przy okazji sami czegoś się od nich nauczyć. Najważniejszych rozmów nie zostawiaj na dzień wyjazdu Pierwszy samodzielny wyjazd nastolatka może uruchomić w rodzicu całą listę obaw. Alkohol, seks, pierwsze związki, presja grupy, przekraczanie granic. Łatwo wtedy ulec pokusie, żeby podczas pakowania walizki przeprowadzić "tę poważną rozmowę". Tyle że wtedy może być już za późno. Rozmowy o granicach, wartościach, zabezpieczaniu się czy pierwszych doświadczeniach seksualnych powinny pojawiać się znacznie wcześniej i być czymś naturalnym, a nie jednorazową rodzicielską pogadanką. A jeśli dziecko właśnie zamyka walizkę i za chwilę wychodzi? Olga Kwiecińska podpowiada jedno zdanie, które może być ważniejsze niż długa lista przestróg: "Słuchaj, jak coś, jestem. Zadzwoń". Bo ostatecznie nie jesteśmy w stanie być przy nastolatku w każdej sytuacji. Możemy jednak sprawić, żeby wiedział, że jeśli coś się wydarzy - może do nas wrócić. Cały odcinek zobaczysz na YouTube na mamotoja.pl.

Olga-Kwiecinska-2-1ab622d.jpg
width: 1600
height: 1200

"My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
type: item
date: 2026-08-12T08:13:35.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Gdzie są moje granice? Co lubię, a czego nie? Czy zachowanie drugiej osoby jest jeszcze troską, czy już kontrolą? Wielu dorosłych zaczyna zadawać sobie te pytania dopiero po trudnych doświadczeniach. Nastolatki mogą nauczyć się tego wcześniej - i dzięki temu wejść w dorosłe relacje z czymś, czego nam często brakowało.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o relacji, o której w kontekście nastolatków mówi się zdecydowanie za mało: relacji z samym sobą. Zanim pojawi się pierwsza miłość Relacja z samym sobą może brzmieć jak dorosłe hasło z gabinetu terapeutycznego. W praktyce oznacza jednak bardzo konkretne rzeczy: wiedzieć, co lubię, czego nie chcę, co sprawia mi dyskomfort i kiedy czuję, że ktoś przekracza moje granice. Ta wiedza staje się szczególnie ważna wtedy, gdy młody człowiek zaczyna budować coraz bliższe relacje - przyjaźnie, a później także pierwsze związki. Bo żeby umieć powiedzieć komuś "nie", najpierw trzeba wiedzieć, na co samemu nie chce się zgadzać. Tego wielu z nas dowiedziało się znacznie później - My się teraz uczymy tego na terapiach, z książek, mając lat 30, 40 czy 50. Oni mogą nauczyć się tego, kiedy mają 15 lat - mówi Olga Kwiecińska. Dla wielu dorosłych rozpoznawanie własnych granic przyszło dopiero z doświadczeniem. Czasem po nieudanych związkach, relacjach pełnych kontroli czy zachowań, które dopiero po latach potrafiliśmy nazwać przemocą emocjonalną. Nasze dzieci nie muszą czekać tak długo. Nie chodzi przy tym o wręczenie nastolatkowi listy "czerwonych flag". Znacznie ważniejsze może być zadawanie pytań: Jak się czułaś, kiedy on to zrobił? Czy to było dla ciebie w porządku? Co chciałabyś zrobić następnym razem? Bo dobra relacja z samym sobą nie ochroni młodego człowieka przed każdym błędem. Może jednak sprawić, że wcześniej zauważy, kiedy w relacji dzieje się coś, co mu nie służy. O tym, jak pomóc nastolatkowi poznawać siebie i własne granice, posłuchaj na YouTube mamotoja.

Olga-Kwiecinska-1-4b7f632.jpg
width: 1600
height: 1200

Screen smart zamiast screen time? Naukowcy: ta jedna zasada może uchronić dziecko przed problemami
type: item
date: 2026-08-11T19:08:29.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rozwój dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Przez lata rodzice słyszeli przede wszystkim jedno: ograniczaj dziecku czas przed ekranem. Dziś coraz częściej mówi się o czymś innym. Zamiast obsesyjnego liczenia minut eksperci zachęcają, by być screen smart – czyli mądrze organizować sposób korzystania z urządzeń. To nie sam telefon jest największym problemem, ale to, kiedy i w jakich sytuacjach z niego korzystamy.
encoded: Najnowsze badania pokazują, że kilka prostych zasad może mieć ogromny wpływ na zdrowie psychiczne i codzienne funkcjonowanie nastolatków. Co oznacza być screen smart? Określenie screen smart można przetłumaczyć jako rozsądne i świadome korzystanie z ekranów. Nie chodzi o całkowity zakaz smartfonów ani o rygorystyczne limity. Chodzi o tworzenie takich nawyków, które pozytywnie wpływają na sen, relacje rodzinne i zdrowie psychiczne dziecka. Zdaniem dra Jasona Nagaty, pediatry z University of California w San Francisco i autora najnowszych badań, rodzice nie są w stanie kontrolować korzystania z ekranów przez cały czas. Warto jednak skupić się na tych momentach, które mają największe znaczenie. – Sen jest niezwykle ważny. Większość nastolatków śpi za krótko, a niedobór snu wpływa zarówno na zdrowie psychiczne, jak i fizyczne – podkreśla dr Jason Nagata cytowany przez CNN. Dlatego jego najważniejsza rada brzmi: korzystanie z telefonu wieczorem i w nocy jest zabronione. Noc bez telefonu W jednym z badań, opublikowanym w czasopiśmie Acta Paediatrica, naukowcy przeanalizowali dane blisko 8 tys. nastolatków. Okazało się, że osoby korzystające z ekranów nocą rok później częściej używały telefonu w sposób problematyczny i spędzały z nim więcej czasu. Drugie badanie, opublikowane w Journal of Adolescent Health, pokazało dodatkowo związek między nocnym korzystaniem z telefonu a częstszym doświadczaniem oraz stosowaniem cyberprzemocy. Jeśli wyniesienie telefonu z pokoju wywołuje w domu awanturę, Nagata proponuje prostsze rozwiązanie – na noc po prostu wyłączać urządzenie. To nadal lepsze niż pozostawienie go włączonego (i kuszącego!) przy łóżku. Ważne: nie walcz z dzieckiem. Rozmawiaj o tym, dlaczego sen jest ważny. Psycholożka Anna Seewald zwraca uwagę, że same zakazy rzadko przynoszą trwały efekt. Zamiast mówić: „Bo ja tak powiedziałam”, warto tłumaczyć, jak sen wpływa na rozwój mózgu, koncentrację, samopoczucie i zdrowie całej rodziny. Dobrym pomysłem może być wspólne czytani…

dzieci-wpatrzone-w-ekrany-telefonow-c4fd77b.jpg
width: 1600
height: 1200

Weszłam do Sephory i aż mną zatrzęsło na widok tych dzieci. Matka stała obok i udawała, że nie widzi
type: item
date: 2026-08-06T19:08:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: zakupy
description: Mieszały podkłady, otwierały kolejne szminki i zostawiały zużyte chusteczki na podłodze. Obok stała mama, która ani razu nie zwróciła im uwagi. Ta krótka scena w Sephorze mówi o współczesnym rodzicielstwie znacznie więcej niż kolejna dyskusja o pokoleniu Sephora Kids.
encoded: Do Sephory weszłam dosłownie na chwilę – powąchać perfumy, o których mówiła mi mama. Miałam tam spędzić nie więcej niż 2 minuty, ale jedna scena zatrzymała mnie na dłużej. Dzieci Sephory w natarciu Przy jednym ze stoisk stały trzy dziewczynki. Wyglądały na 10, 11 lat, ale równie dobrze mogły mieć 8 albo i 15. Były w szale testowania produktów, chociaż testowaniem bym tego nie nazwała. Jedna wyciskała na dłoń podkład, jeden, drugi, trzeci. Druga mieszała to wszystko palcem na dłoni koleżanki, zastanawiając się, czy ten odcień będzie jej pasował. Trzecia przeglądała się w lusterku, nakładając na usta kolejne pomadki. Ścierała je dostępnymi dla klientów chusteczkami, które później lądowały na podłodze. – Daj jeszcze tą. Ta będzie miała fajny kolor – mówiła, wskazując kolejną szminkę na półce. W tym samym czasie na ręce drugiej koleżanki zaczęły trafiać swatche cieni z kosztującej kilkaset złotych paletki. To nie wyglądało jak sprawdzanie kosmetyków przed zakupem. Dziewczynki bardziej przypominały dzieci robiące doświadczenie z chemii niż klientki drogerii. Kilka kroków dalej stała kobieta. Zerkała w ich stronę, potem rozglądała się po sklepie. Przez większość czasu wpatrywała się w telefon. Po chwili zniecierpliwiona krzyknęła: – Długo jeszcze? – Zaraz, mamo, już kończymy – usłyszała w odpowiedzi. A dziewczynki zaczęły dobierać się do kolejnej półki, tym razem z pielęgnacją twarzy znanej koreańskiej marki. Czy to są te słynne Sephora Kids? Pokolenie Sephora: kiedy dorośli zaczną wyznaczać granice? Termin Sephora Kids narodził się w mediach społecznościowych, głównie na TikToku. Określa dzieci – najczęściej w wieku od około 8 do 13 lat – które fascynują się pielęgnacją skóry i luksusowymi kosmetykami sprzedawanymi w drogeriach takich jak Sephora. Moda na Sephora Kids zaczęła się od fascynacji pielęgnacją skóry i kosmetycznymi nowinkami. Dziś coraz częściej mówi się jednak o zupełnie innym problemie – niszczeniu testerów, marnowaniu produktów i traktowaniu drogerii jak m…

dziewczynka-sephora-6630468.jpg
width: 1600
height: 1200

Nawet 9-latki boją się starości. „Córka prosiła, bym kupiła jej krem anti-aging, bo wszystkie koleżanki takich używają”
type: item
date: 2026-08-05T19:08:41.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: pielęgnacja
subject: wychowanie
subject: zakupy
description: Rodzice przyznają, że trend „Sephora Kids” przestał być już tylko modą na popularne na TikToku produkty z perfumerii. Coraz więcej dzieci interesuje się kosmetykami anti-aging, zna nazwy składników aktywnych i obawia się zmarszczek, choć ich skóra nie potrzebuje jeszcze nawet podstawowej pielęgnacji przeciwstarzeniowej.
encoded: To nic zaskakującego, że dziewczynki (a w dzisiejszych czasach również chłopcy) interesują się kosmetykami. Chociaż w samym zainteresowaniu pielęgnacją skóry nie ma nic złego, niepokojące jest to, że coraz młodsze dzieciaki zaczynają bać się czegoś, co powinno być dla nich zupełnie abstrakcyjne: starzenia. Pokolenie Sephora boi się zmarszczek Trend Sephora Kids narodził się w mediach społecznościowych, głównie na TikToku. Dzieci i przednastolatki oglądają filmiki influencerek pokazujących codzienne rytuały pielęgnacyjne, testują luksusowe kosmetyki i tworzą wieloetapowe rutyny, które często bardziej przypominają pielęgnację trzydziestolatki niż dziecka. Dermatolodzy zwracają uwagę, że wiele produktów promowanych przez influencerów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dojrzałej, takie jak retinol czy silne kwasy. Dziecięca skóra ich nie potrzebuje, a nieumiejętne stosowanie może prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery hydrolipidowej skóry. Rodziców martwi jednak nie tylko skład kosmetyków. Coraz częściej słyszą pytania o zmarszczki, starzenie czy utratę jędrności skóry. „Powiedziała, że nie chce się zestarzeć” – Moja córka ma dziewięć lat. Kilka tygodni temu poprosiła mnie o krem anti-aging. Myślałam, że źle usłyszałam. Zapytałam, po co jej taki kosmetyk. Odpowiedziała, że wszystkie koleżanki już mają i że nie chce mieć zmarszczek, a już marszczy jej się czoło, kiedy się dziwi – opowiada pani Marta. Przyznaje, że przez chwilę nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. – Dziewięciolatka nie powinna myśleć o starzeniu. Powinna martwić się tym, czy zdąży na rower z koleżankami, a nie tym, jak będzie wyglądała za czterdzieści lat. Mama postanowiła wykorzystać sytuację do rozmowy. – Pokazałam jej swoje zdjęcia sprzed dwudziestu lat i powiedziałam, że zmarszczki są naturalną częścią życia. Nie chcę wychować córki w przekonaniu, że starzenie to coś, czego trzeba się bać. „Nie demonizowałabym kosmetyków” Nie wszyscy rodzice patrzą na ten trend równie krytycznie. – M…

pielegnacja-anti-aging-3a2534b.jpg
width: 1600
height: 1200

Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
type: item
date: 2026-08-02T07:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nastolatki
subject: pieniądze
subject: wychowanie
description: Rodzice uczą dzieci, żeby były dobre, pomocne i umiały się dzielić. Czasami jednak bardzo cienka granica oddziela życzliwość od wykorzystywania. Wychowawczyni kolonijna zauważyła to podczas wyjścia po lody i postanowiła zareagować.
encoded: Kolonie to dla dzieci nie tylko czas odpoczynku, ale też pierwsze lekcje samodzielności i relacji z rówieśnikami. Właśnie dlatego wychowawcy często dostrzegają rzeczy, które umykają dorosłym na co dzień. Nasza czytelniczka przyznaje, że jedna sytuacja z tegorocznego turnusu skłoniła ją do rozmowy z rodzicami 10-letniego Antka. „Na początku wydawało mi się, że to zwykła życzliwość” Od kilku lat pracuję jako wychowawczyni kolonijna. Widziałam już dzieci bardzo nieśmiałe, takie, które pierwszej nocy płakały za rodzicami, i takie, które po dwóch dniach znały już pół ośrodka. Antek od początku zwrócił moją uwagę. Był pogodny, otwarty i bardzo lubiany przez grupę. Chętnie pomagał innym, nikogo nie wyśmiewał, zawsze pamiętał o słowie „proszę” i „dziękuję”. Pomyślałam wtedy, że jego rodzice mogą być z niego naprawdę dumni. Pierwszy raz zaniepokoiłam się podczas wycieczki do miasteczka. Dzieci dostały czas na kupienie pamiątek i lodów. Zobaczyłam, jak Antek płaci nie tylko za siebie, ale też za dwóch kolegów. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że pewnie chciał zrobić coś miłego albo że koledzy zwrócą mu później pieniądze. Kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Tym razem kupował napoje. Następnego dnia chipsy. Potem gofry... Za każdym razem wyglądało to podobnie. Kiedy grupa podchodziła do budki, część dzieci niemal odruchowo spoglądała na Antka. Ktoś rzucał pół żartem: „No weź, postaw”, ktoś inny dodawał: „Przecież masz jeszcze pieniądze”. Antek ani razu nie odmówił. Wyciągał portfel, płacił i jeszcze się z tego cieszył. Nie widziałam w nim dziecka, które chciało się popisywać. Raczej chłopca, który bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili... „Zadzwoniłam do jego rodziców” Wieczorem długo zastanawiałam się, czy powinnam interweniować. W końcu uznałam, że gdyby chodziło o moje dziecko, chciałabym o tym wiedzieć. Zadzwoniłam do rodziców Antka. Nie po to, żeby skarżyć. Chciałam tylko opowiedzieć, co obserwuję. Mama przez chwilę milczała. Potem powiedziała coś, co wiele wyjaśniło: p…

chlopiec-na-koloniach-127f015.jpg
width: 1600
height: 1200

12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
type: item
date: 2026-07-28T19:08:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: list do redakcji
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: „Najpierw uśmiechnęłam się pod nosem. Pomyślałam, że za chwilę zobaczę chłopca, który sam zamówi sobie gofra i z dumą wróci do rodziców. Stało się jednak coś zupełnie odwrotnego. Patrzyłam na tę scenę i miałam wrażenie, że to nie dwunastolatek nie potrafi zrobić najprostszej rzeczy. To dorośli nie pozwalają mu nawet spróbować” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Kołobrzeski deptak tętnił życiem. Dzieci biegały z lodami, rodziny ustawiały się w kolejkach po gofry i watę cukrową, a z każdej strony słychać było wakacyjny gwar. Nasza czytelniczka przyznaje, że właśnie tam zobaczyła scenę, która skłoniła ją do refleksji nad tym, czy współczesne dzieci naprawdę są mniej samodzielne, czy może po prostu nie daje im się szansy, by tę samodzielność ćwiczyły. „Nawet nie pozwoliła mu otworzyć ust” Przyjechaliśmy z rodziną do Kołobrzegu na wczasy. Po południu wybraliśmy się na spacer deptakiem. Jak to nad morzem – dzieci od razu wypatrzyły budkę z goframi. W kolejce przede mną stała kobieta z chłopcem, który wyglądał na jakieś dwanaście lat. Trochę był starszy od moich dzieciaków. Usłyszałam, jak mówi do mamy, że chciałby kupić sobie gofra. Pomyślałam, że to świetny moment. W tym wieku większość dzieci bez problemu zrobi takie zakupy. Sama pamiętam, jak jako dwunastolatka chodziłam do sklepu po pieczywo, mleko czy lody i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Zresztą nawet moje dzieci są już w stanie to ogarnąć. Mama chłopca zareagowała jednak zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Chłopiec zrobił krok w stronę okienka i już miał coś powiedzieć, kiedy mama weszła przed niego. To ona zamówiła gofra. To ona wybrała dodatki. To ona zapłaciła. To ona odebrała zamówienie. Kiedy sprzedawczyni wyciągnęła gofra w stronę chłopca, mama przejęła go pierwsza, mówiąc, że „jeszcze go upuści”. Potem poprosiła o dodatkowe serwetki, starannie owinęła nimi deser i dopiero wtedy podała go synowi, przypominając, żeby uważał i nie pobrudził koszulki. Przez cały ten czas chłopiec praktycznie się nie odezwał. Stał obok i tylko patrzył. Miałam wrażenie, że nawet nie próbował zaprotestować. Jakby przywykł do tego, że ktoś zawsze wszystko zrobi za niego. „Czy naprawdę boimy się pozwolić dzieciom dorastać?” Nie chodzi o jednego gofra. Nie chodzi nawet o tę konkretną rodzinę. Coraz częściej widzę rodziców, którzy wyręczają dzieci dosłownie we wszystkim. Zama…

chlopiec-je-gofra-5c08093.jpg
width: 1600
height: 1200

Trend „Sephora kids” drenuje portfele rodziców. „Z niepokojem odkryłam, co córka robi w łazience”
type: item
date: 2026-07-27T10:15:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: makijaż
subject: nastolatki
subject: pielęgnacja
subject: trendy
subject: wychowanie
description: Pokolenie Sephora to coś więcej niż niewinna zabawa w dorosłość. To pusty portfel, presja rówieśnicza i poczucie, że nie jest się wystarczającą.
encoded: Jeszcze kilkanaście lat temu zabawa w dorosłość kończyła się na podkradaniu mamie szminki czy lakieru do paznokci. Dziś coraz młodsze dziewczynki oglądają recenzje kosmetyków na TikToku, tworzą własne wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne, a kieszonkowe wydają na kosmetyki o wartości nawet kilkuset złotych. Rodzice przyznają, że trudno nadążyć za nową modą. Tym bardziej że nie chodzi już o pojedynczy kosmetyk, ale o cały styl życia, który media społecznościowe przedstawiają jako coś zupełnie normalnego. Czym jest trend „Sephora Kids”? „Sephora Kids” to określenie, które w ostatnich latach zyskało popularność w mediach społecznościowych. Odnosi się do dzieci – najczęściej dziewczynek w wieku około 9-13 lat – które fascynują się pielęgnacją skóry i kosmetykami sprzedawanymi w perfumeriach takich jak Sephora czy Douglas. Trend narodził się głównie na TikToku. Dziewczynki nagrywają filmy z zakupów, pokazują swoje kosmetyczki, testują luksusowe marki i prezentują wieloetapowe rytuały pielęgnacyjne. Problem polega na tym, że wiele z tych produktów zawiera składniki przeznaczone dla skóry dorosłych, takie jak retinol czy silne kwasy złuszczające. Dermatolodzy apelują do rodziców, by zwracali uwagę na kosmetyki, których używają ich dzieci. Zdrowa dziecięca skóra zazwyczaj nie potrzebuje takiej pielęgnacji, a niewłaściwie stosowane kosmetyki mogą prowadzić do podrażnień i uszkodzenia bariery ochronnej skóry. Z kolei rodzice zwracają uwagę na jeszcze jeden problem: ceny. Jedno serum potrafi kosztować więcej niż miesięczny abonament za telefon, a zestaw kosmetyków z listy marzeń dziecka nierzadko przekracza kilkaset złotych. „Z przerażeniem odkryłam, co córka robi w łazience” – Weszłam do łazienki i sama poczułam się jak bohaterka filmiku na TikToku. Moja 11-letnia córka stała przed lustrem z opaską na włosach i nakładała na twarz kolejne kosmetyki. Najpierw pianka, potem tonik, serum, krem pod oczy, maseczka. Z przerażeniem odkryłam, że od kilku tygodni podkradała moje kosmetyki.…

trend-sephora-kids-f634a21.jpg
width: 1600
height: 1200

Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni
type: item
date: 2026-07-25T19:08:31.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Nie spodziewałam się, że zwykły obiad nad morzem skłoni mnie do takiej refleksji. Stałam w kolejce do nadmorskiej smażalni i obserwowałam rodzinę przede mną. Niby nic szczególnego, a jednak jedna scena została ze mną na długo.
encoded: Przede mną przy kasie stanął chłopiec. Na oko miał 11 lat. Nie był to maluch, który dopiero uczy się świata, ale już prawie nastolatek. Kasjerka uśmiechnęła się i zapytała: – Co podać? Chłopiec spojrzał na nią, potem na mamę. Nie odpowiedział. Mama natychmiast wkroczyła do akcji. – Dla syna dorsz, frytki i surówka. I poprosimy jeszcze sos. Chłopiec nawet nie musiał się odzywać. Nie chciałam oceniać, ale trudno było się powstrzymać Pomyślałam wtedy: może jest nieśmiały. Może miał gorszy dzień. Może po prostu nie lubi rozmawiać z obcymi. Jedna scena nie świadczy o całym dziecku. Ale chwilę później wydarzyło się coś, co kazało mi spojrzeć na to inaczej. Kiedy rodzina usiadła przy stoliku, chłopiec zaczął jeść. Po chwili okazało się, że nie dostał sztućców, których potrzebował. Zamiast sam podejść do obsługi albo poprosić kelnera, siedział i czekał. – Mamo, nie mam widelca. Mama wstała i poszła po widelec dla syna. Kilka minut później chłopiec zauważył, że napój, który dostał, nie był tym, który chciał. – Mamo, chciałem colę, to jest lemoniada. I znów to samo. Zamiast prostego: „Przepraszam, czy mogę prosić o inny napój?”, problem rozwiązywał dorosły. Patrzyłam na tę scenę i pomyślałam, że być może największym problemem współczesnych dzieci nie jest to, że są leniwe czy niezaradne. Problem w tym, że często nie dajemy im szansy, żeby nauczyły się radzić sobie same. Rodzice nie pozwalają dzieciom na samodzielność Bo przecież samodzielność nie pojawia się nagle w dniu osiemnastych urodzin. Nie buduje się jej wielkimi życiowymi decyzjami. Buduje się ją właśnie w takich drobiazgach: kiedy dziecko samo zamówi obiad, zapyta o coś kelnera, poprosi o pomoc, powie, że czegoś potrzebuje. Tymczasem wielu rodziców – z troski, wygody albo zwykłego pośpiechu – wyręcza dzieci niemal we wszystkim. Łatwiej samemu zamówić jedzenie. Łatwiej samemu zapytać. Łatwiej samemu załatwić sprawę niż czekać, aż dziecko się przełamie. Tylko że dziecko, któremu zawsze pomagamy, nie uczy się, że potraf…

dziecko-w-nadmorskiej-restauracji-249988f.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło”
type: item
date: 2026-07-14T07:15:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód a dziecko
description: Myślałam, że ten wyjazd naprawi nasze relacje po rozwodzie. Zamiast tego usłyszałam, jak mój syn bezlitośnie kpi z moich starań, transmitując to na żywo w internecie. Zrozumiałam, że straciłam go na dobre.
encoded: Rozwód był dla mnie jak zderzenie ze ścianą. Trzy lata kłótni, milczenia i prawników wyczerpały mnie do cna. Najbardziej ucierpiał na tym mój czternastoletni syn, Kuba. Zawsze byliśmy blisko, ale po tym, jak jego ojciec wyprowadził się z domu – i to do innej kobiety – Kuba zamknął się w sobie. Coraz więcej czasu spędzał przed komputerem, rzadko ze mną rozmawiał. Miałam poczucie, że z każdym miesiącem tracę z nim kontakt. Postanowiłam działać. Zbliżały się wakacje, więc wydałam oszczędności na wyjazd do Egiptu. Chciałam wyrwać go z szarej rzeczywistości, z dala od problemów i napięć. Wybrałam hotel z mnóstwem atrakcji, basenami i świetnym jedzeniem. Wyobrażałam sobie, jak znów zaczynamy rozmawiać, śmiać się i budować naszą relację na nowo. Pierwsze zgrzyty Od samego początku podróży czułam, że coś jest nie tak. Kuba był obojętny. Na lotnisku gapił się w telefon, a w samolocie założył słuchawki, ignorując moje próby nawiązania rozmowy. – Kuba, spójrz, jak pięknie z góry wygląda to morze – powiedziałam, wskazując przez okno. – Aha – mruknął, nie podnosząc wzroku znad ekranu. Przełknęłam gorycz. Tłumaczyłam sobie, że to nastolatek, że potrzebuje czasu, żeby się przestawić na tryb wakacyjny. Kiedy dotarliśmy do hotelu, liczyłam na chociaż cień uśmiechu. Resort robił wrażenie – wielki basen, palmy, słońce. Dla chłopaka z zimnej Polski to powinien być raj. – Podoba ci się pokój? – zapytałam, gdy boy hotelowy wniósł nasze walizki. – Spoko – rzucił Kuba, rzucając plecak na łóżko. – Jest tu Wi-Fi? To było jego pierwsze i najważniejsze pytanie. Oczywiście było, i to całkiem szybkie. Od tej pory telefon stał się przedłużeniem jego ręki. Na posiłkach, na leżaku, w pokoju – ciągle coś pisał, oglądał, nagrywał. Próbowałam wyciągnąć go na wycieczki, proponowałam nurkowanie, ale wszystko spotykało się z jego niechęcią. Niespodzianka, która zmieniła wszystko Trzeciego dnia pobytu postanowiłam zrobić mu niespodziankę. Kuba od dawna marzył o specjalnych, markowych słuchawkach gamingowy…

wakacje-z-nastolatkiem-5162423.png
width: 1600
height: 1200

Tak bezmyślnego pokolenia świat nie widział? „Poprosiłam córkę, by wyjęła naczynia ze zmywarki. Osłupiałam, gdy odkryłam, co zrobiła”
type: item
date: 2026-07-12T13:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Współczesne nastolatki są pełne sprzeczności. Z jednej strony wielu rodziców widzi w nich zagubienie, nieporadność i potrzebę prowadzenia za rękę nawet w najprostszych sprawach. Z drugiej – trudno nie odnieść wrażenia, że jest w nich odrobina... cwaniactwa. Właśnie o tym jest historia, która podbiła Instagrama.
encoded: Filmik opublikowany przez amerykańską influencerkę i mamę trójki dzieci Meredith Masony, której profil @thats_inappropriate na Instagramie obserwuje ponad milion osób, wywołał wyjątkowo żywą dyskusję. Powód? Wielu rodziców miało wrażenie, że nie ogląda historii obcej rodziny, ale scenę wyjętą z własnego domu. Meredith opowiedziała o sytuacji z 17-letnią córką. Poprosiła ją o wyjęcie naczyń ze zmywarki. Dziewczyna wykonała zadanie, ale kiedy mama wróciła do domu, szybko zauważyła, że w szafkach znalazły się... brudne talerze i kubki. Jak opowiada Meredith: „Kiedy wróciła do domu, powiedziałam, że dziękuję, że wywiązuje się ze swoich obowiązków domowych, ale jednak muszę zapytać... Jak mogła nie zauważyć, że rozpakowuje brudne naczynia?”. Odpowiedź nastolatki była równie krótka, co zaskakująca: „Prosiłaś, żebym wypakowała zmywarkę, i dokładnie to zrobiłam”. Kiedy mama zaczęła dopytywać, córka wyjaśniła, że „robiła to o ósmej rano, była zmęczona i po prostu nie zwróciła uwagi”. Meredith odpowiedziała z humorem, że wystarczyło otworzyć oczy i spojrzeć na naczynia, by zorientować się, że są brudne. To jednak nie sama historia sprawiła, że nagranie zdobyło taką popularność. Pod rolką szybko pojawiły się setki komentarzy rodziców, którzy przyznawali, że ich nastolatki zachowują się niemal identycznie. Nieporadność czy spryt? To właśnie ten paradoks wydaje się dziś najbardziej charakterystyczny dla wielu nastolatków. Rodzice często mówią, że młodzi ludzie są mniej samodzielni niż ich rówieśnicy sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Potrafią godzinami korzystać z telefonu, błyskawicznie odnajdują się w nowych aplikacjach, ale jednocześnie mają problem z wykonaniem prostych domowych obowiązków bez szczegółowej instrukcji. Z drugiej strony trudno nie zauważyć, że w podobnych sytuacjach pojawia się coś jeszcze. Dosłowne potraktowanie polecenia pozwala powiedzieć: „Przecież zrobiłem dokładnie to, o co prosiłaś”. Formalnie wszystko się zgadza. Efekt przestaje być najważniejs…

nastolatka-wypakowuje-zmywarke-88b6e8b.jpg
width: 1600
height: 1200

12-latka chciała dorobić w wakacje. „Z czarnego BMW wysiadł mężczyzna. Majka musiała zwijać interes”
type: item
date: 2026-07-12T08:35:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wakacje
description: 12-letnia Maja postanowiła, że w te wakacje sama uzbiera pieniądze na prezent dla mamy. Przygotowała prostą ofertę i cierpliwie czekała na pierwszych klientów. Nie przypuszczała jednak, że jeden z nich sprawi, iż jej wakacyjny biznes zamknie się szybciej, niż zdąży się na dobre rozkręcić.
encoded: Kilka dni temu spotkałam się z koleżanką, której córka właśnie skończyła 12 lat. Rozmowa zeszła na wakacje i dziecięce pomysły na zarabianie własnych pieniędzy. Wtedy usłyszałam historię Mai. – Wiesz, byłam z niej dumna już wtedy, gdy zobaczyłam tę kartkę – powiedziała. – Ale to, co wydarzyło się później, przerosło moje wyobrażenia. Przyznam, że długo nie mogłam przestać o tym myśleć. Maja chciała sama kupić mamie prezent Kilka tygodni wcześniej podczas zakupów mama Mai zatrzymała się przy witrynie z biżuterią. Przez chwilę oglądała delikatną srebrną bransoletkę. – Śliczna, ale szkoda pieniędzy – powiedziała i poszła dalej. Maja zapamiętała ten moment. Na początku wakacji wyciągnęła z garażu odkurzacz samochodowy, kilka ściereczek z mikrofibry i płyn do kokpitu. Na kawałku kartonu napisała: „Czyszczę samochody w środku – 30 zł. Zbieram na prezent dla mamy”. Kartkę postawiła przy bramie i usiadła na składanym krzesełku. Przez kilkanaście minut nic się nie działo. Podjechało czarne BMW Po południu przed domem zatrzymało się czarne BMW. Za kierownicą siedział mężczyzna, którego Maja kojarzyła z osiedla. – To ty prowadzisz ten biznes? – zapytał z uśmiechem. – Tak. Mogę odkurzyć, wyczyścić plastiki i szyby od środka. – To działaj. Dziewczynka zabrała się do pracy z ogromnym zaangażowaniem. Odkurzyła każdy zakamarek, wyczyściła schowki, uchwyty na kubki i bagażnik. Gdy skończyła, samochód wyglądał jak nowy. – Świetna robota – powiedział mężczyzna, wręczając jej umówione 30 zł. – Powodzenia. Maja była przekonana, że na tym historia się kończy. Myliła się. Jeden wpis wystarczył Jeszcze tego samego wieczoru mężczyzna opisał całą sytuację na osiedlowej grupie na Facebooku. Napisał, że dawno nie spotkał dziecka, które zamiast prosić rodziców o pieniądze, postanowiło uczciwie na nie zapracować. Do posta dołączył zdjęcie kartki Mai – wcześniej zapytał o zgodę jej rodziców, którzy cały czas czuwali nad biznesem córki. Nazajutrz od rana przed domem zaczęły zatrzymywać się kolejne …

nastolatka-chciala-dorobic-w-wakacje-17ffe3f.jpg
width: 1600
height: 1200

„Chłopak mojej córki to obdartus bez manier, z ubogiej rodziny. Nie pozwolę, by skończyła z kimś, kto mówi 'poszłem'”
type: item
date: 2026-06-30T14:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Moja śliczna, mądra Paulinka i ten obdartus? Nigdy na to nie pozwolę! Niestety, wszelkie próby zniechęcenia córki do Przemka spełzły na niczym. Co ona w nim widzi?!
encoded: Kiedy córka powiedziała nam, że ma chłopaka, mieliśmy mieszane uczucia. – Czy to nie za wcześnie? Powinnaś teraz myśleć o nauce, nie o chłopakach... – mąż już zaczynał kazanie, więc mu przerwałam: – Paula ma szesnaście lat. Nie jest już twoją małą dziewczynką z kucykami – uświadomiłam mu, ale zaraz dodałam: – Cieszymy się twoim szczęściem. Oczywiście pod warunkiem, że to porządny chłopak. – Wiedziałam, że lepiej wam nic nie mówić – burknęła urażona Paula i nie chciała powiedzieć więcej na temat wybranka. Przez jakiś czas chodziła obrażona i odgrażała się, że nigdy go nie poznamy. Aż pewnego dnia ni z tego, ni z owego rzuciła: – Zaprosiłam Przemka na kolację. – Gdzie? Do nas? Dzisiaj? Na którą? – wpadłam w popłoch. Ledwie dowiedziałam się, jak ten chłopak ma na imię, a już musiałam obmyślać, jakie jedzenie mu podać! – Jutro, mamuś. Nie panikuj tak – roześmiała się Paula. – Nie panikuję – uniosłam się honorem. – Raczej nie mogę się doczekać, aż poznam pierwszą miłość mojej córki. I chcę go należycie powitać oraz ugościć. – Aha – uśmiech nie schodził z ładnej buzi mojej córki. Nie ukrywam, nastawiłam się, że to będzie jakiś błyskotliwy, dobrze zbudowany przystojniak. Dlatego, kiedy Paula przyprowadziła do domu chudzielca w przydługich włosach i rozciągniętych ciuchach, które chyba nigdy nie widziały żelazka, moje serce ścisnęło się bolesnym rozczarowaniem. Moja śliczna Paulinka z takim... abnegatem? Oby pozory myliły! Panowie znaleźli wspólny język Niestety, kiedy usiedliśmy przy stole i zaczęliśmy rozmawiać, Przemek zrobił na mnie jeszcze gorsze wrażenie. Nie miał za grosz manier. Trzymał łokcie na stole i mówił z pełnymi ustami. I do tego – jak mówił! Kiedy z jego ust padło „poszłem” zamiast „poszedłem”, nie wiedziałam: śmiać się czy płakać. Nie mogłam pojąć, co moja córka w nim widzi. Chciałam posłać Romkowi długie, znaczące spojrzenie, ale on był pochłonięty rozmową z Przemkiem! Panowie dyskutowali o piłce nożnej i najwyraźniej znaleźli wspólny język. No nie! Ja ch…

mama-z-nastoletnia-corka-na-kanapie-b60c8a4.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
type: item
date: 2026-06-08T06:12:36.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy nauczyciel powinien sprawdzać, czy uczeń spakował odpowiednie ubrania na wycieczkę? A może odpowiedzialność za to spoczywa na dziecku i jego rodzicach? Po publikacji listu oburzonej mamy piątoklasisty otrzymaliśmy wiadomość od nauczycielki, która nie kryje zdumienia oczekiwaniami części rodziców.
encoded: Kilka dni temu opublikowaliśmy list mamy ucznia, która po szkolnej wycieczce znalazła w walizce syna ubrania należące do innych dzieci. Kobieta obwiniała nauczycieli o brak pomocy przy pakowaniu. Po przeczytaniu tego tekstu napisała do nas nauczycielka, która od lat pracuje z dziećmi i młodzieżą. Jak przyznaje, słowa matki wywołały u niej ogromne emocje. „Nauczyciel nie jest od pakowania cudzych dzieci” Przeczytałam list tej mamy i szczerze mówiąc, przecierałam oczy ze zdumienia. Naprawdę doszliśmy do momentu, w którym nauczyciel ma odpowiadać za to, czy jedenastolatek spakował do walizki własne skarpetki? Jestem nauczycielką od wielu lat. Jeszcze na studiach pracowałam jako wychowawczyni kolonijna. Dziś regularnie jeżdżę z uczniami na wycieczki, zielone szkoły i różnego rodzaju wyjazdy. Powiem coś, co najwyraźniej nie wszystkim się spodoba: nauczyciel absolutnie nie jest od sprawdzania, czy dziecko jest dobrze spakowane. To nie jest nasza rola. Naszym zadaniem jest zadbać o bezpieczeństwo dzieci, organizację wyjazdu, reagowanie w sytuacjach kryzysowych i opieka nad grupą. Nie jesteśmy osobistymi asystentami kilkudziesięciu uczniów. „Zaglądam do plecaków tylko w wyjątkowych sytuacjach” Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy muszę zajrzeć do plecaka ucznia. Jeśli mam podejrzenie, że dziecko ma przy sobie coś, czego mieć nie powinno. Jeśli pojawia się problem związany z używkami. Jeśli rodzic albo sam uczeń prosi mnie o pomoc w znalezieniu jakiejś rzeczy. Podczas wycieczek robię też przegląd pokoi. Sprawdzam porządek, bezpieczeństwo, to, czy dzieci przestrzegają zasad. Siłą rzeczy czasem widzę, co mają przy sobie. Właśnie wtedy często przeżywam największe zaskoczenie. Bo problemem nie są cudze skarpetki w walizce. Problemem jest to, że niektóre dzieci przyjeżdżają kompletnie nieprzygotowane. „Jedziemy w góry, a dziecko ma sandały” Nigdy nie zapomnę chłopca, który przyjechał na wycieczkę w góry bez żadnych pełnych butów. Miał sandały. Tylko sandały. Na kilkudniowy wyj…

uczniowie-podczas-wycieczki-szkolnej-04a93ee.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po wycieczce zajrzałam do walizki syna i się rozbeczałam. Gdyby nauczycielom się chciało, może by zareagowali”
type: item
date: 2026-06-04T13:15:39.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: wycieczka szkolna
description: Czy nauczyciele powinni pomagać uczniom pakować się po szkolnych wyjazdach? Jedna mama nie ma wątpliwości, że tak. Po powrocie syna z kilkudniowej wycieczki przeżyła niemały szok.
encoded: Do naszej redakcji napisała mama ucznia piątej klasy szkoły podstawowej. Kobieta nie kryje rozczarowania tym, jak – jej zdaniem – nauczyciele wywiązali się ze swoich obowiązków podczas kilkudniowej wycieczki szkolnej. A raczej: nie wywiązali. Publikujemy jej list. „Otworzyłam walizkę i nie mogłam uwierzyć własnym oczom” Mój syn wrócił kilka dni temu z czterodniowej wycieczki szkolnej. Był zachwycony, opowiadał o kolegach, atrakcjach i nocnych rozmowach w pokojach. Ja też byłam spokojna, bo wyjazd organizowała szkoła, a opiekę sprawowali nauczyciele. Do czasu. Kiedy zabrałam się za rozpakowywanie walizki, dosłownie się rozbeczałam. W środku znalazłam nie tylko rzeczy mojego dziecka. Były tam obce koszulki, jakieś skarpetki, bluza, której nigdy wcześniej nie widziałam. Wszystko było wymieszane. Nie wiedziałam, co należy do mojego syna, a co do innych dzieci. Pomyślałam sobie: jak to w ogóle możliwe? Przecież na wycieczce byli nauczyciele. Dorośli ludzie odpowiedzialni za grupę dzieci. „Naprawdę nikt tego nie zauważył?” Najbardziej zdenerwowało mnie to, że najwyraźniej nikt nawet nie zainteresował się tym, jak dzieci pakują się przed wyjazdem. Mówimy o piątoklasistach. Tak, wiem, że mają po 11 czy 12 lat. Ale to nadal dzieci. Dzieci, które często zostawiają bluzy w szkole, gubią piórniki i zapominają zeszytów. Naprawdę tak trudno było przejść się po pokojach i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku? Mam wrażenie, że dziś nauczyciele coraz częściej zasłaniają się samodzielnością dzieci. Oczywiście, że trzeba jej uczyć. Ale może nie kosztem podstawowej organizacji? Nie oczekuję, że ktoś będzie składał mojemu synowi ubrania w kostkę. Ale gdyby nauczycielom trochę bardziej się chciało, może zwróciliby uwagę, że dzieci wrzucają do walizek przypadkowe rzeczy. „Za co właściwie odpowiadają opiekunowie?” Najbardziej zirytowało mnie jednak coś innego. Kiedy zgłosiłam problem, usłyszałam, że takie sytuacje się zdarzają. Przepraszam bardzo, ale dla mnie to nie jest odpowiedź. Jeż…

dzieci-wracajace-z-wycieczki-szkolnej-eed7e5e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mamo, nienawidzę cię!”. Zamiast się wściekać, użyłam metody Superniani. Spokój nastał w 5 minut
type: item
date: 2026-05-21T07:15:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie dziecka
description: Szanowna Redakcjo, piszę do Was z poczuciem ogromnej ulgi, bo jeszcze miesiąc temu myślałam, że bezpowrotnie straciłam kontakt z moją czternastoletnią córką. Nasz dom przypominał cyrk, a każda moja próba rozmowy kończyła się furią, trzaskaniem drzwiami i wielogodzinnym milczeniem.
encoded: Szanowna Redakcjo! Ratunek znalazłam w metodach Sary Newton, brytyjskiej specjalistki, która o nastolatkach wie wszystko, i to, co wydarzyło się w naszym domu, to prawdziwa rewolucja. Moja córka, do niedawna córeczka mamusi, nagle stała się obcą osobą, która na każde moje pytanie reagowała wzruszeniem ramion lub agresją. Próbowałam tradycyjnych metod − zabierania telefonu, szlabanów na wyjścia, kazań o przyszłości − ale to tylko pogarszało sprawę, a przepaść między nami rosła z każdym dniem. Czułam się bezradna i odtrącona. Wtedy trafiłam na książki Sary Newton, która tłumaczy, że nastolatek to nie zepsute dziecko, ale młody dorosły w fazie ogromnej przebudowy mózgu. Zrozumiałam, że to ja muszę zmienić strategię, jeśli chcę, by moje dziecko kiedykolwiek jeszcze mi zaufało. Rezygnacja z roli żandarma na rzecz coacha Pierwszą lekcją od Sary Newton było uświadomienie sobie, że im mocniej naciskam, tym bardziej córka będzie uciekać. Sara uczy, że okres nastoletni to czas walki o autonomię, a rodzic, który próbuje zachować totalną kontrolę, staje się wrogiem numer jeden. Zrezygnowałam z przesłuchiwania jej po powrocie ze szkoły i zaglądania przez ramię w telefon. Zamiast wydawać polecenia i nakładać kolejne kary, zaczęłam stosować metodę aktywnego słuchania, którą promuje brytyjska ekspertka. Kiedy córka wraca wściekła, nie mówię już: „Uspokój się i odrób lekcje”, ale: „Widzę, że masz za sobą trudny dzień, jestem tu, jeśli będziesz chciała pogadać”. To było niesamowite − gdy przestałam atakować, ona przestała się bronić. Metoda budowania mostów zamiast murów kontroli Sara Newton kładzie ogromny nacisk na to, by przestać oceniać, a zacząć wspierać proces decyzyjny nastolatka. Wprowadziłam w domu zasadę wspólnych negocjacji zamiast narzuconych odgórnie szlabanów. Zamiast mówić: „O 22:00 masz być w łóżku”, usiedliśmy razem i ustaliliśmy zasady, które obie strony akceptują. Sara tłumaczy, że nastolatek potrzebuje czuć, że ma wpływ na swoje życie. Gdy moja córka zobaczyła, że…

metody-superniani-f9621fe.png
width: 1600
height: 1200