Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-28T08:36:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
items: Wypłacają 2590 zł na wakacje i nikt nie sprawdza dochodu. Przelew przyjdzie do końca sierpnia
items: „Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
items: Nauczycielce na koniec roku wręczy tylko kwiatek i czekoladki. „Dostanie to, na co zasłużyła”
items: Żałosny SMS od rodzica w weekend. Nauczyciel: „Tylko usiąść i płakać”
items: Prawie 3000 zł dla nauczycieli na wakacje. Nie każdy dostanie tyle samo
items: MEN: będą nowe kryteria oceniania uczniów. Świadectwo z paskiem tylko dla patriotów
items: „Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
items: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
items: Szkoły zamknięte na czas E8. „Siedzę w domu z dziećmi na głowie, bo nauczycielom nie chce się dyżurować”
items: Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
items: Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
items: Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
items: „Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
items: „Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
items: Nauczycielka ma 1 wiadomość do czepialskich rodziców. „Powinniście dziękować nam na kolanach”
items: „Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
items: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
items: Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
items: Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
items: Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
items: W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
items: „Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
items: Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
items: Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”

Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
type: item
date: 2026-05-28T08:35:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: wakacje z dziećmi
description: Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
encoded: Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastruktu…

dyzury-nauczycieli-w-wakacje-2c36ce3.png
width: 1600
height: 1200

Wypłacają 2590 zł na wakacje i nikt nie sprawdza dochodu. Przelew przyjdzie do końca sierpnia
type: item
date: 2026-05-26T10:15:45.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: rodzinne wakacje
description: Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku może wynieść nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Dodatek ma trafić na konta bez składania wniosku i przysługuje niezależnie od dochodu. Wypłaty mają zostać zrealizowane do 31 sierpnia 2026 r., a kwota zależy m.in. od etatu i okresu zatrudnienia.
encoded: Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku zapowiada się jako realne wsparcie przed wakacyjnymi wydatkami. Dodatek ma być wypłacany automatycznie i nie jest uzależniony od dochodu. Kluczowy jest termin: pieniądze powinny trafić na konto najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r., a ostateczna kwota zależy od tego, na jakich warunkach nauczyciel jest zatrudniony. Pieniądze na wakacje bez wniosku, ale z konkretnymi zasadami Świadczenie przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela. W praktyce oznacza to, że dodatek nie jest powiązany ani ze stażem pracy, ani ze stopniem awansu zawodowego. Nie ma też kryterium dochodowego, więc nie trzeba niczego udowadniać dokumentami z domowego budżetu. Ważne dla wielu rodzin jest również to, że świadczenie może objąć nie tylko osoby pracujące w standardowym trybie. Wskazano, że pieniądze mogą otrzymać także: nauczyciele zatrudnieni na zastępstwo, nauczyciele przebywający na urlopach macierzyńskich i wychowawczych, o ile pozostają w stosunku pracy. Zasada „bez wniosku” oznacza, że nie ma dodatkowej formalności po stronie nauczyciela. Wypłata ma zostać zrealizowana z urzędu, w terminie do końca sierpnia. Kwoty rosną, a różnice potrafią zaskoczyć Wysokość świadczenia urlopowego jest podawana w kwocie brutto, a dopiero po potrąceniu składek widać realną sumę, która zasila konto. Dla porównania w roku szkolnym 2021/2022 dodatek na wakacje wynosił 1662,97 zł brutto. W tym roku ta kwota to już 2943,23 zł brutto. To właśnie 2943,23 zł brutto ma być maksymalną stawką świadczenia. Po odliczeniach daje to ok. 2590 zł na rękę. Trzeba też pamiętać, że nie każdy otrzyma maksimum. Ostateczna wysokość dodatku zależy od: okresu zatrudnienia, wymiaru etatu. Nauczyciel zatrudniony na pełny etat od grudnia 2025 r. ma otrzymać 2207,42 zł brutto. Z kolei przy 2/3 etatu świadczenie wynosi 1962,15 zł brutto. Etat, okres zatrudnienia i urlop bezpłatny – tu kryje się haczyk Warto zwrócić uwagę na to, co może obniżyć wypłatę. Niższy dodate…

doplata-do-wakacji-3-c954be3.png
width: 1600
height: 1200

„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
type: item
date: 2026-05-23T08:35:22.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
encoded: Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki…

dziecko-wiazace-buty-1006c8d.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielce na koniec roku wręczy tylko kwiatek i czekoladki. „Dostanie to, na co zasłużyła”
type: item
date: 2026-05-21T14:15:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Czy biżuteria dla wychowawcy to już standard, czy gruba przesada? „Nauczycielka dostanie to, na co zasłużyła, nie zamierzam finansować jej luksusów”.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was w momencie, gdy na grupie rodziców na WhatsAppie wrze od propozycji prezentów dla naszej pani wychowawczyni, a ja czuję, że zaraz wybuchnę z irytacji. Podjęłam decyzję, że mój syn wręczy nauczycielce tylko skromny kwiatek i małe czekoladki, bo uważam, że dostanie ona dokładnie to, na co zapracowała przez cały rok szkolny. Od kilku dni śledzę te absurdalne licytacje: „Może voucher do spa?”, „A może złota bransoletka?”, „Przecież 50 złotych od osoby to nie jest dużo!”. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy my, jako społeczeństwo, straciliśmy zdrowy rozsądek i zaczęliśmy traktować zakończenie roku jak jakąś łapówkę albo opłatę za święty spokój. Moja decyzja o skromnym upominku nie wynika z chciwości, ale z trzeźwego spojrzenia na to, jak wyglądała współpraca z tą panią przez ostatnie dziesięć miesięcy. Nauczycielka dostanie symboliczny prezent, bo na nic więcej, moim zdaniem, po prostu nie zasłużyła swoim podejściem do naszych dzieci. Koniec z luksusowymi prezentami za przeciętną pracę Nie rozumiem, dlaczego mamy fundować komuś biżuterię czy drogie zabiegi kosmetyczne tylko dlatego, że wykonywał swoją pracę, za którą co miesiąc pobiera wynagrodzenie. Ta konkretna wychowawczyni przez cały rok była oschła, nie odpisywała na wiadomości w dzienniku elektronicznym, a każda próba rozmowy o problemach mojego syna kończyła się stwierdzeniem, że „ona ma trzydzieścioro dzieci i nie ma czasu na indywidualne podejście”. Dlaczego teraz, w imię jakiejś fałszywej solidarności rodzicielskiej, mam składać się na prezent wart kilkaset złotych dla kogoś, kto nie wykazał ani krztyny empatii wobec mojego dziecka? Kwiatek i czekoladki to piękny, klasyczny gest podziękowania, który jest adekwatny do sytuacji, a robienie z tego festiwalu luksusu jest po prostu niesmaczne i niepedagogiczne. Presja grupy rodziców na zakończenie roku Najgorsza w tym wszystkim jest ta straszna presja, jaką wywierają inni rodzice na tych, którzy mają inne zdanie. Gdy tylko …

kwiaty-dla-nauczyciela-7db9b9c.png
width: 1600
height: 1200

Żałosny SMS od rodzica w weekend. Nauczyciel: „Tylko usiąść i płakać”
type: item
date: 2026-05-19T06:12:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Piszę ten list tuż po tym, jak sobotni wieczór z rodziną przerwał mi natrętny sygnał powiadomienia w telefonie. Gdy zobaczyłam treść wiadomości, poczułam tylko bezsilność i ogromny smutek, bo zrozumiałam, że dla wielu rodziców przestałam być człowiekiem, a stałam się całodobową infolinią.
encoded: Była sobota, godzina 20:30. Siedziałam z mężem przy kolacji, próbowaliśmy choć na chwilę zapomnieć o trudnym tygodniu w szkole, o hałasie i setkach sprawdzianów. Nagle ekran rozświetlił SMS od matki jednego z moich czwartoklasistów: „Dobry wieczór, pani z plastyki coś mówiła o materiałach na poniedziałek, co to było? Bo my nic nie wiemy i nie mamy zakupów zrobionych”. W pierwszej chwili chciało mi się krzyczeć, a w drugiej po prostu usiąść i płakać nad tym, jak bardzo współcześni rodzice stali się nieporadni i roszczeniowi. Czy ja naprawdę muszę w swój wolny czas, w środku weekendu, pilnować czyjegoś bloku rysunkowego i kleju w sztyfcie? Szkoła stała się dla rodziców biurem obsługi klienta To nie jest odosobniony przypadek, to plaga, która niszczy nasz zawód od środka. Rodzice oczekują, że wszystko zostanie im podane na tacy, najlepiej trzy razy przypomniane i jeszcze indywidualnie dostarczone do rąk własnych. Informacja o materiałach na plastykę wisiała w dzienniku elektronicznym od wtorku, dzieci miały ją zapisaną w zeszytach przedmiotowych, a dodatkowo wspomniałam o tym na lekcji wychowawczej. Mimo to matka ucznia uważa za stosowne atakować moją prywatność w sobotnią noc, bo oni nic nie wiedzą. Ta bezradność dorosłych ludzi jest dla mnie przerażająca − zamiast nauczyć dziecko odpowiedzialności i sprawdzania planu, wolą przerzucić ten ciężar na nauczyciela. Czuję się nie jak pedagog, ale jak darmowa asystentka, która ma obowiązek być pod telefonem 24 godziny na dobę, by ratować kogoś przed skutkami własnego zapominalstwa. Tylko usiąść i płakać nad brakiem granic Najgorsze w tym wszystkim jest poczucie, że moje prawo do odpoczynku kompletnie się nie liczy. Kiedy nie odpisuję na takie wiadomości w weekend, w poniedziałek rano często spotykam się z pretensjami: „Przecież pisałam do pani, dlaczego pani nie pomogła?”. To jest emocjonalny szantaż, który sprawia, że nauczyciel nigdy nie wychodzi z pracy. Rodzice zapominają, że my też mamy dzieci, zakupy do zrobienia, sta…

sms-do-nauczycielki-246e0cb.png
width: 1600
height: 1200

Prawie 3000 zł dla nauczycieli na wakacje. Nie każdy dostanie tyle samo
type: item
date: 2026-05-18T14:15:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczyciel
subject: pieniądze
description: Świadczenie urlopowe dla nauczycieli ma trafić na konta najpóźniej do 31 sierpnia. Pełna kwota to 2943,23 zł brutto, ale nie każdy dostanie tyle samo. Wysokość zależy od etatu i okresu zatrudnienia w roku szkolnym.
encoded: To świadczenie często wywołuje kontrowersje wśród rodziców i osób pracujących poza systemem edukacji. Tymczasem ma ono charakter ustawowy: przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie przepisów Karty Nauczyciela i nie zależy ani od sytuacji materialnej, ani od decyzji dyrektora, ani od stażu pracy czy stopnia awansu zawodowego. Świadczenie urlopowe dla nauczycieli W praktyce oznacza to, że świadczenie obejmuje również nauczycieli początkujących oraz osoby zatrudnione na czas określony, na przykład na zastępstwo. Dla wielu rodzin to ważna informacja, bo pozwala spokojniej zaplanować wydatki pod koniec wakacji, kiedy nawarstwiają się koszty związane z powrotem do szkoły. Kluczowy jest termin: wypłata powinna nastąpić najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. Co równie istotne, nie trzeba składać żadnego wniosku – świadczenie ma zostać naliczone i wypłacone z urzędu. 2943,23 zł brutto w 2026 r. – skąd ta kwota? Pełna kwota świadczenia urlopowego w 2026 r. wynosi 2943,23 zł brutto. Podstawa wyliczenia jest stała: to 37,5 proc. przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej (z roku poprzedniego albo z II półrocza roku poprzedniego, jeśli ta wartość jest wyższa). Dla 2026 r. przyjęto przeciętne wynagrodzenie w II półroczu 2025 r. ogłoszone przez prezesa GUS: 7848,60 zł. Po zastosowaniu 37,5 proc. wychodzi właśnie 2943,23 zł. W obiegu pojawia się też wyliczenie kwoty netto: 2590 zł „na rękę” przy potrąceniu 12 proc. podatku. Warto jednak pamiętać, że jeśli ktoś do momentu wypłaty wejdzie w drugi próg podatkowy, kwota netto będzie niższa. Jednocześnie od tego świadczenia nie jest pobierana składka ZUS, co wprost wpływa na wysokość wypłaty. Dwa czynniki, o których trzeba pamiętać Pełną kwotę dostanie nauczyciel zatrudniony przez cały rok szkolny w pełnym wymiarze zajęć. W źródłach wskazano warunek „pełnej” wypłaty wprost: rozpoczęcie pracy 1 września 2025 r. i kontynuacja zatrudnienia do 31 sierpnia 2026 r. Jeśli jednak etat jest mniejszy albo zatrudnienie trwa…

3000-zl-dla-nauczycieli-451567b.jpg
width: 1600
height: 1200

MEN: będą nowe kryteria oceniania uczniów. Świadectwo z paskiem tylko dla patriotów
type: item
date: 2026-05-18T08:35:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: patriotyzm
subject: szkoła
description: Nowe kryteria oceny zachowania pojawiły się w projekcie MEN, który trafił do konsultacji. Wśród zapisów znalazła się m.in. „postawa patriotyczna”, rozumiana jako szacunek do kraju, historii i tradycji. Eksperci ostrzegają jednak, że nauczycielom może być trudno to jednoznacznie zdefiniować i ocenić.
encoded: Ocena zachowania nie decyduje o promocji do następnej klasy, ale dla wielu rodzin wciąż ma praktyczne znaczenie. To ona może przesądzić o świadectwie z wyróżnieniem, a więc o tzw. świadectwie z czerwonym paskiem: otrzymują je jedynie uczniowie z oceną „bardzo dobrą” lub „celującą” z zachowania. Czerwony pasek zależy od zachowania W codziennym szkolnym życiu ta ocena bywa źródłem napięć: rodzice chcą jasnych zasad, a uczniowie potrzebują poczucia, że są oceniani sprawiedliwie i przewidywalnie. Dlatego każda zmiana w kryteriach natychmiast wywołuje pytania nie tylko o cele wychowawcze szkoły, ale też o to, jak nowe zapisy będą działały w praktyce na lekcjach, na przerwach i podczas szkolnych uroczystości. MEN dopisuje „postawę patriotyczną” i podaje przykłady Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt zmian w przepisach dotyczących oceniania uczniów i skierowało go do konsultacji oraz uzgodnień. Wśród zapisów, które najmocniej przyciągają uwagę, są kryteria wystawiania oceny zachowania. Do tej pory nauczyciele, wystawiając ocenę zachowania, brali pod uwagę m.in. wywiązywanie się ucznia z obowiązków, postępowanie zgodne z dobrem społeczności szkolnej, dbałość o honor i tradycje szkoły czy o piękno mowy ojczystej. Projekt zakłada poszerzenie listy o kolejne elementy, w tym szacunek wobec innych oraz przestrzeganie norm społecznych. Nowym punktem jest również „postawa patriotyczna”. Według wyjaśnienia MEN ma to oznaczać szacunek do własnego kraju, jego historii i tradycji, a jednocześnie także szacunek do lokalnej społeczności oraz innych kultur. Resort wskazuje też praktyczne przykłady zachowań, które w szkolnej rzeczywistości mogą być kojarzone z taką postawą: udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, godne zachowanie podczas hymnu oraz zaangażowanie w działania związane z historią i tradycją szkoły, miasta lub regionu. Nauczyciele i eksperci pytają: jak to ocenić bez uznaniowości? W debacie pojawiają się dwa równoległe wątki. Z jednej …

ocena-z-zachowania-768d29b.png
width: 1600
height: 1200

„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
type: item
date: 2026-05-15T07:15:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
encoded: Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zb…

matka-zadzwonila-do-nauczyciela-616eb07.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
type: item
date: 2026-05-14T11:33:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Jako pedagożka z kilkuletnim stażem chcę Wam głośno i wyraźnie powiedzieć to, o czym większość moich koleżanek boi się wspomnieć na głos: naprawdę nie chcemy Waszych drogich prezentów na koniec roku.
encoded: Obserwuję to szaleństwo od lat i z każdym rokiem czuję coraz większy niesmak, gdy widzę walkę komitetów rodzicielskich o to, kto kupi paniom wychowawczyniom droższy voucher do SPA, markową biżuterię czy luksusowy kosz pełen słodyczy za kilkaset złotych. Rozumiem intencje, doceniam chęć podziękowania za trud włożony w edukację Waszych dzieci, ale jako środowisko czujemy się tym po prostu skrępowani i zmęczeni. Te kosztowne podarunki stały się formą społecznego przymusu i festiwalem hipokryzji, który próbuje przypudrować brutalną prawdę o tym, jak wygląda codzienna rzeczywistość w murach naszych szkół. Zamiast wydawać fortunę na błyskotki, lepiej skupcie się na wychowaniu swoich pociech, bo w tej materii mamy w Polsce prawdziwy dramat, z którym my, nauczyciele, nie jesteśmy już w stanie sami walczyć. Złoty łańcuszek nie wymaże braku szacunku w szkolnych ławkach Najbardziej bolesny jest ten niesamowity kontrast między czerwcem a resztą roku szkolnego. Przez dziesięć miesięcy wylewa się na nas, nauczycieli, fala krytyki, pretensji w wiadomościach na e-dzienniku, w SMS-ach po godzinie 22:00 i ciągłego podważania naszych kompetencji na forach klasowych. Na lekcjach walczymy o ułamek uwagi uczniów, którzy potrafią bezczelnie patrzeć nam w oczy, ignorować polecenia, rzucać wulgaryzmami pod nosem i nagrywać nas z ukrycia na TikToka. Gdy zwracamy uwagę, słyszymy od rodziców, że ich aniołek by tak nie zrobił, albo że szkoła traumatyzuje dziecko wymaganiami. A potem przychodzi koniec czerwca i ten sam rodzic, który jeszcze miesiąc temu groził nam kuratorium za ocenę niedostateczną, wręcza nam z uśmiechem bukiet kwiatów i drogi gadżet. To jest farsa. Żaden voucher do kosmetyczki nie wymaże upokorzenia, jakiego doświadczamy na co dzień, gdy próbujemy uczyć młodzież podstawowych zasad kultury osobistej. Plaga roszczeniowości i smartfonowa samotność naszych uczniów Problem, przed którym stoimy, tkwi głęboko w domach rodzinnych. Do szkół trafiają dzieci, które nie znają pojęcia gran…

prezenty-dla-nauczycieli-2-f7a6ea0.png
width: 1600
height: 1200

Szkoły zamknięte na czas E8. „Siedzę w domu z dziećmi na głowie, bo nauczycielom nie chce się dyżurować”
type: item
date: 2026-05-12T10:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Trzy dni egzaminów ósmoklasisty to logistyczny horror dla rodziców młodszych dzieci, o których system całkowicie zapomniał. Zamiast obiecanej współpracy i wsparcia ze strony placówki, zostałam uwięziona w domu między służbowymi mailami a krzykiem znudzonych maluchów, bo szkoła po prostu zamknęła przed nami drzwi.
encoded: Dzień dobry. Piszę ten list z laptopem na kolanach, podczas gdy w pokoju obok moje młodsze dzieci właśnie kłócą się o to, czyja kolej na tablecie, a ja za dziesięć minut mam ważne spotkanie online z szefem. Jest maj, na zewnątrz piękna pogoda, a w szkołach podstawowych trwają egzaminy ósmoklasistów. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że dla całej reszty uczniów oznacza to trzy dni przymusowych wakacji, podczas których rodzice mają chyba wyczarować opiekę. Siedzę w domu z dziećmi na głowie, na skraju załamania nerwowego, bo dyrekcja i grono pedagogiczne uznali, że najłatwiej jest po prostu wysłać młodsze klasy do domów. Przecież to jest jakiś absurd! Egzaminy ósmoklasisty, czyli urlop dla nauczycieli kosztem rodziców Kiedy dostałam informację w dzienniku elektronicznym, że od poniedziałku do środy szkoła jest zamknięta dla klas 1-7 z powodu egzaminów, aż mnie zatkało. Nikt nawet nie zająknął się o zorganizowaniu jakichkolwiek dyżurów opiekuńczych czy zajęć świetlicowych dla dzieci, których rodzice muszą pracować! Komunikat był krótki i bezlitosny: „Dni wolne od zajęć dydaktycznych”. Rozumiem, że ósmoklasiści potrzebują ciszy i skupienia, żeby napisać polski, matematykę i język obcy. Ale czy do przypilnowania kilkunastu sal egzaminacyjnych potrzeba absolutnie całego personelu szkoły, łącznie z paniami ze świetlicy i biblioteki? Odnoszę wrażenie, że nauczycielom po prostu nie chce się dyżurować i znaleźli sobie doskonałą wymówkę na przedłużony weekend. Przecież w każdej szkole podstawowej pracuje kilkudziesięciu pedagogów. Naprawdę nie dało się stworzyć grafiku, w którym jedna część pilnuje egzaminów, a druga organizuje zajęcia opiekuńcze w oddzielnym skrzydle budynku albo zabiera młodsze dzieci na wycieczkę do parku? Zamiast tego wybrano rozwiązanie najwygodniejsze dla placówki, przerzucając cały problem na barki pracujących matek i ojców. Praca zdalna z dziećmi na głowie − rzeczywistość, która wykańcza Współczesny świat uważa, że praca zdalna to luksus i r…

mama-w-domu-4-437760c.png
width: 1600
height: 1200

Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
type: item
date: 2026-05-09T13:15:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
encoded: Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzu…

nauczycielka-19-99adcda.png
width: 1600
height: 1200

Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
type: item
date: 2026-05-09T06:12:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
encoded: Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj …

odpowiedz-przy-tablicy-ac53df9.png
width: 1600
height: 1200

Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
type: item
date: 2026-05-08T11:33:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
encoded: Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął…

prezent-dla-nauczyciela-d291659.png
width: 1600
height: 1200

„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
type: item
date: 2026-05-06T07:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
encoded: Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o …

nieobecnosci-nauczycieli-57d19fd.png
width: 1600
height: 1200

„Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
type: item
date: 2026-05-05T11:33:25.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Kiedy ostatnio weszłam do szkoły mojej córki, poczułam się, jakbym trafiła na plan teledysku, a nie do instytucji, która ma wychowywać przyszłe pokolenia. Nie potrafię milczeć, gdy widzę, że osoby mające być autorytetem dla naszych dzieci, całkowicie zapomniały o tym, czym jest skromność i profesjonalny wizerunek.
encoded: Szanowna Redakcjo. Jestem matką dziesięcioletniej Julii i zawsze uczyłam ją, że szkoła to miejsce wyjątkowe − świątynia wiedzy, gdzie obowiązują pewne zasady, także te dotyczące wyglądu. Niestety, to, co widzę na korytarzach podstawówki mojej córki, przechodzi ludzkie pojęcie. Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom w głowach się przewraca i kompletnie pomylili profesje. Czy to naprawdę zbyt wiele wymagać, by pedagog wyglądał jak pedagog, a nie jak modelka z Instagrama czy bywalec salonu tatuażu? Szkoła to nie wybieg ani studio tatuażu Zacznę od pana od angielskiego, który jest nowym nabytkiem w naszej szkole. Człowiek ten ma obie ręce pokryte tatuażami − od nadgarstków aż po samą szyję. Kiedy widzę go latem w krótkim rękawku, mam ochotę odwrócić wzrok. Jak takie dziecko jak moja Julka ma czuć respekt do kogoś, kto wygląda jak postać z gangsterskiego filmu? Rozumiem, że czasy się zmieniają, że mamy wolność ekspresji, ale czy wszystko musi mieć swoje miejsce? Tatuaże kojarzą mi się z pewną subkulturą, a nie z kimś, kto ma wpajać dzieciom zasady gramatyki i dobrego wychowania. To samo dotyczy naszego nauczycielka WF-u − kolorowe tatuaże na ramionach i łydkach. Czy to teraz jakaś moda czy co? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, ale ja widzę, jak te dzieci na nich patrzą. Zamiast skupiać się na lekcji, podziwiają obrazki na przedramionach. To jest rozpraszające i, powiedzmy to głośno, po prostu niesmaczne w takim miejscu jak szkoła. Nauczyciel powinien budować swój autorytet wiedzą i postawą, a nie szokowaniem wyglądem. Jeśli ktoś decyduje się na tak radykalny wizerunek, powinien liczyć się z tym, że w pewnych zawodach po prostu on nie przystoi. Krótkie spódniczki i jaskrawe paznokcie to brak profesjonalizmu Jeszcze gorzej jest z panią od przyrody. Młoda dziewczyna, ambitna, nie przeczę, ale jej stroje są co najmniej niestosowne. Miniówki krótkie, do tego krzykliwe hybrydy w kolorze neonowego różu, długie rzęsy, przez które ledwo widzi na oczy, i mocny makijaż. Czy to jest…

nauczyciel-z-tatuazami-cf7595e.png
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka ma 1 wiadomość do czepialskich rodziców. „Powinniście dziękować nam na kolanach”
type: item
date: 2026-05-02T11:33:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: „Mam w klasie troje dzieci z orzeczeniami i dwóch obcokrajowców. Kiedy mam uczyć?”. Przeczytaj mocny list nauczycielki, która ma dość bycia popychadłem dla czepialskich rodziców. Czy wiemy, co naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas lekcyjnych i jak nadludzkiego wysiłku wymaga dziś praca pod tablicą?
encoded: Piszę do Państwa po kolejnym zebraniu z rodzicami, z którego wróciłam do domu z trzęsącymi się rękami i poczuciem totalnej bezsilności. Jestem nauczycielką języka polskiego z piętnastoletnim stażem. Kocham literaturę, kocham uczyć, ale to, co dzieje się obecnie w polskich szkołach, to prosta droga do zbiorowego wypalenia zawodowego nas wszystkich. Chciałabym, żebyście opublikowali mój list jako głos rozsądku skierowany do tej grupy rodziców, która każdy błąd swojego dziecka widzi w „złym nauczycielu”, zamiast spojrzeć prawdzie w oczy. Moja wiadomość jest krótka: zamiast pisać skargi, powinniście nam dziękować na kolanach za to, że w ogóle jeszcze chcemy wchodzić do sal lekcyjnych. Szkoła to nie jest już nauka, to walka o przetrwanie każdej minuty Zanim wyślecie kolejnego maila z pretensją o trudny sprawdzian, wejdźcie na moment w moje buty. Moja klasa liczy 28 osób. W tej jednej grupie mam troje dzieci z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego, które wymagają ode mnie indywidualnego podejścia w każdej minucie lekcji. Do tego doszło dwóch chłopców z zagranicy, którzy po polsku rozumieją co piąte słowo, a ja muszę ich przygotować do egzaminu ósmoklasisty z „Pana Tadeusza”. Jak mam to zrobić? Jak mam w ciągu 45 minut wytłumaczyć zawiłości gramatyki, sprawdzić lekturę i jeszcze dopilnować, żeby dzieci nie czuły się wykluczone? To jest praca na kilku etatach jednocześnie, w hałasie, w ciągłym napięciu. My, nauczyciele, dwoimy się i troimy, żeby nikt nie został w tyle, ale nie jesteśmy cudotwórcami. Kiedy słyszę, że pani za mało tłumaczy, mam ochotę krzyczeć. Tłumaczę tyle, ile pozwala mi na to czas wyrwany z chaosu, który panuje w systemie, który nas wszystkich zawiódł. Bezstresowe wychowanie, czyli armia małych prawników w klasie Największym problemem nie są jednak braki kadrowe czy trudne programy. Najgorsza jest zmiana postawy uczniów i ich rodziców. Mam w klasie sporą grupę dzieci „bezstresowo wychowanych”, które na każde moje polecenie reagują pytaniem: „A …

nauczycielka-18-cd82d3c.png
width: 1600
height: 1200

„Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
type: item
date: 2026-04-30T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Nigdy nie przypuszczałam, że już w pierwszym roku nauki będę musiała wyciągać mojego siedmioletniego syna z łóżka siłą, bo tak bardzo boi się kolejnego „testu”. To, co dzieje się w szkole mojego dziecka, to nie jest nauka czytania i pisania, to brutalny trening odporności psychicznej, na który on nie jest gotowy.
encoded: Droga Redakcjo. Czuję się kompletnie bezsilna, a serce mi pęka, gdy patrzę na mojego synka, Antosia. Pamiętam wrzesień − ten dumny uśmiech, nowy plecak, radość z tego, że jest już dużym uczniem. Ta duma nie trwała długo. Potem zaczęła się prawdziwa szkoła, która zamiast być przygodą, stała się dla nas koszmarem. Nie rozumiem, co to za wymysł, żeby w pierwszej klasie, kiedy dzieci jeszcze dobrze nie trzymają ołówka w ręku, wprowadzać sprawdziany, kartkówki i dyktanda na oceny. Moje dziecko już nienawidzi szkoły, a my mamy przed sobą jeszcze długie lata nauki. Jak on ma to przetrwać, skoro na starcie podcięto mu skrzydła? System punktowy, czyli ukryte oceny w pierwszej klasie Pani nauczycielka twierdzi, że przecież ocen nie ma, bo zgodnie z przepisami w klasach 1-3 obowiązuje ocena opisowa. Ale to tylko teoria, bo w praktyce mamy system punktowy, który jest jeszcze bardziej bezlitosny. Antoś wraca do domu i płacze, bo dostał tylko dwa punkty na pięć, co w oczach dzieci i rodziców jest po prostu dwóją. Na każdej pracy klasowej widnieje punktacja, która tworzy wśród tych siedmiolatków chorą rywalizację. One w szatni nie rozmawiają o tym, w co się bawić, tylko kto miał ile punktów z dyktanda. Zamiast chwalić za postępy, pani wytyka każdy błąd na czerwono. Antoś stara się, poci się nad tymi literkami, ale wystarczy, że wyjedzie poza linię albo pomyli „l” z „t” i już punkty lecą w dół. To jest dla niego sygnał: „Jesteś słaby, nie umiesz”. Jak takie małe dziecko ma zrozumieć, że błędy są częścią nauki, skoro każda pomyłka kończy się słabym wynikiem ogłoszonym przy całej klasie? Ten system punktowy to po prostu sprytny sposób na obejście zakazu wystawiania ocen, który niszczy w dzieciach naturalną ciekawość świata. Dyktanda i sprawdziany ponad siły siedmiolatka Najgorsze są dyktanda. Przecież dzieci dopiero co poznały litery! A tu pani dyktuje całe zdania, pilnuje interpunkcji i ortografii, której one jeszcze nie miały szansy przyswoić. Antoś przychodzi do domu i mówi: „Mamo…

oceny-w-pierwszej-klasie-eaa6e37.png
width: 1600
height: 1200

„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
type: item
date: 2026-04-19T08:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
encoded: Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiad…

dzieci-w-szkole-8-9a16eea.png
width: 1600
height: 1200

Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
type: item
date: 2026-04-18T10:15:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: Miałam zaufać szkole. Miałam wierzyć, że moje dziecko jest tam po to, żeby się uczyć, a nie żebyśmy wieczorami nadrabiali wszystko od początku.
encoded: Codziennie w domu siedzę z synem przy stole i tłumaczę ułamki, choć nie jestem nauczycielką. „Proszę to sobie powtórzyć w domu” – czyli codzienność rodzica Mój syn jest w czwartej klasie. To moment, kiedy zaczyna się trudniejsza matematyka. Ułamki, działania, coś, co wymaga dobrego wytłumaczenia, krok po kroku. I wiecie co? Tego tłumaczenia po prostu nie było. Syn wracał ze szkoły i mówił: „Nie rozumiem”. Najpierw myślałam, że to normalne, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zajrzałam do zeszytu, zobaczyłam chaos. Kilka przykładów, brak wyjaśnienia, brak ćwiczeń. Na pytanie, co mówiła nauczycielka, usłyszałam: „Kazała przepisać z tablicy i zrobić zadania”. A kiedy dzieci nie rozumiały? „Proszę to sobie powtórzyć w domu”. Siedzimy wieczorami i zaczynamy od zera Nie jestem matematyczką. Pracuję, mam obowiązki, dom, drugie dziecko. A jednak codziennie wieczorem siadam z synem i uczę go od początku. Tłumaczę, czym jest ułamek. Rysuję pizzę, dzielę czekoladę, wymyślam przykłady, żeby w końcu „zaskoczyło”. I wiecie, co jest najgorsze? Że zaskakuje. Czyli można. Tylko ktoś wcześniej tego nie zrobił. Syn powiedział mi ostatnio: „Mamo, szkoda, że pani tak nie tłumaczy”. I to zdanie mnie po prostu zabolało. Bo ja nie powinnam zastępować nauczyciela. Mogę pomóc, wesprzeć, wytłumaczyć trudniejszy temat. Ale nie uczyć całego działu od zera. To nie jest jednostkowy problem Rozmawiam z innymi rodzicami i słyszę to samo. Angielski – uczą w domu. Matematyka – tłumaczą po swojemu. Historia – dzieci uczą się na pamięć, bez zrozumienia. Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła daje temat, a reszta należy do nas. Nie chcę nikogo atakować. Wiem, że nauczyciele mają dużo pracy, że klasy są liczne, że system nie pomaga. Ale gdzie w tym wszystkim jest dziecko? I gdzie jest sens szkoły, jeśli i tak wszystko trzeba robić drugi raz w domu? Czuję, że coś tu bardzo nie działa. Nie chcę, żeby moje dziecko myślało, że „jest słabe z matematyki”, skoro tak naprawdę nikt mu tego dobrze nie wytłumaczył. Chci…

nauka-w-domu-2-07ecc00.png
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
type: item
date: 2026-04-04T06:00:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: To jeden z tych szkolnych tematów, które wracają jak bumerang. Jedynka za brak zeszytu. Jedynka za brak podręcznika. Jedynka „wychowawcza”, żeby dziecko „zapamiętało na przyszłość”.
encoded: W teorii to drobiazg. W praktyce – coś, co potrafi wywołać ogromne emocje. I coraz częściej pytanie: czy to w ogóle jest zgodne z prawem? Odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Co tak naprawdę można oceniać? Z perspektywy szkoły wszystko wydaje się jasne – uczeń powinien być przygotowany do lekcji. Powinien mieć zeszyt, podręcznik, przybory. Ale przepisy mówią o czymś innym. Zgodnie z art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianiu podlegają osiągnięcia edukacyjne ucznia, czyli to, co wie i potrafi. Wiedza, umiejętności, postępy. Brak zeszytu nie jest wiedzą. Brak podręcznika nie jest umiejętnością. To może być problem organizacyjny, zapomnienie, czasem zwykły błąd. Ale nie jest podstawą do oceny w rozumieniu przepisów. I właśnie tu zaczyna się zgrzyt między teorią a praktyką. „Tak się zawsze robiło” Wielu nauczycieli nie ukrywa, że jedynki za brak przygotowania są formą dyscyplinowania uczniów. „Inaczej nie zapamiętają” – to zdanie słyszałam już często. Z jednej strony trudno nie rozumieć tej perspektywy. Szkoła to system, który wymaga organizacji, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – coraz więcej rodziców i uczniów zaczyna pytać, czy taka metoda jest właściwa. Bo jeśli ocena ma odzwierciedlać wiedzę, to czy powinna być narzędziem wychowawczym? I czy „jedynka za brak zeszytu” nie jest w rzeczywistości czymś innym, niż powinna być? Co na to rodzice? W moich rozmowach z rodzicami pojawia się jeden wspólny wątek – poczucie niesprawiedliwości. „Moje dziecko znało materiał, było przygotowane, ale zapomniało zeszytu i dostało jedynkę. To łamanie prawa” – to zdanie słyszałam już wiele razy. Dla dziecka to sygnał: wysiłek nie ma znaczenia. Dla rodzica – frustracja, bo trudno wytłumaczyć, dlaczego coś, co nie dotyczy wiedzy, wpływa na ocenę. Oczywiście, są też głosy przeciwne. Takie, które mówią: „Szkoła musi uczyć odpowiedzialności”. I to prawda. Pytanie tylko, czy ocena z matematyki czy języka polskiego powinna być narzędziem do nauki organ…

szkola-21-7d1d1da.png
width: 1600
height: 1200

Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
type: item
date: 2025-12-07T08:30:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: święta
subject: szkoła podstawowa
description: Nie wierzę, że to znowu się dzieje, i to tuż przed świętami. Mam wrażenie, że w tej szkole coraz mniej osób myśli o dzieciach, a coraz więcej o własnej wygodzie.
encoded: Droga Redakcjo, mam już dość udawania, że wszystko jest w porządku. Od początku roku szkolnego co chwilę słyszymy, że lekcja odwołana, bo rada pedagogiczna, bo szkolenie, bo wycieczka innej klasy, bo ktoś nie ma zastępstwa. Dzieci wracają wcześniej do domu, a potem w dzienniku cisza i nikt nie nadrabia materiału. Niby drobiazg, niby jedna godzina, ale tych godzin zbiera się mnóstwo. Teraz okazuje się, że pani od matematyki zaplanowała urlop tydzień przed świętami. Ja rozumiem, że nauczyciel też człowiek, też może się rozchorować, też ma rodzinę. Tyle że tu nie chodzi o nagłą sytuację, tylko o planowany urlop w środku roku szkolnego. Dla mnie to jest po prostu brak szacunku dla dzieci. Urlop nauczyciela w trakcie roku szkolnego rozbija naukę dzieci Matematyka to nie jest przedmiot, który da się nadrobić w jeden wieczór. Moje dziecko ma sprawdziany, kartkówki, zadania domowe, a potem słyszę, że przez tydzień nie będzie lekcji, bo pani przedłuża sobie święta. Tak to wygląda z perspektywy rodzica. Program i tak jest napięty, dzieci ledwo nadążają. Wystarczy kilka brakujących lekcji i zaczynają się zaległości, stres, korepetycje. I zgadnijcie, kto to potem sprząta. Rodzice wieczorami, po pracy, tłumacząc ułamki i równania, bo w szkole „nie było czasu”. Najbardziej boli mnie to, że nikt nawet nie próbuje udawać, że to problem. Informacja przyszła jakby to była pogoda na jutro. A ja pytam: gdzie tu odpowiedzialność. Gdzie myślenie o tym, że dzieci mają prawo do normalnej nauki. Odwoływanie lekcji w szkołach stało się normą Mam wrażenie, że odwoływanie zajęć stało się czymś zwyczajnym, jakby nikogo już nie obchodziło, że szkoła ma uczyć. Wszyscy powtarzają, że dzieci są przemęczone, że mają za dużo, że trzeba je wspierać. A potem nagle znikają lekcje i dzieci zostają same z materiałem. W domu słyszę: „Mamo, nie rozumiem”, „Mamo, boję się sprawdzianu”, „Mamo, znowu nie było matmy”. I ja widzę, że to nie jest lenistwo dzieci, tylko chaos dorosłych. Wiem, że szkoły mają proble…

nauczycielka-4-2c5ccad.png
width: 1600
height: 1200

W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
type: item
date: 2025-12-04T15:05:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: święta z dzieckiem
subject: szkoła
description: Grudzień miał być u nas miesiącem ciepła i spokoju, a znowu zamienił się w domową gonitwę po sklepach i wieczorne siedzenie nad „szkolnymi świętami”. Gdy słyszę kolejne prośby ze szkoły, mam wrażenie, że ktoś zupełnie nie widzi, ile my już dźwigamy na co dzień.
encoded: Nie mam pretensji o to, że dzieci robią coś świątecznego. To miłe, potrzebne, buduje wspomnienia. Tylko że u nas w domu wygląda to tak: w poniedziałek karteczka w zeszycie, że na środę trzeba przynieść brokat, filc, wstążki, specjalny klej, kolorowe druciki i jeszcze coś, czego nazwy nawet nie znam. Wtorek po pracy lecę do papierniczego. Tam połowy rzeczy nie ma, więc jadę dalej. W domu rozkładam wszystko na stole, bo „bez tego pani nie zrobi z dziećmi ozdób”. Szkoła w grudniu zrzuca obowiązki na rodziców W tym samym tygodniu dostaję wiadomość, że klasa szykuje jarmark i rodzice mają zrobić w domu kartki albo stroiki na sprzedaż. Kto nie przyniesie, ten „nie wspiera klasy”. I znowu: wieczór, a ja, zamiast odpoczywać, kleję, wycinam, szukam w internecie pomysłów, chociaż naprawdę mam już dość ekranów i obowiązków. A, i jeszcze trzeba kupić i zapakować prezenty na klasowe mikołajki, wymyślić coś dla nauczycieli, zamówić, dostarczyć. Zaczynam się zastanawiać, na jakiej zasadzie szkoła uznaje, że grudzień to idealny czas, żeby rodzicom dokładać pracy. Przecież to miesiąc, w którym wszyscy próbujemy ogarnąć dom, zakupy, końcówkę roku w pracy, choroby dzieci, rodzinne sprawy. I jeszcze mamy być pomocnikami od zadań plastycznych oraz organizatorami wydarzeń. Świąteczne prace plastyczne kosztują i zabierają czas Najtrudniejsze jest to, że to wszystko kosztuje. Dla jednej osoby brokat czy filc to drobiazg, ale kiedy co tydzień trzeba kupować nowe zestawy, robi się z tego spora suma. Do tego dochodzi poczucie winy: jak nie kupię szybko, dziecko będzie jedyne bez materiałów. Jak nie usiądę z nim wieczorem, będzie płakało, że inni już mają gotowe. Ja nie chcę, żeby moje dziecko było gorsze. Tylko że w tym momencie to już nie są prace dzieci. To prace rodziców, robione po nocach. Dziecko często tylko podpisuje, a ja mam w środku złość, bo to nie tak miało wyglądać. Szkoła powinna mieć podstawowe materiały na takie zajęcia. Wiem, że budżety są różne, ale przecież nie mówimy o zak…

swieta-w-szkole-3-aac00d3.png
width: 1600
height: 1200

„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
type: item
date: 2025-12-02T13:25:25.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: rozwój dziecka
subject: szkoła podstawowa
description: Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
encoded: W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona.…

dzieci-w-szkole-3-5e7e028.png
width: 1600
height: 1200

Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
type: item
date: 2025-12-01T13:13:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Nie wiem już, co mam powiedzieć córce, kiedy znów wraca ze szkoły po kolejnym zastępstwie. Dwa tygodnie bez normalnej lekcji języka polskiego to nie jest drobiazg, tylko wyrwa, której nikt nam potem nie odda.
encoded: Jestem mamą piątoklasistki, która od dwóch tygodni nie ma swoich lekcji polskiego. Zamiast tego są zastępstwa, czasem ktoś przyjdzie, czasem dzieci siedzą cicho i „robią coś z podręcznika”, a czasem oglądają film, bo nie ma planu. Dwa tygodnie bez polskiego to dla dzieci wieczność Ja rozumiem, że w życiu mogą zdarzyć się różne rzeczy. Nauczyciele też chorują, mają rodziny, problemy, stres. Tylko że nikt nam nawet nie mówi wprost, co się dzieje. Słyszymy po kątach, że polonistka poszła na zwolnienie zdrowotne, ale pewności nie ma. A ta niepewność jeszcze bardziej podkręca złość. Bo jeśli to zdrowie, to chcę wiedzieć, że szkoła ma plan, żeby dzieci nie zostały z niczym. Jeśli to inny powód, też chcę, żeby ktoś wreszcie powiedział prawdę. Nieobecność nauczyciela a dobro uczniów Najbardziej boli mnie to, że w całej tej sytuacji dzieci są na końcu. Moja córka zaczęła się martwić, że nie nadąży z lekturami, że za chwilę będzie sprawdzian, do którego nikt ich nie przygotował. W domu widzę, jak traci pewność siebie. A ja nie mogę jej obiecać, że jutro będzie normalnie, bo sama tego nie wiem. Uczniowie potrzebują ciągłości. To nie są dorośli, którzy coś sobie doczytają. To są dzieci, które uczą się systematycznie, krok po kroku, z konkretną osobą. Brak polonistki przez dwa tygodnie rozwala ten rytm. Kto powinien wziąć odpowiedzialność za odwołane lekcje? Mam wrażenie, że w szkołach za łatwo przywyka się do tego, że „jakoś to będzie”. A nie powinno. Jeśli ktoś wybiera zawód nauczyciela, to bierze na siebie odpowiedzialność większą niż w wielu innych pracach. Bo tu nie chodzi o tabelki, raporty ani wynik firmy, tylko o dzieci. I jasne, zdrowie jest ważne, nikt nie ma prawa wymagać bohaterstwa za wszelką cenę. Tylko że dobro uczniów też powinno być częścią tej rozmowy, nie dodatkiem. Szkoła ma obowiązek zorganizować realne zastępstwo, nie wypełniacz. Kogoś, kto poprowadzi normalne lekcje, przerobi materiał, da pracę domową, odpowie na pytania. Bez tego te tygodnie stają się pus…

odwolane-lekcje-35658bc.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
type: item
date: 2025-11-28T10:45:35.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczyciel
subject: szkoła podstawowa
description: W szkolnym ocenianiu powinny być stałe zasady, których trzyma się każdy nauczyciel. Wpis jednej mamy na Threads pokazał jednak coś innego – okazuje się, że w szkole nie zawsze oceniana jest faktyczna wiedza uczniów.
encoded: Przeczytałam ten wpis dwa razy, potem trzeci, bo mój mózg długo nie chciał przyjąć go do wiadomości. „Z cyklu: Edukacja ma sens, tylko nikt go nie widzi. Moje dziecko, native speaker angielskiego, urodzone w UK, dostało jedynkę za odmianę ‘to be’. Pytam grzecznie nauczycielki skąd ten cud pedagogiczny – a pani z powagą: ‘Bo go nie było w szkole’”. Dalej autorka dopisała z goryczą, że mamy nowy tryb nauki: chorujesz = nie umiesz. Szczerze, trudno o lepszy skrót tego, co wielu rodziców widzi od lat, tylko zwykle brakuje nam słów, żeby to nazwać. Najbardziej porusza mnie nie sama jedynka. Ocen w dzienniku bywa sporo, czasem są za wysokie, czasem za niskie. Porusza mnie logika, która stoi za tą oceną. Jeśli wierzyć relacji mamy, nauczycielka nie oceniła wiedzy dziecka, tylko fakt jego nieobecności. To nie jest drobny szkolny zgrzyt. To sposób myślenia, który uderza w sens edukacji i w bezpieczeństwo dzieci. Bo jeśli szkoła uczy, że choroba jest winą, a absencja dowodem niewiedzy, to my jako rodzice mamy problem większy niż jedna jedynka. Ocena za nieobecność w szkole i co z tego wynika W komentarzach pod wpisem odezwało się wielu ludzi, w tym nauczyciele. Jedna z osób napisała krótko i celnie: „Niezależnie od tego, co mówi lub nie mówi statut, to wbrew prawu oświatowemu. Ocenę wystawia się tylko i wyłącznie za posiadaną wiedzę. Bez obecności w szkole nie da się sprawdzić czyjejś wiedzy”. I to jest sedno sprawy. Ocena ma odzwierciedlać poziom opanowania materiału, nie obecność w ławce. Jeśli ucznia nie było, to nie ma podstaw do wystawienia stopnia, bo nie przeprowadzono sprawdzianu. W praktyce wygląda to tak, że szkoła powinna dać dziecku możliwość zaliczenia materiału w innym terminie. To proste i ludzkie. Dzieci chorują. Są w szpitalu, mają gorsze dni, są różne sytuacje rodzinne. System, który karze za coś, na co dziecko nie ma wpływu, wychowuje nie do życia, tylko do poczucia winy. Cały wpis przeczytasz tutaj. Jak rozmawiać z nauczycielem, gdy ocena jest niesprawiedl…

nauczycielka-2-05abc7b.png
width: 1600
height: 1200