Tak poniżają rodziców na zebraniach. Nauczycielka wywołała trzy nazwiska na forum klasy. „Wszyscy od razu spłonęli rumieńcem”
Pierwsze wrześniowe spotkania rodziców z wychowawcami w szkolnych ławkach to zazwyczaj czas na omówienie planu lekcji, wybór komitetu rodzicielskiego i logistyczne zorganizowanie nowego roku. Czasami jednak rutynowe zebranie potrafi w kilka minut zamienić się w publiczny sąd nad dorosłymi, po którym w powietrzu zostaje już tylko potężny niesmak i poczucie głębokiego upokorzenia.
Większość z nas idzie na pierwsze szkolne zebrania ze spokojem, myśląc głównie o tym, jak ułoży się nowy plan lekcji i ile tym razem wyniosą wydatki na start. Koleżanka wróciła ze spotkania w klasie swojej córki i opowiedziała mi o sytuacji, która do teraz budzi we mnie sprzeciw i złość na kompletny brak wyczucia u pedagogów. Rozegrała się tam wyjątkowo niezręczna scena, która uderzyła w prywatność kilku rodzin. Nauczycielka bez żenady wywołała trzy nazwiska na forum klasy, zmuszając dorosłych ludzi do tłumaczenia się z osobistych spraw przed kilkunastoma obcymi osobami. Efekt był taki, że większość obecnych w sali rodziców obserwowała całe zdarzenie z zażenowaniem, a korytarzowe plotki rozkręciły się na dobre. Ta historia idealnie pokazuje, jak bardzo niektóre placówki oświatowe wciąż tkwią w przestarzałych i krzywdzących schematach, które nigdy nie powinny mieć miejsca w cywilizowanej dyskusji. Publiczne rozliczanie dłużników. Jak prozaiczna rozmowa o składkach zmieniła się w korytarzowy lincz Całe to kłopotliwe zdarzenie miało miejsce pod koniec oficjalnej części zebrania, kiedy większość rodziców chowała już notesy i szykowała się do wyjścia. Wychowawczyni klasy, starsza i bardzo zasadnicza kobieta, nagle wyciągnęła z teczki zadrukowaną kartkę i zmieniła ton na wyjątkowo chłodny. Poinformowała obecnych, że w zeszłym roku szkolnym nie wszystkie rodziny uregulowały swoje finansowe zobowiązania wobec klasy, przez co teraz brakuje funduszy na podstawowe materiały dydaktyczne. Zamiast załatwić sprawę dyskretnie przez e-dziennik, kobieta postanowiła pójść na żywioł i wyczytała nazwiska trzech mam, oczekując, że natychmiast wyjaśnią, dlaczego zalegają z opłatami. W klasie zapadła głęboka cisza. Trzy dorosłe kobiety zamarły, czując na sobie oceniające spojrzenia reszty rodziców, którzy jeszcze chwilę wcześniej rozmawiali z nimi z uśmiechem. Całkowity upadek dobrych manier. Presja grupy i nerwowe tłumaczenia w szkolnej ławce Wskazane palcem mamy poczuły się postawione pod ścianą. Jedna z nich, samotnie wychowująca dziecko, drżącym głosem próbowała tłumaczyć, że miała ciężki okres i straciła pracę, na co nauczycielka rzuciła krótką uwagą, że o takich rzeczach trzeba informować wcześniej, a nie blokować plan całej grupy. Druga wywołana kobieta zaczęła w nerwach szukać w telefonie potwierdzenia przelewu, udowadniając, że pieniądze wysłała kilka dni temu, a system szkoły po prostu nie zaksięgował jeszcze wpłaty. Taka publiczna segregacja i robienie z ludzi winnych na oczach innych rodziców wywołało u wszystkich obecnych na sali ogromny dyskomfort. Nauczycielka bez cienia zażenowania kontynuowała swój wywód o braku odpowiedzialności współczesnych rodzin, sprowadzając elementarny szacunek do drugiego człowieka do poziomu zero. To było złamanie granic, które zniszczyło atmosferę i zaufanie między ludźmi w tej grupie. Granice szkolnej roszczeniowości. Musimy zacząć asertywnie mówić „nie” szkolnym absurdom Ta skandaliczna sytuacja to bolesny dowód na to, jak bardzo w niektórych placówkach kuleje kultura osobista i znajomość podstawowych praw. Przepisy oświatowe mówią bardzo jasno i bezdyskusyjnie − wszelkie wpłaty na komitet rodzicielski, ubezpieczenia grupowe czy fundusze klasowe są całkowicie dobrowolne i nikt nie ma prawa nas z nich publicznie rozliczać, straszyć czy piętnować na forum. Przerzucanie odpowiedzialności za braki budżetowe na rodziny i organizowanie takich pokazowych akcji to pójście na łatwiznę ze strony personelu. Publiczne wywoływanie nazwisk i robienie z ludzi dłużników to zachowanie, które natychmiast powinno trafić do dyrekcji szkoły. Nasza wartość jako rodziców nie mierzy się szybkością przelewów na komitet, a szkoła powinna być miejscem bezpiecznym dla każdego dziecka i jego rodziny, bez względu na status materialny i zasobność portfela. Zobacz też: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Wystarczy rzut oka w szkolnej szatni? „Od razu widać, który rodzic nie ogarnia podstaw. Wstyd”
Początek września w szkolnych szatniach to czas wielkich powrotów, nowych postanowień i radosnego gwaru na korytarzach podstawówek. Okazuje się jednak, że te pierwsze dni nauki potrafią stać się dla pracowników szkoły bezlitosnym zwierciadłem, obnażającym największe zaniedbania opiekuńcze dorosłych.
Do naszej redakcji napisała pani Marlena, która od kilkunastu lat pracuje jako nauczycielka nauczania początkowego oraz opiekunka świetlicy w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Kobieta postanowiła podzielić się bardzo szczerymi, a dla wielu osób zapewne bolesnymi obserwacjami, jakie zbiera od pierwszych dni tego roku szkolnego, pomagając najmłodszym uczniom przygotować się do zajęć. Autorka listu twierdzi wprost, że wystarczy zaledwie krótki rzut oka na zawartość przydzielonych dzieciom szafek, by bezbłędnie ocenić, która mama i który tata kompletnie nie ogarniają podstawowych obowiązków. W jej wiadomości pada wiele mocnych słów, w tym potoczne i dosadne stwierdzenie, że niektóre zaniedbania to po prostu ogromny wstyd dla dorosłych, którzy fundują swoim pociechom logistyczny koszmar na szkolnym korytarzu. Pani Marlena napisała wprost: „Od pierwszego dzwonka od razu widać, który rodzic nie ogarnia podstaw, to po prostu wstyd na całą szkołę”. Jako redakcja uważamy, że to wyznanie − choć momentami surowe i pozbawione taryfy ulgowej − dotyka bardzo ważnego problemu, o którym w dzisiejszych czasach rzadko mówi się głośno ze strachu przed oceną. To idealny moment, by bez zbędnego patosu przyjrzeć się temu, jak nasz wieczny brak czasu wpływa na to, jak dzieci radzą sobie wśród rówieśników, zanim w ogóle wejdą do sali lekcyjnej. Szafka pełna chaosu już we wrześniu. Jak ubraniowe zaniedbania niszczą samodzielność dziecka Pani Marlena w swoim liście bardzo szczegółowo punktuje grzechy rodziców, które codziennie widzi na najniższym poziomie szkolnego budynku. Autorka listu pisze, że najgorszy typ rodzica to ten, który traktuje szkolny boks jak darmowy śmietnik i składowisko rzeczy przypadkowych. Nauczycielka przytacza sytuację, gdy w szafce jednego z siedmiolatków już w pierwszym tygodniu nauki zastała potworny bałagan, w którym czyste rzeczy mieszały się z brudnymi. Pani Marlena wspomina: „Rodzice kupują najdroższe gadżety i ciuchy znanych marek, a zapominają o podpisaniu worków czy regularnym sprawdzaniu, czy ubranie na zmianę w ogóle pasuje na dziecko”. W liście czytamy, że ten widok był potwornie smutny, bo małe dzieci od pierwszych dni muszą biegać w obuwiu, które je pije i obciera, bo mama czy tata przez całe wakacje nie znaleźli czasu, by sprawdzić stan garderoby pociechy. Jak podkreśla autorka listu: „Zaniedbana odzież i chaos w szafce to często bezwzględny wyznacznik zaangażowania rodziców”. Taka sytuacja zmusza nauczycieli do robienia za darmową służbę i naprawiania błędów dorosłych, którzy rzucają dziecko na głęboką wodę bez podstawowego przygotowania. Totalna bezradność przy sznurówkach. Kiedy wygoda dorosłych blokuje pierwszaka Kolejnym, niezwykle ważnym punktem relacji doświadczonej nauczycielki jest temat kompletnego niedopasowania odzieży do realnych umiejętności manualnych dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Autorka listu opisuje sytuację, gdy rodzice, chcąc kupić dzieciom najmodniejsze, markowe ciuchy z internetu, zamawiają im buty ze sztywnymi sznurówkami czy kurtki z zacinającymi się metalowymi guzikami. Pani Marlena pisze z żalem: „W przedszkolu i w domu rodzice wyręczają malucha we wszystkim dla świętego spokoju, a potem we wrześniu te dzieci stoją w szatni i płaczą, bo nie potrafią samodzielnie zawiązać supełka. Inna sprawa, że te dzieci już w szkole powinny umieć się obsłużyć”. Pani Marlena przytacza fragmenty swoich rozmów z zapłakanymi pierwszakami, które stoją przed wyjściem na plac zabaw i bezradnie walczą z garderobą, podczas gdy reszta klasy już bawi się na dworze. Wychowawczyni pyta wprost w swoim liście, dlaczego rodzice są tak bezmyślni i nie potrafią postawić na proste rzepy czy elastyczne gumki, skoro wiedzą, że ich dziecko nie ma jeszcze opanowanych tych umiejętności. Pisze, że takie postępowanie to jawne lenistwo dorosłych, za które dzieci płacą gigantycznym stresem i poczuciem, że są gorsze od rówieśników. Czego naprawdę uczy nas szkolny korytarz? Apel o odrobinę odpowiedzialności na nowy rok Na koniec swojego listu pani Marlena kieruje bardzo mocny, pełen emocji apel do wszystkich współczesnych mam i ojców, którzy właśnie wysłali swoje pociechy do szkół. Nauczycielka prosi, byśmy chociaż raz w tygodniu zrobili solidny przegląd zawartości szkolnego boksu, wyprali brudny strój na gimnastykę i sprawdzili, czy dziecko nie potrzebuje pomocy przy pakowaniu plecaka. Wyznaje, że dziecko, które przychodzi w niedopasowanych kapciach lub bez kurtki w deszczowy dzień, czuje się potwornie upokorzone i odrzucone przez grupę, a winę za ten stan rzeczy ponosi wyłącznie dorosły. Wychowanie zaradnego i pewnego siebie człowieka nie wymaga od nas wydawania fortuny na markowe akcesoria, ale podarowania mu czasu, mądrego wsparcia i nauczenia go podstawowych czynności życiowych. W swoim podsumowaniu pani Marlena zaznacza bardzo ważną rzecz: „Prośba o porządek w szafce i dopasowane buty to nie jest czepialstwo nauczycieli, ale elementarny szacunek do własnego dziecka. Czas wyciągnąć wnioski z tej szatniowej lekcji na początku września i zrozumieć, że nasze dzieci mają pełne prawo czuć się w szkole bezpiecznie, czysto i komfortowo każdego dnia, a to zależy głównie od nas samych”. Zobacz też: Po urlopie na kempingu wiem jedno, ci młodzi przepadną w dorosłości. Scena na pomoście nie zostawia żadnych złudzeń
Nauczycielka: „Co roku we wrześniu zadaję rodzicom tylko 1 pytanie. Każdy od razu spuszcza wzrok”
Pierwsze wrześniowe zebranie w szkolnych ławkach to dla większości rodziców chwila powrotu do rutyny, podpisywania zgód i planowania klasowego budżetu. Czasami jednak jedno zupełnie proste, rzucone ze spokojem przez wychowawcę pytanie potrafi w ułamku sekundy zburzyć dobre samopoczucie dorosłych i wywołać na sali nienaturalną ciszę.
Większość z nas idzie na pierwsze wrześniowe spotkania z kadrą pedagogiczną z gotową listą pytań o plan lekcji, podręczniki dodatkowe czy organizację wycieczek. Ostatnio moja bliska znajoma, która od ponad dwudziestu lat pracuje jako nauczycielka nauczania początkowego w dużej szkole podstawowej, opowiedziała mi o swoim autorskim rytuale, który stosuje na każdym starcie roku. Wyznała szczerze, że co roku we wrześniu zadaje zgromadzonym w sali rodzicom tylko jedno, krótkie pytanie, po którym dosłownie każdy od razu spuszcza wzrok i nagle zaczyna intensywnie wpatrywać się w blat szkolnej ławki. Ta z pozoru banalna kwestia nie dotyczy wcale ocen, zaległych składek na komitet rodzicielski czy zakazu przynoszenia smartfonów na lekcje, a mimo to uderza w najczulszy punkt współczesnego dorosłego. Jako doświadczona mama uważam, że ta historia to doskonały i niezwykle potrzebny materiał do przemyśleń dla każdej z nas, zanim na dobre damy się wciągnąć w jesienny kołowrotek domowych i zawodowych obowiązków. Pokazuje ona bowiem bolesną prawdę o tym, jak bardzo w dzisiejszych czasach mylimy zapewnianie dzieciom luksusowych warunków do życia z dawaniem im tego, czego najbardziej potrzebują do prawidłowego rozwoju emocjonalnego. Pytanie, które przecina szkolną ciszę. Jak proste badanie rodzinnej codzienności zawstydza dorosłych Całe to dające do myślenia zdarzenie powtarza się w klasie mojej znajomej podczas każdego pierwszego spotkania organizacyjnego z grupą rodziców. Kiedy wszystkie formalności, wybory skarbników i podpisywanie zgód na przetwarzanie danych są już odhaczone, nauczycielka odkłada na bok dziennik i prosi obecnych o chwilę szczerości. Pyta wtedy dorosłych siedzących w ławkach, ile minut w ciągu mijającego tygodnia spędzili na zwykłej, swobodnej rozmowie ze swoim dzieckiem, podczas której nie padło ani jedno słowo o szkole, ocenach, obowiązkach czy sprzątaniu pokoju. W tym momencie w sali lekcyjnej zapada głęboka, pełna ciężkiego zażenowania cisza, a rodzice natychmiast uciekają wzrokiem przed spojrzeniem wychowawczyni. Okazuje się, że w świecie, w którym kalendarze kilkulatków pękają w szwach od prywatnego angielskiego, tenisa, basenu i programowania, dorosłym dramatycznie brakuje czasu na bezcelowe i ciepłe bycie z własnym dzieckiem. Nauczycielka zauważyła, że współczesne mamy i ojcowie potrafią perfekcyjnie zarządzać logistyką wyprawkową, ale kompletnie kapitulują na polu budowania elementarnej bliskości, która nie jest podszyta wiecznym kontrolowaniem wyników w nauce. Pułapka korporacyjnego rodzicielstwa. Dlaczego uciekamy w zadania zamiast budować relacje Eksperci i psychologowie dziecięcy bardzo jasno wskazują, skąd bierze się to zbiorowe zawstydzenie. Żyjemy w potwornym pędzie, a domowe życie bardzo często zaczyna przypominać chłodno zarządzany projekt biznesowy, w którym dziecko jest kolejnym punktem do zrealizowania. Komunikacja między rodzicem a uczniem szkoły podstawowej ogranicza się najczęściej do mechanicznych i rzucanych w biegu pytań o to, czy lekcje są odrobione, co było na obiad w świetlicy i dlaczego worek z butami na wf znowu został w szatni. Zastępujemy autentyczne zainteresowanie wewnętrznym światem malucha ciągłym sprawdzaniem powiadomień w edziennikach, wmawiając sobie, że trzymamy rękę na pulsie. Gdy dziecko próbuje opowiedzieć o swoich przemyśleniach, życiowych strachach czy o tym, kim chce być w przyszłości, dorośli odruchowo uciekają w ekrany smartfonów, kupując sobie święty spokój za cenę powolnego zrywania emocjonalnej więzi. To buduje między pokoleniami gruby i trudny do zburzenia mur, który w najgorszy możliwy sposób daje o sobie znać, gdy młody człowiek wchodzi w trudny wiek buntu i dorastania. Kwadrans bez telefonu i krytyki. Jak mała zmiana nawyków ratuje spokój w domu Czy to wyznanie doświadczonej wychowawczyni oznacza, że jesteśmy złymi rodzicami i powinniśmy natychmiast popaść w chroniczne poczucie winy? Absolutnie nie, to po prostu ważny sygnał alarmowy, by w porę zatrzymać ten pęd i zmienić zasady domowej gry, zanim dziecko ostatecznie wyfrunie z rodzinnego gniazda. Nauczycielka na koniec zebrania zawsze daje rodzicom prostą, ale niezwykle skuteczną radę − prosi, by od września wprowadzić w domach zasadę świętego kwadransa. Chodzi o piętnaście minut dziennie, podczas których telefon leży wyciszony w drugim pokoju, telewizor jest wyłączony, a rodzic siedzi z dzieckiem na dywanie lub przy stole, słuchając go bez przerywania, oceniania czy dawania mądrych rad. Nauka budowania relacji opartej na bezwarunkowej akceptacji sprawia, że dzieci czują się bezpieczne, ważne i kochane za to, kim są, a nie za to, jakie stopnie przynoszą. Taki jakościowy czas to najlepsze nowoczesne korepetycje i tarcza ochronna przed uzależnieniami cyfrowymi, jaką możemy podarować swojemu dziecku na starcie nowego roku szkolnego, udowadniając, że mądre rodzicielstwo zaczyna się tam, gdzie kończy się kontrola, a zaczyna prawdziwa rozmowa. Zobacz też: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Bezczelna wiadomość od nauczycielki w Librusie. „Pierwszy tydzień września, a o ona już strzela fochy”
Początek roku szkolnego często oznacza nie tylko nowe zeszyty, podręczniki i plan lekcji, ale też pierwsze wiadomości w e-dzienniku. Czasem wystarczy jednak kilka zdań, żeby rodzic poczuł, że zamiast spokojnie rozpocząć kolejny rok współpracy ze szkołą, od razu zostaje ustawiony do pionu. Tak właśnie odebrała wiadomość wychowawczyni jedna z naszych czytelniczek.
Dzień dobry, postanowiłam napisać do Państwa już pierwszego dnia roku szkolnego, żeby uporządkować najważniejsze kwestie dotyczące organizacji pracy w naszej klasie. Wiem, że część z tych zasad może wydawać się Państwu oczywista, jednak w poprzednich latach zdarzały się sytuacje, które pokazały, że warto je przypominać. Moja córka jest w szóstej klasie, więc nie jesteśmy nowymi rodzicami w tej szkole. Znamy się z nauczycielką, wiemy, czego od siebie oczekujemy i przez dwa poprzednie lata naprawdę nie miałam większych powodów do narzekania. Tym bardziej zdziwiła mnie wiadomość wysłana 1 września wieczorem. Wiadomość od nauczycielki rozzłościła matkę Wychowawczyni wypunktowała między innymi, że wszelkie informacje dotyczące nieobecności dziecka mają być przekazywane przez e-dziennik, że rodzice powinni regularnie sprawdzać wiadomości, a sprawy dotyczące ocen czy zachowania dziecka najlepiej omawiać podczas konsultacji, a nie w kilkunastu wiadomościach wysyłanych wieczorem. Napisała też, że nie będzie odpowiadała na wiadomości po godzinie 18 i że prosi rodziców o „szanowanie jej czasu prywatnego”. Tutaj naprawdę się zatrzymałam. Rozumiem, że nauczyciel ma prawo do życia prywatnego. Sama pracuję i doskonale wiem, że człowiek nie chce być dostępny przez całą dobę. Tylko zastanawiam się, czy naprawdę trzeba to wszystko pisać rodzicom pierwszego dnia szkoły, wieczorem, w takim tonie? Najbardziej uderzyło mnie zdanie, że „zasady te nie podlegają indywidualnym negocjacjom”. Poczułam się trochę tak, jakbym dostała regulamin od dyrektora, a nie wiadomość od osoby, z którą przez dwa lata normalnie współpracowałam. Było też przypomnienie, żeby rodzice nie usprawiedliwiali każdej nieobecności dziecka „na ostatnią chwilę”, nie prosili o przesyłanie zaległych materiałów w sytuacji, kiedy dziecko było nieobecne z powodu wyjazdu rodzinnego, i żeby nie wysyłali wiadomości dotyczących spraw klasowych na prywatny numer telefonu nauczycielki. I znowu – z większością tych zasad się zgadzam. Tylko po co ten ton? Może jestem przewrażliwiona, ale odebrałam tę wiadomość jako komunikat: „Zaczynamy kolejny rok i od razu ustalmy, kto tutaj będzie stawiał warunki”. Rodzice kontra wychowawczyni Napisałam o tym na naszej klasowej grupie. Okazało się, że nie tylko ja miałam takie odczucia. Jedna mama odpisała, że wiadomość przeczytała dwa razy, bo nie mogła uwierzyć, że wychowawczyni naprawdę zaczyna rok szkolny od takiego „regulaminu”. Inna stwierdziła, że dla niej to nawet dobrze, bo przynajmniej wszystko jest jasne. Z jednej strony nauczycielka ma pełne prawo określić zasady współpracy z rodzicami. Z drugiej – można to zrobić normalnie, po ludzku. Zwłaszcza że to nie jest klasa pierwsza i nie jesteśmy rodzicami, którzy dopiero uczą się zasad panujących w szkole. Moja córka ma już 12 lat. Przez dwa lata nauczyliśmy się korzystać z Librusa, znamy godziny konsultacji, wiemy, jak zgłaszać nieobecności. Nie potrzebowałam pierwszego września przypomnienia, że nauczycielka nie chce dostawać wiadomości o 21. Wystarczyłoby napisać: „Drodzy Państwo, przypominam kilka zasad organizacyjnych na ten rok”. Bez tonu, który sprawił, że poczułam się jak uczennica wezwana do tablicy. Może dla kogoś to drobiazg. Dla mnie jednak początek roku ma znaczenie. Po dwóch miesiącach przerwy wszyscy wracamy do szkoły z nową energią, a tu pierwsza wiadomość od wychowawczyni brzmi niemal jak reprymenda. I pomyślałam tylko: naprawdę? Jest 1 września, a my już strzelamy fochy? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka zbuntowała się terrorowi e-dziennika. „Córka sama mówi, jaką ocenę dostała”
Nauczyciele wręczają dzieciom upominki na rozpoczęcie roku. „Po co wydają pieniądze na takie badziewie?
Zakładka do książki, ołówek albo notesik mogą kosztować kilka złotych, ale wokół takich prezentów rozpętała się większa dyskusja. Bo czy nauczyciel powinien z własnej kieszeni kupować coś 25 uczniom? I czy rodzice naprawdę chcą, żeby kolejny szkolny zwyczaj zamienił się w wyścig o to, kto przygotuje dzieciom więcej?
Pierwszy dzień szkoły kojarzył się dotąd z uroczystym apelem, poznaniem wychowawcy i nerwowym sprawdzaniem planu lekcji. Teraz pojawia się nowy zwyczaj – niektórzy nauczyciele witają swoich uczniów drobnymi upominkami. Rodzice pytają jednak, czy taki gest naprawdę jest potrzebny, czy może właśnie rozpoczynamy kolejną szkolną modę, która za chwilę stanie się obowiązującym standardem. Nowy trend na rozpoczęcie roku. Co dostają uczniowie? Nie chodzi oczywiście o drogie prezenty. Nauczyciele, którzy decydują się przygotować coś dla klasy, wybierają zwykle niedrogie drobiazgi. Wśród pomysłów powtarzają się zakładki do książek, ołówki, długopisy, linijki, notesiki czy naklejki z motywacyjnymi hasłami. Popularne są również małe zestawy łączące kilka takich rzeczy. W przypadku pierwszaków upominek bywa elementem powitania dzieci w szkole albo pasowania na ucznia. Może to być choćby zakładka z ołówkiem i imieniem dziecka. W klasach czwartych sytuacja jest trochę inna. Dzieci kończą etap edukacji wczesnoszkolnej, poznają nowych nauczycieli i wychowawcę, a zmiana organizacji nauki może być dla nich sporym przeżyciem. Drobny prezent ma więc przede wszystkim przełamać pierwsze lody i pokazać uczniom, że nowy wychowawca chce dobrze rozpocząć z nimi współpracę. Tyle że nie wszyscy rodzice uważają, że nauczyciel powinien z własnej kieszeni kupować dzieciom prezenty. „Nauczyciele ciągle mówią o niskich pensjach” Agnieszka ma syna w pierwszej klasie i przyznaje, że kiedy usłyszała o upominkach, nie kryła zdziwienia. – Dla mnie to jest kompletnie niepotrzebne. I powiem coś, co pewnie wielu osobom się nie spodoba: nauczyciele ciągle mówią, że za mało zarabiają, że muszą dorabiać, że szkoła wymaga od nich kupowania różnych rzeczy z własnych pieniędzy, a potem sami wydają pieniądze na badziewie dla 25 dzieci. Jej zdaniem problem nie polega na samym prezencie, tylko na tworzeniu kolejnego oczekiwania. – Dzisiaj jest ołówek, jutro zakładka, a za rok ktoś przygotuje całe zestawy powitalne. I nagle nauczyciel, który niczego nie kupi, będzie wyglądał jak ten gorszy. Po co to nakręcać? Agnieszka dodaje, że jej synowi wystarczyłoby zwykłe „dzień dobry, cieszę się, że jesteście”. – Nie potrzebuje prezentu, żeby polubić wychowawcę. A jeśli nauczyciel chce zrobić coś miłego, niech zrobi wspólne zdjęcie albo przygotuje ciekawą zabawę integracyjną. Przynajmniej nie wyrzuca pieniędzy na kolejne rzeczy, które za chwilę wylądują w szufladzie. „To tylko drobiazg, nie róbmy z tego problemu” Zupełnie inaczej patrzy na sprawę Karolina, mama 7-latki. – Moja córka dostała od wychowawczyni ołówek i coś słodkiego. Była zachwycona. Wróciła do domu i powiedziała, że pani przygotowała coś specjalnie dla nich. Dla mnie to bardzo sympatyczny gest. Jej zdaniem nie można patrzeć na każdy drobiazg przez pryzmat pieniędzy. – To nie był drogi prezent. Nauczycielka nie kupiła dzieciom tabletów ani markowych plecaków. Wydała kilka złotych na dziecko, żeby pierwszego dnia poczuło się mile przyjęte. Karolina uważa wręcz, że w przypadku pierwszaków taki gest ma szczególne znaczenie. – Dla siedmiolatka rozpoczęcie szkoły jest ogromnym wydarzeniem. Nowy budynek, nowe dzieci, nowa pani. Jeśli wychowawczyni daje mu małą zakładkę i mówi: „To dla ciebie na dobry początek”, to trudno mi znaleźć w tym coś złego. „W czwartej klasie też można zacząć od czegoś miłego” Monika ma córkę, która właśnie zaczyna czwartą klasę. Jej zdaniem nowy zwyczaj może być dobrym pomysłem, ale tylko pod jednym warunkiem – prezent powinien pozostać naprawdę symbolicznym gestem. – Czwarta klasa to dla dziecka duża zmiana. Nagle zamiast jednej wychowawczyni ma wielu nauczycieli, zmieniają się sale, dochodzą nowe przedmioty. Moja córka trochę się tym stresuje. Jeśli wychowawca da jej na początku roku zakładkę czy długopis i powie kilka miłych słów, odbieram to pozytywnie. Monika nie chciałaby jednak, żeby upominki stały się obowiązkiem. – Jeżeli nauczyciel chce to zrobić, super. Jeżeli nie chce albo nie może sobie na to pozwolić, też dobrze. Najgorsze byłoby, gdyby za kilka lat rodzice zaczęli oczekiwać, że każdy nowy wychowawca musi przygotować klasie prezent. Miły gest czy kolejna presja? Trudno odmówić takim drobiazgom uroku. Dla pierwszoklasisty ołówek z napisem „Powodzenia w szkole” może być czymś, co rzeczywiście zapamięta z pierwszego dnia. W sieci można znaleźć nawet gotowe materiały dla nauczycieli z miejscem na przyczepienie ołówka, długopisu, cukierka czy innego drobiazgu. Pytanie brzmi jednak, czy nowy trend pozostanie sympatycznym gestem, czy z czasem stanie się kolejnym elementem szkolnej presji. Bo kiedy jeden wychowawca daje dzieciom zakładki, drugi może przygotować notesy, a trzeci małe zestawy szkolne, łatwo dojść do sytuacji, w której nauczyciel zacznie się zastanawiać, czy wypada przywitać klasę z pustymi rękami, a przecież pierwszy dzień szkoły nie powinien być konkursem na najbardziej pomysłowego wychowawcę. Może więc warto potraktować ten nowy zwyczaj dokładnie tak, jak powinien być traktowany – jako dobrowolny, niewielki gest. Bez oczekiwań, bez obowiązku i przede wszystkim bez przekonania, że nauczyciel musi wydawać własne pieniądze, żeby dobrze rozpocząć rok z klasą. Zobacz także: Męczarnia w szkołach zacznie się 1 września? Lekcje na 10, zebrania o 16. „Mam się zwolnić z pracy, bo nauczycielom nic się nie chce?” Urlop na rozpoczęcie roku szkolnego. „Nie będę się zwalniać z pracy, żeby postać z dzieckiem przez 30 minut. Ma już 9 lat, poradzi sobie” 300 zł za wychowawstwo to za mało. Nauczyciele chcą podwyżki dodatku do 1500 zł
Męczarnia w szkołach zacznie się 1 września? Lekcje na 10, zebrania o 16. „Mam się zwolnić z pracy, bo nauczycielom nic się nie chce?”
Siedzę przed tym nieszczęsnym grafikiem i po ludzku chce mi się płakać, bo logistyczne spięcie tego wszystkiego bez brania wiecznych urlopów graniczy z cudem.
Droga Redakcjo Mamotoja. Za kilka dni zaczyna się wrzesień, a w mojej skrzynce mailowej właśnie wylądował wstępny plan zajęć mojego syna oraz harmonogram pierwszych spotkań organizacyjnych. Patrzę na te godziny i czuję, jak wzbiera we mnie potężna wściekłość na to, jak w naszym kraju traktuje się ludzi pracujących na etacie. Gdy zobaczyłam grafik na nowy rok szkolny, pomyślałam, że to jakiś ponury żart, bo cała ta męczarnia w szkołach zacznie się na dobre już 1 września. Lekcje zaplanowano na godzinę dziesiątą, a pierwsze, najważniejsze zebranie z wychowawczynią ma odbyć się o szesnastej. Zadaję sobie to pytanie całkowicie otwarcie i bez owijania w bawełnę: czy ja mam się zwolnić z pracy tylko dlatego, że szkoła ma głęboko w nosie realia, w jakich żyją współczesne rodziny? Plan lekcji kontra realia. Tak szkoła niszczy nasz spokój Pierwszy szok przeżyłam, gdy zobaczyłam, że w nowym planie zajęć mojego drugoklasisty lekcje aż trzy razy w tygodniu zaczynają się o godzinie dziesiątej albo nawet dziesiątej czterdzieści pięć. Dyrekcja szkoły tłumaczy to przepełnieniem placówki i koniecznością nauki na dwie zmiany, ale dla mnie to jest całkowity paraliż domowej codzienności. Ani ja, ani mój mąż nie mamy możliwości, by o godzinie dziewiątej trzydzieści wyjść z biura, wsiąść w samochód, przyjechać po dziecko do domu i odprowadzić je pod salę lekcyjną. Oczywiście szkoła oferuje świetlicę od siódmej rano, ale zostawianie ośmiolatka w hałaśliwej, zatłoczonej sali na trzy godziny przed rozpoczęciem jakichkolwiek lekcji to dla dziecka ogromne zmęczenie, zanim w ogóle otworzy podręcznik. Szkoła publiczna, która z założenia ma wspierać rodziców w opiece i edukacji, staje się dla nas potężnym problemem logistycznym. Nikt nie bierze pod uwagę, że pracodawca w korporacji nie będzie patrzył z uśmiechem na moje wieczne spóźnienia i prośby o przesunięcie godzin pracy, bo szkoła nie potrafi ułożyć normalnego planu od ósmej rano. Pierwsze zebranie w środku dnia. Nauczyciele za nic mają życie zawodowe rodziców Kolejnym policzkiem dla wszystkich pracujących rodziców w naszej klasie okazała się informacja o pierwszym spotkaniu organizacyjnym. Wychowawczyni wyznaczyła godzinę zebrania na szesnastą w poniedziałek, kompletnie ignorując fakt, że o tej porze większość ludzi dopiero kończy pracę, stoi w potężnych korkach albo próbuje odebrać młodsze dzieci z przedszkola. To jest po prostu lekceważenie naszego czasu i pracy. My, rodzice, musimy stawać na rzęsach, prosić szefów o zwolnienie z obowiązków i odpracowywać te godziny nocami, byle tylko stawić się w szkole i wysłuchać listy kolejnych składek na ksero i komitet. Szkoła zachowuje się jak święta krowa, która wymaga od nas pełnej dyspozycyjności, sama nie dając w zamian ani grama elastyczności czy elementarnego zrozumienia dla realiów współczesnego rynku pracy. Koniec potulnego znoszenia absurdów. Wymagam szacunku dla pracujących rodziców Uważam, że system edukacji w Polsce jest całkowicie oderwany od rzeczywistości i potrzeb nowoczesnych rodzin. Traktowanie nas jak ludzi bez żadnych zobowiązań zawodowych musi się wreszcie skończyć. Pracujemy ciężko, płacimy podatki, z których utrzymywane są te placówki, i mamy pełne prawo oczekiwać, że plan zajęć oraz godziny spotkań będą ustalane w sposób partnerski, a nie dyktatorski. Barykada, jaką budują wokół siebie niektórzy pedagodzy, zasłaniając się rygorystycznymi godzinami pracy, doprowadzi do tego, że rodzice po prostu przestaną przychodzić na te zebrania, wybierając święty spokój i lojalność wobec własnych pracodawców. Nie mam zamiaru przepraszać za to, że zarabiam na życie i utrzymuję rodzinę. Szkoła musi wreszcie zrozumieć, że jesteśmy klientami tego systemu, a udany rok szkolny polega na dialogu, a nie na rzucaniu nam kłód pod nogi na każdym kroku już od 1 września. Pozdrawiam, Barbara Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy zaplanować urlop, żeby nie zostać z dzieckiem bez opieki?
300 zł za wychowawstwo to za mało. Nauczyciele chcą podwyżki dodatku do 1500 zł
Ustawowe minimum dodatku za wychowawstwo od lat wynosi 300 zł brutto, a obowiązków wychowawcy wciąż przybywa – i coraz mniej nauczycieli chce się tej funkcji podejmować. Związki zawodowe domagają się teraz kwot od 700 do nawet 1500 zł miesięcznie, ale samorządy studzą nadzieje, wskazując na chroniczny brak pieniędzy na oświatę.
Wychowawca klasy to dziś jedna z najbardziej obciążających funkcji w szkole, a wynagrodzenie za nią od lat pozostaje symboliczne. Ustawowe minimum dodatku za wychowawstwo wynosi 300 zł brutto miesięcznie i właśnie tyle wypłaca większość samorządów. Związkowcy przekonują, że to stanowczo za mało i domagają się kwot sięgających nawet 1500 zł, co byłoby pięciokrotnością obecnej stawki. O sprawie jako pierwszy napisał „Portal Samorządowy”. Związkowcy chcą podwyżki dodatku nawet do 1500 zł Rozpiętość postulatów jest bardzo duża. Wolny Związek Zawodowy „Forum-Oświata” chciałby powiązać stawkę z pensją nauczyciela dyplomowanego. Jak ocenia przewodniczący związku Sławomir Wittkowicz, minimalny dodatek powinien wynosić 10 proc. wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, ale kwota 1000, a nawet 1500 zł nie byłaby jego zdaniem wygórowana, bo „wtedy zaangażowanie nauczyciela do konkretnych zadań miałoby swoją rzeczywistą wartość”. Oświatowa „Solidarność” postuluje z kolei dodatek na poziomie 15 proc. wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela mianowanego, czyli około 1000 zł, i chce zapisania tego wprost w ustawie. Wiceprzewodniczący Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” Krzysztof Wojciechowski tłumaczy to rosnącą biurokracją, lawinowo zwiększającą się liczbą dzieci z opiniami i orzeczeniami o specjalnych potrzebach oraz postawą rodziców, którzy „permanentnie domagają się informacji o swoim dziecku, niejednokrotnie robiąc nauczycielowi problemy, jeśli ten nie odpowie od razu”. Związek Nauczycielstwa Polskiego jeszcze niedawno mówił o 500 zł, a wiceprezes ZNP Urszula Woźniak wskazuje teraz minimum 700 zł. Zaznacza przy tym, że samorządy powinny to uwzględniać, tworząc regulaminy wynagradzania. Dyrektorzy: coraz mniej chętnych do prowadzenia klasy Problem dostrzegają też dyrektorzy szkół. Marek Pleśniar, dyrektor Biura Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty, podkreśla, że wychowawstwo „powinno być doceniane”, bo to „bardzo ważna rola, która sprawia, że nauczyciel staje się w pełni nauczycielem”. W praktyce jednak coraz mniej osób chce obejmować tę funkcję, bo obowiązków przybywa, a gratyfikacja pozostaje niewielka. Zdaniem Pleśniara dodatek rzędu 1000 zł byłby jednocześnie formą realnej podwyżki dla nauczycieli, choć sam ocenia takie rozwiązanie jako mało realne. Codzienność opisuje Janusz Makuch, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1 w Szczyrku, według którego powierzanie dziecka wychowawcy „za marne pieniądze nikomu nie służy”. „Rodzice zawracają głowę wszystkimi sprawami. I chcą odpowiedzi natychmiast. Dlatego zabroniłem moim nauczycielom podawać im prywatne numery telefonów do kontaktu. Wprowadziłem też zasadę, że rodzice mogą kontaktować się przez dziennik do godziny 18:00, nie później. Ale co to daje? Nic. Rodzice oczekują od wychowawcy, żeby on był w każdej chwili do ich dyspozycji. Za 350 zł miesięcznie, bo taki dodatek udało nam się wywalczyć” – mówi Makuch. Zdaniem dyrektora ze Szczyrku jedna stawka dla wszystkich się nie sprawdza. Wskazuje na różnicę między pracą wychowawczyni klas 1-3, która przez trzy lata jest dla uczniów niemal drugą mamą, a nauczycielem prowadzącym klasy 4-8. „Ten dodatek powinien być określony w widełkach od tych ustawowych 300 zł do nawet 1500 zł, tak żeby dyrektor, wiedząc, jaką sytuację ma dany nauczyciel w klasie, mógł zdecydować o wysokości dodatku” – konkluduje. Samorządy odpowiadają: nie ma z czego podnosić stawek Inaczej patrzą na sprawę samorządowcy. Grzegorz Cichy, przewodniczący Unii Miasteczek Polskich, przekonuje, że w małych miejscowościach obecna kwota bywa wystarczająca – klasy są często mniej liczne, warunki lokalowe dobre, a nauczycielom przysługuje dodatek wiejski w wysokości 10 proc. wynagrodzenia zasadniczego, jeśli szkoła leży w miejscowości poniżej 5 tys. mieszkańców. Cichy dopuszcza jednak różnicowanie dodatku, na przykład według progu 15 uczniów w klasie. Barierą pozostaje skala: przy kilkuset zatrudnionych nauczycielach, z których znaczna część pełni funkcję wychowawcy, w skali roku robi się z tego poważna kwota, a pieniędzy na oświatę – jak zaznacza – zawsze brakuje. Przeciwny sztywnym regulacjom jest też prezydent Ciechanowa Krzysztof Kosiński, który chce zostawić decyzję lokalnym wspólnotom. Jak tłumaczy, Ciechanów ze środków własnych dokłada do oświaty poniżej 30 proc., „a więc najmniej spośród większości polskich miast”, i nie brakuje mu nauczycieli, jak np. Warszawie czy Krakowie. Jego zdaniem to metropolie z brakami kadrowymi powinny móc podnosić dodatki, by zachęcić do pracy, a samorządy bez takiego problemu nie powinny być zmuszane do stawek oderwanych od lokalnego rynku pracy. Warszawa płaci 530 zł, reszta w przedziale 300-400 zł Mapa wypłat pokazuje, jak niewielkie są dziś różnice. Najwięcej płaci Warszawa, gdzie dodatek za wychowawstwo podniesiono do 530 zł brutto z mocą wsteczną od 1 lutego 2025 r. Tuż za stolicą plasuje się kilka miast ze stawką 500 zł – do tej grupy dołączył m.in. Radom, gdzie od 1 września dodatek wzrósł z 300 do 500 zł. Pozostałe gminy, miasta na prawach powiatu i powiaty mieszczą się w przedziale 300-400 zł. Dodatek za wychowawstwo pobiera dziś ponad 248 tys. nauczycieli. Choć jego wysokość uchwalają rady gmin, miast i powiatów, w praktyce wszystko sprowadza się do budżetu państwa – a środków przeznaczanych na oświatę, mimo zmiany systemu finansowania dochodów samorządów, wciąż nie starcza na pokrycie wydatków. Na 2026 r. MEN skierowało do konsultacji projekt rozporządzenia przewidujący jedynie 3-proc. wzrost minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego, odrzucając postulat 15-proc. podwyżki zgłaszany przez ZNP. Na razie nic nie wskazuje więc, by dodatek za wychowawstwo miał wielokrotnie wzrosnąć. Źródła: portalsamorzadowy.pl, money.pl, rynekzdrowia.pl Zobacz także: Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy zaplanować urlop, żeby nie zostać z dzieckiem bez opieki? Wakacje tak jak ferie. Podział na tury, województwa i sztywny harmonogram. MEN wyjaśnia Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Będzie blokada e-dzienników od września. Koniec uwiązania na cyfrowej smyczy i pisania maili o 22, nauczyciele chcą wreszcie odsapnąć
Wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego rodziców oraz kadrę pedagogiczną czeka ogromna reforma w sposobie codziennego kontaktowania się przez internet. Nowe przepisy mają raz na zawsze ukrócić uciążliwy nawyk wysyłania pytań o oceny czy zadania domowe w godzinach nocnych.
Dotychczasowa swoboda w korzystaniu z platform takich jak Librus czy Vulcan często prowadziła do sytuacji, w których nauczyciele byli zasypywani wiadomościami od opiekunów oraz dyrekcji o zgoła nietypowych porach. Zmęczenie pedagogów ciągłą gotowością do odpowiadania na maile o dwudziestej trzeciej czy nawet drugiej w nocy stało się na tyle poważne, że od 1 września 2026 roku w systemach pojawią się techniczne ograniczenia. Jak zapowiedziała Urszula Woźniak ze Związku Nauczycielstwa Polskiego w rozmowie z Onetem, cyfrowe narzędzia zostaną wyposażone w mechanizm, który zatrzyma korespondencję wysłaną po godzinach lekcyjnych. Rodzic próbujący napisać do wychowawcy wieczorem otrzyma powiadomienie, że jego list dotrze do adresata dopiero w kolejnym dniu roboczym, co ma przypominać zasadę działania weekendowych przelewów bankowych. Dokładne ramy czasowe będą ustalane indywidualnie w każdej placówce, a sami pedagodzy zyskają realny wpływ na konfigurację swojego profilu, by móc spokojnie odpocząć po zrealizowaniu 40-godzinnego tygodnia pracy. Koniec z darmową dyspozycyjnością. Nauczyciele wywalczyli cyfrowy detoks Wprowadzenie tych zmian to bezpośredni skutek badań przeprowadzonych przez ekspertki z Uniwersytetu Warszawskiego, które wykazały, że tak zwana smycz elektroniczna generuje u pracowników oświaty ogromny stres i wypalenie zawodowe. Dotychczas wielu rodziców, a także dyrektorzy szkół, oczekiwało natychmiastowych reakcji na wiadomości wysyłane w czasie wolnym od pracy, co budziło zrozumiały opór środowiska nauczycielskiego. Nowe bariery techniczne mają przywrócić zdrowy balans między życiem prywatnym a zawodowym pedagogów, zmuszając wszystkich użytkowników systemu do szanowania wzajemnego czasu. Choć dla części opiekunów, którzy przywykli do załatwiania spraw szkolnych późnym wieczorem, może to być na początku spore logistyczne zaskoczenie, związkowcy wierzą, że zmiana wyjdzie na dobre obu stronom i uspokoi napiętą atmosferę wokół szkolnej codzienności. Państwowa alternatywa bez reklam. Nadchodzi bezpłatny e-dziennik zintegrowany z mObywatelem Ograniczenia w wysyłaniu wiadomości to nie jedyna rewolucja, jaka czeka polską edukację w najbliższym czasie. Senat poparł plany Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczące wdrożenia całkowicie darmowego, państwowego e-dziennika, który ma docelowo zwolnić rodziców z konieczności opłacania komercyjnych programów i dostępu do podstawowych funkcji. W pierwszym etapie ruszy pilotaż, który obejmie około 40 szkół podstawowych i ponadpodstawowych w całym kraju. Nowa, rządowa platforma będzie całkowicie bezpieczna, pozbawiona jakichkolwiek treści marketingowych i połączona z Systemem Informacji Oświatowej (SIO). Ogromnym ułatwieniem dla rodzin ma być fakt, że wgląd w oceny, frekwencję oraz szkolne ogłoszenia rodzice i uczniowie zyskają bezpośrednio w państwowych aplikacjach mObywatel oraz mObywatel Junior. Cały projekt rozpisano długofalowo, a koszty jego wdrożenia i utrzymania do 2035 roku mają wynieść około 216 milionów złotych. Źródło: Onet Zobacz też: Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy zaplanować urlop, żeby nie zostać z dzieckiem bez opieki?
Nauczycielka rozkręciła aferę jeszcze przed 1 września. Matka zgrzyta zębami. „Trudno o większy brak wyczucia”
Po przeczytaniu jej wymagań w ułamku sekundy poczułam miks wściekłości i bezsilności. Uważam, że trudno o większy brak wyczucia i kompletne ignorowanie faktu, że rodzice pracują, mają swoje życie i nie są darmową firmą sprzątającą na każde wezwanie szkoły.
Wszystko zaczęło się od niewinnego sygnału powiadomienia na telefonie. Wychowawczyni napisała w edzienniku długą, oficjalną wiadomość, w której poinformowała, że sala lekcyjna po letnich wakacjach jest potwornie zakurzona, okna wymagają pilnego mycia, a szafki na podręczniki potrzebują gruntownego odświeżenia. Remont sali lekcyjnej w czynie społecznym. Jak jedna wiadomość zniszczyła końcówkę wakacji? W związku z tym pani nauczycielka poprosiła, a raczej kategorycznie zażądała, aby w ostatni weekend sierpnia rodzice zorganizowali na terenie szkoły specjalną ekipę sprzątającą. Mamy mają niby przynieść z domów własne ściereczki, wiadra i płyny do szyb, natomiast ojcowie zostali pilnie wezwani ze swoimi narzędziami, wkrętarkami i młotkami, ponieważ do sali przywieziono nowe regały, które trzeba skręcić przed pierwszym dzwonkiem. Wszystko oczywiście w ramach tak zwanego czynu społecznego i z dopiskiem, że robimy to przecież dla dobra naszych własnych, kochanych dzieci, by mogły uczyć się w pięknych warunkach. Zamurowało mnie, gdy to przeczytałam. Ostatni weekend sierpnia to dla większości rodzin czas powrotów z urlopów, kupowania ostatnich butów na zmianę i psychicznego przygotowania malucha do nowej rzeczywistości. Zamiast spędzić te ostatnie wolne dni z dzieckiem na rowerze czy na spacerze w parku, nauczycielka oczekuje, że spędzę sobotę i niedzielę z mopem i ścierką w dłoni, szorując szkolne kąty. Burza na klasowym WhatsAppie. Ostra wymiana zdań między zszokowanymi matkami Na reakcję rodziców nie trzeba było długo czekać. Na grupie natychmiast wybuchł dym i powstały dwa skrajnie wrogie obozy. Kilka mam, które ewidentnie chcą od pierwszego dnia przypodobać się nowej wychowawczyni, natychmiast zaczęło pisać, że to wspaniały pomysł, one już kupują rękawice ochronne i chętnie upieką ciasto dla pracujących ojców. Gdy jednak ja i trzy inne mamy napisałyśmy bardzo spokojnie, że niestety w ten weekend nas nie będzie w mieście, bo kończymy urlop i nie damy rady pomóc, na grupie zaczęła się regularna nagonka. Te najbardziej zaangażowane matki zaczęły nas publicznie oskarżać o skrajny egoizm, lenistwo i brak dbania o dobro własnych dzieci. Jedna z kobiet napisała wprost, że jeśli nie potrafimy poświęcić kilku godzin dla dobra klasy, to nasze dzieci od września nie powinny korzystać z tych nowych szafek, bo to niesprawiedliwe wobec reszty rodziców, którzy będą ciężko pracować w pocie czoła. Poczułam potworny niesmak i żal, że system szkolny jeszcze przed rozpoczęciem nauki próbuje nas tak bezczelnie segregować i zmuszać do pracy fizycznej pod groźbą towarzyskiego linczu. Gdzie kończy się pomoc szkole, a zaczyna wykorzystywanie rodziców. Czas postawić twarde granice Ta skandaliczna sytuacja z przedwrześniowym sprzątaniem sali idealnie obnaża absurdalne realia panujące w wielu polskich placówkach oświatowych. Szkoła podstawowa to instytucja państwowa, która otrzymuje budżet z naszych podatków i ma obowiązek zatrudniać profesjonalny personel sprzątający oraz ekipy techniczne do przygotowania budynku przed 1 września. Przerzucanie tych obowiązków na zmęczonych rodziców i wmawianie im, że robienie z siebie darmowej ekipy remontowej to wyznacznik dobrego rodzicielstwa, jest totalnym brakiem wyczucia. Nie wyobrażam sobie, by dyrekcja jakiejkolwiek prywatnej korporacji czy urzędu prosiła swoich klientów o malowanie ścian i skręcanie biurek. Musimy wreszcie przestać ulegać takiemu emocjonalnemu szantażowi i zacząć asertywnie stawiać twarde granice. Moje dziecko nie będzie czuło się gorsze tylko dlatego, że jego mama spędzi ostatni wakacyjny weekend na budowaniu relacji z synem, zamiast na szorowaniu szkolnych okien. Pomoc szkole jest super, ale tylko wtedy, gdy wynika z naszej nieprzymuszonej woli, a nie z lęku przed oceną i korytarzowymi plotkami. Pozdrawiam Was serdecznie przed tym trudnym wrześniem, Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Myśleli, że to niewinna wakacyjna zabawa. Scenka z Mielna pokazuje, że dzisiejsze dzieciaki nic nie osiągną
Nerwówka w szkołach. Dyrektorka próbuje przekupić kandydatów na nauczycieli. „Matematyka podkupiła mi szkoła społeczna, dali 1000 zł więcej”
Końcówka sierpnia to dla większości rodzin czas kompletowania wyprawek, kupowania ostatnich podręczników i powolnego przestawiania dzieci na wczesne, poranne wstawanie. Niestety, w tym samym momencie za zamkniętymi drzwiami szkolnych gabinetów rozgrywa się cichy, ale niezwykle dramatyczny wyścig z czasem, o którym rodzice dowiadują się zazwyczaj dopiero podczas pierwszego zebrania.
W mediach społecznościowych, a dokładnie na popularnym profilu „NIE dla chaosu w szkole” na Facebooku, pojawił się poruszający wpis, który idealnie obnaża obecną rzeczywistość polskiej oświaty. Post odnosi się do głośnego wywiadu dla Radia ZET, w którym Danuta Kozakiewicz, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 103 w Warszawie, opowiedziała o ogromnej nerwówce towarzyszącej poszukiwaniu rąk do pracy. Sytuacja kadrowa w wielu placówkach publicznych stała się tak napięta, że szefowie szkół muszą uciekać się do metod, które do tej pory były domeną wyłącznie drapieżnego świata biznesu i wielkich korporacji. Brak nauczycieli zmusza dyrektorów do stosowania sprytnych wybiegów, finansowych negocjacji na krawędzi budżetu, a nawet otwartego podkupywania pracowników, byle tylko pierwszego września dzieci miały z kim realizować podstawę programową. Finansowe podchody na ostatniej prostej. Placówki prywatne wygrywają walkę o etaty Z relacji warszawskiej dyrektorki wyłania się obraz totalnego chaosu, w którym stabilny plan lekcji potrafi rozsypać się jak domek z kart w zaledwie kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego. Okazuje się, że w publicznej oświacie trwa regularna walka o matematyków czy fizyków, a mniejsze placówki państwowe stoją na z góry przegranej pozycji w starciu z rynkiem komercyjnym. Dyrektorka stołecznej podstawówki wyznała wprost, że nauczyciela matematyki w ostatnich dniach podkupiła jej szkoła społeczna, która bez mrugnięcia okiem zaproponowała 1000 złotych więcej do comiesięcznej pensji. Do tego dochodzą zwykłe zdarzenia losowe, które przed wrześniem uderzają w dyrekcję z podwójną siłą. Dwie nauczycielki wspomagające zrezygnowały z pracy, bo wybrały placówkę położoną znacznie bliżej ich miejsca zamieszkania, kolejna osoba nagle się przeprowadziła, jedna zaszła w ciążę, a jeszcze inna po prostu przeszła na zasłużoną emeryturę. Jakby tego było mało, jeden z nauczycieli całkowicie pożegnał się z oświatą i odszedł do korporacji kuszącej lepszymi zarobkami. Czasu do pierwszego dzwonka zostało dramatycznie mało, a dyrekcja wciąż ma na liście aż pięć wakatów, których nie ma kim zapełnić. Rekrutacja z psychologiem i wyższe dodatki. Do czego zmuszeni są dyrektorzy szkół? Standardowe metody szukania pracowników przez oficjalne strony ministerstwa oświaty, tablice w urzędach pracy czy branżowe portale ogłoszeniowe w dzisiejszych czasach okazują się całkowicie bezskuteczne. Dyrektorzy muszą rozpuszczać wici przez wszystkich znajomych nauczycieli, a nawet zatrudniać do poszukiwań swoje rodziny i przyjaciół. W grę wchodzi już nawet desperackie wysyłanie e-maili z prośbą o pomoc bezpośrednio do rodziców uczniów oraz wieszanie ogłoszeń w gablotach na wyższych uczelniach z hasłem, że chętnie zatrudnią absolwentów lub nawet studentów ostatnich lat kierunków pedagogicznych. Jednak najbardziej fascynujące i kontrowersyjne są kulisy samych rozmów kwalifikacyjnych. Warszawska dyrektorka przyznała, że próbuje po prostu przekupić kandydatów finansowymi bonusami na start, które normalnie przyznaje się dopiero za wybitne osiągnięcia po latach pracy. Standardowo dodatek motywacyjny na start wynosi około 200 złotych, ale zdesperowana dyrekcja proponuje nowym osobom aż 600 złotych, żeby tylko podpisały umowę i nie przeszły do konkurencyjnej placówki. Co więcej, rozmowy rekrutacyjne bywają prowadzone w obecności szkolnego psychologa, który na bieżąco analizuje zachowanie kandydata i podpowiada szefowej, jakie benefity, na przykład elastyczny grafik czy dogodne godziny lekcji, można jeszcze dorzucić, by zatrzymać pracownika. Etat dzielony na trzy placówki. Jak będzie wyglądała nauka naszych dzieci od września? Kiedy finansowe zachęty nie pomagają, bo budżet publicznej szkoły ma swoje nieprzekraczalne granice, dyrektorzy z całej Polski zmuszeni są do szukania innych, często bardzo karkołomnych rozwiązań logistycznych. Coraz popularniejsze staje się wracanie do kandydatów, którzy wcześniej kategorycznie odmówili pracy, i ponowne błaganie ich o przejęcie choćby kilku godzin w tygodniu. Szkoły masowo poszukują też osób gotowych na dzielenie jednego etatu między dwie, a nawet trzy różne placówki, co oznacza, że nauczyciel spędza dzień w ciągłym biegu i podróży między dzielnicami. Dla dyrekcji priorytetem staje się zaoferowanie grafiku dostosowanego wyłącznie do indywidualnych potrzeb pedagoga, nawet jeśli cierpi na tym komfort uczniów, którzy przez to muszą zaczynać lekcje bardzo wcześnie lub siedzieć na świetlicy w oczekiwaniu na okienka w planie. Oczywiście w tej kryzysowej sytuacji najlepiej radzą sobie placówki prywatne, które nie mają związanych rąk przez sztywne tabele płacowe i mogą zaoferować po prostu atrakcyjne wynagrodzenie rynkowe. Jako rodzice musimy przygotować się na to, że zbliżający się rok szkolny będzie ogromnym testem elastyczności dla nas i dla naszych dzieci, a wakaty personalne mogą oznaczać częste zastępstwa i nagłe zmiany w planach zajęć, z którymi przyjdzie nam się mierzyć przez kolejne miesiące. Zobacz też: Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Nauczyciele idą na całość i zapowiadają wywiadówki online. „Za użeranie się z rodzicami mi nie płacą”
Wydawało się, że propozycja organizowania zebrań wyłącznie w godzinach pracy nauczycieli wywołała już wystarczająco dużo emocji. Tymczasem coraz częściej pojawia się kolejny postulat – skoro większość spraw i tak załatwiamy przez e-dziennik, to może wywiadówki również powinny odbywać się online.
Przez lata nikogo nie dziwiło, że nauczyciel wraca do domu późnym wieczorem po kolejnej wywiadówce. Dziś coraz więcej pedagogów pyta: dlaczego mają się na to godzić? Zamiast tego proponują rozwiązanie, które dla jednych jest przyszłością szkoły, a dla innych – kolejnym krokiem w stronę całkowitego odczłowieczenia edukacji. „Za użeranie się z rodzicami nikt mi nie płaci” Pan Michał uczy historii w szkole podstawowej od dwunastu lat. Nie ukrywa, że jest zwolennikiem wywiadówek online. – Jeśli moje godziny pracy kończą się po południu, to dlaczego mam regularnie siedzieć w szkole do 19 albo 20? Rodzice też nie zostają kilka godzin dłużej w swoich biurach za darmo. Jak mówi, problemem nie jest samo spotkanie. – Chętnie rozmawiam z rodzicami o dzieciach. To część mojej pracy. Problem zaczyna się wtedy, kiedy wywiadówka zamienia się w dwugodzinną dyskusję o wszystkim. Jedna osoba chce rozmawiać o ocenach sprzed trzech miesięcy, druga o wycieczce, trzecia o tym, dlaczego syn siedzi w trzeciej ławce. Najbardziej męczą go jednak indywidualne pretensje. – Powiem brutalnie: za użeranie się z rodzicami nikt mi dodatkowo nie płaci. Chcę wykonywać swoją pracę rzetelnie, ale nie kosztem własnego życia rodzinnego. Spotkanie online trwa krócej, jest bardziej konkretne i każdy wraca do swoich obowiązków. „Wreszcie nie musiałabym brać wolnego” Pomysł bardzo podoba się pani Annie, mamie uczniów drugiej i szóstej klasy. – Pracuję do 17. Żeby zdążyć na zebranie, muszę kombinować z wyjściem z pracy. Potem jeszcze korki, szukanie miejsca parkingowego i godzina słuchania informacji, z których połowa dotyczy innych dzieci. Jej zdaniem większość spraw można przekazać przez internet. – Jeśli potrzebuję indywidualnej rozmowy z wychowawcą, mogę umówić się osobno. Natomiast informacje organizacyjne spokojnie da się omówić podczas spotkania online. Oszczędzamy czas wszyscy – nauczyciele i rodzice. Dodaje, że pandemia pokazała, iż takie rozwiązania są możliwe. – Wtedy się dało. Nie rozumiem, dlaczego teraz nagle miałoby się nie dać. „Szkoła to nie kolejny wideoczat” Zupełnie inaczej uważa pani Katarzyna, mama czwartoklasisty. – Mam dość załatwiania wszystkiego przez ekran. Pracuję zdalnie, robię zakupy przez internet, wizyty umawiam online. Chciałabym przynajmniej raz na jakiś czas porozmawiać z nauczycielem twarzą w twarz. Jej zdaniem osobiste spotkania mają wartość, której nie da się zastąpić. – Podczas wywiadówki widzę atmosferę klasy, mogę chwilę porozmawiać z innymi rodzicami, zamienić kilka słów z nauczycielem. Przez komputer wszystko staje się bezosobowe. Obawia się również problemów technicznych. – Wystarczy, że komuś zerwie internet albo połowa rodziców będzie miała wyłączone kamery. To nie będzie prawdziwa rozmowa. Czy szkoła jest gotowa na kolejną zmianę? Coraz więcej spraw związanych z edukacją przenosi się do świata cyfrowego. Oceny, frekwencja, usprawiedliwienia czy wiadomości od nauczycieli od dawna funkcjonują w e-dziennikach. Dla części pedagogów naturalnym krokiem wydaje się więc również przeniesienie zebrań do internetu. Nie brakuje jednak głosów, że szkoła powinna pozostać miejscem spotkań, a nie tylko wymiany komunikatów przez ekran. Jedno jest pewne – dyskusja o czasie pracy nauczycieli i organizacji wywiadówek dopiero się zaczyna. A skoro coraz więcej pedagogów otwarcie mówi o przeciążeniu obowiązkami, podobnych pomysłów może pojawić się jeszcze więcej. Zobacz także: Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: ponad 26 tygodni laby. Rodzice płaczą: „To będzie półrok” Ferie zimowe 2026/2027: nowe terminy. MEN podało oficjalne daty
Dodatkowe 2590 zł na rękę dla nauczycieli jeszcze przed końcem wakacji. Matka: „Mnie nikt nie płaci za to, że oddycham”
Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego tysiące nauczycieli otrzymają dodatkowy przelew. Do 31 sierpnia na ich konta ma trafić nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Pieniądze są wypłacane automatycznie, ale nie każdy nauczyciel dostanie taką samą kwotę. Niektórym nie podoba się sam fakt, że nauczyciele dostają jakiekolwiek dodatkowe pieniądze.
Świadczenie urlopowe przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela i zgodnie z przepisami musi zostać wypłacone najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. W tym roku jego wysokość wynosi 2943,23 zł brutto, co przy pełnym etacie oznacza zwykle około 2590 zł netto. Nie każdy otrzyma jednak taką samą kwotę – wszystko zależy od wymiaru etatu i okresu zatrudnienia. Co ważne, nie trzeba składać żadnego wniosku ani dodatkowych dokumentów. Pieniądze są wypłacane automatycznie przez pracodawcę. Niestety, ale coraz częściej słychać głosy oburzonych rodziców, że to niesprawiedliwe, że nauczyciele dostają dodatkowe pieniądze z tytułu swojego zawodu. Nie wszyscy dostaną tyle samo. Od czego zależy wysokość świadczenia? Choć podstawowa kwota świadczenia jest taka sama dla wszystkich, ostateczna wysokość przelewu może się różnić. Pełne świadczenie otrzyma nauczyciel, który: był zatrudniony przez cały rok szkolny (od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r.), pracował w pełnym wymiarze etatu. Jeśli nauczyciel pracuje na część etatu lub został zatrudniony w trakcie roku szkolnego, świadczenie zostanie proporcjonalnie obniżone. Przykładowo: 1/2 etatu – 1471,61 zł brutto, zatrudnienie od 1 października 2025 r. – 2697,96 zł brutto (11/12 pełnej kwoty). Świadczenie może zostać również pomniejszone, jeśli stosunek pracy zakończył się przed końcem roku szkolnego, np. z powodu przejścia na emeryturę. Ile wyniesie wypłata „na rękę”? Od świadczenia urlopowego pobierany jest podatek dochodowy, ale nie są naliczane składki ZUS. Dzięki temu kwota netto jest wyższa niż przy zwykłym wynagrodzeniu. Najczęściej nauczyciel zatrudniony na pełnym etacie otrzyma około 2590 zł na rękę. Wysokość podatku zależy od indywidualnej sytuacji pracownika: 12 proc. – dla osób w pierwszym progu podatkowym, 32 proc. – po przekroczeniu 120 tys. zł dochodu rocznie, 0 proc. – jeśli zastosowanie ma kwota wolna od podatku. Na wysokość świadczenia nie wpływają natomiast m.in. nadgodziny, zastępstwa, liczba dni urlopu wypoczynkowego czy zwolnienia lekarskie. Pomniejszyć je może natomiast urlop bezpłatny. Świadczenie urlopowe to nie to samo co „wczasy pod gruszą” Wielu nauczycieli myli świadczenie urlopowe z popularnymi „wczasami pod gruszą”. Są to jednak dwa zupełnie różne świadczenia. Świadczenie urlopowe: wynika z Karty Nauczyciela, przysługuje automatycznie, nie wymaga składania wniosku. jest wypłacane wszystkim uprawnionym nauczycielom. „Wczasy pod gruszą”: finansowane są z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, wymagają złożenia wniosku, zależą od sytuacji materialnej i rodzinnej pracownika oraz środków dostępnych w funduszu. Jedno świadczenie nie wyklucza drugiego. Jeśli szkoła prowadzi Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, nauczyciel może otrzymać zarówno świadczenie urlopowe, jak i dofinansowanie do wypoczynku. Świadczenie urlopowe nie podoba się rodzicom Informacje o nauczycielskim świadczeniu urlopowym od kilku tygodni wywołują gorącą dyskusję w mediach społecznościowych. Pod artykułami i wpisami na ten temat pojawiają się setki komentarzy, a część rodziców nie kryje oburzenia. Ich zdaniem dodatkowy przelew dla nauczycieli jest nieuzasadniony, zwłaszcza że – jak twierdzą – przypada na okres wakacyjny. W komentarzach można przeczytać m.in., że nauczyciele „przez dwa miesiące nie sprawdzają prac, nie robią klasówek, tylko siedzą na kanapach i odpoczywają”, dlatego – zdaniem części internautów – nie powinni otrzymywać dodatkowego świadczenia. „Mnie nikt nie płaci za to, że w ogóle istnieję i oddycham” – napisała jedna z matek. Inni porównują świadczenie urlopowe do sytuacji, „jakby każda firma wypłacała pracownikowi dodatkowe pieniądze tylko za to, że jest zatrudniony”. Nie brakuje jednak również głosów broniących nauczycieli. Część internautów przypomina, że świadczenie urlopowe nie jest premią ani uznaniowym dodatkiem, lecz wynika wprost z przepisów Karty Nauczyciela i od lat stanowi element systemu wynagrodzeń tej grupy zawodowej. Dzięki temu dyskusja wokół świadczenia po raz kolejny przerodziła się w szerszy spór o warunki pracy i wynagrodzenia nauczycieli. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
Pedagog proponuje: szkoły powinny być otwarte w wakacje. „Rodzice mieliby co zrobić z dziećmi”
Czy szkoły powinny być otwarte także w wakacje? Takie pytanie postawił na Instagramie pedagog Damian Chudycki. Jego zdaniem szkolne budynki nie muszą przez całe lato stać puste. Mogłyby stać się miejscem zajęć dla dzieci, wsparciem dla pracujących rodziców, a jednocześnie przestrzenią praktyk dla studentów pedagogiki.
– Tak się zastanawiam, czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby, aby mimo wszystko szkoła była otwarta, np. dla studentów pedagogiki? – pyta na Instagramie pedagog. – Po pierwsze studenci mieliby szansę zweryfikować, czy ten zawód w ogóle jest dla nich. Po drugie rodzice mieliby co zrobić z dziećmi podczas pracy, kiedy urlopy się skończą. Po trzecie dzieci miałyby miejsce, gdzie mogłyby się realizować w zabawach, ćwiczeniach czy edukacji w przedmiotach, które lubią – zaproponował Chudycki. Choć wielu internautów uznało pomysł za ciekawy, równie szybko pojawiły się głosy, że jego realizacja wcale nie byłaby taka prosta. Zamiast pustych klas – zajęcia dla dzieci? Inspiracją dla Chudyckiego był widok zamkniętej szkoły w środku wakacji. Zwrócił uwagę, że przez blisko dwa miesiące wiele dobrze wyposażonych budynków pozostaje niewykorzystanych, podczas gdy rodzice gorączkowo szukają opieki dla swoich dzieci. W jego wizji szkoła nie miałaby latem prowadzić normalnych lekcji. Zamiast tego mogłaby organizować: zajęcia sportowe, warsztaty rozwijające zainteresowania, spotkania integracyjne, zajęcia wyrównawcze dla uczniów, którzy chcą nadrobić zaległości, bezpieczną przestrzeń do spędzania czasu. Skorzystaliby nie tylko rodzice Autor pomysłu zwraca uwagę, że otwarte szkoły mogłyby przynieść korzyści kilku grupom. Dzieci zyskałyby dostęp do sal sportowych, boisk i pracowni, a także możliwość uczestniczenia w ciekawych zajęciach bez konieczności wyjazdu na kosztowne półkolonie. Rodzice otrzymaliby dodatkowe wsparcie w organizacji wakacyjnej opieki, zwłaszcza w czasie, gdy nie mogą skorzystać z urlopu. Na rozwiązaniu mogliby skorzystać również studenci pedagogiki. Wakacyjne zajęcia byłyby dla nich okazją do zdobycia praktycznego doświadczenia w pracy z dziećmi jeszcze przed rozpoczęciem kariery zawodowej. Pomysł wpisuje się także w szerszą dyskusję o przyszłości szkół. W związku z niżem demograficznym coraz częściej pojawiają się propozycje, aby szkolne budynki służyły lokalnym społecznościom również po zakończeniu lekcji – jako miejsca spotkań, warsztatów czy aktywności mieszkańców. W komentarzach szybko pojawiły się wątpliwości Choć idea spotkała się z dużym zainteresowaniem, wielu internautów zwróciło uwagę na problemy, które należałoby rozwiązać. Najczęściej powtarzały się trzy argumenty: organizacja wakacyjnego wypoczynku dzieci podlega przepisom i wymaga spełnienia określonych wymogów, ktoś musiałby ponosić odpowiedzialność za bezpieczeństwo uczestników, nauczyciele również mają prawo do urlopu i odpoczynku. Wielu komentujących podkreślało, że nawet jeśli część zajęć prowadziliby studenci, szkoła nie mogłaby funkcjonować bez udziału nauczycieli, dyrekcji czy pracowników administracji. Czy szkoły będą otwarte w wakacje? Na razie propozycja Damiana Chudyckiego pozostaje jedynie głosem w publicznej dyskusji. Nie ma planów wprowadzenia podobnego rozwiązania na poziomie krajowym. Jednak sama liczba komentarzy pokazuje, że temat budzi duże emocje. Coraz więcej osób zastanawia się, czy dobrze wyposażone szkoły powinny przez dwa miesiące pozostawać niemal puste, podczas gdy rodziny szukają miejsc, w których dzieci mogłyby bezpiecznie i ciekawie spędzać czas. Jeśli kiedyś taki model miałby zostać wprowadzony, musiałby uwzględniać obowiązujące przepisy, zapewniać bezpieczeństwo dzieci i jednocześnie nie odbywać się kosztem czasu wolnego nauczycieli. To właśnie znalezienie równowagi między potrzebami rodzin a realiami funkcjonowania szkoły wydaje się dziś największym wyzwaniem. Zobacz także: Zmiany w ocenianiu od 1 września. MEN wprowadza nowe zasady dla wszystkich szkół Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
Współczesna szkoła coraz mocniej przypomina tor pełen przeszkód i pułapek, na którym dorośli muszą ważyć każde słowo, by nie naruszyć kruchej konstrukcji młodego człowieka. Choć od lat dyskutujemy o potrzebie empatii, podmiotowości i zrozumienia w edukacji, to rzeczywistość szkolnych korytarzy zaczyna wymykać się spod kontroli, budząc potężne emocje zarówno wśród pedagogów, jak i samych rodziców.
W sieci wybuchła gigantyczna dyskusja po niezwykle mocnym wpisie nauczyciela Jacka Suligi, który bez owijania w bawełnę zdiagnozował to, co aktualnie dzieje się w polskich klasach. Pedagog zauważa, że tradycyjne, znane nam z własnego dzieciństwa metody dyscyplinowania zostały zepchnięte do defensywy przez system, który boi się jakiejkolwiek konfrontacji z uczniem. Dzisiaj zwykła próba zaprowadzenia ładu w klasie potrafi uruchomić machinę urzędniczą, w którą niemal natychmiast angażuje się całe otoczenie dziecka. Analizując jego słowa, trudno nie odnieść wrażenia, że dorośli zaczęli po prostu bać się wychowywać. Kryzys autorytetu w szkole − dlaczego nauczyciel boi się zwrócić uwagę Tradycyjna, publiczna reprymenda bywa dziś na szkolnych korytarzach traktowana niemal jak wykroczenie. Zamiast krótkiego zdania, które dawniej ucinało chamskie zaczepki czy rzucanie papierkami, od pedagogów oczekuje się prowadzenia długich, indywidualnych dyskusji. Jacek Suliga w swoim manifeście ostro krytykuje ten stan rzeczy, zauważając, że „zwykła reprymenda urosła dziś do rangi oświatowego przestępstwa”. Zwrócenie uwagi na forum klasy bywa określane mianem stygmatyzacji, a próba wyegzekwowania podstawowych zasad kultury osobistej kończy się oskarżeniami o naruszanie granic nastolatka. Moim zdaniem autor posta dotyka tu niezwykle bolesnej prawdy. Kiedy nauczyciel traci prawo do natychmiastowej, asertywnej reakcji, traci też kontrolę nad grupą. W efekcie, jak słusznie zauważa Suliga, współczesny „uczeń potrafi jednym tchem wymienić wszystkie swoje prawa − ale gdy zapytamy o obowiązki, zapada niezręczna cisza”. Nauczyciele, przerażeni wizją łatki oprawcy oraz awantury z roszczeniowym rodzicem, wolą po prostu zacisnąć zęby. Udają, że nie widzą arogancji, przez co młodzi ludzie przejmują całkowitą kontrolę nad grupą. To ślepy zaułek, w którym fałszywie pojęta empatia uderza rykoszetem w same dzieci, odbierając im szansę na naukę elementarnych zasad współżycia społecznego. Trend partnerskiego wychowania − dlaczego dziecko nie jest dorosłym Zdaniem Suligi główną przyczyną tego stanu rzeczy jest lansowany od kilku lat szkodliwy trend, który każe nam traktować dzieci jak równorzędnych partnerów dorosłych. Wmawiamy młodym ludziom, że ich samopoczucie i wygoda są absolutną świętością, niezależnie od okoliczności. Czytając wpis pedagoga, trudno nie zgodzić się z jego argumentacją. Przypomina on nam rzecz oczywistą, o której w oparach nowoczesnych teorii parentingowych często zapominamy: dziecko nie jest dorosłym i nie ma jeszcze w pełni ukształtowanego mózgu. Właśnie dlatego młody człowiek nie potrzebuje w dorosłym kumpla do wiecznych negocjacji. Potrzebuje mądrego przewodnika, kogoś, kto potrafi z pełną stanowczością powiedzieć, gdzie znajduje się granica. Kiedy zdejmujemy z dzieci jakąkolwiek odpowiedzialność za niewłaściwe zachowanie, stale tłumacząc ich wybryki przebodźcowaniem, robimy z nich ofiary losu. Jako rodzice musimy zrozumieć, że chroniąc malucha przed każdą, nawet najmniejszą krytyką, odbieramy mu sprawczość i umiejętność radzenia sobie z frustracją, która jest przecież nieodłącznym elementem ludzkiej egzystencji. Pokolenie ludzi ze szkła − jak rynek pracy weryfikuje bezstresowe wychowanie Kiedy przyglądam się dzisiejszym nastolatkom, uderza mnie ich potworna emocjonalna kruchość. Jacek Suliga użył w swoim poście brutalnego, ale boleśnie trafnego sformułowania: zdejmując z młodych ludzi jakąkolwiek odpowiedzialność, „hodujemy pokolenie ludzi ze szkła”. Jako matka doskonale rozumiem chęć ochrony własnego dziecka przed stresem, ale tworzenie wokół niego sterylnego klosza to niedźwiedzia przysługa. Życie nie jest pasmem nieustannych komplementów i głaskania po głowie. Jeśli szesnastolatek potrzebuje interwencji psychologicznej tylko dlatego, że nauczyciel kazał mu schować telefon i zacząć pracować, to jako społeczeństwo popełniliśmy gigantyczny błąd. Reagowanie histerią na zwykłe, codzienne wymagania to prosta droga do życiowej bezradności. Musimy wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy i zdjąć z nosa różowe okulary. Prawdziwy, dorosły świat nie będzie przypominał przedszkolnego kółka wsparcia, w którym każdy krok konsultuje się z terapeutą. Rynek pracy to twarda gra, w której liczą się efekty, terminowość i odporność na stres. Żaden pracodawca nie zaangażuje się w głębokie dyskusje o emocjach dwudziestolatka, który nie potrafi przyjąć konstruktywnej krytyki na temat źle przygotowanego raportu. Zamiast tego po prostu go zwolni i zatrudni kogoś, kto potrafi udźwignąć odpowiedzialność. Stawianie dziecku granic, wymaganie szacunku i asertywne wyciąganie konsekwencji z jego wybryków to nie jest łamanie praw − to, jak pisze Suliga, „najważniejsza szczepionka uodparniająca na dorosłe życie”. Czas, aby dorośli wrócili do roli autorytetów i przestali przepraszać za to, że po prostu wychowują. Zobacz też: Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Napięcie między nauczycielami a rodzicami rośnie. Po informacji, że pedagodzy nie dostaną kolejnych podwyżek, pojawiły się zapowiedzi protestu i pomysłu ograniczenia pracy do absolutnego minimum. Dyskusja, która rozgorzała pod tekstem o „cichym strajku”, pokazała, jak bardzo Polacy różnią się w ocenie pracy nauczycieli.
Nauczyciele liczyli na podwyżki, ale ich postulaty nie zostaną spełnione. Rada Ministrów nie przyjęła propozycji zwiększenia wynagrodzeń, a Ministerstwo Edukacji tłumaczyło decyzję ograniczeniami finansowymi. W odpowiedzi Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział protest 31 sierpnia przed gmachem Ministerstwa Edukacji. To jednak niejedyny sposób, w jaki część środowiska nauczycielskiego chce wyrazić swoje niezadowolenie. Coraz częściej mówi się o tzw. cichym strajku, czyli ograniczeniu pracy wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. „Minimum, tak jak wypłata”. Nauczyciele chcą postawić granice O pomyśle nauczycieli zrobiło się głośno po komentarzu opublikowanym na profilu „NIE dla chaosu w szkole”. Jego autor napisał, by zrezygnować z wycieczek, festynów, a zebrania organizować wyłącznie do 15, w godzinach pracy nauczycieli. Pomysł szybko wywołał ogromne emocje. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że nauczyciele od lat wykonują wiele obowiązków, za które nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia. Ich zdaniem organizacja wycieczek, konkursów, wydarzeń szkolnych czy kontakt z rodzicami po godzinach nie powinny być traktowane jako coś oczywistego. Przeciwnicy odpowiadają natomiast, że ograniczenie dodatkowych aktywności najbardziej odczują uczniowie i rodzice. Rodzice zabrali głos. Jedni popierają nauczycieli, inni są oburzeni Pod naszym tekstem dotyczącym planowanego „cichego protestu” opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. Dyskusja szybko pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat pracy nauczycieli. Część rodziców uważa, że pedagodzy mają prawo postawić granice i przestać wykonywać obowiązki po godzinach. „No i bardzo dobrze. Dodałabym do tego zero przygotowywania w domu materiałów z własnej kieszeni, kserowania, drukowania na własny koszt, zero odbierania telefonów po godzinach pracy. Nikt nie pracuje po pracy charytatywnie, nauczyciele też powinni przestać” – napisała jedna z internautek. Podobne głosy zwracały uwagę, że problemem nie są same dodatkowe wydarzenia, ale oczekiwanie, że nauczyciel będzie stale dostępny. „Kiedyś nauczyciel był osobą szanowaną i ten zawód miał wysoką rangę społeczną. A teraz? Teraz każdy rodzic uważa, że wie wszystko lepiej, że dzieci są zawsze i wszędzie grzeczne, tylko nauczyciel sobie nie radzi” – komentował inny rodzic. „Zawsze możecie zmienić zawód”. Nie wszyscy stanęli po stronie pedagogów Niektórzy rodzice zwracali również uwagę na to, że ich zdaniem nauczyciele zbyt często skupiają się na własnych trudnościach, zapominając o przywilejach związanych z tym zawodem. Inni porównywali dzisiejszą szkołę z tą sprzed lat i przekonywali, że kiedyś nauczyciele wykonywali wiele dodatkowych obowiązków bez narzekania. „Nie rozumiem, dlaczego dawniej nauczyciele sprawdzali klasówki, jeździli na wycieczki, byli mili i uśmiechnięci w stosunku do uczniów, a teraz wciąż mało i niedobrze? Większość z was jest nauczycielami nie z powołania, tylko z konieczności. Nawet uczyć nie potraficie, skoro większość uczniów ma korepetycje. Leniuchy i obiboki z was i tyle” – napisał jeden z internautów. Niektórzy zwracali uwagę na wakacje i czas pracy nauczycieli: „Też niech mają tylko 30 dni urlopu w ciągu roku. Większość chciałaby mieć pobory nauczycieli, trzy miesiące wakacji i pracować najwyżej pięć godzin dziennie” albo „Niech pracują też od 8 do 16 podczas wakacji!” – pisali internauci. Pojawiły się również zarzuty dotyczące jakości nauczania: „Niech oni tak uczą, jak zakłada ich zawód. Prawda jest taka, że rodzice i tak muszą siedzieć i uczyć dzieci, żeby coś umiały”. Spór o nauczycieli pokazuje większy problem polskiej szkoły Dyskusja wokół „cichego strajku” nie dotyczy wyłącznie wycieczek czy festynów. W tle jest znacznie większy problem – pytanie o to, czym właściwie powinna być praca nauczyciela i czego społeczeństwo ma prawo od niego oczekiwać. Dla jednych nauczyciel to osoba, która powinna nie tylko przekazywać wiedzę, ale także angażować się w życie szkoły i wspierać uczniów na wielu poziomach. Dla innych – to pracownik, który ma określony zakres obowiązków i nie powinien stale wykonywać dodatkowej, często niewidocznej pracy. Jedno jest pewne – wrzesień 2026 może przynieść kolejną odsłonę konfliktu wokół polskiej edukacji. A emocje, które wywołał jeden internetowy komentarz, pokazują, że problem dawno przestał dotyczyć wyłącznie nauczycieli. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Uważam, że to, co dzieje się w naszym kraju z opieką nad dziećmi w okresie letnim, to jest jakiś ponury żart. Mam na imię Kinga, jestem pracującą mamą dwójki dzieciaków. Mamy początek lipca, a ja już jestem na skraju załamania. Codziennie rano budzę się z żołądkiem zawiązanym w supeł, kombinując, z kim dzisiaj zostawić dzieci, żeby móc pójść do biura i zarobić na chleb. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, że tysiące nauczycieli siedzą teraz w domach albo grzeją się na plażach, mając wolne przez okrągłe dwa miesiące.
Ja w swojej pracy mam marne 26 dni urlopu na cały rok. Mąż ma dokładnie tyle samo. Jak my, pracujący rodzice, mamy załatać dziurę trwającą ponad sześćdziesiąt dni? Przecież to jest logistyczny i finansowy koszmar. Państwo ma nas głęboko gdzieś, a szkoły zatrzaskują drzwi na cztery spusty pod koniec czerwca i radź sobie sam, człowieku. Praca nauczycieli w wakacje − dlaczego szkoły są zamknięte w lipcu? Większość moich znajomych z pracy ma ten sam problem. Babcie albo mieszkają na drugim końcu Polski, albo jeszcze same pracują i nie mają siły użerać się z dwójką energicznych maluchów. Prywatne półkolonie na naszym osiedlu kosztują tyle, że musiałabym oddać całą swoją miesięczną pensję, żeby zapisać tam oboje dzieci na zaledwie dwa tygodnie. A co z resztą wakacji? Przecież to jest jakiś absurd. Szkoły to wielkie, nowoczesne budynki z boiskami, placami zabaw i salami pełnymi zabawek. Stoją puste i niszczeją, podczas gdy rodzice dostają na głowę. Dlaczego system nie pozwala na to, aby szkoły podstawowe normalnie funkcjonowały w lipcu i sierpniu jako świetlice? Nauczyciele przecież nie pracują w kopalni, nie stoją przy taśmie produkcyjnej po dwanaście godzin. Mają wolne weekendy, wolne wszystkie święta, ferie, przerwy świąteczne, a na deser dwa miesiące wakacji. Rozumiem, że praca z dzieciakami bywa wykończająca, ale bez przesady. Kto inny w Polsce ma tyle wolnego i dostaje za to normalną wypłatę? Ile zarabia nauczyciel − dodatkowe pieniądze za opiekę nad dziećmi Ciągle słyszę w mediach, jak to środowisko nauczycielskie narzeka na swoje pensje. Że zarobki są niskie, że inflacja, że nie starcza im do pierwszego. No dobrze, rozumiem to i współczuję, bo każdy chce żyć godnie. Ale dlaczego w takim razie nikt nie wpadnie na genialny w swojej prostocie pomysł, żeby dać im zarobić w wakacje? Gdyby ministerstwo albo samorządy zorganizowały w szkołach dyżury letnie, chętni rodzice mogliby dopłacać jakieś symboliczne grosze za opiekę. Taki nauczyciel za tydzień luźnego pilnowania dzieciaków na placu zabaw czy organizowania im kalamburów w klimatyzowanej klasie mógłby spokojnie dorobić 500 zł do pensji. Przecież dla nich to jest bardzo dużo pieniędzy, biorąc pod uwagę ich ciągłe narzekania na brak kasy. Dla wielu z nich taki zastrzyk gotówki przed wrześniem byłby ratunkiem dla domowego budżetu. Wszyscy byliby wygrani. Nauczyciele mieliby dodatkowy grosz, dzieci nie nudziłyby się przed komputerami, a rodzice mogliby spokojnie pracować, wiedząc, że ich skarby są bezpieczne i pod fachową opieką. Urlop nauczyciela a rzeczywistość pracujących rodziców Słyszałam już argumenty, że nauczyciele w wakacje muszą robić awanse zawodowe, pisać plany lekcji i że ich urlop to tak naprawdę nie są dwa miesiące, tylko ustawowe sześć tygodni. No proszę Was, nie bądźmy śmieszni. Widzę moje sąsiadki nauczycielki, które od pierwszego lipca nie schodzą z leżaków na tarasie. Żadne przygotowania do roku szkolnego nie trwają dwóch miesięcy. To jest po prostu archaiczny przywilej z czasów, kiedy matki nie pracowały zawodowo i siedziały w domach. Dzisiejsza rzeczywistość jest inna. Kobiety pracują tak samo ciężko jak mężczyźni. Uważam, że to rażąca niesprawiedliwość społeczna, że jedna grupa zawodowa ma tak gigantyczny komfort kosztem reszty społeczeństwa. Nauczyciele powinni mieć normalny, cztero- lub pięciotygodniowy urlop, jak każdy inny śmiertelnik w tym kraju. Resztę czasu powinni spędzać w placówkach, pomagając nam, rodzicom, którzy podatkami zrzucają się na ich pensje. Czy ja naprawdę wymagam tak wiele? Chcę po prostu normalnie pracować bez poczucia, że z powodu wakacji moje życie obraca się w ruinę. Pozdrawiam Was ciepło i liczę, że opublikujecie mój list, Kinga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Nauczycielka wysłała smsa o 23, ale chyba pomyliła numery. Wstyd mi było to czytać, przecież to pedagog!”
Jako matka ośmioletniej Mai zawsze uważałam, że zawód nauczyciela to misja wymagająca pełnej powagi. Pedagodzy z podstawówki mojej córki wzbudzali we mnie ogromny szacunek. Szczególnie pani Joanna, wychowawczyni Mai – kobieta niezwykle elokwentna, zawsze nienagannie ubrana i posługująca się wręcz nienaganną polszczyzną. Na wywiadówkach mówiła ze stoickim spokojem, a rodzice słuchali jej jak wyroczni. Wszystko zmieniło się w zeszły piątek, kiedy mój telefon na szafce nocnej gwałtownie zabłysnął tuż przed północą.
Była dokładnie 23:14, kiedy urządzenie wydało z siebie krótki dźwięk. Gdy odblokowałam ekran, zamarłam. Nadawcą wiadomości była pani Joanna. Pierwsza myśl? Stało się coś poważnego. Szybko kliknęłam w powiadomienie, a treść wiadomości dosłownie zwaliła mnie z nóg. Wstydziłam się, że to czytam − z ust tak eleganckiej i kulturalnej kobiety te słowa brzmiały po prostu niewiarygodnie. Nocny alert i słowa, które odebrały mi mowę Wiadomość brzmiała następująco: „Marek, sprawa jest poważna. Wiem, że to szaleństwo i jeśli dyrekcja mnie jutro w tym zobaczy, to chyba spalę się ze wstydu i stracę cały autorytet. Ale nie miałam wyboru, zgodziłam się. Wszystko mam w bagażniku. Przyjedź natychmiast i pomóż mi to wnieść do piwnicy, zanim sąsiedzi zaczną rano podnosić raban!”. Szok, niedowierzanie i moralny dylemat Siedziałam na brzegu łóżka z otwartymi ustami, a serce biło mi jak oszalałe. Pani Joanna, wzór cnót i uosobienie elegancji, pisze o utracie autorytetu, wstydzie i ukrywaniu czegoś w piwnicy pod osłoną nocy? „Wszystko mam w bagażniku”, „Pomóż mi to wnieść”, „zanim sąsiedzi zaczną podnosić raban”? Moja wyobraźnia natychmiast zaczęła podsuwać mi najbardziej absurdalne i niepokojące obrazy. Co takiego mogła wieźć w samochodzie ta szanowana nauczycielka, że bała się reakcji dyrekcji i sąsiadów? Czułam się okropnie. Miałam poczucie, że przez przypadek poznałam jakieś głęboko skrywane, kompromitujące sekrety, o których żaden rodzic nigdy nie powinien wiedzieć. Zaczęłam panikować. Co mam teraz zrobić? Odpisać, że to pomyłka i dać jej znać, że wysłała to do rodzica? Udawać, że nic nie widziałam? Jak ja spojrzę jej w oczy w poniedziałek rano, przyprowadzając Maję do szkoły? Przez kolejną godzinę nie mogłam zasnąć ze stresu, a moje idealne wyobrażenie o pani Joannie pękło jak bańka mydlana. Druga strona medalu Rano, wciąż niewyspana, postanowiłam odpisać krótkim: „Dzień dobry pani Joanno, to chyba pomyłka. Pozdrawiam”. Odpowiedź nadeszła błyskawicznie i całkowicie zmieniła optykę całej sytuacji i sprawiła, że moja nocna panika wydała mi się najgłupszą rzeczą na świecie. Nauczycielka zadzwoniła do mnie z przeprosinami. Z jej głosu biło ogromne zawstydzenie, połączone jednak z głośnym śmiechem. Okazało się, że pani Joanna pisała do swojego brata, Marka. Sytuacja dotyczyła... zbliżającego się szkolnego festynu charytatywnego. Klasa Mai w tajemnicy przygotowywała stoisko z niespodzianką, a pani Joanna zgodziła się osobiście przebrać za gigantycznego, pluszowego, różowego dinozaura, który miał rozdawać dzieciom balony. Ogromny, nadmuchiwany kostium ledwo zmieścił się do jej małego bagażnika. Nauczycielka pisała o utracie autorytetu wyłącznie w żartobliwym sensie, wyobrażając sobie, jak powściągliwa zazwyczaj dyrektorka szkoły reaguje na widok swojej najlepszej polonistki w wielkim, różowym stroju. Do piwnicy brata chciała go schować tylko dlatego, że w jej własnym mieszkaniu kot natychmiast zniszczyłby delikatny materiał pazurami. Gdy w sobotę rano na szkolnym dziedzińcu zobaczyłam setki piskających z zachwytu dzieci biegających za wielkim, tańczącym dumnie różowym dinozaurem, zalałam się łzami ze śmiechu. Moje nocne oskarżenia o kompromitujące sekrety okazały się kompletnym, genialnym zbiegiem okoliczności, a pani wychowawczyni udowodniła, że dla szczęścia swoich uczniów jest w stanie całkowicie schować własną dumę do kieszeni. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
Nauczycielka do rodziców: „Ogarnijcie dzieci przez wakacje. 10-latki nie umieją wiązać butów, we wrześniu znów będzie dramat”
Czy letnia przerwa od szkolnych obowiązków to dla rodziców wyłącznie logistyczny problem, czy może idealny moment na nadrobienie ogromnych zaległości w domowym wychowaniu? Poznaj pełen emocji głos nauczycielki, która ma dość wyręczania uczniów w podstawowych czynnościach i apeluje o mądre wykorzystanie wakacji.
Piszę do Państwa, bo czerwiec właśnie dobiega końca, a ja po kolejnym dniu spędzonym w szkole z moim drugoklasistami mam ochotę głośno krzyczeć z bezsilności. Na portalach parentingowych i na klasowych grupach widzę non stop ten sam lament pracujących matek, jak to dwa miesiące wolnego w szkole to dla nich potworny horror, dramat i marnowanie czasu. Czytam te wszystkie pełne żalu listy i po prostu krew mnie zalewa, bo nikt nie widzi drugiej strony medalu, czyli nas, nauczycieli, którzy od września do czerwca robią za darmową instytucję wychowawczą i nianię w jednym. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim rodzicom prosto z mostu: ogarnijcie dzieci przez wakacje, bo we wrześniu znowu będzie dramat i znowu zwalicie całą winę na system. Zamiast płakać nad brakiem opieki w lipcu i sierpniu, weźcie się wreszcie do roboty i wykorzystajcie ten letni czas na nadrobienie gigantycznych zaległości w nauce samodzielności waszych pociech. Szkoła jest od uczenia matematyki czy polskiego, a nie od pokazywania ośmiolatkowi, jak ma zawiązać but, wytrzeć nos czy posprzątać po sobie papierki po obiedzie, bo w tej materii w polskich domach panuje obecnie totalna anarchia. Brak samodzielności dzieci w szkole, czyli pokolenie wyręczane we wszystkim Codzienność w szkole podstawowej to dla nas, nauczycieli, regularna walka z wiatrakami i zjawiskiem, które prywatnie nazywamy hodowaniem życiowych niedorajd. Wyobraźcie sobie, że w drugiej klasie mam dzieciaki, które po skończonym wf-ie stają na środku korytarza jak wryte i czekają, aż pani zawiąże im adidasy, zapnie kurtkę czy założy plecak na ramiona. Gdy proszę, żeby spróbowały same, zaczyna się jęk, płacz i teksty, że mama w domu robi to szybciej i lepiej, bo wiecznie się spieszą do auta. No po prostu ręce opadają. Wakacje i czas spędzony na działce czy na plaży to idealny moment, żeby usiąść z młodym i trenować te nieszczęsne sznurówki, zamiast znowu kupować mu buty na rzepy dla świętego spokoju. Jeśli nie nauczycie ich tego przez te dwa miesiące laby, we wrześniu wasze dzieci znowu będą stały bezradnie w szatni, blokując całą grupę i zbierając uciążliwe docinki od bardziej rozgarniętych rówieśników. Nauczcie dziecko samodzielności podczas wakacyjnych wyjazdów Kolejnym dramatem, z którym zderzam się na każdej szkolnej wycieczce i na obiadach w stołówce, jest kompletny brak kultury osobistej oraz elementarnych nawyków higienicznych u najmłodszych. Moi drugoklasiści potrafią zostawić po sobie taki chlew przy stoliku, że panie z kuchni łapią się za głowy − porozlewane zupy, rozrzucone ziemniaki i papierki wetknięte pod talerz to u nich klasyka. Kiedy zabieram ich do toalety, połowa zapomina o umyciu rąk, a gdy zwracam uwagę, patrzą na mnie, jakbym urwała się z choinki i wymagała rzeczy z kosmosu. Kochane mamy, zamiast pilnować w lipcu i sierpniu każdej minuty na tablecie, weźcie dzieciaki na wspólne zakupy, każcie im spakować własny plecak na plażę i sprzątnąć po sobie naczynia do zlewu po śniadaniu. Pokażcie im, że świat nie kręci się wokół ich nosa i że w życiu trzeba umieć obsłużyć samego siebie, bez wiecznego wołania mama, daj, zrób, przynieś. Te proste domowe obowiązki rozwiną ich charakter i mózg o wiele bardziej niż kolejne drogie, komercyjne półkolonie, na których znowu ktoś będzie wokół nich skakał. Koniec z domową anarchią, czas na mądre rodzicielstwo w lecie Wiem doskonale, że mój apel wywoła lawinę wściekłych komentarzy od matek, które uznają mnie za bezduszną nauczycielkę, która śmie ich pouczać i oceniać. Ja jednak piszę to z troski o wasze dzieci, bo wrześniowe zderzenie z realiami szkolnymi bywa dla tych niesamodzielnych maluchów potężną traumą emocjonalną. Dziecko, które w domu ma totalny luz, nie zna słowa nie wolno i jest wyręczane na każdym kroku, w szkole nagle ląduje w grupie dwudziestu pięciu innych osób i przeżywa szok, bo pani nie ma czasu być jego prywatną służącą. Przestańcie więc traktować wakacje jak uciążliwy dopust boży i czas, który trzeba jakoś przeczekać przed telewizorem, a zacznijcie mądrze i twardo stawiać granice. Nauczcie swoje dzieci szacunku do starszych, cierpliwości w czekaniu na swoją kolej i radzenia sobie z drobną frustracją, gdy coś im nie wychodzi od razu. Tylko w ten sposób wrócimy we wrześniu do normalnych klas, w których będziemy mogli skupić się na przekazywaniu wiedzy, a nie na nadrabianiu zaległości z podstawowego wychowania, które powinno wynosić się z domu. Z poważaniem, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Rodzice mogliby wreszcie odsapnąć”
Czy tradycyjne, dwumiesięczne zamknięcie placówek oświatowych w okresie letnim to wciąż rozsądne rozwiązanie, czy może uciążliwy przeżytek? Napisała do nas mama ucznia, która uważa, że w lipcu i sierpniu szkoły powinny prowadzić dyżury opiekuńcze, by dać zmęczonym rodzicom szansę na normalne funkcjonowanie.
Szanowna Redakcjo! Moje dzieciaki lada moment przyniosą świadectwa, zamkną podręczniki i zaczną się wakacje. Dla nich to powód do radości, a dla nas, pracujących rodziców, regularna walka o przetrwanie. Szkoła się zamyka, a my zostajemy z wielkim problemem na głowie, bez żadnej pomocy. To jest po prostu jakaś farsa i totalne odklejenie od realiów, w jakich żyją dzisiejsze rodziny. Dlaczego instytucja publiczna, utrzymywana z naszych podatków, nagle znika na dwa miesiące? Chcę zapytać prosto z mostu: czy nauczyciele nie powinni opiekować się dziećmi w wakacje i prowadzić letnich dyżurów? Dyżury w przedszkolach przecież istnieją. Nam, wiecznie zagonionym rodzicom, należy się trochę oddechu, żebyśmy mogli wreszcie odsapnąć od tego logistycznego wariactwa. Letnie pustki w szkole, a w domach dramat Kiedy zaczyna się lipiec, olbrzymie budynki szkolne świecą pustkami. Nowoczesne boiska, wielkie sale gimnastyczne i świetlice, które jeszcze w czerwcu tętniły życiem, stoją zupełnie puste, podczas gdy dzieciaki z blokowisk nudzą się przed komputerami, a rodzice drżą o ich bezpieczeństwo. Dla mnie to jest gigantyczne marnotrawstwo potencjału i publicznej infrastruktury. Gdyby w tych murach zorganizowano państwowe, rotacyjne dyżury opiekuńcze, miliony rodzin w Polsce odetchnęłyby z ulgą. Dzieci miałyby bezpieczne miejsce do zabawy ze znajomymi z podwórka, a my moglibyśmy spokojnie siedzieć w pracy, zamiast kombinować na siłę i brać urlopy na zmianę, przez co jako małżeństwo nie widzimy się prawie przez całe lato. Szkoła powinna wspierać rodzinę przez okrągły rok, a nie tylko wtedy, gdy kalendarz na to pozwala. Nauczyciele i tak mają labę, a mogliby dorobić Ciągle słyszymy o wielkim stresie nauczycieli, trudnej młodzieży i wypaleniu zawodowym. Tylko kto pomyśli o resetowaniu zmęczenia matek, które pracują w sklepach, na produkcji czy w biurach przez okrągły rok w pełnym wymiarze godzin? My mamy do dyspozycji marne dwadzieścia sześć dni urlopu na cały rok, z czego większość i tak musimy wykorzystać na zimowe ferie, choroby dzieciaków czy okienka w szkole. A praca nauczycieli w lipcu i sierpniu wcale nie musiałaby oznaczać katorgi nad książkami − mogliby zwyczajnie pilnować dzieci na boisku, organizować wyjścia do parku i luźne zabawy. Taki dyżur nikomu by nie zaszkodził, a zdjąłby gigantyczny ciężar z naszych wycieńczonych barków. Do tego nauczyciele mogliby dorobić do pensji, więc korzyść podwójna. Obozy i półkolonie kontra puste kieszenie rodziców Zderzenie z realiami rynku komercyjnego w wakacje to dla przeciętnej rodziny brutalny cios prosto w portfel. Kiedy patrzę na ceny tych wszystkich miejskich półkolonii czy zorganizowanych obozów, to po prostu robi mi się słabo. Firmy życzą sobie takich kwot za jeden tydzień opieki, że przy dwójce dzieci musiałabym oddać całą swoją miesięczną wypłatę, żeby po prostu móc wyjść do pracy. To jest jakieś chore, błędne koło, które zmusza do szukania oszczędności na wszystkim. Żyjemy w XXI wieku, model społeczeństwa rolniczego dawno minął, a system szkolny wciąż tkwi w realiach z poprzedniego stulecia, udając, że problem letniej opieki nie istnieje. Czas wreszcie otworzyć szkoły na lato, wprowadzić mądre dyżury dla nauczycieli i dać nam, rodzicom, normalne warunki do pracy i życia, bo bez tego po prostu wykończymy się nerwowo i finansowo. Z poważaniem, Alicja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Pani zadała lekturę na wakacje. „Chyba upadła na głowę, żeby dziecko latem ślęczało nad książką”
Mój ośmioletni Wiktor kończy właśnie pierwszą klasę i oboje z mężem cieszyliśmy się na myśl o nadchodzących dwóch miesiącach całkowitej beztroski, biegania po podwórku i odpoczynku od porannego wstawania. Niestety nasza radość została brutalnie zepsuta przez wychowawczynię, która na sam koniec szkoły rozdała kartki z zadaniami i zapowiedziała, że w wakacje dzieci mają obowiązkowo przeczytać całą książkę pod tytułem „Dzieci z Bullerbyn”.
Kiedy to usłyszałam, aż mną zatrzęsło i pomyślałam sobie, że ta pani chyba upadła na głowę, żeby małe dziecko latem ślęczało nad grubą książką, zamiast łapać słońce i regenerować siły. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć wszystkim nauczycielom głośno i wyraźnie: wakacje są od odpoczywania, a nie od realizowania podstawy programowej i nadrabiania zaległości, które szkoła powinna przerobić w trakcie roku szkolnego. Szkolne obowiązki w lipcu i sierpniu czyli zabieranie dzieciństwa Rozumiem doskonale, że czytanie jest ważne i rozwija wyobraźnię, ale zmuszanie ośmiolatka do ślęczenia nad lekturą w trakcie upalnych, letnich dni to najprostsza droga do tego, by na zawsze zniechęcić go do jakichkolwiek książek. Moje dziecko przez całe dziesięć miesięcy ciężko pracowało, uczyło się pisać, liczyć i przystosowywało się do nowych, trudnych obowiązków szkolnych po wyjściu z przedszkola. Teraz, gdy nadchodzi lipiec i czas zasłużonego resetu, nauczycielka funduje nam rygor i przymusową naukę, bo przecież książka sama się nie przeczyta. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie obowiązków ze strony placówki, która woli przerzucić ciężar edukacji na rodziców podczas ich urlopów, niż zorganizować czas na lekcjach. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje plany urlopowe i wyjazdy mają być podporządkowane sprawdzaniu, ile stron Wiktor dzisiaj przeczytał i czy pamięta imiona bohaterów. Wakacje to święty czas każdego dziecka i nikt, nawet najbardziej ambitna wychowawczyni, nie ma prawa wchodzić z butami w naszą rodzinną przestrzeń i dyktować nam, jak mój syn ma spędzać wolne popołudnia. „Dzieci z Bullerbyn” na plaży to absolutna bzdura i męczarnia Naprawdę śmieszy mnie argument nauczycielki, która z uśmiechem stwierdziła, że to lekka i przyjemna opowieść, idealna do czytania na kocyku w parku czy podczas podróży pociągiem. To jest bolesna bzdura, którą opowiadają ludzie niebędący rodzicami żywiołowych ośmiolatków, chcących w lecie robić wszystko, tylko nie siedzieć w miejscu z otwartą książką. Wyobrażam sobie te codzienne awantury i płacz mojego syna, gdy będę musiała odciągać go od roweru, hulajnogi czy zabawy z rówieśnikami na placu zabaw, bo pani kazała przeczytać książkę. Zamiast budować w dziecku miłość do literatury, szkoła funduje nam uciążliwy obowiązek, który kojarzy się wyłącznie z przymusem, stresem i poczuciem winy, że marnuje się piękny, słoneczny dzień na naukę. Mój syn ma prawo spędzić ten czas na boso, goniąc żaby, budując szałasy w lesie i kąpiąc się w morzu, bo to są realne, bezcenne doświadczenia, które rozwijają młodego człowieka o wiele bardziej niż czytanie o realiach szwedzkiej wsi sprzed stu lat. Wojna o wolny czas i bojkot wakacyjnych prac domowych Ta sytuacja wywołała już potężny konflikt na naszej klasowej grupie, ponieważ część rodziców ślepo zgadza się na każdy absurd, twierdząc, że dzieci zapomną przez lato, jak się czyta, i trzeba je kontrolować. Ja jednak otwarcie zapowiedziałam, że nasz egzemplarz lektury zostanie głęboko schowany w szafie aż do pierwszego września, bo w naszym domu szanujemy prawo do odpoczynku. Złożyłam też oficjalny protest w sekretariacie placówki, domagając się jasnej deklaracji, czy nieprzeczytanie książki w sierpniu zaowocuje gorszą oceną na starcie nowego roku szkolnego, co byłoby jawnym skandalem. Mój wniosek? Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkoła terroryzowała nas i nasze dzieci przez cały okrągły rok, bez prawa do urlopu i świętego spokoju. Mamy pełne prawo wymagać, by wakacje były wolne od Librusa, zadań, lektur i ciągłej presji ocen, bo zdrowie psychiczne naszych dzieci i ich prawo do beztroskiego dzieciństwa są o wiele ważniejsze niż chory pęd za realizacją programu. Zostawmy książki na jesienne, deszczowe wieczory, a w lecie dajmy maluchom po prostu żyć, bawić się i cieszyć każdą chwilą wolności. Z poważaniem, Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: W czerwcu szkoły świecą pustkami. MEN: „Jest obowiązek szkolny. Rodzica można zatrzymać na lotnisku”
Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
„Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Stres nauczycieli osiąga poziom, którego nie da się ignorować. Badanie zlecone przez ZNP i zrealizowane przez badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego pokazuje, że jeśli nic się nie zmieni, wkrótce nie będzie miał kto uczyć naszych dzieci, bo wypaleni pedagodzy po prostu odejdą z zawodu.
W Warszawie, w siedzibie Związku Nauczycielstwa Polskiego, przedstawiono wyniki ogólnopolskiego badania o stresie w zawodzie nauczyciela. Zespół badaczek z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego zebrał dane od lutego do kwietnia 2026 r. wśród 1748 nauczycieli z 200 placówek. Liczby są niepokojące: wielu pedagogów jest na skraju wyczerpania, a zmęczenie zaczyna się jeszcze zanim padnie pierwszy dzwonek. Zmęczenie zaczyna się przed wyjściem z domu W badaniu połowa nauczycieli wskazała wysoki lub bardzo wysoki poziom skumulowanego stresu. Jednocześnie tylko 18 proc. deklaruje niski poziom obciążenia. To ważny sygnał także dla rodziców: kiedy dorosły w szkole funkcjonuje w stałym napięciu, trudniej mu utrzymać spokój, cierpliwość i energię potrzebną w klasie czy w przedszkolu. Do tego dochodzi codzienna fizjologia przeciążenia. Aż 82 proc. ankietowanych przyznało, że czuje zmęczenie jeszcze przed wyjściem do pracy. 85 proc. potrzebuje więcej czasu, by się zrelaksować i wrócić do lepszego samopoczucia. Po zakończeniu dnia 64 proc. zazwyczaj czuje się wyczerpanych i „zużytych”. To nie są pojedyncze gorsze tygodnie, tylko obraz zawodu, który coraz częściej kosztuje zdrowie. Bezsenność, ból ciała i brak energii Stres zawodowy objawia się również somatycznie. Aż 60 proc. nauczycieli zgłasza silne objawy, takie jak bezsenność, przewlekłe bóle czy wyczerpanie. Wśród konkretnych problemów pojawiają się: bóle głowy (39 proc.), kłopoty ze snem (42 proc.) i bóle pleców (44 proc.). Najczęściej wskazywanym sygnałem jest jednak spadek energii i chroniczne zmęczenie: 64 proc. badanych. Dla wielu rodzin to może brzmieć znajomo: nauczyciel, który nie ma kiedy odetchnąć, bywa mniej dostępny, szybciej się męczy, trudniej mu wchodzić w spokojny dialog. W badaniu mocno podkreślono, że problem nie sprowadza się do indywidualnej „odporności”, bo kluczowe obciążenia mają charakter przewlekły i systemowy. Niepewność, która uderza w szkoły i w rodziny Najbardziej niepokojąco brzmią deklaracje dotyczące przyszłości w zawodzie. 72 proc. respondentów nie potrafi jednoznacznie powiedzieć, że zostanie w pracy w oświacie. Pewność deklaruje 28 proc. W grupie niezdecydowanych są osoby, które myślą o odejściu (22 proc.), odeszłyby, gdyby mogły (19 proc.), aktywnie odchodzą lub zmieniają zawód (11 proc.) oraz te, które wkrótce przechodzą na emeryturę (17 proc.). W praktyce oznacza to ryzyko dalszej destabilizacji: częstsze zmiany kadrowe, większe obciążenie dla tych, którzy zostają, a w konsekwencji mniejszą przewidywalność dla dzieci i rodziców. To szczególnie wrażliwe w przedszkolu i młodszych klasach, gdzie relacja z nauczycielem jest jednym z filarów poczucia bezpieczeństwa. System jest głównym stresorem Badanie pokazuje jasno: głównym źródłem stresu nie są ani uczniowie, ani ich rodzice, tylko system oświaty. Wśród 20 czynników stresu aż 13 ma charakter systemowy. Wśród najczęściej wskazywanych obciążeń są: niskie wynagrodzenia (nieadekwatne do odpowiedzialności i wymuszające pracę na kilku etatach), brak zasobów i wsparcia przy wdrażaniu zmian, brak spójnej i długofalowej wizji polityki oświatowej, niedostosowanie wymagań do realiów pracy brak odciążenia od zadań administracyjnych. Wymieniane są też: częste zmiany przepisów i podstawy programowej, decyzje podważające autonomię nauczycieli, niedocenianie zawodu w społeczeństwie, brak systemowego wsparcia pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a także nieadekwatna ochrona prawna i poczucie osamotnienia w sporach czy w obliczu hejtu w mediach społecznościowych. Do tego dochodzi erozja czasu prywatnego: e-dzienniki i komunikatory sprawiają, że rośnie oczekiwanie dyspozycyjności także po godzinach, w weekendy i święta. Co musi się zmienić? W rekomendacjach pojawiają się konkretne kierunki działań. Dla MEN: kilka lat stabilnych cykli bez gwałtownych zmian w trakcie roku szkolnego, łączenie nowych obowiązków z realnymi zasobami, redukcja dokumentacji i przesuwanie zadań administracyjnych na pracowników pomocniczych, wsparcie edukacji włączającej (limity uczniów z orzeczeniami i obowiązkowy nauczyciel współorganizujący), a także urlopy regeneracyjne i działania wzmacniające prestiż zawodu. Dla samorządów: realne miejsca wyciszenia i odpoczynku w szkołach, odpowiednia liczba pracowników administracyjnych oraz finansowanie bezpłatnej opieki psychologicznej, superwizji i poradnictwa prawnego. Dla dyrektorów: ochrona czasu wolnego (bez wiadomości po godzinach), przejrzyste zasady zastępstw i nagród, wsparcie w konfliktach z rodzicami oraz budowanie sieci współpracy w szkołach i między nimi. Źródła: glos.pl, strefaedukacji.pl, infor.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu