Nerwówka w szkołach. Dyrektorka próbuje przekupić kandydatów na nauczycieli. „Matematyka podkupiła mi szkoła społeczna, dali 1000 zł więcej”
Końcówka sierpnia to dla większości rodzin czas kompletowania wyprawek, kupowania ostatnich podręczników i powolnego przestawiania dzieci na wczesne, poranne wstawanie. Niestety, w tym samym momencie za zamkniętymi drzwiami szkolnych gabinetów rozgrywa się cichy, ale niezwykle dramatyczny wyścig z czasem, o którym rodzice dowiadują się zazwyczaj dopiero podczas pierwszego zebrania.
W mediach społecznościowych, a dokładnie na popularnym profilu „NIE dla chaosu w szkole” na Facebooku, pojawił się poruszający wpis, który idealnie obnaża obecną rzeczywistość polskiej oświaty. Post odnosi się do głośnego wywiadu dla Radia ZET, w którym Danuta Kozakiewicz, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 103 w Warszawie, opowiedziała o ogromnej nerwówce towarzyszącej poszukiwaniu rąk do pracy. Sytuacja kadrowa w wielu placówkach publicznych stała się tak napięta, że szefowie szkół muszą uciekać się do metod, które do tej pory były domeną wyłącznie drapieżnego świata biznesu i wielkich korporacji. Brak nauczycieli zmusza dyrektorów do stosowania sprytnych wybiegów, finansowych negocjacji na krawędzi budżetu, a nawet otwartego podkupywania pracowników, byle tylko pierwszego września dzieci miały z kim realizować podstawę programową. Finansowe podchody na ostatniej prostej. Placówki prywatne wygrywają walkę o etaty Z relacji warszawskiej dyrektorki wyłania się obraz totalnego chaosu, w którym stabilny plan lekcji potrafi rozsypać się jak domek z kart w zaledwie kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego. Okazuje się, że w publicznej oświacie trwa regularna walka o matematyków czy fizyków, a mniejsze placówki państwowe stoją na z góry przegranej pozycji w starciu z rynkiem komercyjnym. Dyrektorka stołecznej podstawówki wyznała wprost, że nauczyciela matematyki w ostatnich dniach podkupiła jej szkoła społeczna, która bez mrugnięcia okiem zaproponowała 1000 złotych więcej do comiesięcznej pensji. Do tego dochodzą zwykłe zdarzenia losowe, które przed wrześniem uderzają w dyrekcję z podwójną siłą. Dwie nauczycielki wspomagające zrezygnowały z pracy, bo wybrały placówkę położoną znacznie bliżej ich miejsca zamieszkania, kolejna osoba nagle się przeprowadziła, jedna zaszła w ciążę, a jeszcze inna po prostu przeszła na zasłużoną emeryturę. Jakby tego było mało, jeden z nauczycieli całkowicie pożegnał się z oświatą i odszedł do korporacji kuszącej lepszymi zarobkami. Czasu do pierwszego dzwonka zostało dramatycznie mało, a dyrekcja wciąż ma na liście aż pięć wakatów, których nie ma kim zapełnić. Rekrutacja z psychologiem i wyższe dodatki. Do czego zmuszeni są dyrektorzy szkół? Standardowe metody szukania pracowników przez oficjalne strony ministerstwa oświaty, tablice w urzędach pracy czy branżowe portale ogłoszeniowe w dzisiejszych czasach okazują się całkowicie bezskuteczne. Dyrektorzy muszą rozpuszczać wici przez wszystkich znajomych nauczycieli, a nawet zatrudniać do poszukiwań swoje rodziny i przyjaciół. W grę wchodzi już nawet desperackie wysyłanie e-maili z prośbą o pomoc bezpośrednio do rodziców uczniów oraz wieszanie ogłoszeń w gablotach na wyższych uczelniach z hasłem, że chętnie zatrudnią absolwentów lub nawet studentów ostatnich lat kierunków pedagogicznych. Jednak najbardziej fascynujące i kontrowersyjne są kulisy samych rozmów kwalifikacyjnych. Warszawska dyrektorka przyznała, że próbuje po prostu przekupić kandydatów finansowymi bonusami na start, które normalnie przyznaje się dopiero za wybitne osiągnięcia po latach pracy. Standardowo dodatek motywacyjny na start wynosi około 200 złotych, ale zdesperowana dyrekcja proponuje nowym osobom aż 600 złotych, żeby tylko podpisały umowę i nie przeszły do konkurencyjnej placówki. Co więcej, rozmowy rekrutacyjne bywają prowadzone w obecności szkolnego psychologa, który na bieżąco analizuje zachowanie kandydata i podpowiada szefowej, jakie benefity, na przykład elastyczny grafik czy dogodne godziny lekcji, można jeszcze dorzucić, by zatrzymać pracownika. Etat dzielony na trzy placówki. Jak będzie wyglądała nauka naszych dzieci od września? Kiedy finansowe zachęty nie pomagają, bo budżet publicznej szkoły ma swoje nieprzekraczalne granice, dyrektorzy z całej Polski zmuszeni są do szukania innych, często bardzo karkołomnych rozwiązań logistycznych. Coraz popularniejsze staje się wracanie do kandydatów, którzy wcześniej kategorycznie odmówili pracy, i ponowne błaganie ich o przejęcie choćby kilku godzin w tygodniu. Szkoły masowo poszukują też osób gotowych na dzielenie jednego etatu między dwie, a nawet trzy różne placówki, co oznacza, że nauczyciel spędza dzień w ciągłym biegu i podróży między dzielnicami. Dla dyrekcji priorytetem staje się zaoferowanie grafiku dostosowanego wyłącznie do indywidualnych potrzeb pedagoga, nawet jeśli cierpi na tym komfort uczniów, którzy przez to muszą zaczynać lekcje bardzo wcześnie lub siedzieć na świetlicy w oczekiwaniu na okienka w planie. Oczywiście w tej kryzysowej sytuacji najlepiej radzą sobie placówki prywatne, które nie mają związanych rąk przez sztywne tabele płacowe i mogą zaoferować po prostu atrakcyjne wynagrodzenie rynkowe. Jako rodzice musimy przygotować się na to, że zbliżający się rok szkolny będzie ogromnym testem elastyczności dla nas i dla naszych dzieci, a wakaty personalne mogą oznaczać częste zastępstwa i nagłe zmiany w planach zajęć, z którymi przyjdzie nam się mierzyć przez kolejne miesiące. Zobacz też: Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Wydawało się, że propozycja organizowania zebrań wyłącznie w godzinach pracy nauczycieli wywołała już wystarczająco dużo emocji. Tymczasem coraz częściej pojawia się kolejny postulat – skoro większość spraw i tak załatwiamy przez e-dziennik, to może wywiadówki również powinny odbywać się online.
Przez lata nikogo nie dziwiło, że nauczyciel wraca do domu późnym wieczorem po kolejnej wywiadówce. Dziś coraz więcej pedagogów pyta: dlaczego mają się na to godzić? Zamiast tego proponują rozwiązanie, które dla jednych jest przyszłością szkoły, a dla innych – kolejnym krokiem w stronę całkowitego odczłowieczenia edukacji. „Za użeranie się z rodzicami nikt mi nie płaci” Pan Michał uczy historii w szkole podstawowej od dwunastu lat. Nie ukrywa, że jest zwolennikiem wywiadówek online. – Jeśli moje godziny pracy kończą się po południu, to dlaczego mam regularnie siedzieć w szkole do 19 albo 20? Rodzice też nie zostają kilka godzin dłużej w swoich biurach za darmo. Jak mówi, problemem nie jest samo spotkanie. – Chętnie rozmawiam z rodzicami o dzieciach. To część mojej pracy. Problem zaczyna się wtedy, kiedy wywiadówka zamienia się w dwugodzinną dyskusję o wszystkim. Jedna osoba chce rozmawiać o ocenach sprzed trzech miesięcy, druga o wycieczce, trzecia o tym, dlaczego syn siedzi w trzeciej ławce. Najbardziej męczą go jednak indywidualne pretensje. – Powiem brutalnie: za użeranie się z rodzicami nikt mi dodatkowo nie płaci. Chcę wykonywać swoją pracę rzetelnie, ale nie kosztem własnego życia rodzinnego. Spotkanie online trwa krócej, jest bardziej konkretne i każdy wraca do swoich obowiązków. „Wreszcie nie musiałabym brać wolnego” Pomysł bardzo podoba się pani Annie, mamie uczniów drugiej i szóstej klasy. – Pracuję do 17. Żeby zdążyć na zebranie, muszę kombinować z wyjściem z pracy. Potem jeszcze korki, szukanie miejsca parkingowego i godzina słuchania informacji, z których połowa dotyczy innych dzieci. Jej zdaniem większość spraw można przekazać przez internet. – Jeśli potrzebuję indywidualnej rozmowy z wychowawcą, mogę umówić się osobno. Natomiast informacje organizacyjne spokojnie da się omówić podczas spotkania online. Oszczędzamy czas wszyscy – nauczyciele i rodzice. Dodaje, że pandemia pokazała, iż takie rozwiązania są możliwe. – Wtedy się dało. Nie rozumiem, dlaczego teraz nagle miałoby się nie dać. „Szkoła to nie kolejny wideoczat” Zupełnie inaczej uważa pani Katarzyna, mama czwartoklasisty. – Mam dość załatwiania wszystkiego przez ekran. Pracuję zdalnie, robię zakupy przez internet, wizyty umawiam online. Chciałabym przynajmniej raz na jakiś czas porozmawiać z nauczycielem twarzą w twarz. Jej zdaniem osobiste spotkania mają wartość, której nie da się zastąpić. – Podczas wywiadówki widzę atmosferę klasy, mogę chwilę porozmawiać z innymi rodzicami, zamienić kilka słów z nauczycielem. Przez komputer wszystko staje się bezosobowe. Obawia się również problemów technicznych. – Wystarczy, że komuś zerwie internet albo połowa rodziców będzie miała wyłączone kamery. To nie będzie prawdziwa rozmowa. Czy szkoła jest gotowa na kolejną zmianę? Coraz więcej spraw związanych z edukacją przenosi się do świata cyfrowego. Oceny, frekwencja, usprawiedliwienia czy wiadomości od nauczycieli od dawna funkcjonują w e-dziennikach. Dla części pedagogów naturalnym krokiem wydaje się więc również przeniesienie zebrań do internetu. Nie brakuje jednak głosów, że szkoła powinna pozostać miejscem spotkań, a nie tylko wymiany komunikatów przez ekran. Jedno jest pewne – dyskusja o czasie pracy nauczycieli i organizacji wywiadówek dopiero się zaczyna. A skoro coraz więcej pedagogów otwarcie mówi o przeciążeniu obowiązkami, podobnych pomysłów może pojawić się jeszcze więcej. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok” Ferie zimowe 2026/2027: nowe terminy. MEN podało oficjalne daty
Dodatkowe 2590 zł na rękę dla nauczycieli jeszcze przed końcem wakacji. Matka: „Mnie nikt nie płaci za to, że oddycham”
Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego tysiące nauczycieli otrzymają dodatkowy przelew. Do 31 sierpnia na ich konta ma trafić nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Pieniądze są wypłacane automatycznie, ale nie każdy nauczyciel dostanie taką samą kwotę. Niektórym nie podoba się sam fakt, że nauczyciele dostają jakiekolwiek dodatkowe pieniądze.
Świadczenie urlopowe przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela i zgodnie z przepisami musi zostać wypłacone najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. W tym roku jego wysokość wynosi 2943,23 zł brutto, co przy pełnym etacie oznacza zwykle około 2590 zł netto. Nie każdy otrzyma jednak taką samą kwotę – wszystko zależy od wymiaru etatu i okresu zatrudnienia. Co ważne, nie trzeba składać żadnego wniosku ani dodatkowych dokumentów. Pieniądze są wypłacane automatycznie przez pracodawcę. Niestety, ale coraz częściej słychać głosy oburzonych rodziców, że to niesprawiedliwe, że nauczyciele dostają dodatkowe pieniądze z tytułu swojego zawodu. Nie wszyscy dostaną tyle samo. Od czego zależy wysokość świadczenia? Choć podstawowa kwota świadczenia jest taka sama dla wszystkich, ostateczna wysokość przelewu może się różnić. Pełne świadczenie otrzyma nauczyciel, który: był zatrudniony przez cały rok szkolny (od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r.), pracował w pełnym wymiarze etatu. Jeśli nauczyciel pracuje na część etatu lub został zatrudniony w trakcie roku szkolnego, świadczenie zostanie proporcjonalnie obniżone. Przykładowo: 1/2 etatu – 1471,61 zł brutto, zatrudnienie od 1 października 2025 r. – 2697,96 zł brutto (11/12 pełnej kwoty). Świadczenie może zostać również pomniejszone, jeśli stosunek pracy zakończył się przed końcem roku szkolnego, np. z powodu przejścia na emeryturę. Ile wyniesie wypłata „na rękę”? Od świadczenia urlopowego pobierany jest podatek dochodowy, ale nie są naliczane składki ZUS. Dzięki temu kwota netto jest wyższa niż przy zwykłym wynagrodzeniu. Najczęściej nauczyciel zatrudniony na pełnym etacie otrzyma około 2590 zł na rękę. Wysokość podatku zależy od indywidualnej sytuacji pracownika: 12 proc. – dla osób w pierwszym progu podatkowym, 32 proc. – po przekroczeniu 120 tys. zł dochodu rocznie, 0 proc. – jeśli zastosowanie ma kwota wolna od podatku. Na wysokość świadczenia nie wpływają natomiast m.in. nadgodziny, zastępstwa, liczba dni urlopu wypoczynkowego czy zwolnienia lekarskie. Pomniejszyć je może natomiast urlop bezpłatny. Świadczenie urlopowe to nie to samo co „wczasy pod gruszą” Wielu nauczycieli myli świadczenie urlopowe z popularnymi „wczasami pod gruszą”. Są to jednak dwa zupełnie różne świadczenia. Świadczenie urlopowe: wynika z Karty Nauczyciela, przysługuje automatycznie, nie wymaga składania wniosku. jest wypłacane wszystkim uprawnionym nauczycielom. „Wczasy pod gruszą”: finansowane są z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, wymagają złożenia wniosku, zależą od sytuacji materialnej i rodzinnej pracownika oraz środków dostępnych w funduszu. Jedno świadczenie nie wyklucza drugiego. Jeśli szkoła prowadzi Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, nauczyciel może otrzymać zarówno świadczenie urlopowe, jak i dofinansowanie do wypoczynku. Świadczenie urlopowe nie podoba się rodzicom Informacje o nauczycielskim świadczeniu urlopowym od kilku tygodni wywołują gorącą dyskusję w mediach społecznościowych. Pod artykułami i wpisami na ten temat pojawiają się setki komentarzy, a część rodziców nie kryje oburzenia. Ich zdaniem dodatkowy przelew dla nauczycieli jest nieuzasadniony, zwłaszcza że – jak twierdzą – przypada na okres wakacyjny. W komentarzach można przeczytać m.in., że nauczyciele „przez dwa miesiące nie sprawdzają prac, nie robią klasówek, tylko siedzą na kanapach i odpoczywają”, dlatego – zdaniem części internautów – nie powinni otrzymywać dodatkowego świadczenia. „Mnie nikt nie płaci za to, że w ogóle istnieję i oddycham” – napisała jedna z matek. Inni porównują świadczenie urlopowe do sytuacji, „jakby każda firma wypłacała pracownikowi dodatkowe pieniądze tylko za to, że jest zatrudniony”. Nie brakuje jednak również głosów broniących nauczycieli. Część internautów przypomina, że świadczenie urlopowe nie jest premią ani uznaniowym dodatkiem, lecz wynika wprost z przepisów Karty Nauczyciela i od lat stanowi element systemu wynagrodzeń tej grupy zawodowej. Dzięki temu dyskusja wokół świadczenia po raz kolejny przerodziła się w szerszy spór o warunki pracy i wynagrodzenia nauczycieli. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi”
Czy szkoły powinny być otwarte także w wakacje? Takie pytanie postawił na Instagramie pedagog Damian Chudycki. Jego zdaniem szkolne budynki nie muszą przez całe lato stać puste. Mogłyby stać się miejscem zajęć dla dzieci, wsparciem dla pracujących rodziców, a jednocześnie przestrzenią praktyk dla studentów pedagogiki.
– Tak się zastanawiam, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby, aby mimo wszystko szkoła była otwarta, np. dla studentów pedagogiki? – pyta na Instagramie pedagog. – Po pierwsze studenci mieliby szansę zweryfikować, czy ten zawód w ogóle jest dla nich. Po drugie rodzice mieliby co zrobić z dziećmi podczas pracy, kiedy urlopy się skończą. Po trzecie dzieci miałyby miejsce, gdzie mogłyby się realizować w zabawach, ćwiczeniach czy edukacji w przedmiotach, które lubią – zaproponował Chudycki. Choć wielu internautów uznało pomysł za ciekawy, równie szybko pojawiły się głosy, że jego realizacja wcale nie byłaby taka prosta. Zamiast pustych klas – zajęcia dla dzieci? Inspiracją dla Chudyckiego był widok zamkniętej szkoły w środku wakacji. Zwrócił uwagę, że przez blisko dwa miesiące wiele dobrze wyposażonych budynków pozostaje niewykorzystanych, podczas gdy rodzice gorączkowo szukają opieki dla swoich dzieci. W jego wizji szkoła nie miałaby latem prowadzić normalnych lekcji. Zamiast tego mogłaby organizować: zajęcia sportowe, warsztaty rozwijające zainteresowania, spotkania integracyjne, zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy chcą nadrobić zaległości, bezpieczną przestrzeń do spędzania czasu. Skorzystaliby nie tylko rodzice Autor pomysłu zwraca uwagę, że otwarte szkoły mogłyby przynieść korzyści kilku grupom. Dzieci zyskałyby dostęp do sal sportowych, boisk i pracowni, a także możliwość uczestniczenia w ciekawych zajęciach bez konieczności wyjazdu na kosztowne półkolonie. Rodzice otrzymaliby dodatkowe wsparcie w organizacji wakacyjnej opieki, zwłaszcza w czasie, gdy nie mogą skorzystać z urlopu. Na rozwiązaniu mogliby skorzystać również studenci pedagogiki. Wakacyjne zajęcia byłyby dla nich okazją do zdobycia praktycznego doświadczenia w pracy z dziećmi jeszcze przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Pomysł wpisuje się także w szerszą dyskusję o przyszłości szkół. W związku z niżem demograficznym coraz częściej pojawiają się propozycje, aby szkolne budynki służyły lokalnym społecznościom również po zakończeniu lekcji – jako miejsca spotkań, warsztatów czy aktywności mieszkańców. W komentarzach szybko pojawiły się wątpliwości Choć idea spotkała się z dużym zainteresowaniem, wielu internautów zwróciło uwagę na problemy, które należałoby rozwiązać. Najczęściej powtarzały się trzy argumenty: organizacja wakacyjnego wypoczynku dzieci podlega przepisom i wymaga spełnienia określonych wymogów, ktoś musiałby ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo uczestników, nauczyciele również mają prawo do urlopu i odpoczynku. Wielu komentujących podkreślało, że nawet jeśli część zajęć prowadziliby studenci, szkoła nie mogłaby funkcjonować bez udziału nauczycieli, dyrekcji czy pracowników administracji. Czy szkoły będą otwarte w wakacje? Na razie propozycja Damiana Chudyckiego pozostaje jedynie głosem w publicznej dyskusji. Nie ma planów wprowadzenia podobnego rozwiązania na poziomie krajowym. Jednak sama liczba komentarzy pokazuje, że temat budzi duże emocje. Coraz więcej osób zastanawia się, czy dobrze wyposażone szkoły powinny przez dwa miesiące pozostawać niemal puste, podczas gdy rodziny szukają miejsc, w których dzieci mogłyby bezpiecznie i ciekawie spędzać czas. Jeśli kiedyś taki model miałby zostać wprowadzony, musiałby uwzględniać obowiązujące przepisy, zapewniać bezpieczeństwo dzieci i jednocześnie nie odbywać się kosztem czasu wolnego nauczycieli. To właśnie znalezienie równowagi między potrzebami rodzin a realiami funkcjonowania szkoły wydaje się dziś największym wyzwaniem. Zobacz także: Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
Współczesna szkoła coraz mocniej przypomina tor pełen przeszkód i pułapek, na którym dorośli muszą ważyć każde słowo, by nie naruszyć kruchej konstrukcji młodego człowieka. Choć od lat dyskutujemy o potrzebie empatii, podmiotowości i zrozumienia w edukacji, to rzeczywistość szkolnych korytarzy zaczyna wymykać się spod kontroli, budząc potężne emocje zarówno wśród pedagogów, jak i samych rodziców.
W sieci wybuchła gigantyczna dyskusja po niezwykle mocnym wpisie nauczyciela Jacka Suligi, który bez owijania w bawełnę zdiagnozował to, co aktualnie dzieje się w polskich klasach. Pedagog zauważa, że tradycyjne, znane nam z własnego dzieciństwa metody dyscyplinowania zostały zepchnięte do defensywy przez system, który boi się jakiejkolwiek konfrontacji z uczniem. Dzisiaj zwykła próba zaprowadzenia ładu w klasie potrafi uruchomić machinę urzędniczą, w którą niemal natychmiast angażuje się całe otoczenie dziecka. Analizując jego słowa, trudno nie odnieść wrażenia, że dorośli zaczęli po prostu bać się wychowywać. Kryzys autorytetu w szkole − dlaczego nauczyciel boi się zwrócić uwagę Tradycyjna, publiczna reprymenda bywa dziś na szkolnych korytarzach traktowana niemal jak wykroczenie. Zamiast krótkiego zdania, które dawniej ucinało chamskie zaczepki czy rzucanie papierkami, od pedagogów oczekuje się prowadzenia długich, indywidualnych dyskusji. Jacek Suliga w swoim manifeście ostro krytykuje ten stan rzeczy, zauważając, że „zwykła reprymenda urosła dziś do rangi oświatowego przestępstwa”. Zwrócenie uwagi na forum klasy bywa określane mianem stygmatyzacji, a próba wyegzekwowania podstawowych zasad kultury osobistej kończy się oskarżeniami o naruszanie granic nastolatka. Moim zdaniem autor posta dotyka tu niezwykle bolesnej prawdy. Kiedy nauczyciel traci prawo do natychmiastowej, asertywnej reakcji, traci też kontrolę nad grupą. W efekcie, jak słusznie zauważa Suliga, współczesny „uczeń potrafi jednym tchem wymienić wszystkie swoje prawa − ale gdy zapytamy o obowiązki, zapada niezręczna cisza”. Nauczyciele, przerażeni wizją łatki oprawcy oraz awantury z roszczeniowym rodzicem, wolą po prostu zacisnąć zęby. Udają, że nie widzą arogancji, przez co młodzi ludzie przejmują całkowitą kontrolę nad grupą. To ślepy zaułek, w którym fałszywie pojęta empatia uderza rykoszetem w same dzieci, odbierając im szansę na naukę elementarnych zasad współżycia społecznego. Trend partnerskiego wychowania − dlaczego dziecko nie jest dorosłym Zdaniem Suligi główną przyczyną tego stanu rzeczy jest lansowany od kilku lat szkodliwy trend, który każe nam traktować dzieci jak równorzędnych partnerów dorosłych. Wmawiamy młodym ludziom, że ich samopoczucie i wygoda są absolutną świętością, niezależnie od okoliczności. Czytając wpis pedagoga, trudno nie zgodzić się z jego argumentacją. Przypomina on nam rzecz oczywistą, o której w oparach nowoczesnych teorii parentingowych często zapominamy: dziecko nie jest dorosłym i nie ma jeszcze w pełni ukształtowanego mózgu. Właśnie dlatego młody człowiek nie potrzebuje w dorosłym kumpla do wiecznych negocjacji. Potrzebuje mądrego przewodnika, kogoś, kto potrafi z pełną stanowczością powiedzieć, gdzie znajduje się granica. Kiedy zdejmujemy z dzieci jakąkolwiek odpowiedzialność za niewłaściwe zachowanie, stale tłumacząc ich wybryki przebodźcowaniem, robimy z nich ofiary losu. Jako rodzice musimy zrozumieć, że chroniąc malucha przed każdą, nawet najmniejszą krytyką, odbieramy mu sprawczość i umiejętność radzenia sobie z frustracją, która jest przecież nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji. Pokolenie ludzi ze szkła − jak rynek pracy weryfikuje bezstresowe wychowanie Kiedy przyglądam się dzisiejszym nastolatkom, uderza mnie ich potworna emocjonalna kruchość. Jacek Suliga użył w swoim poście brutalnego, ale boleśnie trafnego sformułowania: zdejmując z młodych ludzi jakąkolwiek odpowiedzialność, „hodujemy pokolenie ludzi ze szkła”. Jako matka doskonale rozumiem chęć ochrony własnego dziecka przed stresem, ale tworzenie wokół niego sterylnego klosza to niedźwiedzia przysługa. Życie nie jest pasmem nieustannych komplementów i głaskania po głowie. Jeśli szesnastolatek potrzebuje interwencji psychologicznej tylko dlatego, że nauczyciel kazał mu schować telefon i zacząć pracować, to jako społeczeństwo popełniliśmy gigantyczny błąd. Reagowanie histerią na zwykłe, codzienne wymagania to prosta droga do życiowej bezradności. Musimy wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy i zdjąć z nosa różowe okulary. Prawdziwy, dorosły świat nie będzie przypominał przedszkolnego kółka wsparcia, w którym każdy krok konsultuje się z terapeutą. Rynek pracy to twarda gra, w której liczą się efekty, terminowość i odporność na stres. Żaden pracodawca nie zaangażuje się w głębokie dyskusje o emocjach dwudziestolatka, który nie potrafi przyjąć konstruktywnej krytyki na temat źle przygotowanego raportu. Zamiast tego po prostu go zwolni i zatrudni kogoś, kto potrafi udźwignąć odpowiedzialność. Stawianie dziecku granic, wymaganie szacunku i asertywne wyciąganie konsekwencji z jego wybryków to nie jest łamanie praw − to, jak pisze Suliga, „najważniejsza szczepionka uodparniająca na dorosłe życie”. Czas, aby dorośli wrócili do roli autorytetów i przestali przepraszać za to, że po prostu wychowują. Zobacz też: Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Napięcie między nauczycielami a rodzicami rośnie. Po informacji, że pedagodzy nie dostaną kolejnych podwyżek, pojawiły się zapowiedzi protestu i pomysłu ograniczenia pracy do absolutnego minimum. Dyskusja, która rozgorzała pod tekstem o „cichym strajku”, pokazała, jak bardzo Polacy różnią się w ocenie pracy nauczycieli.
Nauczyciele liczyli na podwyżki, ale ich postulaty nie zostaną spełnione. Rada Ministrów nie przyjęła propozycji zwiększenia wynagrodzeń, a Ministerstwo Edukacji tłumaczyło decyzję ograniczeniami finansowymi. W odpowiedzi Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział protest 31 sierpnia przed gmachem Ministerstwa Edukacji. To jednak niejedyny sposób, w jaki część środowiska nauczycielskiego chce wyrazić swoje niezadowolenie. Coraz częściej mówi się o tzw. cichym strajku, czyli ograniczeniu pracy wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. „Minimum, tak jak wypłata”. Nauczyciele chcą postawić granice O pomyśle nauczycieli zrobiło się głośno po komentarzu opublikowanym na profilu „NIE dla chaosu w szkole”. Jego autor napisał, by zrezygnować z wycieczek, festynów, a zebrania organizować wyłącznie do 15, w godzinach pracy nauczycieli. Pomysł szybko wywołał ogromne emocje. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że nauczyciele od lat wykonują wiele obowiązków, za które nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia. Ich zdaniem organizacja wycieczek, konkursów, wydarzeń szkolnych czy kontakt z rodzicami po godzinach nie powinny być traktowane jako coś oczywistego. Przeciwnicy odpowiadają natomiast, że ograniczenie dodatkowych aktywności najbardziej odczują uczniowie i rodzice. Rodzice zabrali głos. Jedni popierają nauczycieli, inni są oburzeni Pod naszym tekstem dotyczącym planowanego „cichego protestu” opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. Dyskusja szybko pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat pracy nauczycieli. Część rodziców uważa, że pedagodzy mają prawo postawić granice i przestać wykonywać obowiązki po godzinach. „No i bardzo dobrze. Dodałabym do tego zero przygotowywania w domu materiałów z własnej kieszeni, kserowania, drukowania na własny koszt, zero odbierania telefonów po godzinach pracy. Nikt nie pracuje po pracy charytatywnie, nauczyciele też powinni przestać” – napisała jedna z internautek. Podobne głosy zwracały uwagę, że problemem nie są same dodatkowe wydarzenia, ale oczekiwanie, że nauczyciel będzie stale dostępny. „Kiedyś nauczyciel był osobą szanowaną i ten zawód miał wysoką rangę społeczną. A teraz? Teraz każdy rodzic uważa, że wie wszystko lepiej, że dzieci są zawsze i wszędzie grzeczne, tylko nauczyciel sobie nie radzi” – komentował inny rodzic. „Zawsze możecie zmienić zawód”. Nie wszyscy stanęli po stronie pedagogów Niektórzy rodzice zwracali również uwagę na to, że ich zdaniem nauczyciele zbyt często skupiają się na własnych trudnościach, zapominając o przywilejach związanych z tym zawodem. Inni porównywali dzisiejszą szkołę z tą sprzed lat i przekonywali, że kiedyś nauczyciele wykonywali wiele dodatkowych obowiązków bez narzekania. „Nie rozumiem, dlaczego dawniej nauczyciele sprawdzali klasówki, jeździli na wycieczki, byli mili i uśmiechnięci w stosunku do uczniów, a teraz wciąż mało i niedobrze? Większość z was jest nauczycielami nie z powołania, tylko z konieczności. Nawet uczyć nie potraficie, skoro większość uczniów ma korepetycje. Leniuchy i obiboki z was i tyle” – napisał jeden z internautów. Niektórzy zwracali uwagę na wakacje i czas pracy nauczycieli: „Też niech mają tylko 30 dni urlopu w ciągu roku. Większość chciałaby mieć pobory nauczycieli, trzy miesiące wakacji i pracować najwyżej pięć godzin dziennie” albo „Niech pracują też od 8 do 16 podczas wakacji!” – pisali internauci. Pojawiły się również zarzuty dotyczące jakości nauczania: „Niech oni tak uczą, jak zakłada ich zawód. Prawda jest taka, że rodzice i tak muszą siedzieć i uczyć dzieci, żeby coś umiały”. Spór o nauczycieli pokazuje większy problem polskiej szkoły Dyskusja wokół „cichego strajku” nie dotyczy wyłącznie wycieczek czy festynów. W tle jest znacznie większy problem – pytanie o to, czym właściwie powinna być praca nauczyciela i czego społeczeństwo ma prawo od niego oczekiwać. Dla jednych nauczyciel to osoba, która powinna nie tylko przekazywać wiedzę, ale także angażować się w życie szkoły i wspierać uczniów na wielu poziomach. Dla innych – to pracownik, który ma określony zakres obowiązków i nie powinien stale wykonywać dodatkowej, często niewidocznej pracy. Jedno jest pewne – wrzesień 2026 może przynieść kolejną odsłonę konfliktu wokół polskiej edukacji. A emocje, które wywołał jeden internetowy komentarz, pokazują, że problem dawno przestał dotyczyć wyłącznie nauczycieli. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Uważam, że to, co dzieje się w naszym kraju z opieką nad dziećmi w okresie letnim, to jest jakiś ponury żart. Mam na imię Kinga, jestem pracującą mamą dwójki dzieciaków. Mamy początek lipca, a ja już jestem na skraju załamania. Codziennie rano budzę się z żołądkiem zawiązanym w supeł, kombinując, z kim dzisiaj zostawić dzieci, żeby móc pójść do biura i zarobić na chleb. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, że tysiące nauczycieli siedzą teraz w domach albo grzeją się na plażach, mając wolne przez okrągłe dwa miesiące.
Ja w swojej pracy mam marne 26 dni urlopu na cały rok. Mąż ma dokładnie tyle samo. Jak my, pracujący rodzice, mamy załatać dziurę trwającą ponad sześćdziesiąt dni? Przecież to jest logistyczny i finansowy koszmar. Państwo ma nas głęboko gdzieś, a szkoły zatrzaskują drzwi na cztery spusty pod koniec czerwca i radź sobie sam, człowieku. Praca nauczycieli w wakacje − dlaczego szkoły są zamknięte w lipcu? Większość moich znajomych z pracy ma ten sam problem. Babcie albo mieszkają na drugim końcu Polski, albo jeszcze same pracują i nie mają siły użerać się z dwójką energicznych maluchów. Prywatne półkolonie na naszym osiedlu kosztują tyle, że musiałabym oddać całą swoją miesięczną pensję, żeby zapisać tam oboje dzieci na zaledwie dwa tygodnie. A co z resztą wakacji? Przecież to jest jakiś absurd. Szkoły to wielkie, nowoczesne budynki z boiskami, placami zabaw i salami pełnymi zabawek. Stoją puste i niszczeją, podczas gdy rodzice dostają na głowę. Dlaczego system nie pozwala na to, aby szkoły podstawowe normalnie funkcjonowały w lipcu i sierpniu jako świetlice? Nauczyciele przecież nie pracują w kopalni, nie stoją przy taśmie produkcyjnej po dwanaście godzin. Mają wolne weekendy, wolne wszystkie święta, ferie, przerwy świąteczne, a na deser dwa miesiące wakacji. Rozumiem, że praca z dzieciakami bywa wykończająca, ale bez przesady. Kto inny w Polsce ma tyle wolnego i dostaje za to normalną wypłatę? Ile zarabia nauczyciel − dodatkowe pieniądze za opiekę nad dziećmi Ciągle słyszę w mediach, jak to środowisko nauczycielskie narzeka na swoje pensje. Że zarobki są niskie, że inflacja, że nie starcza im do pierwszego. No dobrze, rozumiem to i współczuję, bo każdy chce żyć godnie. Ale dlaczego w takim razie nikt nie wpadnie na genialny w swojej prostocie pomysł, żeby dać im zarobić w wakacje? Gdyby ministerstwo albo samorządy zorganizowały w szkołach dyżury letnie, chętni rodzice mogliby dopłacać jakieś symboliczne grosze za opiekę. Taki nauczyciel za tydzień luźnego pilnowania dzieciaków na placu zabaw czy organizowania im kalamburów w klimatyzowanej klasie mógłby spokojnie dorobić 500 zł do pensji. Przecież dla nich to jest bardzo dużo pieniędzy, biorąc pod uwagę ich ciągłe narzekania na brak kasy. Dla wielu z nich taki zastrzyk gotówki przed wrześniem byłby ratunkiem dla domowego budżetu. Wszyscy byliby wygrani. Nauczyciele mieliby dodatkowy grosz, dzieci nie nudziłyby się przed komputerami, a rodzice mogliby spokojnie pracować, wiedząc, że ich skarby są bezpieczne i pod fachową opieką. Urlop nauczyciela a rzeczywistość pracujących rodziców Słyszałam już argumenty, że nauczyciele w wakacje muszą robić awanse zawodowe, pisać plany lekcji i że ich urlop to tak naprawdę nie są dwa miesiące, tylko ustawowe sześć tygodni. No proszę Was, nie bądźmy śmieszni. Widzę moje sąsiadki nauczycielki, które od pierwszego lipca nie schodzą z leżaków na tarasie. Żadne przygotowania do roku szkolnego nie trwają dwóch miesięcy. To jest po prostu archaiczny przywilej z czasów, kiedy matki nie pracowały zawodowo i siedziały w domach. Dzisiejsza rzeczywistość jest inna. Kobiety pracują tak samo ciężko jak mężczyźni. Uważam, że to rażąca niesprawiedliwość społeczna, że jedna grupa zawodowa ma tak gigantyczny komfort kosztem reszty społeczeństwa. Nauczyciele powinni mieć normalny, cztero- lub pięciotygodniowy urlop, jak każdy inny śmiertelnik w tym kraju. Resztę czasu powinni spędzać w placówkach, pomagając nam, rodzicom, którzy podatkami zrzucają się na ich pensje. Czy ja naprawdę wymagam tak wiele? Chcę po prostu normalnie pracować bez poczucia, że z powodu wakacji moje życie obraca się w ruinę. Pozdrawiam Was ciepło i liczę, że opublikujecie mój list, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Nauczycielka wysłała smsa o 23, ale chyba pomyliła numery. Wstyd mi było to czytać, przecież to pedagog!”
Jako matka ośmioletniej Mai zawsze uważałam, że zawód nauczyciela to misja wymagająca pełnej powagi. Pedagodzy z podstawówki mojej córki wzbudzali we mnie ogromny szacunek. Szczególnie pani Joanna, wychowawczyni Mai – kobieta niezwykle elokwentna, zawsze nienagannie ubrana i posługująca się wręcz nienaganną polszczyzną. Na wywiadówkach mówiła ze stoickim spokojem, a rodzice słuchali jej jak wyroczni. Wszystko zmieniło się w zeszły piątek, kiedy mój telefon na szafce nocnej gwałtownie zabłysnął tuż przed północą.
Była dokładnie 23:14, kiedy urządzenie wydało z siebie krótki dźwięk. Gdy odblokowałam ekran, zamarłam. Nadawcą wiadomości była pani Joanna. Pierwsza myśl? Stało się coś poważnego. Szybko kliknęłam w powiadomienie, a treść wiadomości dosłownie zwaliła mnie z nóg. Wstydziłam się, że to czytam − z ust tak eleganckiej i kulturalnej kobiety te słowa brzmiały po prostu niewiarygodnie. Nocny alert i słowa, które odebrały mi mowę Wiadomość brzmiała następująco: „Marek, sprawa jest poważna. Wiem, że to szaleństwo i jeśli dyrekcja mnie jutro w tym zobaczy, to chyba spalę się ze wstydu i stracę cały autorytet. Ale nie miałam wyboru, zgodziłam się. Wszystko mam w bagażniku. Przyjedź natychmiast i pomóż mi to wnieść do piwnicy, zanim sąsiedzi zaczną rano podnosić raban!”. Szok, niedowierzanie i moralny dylemat Siedziałam na brzegu łóżka z otwartymi ustami, a serce biło mi jak oszalałe. Pani Joanna, wzór cnót i uosobienie elegancji, pisze o utracie autorytetu, wstydzie i ukrywaniu czegoś w piwnicy pod osłoną nocy? „Wszystko mam w bagażniku”, „Pomóż mi to wnieść”, „zanim sąsiedzi zaczną podnosić raban”? Moja wyobraźnia natychmiast zaczęła podsuwać mi najbardziej absurdalne i niepokojące obrazy. Co takiego mogła wieźć w samochodzie ta szanowana nauczycielka, że bała się reakcji dyrekcji i sąsiadów? Czułam się okropnie. Miałam poczucie, że przez przypadek poznałam jakieś głęboko skrywane, kompromitujące sekrety, o których żaden rodzic nigdy nie powinien wiedzieć. Zaczęłam panikować. Co mam teraz zrobić? Odpisać, że to pomyłka i dać jej znać, że wysłała to do rodzica? Udawać, że nic nie widziałam? Jak ja spojrzę jej w oczy w poniedziałek rano, przyprowadzając Maję do szkoły? Przez kolejną godzinę nie mogłam zasnąć ze stresu, a moje idealne wyobrażenie o pani Joannie pękło jak bańka mydlana. Druga strona medalu Rano, wciąż niewyspana, postanowiłam odpisać krótkim: „Dzień dobry pani Joanno, to chyba pomyłka. Pozdrawiam”. Odpowiedź nadeszła błyskawicznie i całkowicie zmieniła optykę całej sytuacji i sprawiła, że moja nocna panika wydała mi się najgłupszą rzeczą na świecie. Nauczycielka zadzwoniła do mnie z przeprosinami. Z jej głosu biło ogromne zawstydzenie, połączone jednak z głośnym śmiechem. Okazało się, że pani Joanna pisała do swojego brata, Marka. Sytuacja dotyczyła... zbliżającego się szkolnego festynu charytatywnego. Klasa Mai w tajemnicy przygotowywała stoisko z niespodzianką, a pani Joanna zgodziła się osobiście przebrać za gigantycznego, pluszowego, różowego dinozaura, który miał rozdawać dzieciom balony. Ogromny, nadmuchiwany kostium ledwo zmieścił się do jej małego bagażnika. Nauczycielka pisała o utracie autorytetu wyłącznie w żartobliwym sensie, wyobrażając sobie, jak powściągliwa zazwyczaj dyrektorka szkoły reaguje na widok swojej najlepszej polonistki w wielkim, różowym stroju. Do piwnicy brata chciała go schować tylko dlatego, że w jej własnym mieszkaniu kot natychmiast zniszczyłby delikatny materiał pazurami. Gdy w sobotę rano na szkolnym dziedzińcu zobaczyłam setki piskających z zachwytu dzieci biegających za wielkim, tańczącym dumnie różowym dinozaurem, zalałam się łzami ze śmiechu. Moje nocne oskarżenia o kompromitujące sekrety okazały się kompletnym, genialnym zbiegiem okoliczności, a pani wychowawczyni udowodniła, że dla szczęścia swoich uczniów jest w stanie całkowicie schować własną dumę do kieszeni. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
Nauczycielka do rodziców: „Ogarnijcie dzieci przez wakacje. 10-latki nie umieją wiązać butów, we wrześniu znów będzie dramat”
Czy letnia przerwa od szkolnych obowiązków to dla rodziców wyłącznie logistyczny problem, czy może idealny moment na nadrobienie ogromnych zaległości w domowym wychowaniu? Poznaj pełen emocji głos nauczycielki, która ma dość wyręczania uczniów w podstawowych czynnościach i apeluje o mądre wykorzystanie wakacji.
Piszę do Państwa, bo czerwiec właśnie dobiega końca, a ja po kolejnym dniu spędzonym w szkole z moim drugoklasistami mam ochotę głośno krzyczeć z bezsilności. Na portalach parentingowych i na klasowych grupach widzę non stop ten sam lament pracujących matek, jak to dwa miesiące wolnego w szkole to dla nich potworny horror, dramat i marnowanie czasu. Czytam te wszystkie pełne żalu listy i po prostu krew mnie zalewa, bo nikt nie widzi drugiej strony medalu, czyli nas, nauczycieli, którzy od września do czerwca robią za darmową instytucję wychowawczą i nianię w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim rodzicom prosto z mostu: ogarnijcie dzieci przez wakacje, bo we wrześniu znowu będzie dramat i znowu zwalicie całą winę na system. Zamiast płakać nad brakiem opieki w lipcu i sierpniu, weźcie się wreszcie do roboty i wykorzystajcie ten letni czas na nadrobienie gigantycznych zaległości w nauce samodzielności waszych pociech. Szkoła jest od uczenia matematyki czy polskiego, a nie od pokazywania ośmiolatkowi, jak ma zawiązać but, wytrzeć nos czy posprzątać po sobie papierki po obiedzie, bo w tej materii w polskich domach panuje obecnie totalna anarchia. Brak samodzielności dzieci w szkole, czyli pokolenie wyręczane we wszystkim Codzienność w szkole podstawowej to dla nas, nauczycieli, regularna walka z wiatrakami i zjawiskiem, które prywatnie nazywamy hodowaniem życiowych niedorajd. Wyobraźcie sobie, że w drugiej klasie mam dzieciaki, które po skończonym wf-ie stają na środku korytarza jak wryte i czekają, aż pani zawiąże im adidasy, zapnie kurtkę czy założy plecak na ramiona. Gdy proszę, żeby spróbowały same, zaczyna się jęk, płacz i teksty, że mama w domu robi to szybciej i lepiej, bo wiecznie się spieszą do auta. No po prostu ręce opadają. Wakacje i czas spędzony na działce czy na plaży to idealny moment, żeby usiąść z młodym i trenować te nieszczęsne sznurówki, zamiast znowu kupować mu buty na rzepy dla świętego spokoju. Jeśli nie nauczycie ich tego przez te dwa miesiące laby, we wrześniu wasze dzieci znowu będą stały bezradnie w szatni, blokując całą grupę i zbierając uciążliwe docinki od bardziej rozgarniętych rówieśników. Nauczcie dziecko samodzielności podczas wakacyjnych wyjazdów Kolejnym dramatem, z którym zderzam się na każdej szkolnej wycieczce i na obiadach w stołówce, jest kompletny brak kultury osobistej oraz elementarnych nawyków higienicznych u najmłodszych. Moi drugoklasiści potrafią zostawić po sobie taki chlew przy stoliku, że panie z kuchni łapią się za głowy − porozlewane zupy, rozrzucone ziemniaki i papierki wetknięte pod talerz to u nich klasyka. Kiedy zabieram ich do toalety, połowa zapomina o umyciu rąk, a gdy zwracam uwagę, patrzą na mnie, jakbym urwała się z choinki i wymagała rzeczy z kosmosu. Kochane mamy, zamiast pilnować w lipcu i sierpniu każdej minuty na tablecie, weźcie dzieciaki na wspólne zakupy, każcie im spakować własny plecak na plażę i sprzątnąć po sobie naczynia do zlewu po śniadaniu. Pokażcie im, że świat nie kręci się wokół ich nosa i że w życiu trzeba umieć obsłużyć samego siebie, bez wiecznego wołania mama, daj, zrób, przynieś. Te proste domowe obowiązki rozwiną ich charakter i mózg o wiele bardziej niż kolejne drogie, komercyjne półkolonie, na których znowu ktoś będzie wokół nich skakał. Koniec z domową anarchią, czas na mądre rodzicielstwo w lecie Wiem doskonale, że mój apel wywoła lawinę wściekłych komentarzy od matek, które uznają mnie za bezduszną nauczycielkę, która śmie ich pouczać i oceniać. Ja jednak piszę to z troski o wasze dzieci, bo wrześniowe zderzenie z realiami szkolnymi bywa dla tych niesamodzielnych maluchów potężną traumą emocjonalną. Dziecko, które w domu ma totalny luz, nie zna słowa nie wolno i jest wyręczane na każdym kroku, w szkole nagle ląduje w grupie dwudziestu pięciu innych osób i przeżywa szok, bo pani nie ma czasu być jego prywatną służącą. Przestańcie więc traktować wakacje jak uciążliwy dopust boży i czas, który trzeba jakoś przeczekać przed telewizorem, a zacznijcie mądrze i twardo stawiać granice. Nauczcie swoje dzieci szacunku do starszych, cierpliwości w czekaniu na swoją kolej i radzenia sobie z drobną frustracją, gdy coś im nie wychodzi od razu. Tylko w ten sposób wrócimy we wrześniu do normalnych klas, w których będziemy mogli skupić się na przekazywaniu wiedzy, a nie na nadrabianiu zaległości z podstawowego wychowania, które powinno wynosić się z domu. Z poważaniem, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Rodzice mogliby wreszcie odsapnąć”
Czy tradycyjne, dwumiesięczne zamknięcie placówek oświatowych w okresie letnim to wciąż rozsądne rozwiązanie, czy może uciążliwy przeżytek? Napisała do nas mama ucznia, która uważa, że w lipcu i sierpniu szkoły powinny prowadzić dyżury opiekuńcze, by dać zmęczonym rodzicom szansę na normalne funkcjonowanie.
Szanowna Redakcjo! Moje dzieciaki lada moment przyniosą świadectwa, zamkną podręczniki i zaczną się wakacje. Dla nich to powód do radości, a dla nas, pracujących rodziców, regularna walka o przetrwanie. Szkoła się zamyka, a my zostajemy z wielkim problemem na głowie, bez żadnej pomocy. To jest po prostu jakaś farsa i totalne odklejenie od realiów, w jakich żyją dzisiejsze rodziny. Dlaczego instytucja publiczna, utrzymywana z naszych podatków, nagle znika na dwa miesiące? Chcę zapytać prosto z mostu: czy nauczyciele nie powinni opiekować się dziećmi w wakacje i prowadzić letnich dyżurów? Dyżury w przedszkolach przecież istnieją. Nam, wiecznie zagonionym rodzicom, należy się trochę oddechu, żebyśmy mogli wreszcie odsapnąć od tego logistycznego wariactwa. Letnie pustki w szkole, a w domach dramat Kiedy zaczyna się lipiec, olbrzymie budynki szkolne świecą pustkami. Nowoczesne boiska, wielkie sale gimnastyczne i świetlice, które jeszcze w czerwcu tętniły życiem, stoją zupełnie puste, podczas gdy dzieciaki z blokowisk nudzą się przed komputerami, a rodzice drżą o ich bezpieczeństwo. Dla mnie to jest gigantyczne marnotrawstwo potencjału i publicznej infrastruktury. Gdyby w tych murach zorganizowano państwowe, rotacyjne dyżury opiekuńcze, miliony rodzin w Polsce odetchnęłyby z ulgą. Dzieci miałyby bezpieczne miejsce do zabawy ze znajomymi z podwórka, a my moglibyśmy spokojnie siedzieć w pracy, zamiast kombinować na siłę i brać urlopy na zmianę, przez co jako małżeństwo nie widzimy się prawie przez całe lato. Szkoła powinna wspierać rodzinę przez okrągły rok, a nie tylko wtedy, gdy kalendarz na to pozwala. Nauczyciele i tak mają labę, a mogliby dorobić Ciągle słyszymy o wielkim stresie nauczycieli, trudnej młodzieży i wypaleniu zawodowym. Tylko kto pomyśli o resetowaniu zmęczenia matek, które pracują w sklepach, na produkcji czy w biurach przez okrągły rok w pełnym wymiarze godzin? My mamy do dyspozycji marne dwadzieścia sześć dni urlopu na cały rok, z czego większość i tak musimy wykorzystać na zimowe ferie, choroby dzieciaków czy okienka w szkole. A praca nauczycieli w lipcu i sierpniu wcale nie musiałaby oznaczać katorgi nad książkami − mogliby zwyczajnie pilnować dzieci na boisku, organizować wyjścia do parku i luźne zabawy. Taki dyżur nikomu by nie zaszkodził, a zdjąłby gigantyczny ciężar z naszych wycieńczonych barków. Do tego nauczyciele mogliby dorobić do pensji, więc korzyść podwójna. Obozy i półkolonie kontra puste kieszenie rodziców Zderzenie z realiami rynku komercyjnego w wakacje to dla przeciętnej rodziny brutalny cios prosto w portfel. Kiedy patrzę na ceny tych wszystkich miejskich półkolonii czy zorganizowanych obozów, to po prostu robi mi się słabo. Firmy życzą sobie takich kwot za jeden tydzień opieki, że przy dwójce dzieci musiałabym oddać całą swoją miesięczną wypłatę, żeby po prostu móc wyjść do pracy. To jest jakieś chore, błędne koło, które zmusza do szukania oszczędności na wszystkim. Żyjemy w XXI wieku, model społeczeństwa rolniczego dawno minął, a system szkolny wciąż tkwi w realiach z poprzedniego stulecia, udając, że problem letniej opieki nie istnieje. Czas wreszcie otworzyć szkoły na lato, wprowadzić mądre dyżury dla nauczycieli i dać nam, rodzicom, normalne warunki do pracy i życia, bo bez tego po prostu wykończymy się nerwowo i finansowo. Z poważaniem, Alicja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Mój ośmioletni Wiktor kończy właśnie pierwszą klasę i oboje z mężem cieszyliśmy się na myśl o nadchodzących dwóch miesiącach całkowitej beztroski, biegania po podwórku i odpoczynku od porannego wstawania. Niestety nasza radość została brutalnie zepsuta przez wychowawczynię, która na sam koniec szkoły rozdała kartki z zadaniami i zapowiedziała, że w wakacje dzieci mają obowiązkowo przeczytać całą książkę pod tytułem „Dzieci z Bullerbyn”.
Kiedy to usłyszałam, aż mną zatrzęsło i pomyślałam sobie, że ta pani chyba upadła na głowę, żeby małe dziecko latem ślęczało nad grubą książką, zamiast łapać słońce i regenerować siły. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim nauczycielom głośno i wyraźnie: wakacje są od odpoczywania, a nie od realizowania podstawy programowej i nadrabiania zaległości, które szkoła powinna przerobić w trakcie roku szkolnego. Szkolne obowiązki w lipcu i sierpniu czyli zabieranie dzieciństwa Rozumiem doskonale, że czytanie jest ważne i rozwija wyobraźnię, ale zmuszanie ośmiolatka do ślęczenia nad lekturą w trakcie upalnych, letnich dni to najprostsza droga do tego, by na zawsze zniechęcić go do jakichkolwiek książek. Moje dziecko przez całe dziesięć miesięcy ciężko pracowało, uczyło się pisać, liczyć i przystosowywało się do nowych, trudnych obowiązków szkolnych po wyjściu z przedszkola. Teraz, gdy nadchodzi lipiec i czas zasłużonego resetu, nauczycielka funduje nam rygor i przymusową naukę, bo przecież książka sama się nie przeczyta. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie obowiązków ze strony placówki, która woli przerzucić ciężar edukacji na rodziców podczas ich urlopów, niż zorganizować czas na lekcjach. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje plany urlopowe i wyjazdy mają być podporządkowane sprawdzaniu, ile stron Wiktor dzisiaj przeczytał i czy pamięta imiona bohaterów. Wakacje to święty czas każdego dziecka i nikt, nawet najbardziej ambitna wychowawczyni, nie ma prawa wchodzić z butami w naszą rodzinną przestrzeń i dyktować nam, jak mój syn ma spędzać wolne popołudnia. „Dzieci z Bullerbyn” na plaży to absolutna bzdura i męczarnia Naprawdę śmieszy mnie argument nauczycielki, która z uśmiechem stwierdziła, że to lekka i przyjemna opowieść, idealna do czytania na kocyku w parku czy podczas podróży pociągiem. To jest bolesna bzdura, którą opowiadają ludzie niebędący rodzicami żywiołowych ośmiolatków, chcących w lecie robić wszystko, tylko nie siedzieć w miejscu z otwartą książką. Wyobrażam sobie te codzienne awantury i płacz mojego syna, gdy będę musiała odciągać go od roweru, hulajnogi czy zabawy z rówieśnikami na placu zabaw, bo pani kazała przeczytać książkę. Zamiast budować w dziecku miłość do literatury, szkoła funduje nam uciążliwy obowiązek, który kojarzy się wyłącznie z przymusem, stresem i poczuciem winy, że marnuje się piękny, słoneczny dzień na naukę. Mój syn ma prawo spędzić ten czas na boso, goniąc żaby, budując szałasy w lesie i kąpiąc się w morzu, bo to są realne, bezcenne doświadczenia, które rozwijają młodego człowieka o wiele bardziej niż czytanie o realiach szwedzkiej wsi sprzed stu lat. Wojna o wolny czas i bojkot wakacyjnych prac domowych Ta sytuacja wywołała już potężny konflikt na naszej klasowej grupie, ponieważ część rodziców ślepo zgadza się na każdy absurd, twierdząc, że dzieci zapomną przez lato, jak się czyta, i trzeba je kontrolować. Ja jednak otwarcie zapowiedziałam, że nasz egzemplarz lektury zostanie głęboko schowany w szafie aż do pierwszego września, bo w naszym domu szanujemy prawo do odpoczynku. Złożyłam też oficjalny protest w sekretariacie placówki, domagając się jasnej deklaracji, czy nieprzeczytanie książki w sierpniu zaowocuje gorszą oceną na starcie nowego roku szkolnego, co byłoby jawnym skandalem. Mój wniosek? Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkoła terroryzowała nas i nasze dzieci przez cały okrągły rok, bez prawa do urlopu i świętego spokoju. Mamy pełne prawo wymagać, by wakacje były wolne od Librusa, zadań, lektur i ciągłej presji ocen, bo zdrowie psychiczne naszych dzieci i ich prawo do beztroskiego dzieciństwa są o wiele ważniejsze niż chory pęd za realizacją programu. Zostawmy książki na jesienne, deszczowe wieczory, a w lecie dajmy maluchom po prostu żyć, bawić się i cieszyć każdą chwilą wolności. Z poważaniem, Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
„Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Stres nauczycieli osiąga poziom, którego nie da się ignorować. Badanie zlecone przez ZNP i zrealizowane przez badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego pokazuje, że jeśli nic się nie zmieni, wkrótce nie będzie miał kto uczyć naszych dzieci, bo wypaleni pedagodzy po prostu odejdą z zawodu.
W Warszawie, w siedzibie Związku Nauczycielstwa Polskiego, przedstawiono wyniki ogólnopolskiego badania o stresie w zawodzie nauczyciela. Zespół badaczek z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego zebrał dane od lutego do kwietnia 2026 r. wśród 1748 nauczycieli z 200 placówek. Liczby są niepokojące: wielu pedagogów jest na skraju wyczerpania, a zmęczenie zaczyna się jeszcze zanim padnie pierwszy dzwonek. Zmęczenie zaczyna się przed wyjściem z domu W badaniu połowa nauczycieli wskazała wysoki lub bardzo wysoki poziom skumulowanego stresu. Jednocześnie tylko 18 proc. deklaruje niski poziom obciążenia. To ważny sygnał także dla rodziców: kiedy dorosły w szkole funkcjonuje w stałym napięciu, trudniej mu utrzymać spokój, cierpliwość i energię potrzebną w klasie czy w przedszkolu. Do tego dochodzi codzienna fizjologia przeciążenia. Aż 82 proc. ankietowanych przyznało, że czuje zmęczenie jeszcze przed wyjściem do pracy. 85 proc. potrzebuje więcej czasu, by się zrelaksować i wrócić do lepszego samopoczucia. Po zakończeniu dnia 64 proc. zazwyczaj czuje się wyczerpanych i „zużytych”. To nie są pojedyncze gorsze tygodnie, tylko obraz zawodu, który coraz częściej kosztuje zdrowie. Bezsenność, ból ciała i brak energii Stres zawodowy objawia się również somatycznie. Aż 60 proc. nauczycieli zgłasza silne objawy, takie jak bezsenność, przewlekłe bóle czy wyczerpanie. Wśród konkretnych problemów pojawiają się: bóle głowy (39 proc.), kłopoty ze snem (42 proc.) i bóle pleców (44 proc.). Najczęściej wskazywanym sygnałem jest jednak spadek energii i chroniczne zmęczenie: 64 proc. badanych. Dla wielu rodzin to może brzmieć znajomo: nauczyciel, który nie ma kiedy odetchnąć, bywa mniej dostępny, szybciej się męczy, trudniej mu wchodzić w spokojny dialog. W badaniu mocno podkreślono, że problem nie sprowadza się do indywidualnej „odporności”, bo kluczowe obciążenia mają charakter przewlekły i systemowy. Niepewność, która uderza w szkoły i w rodziny Najbardziej niepokojąco brzmią deklaracje dotyczące przyszłości w zawodzie. 72 proc. respondentów nie potrafi jednoznacznie powiedzieć, że zostanie w pracy w oświacie. Pewność deklaruje 28 proc. W grupie niezdecydowanych są osoby, które myślą o odejściu (22 proc.), odeszłyby, gdyby mogły (19 proc.), aktywnie odchodzą lub zmieniają zawód (11 proc.) oraz te, które wkrótce przechodzą na emeryturę (17 proc.). W praktyce oznacza to ryzyko dalszej destabilizacji: częstsze zmiany kadrowe, większe obciążenie dla tych, którzy zostają, a w konsekwencji mniejszą przewidywalność dla dzieci i rodziców. To szczególnie wrażliwe w przedszkolu i młodszych klasach, gdzie relacja z nauczycielem jest jednym z filarów poczucia bezpieczeństwa. System jest głównym stresorem Badanie pokazuje jasno: głównym źródłem stresu nie są ani uczniowie, ani ich rodzice, tylko system oświaty. Wśród 20 czynników stresu aż 13 ma charakter systemowy. Wśród najczęściej wskazywanych obciążeń są: niskie wynagrodzenia (nieadekwatne do odpowiedzialności i wymuszające pracę na kilku etatach), brak zasobów i wsparcia przy wdrażaniu zmian, brak spójnej i długofalowej wizji polityki oświatowej, niedostosowanie wymagań do realiów pracy brak odciążenia od zadań administracyjnych. Wymieniane są też: częste zmiany przepisów i podstawy programowej, decyzje podważające autonomię nauczycieli, niedocenianie zawodu w społeczeństwie, brak systemowego wsparcia pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a także nieadekwatna ochrona prawna i poczucie osamotnienia w sporach czy w obliczu hejtu w mediach społecznościowych. Do tego dochodzi erozja czasu prywatnego: e-dzienniki i komunikatory sprawiają, że rośnie oczekiwanie dyspozycyjności także po godzinach, w weekendy i święta. Co musi się zmienić? W rekomendacjach pojawiają się konkretne kierunki działań. Dla MEN: kilka lat stabilnych cykli bez gwałtownych zmian w trakcie roku szkolnego, łączenie nowych obowiązków z realnymi zasobami, redukcja dokumentacji i przesuwanie zadań administracyjnych na pracowników pomocniczych, wsparcie edukacji włączającej (limity uczniów z orzeczeniami i obowiązkowy nauczyciel współorganizujący), a także urlopy regeneracyjne i działania wzmacniające prestiż zawodu. Dla samorządów: realne miejsca wyciszenia i odpoczynku w szkołach, odpowiednia liczba pracowników administracyjnych oraz finansowanie bezpłatnej opieki psychologicznej, superwizji i poradnictwa prawnego. Dla dyrektorów: ochrona czasu wolnego (bez wiadomości po godzinach), przejrzyste zasady zastępstw i nagród, wsparcie w konfliktach z rodzicami oraz budowanie sieci współpracy w szkołach i między nimi. Źródła: glos.pl, strefaedukacji.pl, infor.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi
Koniec roku szkolnego to okazja, by złożyć podziękowania dyrekcji szkoły. Nawet jeśli dyrektor lub dyrektorka nie prowadzą wielu lekcji, to na co dzień dbają o to, by placówka funkcjonowała jak najlepiej. Zobacz, jak napisać tekst podziękowań, które zostaną odczytane podczas uroczystego zakończenia roku szkolnego w imieniu wszystkich uczniów i ich rodziców.
Czy podziękowania dla dyrektora szkoły muszą być długie? Czy należy wyliczać wszystkie zasługi dyrekcji na przestrzeni kończącego się roku szkolnego? Czy i jakie motto można wykorzystać na początku lub na końcu podziękowań? Prezentujemy trzy przykładowe teksty podziękowań – od Rady Rodziców, absolwentów oraz uczniów. Oprócz tego podpowiadamy, jakie cytaty można wykorzystać podczas tworzenia podziękowań dla dyrektora szkoły. Na koniec roku szkolnego nie zapomnijcie również o podziękowaniach dla nauczycieli. Spis treści: Podziękowanie dla dyrektora szkoły od rady rodziców Podziękowania dla dyrektora szkoły od absolwentów Podziękowanie dla dyrektora szkoły od uczniów Cytaty w podziękowaniach dla dyrektora szkoły Podziękowanie dla dyrektora szkoły od rady rodziców Szanowna Dyrekcjo (Szanowna Pani Dyrektor, Szanowny Panie Dyrektorze) W imieniu rodziców uczniów Szkoły [pełna nazwa placówki] pragniemy złożyć serdeczne podziękowania za kolejny rok pracy. Pracy, dzięki której nasze dzieci mogą uczyć się w miejscu bezpiecznym i przyjaznym. Pracy, która pozwala nam z ufnością patrzeć, jak nasze pociechy wiedzą coraz więcej – zarówno z poszczególnych przedmiotów, jak i na temat życia we wspólnocie, gdzie liczą się takie wartości jak: wzajemny szacunek, wspólne dobro i odpowiedzialność. Dziękujemy za stworzenie zespołu nauczycieli, którzy uczą i pomagają nam wychowywać nasze dzieci. Dziękujemy za starania, dzięki którym nasze dzieci mogą uczyć się w bezpiecznych i komfortowych warunkach. Dziękujemy za decyzje, które sprawiają, że członkowie szkolnej społeczności mogą odnosić swe małe i wielkie sukcesy. Dziękujemy za czas i dialog, na który my – rodzice, zawsze możemy liczyć. Dziękujemy za wszystko. Rada Rodziców Podziękowania dla dyrektora szkoły od absolwentów Szanowny Panie Dyrektorze / Szanowna Pani Dyrektor, W imieniu absolwentów [nazwa szkoły] pragniemy wyrazić serdeczne podziękowania za Pana / Pani nieustające zaangażowanie, wsparcie oraz inspirację, które towarzyszyły nam przez cały okres nauki. Pańska troska o rozwój uczniów, mądrość w decyzjach oraz osobiste zaangażowanie miały ogromny wpływ na nasze osiągnięcia i kształtowanie postaw. Dziękujemy za stworzenie przyjaznej i motywującej atmosfery, która sprzyjała zdobywaniu wiedzy i kształtowaniu charakterów. Pańska praca i poświęcenie na rzecz naszej społeczności szkolnej są dla nas nieustającym źródłem inspiracji. Życzymy Panu Dyrektorowi / Pani Dyrektor dalszych sukcesów zawodowych oraz osobistej satysfakcji z efektów swojej pracy. Mamy nadzieję, że będziemy mieli okazję jeszcze nie raz podziękować za wszystko, co Pan / Pani dla nas uczynił/a. Z wyrazami szacunku i wdzięczności, Absolwenci Podziękowania dla dyrektora szkoły od uczniów Szanowna Dyrekcjo (Szanowna Pani Dyrektor, Szanowny Panie Dyrektorze) Zakończenie roku szkolnego to czas, w którym my – uczniowie – nie tylko myślimy o wakacjach. To czas, w którym również myślimy o naszej szkole, którą wkrótce pożegnamy. I o wszystkich, którzy ją tworzą. Wiemy, że to na Panu/Pani codziennie spoczywa odpowiedzialność za nas – uczniów, za pracowników naszej szkoły i za szkolne mury, w których uczymy się i dojrzewamy. Dziękujemy, że mimo licznych obowiązków zawsze możemy liczyć na rozmowę i zrozumienie. Dziękujemy za atmosferę, w której możemy nie tylko zdobywać wiedzę, ale i przyjaciół. Dziękujemy za to, że właśnie w tej szkole możemy odkrywać kierunek, w którym pójdziemy, gdy trzeba będzie na zawsze opuścić te szkolne mury. Życzymy udanych, zasłużonych wakacji Uczniowie Cytaty w tekście podziękowań dla dyrektora szkoły Szukając inspiracji do tekstu podziękowań dla dyrektora szkoły, warto wziąć pod uwagę cytaty o szkole i nauce. Oto kilka przykładów sentencji, które idealnie pasują do tego, co chcemy przekazać osobom stojącym na czele placówki. „Dzieci kocha się nie dlatego, że są dziećmi, ale z przyjaźni, która towarzyszy ich wychowaniu”. (G. G. Márquez) „Przyszłość zaczyna się dzisiaj, nie jutro”. Jan Paweł II „Jedynie czyn ma znaczenie. Najlepsze chęci pozostają bez skutku, o ile nie pociągają za sobą następstw praktycznych” J. Piłsudski „Człowiek, jak wszystko w przyrodzie, dojrzewa wtedy, gdy zaczyna przynosić jakiś owoc. (...) Żadne drzewo nie może owocować w izolacji od gleby i atmosfery”. J. Tischner „Człowiek jest wtedy najszczęśliwszy, kiedy dokoła siebie widzi to, co nosi w sobie samym...” B. Prus „Nauka w szkołach powinna być prowadzona w taki sposób, aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek”. A. Einstein Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Życzenia na Dzień Nauczyciela: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne Wzruszające słowa na pożegnanie 8 klasy: 2 przemówienia ucznia i nauczyciela, które poruszą serca
Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Czy szkolna wycieczka integracyjna to odpowiednie miejsce na religijny rygor i straszenie dzieci wiecznym potępieniem? Poznaj pełną bólu i wściekłości relację mamy, której syn wrócił z zielonej szkoły przerażony wizją piekła, jaką zafundowała mu wychowawczyni.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu, po powrocie mojego dziewięcioletniego syna z wycieczki klasowej, przeżyłam spore zaskoczenie. Mój Igor wszedł do domu, rozpakował plecak, a podczas kolacji nagle odłożył widelec i zapytał mnie z głębokim zdezorientowaniem, czy nasza rodzina pójdzie do piekła, skoro rzadko chodzimy do kościoła. Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka podczas tego wyjazdu, i do teraz czuję duży niesmak oraz złość na to, jak potraktowano te dzieci. Byliśmy pewni, że wysyłamy syna na bezpieczną, pełną atrakcji wycieczkę w góry, gdzie miał zwiedzać jaskinie, integrować się z rówieśnikami i uczyć samodzielności. Tymczasem wychowawczyni zorganizowała dzieciom specyficzny program, codziennie prowadząc je do lokalnych świątyń i nakazując udział w nabożeństwach. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu nagłośnić tę sytuację, ponieważ nikt nie ma prawa mącić w głowach dziewięciolatków i narzucać im swoich prywatnych przekonań religijnych pod przykrywką szkolnej edukacji. Wycieczka szkolna w góry zamieniona w religijny rygor Kiedy na zebraniu rodziców omawialiśmy plan tego kilkudniowego wyjazdu, nauczycielka opowiadała o szlakach turystycznych, parkach linowych i ogniskach. Rzeczywistość, jaką zastał mój syn na miejscu, mocno jednak odbiegała od tych zapowiedzi. Zamiast rekreacji i odpoczynku na świeżym powietrzu, wychowawczyni niemal każdego dnia organizowała wyjścia do okolicznych kościołów. Dzieci spędzały popołudnia w ławkach, słuchając kazań i pouczeń, które kompletnie nie były dostosowane do wieku uczniów trzeciej klasy. Mój syn opowiadał mi, że kiedy jeden z kolegów zapytał, czy zamiast kolejnego nabożeństwa mogą iść na lody, nauczycielka skarciła go przy całej grupie. Powiedziała dzieciom, że unikanie spotkania z Bogiem to wielki grzech, a ludzie, którzy nie chodzą do kościoła, po prostu pójdą do piekła. To zupełnie nieodpowiednie, by pedagog z wieloletnim stażem używał tak mocnych słów wobec dziewięciolatków, którzy bezgranicznie ufają dorosłym opiekunom i biorą ich słowa całkowicie dosłownie. Dezorientacja dziecka zamiast radosnych wspomnień z wyjazdu Najbardziej denerwuje mnie fakt, jak duże zamieszanie w głowie mojego dziecka wywołały te komentarze rzucane przez osobę, która powinna uczyć tolerancji i budować poczucie bezpieczeństwa. Igor od wczoraj bez przerwy analizuje słowa nauczycielki, dopytuje o zasady wiary i upewnia się, czy na pewno jesteśmy dobrymi ludźmi. Ta kobieta zasiała w nim niepotrzebny niepokój, z którym teraz musimy mierzyć się w domu, cierpliwie tłumacząc mu, że świat nie jest czarno-biały. To nie jest zwykła nadgorliwość, to po prostu brak profesjonalizmu ze strony pedagoga pracującego w publicznej szkole. Placówka państwowa ma obowiązek szanować konstytucyjną wolność sumienia i wyznania, a nie stawać się miejscem do przymusowej indoktrynacji uczniów. Nauczycielka wykorzystała swoją pozycję oraz fakt, że dzieci były daleko od domów i nie miały możliwości natychmiastowej rozmowy z rodzicami, którzy mogliby na bieżąco wyjaśnić te kwestie. Oficjalna rozmowa z dyrekcją i walka o jasne zasady Ta sprawa na pewno nie zostanie przeze mnie przemilczana, ponieważ dzisiaj rano udałam się do gabinetu dyrektora szkoły, aby zgłosić całe zajście i oczekiwać wyjaśnień. Niestety, spotkałam się z próbami bagatelizowania problemu − dyrekcja zaczęła tłumaczyć wychowawczynię, że to przecież starsza, bardzo zasłużona nauczycielka o tradycyjnych wartościach. Usłyszałam, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem i że przecież wyjście do kościoła w ramach poznawania lokalnej kultury to normalny element wycieczek. Ja jednak uważam, że straszenie karą potępienia nie ma nic wspólnego z kulturą i nie odpuszczę tematu, dopóki dyrekcja nie przeprowadzi z tą panią poważnej rozmowy dyscyplinującej. Apeluję do wszystkich rodziców: rozmawiajcie bardzo dokładnie ze swoimi dziećmi po każdym powrocie z wyjazdów szkolnych. Nie bójcie się reagować, gdy ktoś próbuje łamać Wasze zasady wychowawcze i wprowadza u dzieci dezorientację, ponieważ naszym obowiązkiem jest dbać o to, by szkoła była miejscem neutralnym światopoglądowo i bezpiecznym dla każdego ucznia. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Znalazłam to na dnie walizki mojej 13-latki i zdębiałam. Nauczycielka: „W tym wieku to normalne”
Współczesny świat nastolatków potrafi kompletnie zaskoczyć nawet najbardziej czujnych i nowoczesnych rodziców. Poznaj pełną skrajnych emocji relację mamy, która po powrocie córki ze szkolnej wycieczki odkryła, w jak nietypowe i niepokojące trendy angażuje się dzisiejsza młodzież za plecami dorosłych.
Droga Redakcjo! Moja trzynastoletnia córka Łucja wróciła właśnie z trzydniowej wycieczki szkolnej w góry, z której przyjechała wyjątkowo cicha i zamknięta w sobie. Zrzuciłam to na karb zmęczenia podróżą i intensywnego zwiedzania, więc pozwoliłam jej odpocząć w swoim pokoju, a sama postanowiłam pomóc jej i wrzucić brudne rzeczy z walizki prosto do pralki. Kiedy przekładałam kolejne warstwy ubrań, moja dłoń natrafiła na samym dnie torby, pod stosem ręczników, na dużą plastikową siatkę, która została celowo schowana przed moim wzrokiem. Otworzyłam ten pakunek i dosłownie zdębiałam, a w mojej głowie natychmiast pojawił się potworny natłok myśli. W środku znalazłam realistyczną, ręcznie malowaną maskę kota z tworzywa sztucznego oraz puszysty, sztuczny ogon na metalowym klipsie. Po szybkim przeszukaniu internetu zrozumiałam, że moja córka zaczyna wsiąkać w bardzo dziwną i niepokojącą subkulturę. Moje obawy zostały jednak zbyte przez wychowawczynię, która stwierdziła, że w tym wieku to całkowicie normalne zjawisko i nie powinnam robić afery z powodu głupich zabaw młodzieży. Nowe subkultury młodzieżowe, czyli tajemnicze znalezisko w bagażu nastolatki Siedziałam na podłodze z tą maską i ogonem w dłoniach, czując, jak ogarnia mnie totalna bezradność wobec świata, którego zupełnie nie rozumiem jako matka. Błyskawicznie zaczęłam szukać informacji w sieci i dowiedziałam się, że te przedmioty są nieodłącznym elementem ruchu zwanego Therianami. To ludzie, którzy identyfikują się jako zwierzęta na poziomie duchowym lub psychologicznym. Młodzież należąca do tej grupy naśladuje ruchy dzikich zwierząt, biega na czterech łapach, skacze przez przeszkody i nosi właśnie takie kocie czy wilcze maski, odcinając się od ludzkiej tożsamości. Poczułam ciarki na plecach, gdy połączyłam te fakty z dziwnym zachowaniem mojej Łucji, która od kilku tygodni spędzała długie godziny zamknięta w pokoju, oglądając zagadkowe filmiki na TikToku i ćwicząc dziwne skoki na łóżku. Okazało się, że na wycieczce szkolnej moja córka dostała ten cały zestaw od swojej najlepszej koleżanki z ławki, która otwarcie deklaruje się w klasie jako Therianka i wciąga w ten świat kolejne dziewczynki. Byłam przekonana, że szkoła i nauczyciele monitorują to, co dzieje się w pokojach hotelowych podczas wyjazdu, i reagują, gdy trzynastolatki, zamiast integracji zaczynają uciekać od rzeczywistości w tak przedziwne i skrajne zachowania. Reakcja nauczycieli na wycieczce szkolnej i kompletny brak czujności dorosłych Mój największy żal i wściekłość budzi jednak absolutna obojętność kadry pedagogicznej, która miała sprawować całodobową opiekę nad naszymi dziećmi w trakcie tego wyjazdu. Dziewczynki w pokoju przez trzy dni kręciły filmiki w maskach, biegały po hotelowym korytarzu na czworaka i szczekały, co potwierdzili mi dzisiaj w rozmowie rodzice innego ucznia z klasy. Nauczyciele w tym czasie woleli przymykać oko, udając, że nic nie widzą, byle tylko mieć święty spokój i nie wchodzić w konflikty z młodzieżą. Dla mnie to jest potworne niedopełnienie obowiązków wychowawczych, ponieważ szkoła powinna być miejscem, które we współpracy z rodzicami wyłapuje pierwsze niepokojące sygnały i kryzysy tożsamościowe u nastolatków. Pozwalanie na to, by trzynastoletnie dzieci w ramach buntu odrzucały ludzkie zachowania i bawiły się w zwierzęta, to gruba przesada. Wychowawcy całkowicie zignorowali ten problem, uznając pewnie, że dopóki nikt nie niszczy mienia hotelowego i nie ucieka z ośrodka, to wszystko jest w jak najlepszym porządku i nie trzeba interweniować. Rozmowa z wychowawczynią i wielki mur obojętności w szkole Gdy tylko ochłonęłam, zadzwoniłam do nauczycielki, oczekując, że wspólnie usiądziemy, wezwiemy szkolnego psychologa i zastanowimy się, jak pomóc dziewczynkom wrócić do realnego świata. Zamiast zrozumienia usłyszałam jednak, że niepotrzebnie panikuję z powodu niewinnej mody z internetu. Wychowawczyni stwierdziła, że młodzież od zawsze miała swoje dziwne subkultury, kiedyś byli emo czy punkowie, a teraz są Therianie i w tym wieku to całkowicie normalne, że dzieci szukają swojej tożsamości w nietypowy sposób. Ja jednak nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego, bo widzę, jak moja córka zamyka się przede mną, ucieka w wirtualny świat i zaczyna traktować tę rzekomo niewinną zabawę śmiertelnie poważnie. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu zapytać inne mamy: czy ja naprawdę przesadzam? Czy alarmowanie, gdy trzynastolatka chowa na dnie walizki ogon i maskę zwierzęcia, to jest nadopiekuńczość, z której nauczyciel ma prawo się podśmiewać? Dla mnie to sygnał alarmowy, że nasze dzieci są potwornie samotne i potrzebują mądrych granic, których polska szkoła tak bardzo boi się dziś stawiać. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż wyszedł z porodówki i nigdy nie wrócił. Gdy po 5 latach zobaczyłam go na ulicy, prawda zwaliła mnie z nóg”
Kupili wychowawczyni cudaczny prezent na koniec roku. „Teraz będzie zasypiać, patrząc w oczy Józiowi z 5B”
Wybór upominku dla nauczyciela na zakończenie roku szkolnego potrafi zamienić się w festiwal absurdu. Poznaj relację mamy, która z bezsilnością patrzyła, jak komitet rodzicielski funduje wychowawczyni prezent wywołujący jedynie gigantyczne zakłopotanie.
Szanowna Redakcjo! Czerwcowa gorączka w szkołach właśnie osiągnęła punkt krytyczny, a ja po przeczytaniu wiadomości na klasowej grupie wciąż nie wiem, czy mam się głośno śmieć, czy płakać ze wstydu. Nasze dzieci kończą właśnie piątą klasę i z tej okazji rodzice postanowili zorganizować dla wychowawczyni coś trwalszego niż bukiet kwiatów. Od tygodni na komunikatorze trwała zażarta dyskusja. Kiedy wczoraj wieczorem trójka klasowa dumnie zaprezentowała zdjęcia gotowego podarku, po prostu zaniemówiłam. Rodzice przeforsowali pomysł zakupu gigantycznego, ciężkiego tablo w wielkich ramach, na którym umieszczono profesjonalne, wielkie zdjęcia portretowe wszystkich dwudziestu pięciu uczniów. Patrzę na to monstrum i czuję niesmak, bo zamiast eleganckiego gestu stworzono coś przedziwnego. Teraz ta biedna kobieta będzie zasypiać w swojej prywatnej sypialni, patrząc prosto w wielkie oczy Józiowi z 5B i całej reszcie klasy. Szkolne zbiórki na pożegnanie nauczycieli i wielki popis rodzicielskiego ego Najbardziej przeraża mnie fakt, jak bardzo współcześni rodzice zatracili poczucie dobrego smaku i empatii wobec osoby, którą chcą obdarować. Przecież szkoła to dla nauczyciela praca, miejsce obowiązków zawodowych, z którego po godzinach każdy chce wyjść, by wrócić do swojego prywatnego życia. Wychowawczyni mojego syna jest młodą, nowoczesną kobietą, która mieszka w niewielkim mieszkaniu i z pewnością ma lepsze pomysły na aranżację wnętrz niż wieszanie na ścianie ołtarza z twarzami cudzych dzieci. Komitet rodzicielski uznał jednak ten projekt za absolutny majstersztyk, twierdząc, że to bezcenna pamiątka na całe życie. To jest dla mnie czysty narcyzm dorosłych, którzy uważają, że ich własne dzieci są tak wyjątkowe, że każdy marzy o posiadaniu ich wielkich portretów we własnym domu. Nikomu nie przyszło do głowy, jak kłopotliwy jest to podarunek i ile asertywności będzie wymagało od nauczycielki udawanie zachwytu podczas oficjalnego apelu. Kryzys estetyki w klasowych prezentach i nacisk trójki klasowej Współczesne zbiórki na koniec roku w polskich realiach bardzo często zamieniają się w bezwzględny festiwal kiczu. Zamiast postawić na coś klasycznego i praktycznego, jak chociażby bon do dobrej księgarni, eleganckie pióro czy kosz dobrej jakości kaw i herbat, wybrano totalny absurd. Wielkie tablo z portretami wygląda jak wyciągnięte żywcem z minionej epoki i kojarzy się raczej z powagą dawnych urzędów państwowych niż z nowoczesnym podziękowaniem. Moje próby delikatnego sugerowania na grupie, że może warto zmienić kierunek i kupić coś skromniejszego, zostały natychmiast uciszone przez najgłośniejsze matki. Usłyszałam, że nie mam w sobie za grosz sentymentu, nie szanuję tradycji i powinnam się wstydzić, bo zdjęcia dzieci są najpiękniejszym podarkiem. Ta presja sprawiła, że dla świętego spokoju przelałam te nieszczęsne kilkadziesiąt złotych składki, ale teraz, gdy widzę efekt końcowy, mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Gdzie kończy się wdzięczność, a zaczyna czyste zakłopotanie Chciałabym, żeby rodzice przed zaplanowaniem jakiejkolwiek czerwcowej akcji prezentowej postawili się w sytuacji osoby obdarowywanej. Co ta biedna kobieta ma zrobić z tym potężnym meblem po powrocie do domu? Przecież wyrzucenie tego do śmietnika byłoby nietaktem, zostawienie w szkolnej piwnicy grozi oskarżeniem o brak szacunku, a trzymanie w pokoju dziennym to gwarancja estetycznego koszmaru we własnych czterech ścianach. Drodzy rodzice, opamiętajcie się i przestańcie fundować nauczycielom te wszystkie cudaczne, spersonalizowane potworki w postaci poduszek z twarzami uczniów czy gigantycznych kolaży. Szkoła powinna uczyć nas szacunku do cudzych granic, a taki prezent to jawne wchodzenie z buciorami w prywatność i przestrzeń życiową drugiego człowieka. Postawcie na minimalizm i proste gesty, bo to one mają największą wartość, a monstrualne pamiątki zostawcie w swoich własnych domowych archiwach. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Chciałam tylko zerknąć na słodkiego bobaska. Gdy z wózka wysunęła się włochata rączka, zmroziło mi krew w żyłach”
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Spojrzała na ubranie syna po zielonej szkole i zalała się łzami. „Gdzie byli nauczyciele?”
Powrót dziecka z pierwszej samodzielnej wycieczki zamiast radości może przynieść rodzicom ogromny szok i głębokie poczucie bezradności. Poznaj pełną łez i bolesnych emocji relację mamy, która po otwarciu walizki swojego syna zrozumiała, że przez kilka dni nikt z kadry pedagogicznej nie zainteresował się losem jej dziecka.
Mój syn właśnie wrócił ze swojej pierwszej w życiu zielonej szkoły, na którą czekał od wielu miesięcy z ogromną ekscytacją i spakowanym z dwutygodniowym wyprzedzeniem plecakiem. Bardzo baliśmy się tego wyjazdu, bo to jego pierwsze samodzielne wakacje bez rodziców, ale ufałam kadrze nauczycielskiej, która od lat pracuje w naszej szkole i zapewniała nas na zebraniach o pełnej, całodobowej opiece nad dziećmi. Kiedy dzisiaj rano autokar zajechał pod szkołę, wybiegłam naprzeciw syna z uśmiechem, ale gdy tylko podszedł bliżej, uderzył mnie potworny zapach, a na widok jego wyglądu po prostu zalałam się łzami i do teraz nie mogę powstrzymać płaczu z żalu i bezsilności. Mój mały chłopiec wrócił do domu dokładnie w tym samym ubraniu, w którym wyjechał z Warszawy cztery dni temu, w tej samej, brudnej bieliźnie, a w jego walizce wszystko leżało nietknięte, równiutko poskładane w kostkę przeze mnie przed wyjazdem. Pytam więc szanownych nauczycieli: gdzie byliście przez te wszystkie dni i jak można było dopuścić do takiego zaniedbania małego dziecka? Koszmar powrotu z zielonej szkoły i brak higieny u dziecka Gdy tylko przekroczyliśmy próg domu, kazałam synowi natychmiast iść do łazienki i rozebrać się do kąpieli, a to, co wtedy zobaczyłam, po prostu złamało mi serce. Jego koszulka była sztywna od potu i plam po obiadach, skarpetki niemal przykleiły się do stóp, a bielizna nie była zmieniana przez pełne cztery dni czerwcowego upału. Syn drapał się po całym ciele, a jego włosy były tak posklejane, że musiałam myć je trzy razy, by zmyć warstwy kurzu i brudu z placu zabaw. Dziewięciolatek w tym wieku, pozostawiony całkowicie sam sobie, po prostu zapomni o przebraniu się, bo dla niego ważniejsza jest zabawa, goniący czas i zbieranie pamiątek z kolegami z pokoju. Dlatego właśnie wysyła się dzieci z dorosłymi przewodnikami, którzy biorą za nie pełną odpowiedzialność i mają obowiązek sprawdzić wieczorem, czy każdy maluch umył zęby, wziął prysznic i założył czyste majtki. Otworzyłam walizkę syna i z przerażeniem odkryłam, że pięć kompletów ubrań, które starannie podpisałam i spakowałam w woreczki strunowe na każdy dzień, leży na swoim miejscu. Nauczyciele na zielonej szkole mieli mnóstwo czasu na wrzucanie pięknych zdjęć na szkolnego Facebooka, gdzie pozowali uśmiechnięci na tle morza, ale żaden z nich nie raczył zajrzeć do pokoju mojego dziecka i zapytać, dlaczego od poniedziałku chodzi w tej samej, potwornie brudnej zielonej bluzie. Rola opiekunów na wycieczce szkolnej a totalne zaniedbanie Dla mnie zachowanie kadry to przejaw absolutnego lenistwa, bezduszności i braku podstawowej empatii, która powinna cechować każdego dobrego pedagoga. Rozumiem, że opieka nad trzydziestką dzieci poza murami szkoły to potwornie ciężka harówka i ogromna odpowiedzialność, ale dopilnowanie podstawowych potrzeb fizjologicznych i higienicznych to absolutny fundament. Mój syn opowiedział mi wstydliwie, że wieczorami nikt do nich nie zaglądał, nauczyciele siedzieli w swoich pokojach, a dzieci po prostu kładły się spać tak, jak stały, często nawet bez ściągania butów, bo nikt od nich tego nie wymagał. Wychowawcy całkowicie zrzucili z siebie obowiązek kontroli, uznając pewnie, że skoro dzieci są w trzeciej klasie, to są już w pełni samodzielne i sami o siebie zadbają. To jest potworna bzdura i unikanie odpowiedzialności, za którą my, rodzice, płacimy ogromne pieniądze, rezygnując często z własnych przyjemności, byle tylko dziecko zobaczyło kawałek świata. Przez te dni mój syn mógł nabawić się poważnej infekcji skórnej, a jego poczucie komfortu i wstydu przed rówieśnikami zostało całkowicie zdeptane przez obojętność dorosłych, którzy mieli być jego bezpieczną przystanią na tym wyjeździe. Skandaliczne tłumaczenia nauczycieli i wielki żal matki Oczywiście natychmiast po umyciu dziecka chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do wychowawczyni, oczekując jakichkolwiek wyjaśnień i przeprosin za tę skandaliczną sytuację. Usłyszałam jednak w słuchawce bezczelny ton kobiety, która stwierdziła, że w tym wieku dziecko powinno już wiedzieć, do czego służy czysta bielizna i ona nie będzie zaglądać dziewięciolatkom w gacie, bo to narusza ich prywatność. Żadne moje argumenty o tym, że syn po prostu zapomniał z emocji i potrzebował zwykłego przypomnienia ze strony dorosłego, do niej nie trafiały, a na koniec usłyszałam, że jestem nadopiekuńczą matką, która robi cyrk z powodu kilku brudnych ubrań. Ta sytuacja całkowicie zniszczyła moje zaufanie do szkoły i sprawiła, że obiecuję sobie jedno: mój syn już nigdy więcej nie pojedzie na żadną wycieczkę szkolną ani zieloną szkołę z tą kadrą. Chcę za pośrednictwem Państwa serwisu zapytać inne mamy: czy ja naprawdę wymagam cudów? Czy oczekiwanie, że nauczyciel na wyjeździe przypilnuje, by dziecko zmieniło bieliznę i umyło się po całym dniu w upale, to jest roszczeniowość? Dla mnie to jest jawne niedopełnienie obowiązków opiekuńczych i serce mi pęka, gdy myślę, jak bardzo mój mały, bezbronny synek był tam w gruncie rzeczy potwornie samotny i zostawiony sam sobie. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Cytaty o nauczycielach sprawdzą się jako podziękowanie za trud włożony w nauczanie dzieci. Pozwolą też uhonorować starania, poświęcenie, a także wyrazić szacunek. Polecamy piękne cytaty i złote myśli pisarzy, artystów i innych znanych osób. Wszystkie będą idealne na zakończenie roku szkolnego i pożegnanie z nauczycielem.
Cytaty o nauczycielach, które wybraliśmy, skłaniają do refleksji. Pokazują, jak ważną rolę pracownicy oświaty odgrywają w życiu naszych dzieci. Wśród nich znajdziesz cytaty, które wspaniale sprawdzą się w formie życzeń na Dzień Nauczyciela czy z okazji zakończenia roku. Złote myśli o nauczycielach mogą być świetnym podziękowaniem dla ulubionego pedagoga. Poniżej najpiękniejsze cytaty. Piękne cytaty o nauczycielach Dobry nauczyciel to po prostu zaangażowany w swoją pracę człowiek, który lubi dzieci i młodzież. Oto propozycje cytatów, które świetnie opisują idealnego pedagoga. A także nauczycielską profesję, do której nie każdy jest stworzony. Dzieci rodzą się ze skrzydłami, nauczyciele pomagają im je rozwinąć. – Janusz Korczak *** Nauczyciel ociera się o wieczność. Nigdy nie może stwierdzić, gdzie kończy się jego wpływ. – Henry Adams *** Prawdziwy nauczyciel broni uczniów przed swoim wpływem. Zachęca raczej do wiary w siebie. Kieruje ich wzrok nie na swoją osobę, ale na tego ducha, który jemu samemu daje siłę. – Amos B. Alcott *** Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom? – Deanna Beisser Złote myśli o nauczycielach Złote myśli o nauczycielach to krótkie, często pełne mądrości lub humoru powiedzenia, aforyzmy lub cytaty, które wyrażają uznanie, szacunek, wdzięczność lub refleksję na temat pracy nauczycieli i ich roli w życiu uczniów. Takie myśli mogą inspirować, podkreślać znaczenie edukacji, a także przypominać o trudach i satysfakcjach związanych z zawodem nauczyciela. Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu. – Edward Blishen *** Nauczyciele powinni łączyć autorytet z ciepłem, otwartością i pewnością siebie. – Carolyn Boyes *** Gdy uczeń osiąga coś dzięki nauczycielowi, nauczyciel również czegoś się uczy. – Paulo Coelho *** Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać. – Mark Twain Cytaty o nauczycielach jako podziękowanie Cytaty o nauczycielach mogą być świetnym wyrazem podziękowania. Często w formie inspirujących słów można wyrazić wdzięczność za ich trud, zaangażowanie i wpływ, jaki wywierają na uczniów. Takie cytaty mogą być pięknym dodatkiem do podziękowań, kart okolicznościowych czy prezentów dla nauczycieli. W życiu przydaje się mentor, nauczyciel. Ktoś życzliwy, kto popchnie nas nawet leciutko, ale we właściwym kierunku. Puknie palcem w mapę i wskaże drogę, której początku sami nie umieliśmy odnaleźć. – Andrzej Pilipiuk *** Nauczycielem jest ten, kto potrafi z trudnych rzeczy uczynić łatwe. – Ralph Waldo Emerson *** Nauczyciele potrafiący inspirować są świadomi faktu, że ścieżka edukacyjna jest skazana na kamienie, z których można: albo stworzyć kamienie milowe, albo przeszkody nie do przejścia. – autor nieznany *** Jest jedna forma wyrażenia sympatii nauczycielowi: uczenie się. – Jan Kurczab *** Nauczyciel to doradca, idol, często przyjaciel. Nauczyciel to przewodnik i lider, sternik łodzi. Jednakże energia, która tę łódź napędza, musi pochodzić od uczących się. – Taylor McKenzie *** Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie. – Matthew Quick *** Sukces nauczyciela jest w rękach ucznia, nie odwrotnie. – Carlos Ruiz Zafón *** Nauczyciel jest skazany na wieczne samodoskonalenie. – John C. Dana *** Ja jako nauczyciel nie poszerzam ludzkich umysłów, ja je przebudzam. – Robert Frost *** Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu. – Johann Wolfgang von Goethe *** Często osobowość nauczyciela jest ważniejsza od posiadanej przez niego wiedzy. – Soren Kierkegaard *** W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo. – Barack Obama *** Wielcy nauczyciele zawsze rozumieli, że ich zadaniem nie jest nauczanie przedmiotu, ale uczenie uczniów. – Ken Robinson *** Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron. – Barbara Cage *** Nauczyciel to ktoś wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania! – Beverly Conklin *** Nauczyciel odmienia życie każdego dziecka, całych rodzin, jak i przyszłość nas wszystkich. – Barbara Cage *** Nauczyciel widzi więcej niż tylko twarze dzieci – stara się zobaczyć ich dusze. – Barbara Cage *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein Cytaty o nauczycielach na pożegnanie Cytaty o nauczycielach na pożegnanie to krótkie, często pełne emocji wypowiedzi, które wyrażają wdzięczność, uznanie i najlepsze życzenia dla nauczycieli z okazji końca nauki, np. podczas zakończenia roku szkolnego, matury, albo odchodzenia na emeryturę. Takie cytaty mają na celu podkreślenie roli nauczycieli w rozwoju uczniów, wyrażenie wdzięczności za ich trud i poświęcenie, a także dodanie otuchy i inspiracji na dalszą drogę. Student, który wybiera zawód nauczyciela, nie żegna się ze światem dzieciństwa. Wprost przeciwnie, pragnie pozostać w nim jak najdłużej. – D. Lodge *** Prawdziwa nauka bardziej polega na zadawaniu odpowiednich pytań, aniżeli na dawaniu odpowiedzi. – Josef Albers *** Zawsze uważałem, że kształcenie polega na tym, by uczyć prawa do własnego zdania. – Nancy H. Kleinbaum *** Kto nabytą wiedzę pielęgnuje, a nową bez przerwy zdobywa, ten może być nauczycielem innych. – Konfuncjusz *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein *** Ja nie mogę nauczyć nikogo niczego. Ja tylko mogę sprawić, aby inni zaczęli myśleć. – Sokrates Materiał zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców Wzruszające pożegnanie klas ósmych. Oryginalne przemówienia i wierszyki, których nie znajdziesz nigdzie indziej To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi
Nauczycielka wyznała, co robi z kwiatami od uczniów. „A czego innego się spodziewaliście?”
Zbliżający się wielkimi krokami koniec roku szkolnego to dla rodziców czas gorączkowego poszukiwania najpiękniejszych i najdroższych bukietów dla wychowawców. Przeczytaj niezwykle szczery, momentami bolesny list wieloletniej nauczycielki, która postanowiła zrzucić maskę i opowiedzieć, co każdego roku robi z naręczami kwiatów od swoich uczniów.
Piszę do Państwa anonimowo, bo gdybym podpisała ten list swoim imieniem i nazwiskiem, w mojej szkole wybuchłby gigantyczny skandal, a rodzice prawdopodobnie zjedliby mnie podczas kolejnego apelu. Jestem nauczycielką biologii w szkole podstawowej z dwudziestoletnim stażem i co roku w czerwcu przeżywam dokładnie to samo przedziwne zjawisko. Scena zawsze wygląda identycznie: oficjalne podziękowania, uściski dłoni, a potem uczniowie zasypują mnie dziesiątkami ciężkich, drogich i wymyślnych bukietów, na które ich rodzice wydali w kwiaciarniach małą fortunę. Postanowiłam napisać ten list, żeby głośno odpowiedzieć na pytanie, które rzadko pada na głos, a mianowicie: co robię z tymi wszystkimi wiązankami? A czego spodziewacie się po kobiecie, która po wyjściu ze szkoły musi jakoś dotrzeć do domu z kilogramami więdnących roślin w rękach? Kwiaty na zakończenie roku, czyli czerwcowy koszmar w kwiaciarniach Rodzice i dzieci żyją w głębokim przekonaniu, że te wszystkie róże, goździki i gerbery to dla nas szczyt marzeń i najpiękniejszy dowód wdzięczności za cały rok ciężkiej pracy. Rzeczywistość jest jednak brutalna i niezwykle logistyczna. Kiedy kończy się oficjalna część uroczystości, zostaję w pustawej klasie z gigantyczną górą roślin, z którymi kompletnie nie mam co zrobić. Nie mam w gabinecie trzydziestu wazonów, nie mam nawet tylu wiader, żeby zabezpieczyć je przed natychmiastowym uschnięciem w czerwcowym upale. Co roku pakuję te naręcza do wielkich toreb i taszczę je z wysiłkiem do samochodu, czując się bardziej jak zaopatrzeniowiec giełdy kwiatowej niż pedagog. Prawda jest taka, że większość tych pięknych bukietów ląduje w kontenerze na śmieci tuż za rogiem szkoły. Zostawiam sobie zazwyczaj jeden, góra dwa najskromniejsze, a cała reszta, warta setki złotych, po prostu marnuje się w śmietniku. Doskonale wiem, jak okrutnie to brzmi w oczach kogoś, kto rano stał w gigantycznej kolejce do kwiaciarni i płacił krocie za każdą gałązkę. Jednak fizycznie nie jestem w stanie upchnąć w swoim dwupokojowym mieszkaniu botanicznego ogrodu, który po trzech dniach zamienia się w gnijącą, śmierdzącą masę, trudną do uprzątnięcia. Smutna prawda o bukietach od uczniów W mojej pamięci wyrył się jeden, wyjątkowo bolesny czerwiec sprzed kilku lat, który całkowicie zmienił moje podejście do tych wszystkich prezentów od uczniów. Był to pierwszy koniec roku szkolnego po nagłej śmierci mojego męża, kiedy moje serce było w całkowitej rozsypce, a ja musiałam stać na scenie i sztucznie uśmiechać się do kamer i rodziców. Dostałam wtedy rekordową liczbę przepięknych bukietów, które wyglądały niezwykle majestatycznie, a mi kojarzyły się tylko z jednym. Zamiast wyrzucić je do osiedlowego kosza, zapakowałam całe to naręcze do bagażnika i pojechałam prosto na cmentarz, żeby ułożyć je na grobie mojego małżonka. Obłożyłam całą płytę nagrobną kwiatami od moich uczniów i stałam tam przez godzinę, płacząc nad tym, jak przedziwnie plecie się ludzki los. Z jednej strony czułam ogromne zażenowanie, że zanoszę na cmentarz prezenty, które dzieci wręczyły mi w przypływie wdzięczności. Z drugiej strony poczułam dziwną ulgę, że te rośliny chociaż raz zyskały jakiś głębszy, symboliczny sens i nie zgniły bezużytecznie w plastikowym kontenerze na odpady. Od tamtej pory, jeśli trafia mi się wyjątkowo piękny i trwały bukiet, zdarza mi się powtórzyć ten gest, bo dla mnie to o wiele lepsze rozwiązanie niż bezduszne wyrzucenie do śmietnika. Co zamiast kwiatów dla nauczyciela na koniec roku? Mój list nie ma na celu obrażenia jakichkolwiek intencji rodziców czy pokazania, że nauczyciele są bezdusznymi potworami pozbawionymi uczuć. Chcę po prostu zapoczątkować ważną dyskusję o tym, jak bardzo marnujemy pieniądze i energię na coś, co z założenia ma niezwykle krótki termin ważności. Jeśli naprawdę chcecie Państwo podziękować wychowawcy za trud włożony w edukację Waszych dzieci, zrezygnujcie z tych wielkich, niepraktycznych wiązanek, które tylko generują potężny stres logistyczny. Postawcie na coś, co zostanie z nami na długo i nie wymaga natychmiastowego szukania wiadra z wodą. Jedna, skromna róża od całej klasy w zupełności wystarczy, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze można przeznaczyć na piękną książkę z dedykacją od dzieci, bon do księgarni albo wspólną wpłatę na schronisko dla zwierząt. Taki gest zapamiętam do końca życia, a kartkę z podpisami moich wychowanków schowam do szuflady i będę do niej wracać w trudnych chwilach. Błagam, oszczędźcie nam czerwcowego dźwigania więdnących róż i pozwólcie, by koniec roku kojarzył się z autentyczną ulgą, a nie z wyrzutami sumienia przy osiedlowym śmietniku. Z poważaniem, Ewa, nauczycielka biologii Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód