Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-07T10:02:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
items: Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
items: Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
items: Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
items: „Syn miał zrobić sobie jajecznicę. Poddał się po minucie”. Tak wygląda dorastanie bez obowiązków
items: „Moja córka ma 13 lat i nie potrafi zapłacić w sklepie”. To pokolenie żyje w bańce
items: „Przeraziło mnie, gdy mój 14-latek zapytał, jak włączyć pralkę”. To nie jest zabawne
items: „Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
items: 7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
items: „Mój syn jest z innej planety”. Wiadomości pokolenia alfa to kod
items: Zrobiłam test: przez 3 dni żyłam jak moja 12-letnia córka. Nie dałam rady
items: Dołączyłam do grupy dla nastolatków. Wystarczyły 2 dni i zrozumiałam, jak bardzo się mylimy
items: Te słowa między nastolatkami to kod. Reaguj, gdy je usłyszysz
items: „Piwo zero to nie alkohol, więc mój syn je pije”. Tak „wyluzowani” rodzice niszczą własne dzieci
items: „Pozwalam, bo wolę, żeby pił przy mnie”. Łyczek tu, łyczek tam to patologia
items: Bezczelne zachowanie nastolatka w restauracji mną wstrząsnęło. Reakcja matki była jeszcze gorsza
items: Mama z nastolatką wchodzą do papierniczego. To nie żart, a smutny obraz młodego pokolenia
items: Zabrałam nastoletnią córkę na grzyby. Gdy sięgnęła do kieszeni, wiedziałam: to pokolenie wyginie
items: Mądre życzenia urodzinowe dla nastolatków. Gotowe teksty na 16 i 17 urodziny. Zabawne życzenia dla 13-latki i 14-latki
items: Przed wami odwołanie od wyniku matur? Sprawdź jak się odwołać i czy warto
items: Pokolenie płatków śniegu: czy twoje dziecko jest śnieżynką? [definicja, osobowość]
items: Odwołanie do szkoły średniej. Sprawdź jak je napisać i do kiedy złożyć
items: Film dla młodzieży: wartościowe propozycje, które MUSISZ obejrzeć
items: CV dla ucznia: jak dobrze je napisać? [wzór]
items: Wyniki matur 2022: jakie są średnie wyniki matury i ile osób zdało?

„8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
type: item
date: 2026-05-08T06:12:12.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: „Proszę pani, a ten Mickiewicz to nie miał na imię Tadeusz?” – usłyszałam ostatnio od ucznia ósmej klasy podczas powtórek do egzaminu. Przez chwilę myślałam, że żartuje. Nie żartował.
encoded: Coraz częściej mam wrażenie, że młodzi ludzie nie tylko nie znają podstawowych postaci literatury czy historii, ale też zupełnie ich to nie obchodzi. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. „Nie chce mi się” stało się nową normą Od kilkunastu lat uczę języka polskiego i przygotowuję uczniów do egzaminów, aktualnie ósmoklasisty. Widziałam różne roczniki, różne problemy i różne podejście do szkoły. Ale to, co dzieje się teraz, naprawdę mnie niepokoi. Coraz więcej uczniów nie czyta lektur, nie odrabia prac domowych i nie potrafi skupić się na prostym tekście dłużej niż kilka minut. Najgorsze jest jednak to, że wielu z nich nawet nie próbuje. Kiedy pytam o podstawowe informacje, słyszę: „A po co mi to?”, „Przecież wszystko jest w telefonie” albo po prostu wzruszenie ramion. Dla części nastolatków szkoła stała się miejscem, które trzeba „odbębnić”. Nauka nie ma dla nich żadnej wartości. Oczywiście można powiedzieć, że młodzież zawsze była trudna. Sama pamiętam uczniów sprzed lat, którzy kombinowali, unikali odpowiedzi czy nie lubili czytać. Ale mimo wszystko większość miała jakiś respekt wobec nauczyciela, szkoły i zasad. Dzisiaj coraz częściej tego nie widzę. Uczniowie są zmęczeni światem, ale też wychowywani bez granic Mam wrażenie, że wielu rodziców boi się stawiać dzieciom wymagania. Kiedy uczeń dostaje słabą ocenę, winny jest albo nauczyciel, albo cały system. Rzadko kto mówi dziecku wprost: „Musisz usiąść i się nauczyć”. Tymczasem nastolatki żyją dziś głównie w świecie rolek i tiktoków. Lektura licząca 200 stron przegrywa z 15-sekundowym nagraniem na telefonie. A później okazuje się, że uczeń kończący podstawówkę nie wie, kim był Adam Mickiewicz, nie potrafi napisać kilku poprawnych zdań i ma problem ze zrozumieniem polecenia. Nie mówię tego z wyższością ani złośliwością. Mówię to z ogromnym smutkiem. Bo naprawdę widzę, jak bardzo wielu młodych ludzi się pogubiło. Oni często nie mają cierpliwości, motywacji ani poczucia odpowiedzialności. Chcą wszystkiego od razu, …

uczen-8-klasy-w-szkole-59cc927.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
type: item
date: 2026-04-17T19:08:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: wychowanie
description: Jedno krótkie zdanie potrafi zmienić wszystko. Wystarczy kilka słów, żeby człowiek po 25 latach pracy w szkole nagle poczuł, że coś się naprawdę skończyło – pewna granica, pewien porządek, który przez lata wydawał się oczywisty.
encoded: To była zwykła lekcja języka polskiego w siódmej klasie. Nic szczególnego – omawialiśmy temat, zapisałam kilka rzeczy na tablicy. To była podwójna lekcja, więc po dzwonku jak zawsze poprosiłam jednego z uczniów, żeby starł tablicę. To rutyna, drobna rzecz, która przez lata była czymś zupełnie naturalnym i niewartym nawet komentarza. Uczniowie robili to bez dyskusji, czasem z ociąganiem, czasem z uśmiechem, ale robili. Tym razem było inaczej. Chłopiec spojrzał na mnie spokojnie, bez skrępowania, i powiedział: „Nie jestem sprzątaczką”. Bez żartu, bez ironii, bez cienia wahania. Po prostu odmówił – w sposób, który sprawił, że przez chwilę naprawdę nie wiedziałam, co powiedzieć. W klasie zrobiło się cicho, kilka osób spojrzało po sobie, ktoś nerwowo się uśmiechnął. Ja stałam przy biurku i czułam coś pomiędzy zaskoczeniem a zwykłym smutkiem. „To nie mój obowiązek” – nowe podejście do szkoły Uczę od 25 lat i naprawdę widziałam już wiele. Uczniowie potrafili być krnąbrni, potrafili nie odrabiać prac domowych, potrafili sprawdzać granice. Ale nawet wtedy istniało coś, co trudno dziś nazwać inaczej niż elementarnym wyczuciem sytuacji. Nawet najbardziej zbuntowane dziecko wiedziało, że pewnych rzeczy się po prostu nie mówi, a pewnych granic się nie przekracza. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że to wyczucie zniknęło. Zamiast niego pojawiło się przekonanie, że każdą prośbę można podważyć, każdą uwagę zignorować, a każdą sytuację obrócić w demonstrację własnych praw. „To nie jest obowiązkowe”, „nie zmusi mnie pani”, „nie chce mi się” – te zdania słyszę regularnie. I nie chodzi o samą odmowę, bo dzieci zawsze miały lepsze i gorsze dni. Chodzi o ton, o sposób, o to poczucie, że nauczyciel nie jest już kimś, z kim trzeba się liczyć. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że dla części uczniów szkoła stała się miejscem, w którym dorosły nie ma realnego autorytetu, a jego rola sprowadza się do tego, żeby „nie przeszkadzać”. W takiej rzeczywistości nawet najprostsza prośba – jak starcie t…

zmeczona-nauczycielka-ma-dosc-f9efa44.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-01-21T08:24:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od nauczycielki szkoły podstawowej. Pracuje z dziećmi klas 4–8 i z coraz większym niepokojem obserwuje to, co dzieje się na lekcjach i przerwach. W swoim liście pisze wprost: problemem nie są dzieci, tylko dorośli.
encoded: Uczę w szkole od ponad 20 lat i widziałam już różne pokolenia uczniów. Zmieniały się programy, lektury, podstawy programowe, technologie. Jedno jednak nigdy nie było tak widoczne jak dziś: brak podstawowych granic. Dzieci nie buntują się – one po prostu nie wiedzą, gdzie te granice są. Krzyczą na lekcjach, wchodzą nauczycielowi w słowo, potrafią wyjść z klasy bez pytania. Gdy zwracam uwagę, słyszę: „Mam prawo”, „Tak czuję”, „Nie może mi pani tego zabronić”. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby za tym szła umiejętność ponoszenia konsekwencji. A ta gdzieś zniknęła. O dogadywaniu się z rodzicami tych dzieci nawet nie mówię. Bezstresowe wychowanie w krzywym zwierciadle Bezstresowe wychowanie miało być odpowiedzią na przemoc, krzyk i upokarzanie dzieci. I bardzo dobrze, jestem całym sercem za wychowaniem bez przemocy. Problem w tym, że wielu rodziców zrozumiało je jako wychowanie bez zasad, bez wymagań i bez odpowiedzialności. Dziecko może wszystko, bo „tak czuje”. Nie musi przepraszać, bo „ma prawo wyrażać siebie i swoje emocje”. Nie ponosi konsekwencji, bo „to niszczy jego poczucie własnej wartości”. Efekt? Dzieci, które nie radzą sobie z porażką, nie znoszą sprzeciwu i nie potrafią funkcjonować w grupie, gdzie nie są w centrum uwagi. Szkoła nie jest w stanie tego naprawić. Zwłaszcza gdy każda próba postawienia granicy kończy się pretensjami rodziców. Rodzic kontra nauczyciel Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice widzą w nauczycielach wrogów, a nie partnerów. Gdy dziecko zachowuje się agresywnie, przeszkadza na lekcji albo nie wykonuje poleceń, odpowiedzialność natychmiast spada na szkołę. „To pani go sprowokowała”, „On tak nie robi w domu”, „Może lekcja była nudna”. Rzadko pojawia się pytanie: „Co możemy zrobić wspólnie?”. A przecież bez porozumienia na linii rodzic–nauczyciel nie da się wychować stabilnych, empatycznych ludzi. Szkoda mi tych dzieci. Bo one nie są złe ani roszczeniowe z natury. One zostały same z emocjami, którym nikt nie nadał ram. Granice to nie ka…

znudzone-dziecko-zasnelo-na-lekcji-d91ceb9.jpg
width: 1600
height: 1200

Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
type: item
date: 2025-11-30T15:00:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Wystarczy przejść się w weekend po galerii handlowej, żeby zobaczyć pewien niepokojący obraz współczesnej młodzieży: nastolatki robią zakupy bez zastanowienia. „Mamo, bliknij”, „Kupisz?”, „To tylko stówka” – to jedne z najczęściej słyszanych zdań między sklepowymi półkami.
encoded: Ostatnio, będąc w galerii handlowej, obserwowałam grupkę 13–14-latek w drogerii. Chwytały kosmetyki, perfumy, błyszczyki za 50, 70, 120 zł i nawet nie odwracały produktu, by zobaczyć cenę. Jedna z nich powiedziała: „Wezmę, mama mi kupi, co za różnica”. Wzięła. Bez cienia refleksji, czy to potrzebne, czy drogie, czy ma na to pieniądze. Takich scen było więcej. W sklepie z ubraniami chłopak wziął czapkę z logo znanej marki i od razu skierował się do kasy. Kolega próbował go powstrzymać: – A masz kasę? – Nie, ale napiszę staremu, żeby mi „bliknął”. Zero dyskusji, zero wstydu, zero myślenia. Po prostu natychmiastowa potrzeba posiadania. Smartfon i smartwatch jak karta kredytowa bez limitu Najbardziej uderzyło mnie jednak co innego. Kiedy nastolatki są same, nie potrzebują już nawet gotówki ani portfela. Widziałam dziewczynę, może miała 12 lat, która kupowała bubble tea. Wyciągnęła smartwatch, przyłożyła do terminala i poszła dalej, nawet nie patrząc na paragon. To nie była sytuacja wyjątkowa – teraz to codzienność. Dzieci płacą telefonami albo zegarkami, a jeśli zbliżenie nie przejdzie, wysyłają rodzicom krótką wiadomość: „Bliknij 50”. Często bez „proszę”, bez tłumaczenia, po prostu jakby prosili o kolejny poziom w grze. Rodzice – zmęczeni, zabiegani – blikają. Bo nie mają siły na kłótnie. Bo stoją w pracy. Bo nie chcą tłumaczyć całej kolejki wiadomościami. A młodzi uczą się, że pieniądze są zawsze „pod ręką”. Konsekwencje? Już widoczne Problem nie polega na tym, że nastolatki kupują. Problem polega na tym, że nie mają pojęcia, ile to wszystko kosztuje. Gdy pewna mama w sklepie obuwniczym powiedziała synowi, że nie kupi mu butów za 450 zł, usłyszała: – Ale przecież masz kartę. W tym zdaniu zawiera się cały dramat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nie rozumieją wartości pieniądza, bo żyją w świecie natychmiastowej dostępności. Klik – kupione. Klik – zapłacone. Klik – przelane. Ale realne życie tak nie działa. Jeśli czegoś naprawdę chcemy nauczyć młodych ludzi, to nie t…

nastolatki-w-galerii-handlowej-9d3a624.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn miał zrobić sobie jajecznicę. Poddał się po minucie”. Tak wygląda dorastanie bez obowiązków
type: item
date: 2025-11-30T09:00:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Mama 13-latka była pewna, że jej syn poradzi sobie z najprostszym zadaniem w kuchni. W końcu to tylko jajecznica. Tymczasem po minucie usłyszała wołanie o pomoc i zobaczyła nastolatka stojącego bezradnie przed patelnią. Ta sytuacja – choć mogłaby wydawać się zabawna – wcale nie jest śmieszna. To obraz dorastania bez obowiązków.
encoded: W sobotni poranek mama poprosiła syna, by zrobił sobie śniadanie. Nie dlatego, że nie chciało jej się wstać. Chciała, by zaczął wykonywać proste czynności, które kiedyś będą dla niego codziennością. Po chwili usłyszała: – Mamo, tu jest coś popsute. Kiedy weszła do kuchni, zobaczyła jajka leżące na blacie, patelnię postawioną na zimnym palniku i chłopaka, który wpatrywał się w kuchenkę jak w zagadkę logiczną. Nawet nie spróbował jej włączyć. Dla matki to był moment otrzeźwienia. Nie dlatego, że syn nie zrobił jajecznicy. Ale dlatego, że dotarło do niej, jak mało ma kontaktu z realnym życiem. Dzieci „obsługują” tablety, ale nie garnki W wielu domach obowiązki domowe traktowane są jak przykry dodatek do życia, coś, od czego należy dzieci chronić. „Niech się uczą”, „niech odpoczywają”, „jeszcze się w życiu namęczą” – słyszymy często. Efekt? Nastolatki świetnie odnajdują się w świecie aplikacji, ale kompletnie nie radzą sobie z obsługą podstawowych sprzętów. To nie wina dzieci. Po prostu rzadko mają okazję ćwiczyć. Jeśli nigdy nie smażyły jajka, nie ma powodu oczekiwać, że nagle zrobią to bez problemu. Obowiązki nie są karą – są przygotowaniem do życia Historia z jajecznicą jest dla wielu rodziców bolesnym sygnałem. Dzieci potrzebują obowiązków nie po to, by ich „uczyć pokory”, tylko by stopniowo przygotowywać do samodzielności. Włączenie palnika, umycie talerza, posprzątanie po sobie – to nie jest ciężka praca. To element codzienności, który nastolatek musi umieć ogarnąć. Jeśli nie damy im miejsca na naukę, dorosłość spadnie na nich jak zimny prysznic. Zobacz także: 7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami

13-latka-na-zakupach-1-f7250f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moja córka ma 13 lat i nie potrafi zapłacić w sklepie”. To pokolenie żyje w bańce
type: item
date: 2025-11-29T13:00:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Coraz więcej rodziców zauważa, że nastolatki – choć świetnie odnajdują się w świecie aplikacji i social mediów – kompletnie gubią się w sytuacjach wymagających zwykłych, życiowych umiejętności. Jedna z mam napisała do nas, w jakim była szoku, gdy jej 13-letnia córka nie potrafiła samodzielnie zapłacić za zakupy. Jej historia to nie wyjątek, lecz coraz powszechniejszy obraz dorastającego pokolenia.
encoded: Moja córka ma 13 lat – nastolatka, która potrafi obsłużyć pięć komunikatorów naraz, biegle korzysta z map Google i robi prezentacje na komputerze szybciej, niż ja zdążę zaparzyć herbatę. Dlatego kiedy poprosiłam ją ostatnio, by skoczyła w niedzielę do osiedlowego sklepiku o jakiś chleb paczkowany, nawet przez chwilę nie pomyślałam, że to może być dla niej wyzwanie. Wróciła jednak po kilku minutach, cała czerwona na twarzy, zdenerwowana. W ręku trzymała banknot dwudziestozłotowy, ten sam, który jej wcześniej dałam. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. A jak pani mnie o coś zapyta? A jak nie będę wiedziała, jak zapłacić? – wyrzuciła z siebie. Zamurowało mnie. Przecież chodzimy do sklepu tyle razy. Przecież patrzy. Przecież to bardzo proste… prawda? Wtedy dotarło do mnie, że ona patrzy, ale nie doświadcza. Ja zawsze robię to za nią. W dyskontach czy sklepach typu Żabka, gdzie można płacić kartą, po prostu wyjmuje telefon z kieszeni i płaci. A tutaj... tutaj trzeba zapłacić gotówką. Wejść w interakcje z drugim człowiekiem, a nie tylko wyklikać coś w kasie samoobsługowej. Dzieci żyją obok dorosłego świata, nie w nim Zaczęłam obserwować inne sytuacje. Znajomi mówią, że ich nastolatki boją się zamówić jedzenie w restauracji, zadzwonić do babci, zapytać w sklepie o rozmiar bluzy. Świetnie funkcjonują w świecie ekranu – tam wiedzą wszystko, tam czują się pewnie. Ale gdy trzeba wykonać najzwyklejszą codzienną czynność, pojawia się panika. My, rodzice, często jesteśmy przekonani, że pomagając, wyręczając, ułatwiając życie, robimy dobrze. Że to takie „naturalne”, że dzieci nie muszą się tym zajmować, bo przecież mają szkołę, zajęcia, obowiązki. A tak naprawdę odbieramy im szansę na oswojenie podstawowych sytuacji, które potem w dorosłości spadają na nich jak grom z jasnego nieba. I nagle 18-latek nie potrafi umówić wizyty u lekarza. 15-latka boi się podejść do kasy. 13-latka nie wie, jak zapłacić za zakupy. Małe kroki zmieniają wszystko Po tej sytuacji usiadłam z córką i zap…

13-latka-na-zakupach-84e25c4.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przeraziło mnie, gdy mój 14-latek zapytał, jak włączyć pralkę”. To nie jest zabawne
type: item
date: 2025-11-28T15:40:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Mama 14-latka była przekonana, że jej syn świetnie odnajduje się w nowoczesnym świecie. Tym bardziej uderzyło ją, gdy pewnego popołudnia zapytał ją… jak włączyć pralkę. Z początku chciała się roześmiać, ale szybko zrozumiała, że nie ma w tym nic śmiesznego. To problem, z którym mierzy się coraz więcej rodzin – nastolatki dorastają, nie mając pojęcia o podstawowych czynnościach domowych.
encoded: „A gdzie się to włącza?” – pytanie, które nie powinno paść Chłopak miał wyprać strój sportowy, który następnego dnia był mu potrzebny na WF. Mama uznała, że to idealna okazja, by zrobił to samodzielnie. Weszła do łazienki po kilku minutach i zobaczyła syna stojącego przed urządzeniem, jakby trafił do muzeum techniki. – Mamo, a gdzie się to włącza? – zapytał, wskazując na główny przycisk. Mama zamarła. Nie miała pojęcia, że jej własne dziecko nigdy nawet nie obserwowało jej przy praniu. Jeśli nie pokazujemy, to skąd mają wiedzieć? Kluczowa prawda, którą uświadamia sobie wielu rodziców, brzmi: dzieci nie uczą się przez osmozę. To, że mieszkają z nami, nie znaczy, że zaglądają nam przez ramię i analizują, jak działają sprzęty domowe. Współczesne nastolatki dorastają w ogromnym komforcie – pranie „samo się robi”, obiad „sam się gotuje”, a brudne rzeczy „znikają”. Nie mają kontaktu z procesem, więc nie wiedzą, jak wygląda. Bez praktyki nie ma kompetencji. To takie proste. Samodzielność nie rodzi się w wieku 18 lat Wiele rodzin uważa, że nastolatek ma się uczyć, a domem zajmą się dorośli. To zrozumiałe – każdy chce odciążyć swoje dziecko. Ale w pewnym momencie robi się z tego sprzężenie zwrotne: im więcej robimy za nich, tym mniej oni potrafią. A przecież samodzielności nie nauczą się z dnia na dzień. Nie pojawia się nagle po przekroczeniu magicznej granicy dorosłości. Jeśli chcemy wychować młodych ludzi, którzy sobie poradzą, musimy dać im przestrzeń na uczenie się właśnie takich prostych czynności. Pralka, zmywarka, piekarnik – to nie są „obowiązki”. To życie. I lepiej, żeby nauczyli się tego dziś, niż żeby zderzyli się z rzeczywistością dopiero na własnym wynajmowanym mieszkaniu. Zobacz także: „Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków

mama-probuje-nauczyc-syna-porzadku-7eb8907.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
type: item
date: 2025-11-27T15:38:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: To historia, która coraz częściej pojawia się w domach nastolatków – z jednej strony dzieci są bystre, z drugiej zaskakująco mało samodzielne.
encoded: 14-latek pojechał do dziadków na trzydniową wizytę. Mama zawiozła go do małej miejscowości, upewniła się, że wszystko jest w porządku i wróciła do domu. Spodziewała się, że syn bez problemu poradzi sobie w drodze powrotnej. Tymczasem, gdy stanął przed okienkiem na małomiasteczkowym dworcu, nie wiedział, jak… kupić bilet. „Mamo, ja nie wiem, co mam jej powiedzieć” Plan był prosty. Chłopak po trzech dniach u dziadków miał wrócić sam pociągiem. Mały dworzec, krótkie połączenie, żadnej filozofii. Mama chciała dać mu trochę odpowiedzialności – ot, drobny krok w dorosłość. Kiedy jednak nadszedł dzień powrotu, telefon zadzwonił. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki bilet? Ona czeka… – wyszeptał zdenerwowany chłopak. Stał przed kasjerką, która patrzyła na niego z lekkim zniecierpliwieniem. Dla niego to było jak egzamin – i to taki, do którego nikt go nie przygotował. Nie wiedział, że trzeba podać godzinę, kierunek, a nawet to, czy ma mieć ulgę. Mama zamarła. Nie dlatego, że syn nie kupił biletu. Ale dlatego, że nagle dotarło do niej, jak bardzo chroniła go przed codziennością. Technologia ułatwia, ale… odbiera okazję do nauki „Przecież on umie kupić bilet online” – tłumaczyła sobie później. I właśnie w tym tkwi problem. Dzisiejsi nastolatkowie doskonale poruszają się w świecie cyfrowym, ale zwykłe, analogowe sytuacje potrafią ich sparaliżować. Rodzice zgłaszają podobne problemy: nastolatki nie potrafią zapytać o drogę, zadzwonić, by coś załatwić, umówić wizyty, a nawet rozmawiać z obcą osobą w okienku. Nie dlatego, że są nieśmiali. Po prostu nigdy nie musieli. A przecież te drobne życiowe kompetencje budują w nich pewność siebie. Nie nauczą się ich ani w szkolnej ławce, ani w żadnej aplikacji. Czy pozwalamy dzieciom dorosnąć? Historia mamy i jej syna to sygnał, który trudno ignorować. W dobrej wierze wyręczamy nastolatki w niemal wszystkim – bo szybciej, bo wygodniej, bo nie chcemy, żeby się stresowały. Tymczasem brak okazji do praktyki sprawia, że nawet mały dworze…

nastolatek-wsiada-do-pociagu-6dd387c.jpg
width: 1600
height: 1200

7 sposobów na złość u nastolatka. Już nie skończy się trzaskaniem drzwiami
type: item
date: 2025-11-25T10:31:44.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: sposoby na złość
subject: wychowanie dziecka
subject: złość u dziecka
description: Złość u nastolatków jest normalna. Bywa głośna, czasem raniąca, często niezrozumiała dla dorosłych, ale w swojej istocie bardzo ludzka. Gdy tylko rodzice będą unikać kilku błędów, w końcu sobie z nią poradzą.
encoded: Dorastanie to okres, w którym ciało i głowa robią rewolucję. Hormony rozkręcają emocje na maksymalny poziom, a młody człowiek dopiero uczy się, co z nimi zrobić. Jeśli do tego dochodzą szkoła, presja rówieśnicza i pierwsze poważne rozczarowania, energia znajduje ujście w kłótni, krzyku albo właśnie trzaskaniu drzwiami. Nie da się tej złości „wyłączyć”. Da się ją jednak oswoić tak, żeby nie niszczyła relacji. Poniżej opisuję siedem sposobów, które najczęściej wracają w rozmowach z rodzicami. Sama też wiele z nich przetestowałam, kiedy dom zaczynał przypominać pole minowe. 1. Krótkie komunikaty i spokój Najważniejsza rzecz, którą powtarzam sobie jak mantrę: nie wchodzę w walkę na tym samym poziomie. Kiedy nastolatek jest wściekły, moje argumenty, nawet najbardziej logiczne, odbijają się jak piłeczka. Wtedy działają dwie proste zasady: spokojny głos i krótkie komunikaty. Zamiast „przestań się tak zachowywać”, mówię: „Widzę, że jesteś wściekły. Pogadamy, kiedy złość opadnie”. To nie jest kapitulacja. To sygnał, że w tym domu emocje są, ale nie rządzą wszystkim. Jeśli czuję, że sama zaraz wybuchnę, robię krok w tył. Dosłownie. Wychodzę na chwilę do innego pokoju, nalewam sobie wody, oddycham. Daję przykład, że w złości można się zatrzymać. 2. Rozmowa po burzy. Bez kazań, bez przesłuchań Najlepsze rozmowy z nastolatkami odbywają się nie w trakcie awantury, tylko po niej. Wtedy pytam, co się stało i czego syn potrzebował w tamtej chwili. Czasem słyszę „nie wiem”, czasem „nic”, a czasem dostaję w końcu prawdziwy powód: wstyd w szkole, konflikt z kolegą, lęk przed porażką. Bardzo uważam na ton. Gdy rozmowa brzmi jak przesłuchanie, nastolatek zamyka się od razu. Sprawdza się jedna, prosta fraza: „Pomóż mi to zrozumieć”. Daje przestrzeń, nie ocenia, zachęca do opowieści. I jeszcze jedno: trzymam się konkretu, nie wyciągam starych spraw. 3. Granice, które dają poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców boi się stawiać granice, kiedy nastolatek wybucha. Ja też miałam taki moment, że…

zlosc-nastolatka-e68c013.png
width: 1600
height: 1200

„Mój syn jest z innej planety”. Wiadomości pokolenia alfa to kod
type: item
date: 2025-11-22T15:00:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Rodzice coraz częściej łapią się za głowę, przeglądając wiadomości swoich dzieci. „Czułam się, jakbym czytała szyfr” – pisze mama 11-latka. Pokolenie alfa posługuje się językiem, który starszym wydaje się nie z tej ziemi – i nie chodzi tylko o slang, ale także o emotikony, które dla młodych mają zupełnie inne znaczenia, niż nam się wydaje.
encoded: „Mój syn jest z innej planety. Naprawdę” – zaczyna swój list mama piątoklasisty. Jak przyznaje, pierwszy raz poczuła to, gdy przypadkiem zerknęła na powiadomienia z jego grupy klasowej. „Nic z tego nie rozumiałam. Same skróty, urwane zdania, emotikony, które teoretycznie znam, ale one chyba nie znaczą tego, co ja myślę. Czułam się jak analfabetka, stojąc nad jego ramieniem i próbując zrozumieć, o czym oni w ogóle piszą” – opowiada. To, co dla niej wydawało się chaosem, dla jej syna było idealnie logiczną rozmową. Zwykły komunikat potrafił mieć trzy litery, a zwykły uśmiech emoji – zupełnie inne znaczenie niż to, którego używały jego babcia czy mama. Emotikony, które nie znaczą tego, co myślisz Największym zaskoczeniem dla niej było, że nawet sam uśmiech jest… podejrzany. „Syn pokazał mi kiedyś, że ‘🙂’ wcale nie znaczy ‘miło’, ale raczej ‘ironicznie’ albo ‘z łaski’. Jakby ktoś się uśmiechał, ale wcale nie był zadowolony. Dla mnie to po prostu uśmiech. Dla nich – sygnał, że coś jest nie tak” – pisze mama. Inny przykład to klasyczne „😂”, które dorośli wysyłają, kiedy coś naprawdę ich rozbawiło. Dla dzieci? Czasem to po prostu sposób na zakończenie rozmowy, nawet jeśli wcale nie jest śmieszna. „Albo ten ich ‘💀’. Ja pytałam syna, czemu wysyła czaszki koledze, czy coś jest niepokojącego. A on na to: ‘Mamo, to znaczy, że coś jest tak zabawne, że padam’. Padam! Ja naprawdę nie ogarniam już tego języka” – dodaje. Pokolenie alfa mówi kodem Z czasem zauważyła, że język jej syna to mieszanka slangu, skrótów, anglicyzmów, memów i właśnie emotikonów. „To nie jest zwykła rozmowa. To kod. Mieszanina kultury internetu, gier, TikToka, trendów, o których nie mam pojęcia. Ja nie nadążam, a on używa ich tak naturalnie, jak ja kiedyś mówiłam z koleżankami na podwórku” – pisze. Mama podkreśla, że wcale nie chce kontrolować jego rozmów. Chciała jedynie zrozumieć. Ale im bardziej próbowała, tym bardziej czuła, jakby to były dwa różne światy, które tylko teoretycznie mówią w tym samym języku…

dzieciaki-z-pokolenia-alfa-ze-smartfonem-c3f79b0.jpg
width: 1600
height: 1200

Zrobiłam test: przez 3 dni żyłam jak moja 12-letnia córka. Nie dałam rady
type: item
date: 2025-11-22T13:00:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Myślałam, że to będzie zabawne doświadczenie. Po trzech dniach miałam ochotę się położyć i płakać – nie ze zmęczenia, ale z bezradności.
encoded: Kiedy moja córka po raz kolejny rzuciła: „Mamo, ty nic nie rozumiesz!”, postanowiłam to sprawdzić. Dosłownie. Zrobiłam test i przez trzy dni żyłam jak ona – 12-letnia dziewczynka w szóstej klasie. Z budzikiem, szkołą, zadaniami, social mediami i wszystkimi emocjami, które dla nas, dorosłych, często wydają się przesadzone. Nie wytrzymałam. I nie dlatego, że jestem słaba. Dlatego, że świat, w którym żyją nasze dzieci, jest o wiele bardziej wymagający, niż nam się wydaje. Dzień 1: Szkoła, czyli maraton z przerwami na stres Wstałam o 6:30, tak jak ona. Włączyłam muzykę na słuchawkach, wzięłam telefon i zaczęłam scrollować TikToka – „bo tak robią wszystkie dziewczyny rano”. Po 20 minutach byłam już przebodźcowana. W szkole (czy raczej w mojej symulacji, bo zapisałam dokładnie jej plan lekcji i obejrzałam te same filmy edukacyjne) spędziłam sześć godzin. W tym czasie czułam się, jakbym była w pracy, na której nikt nie tłumaczy zasad, a za każde potknięcie dostaje się ocenę. Matematyka, polski, historia – trzy różne wymagania, trzy różne sposoby myślenia. Potem wróciłam „do domu” – czyli do rzeczywistości pełnej zadań, prac domowych, przygotowań do kartkówek i… natychmiastowych powiadomień z grup klasowych. Tam każdy błąd, każda nieobecność jest komentowana. Dzieci oceniają się nawzajem bez filtra. Wieczorem, po trzech godzinach nauki i odrabiania prac domowych, moja głowa pulsowała. A ona? Uśmiecha się i mówi, że „tak trzeba, bo w siódmej będzie trudniej”. Dzień 2: Internetowy rollercoaster emocji Drugiego dnia zrozumiałam, że nasze dzieci nie mają ani chwili przerwy. Po szkole, zamiast odpocząć, „musiałam” wejść na TikToka i Snapchata – tak jak ona. Świat jej rówieśników nie kończy się na szkolnym korytarzu. Tam wszystko toczy się dalej – lajki, komentarze, zdjęcia, grupowe czaty. W ciągu godziny dostałam 54 powiadomienia. Jedna dziewczyna dodała filmik z piosenką, inna z editem ze szkoły. Ktoś dostał nowy telefon, ktoś inny wrzucił zdjęcie z pizzą i dopisał: „Najlepszy …

Test-mamy-0edf5a6.jpg
width: 1600
height: 1200

Dołączyłam do grupy dla nastolatków. Wystarczyły 2 dni i zrozumiałam, jak bardzo się mylimy
type: item
date: 2025-11-17T14:45:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Z ciekawości dołączyłam do prywatnej grupy, w której codziennie udzielają się nastolatki. Wystarczyły dwa dni, by zrozumieć, że dorośli kompletnie nie wiedzą, czym naprawdę żyją ich dzieci.
encoded: Kiedyś mówiło się, że młodzież przesadza, że „to tylko internet” i że wszystko da się kontrolować. Ale po tym weekendzie wiem jedno: my, rodzice, często żyjemy w złudzeniu. Myślimy, że wiemy, co robią nasze dzieci w sieci. W rzeczywistości nie mamy o tym pojęcia. Nie planowałam żadnego „śledztwa”. Ktoś podesłał mi link do zamkniętej grupy, w której – jak twierdził – „dzieciaki mają swój świat”. Kliknęłam z czystej ciekawości. Wystarczyło kilka pytań kontrolnych (wiek, zainteresowania, ulubiony serial) i po kilku minutach byłam „jedną z nich”. Przez chwilę poczułam się, jakbym cofnęła się o 25 lat – tyle że zamiast pamiętników i liścików w zeszycie, dziś wszystko dzieje się na ekranie. To, co tam zobaczyłam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. W ciągu 48 godzin przewinęły się setki postów. Niektóre niewinne, o szkole czy znajomych. Ale większość... bolała. Świat, który krzyczy po cichu Najwięcej postów dotyczyło emocji. Dziewczyny pisały, że czują się niewystarczające, chłopcy – że nikt ich nie słucha. Było sporo zdjęć, często przerobionych filtrami, pod nimi setki komentarzy: „śliczna”, „idealna”, „zazdroszczę ci”. Ale wystarczyło zajrzeć głębiej – między te komentarze wkradały się wiadomości: „czuję się jak śmieć”, „chciałabym zniknąć”. To nie był żart. To był język bólu, który dorośli często ignorują. Dzieciaki próbują go przykryć memami, żartami, estetyką internetowych trendów, ale pod spodem widać samotność, która aż kłuje. W pewnym momencie zorientowałam się, że ta grupa działa jak terapia. Tyle że bez terapeuty. Setki nastolatków wyrzucały z siebie emocje, a inni odpowiadali im emotkami i półsłówkami. Nie było dorosłych, nie było wsparcia, tylko echo. Internet jako lustro Wielu rodziców myśli, że ich dzieci po prostu „siedzą na telefonie”. Ale ten telefon to dziś całe życie: przyjaźnie, tożsamość, miłość, strach. Kiedy przeglądałam te posty, miałam wrażenie, że internet stał się lustrem, w którym młodzi widzą tylko to, co chcą, a nie to, kim naprawdę są. Za…

Co-sie-dzieje-w-grupach-dla-nastolatkow-d2f741c.jpg
width: 1600
height: 1200

Te słowa między nastolatkami to kod. Reaguj, gdy je usłyszysz
type: item
date: 2025-11-14T14:24:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: wychowanie
description: Nastolatki mają własny język. Ale jedno słowo, które powtarzają między sobą, nie jest niewinnym slangiem – to sygnał, że dzieje się coś poważnego.
encoded: „Jestem zmęczony życiem” – tak dziś brzmi wołanie o pomoc Kiedyś młodzież mówiła „mam doła”, „nie chce mi się”. Dziś coraz częściej słyszę od rodziców: „Mój syn powiedział, że jest zmęczony życiem. Co to znaczy?”. Nie zawsze dosłownie to, co słyszymy. Czasem to kod, którego nastolatki używają, by nie powiedzieć wprost: „Nie daję rady”. Z pozoru może brzmieć jak dramatyzowanie, emocjonalna przesada. Ale jeśli przyjrzysz się bliżej – zobaczysz, że to sposób, by przemycić prawdę, której nie potrafią wyrazić. Słowo, które brzmi jak moda, ale nią nie jest „Jestem zmęczony” – to zdanie, które słyszę od nastolatków coraz częściej. I nie chodzi o zmęczenie po szkole czy braku snu. W tym „zmęczeniu” jest rezygnacja, wypalenie, przeciążenie światem, który wymaga zbyt wiele. W mediach społecznościowych powstał nawet cały mikrojęzyk: „I’m done”, „I’m tired”, „I don’t care anymore”. Te słowa brzmią jak memy, jak żarty. Ale to nie jest śmieszne. Bo często za tymi słowami kryją się prawdziwe emocje – smutek, samotność, lęk. „Jestem ok” – czyli nic nie jest ok Paradoksalnie, jeszcze bardziej niepokojące niż słowa o zmęczeniu bywają te pozornie neutralne. Kiedy dziecko przestaje mówić o sobie w ogóle. Kiedy zapytane, jak się czuje, odpowiada krótkim, pozbawionym emocji: „ok”. Rodzice często czują ulgę – „dobrze, nie ma dramatu”. Ale dla wielu nastolatków to właśnie ich sposób na ukrycie bólu. Bo przyznanie się do słabości w ich świecie bywa równoznaczne z przegraną. Kod emocji, który trudno złamać Nastolatki tworzą dziś własny język emocji – pełen ironii, skrótów, memów i żartów. W ich rozmowach smutek często ukrywa się pod warstwą sarkazmu. Zamiast „jest mi źle”, mówią: „życie to żart” „mam reset” „chciałbym zasnąć na długo”. Te zdania często są wypowiadane między wierszami, pół żartem, pół serio. Ale jeśli słyszysz je zbyt często – nie bagatelizuj. To ich sposób na powiedzenie: „Nie wiem, jak o tym mówić, ale potrzebuję, żebyś zauważył”. Dlaczego nie mówią wprost? Bo dorastanie dz…

Kod-nastolatkow-fb24033.jpg
width: 1600
height: 1200

„Piwo zero to nie alkohol, więc mój syn je pije”. Tak „wyluzowani” rodzice niszczą własne dzieci
type: item
date: 2025-08-27T06:59:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: alkohol
subject: nastolatki
subject: zdrowie dziecka
description: Coraz częściej słyszę wokół siebie zdanie: „piwo zero to przecież nie alkohol, więc nie ma problemu, jak dziecko je pije”. Kiedyś myślałam, że to żart. Niestety – to codzienność. Widzę rodziców, którzy chwalą się, że pozwalają swoim nastolatkom pić piwo bezalkoholowe, a czasem nawet częstują młodsze dzieci. I mam wrażenie, że kompletnie oszaleliśmy.
encoded: Na ostatnim spotkaniu rodzinnym moja kuzynka wręczyła swojemu trzynastoletniemu synowi butelkę piwa zero. „Niech się oswaja, to przecież zwykły napój, tylko w piwnej butelce” – powiedziała z uśmiechem. Siedziałam obok i patrzyłam, jak jej dziecko pije z dumą, jakby właśnie dołączyło do świata dorosłych. Wtedy mój dziewięcioletni syn zapytał: „Mamo, a ja też mogę? To przecież nie alkohol, prawda?”. Serce mi się ścisnęło. Bo jak mam mu wytłumaczyć, że to nie jest dla niego, skoro dorośli obok powtarzają, że „to nic takiego”? Nauka picia od najmłodszych lat Najgorsze jest to, że takie podejście rodziców wygląda jak „wyluzowanie”, a w praktyce jest nauką picia. Dziecko uczy się, że butelka z piwem – nawet tym bezalkoholowym – to naturalna część spotkań rodzinnych, wakacji czy grillów. Widzi, że to normalne, że każdy ma piwo w ręku. Nie rozróżnia: dla niego piwo to piwo. I nie zadaje pytań o procenty. Rodzice, którzy tłumaczą, że „lepiej dać piwo zero niż prawdziwe”, nie rozumieją jednego: to nie chodzi o zawartość alkoholu, tylko o schemat. O rytuał otwierania butelki, o smak, o etykietę, o poczucie bycia „dorosłym”. A skoro w domu pada komunikat, że to normalne, dziecko nie będzie miało żadnych oporów, żeby później sięgnąć po zwykłe piwo. „Wyluzowani” rodzice wpychają dzieci w objęcia alkoholizmu Jestem wściekła, kiedy słyszę znajomych mówiących: „no daj spokój, przecież to tylko piwo zero, jak lemoniada”. Nie, to nie jest lemoniada. To furtka do świata, z którego wiele osób nigdy już nie wraca. Ilu dorosłych alkoholików zaczynało od niewinnych łyczków, od „spróbowania przy rodzicach”? Nie ma czegoś takiego jak „bezpieczne oswajanie z alkoholem”. Każdy łyk, każda butelka w rękach dziecka to komunikat: „to jest dla ciebie, możesz po to sięgać”. I właśnie w ten sposób, pod przykrywką luzu, rodzice niszczą własne dzieci. Dlatego mówię jasno: moje dziecko nie dostanie piwa zero, tak samo jak nie dostanie zwykłego piwa. Dla mnie różnica jest tylko w zawartości alkoholu, a n…

mama-z-dzieckiem-przy-stole-z-kuflem-f7735da.jpg
width: 1200
height: 900

„Pozwalam, bo wolę, żeby pił przy mnie”. Łyczek tu, łyczek tam to patologia
type: item
date: 2025-08-22T11:50:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: alkohol
subject: nastolatki
description: Rodzinny grill, dzieci biegają po trawie, a dorośli popijają piwo. Nagle ktoś podaje nastolatkowi puszkę, a chwilę później ośmiolatek pyta: „Mamo, a ja też mogę?”. To nie jest anegdota z gazetki szkolnej, tylko moja rzeczywistość. I mam dość udawania, że łyczek alkoholu dziecku „dla spróbowania” to nic takiego. To jest patologia.
encoded: Mam już naprawdę dość tego, co widzę latem na rodzinnych spotkaniach. Niby grill, niby beztroska atmosfera, a jednak w tle zawsze przewija się ten sam scenariusz: alkohol i dzieci. Najgorsze jest to, że coraz częściej słyszę od bliskich „pozwalam, bo wolę, żeby pił przy mnie”. Jakby to był dowód troski i mądrego wychowania. A ja patrzę na to i nie mogę uwierzyć, że naprawdę w Polsce stało się to normą. W Polsce to smutny standard Ostatnio spotkaliśmy się na działce u mojej siostry. Klasyka: kiełbaski, piwo, gwar. W pewnym momencie widzę, jak ona podaje swojemu piętnastoletniemu synowi puszkę piwa. Niby tylko „do spróbowania”, niby „przy wszystkich, żeby nie robił w tajemnicy”. Wtedy mój ośmioletni syn popatrzył na mnie z powagą i zapytał: „Mamo, a ja też mogę spróbować?”. Serce mi stanęło. Chciałam krzyczeć. Bo co mam odpowiedzieć dziecku, skoro widzi, że jego kuzyn z błogosławieństwem mamy dostaje piwo? Jeszcze gorzej zrobiło się chwilę później, kiedy teściowie zaczęli swoje: „No daj mu łyczka, co ci szkodzi, myśmy też dawali i nikt na tym źle nie wyszedł”. Oni naprawdę wierzą, że tak się buduje odpowiedzialność. Że to lepiej, niż gdyby dziecko piło w ukryciu. A dla mnie to czyste szaleństwo. Czy ktoś jeszcze rozumie, że w ten sposób uczymy dzieci odruchów dorosłego pijącego? Rytuałów, które potem odtworzą bez nas – na imprezach, nad rzeką, na koloniach. Pozwalanie dzieciom na picie alkoholu nie jest normalne Nie mogę zaakceptować tego, że łyczek tu i łyczek tam traktuje się jak coś normalnego. To nie jest oranżada ani napój gazowany. To jest oswajanie dziecka z alkoholem – z jego smakiem, zapachem, butelką, całą otoczką. A dziecko chłonie to jak gąbka. Dla mojego syna ten moment był jasny: skoro kuzyn pije i dorośli się na to zgadzają, to on też chciał. I to jest właśnie ten punkt, w którym zaczyna się patologia. Słyszę od znajomych rodziców: „wolę, żeby pił przy mnie”. Ale to żadna kontrola. To tylko furtka otwarta na oścież. Bo jeśli dziecko dostaje sygnał, że a…

dziecko-w-ogrodku-piwnym-de0f9e0.jpg
width: 1200
height: 900

Bezczelne zachowanie nastolatka w restauracji mną wstrząsnęło. Reakcja matki była jeszcze gorsza
type: item
date: 2025-08-21T06:32:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzina
subject: wychowanie
description: Czasem najwięcej można zobaczyć nie w internecie, nie w telewizji, ale tuż obok. Patrzyłam, jak nastolatek i jego matka zderzają się przy stole: on z nosem w telefonie, ona z coraz bardziej ściśniętą szczęką. I chociaż to była obca rodzina, poczułam się, jakbym nagle dostała w twarz.
encoded: Był sierpniowy wieczór w nadmorskiej knajpce. Gwar rozmów, zapach smażonej flądry, kolejki po lody – zwykła wakacyjna sceneria. Przy stoliku obok mnie usiadła rodzina: mama, kilkoro młodszych dzieci i chłopak w wieku około 14-15 lat. Już od początku było jasne, że ten stół podzielony jest na dwa światy. Dzieci rozmawiały, śmiały się, kłóciły o frytki. Mama krzątała się, żeby wszystko opanować. A nastolatek? Wpatrzony w ekran telefonu, oderwany od wszystkiego, co działo się wokół. „Zjedz coś” kontra „daj mi spokój” – Chcesz rybę? Frytki? Cokolwiek? – pytała mama, już trochę zniecierpliwiona. – Jak będę chciał, to wezmę – odpowiedział bez patrzenia na nią nastolatek. – Mogę już iść? Matka westchnęła, próbując zignorować ten ton, i zajęła się młodszym dzieckiem, które rozlało sok. Ale nastolatek nie odpuszczał. – Jak zjem, to mogę iść? – powtórzył. – Jak zjesz, to pójdziemy razem – usłyszał. – Ale ja nie chcę siedzieć, chcę już stąd wyjść – naciskał. W końcu kobieta, zmęczona przepychanką słowną, wybuchła: – Rób, co chcesz, tylko daj mi spokój. Mam już dość twoich fochów! Chłopak nie tknął jedzenia. Siedział dalej wpatrzony w telefon, obojętny na resztę. Łatwo pomyśleć: „Rozpuszczony. Bez szacunku do matki. Tylko telefon w głowie”. Ale prawda jest bardziej skomplikowana. To, co widzimy jako „focha” czy „lekceważenie”, często jest po prostu biologicznym chaosem. Nastolatek nie potrafi jeszcze zarządzać emocjami, a telefon bywa dla niego ucieczką – jedynym miejscem, gdzie odzyskuje kontrolę. Kiedy rodzicowi puszczają nerwy Nie oceniam matki. Jej reakcja bolała – ale rozumiem, że mogła być skrajnie zmęczona. Wychowywanie kilku dzieci, pogodzenie ich potrzeb, wakacyjny gwar i presja „spędzania czasu razem” to przepis na frustrację. Tylko że dla nastolatka te słowa – „rób, co chcesz, daj mi spokój” – mogą zostać w głowie na długo. To moment, w którym dziecko czuje, że zostało odrzucone, że jest problemem, a nie częścią rodziny. Czy można to przejść spokojniej? Być może. Ale…

nastolatek-w-restauracji-aab710a.jpg
width: 1200
height: 900

Mama z nastolatką wchodzą do papierniczego. To nie żart, a smutny obraz młodego pokolenia
type: item
date: 2025-08-15T10:05:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: szkoła
subject: wyprawka
description: Zapatrzeni w telefon, znudzeni wszystkim wokół, nieobecni nawet wtedy, gdy ktoś próbuje się do nich zbliżyć. Tak według naszej czytelniczki wygląda dziś wielu nastolatków. Przekonała się o tym w sklepie papierniczym, kiedy kompletowała wyprawkę dla swojego pierwszoklasisty.
encoded: Wyprawka do szkoły to dla mnie coś więcej niż zakupy. Zanim poszliśmy z synem do papierniczego, spisałam listę, przygotowałam się, zaplanowałam dzień tak, by nigdzie się nie spieszyć. Wiedziałam, że będzie wybierał długo – bo wszystko jest nowe, ciekawe, trochę niezrozumiałe. Wiedziałam też, że to pewnie jeden z tych dni, które się zapamiętuje na długo. – Mama, a czy ten zeszyt może być z dinozaurem? – pytał z przejęciem, trzymając w dłoniach notes, który aż krzyczał kolorami. Pozwoliłam. Dlaczego miałabym nie pozwolić? Dla niego to nie tylko zeszyt, to jego początek szkoły. Zeszyty, długopisy i obojętność Wtedy do sklepu weszła ona – starsza od mojego syna o kilka lat. Nastolatka, najpewniej przyszła licealistka. Towarzyszyła jej mama, która z szerokim uśmiechem zaczęła zachęcać: – No chodź, popatrz, wybierz coś, co ci się podoba. Zobacz, tu są fajne torby... Dziewczyna nie podniosła wzroku znad telefonu. Ani razu. Przesunęła palcem ekran, potem drugi raz. I trzeci. Jakby nie było wokół niej ani sklepu, ani mamy, ani nawet września czającego się tuż za rogiem. – Piórnik możesz mieć jeszcze z zeszłego roku, ale zeszyty, zobacz. Może coś z marmurkiem? Ty lubisz takie rzeczy. Albo ten w kratkę, co? – próbowała jeszcze raz matka. Ale jej córka tylko burknęła coś pod nosem, jakby właśnie ją czymś obrażono. Wszystko – zeszyty, okładki, zakładki, teczki – było jej absolutnie obojętne. Stałam kilka metrów dalej, z synem, który właśnie debatował, czy kredki mają być ołówkowe, czy świecowe. Patrzyłam na nie i czułam smutek. Czytaj też: Wyprawka NIE jest obowiązkowa. Kazali ci ją kupić? To niezgodne z prawem Nie chodzi tylko o zeszyt To nie była scena z komedii. To było naprawdę. Mama starała się, próbowała być obecna, pomocna, zaangażowana. A jej dziecko – duże już dziecko – jakby w ogóle jej nie widziało. Nie chodzi mi o to, że nastolatka miała się rzucać na zeszyty z brainrottami (dzięki mojemu synowi wiem już, co to jest). Ale może wystarczyło spojrzeć na matkę. Powiedzie…

papierniczy-b2f3c42.jpg
width: 1200
height: 900

Zabrałam nastoletnią córkę na grzyby. Gdy sięgnęła do kieszeni, wiedziałam: to pokolenie wyginie
type: item
date: 2025-08-10T08:07:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: grzyby
subject: nastolatki
description: Pokolenie wychowane przez ekrany wchodzi do lasu z telefonem w ręce. Chciałam pokazać dorastającej córce uroki dzieciństwa bez Wi-Fi, ale przekonałam się, że dla nastolatków prawdziwe życie musi mieć zasięg.
encoded: W tym roku lato raczej deszczowe niż plażowe. I dobrze – pomyślałam. Bo dzięki temu grzyby wyszły szybciej niż zwykle. Pamiętam, że w dzieciństwie pod koniec sierpnia prawie nie wychodziliśmy z lasu. U nas w domu to był rytuał: niedzielna jajecznica na kurkach, potem słoiki z sosem, a babcia zawsze suszyła borowiki na sznurkach nad żeliwnym piecykiem. Więc kiedy tylko usłyszałam od ciotki, że pojawiły się pierwsze okazy, postanowiłam zabrać moją 14-letnią córkę na babski wypad do lasu. Miało być sentymentalnie. Mała wyprawa w przeszłość – dla mnie, a może i dla niej. W końcu już jako taki mały brzdąc chodziła ze swoimi dziadkami, moimi rodzicami, do lasu. Wtedy jeszcze grzybków nie jadła, wiadomo, za mała była, ale same wyprawy były przecież takie magiczne. Liczyłam, że coś w niej kliknie. Że przypomni sobie, jak nosiła koszyk, jak biegała po mchu... Grzyb? Jaki grzyb? Poczekaj, sprawdzę w telefonie Las pachniał mokrym mchem, powietrze było cudowne. Szłyśmy we dwie – ja z nożykiem i płócienną torbą, ona z rękami w kieszeniach bluzy. I nagle są. Kurki! Przepiękne, pomarańczowe, świeżutkie. Zatrzymałam się, ucieszona, pochyliłam, a moja córka... Sięgnęła do kieszeni, wyjęła telefon, zrobiła zdjęcie i powiedziała: – Poczekaj, wyślę do ChataGPT. Sprawdzę, czy to jadalne. Zamurowało mnie. – Kurka. To kurka. Dziecko drogie – wykrztusiłam w szoku. Ale ona tylko wzruszyła ramionami. – No nie jestem pewna. Wiesz, są różne żółte. Nie chcę czegoś pomylić. Technologia 1:0 Las I ja wszystko rozumiem – ostrożność, odpowiedzialność, świadomość, że są grzyby trujące. Ale... to była kurka. Ta sama, którą w ubiegłe wakacje jadła w jajecznicy u babci. To te same kurki, które wrzucam co roku do makaronu z ricottą. I nagle nie wie, jak wyglądają? Zrobiło mi się przykro. Bo zrozumiałam, że dla niej to nie wyprawa, nie wspomnienie, nie rytuał rodzinny. Tylko zadanie. Zlecenie do weryfikacji. Do potwierdzenia przez aplikację. To pokolenie wyginie. Od algorytmu, nie od muchomora I może prze…

nastolatka-zbiera-grzyby-60e20a9.jpg
width: 1200
height: 900

Mądre życzenia urodzinowe dla nastolatków. Gotowe teksty na 16 i 17 urodziny. Zabawne życzenia dla 13-latki i 14-latki
type: item
date: 2025-02-26T09:02:32.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: nastolatki
subject: urodziny
subject: urodziny dziecka
subject: życzenia
description: Najpiękniejsze życzenia urodzinowe to wspaniały prezent dla nastolatków. Możecie solenizantowi złożyć życzenia zdrowia i stu lat życia, jednak warto wysilić się trochę bardziej. Podpowiadamy, czego życzyć nastolatkom, i jakie są mądre życzenia na 16 i 17 urodziny. Sprawdź krótkie wierszyki urodzinowe dla nastolatki i nastolatka.
encoded: Życzenia urodzinowe dla nastolatków mogą być poważne i wzruszające, ponieważ solenizant będzie już mógł w pełni zrozumieć ich przesłanie. Jeżeli jednak chcecie go rozbawić i wprawić w dobry humor – koniecznie skorzystajcie ze śmiesznych wierszyków. Poniżej znajdziecie także nasze propozycje na mądre życzenia dla nastolatków. Spis treści: Mądre życzenia urodzinowe dla nastolatków Najpiękniejsze życzenia urodzinowe dla nastolatków Śmieszne wierszyki urodzinowe dla nastolatków Zabawne życzenia urodzinowe dla nastolatków Krótkie życzenia urodzinowe dla nastolatków Życzenia urodzinowe dla nastolatki Życzenia urodzinowe dla nastolatka Mądre życzenia urodzinowe dla nastolatków Rodzice zawsze chcą, aby ich dziecko otrzymało wyjątkowe życzenia. Dla nastolatków polecamy mądre życzenia urodzinowe, które będą dla nich życiową wskazówką. Kochany [Imię], w dniu Twoich urodzin życzę Ci, abyś zawsze wierzył w siebie i swoje marzenia. Niech odwaga towarzyszy Ci w każdym kroku, a pasja prowadzi ku spełnieniu. Pamiętaj, że każda porażka to tylko krok do sukcesu. Bądź sobą, a świat będzie Twoim miejscem! *** Drogi [Imię], w dniu Twojego święta życzę Ci, abyś odkrywał świat z ciekawością i otwartym umysłem. Wierz w swoje możliwości i nie bój się podejmować wyzwań. Pamiętaj, że prawdziwa siła tkwi w umiejętności uczenia się na błędach. Niech każdy dzień przynosi Ci nowe inspiracje! *** Kochany [Imię], z okazji Twoich urodzin życzę Ci, abyś zawsze podążał za swoimi pasjami i nie bał się marzyć. Życie to niezwykła podróż, pełna niespodzianek − korzystaj z każdej okazji, by rozwinąć skrzydła! Pamiętaj, że najważniejsze to być wiernym sobie i swoim wartościom. *** Drogi [Imię], w dniu Twojego święta życzę Ci, abyś codziennie stawiał sobie nowe cele i dążył do ich realizacji. Niech Twoje serce będzie pełne empatii, a umysł otwarty na nowe idee. Pamiętaj, że każdy dzień to szansa na naukę i rozwój. Bądź odważny i nigdy nie przestawaj marzyć! *** Kochany [Imię], z okazji Twoich urodzin życzę Ci…

zyczenia-urodzinowe-dla-nastolatkow-1b35766.jpeg
width: 4368
height: 2448

Przed wami odwołanie od wyniku matur? Sprawdź jak się odwołać i czy warto
type: item
date: 2024-07-12T11:23:05.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: egzamin
subject: nastolatki
subject: szkoła średnia
subject: wyniki
description: Odwołanie od wyniku matur może zaważyć nie tylko na zdaniu egzaminu dojrzałości, ale także o kontynuacji nauki na studiach. Przekonaj się z nami, że przygotowanie odwołania wcale nie jest takie trudne. Sprawdź, jak wygląda ta procedura i czy warto wnioskować o wgląd do swoich arkuszy.
encoded: Zgodnie z prawem oświatowym (art. 44zzz ustawy o systemie oświaty) każda osoba pochodząca do egzaminów maturalnych ma prawo wglądu do swojej pracy i odwołania się w celu ponownej weryfikacji sumy punktów. W 2024 roku osoby podchodzące do egzaminów dojrzałości mogą złożyć odwołanie od wyniku matury pisemnej. Nie mają jednak zbyt wiele czasu – na odwołanie od wyniku matury maturzystom i maturzystkom przysługuje tylko 6 miesięcy od momentu ogłoszenia wyników. Dla tegorocznych maturzystów termin minie w styczniu 2025 roku. Spis treści: Odwołanie od wyników matury: czy warto? Jak odwołać się od wyniku matury? Procedura odwołania od wyniku matury krok po krok Odwołanie od wyników matury: czy warto? Jeśli w związku z wynikami waszej matury pojawiły się wątpliwości lub czujecie się skrzywdzeni, zawsze warto rozważyć odwołanie. Kilka dodatkowych punktów może zadecydować o rekrutacji na studiach. Szczególnie warto odwołać się, jeśli otrzymana liczba punktów znacznie odbiega od oszacowanego przez was wyniku po publikacji arkuszy przez CKE. Z drugiej strony, nawet jeśli nie zdaliście egzaminu, wgląd do waszej pracy pozwoli wam zorientować się, jakie błędy popełniliście. Jak odwołać się od wyniku matury? Aby móc odwołać się od wyników matury pisemnej, najpierw należy dokonać wglądu do arkuszy egzaminacyjnych. Co istotne, wnioski o weryfikację sumy punktów złożone przed obejrzeniem pracy nie są rozpatrywane. Jakie dane będą potrzebne, aby prawidłowo wypełnić zgłoszenie? PESEL imię i nazwisko osoby zdającej adres do korespondencji numer telefonu e-mail Procedura odwołania od wyniku matury krok po kroku Procedura odwołania od wyniku matury składa się z kilku etapów, a całe postępowanie może zająć nawet kilka tygodni. Wnioski o wgląd do arkuszy egzaminacyjnych są rozpatrywane zgodnie z kolejnością zgłoszeń. Dlatego ważne jest, by jak najszybciej złożyć formularz o wgląd prac, a następnie wniosek odwołania od wyniku matury. Jak to zrobić krok po kroku? Etap 1 - złożenie wniosku o wgl…

AdobeStock454950308-37a4be3.jpeg
width: 4928
height: 2772

Pokolenie płatków śniegu: czy twoje dziecko jest śnieżynką? [definicja, osobowość]
type: item
date: 2022-11-16T13:31:03.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: uczeń
subject: wychowanie
description: Pokolenie płatków śniegu to określenie osób, które weszły w dorosłość po 2010 roku. Nazwa ta przede wszystkim opisuje obecnych nastolatków i młodych ludzi, którzy zostali wychowani przez nadopiekuńczych rodziców. Czy wiesz, skąd się wzięło to pojęcie i co to znaczy, że ktoś jest płatkiem śniegu?
encoded: Bardzo często rodzice, chcąc uniknąć błędów wychowawczych własnych rodziców, postanawiają nie powielać metod wychowawczych, które znają z własnego doświadczenia. Przez długi czas dobre wychowanie dziecka związane było przede wszystkim z zaspokojeniem potrzeb materialnych. Dlatego też chcąc swoim dzieciom (i sobie) zrekompensować własne poczucie bezradności i braku zaopiekowania się, często wybierają nadopiekuńczy model rodzicielstwa. Czy wiesz, jakie jest pokolenie płatków śniegu? Pokolenie płatków śniegu: co to jest? Pokolenie płatków śniegu to określenie osób, które urodziły się w latach 90. XX wieku i na początku lat 2000, czyli tzw. generacji Z. Nazwa ta nawiązuje do powieści Chucka Palahniuka „Fight Club” wydanej w 1996 roku. Jeden z bohaterów mówi: „Nie jesteś wyjątkowy. Nie jesteś pięknym i unikalnym płatkiem śniegu”. Dwadzieścia lat później, w 2016 roku nazwa „pokolenie płatów śniegu” (ang. snowflake generation) zostało uznane przez Collins English Dictionary za jedno ze słów roku. Z czasem ten cytat nabrał nowego znaczenia i został wykorzystany do opisania całego pokolenia. Zdaniem socjologów i psychologów płatek śniegu jest dobrą metaforą określającą przekonane o swojej wyjątkowości pokolenie Z. Młodzi ludzie postrzegają siebie jako unikatowych, tak jak płatek śniegu posiada niepowtarzalny wzór. Co to znaczy, że ktoś jest płatkiem śniegu? Wielu psychologów, socjologów, a także wiele osób zajmujących się zarządzaniem zasobami ludzkimi na podstawie własnych doświadczeń i obserwacji próbuje stworzyć model typowej „śnieżynki”. Jaką osobowość ma współczesny nastolatek i dwudziestolatek? Cechy charakterystyczne określające osobowość „płatka śniegu”: indywidualizm niezaradność życiowa przewrażliwienie na swoim punkcie nieumiejętność przyjmowania konstruktywnej krytyki przekonanie o swojej wyjątkowości nieumiejętność współpracy w grupie, zespole skoncentrowanie na własnych potrzebach łatwość ulegania emocjom obwinianie innych za własne niepowodzenia stawienia się …

imgBuSJJz-5ce9ae3.jpg
width: 2998
height: 2000

Odwołanie do szkoły średniej. Sprawdź jak je napisać i do kiedy złożyć
type: item
date: 2022-07-19T14:31:24.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: szkoła średnia
description: Odwołanie do szkoły średniej może pomóc spełnić marzenia twojego dziecka o przyjęciu do wybranej na pierwszym miejscu placówki. Przygotowanie odwołania od wyników rekrutacji do liceum lub technikum wcale nie jest trudne. Przekonaj się, jak należy je poprawnie napisać i do kiedy złożyć.
encoded: Odwołanie do szkoły średniej, a właściwie odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej warto rozważyć wtedy, gdy twoje dziecko nie dostało się do wymarzonej szkoły średniej. I chociaż napisanie wniosku nie jest skomplikowane, to na pewno trzeba poświęcić chwilę, aby wybrać odpowiednie argumenty. Dowiedz się, jak napisać dobre odwołanie do liceum lub technikum. Odwołanie do liceum, technikum – terminy Pisząc odwołanie do liceum, technikum lub szkoły branżowej ważne jest, aby przestrzegać nie tylko formalnych procedur (np. formy pisma), ale także terminów. To, że osoba składa odwołanie do liceum, technikum lub szkoły branżowej nie zwalnia jej z potwierdzenia woli kontynuacji nauki w placówce, do której została przypisana w systemie rekrutacyjnym. Jeśli dana osoba tego nie uczyni, automatycznie wypadnie z systemu rekrutacyjnego, a wtedy żadne odwołanie nie zostanie uwzględnione. W każdym województwie terminy ogłoszenia wyników naboru do szkół średnich są inne, jednak schemat składania odwołania jest taki sam (Art. 158 Prawo oświatowe). W ciągu 7 dni od dnia podania do publicznej wiadomości listy kandydatów przyjętych i kandydatów nieprzyjętych, rodzic kandydata lub kandydatki może wystąpić do komisji rekrutacyjnej z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia odmowy przyjęcia kandydata do przyjęcia do szkoły. Komisja rekrutacyjna sporządza uzasadnienie w terminie 5 dni od dnia wystąpienia przez rodzica kandydata lub kandydatki z wnioskiem. Uzasadnienie zawiera przyczyny odmowy przyjęcia, w tym najniższą liczbę punktów, która uprawniała do przyjęcia, oraz liczbę punktów, którą kandydat uzyskał w postępowaniu rekrutacyjnym. W przypadku negatywnej decyzji rodzic kandydata lub kandydatki może wnieść odwołanie od rozstrzygnięcia komisji rekrutacyjnej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania uzasadnienia. Dyrekcja szkoły rozpatruje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Na rozstrzygnięcie dyrektora danego publicznego przedszkola, publicznej szkoły lub publicznej placów…

imgufAzyY-7c936be.jpg
width: 3000
height: 2000

Film dla młodzieży: wartościowe propozycje, które MUSISZ obejrzeć
type: item
date: 2022-07-15T13:31:52.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: czas wspólny z dzieckiem
subject: filmy
subject: nastolatki
description: Filmy dla młodzieży to nie zawsze przedstawienie sielankowej wizji świata, w której wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Odkrywanie własnej tożsamości, pierwsza miłość, poszukiwanie prawdziwej przyjaźni to niejedyne problemy, z którymi muszą się zmierzyć młodzi ludzie. Sprawdź, jakie filmy dla młodzieży warto obejrzeć.
encoded: Na oglądanie filmów dla młodzieży zawsze jest dobry moment! Poniżej znajdziesz listę ciekawych i (naszym zdaniem) wartościowych filmów, które, choć dedykowane nastolatkom, z pewnością spodobają się także nieco starszym osobom. Film dla młodzieży wcale nie musi być infantylny! TOP 10 najlepszych filmów dla młodzieży Oto nasza subiektywna lista filmów dla młodzieży, które warto obejrzeć. Boyhood (2014) Kręcony przez 14 lat film to historia Masona, która zaczyna się w momencie, gdy chłopiec ma 5 lat i jego rodzice postanawiają się rozstać. Kończy, gdy Mason wyjeżdża do collage’u. Film zabiera nas w podróż do intymnego świata pierwszych sukcesów i porażek oraz pierwszych miłości i rozstań. W tle ukazana jest współczesna Ameryka. Film zdobył wiele nagród filmowych. View oEmbed on the source website Film dostępny na youtube.com, Google Play, Apple TV. Twój Simone (2018) Ekranizacja bestsellerowej powieści Becky Albertalli „Simon oraz inni homo sapiens” to historia o poznawaniu siebie, o przyjaźni i miłości. 17-letni Simon jest gejem, jednak nie ma odwagi dokonać coming outu przed najbliższymi. Pewnego dni poznaje w Internecie chłopaka, w którym się zakochuje. Zabawna i momentami przerażająca historia, która na zawsze zmieni życie tytułowego bohatera. View oEmbed on the source website Film dostępny na Netflix i vod.pl. Juno (2008) Gdy nastolatka zachodzi w ciążę, to zapowiada się dramat. Tym razem to komedia obyczajowa o perypetiach 16-letniej Juno i jej chłopaku. Czy nastolatka zdecyduje się urodzić? Trudny temat podany w lekkiej formie bez moralizowania. Scenariusz został nagrodzony Oscarem. View oEmbed on the source website Film dostępny na vider.info i Apple TV. Oszust z Tindera (2022) Znana historia w nowym wydaniu. Przystojny mężczyzna przedstawia się jako syn miliardera, oczarowuje poznane na Tinderze kobiety i oferuje im luksusowe życie. Zauroczenie, wielkie pieniądze i nadzieja na bajkową miłość... Gdy się okazuje, że jego życie jest w niebezpieczeństwie, kobiety …

img8EUHuY-acead4c.jpg
width: 2999
height: 2000

CV dla ucznia: jak dobrze je napisać? [wzór]
type: item
date: 2022-07-08T13:37:13.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Uczeń
subject: jak pisać CV
subject: nastolatki
subject: praca
description: Napisanie dobrego CV to nie lada wyzwanie dla ucznia lub uczennicy. Bo czy można coś wpisać w życiorysie zawodowym, gdy nie ma się żadnego doświadczenia? Można. I z pewnością każdy pracodawca lub pracodawczyni doceni zaangażowanie i wysiłek włożony w znalezienie pierwszej pracy. W końcu oni też kiedyś musieli zrobić ten pierwszy krok.
encoded: Dla wielu nastolatków i nastolatek wakacje to dobry czas, by zarobić pierwsze własne pieniądze. Zgodnie z polskim prawem legalną pracę mogą podjąć osoby, które ukończyły 15 lat, mają wykształcenie minimum podstawowe oraz posiadają świadectwo lekarskie stwierdzające, że danego rodzaju praca nie zagraża ich zdrowiu. Spełniasz wszystkie wymogi formalne? Dowiedz się, jak stworzyć dobre CV dla ucznia lub uczennicy. Jak napisać CV, będąc uczniem lub uczennicą? CV ucznia szkoły podstawowej, a właściwie absolwenta, może się nieznacznie różnić od CV ucznia liceum lub technikum. Przede wszystkim dlatego, że uczeń lub uczennica szkoły średniej może wpisać kolejny stopień edukacji. Poza tym w przypadku uczniów techników i szkół branżowych II stopnia także: odbyte w szkole praktyki i straże. Niezależnie od rodzaju oraz poziomu szkoły, swoich osiągnięć zawodowych i tego, czy piszesz CV ucznia szkoły podstawowej czy CV ucznia liceum, możesz odwołać się do: Kompetencji twardych, czyli mierzalnych umiejętności specjalistycznych, np.: średniozaawansowana znajomość pakietu Office, bardzo dobra znajomość mediów społecznościowych, znajomość j. angielskiego, poziom B2, zdobyte certyfikaty i zaświadczenia np. uprawnienia ratownika, książeczka sanepidowska, oraz tych, które wynikają z twoich zainteresowań i pasji np. podstawy programowania, montaż filmów, rękodzieło, znajomość Canva, Photoshop, inne. Kompetencji miękkich, czyli deklaratywnych i niemierzalnych, np.: zaangażowanie, chęć rozwoju, umiejętność pracy w zespole, dobra komunikacja, dyspozycyjność, kreatywność, łatwość nawiązywania relacji. Praktyki zawodowej, np.: wolontariat w schronisku dla zwierząt czy w domu kultury, szkolne zajęcia pozalekcyjne – kółko teatralne, inne zajęcia tematyczne, aktywność sportowa – szczególnie jeśli trenujesz regularnie, a także innych wcześniejszych doświadczeniach zawodowych (nawet tych wykonywanych w ramach bezpłatnej pomocy): opieka nad dzieckiem sąsiadów, wyprowadzanie psów, sprzedaż lemoniady,…

imgP7z17Y-5dcdd70.jpg
width: 3085
height: 2000

Wyniki matur 2022: jakie są średnie wyniki matury i ile osób zdało?
type: item
date: 2022-07-05T15:00:30.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: egzamin
subject: nastolatki
subject: szkoła średnia
description: Wyniki matur 2022 są już znane. Jak podaje Centralna Komisja Egzaminacyjna, tym roku do egzaminu dojrzałości przestąpiło 268 257 absolwentów liceów, techników i szkół branżowych II stopnia oraz 34 obywateli Ukrainy. Sprawdź, jak poszły matury uczniom i uczennicom, którzy zamiast chodzić do szkoły… większość czasu siedzieli „na zdalnej”.
encoded: CKE podało wyniki matur, do których w maju podchodzili tegoroczni absolwenci. Budzą one ogromne emocje. Nic dziwnego, w tym roku do egzaminów przystąpiło ponad ćwierć miliona osób. Jednak na pełne wyniki egzaminów maturalnych A.D. 2022, uwzględniające również wyniki osób zdających w terminie dodatkowym oraz poprawkowym, musimy poczekać do 9 września. Sprawdź średnie wyniki matur w 2022 roku. Wyniki matury 2022 Wyniki matur to nie tylko zwieńczenie etapu edukacji. Dla wielu tegorocznych absolwentów to także przepustka na studia. Jak podaje CKE, w tym roku majowe egzaminy zdało 78,2% absolwentów. Do sierpniowych egzaminów poprawkowych będzie mogło przystąpić 15,5% maturzystów. Tę szansę mają wyłącznie ci maturzyści, którzy nie zdali tylko jednego z przedmiotów obowiązkowych. Natomiast te osoby, które nie zdały egzaminu z dwóch lub trzech przedmiotów (w tym roku to 6,3% zdających), do egzaminów poprawkowych będą mogły podejść dopiero za rok. Jak przedstawiają się średnie wyniki matur w 2022 roku? Średnie wyniki matur Zgodnie z informacjami opublikowanymi przez CKE egzamin dojrzałości zdało 84% absolwentów liceów, 69,2% techników i 20,5% branżowej szkoły II stopnia. Co ciekawe, z egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów było zwolnionych 1 259 laureatów i finalistów olimpiad przedmiotowych (osoby te otrzymały najwyższy wynik). A jak kształtują się średnie wyniki matur z poszczególnych przedmiotów? Średnie wyniki matur 2022 na poziomie podstawowym język angielski – 76% język białoruski – 71% język francuski – 81% język hiszpański – 77% język litewski – 74% język niemiecki – 57% język polski – 54% język rosyjski – 68% język ukraiński – 72% język włoski – 77% matematyka – 58% Średnie wyniki matur 2022 na poziomie rozszerzonym biologia – 43% chemia – 37% filozofia – 39% fizyka – 37% geografia – 40% historia – 38% historia muzyki – 38% historia sztuki – 39% informatyka – 40% język angielski – 63% język białoruski – 100% język francuski – 61% język hiszpański – 52% ję…

imgdwlegm-aaf248d.jpg
width: 3146
height: 2000