Nauczyciele powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu? „Rodzicom należy się trochę oddechu”
Jako zwykli, pracujący na etacie ludzie mamy do dyspozycji zaledwie po dwadzieścia kilka dni urlopu w roku, a szkoła bezczelnie zamyka się na cztery spusty na bite dwa miesiące, zostawiając nas całkowicie na lodzie.
Droga Redakcjo! Piszę do Państwa, bo czerwiec zaraz dobiegnie końca, a we mnie po prostu wszystko aż chodzi ze stresu na samą myśl o nadchodzących wakacjach. Moje dzieci, ośmioletni rozrabiaka i dziesięcioletnia córka, lada moment usłyszą ostatni dzwonek, a dla mnie i mojego męża zacznie się regularna walka o przetrwanie i logistyczny maraton, który wykończy nas psychicznie oraz finansowo. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zadać publicznie jedno, niezwykle ważne pytanie: czy nauczyciele nie powinni dyżurować w szkołach w lipcu i sierpniu, zapewniając dzieciakom mądrą opiekę świetlicową? Uważam, że pracującym rodzicom należy się trochę oddechu i stabilizacji, zamiast wiecznego kombinowania, z kim zostawić dzieci, żeby nie stracić roboty. Wakacje w szkole a rzeczywistość pracujących na etacie rodziców Dla każdego przeciętnego rodzica w tym kraju okres letni to nie jest żaden czas sielanki i radosnego łapania słońca, tylko potężny kryzys organizacyjny. Muszę stawać na rzęsach, żebrać w pracy o wolne, brać urlopy na zmianę z mężem, przez co od trzech lat nie spędziliśmy ani jednego wspólnego wolnego dnia jako małżeństwo, bo wiecznie mijamy się w drzwiach jak jacyś strażnicy na zmianie. Gdyby w szkołach podstawowych wprowadzono rotacyjne dyżury opiekuńcze w lipcu i sierpniu, cała ta logistyczna katorga odeszłaby w niepamięć, a my moglibyśmy normalnie, spokojnie chodzić do pracy bez wiecznego poczucia winy. Szkoła dysponuje przecież ogromnymi budynkami, bezpiecznymi boiskami, salami gimnastycznymi i świetlicami, które przez dwa najpiękniejsze miesiące w roku stoją całkowicie puste, zamiast służyć lokalnej społeczności. To jest dla mnie kompletne marnotrawstwo publicznej infrastruktury i brak jakiejkolwiek empatii dla rodziców. Nikt przecież nie da pracownikowi wolnego na całe lato, bo dzieciaki mają akurat przerwę. Dwa miesiące wolnego nauczycieli okiem wściekłej i zagonionej matki Wszędzie słyszę narrację o tym, jak bardzo są wypaleni zawodowo, zmęczeni sprawdzaniem klasówek i jak ciężki jest to kawałek chleba w trakcie roku szkolnego. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które harują w handlu, usługach czy korporacjach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji krótki urlop z wielkim trudem wywalczony u szefa? Nauczyciele mają zagwarantowane długie tygodnie wolnego z urzędu, a ich praca w okresie wakacyjnym mogłaby przecież polegać wyłącznie na luźnych dyżurach świetlicowych, bez realizowania programu, bez oceniania i bez całego tego stresu dydaktycznego. Dorabianie w świetlicach w ramach etatów w wakacje nikomu by korony z głowy nie zrzuciło, a dla tysięcy rodzin byłoby to zbawienne rozwiązanie. Prywatne półkolonie i obozy czyli finansowy drenaż domowych budżetów Kiedy patrzę na cenniki prywatnych półkolonii w naszym mieście, to po prostu łzy stają mi w oczach, bo ceny za jeden skromny tydzień opieki nad dzieckiem są totalnie z kosmosu. Za pięć dni, gdzie dziecko od dziewiątej do piętnastej ma zapewniony obiad i jakieś proste wyjście do kina, firmy żądają kwot, które dla normalnej rodziny są barierą nie do przejścia, zwłaszcza przy dwójce dzieciaków. Wychodzi na to, że cała moja pensja musiałaby pójść wyłącznie na opłacenie jakiejkolwiek opieki, żebym mogła w ogóle wyjść z domu do pracy, co jest przecież totalnym absurdem. Czas najwyższy skończyć z tym archaicznym systemem szkolnym rodem z poprzedniego wieku, kiedy to dzieci były potrzebne w gospodarstwach do żniw i dlatego wprowadzono dwa miesiące wolnego od lekcji. Żyjemy w zupełnie innych realiach, gospodarka pędzi do przodu, a system oświaty wciąż tkwi w głębokim lesie, zrzucając cały ciężar i koszty letniej opieki na barki wycieńczonych i zagonionych rodziców. Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Teściowie zgubili moje dziecko na wakacjach w Juracie. Nigdy sobie nie wybaczę, że im zaufałam”
Tacy nauczyciele nie powinni uczyć w szkole. Matka: „SMS o 22 mnie załamał. Czy ona nie ma co robić?”
Nie mogłam zmrużyć oka ze złości, zastanawiając się, czy ta kobieta naprawdę nie ma co robić ze swoim życiem prywatnym, tylko nękać zmęczonych rodziców po nocach. Tacy nauczyciele moim zdaniem w ogóle nie powinni uczyć w szkole, bo kompletnie nie szanują cudzych granic i zachowują się, jakby było im wolno absolutnie wszystko.
Droga Redakcjo mamotoja.pl! Mój dziesięcioletni syn chodzi do czwartej klasy i do tej pory jakoś dawaliśmy radę z tym całym szkolnym kieratem, chociaż łatwo nie jest. Jednak to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem, po prostu rozłożyło mnie na łopatki i sprawiło, że straciłam resztki szacunku do jego wychowawczyni. Wyobraźcie sobie sytuację: dom ogarnięty, młody od dawna śpi, ja zmęczona po całym dniu wreszcie leżę w łóżku i próbuję złapać chwilę oddechu. Nagle, dokładnie o godzinie dwudziestej drugiej, mój telefon na szafce nocnej zaczyna wibrować jak szalony, budząc przy okazji mojego męża. Zszokowana łapię za komórkę, myśląc, że stało się coś złego, a na ekranie wyświetla się długi, urzędowy SMS od pani od matematyki. SMS o 22, czyli brak szacunku dla czasu prywatnego rodziców Wiadomość, którą dostałam od pani w środku nocy, brzmiała dokładnie tak: „Przypominam, że jutro mija ostateczny termin oddania projektów z geometrii i brak pracy będzie skutkował oceną niedostateczną bez możliwości poprawy, proszę przypilnować syna”. Kiedy to przeczytałam, poczułam, jak mi ciśnienie skacze. Fakt, jeszcze nie wszystkie oceny na koniec roku są wystawione, no ale bez przesady! Ludzie święci, czy ona naprawdę urwała się z choinki, żeby wysyłać takie ponaglenia w porze, kiedy normalni ludzie śpią lub odpoczywają po ciężkim dniu? Przecież to jest jawne wchodzenie z butami w czyjeś życie prywatne i traktowanie rodziców jak podwładnych na zawołanie, którzy mają na baczność meldować się na każde piknięcie telefonu. Mój syn projekt zrobił i spakował do plecaka już po południu, więc ten nocny straszak był nam niepotrzebny. Nauczycielka wysyła wiadomości po nocach i udaje wielką troskę Najbardziej wkurza mnie fakt, że tacy pedagodzy zawsze próbują się zasłaniać troską o dobrostan ucznia i jego wyniki w nauce. Gdy dzisiaj rano odpisałam jej krótko, że godzina dwudziesta druga to nie jest pora na służbowe komunikaty, ona bezczelnie mi odparła, że przecież chciała dobrze i przypomniała mi o obowiązku szkolnym. A dla mnie to jest zła organizacja pracy własnej tej pani, która widocznie przypomniała sobie o swoich obowiązkach przy wieczornym oglądaniu serialu i postanowiła natychmiast zwalić problem na głowy rodziców. Szkoła publiczna powinna mieć swoje sztywne ramy czasowe, a Librus, WhatsApp czy zwykłe SMS-y nie mogą służyć do całodobowej komunikacji. Kim ona w ogóle jest, żeby robić mi pobudki w nocy z powodu jakiegoś rysunku z geometrii, który i tak był gotowy? To jest po prostu totalny brak profesjonalizmu u osoby, która ma rzekomo wychowywać młode pokolenie i uczyć je szacunku do innych. Nie dam sobie wejść na głowę Tego tematu na pewno nie odpuszczę, bo jak teraz damy sobie wejść na głowę, to za chwilę będziemy dostawać telefony z uwagami o trzeciej nad ranem. Dzisiaj po pracy idę prosto do gabinetu dyrektora z jasnym żądaniem: albo ta pani dostanie oficjalną naganę za nękanie rodziców po godzinach pracy, albo przenoszę młodego do równoległej klasy. Spotkałam się już na korytarzu z innymi matkami z naszej grupy i okazuje się, że ta matematyczka regularnie urządza sobie takie nocne maratony smsowe. Przestańmy się wreszcie bać i godzić na każdy absurd ze szkolnych murów. Mamy pełne prawo wymagać, by po godzinie 17 szkoła przestawała dla nas istnieć, a telefon służył do kontaktu z bliskimi, a nie do odbierania wiadomości od niespełnionych życiowo nauczycielek. Czas postawić twardą i grubą kreskę między szkołą a domem, bo inaczej wykończymy nerwowo i siebie, i nasze dzieci. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
„W czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach. Zaraz i tak mają 2 miesiące laby”
Szanowna Redakcjo! Mamy połowę czerwca, oficjalne zakończenie roku szkolnego dopiero za chwilę, a w placówce mojego Kuby panuje już absolutna, bezczelna samowolka. Oceny zostały wystawione na początku miesiąca i od tamtego momentu regularne lekcje praktycznie przestały istnieć, a dzieciaki zamiast nauki mają non stop puszczane bajki z rzutnika albo są odsyłane do domów.
Ja i mąż harujemy na pełnych etatach w korporacji, nie mamy na miejscu żadnych babć do pomocy, a szkoła bezczelnie wysyła nam komunikaty w Librusie z prośbami, żeby w miarę możliwości odbierać dzieci zaraz po obiedzie, bo lekcji już nie ma. No po prostu cyrk na kółkach i totalna kpina z pracujących ludzi, którzy płacą podatki i oczekują, że szkoła publiczna będzie realizować swoje zadania opiekuńcze do ostatniego dzwonka. Moim zdaniem w czerwcu nauczyciele powinni dorabiać w świetlicach i normalnie zajmować się naszymi dziećmi, a nie zbijać bąki na radach pedagogicznych, skoro zaraz i tak mają dwa miesiące totalnej laby, o której zwykły śmiertelnik może tylko pomarzyć. Kryzys w szkołach przed wakacjami, czyli czerwcowy horror pracujących rodziców Dla mnie i dla wielu innych matek z klasy Kuby czerwiec to jest co roku najgorszy, najbardziej uciążliwy logistycznie miesiąc w całym kalendarzu, który wykańcza nas psychicznie i finansowo. Oczywiście oprócz samych wakacji. Muszę stawać na rzęsach, brać urlopy na zmianę z mężem albo błagać szefa o pracę zdalną, bo paniom w szkole nie chce się już prowadzić normalnych zajęć dydaktycznych, skoro program rzekomo został zrealizowany. Dzieciaki snują się po korytarzach, nudzą się jak mopsy, a w świetlicy panuje taki tłok i wrzask, że mój syn wraca do domu z potwornym bólem głowy i jest skrajnie przebodźcowany. To jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków ze strony dyrekcji i kadry, która uważa, że od czerwca można już całkowicie zamknąć system i mentalnie przejść na tryb urlopowy. Płacimy za ten cały szkolny kierat swoimi podatkami i mamy pełne prawo wymagać, by opieka nad najmłodszymi uczniami funkcjonowała na sto procent. Wolny czas nauczycieli a brak opieki nad dziećmi w świetlicy Najbardziej wkurza mnie to święte oburzenie środowiska nauczycielskiego, kiedy ktokolwiek wspomni o ich licznych przywilejach, wolnych wakacjach i urlopach w ferie czy święta. Słyszę ciągle narrację o tym, jak bardzo są przemęczeni, wypaleni zawodowo i jak ciężko pracują w trakcie roku szkolnego, sprawdzając klasówki w domach. Tylko dlaczego nikt nie widzi zmęczenia nas, matek, które pracujemy w handlu czy w biurach po osiem, a często i dziesięć godzin dziennie przez okrągły rok, mając do dyspozycji zaledwie dwadzieścia sześć dni urlopu? W czerwcu, gdy lekcje odpadają, tablice są czyste, a podręczniki oddane do biblioteki, ci wszyscy nauczyciele przedmiotowi i wychowawcy mają mnóstwo wolnego czasu w ramach swoich godzin etatowych. Zamiast pić kawę w pokoju nauczycielskim i plotkować o planach urlopowych, powinni iść do świetlicy, odciążyć pracujące tam panie i organizować dzieciakom mądre, kreatywne zajęcia, wyjścia do parku czy gry zespołowe na boisku szkolnym. Koniec z pobłażaniem dla szkolnej laby Na naszej klasowej grupie wczoraj wybuchła przez to awantura, bo odważyłam się napisać prosto z mostu, co myślę o tych czerwcowych powrotach do domów o trzynastej. Kilka matek, które nie pracują albo mają pod ręką chętnych do pomocy dziadków, od razu zarzuciło mi, że jestem roszczeniowa i bez serca. Ale ja uważam, że szkoła to instytucja, która ma swoje jasne, sztywne obowiązki wobec społeczeństwa. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by szkolna kadra zrzucała na nasze barki swoje zadania tylko dlatego, że w kalendarzu pojawił się czerwiec. Mamy pełne prawo wymagać profesjonalizmu przez cały okrągły rok szkolny, a jeśli komuś nie pasuje praca do końca czerwca, to niech zmieni zawód na taki, w którym nie ma dwóch miesięcy zagwarantowanej, płatnej laby z urzędu. Joanna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
„Zużyci” nauczyciele nie dają już rady: 72 proc. myśli o odejściu z zawodu. Nie będzie miał kto uczyć?
Stres nauczycieli osiąga poziom, którego nie da się ignorować. Badanie zlecone przez ZNP i zrealizowane przez badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego pokazuje, że jeśli nic się nie zmieni, wkrótce nie będzie miał kto uczyć naszych dzieci, bo wypaleni pedagodzy po prostu odejdą z zawodu.
W Warszawie, w siedzibie Związku Nauczycielstwa Polskiego, przedstawiono wyniki ogólnopolskiego badania o stresie w zawodzie nauczyciela. Zespół badaczek z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego zebrał dane od lutego do kwietnia 2026 r. wśród 1748 nauczycieli z 200 placówek. Liczby są niepokojące: wielu pedagogów jest na skraju wyczerpania, a zmęczenie zaczyna się jeszcze zanim padnie pierwszy dzwonek. Zmęczenie zaczyna się przed wyjściem z domu W badaniu połowa nauczycieli wskazała wysoki lub bardzo wysoki poziom skumulowanego stresu. Jednocześnie tylko 18 proc. deklaruje niski poziom obciążenia. To ważny sygnał także dla rodziców: kiedy dorosły w szkole funkcjonuje w stałym napięciu, trudniej mu utrzymać spokój, cierpliwość i energię potrzebną w klasie czy w przedszkolu. Do tego dochodzi codzienna fizjologia przeciążenia. Aż 82 proc. ankietowanych przyznało, że czuje zmęczenie jeszcze przed wyjściem do pracy. 85 proc. potrzebuje więcej czasu, by się zrelaksować i wrócić do lepszego samopoczucia. Po zakończeniu dnia 64 proc. zazwyczaj czuje się wyczerpanych i „zużytych”. To nie są pojedyncze gorsze tygodnie, tylko obraz zawodu, który coraz częściej kosztuje zdrowie. Bezsenność, ból ciała i brak energii Stres zawodowy objawia się również somatycznie. Aż 60 proc. nauczycieli zgłasza silne objawy, takie jak bezsenność, przewlekłe bóle czy wyczerpanie. Wśród konkretnych problemów pojawiają się: bóle głowy (39 proc.), kłopoty ze snem (42 proc.) i bóle pleców (44 proc.). Najczęściej wskazywanym sygnałem jest jednak spadek energii i chroniczne zmęczenie: 64 proc. badanych. Dla wielu rodzin to może brzmieć znajomo: nauczyciel, który nie ma kiedy odetchnąć, bywa mniej dostępny, szybciej się męczy, trudniej mu wchodzić w spokojny dialog. W badaniu mocno podkreślono, że problem nie sprowadza się do indywidualnej „odporności”, bo kluczowe obciążenia mają charakter przewlekły i systemowy. Niepewność, która uderza w szkoły i w rodziny Najbardziej niepokojąco brzmią deklaracje dotyczące przyszłości w zawodzie. 72 proc. respondentów nie potrafi jednoznacznie powiedzieć, że zostanie w pracy w oświacie. Pewność deklaruje 28 proc. W grupie niezdecydowanych są osoby, które myślą o odejściu (22 proc.), odeszłyby, gdyby mogły (19 proc.), aktywnie odchodzą lub zmieniają zawód (11 proc.) oraz te, które wkrótce przechodzą na emeryturę (17 proc.). W praktyce oznacza to ryzyko dalszej destabilizacji: częstsze zmiany kadrowe, większe obciążenie dla tych, którzy zostają, a w konsekwencji mniejszą przewidywalność dla dzieci i rodziców. To szczególnie wrażliwe w przedszkolu i młodszych klasach, gdzie relacja z nauczycielem jest jednym z filarów poczucia bezpieczeństwa. System jest głównym stresorem Badanie pokazuje jasno: głównym źródłem stresu nie są ani uczniowie, ani ich rodzice, tylko system oświaty. Wśród 20 czynników stresu aż 13 ma charakter systemowy. Wśród najczęściej wskazywanych obciążeń są: niskie wynagrodzenia (nieadekwatne do odpowiedzialności i wymuszające pracę na kilku etatach), brak zasobów i wsparcia przy wdrażaniu zmian, brak spójnej i długofalowej wizji polityki oświatowej, niedostosowanie wymagań do realiów pracy brak odciążenia od zadań administracyjnych. Wymieniane są też: częste zmiany przepisów i podstawy programowej, decyzje podważające autonomię nauczycieli, niedocenianie zawodu w społeczeństwie, brak systemowego wsparcia pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, a także nieadekwatna ochrona prawna i poczucie osamotnienia w sporach czy w obliczu hejtu w mediach społecznościowych. Do tego dochodzi erozja czasu prywatnego: e-dzienniki i komunikatory sprawiają, że rośnie oczekiwanie dyspozycyjności także po godzinach, w weekendy i święta. Co musi się zmienić? W rekomendacjach pojawiają się konkretne kierunki działań. Dla MEN: kilka lat stabilnych cykli bez gwałtownych zmian w trakcie roku szkolnego, łączenie nowych obowiązków z realnymi zasobami, redukcja dokumentacji i przesuwanie zadań administracyjnych na pracowników pomocniczych, wsparcie edukacji włączającej (limity uczniów z orzeczeniami i obowiązkowy nauczyciel współorganizujący), a także urlopy regeneracyjne i działania wzmacniające prestiż zawodu. Dla samorządów: realne miejsca wyciszenia i odpoczynku w szkołach, odpowiednia liczba pracowników administracyjnych oraz finansowanie bezpłatnej opieki psychologicznej, superwizji i poradnictwa prawnego. Dla dyrektorów: ochrona czasu wolnego (bez wiadomości po godzinach), przejrzyste zasady zastępstw i nagród, wsparcie w konfliktach z rodzicami oraz budowanie sieci współpracy w szkołach i między nimi. Źródła: glos.pl, strefaedukacji.pl, infor.pl Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Uwaga od nauczycielki w Librusie rozwścieczyła matkę. „Kim ona jest, żeby mnie pouczać?”
Szkolne komunikaty potrafią wywołać potężną burzę w domu. Jedna z mam napisała pełen emocji list o uwadze w e-dzienniku, która przekroczyła granice prywatności.
Droga Redakcjo mamotoja.pl, mój dziewięcioletni syn Kamil chodzi do trzeciej klasy, uczy się dobrze i nie sprawia żadnych problemów. Tymczasem jego wychowawczyni postanowiła wbić mi szpilę i wysłała oficjalną uwagę, która kompletnie przekracza granice przyzwoitości. Zamiast napisać o ocenach czy sprawdzianie, napisała mi długi, przemądrzały wywód o tym, jak karmię własne dziecko. Nauczycielka bezczelnie wyrzuciła mi, że Kamil zbyt często przynosi do szkoły tanie bułki z marketu, co rzekomo wpływa na jego gorsze skupienie na lekcjach. W wiadomości padły dokładnie takie słowa: „Proszę zadbać o pełnowartościowe, zbilansowane posiłki bogate w warzywa, ponieważ dieta dziecka ma kluczowe znaczenie w procesie edukacji”. Kiedy to czytałam, dosłownie miałam łzy w oczach. Haruję na półtora etatu, żeby opłacić rachunki, i mam tylko jedno pytanie: kim ta kobieta w ogóle jest, żeby mnie pouczać i rozliczać z zawartości śniadaniówki? Librus jako bat na matki i festiwal oceniania Wychowawczyni Kamila uznała, że ma prawo kontrolować styl życia naszej rodziny. W uwadze napisała bez ogródek: „Sugeruję wcześniejsze wstawanie, by przygotować dziecku ciepły posiłek do termosu, zamiast kupowania gotowych produktów w drodze do szkoły”. No ludzie! To jest bezczelność i kompletny brak szacunku dla kogoś, kto codziennie goni czas, żeby związać koniec z końcem. Nie mam zamiaru tolerować sytuacji, w której moje macierzyństwo jest recenzowane przez kobietę, która nie ma pojęcia, jak wygląda rzeczywistość pracującej matki. Szkoła przekracza granice pod maską wielkiej troski Współczesna szkoła publiczna zapomina, gdzie kończą się jej obowiązki edukacyjne, a zaczyna nasze prywatne życie. Rozumiem pogadanki o zdrowym żywieniu na lekcjach, ale wysyłanie pisemnych nagan za rodzaj pieczywa to czysty absurd. To ja jestem matką, ja decyduję, co kupuję za ciężko zarobione pieniądze i dbam o to, by mój syn nie chodził głodny. Nauczycielka z wieloletnim stażem powinna mieć trochę wyczucia i taktu, zamiast bawić się w internetowego sędziego. Czuję się przez to napiętnowana jako gorsza matka. To całkowicie niszczy moje zaufanie do tej placówki. Nikt nie będzie komentował tego, jak wychowuję dziecko Postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dzisiaj rano natychmiast pojechałam do szkoły, poszłam prosto do gabinetu dyrektora i zażądałam przeprosin. Nauczycielka z wielkim fochem stwierdziła, że działała dla dobra dziecka i nie widzi w swoich słowach nic złego. Dyrekcja oczywiście zaczęła ją tłumaczyć, mówiąc, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem, bo szkoła po prostu promuje zdrowy styl życia. Ja jednak nie zamierzam milczeć. Nie pozwolę, żeby ktoś niszczył moją godność. Apeluję do wszystkich mam: przestańmy dawać przyzwolenie na to, by nauczyciele traktowali nas jak bezradne uczennice, które można bezkarnie pouczać i rozstawiać po kątach. Sylwia K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi
Koniec roku szkolnego to okazja, by złożyć podziękowania dyrekcji szkoły. Nawet jeśli dyrektor lub dyrektorka nie prowadzą wielu lekcji, to na co dzień dbają o to, by placówka funkcjonowała jak najlepiej. Zobacz, jak napisać tekst podziękowań, które zostaną odczytane podczas uroczystego zakończenia roku szkolnego w imieniu wszystkich uczniów i ich rodziców.
Czy podziękowania dla dyrektora szkoły muszą być długie? Czy należy wyliczać wszystkie zasługi dyrekcji na przestrzeni kończącego się roku szkolnego? Czy i jakie motto można wykorzystać na początku lub na końcu podziękowań? Prezentujemy trzy przykładowe teksty podziękowań – od Rady Rodziców, absolwentów oraz uczniów. Oprócz tego podpowiadamy, jakie cytaty można wykorzystać podczas tworzenia podziękowań dla dyrektora szkoły. Na koniec roku szkolnego nie zapomnijcie również o podziękowaniach dla nauczycieli. Spis treści: Podziękowanie dla dyrektora szkoły od rady rodziców Podziękowania dla dyrektora szkoły od absolwentów Podziękowanie dla dyrektora szkoły od uczniów Cytaty w podziękowaniach dla dyrektora szkoły Podziękowanie dla dyrektora szkoły od rady rodziców Szanowna Dyrekcjo (Szanowna Pani Dyrektor, Szanowny Panie Dyrektorze) W imieniu rodziców uczniów Szkoły [pełna nazwa placówki] pragniemy złożyć serdeczne podziękowania za kolejny rok pracy. Pracy, dzięki której nasze dzieci mogą uczyć się w miejscu bezpiecznym i przyjaznym. Pracy, która pozwala nam z ufnością patrzeć, jak nasze pociechy wiedzą coraz więcej – zarówno z poszczególnych przedmiotów, jak i na temat życia we wspólnocie, gdzie liczą się takie wartości jak: wzajemny szacunek, wspólne dobro i odpowiedzialność. Dziękujemy za stworzenie zespołu nauczycieli, którzy uczą i pomagają nam wychowywać nasze dzieci. Dziękujemy za starania, dzięki którym nasze dzieci mogą uczyć się w bezpiecznych i komfortowych warunkach. Dziękujemy za decyzje, które sprawiają, że członkowie szkolnej społeczności mogą odnosić swe małe i wielkie sukcesy. Dziękujemy za czas i dialog, na który my – rodzice, zawsze możemy liczyć. Dziękujemy za wszystko. Rada Rodziców Podziękowania dla dyrektora szkoły od absolwentów Szanowny Panie Dyrektorze / Szanowna Pani Dyrektor, W imieniu absolwentów [nazwa szkoły] pragniemy wyrazić serdeczne podziękowania za Pana / Pani nieustające zaangażowanie, wsparcie oraz inspirację, które towarzyszyły nam przez cały okres nauki. Pańska troska o rozwój uczniów, mądrość w decyzjach oraz osobiste zaangażowanie miały ogromny wpływ na nasze osiągnięcia i kształtowanie postaw. Dziękujemy za stworzenie przyjaznej i motywującej atmosfery, która sprzyjała zdobywaniu wiedzy i kształtowaniu charakterów. Pańska praca i poświęcenie na rzecz naszej społeczności szkolnej są dla nas nieustającym źródłem inspiracji. Życzymy Panu Dyrektorowi / Pani Dyrektor dalszych sukcesów zawodowych oraz osobistej satysfakcji z efektów swojej pracy. Mamy nadzieję, że będziemy mieli okazję jeszcze nie raz podziękować za wszystko, co Pan / Pani dla nas uczynił/a. Z wyrazami szacunku i wdzięczności, Absolwenci Podziękowania dla dyrektora szkoły od uczniów Szanowna Dyrekcjo (Szanowna Pani Dyrektor, Szanowny Panie Dyrektorze) Zakończenie roku szkolnego to czas, w którym my – uczniowie – nie tylko myślimy o wakacjach. To czas, w którym również myślimy o naszej szkole, którą wkrótce pożegnamy. I o wszystkich, którzy ją tworzą. Wiemy, że to na Panu/Pani codziennie spoczywa odpowiedzialność za nas – uczniów, za pracowników naszej szkoły i za szkolne mury, w których uczymy się i dojrzewamy. Dziękujemy, że mimo licznych obowiązków zawsze możemy liczyć na rozmowę i zrozumienie. Dziękujemy za atmosferę, w której możemy nie tylko zdobywać wiedzę, ale i przyjaciół. Dziękujemy za to, że właśnie w tej szkole możemy odkrywać kierunek, w którym pójdziemy, gdy trzeba będzie na zawsze opuścić te szkolne mury. Życzymy udanych, zasłużonych wakacji Uczniowie Cytaty w tekście podziękowań dla dyrektora szkoły Szukając inspiracji do tekstu podziękowań dla dyrektora szkoły, warto wziąć pod uwagę cytaty o szkole i nauce. Oto kilka przykładów sentencji, które idealnie pasują do tego, co chcemy przekazać osobom stojącym na czele placówki. „Dzieci kocha się nie dlatego, że są dziećmi, ale z przyjaźni, która towarzyszy ich wychowaniu”. (G. G. Márquez) „Przyszłość zaczyna się dzisiaj, nie jutro”. Jan Paweł II „Jedynie czyn ma znaczenie. Najlepsze chęci pozostają bez skutku, o ile nie pociągają za sobą następstw praktycznych” J. Piłsudski „Człowiek, jak wszystko w przyrodzie, dojrzewa wtedy, gdy zaczyna przynosić jakiś owoc. (...) Żadne drzewo nie może owocować w izolacji od gleby i atmosfery”. J. Tischner „Człowiek jest wtedy najszczęśliwszy, kiedy dokoła siebie widzi to, co nosi w sobie samym...” B. Prus „Nauka w szkołach powinna być prowadzona w taki sposób, aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek”. A. Einstein Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Życzenia na Dzień Nauczyciela: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne Wzruszające słowa na pożegnanie 8 klasy: 2 przemówienia ucznia i nauczyciela, które poruszą serca
Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Czy szkolna wycieczka integracyjna to odpowiednie miejsce na religijny rygor i straszenie dzieci wiecznym potępieniem? Poznaj pełną bólu i wściekłości relację mamy, której syn wrócił z zielonej szkoły przerażony wizją piekła, jaką zafundowała mu wychowawczyni.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu, po powrocie mojego dziewięcioletniego syna z wycieczki klasowej, przeżyłam spore zaskoczenie. Mój Igor wszedł do domu, rozpakował plecak, a podczas kolacji nagle odłożył widelec i zapytał mnie z głębokim zdezorientowaniem, czy nasza rodzina pójdzie do piekła, skoro rzadko chodzimy do kościoła. Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka podczas tego wyjazdu, i do teraz czuję duży niesmak oraz złość na to, jak potraktowano te dzieci. Byliśmy pewni, że wysyłamy syna na bezpieczną, pełną atrakcji wycieczkę w góry, gdzie miał zwiedzać jaskinie, integrować się z rówieśnikami i uczyć samodzielności. Tymczasem wychowawczyni zorganizowała dzieciom specyficzny program, codziennie prowadząc je do lokalnych świątyń i nakazując udział w nabożeństwach. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu nagłośnić tę sytuację, ponieważ nikt nie ma prawa mącić w głowach dziewięciolatków i narzucać im swoich prywatnych przekonań religijnych pod przykrywką szkolnej edukacji. Wycieczka szkolna w góry zamieniona w religijny rygor Kiedy na zebraniu rodziców omawialiśmy plan tego kilkudniowego wyjazdu, nauczycielka opowiadała o szlakach turystycznych, parkach linowych i ogniskach. Rzeczywistość, jaką zastał mój syn na miejscu, mocno jednak odbiegała od tych zapowiedzi. Zamiast rekreacji i odpoczynku na świeżym powietrzu, wychowawczyni niemal każdego dnia organizowała wyjścia do okolicznych kościołów. Dzieci spędzały popołudnia w ławkach, słuchając kazań i pouczeń, które kompletnie nie były dostosowane do wieku uczniów trzeciej klasy. Mój syn opowiadał mi, że kiedy jeden z kolegów zapytał, czy zamiast kolejnego nabożeństwa mogą iść na lody, nauczycielka skarciła go przy całej grupie. Powiedziała dzieciom, że unikanie spotkania z Bogiem to wielki grzech, a ludzie, którzy nie chodzą do kościoła, po prostu pójdą do piekła. To zupełnie nieodpowiednie, by pedagog z wieloletnim stażem używał tak mocnych słów wobec dziewięciolatków, którzy bezgranicznie ufają dorosłym opiekunom i biorą ich słowa całkowicie dosłownie. Dezorientacja dziecka zamiast radosnych wspomnień z wyjazdu Najbardziej denerwuje mnie fakt, jak duże zamieszanie w głowie mojego dziecka wywołały te komentarze rzucane przez osobę, która powinna uczyć tolerancji i budować poczucie bezpieczeństwa. Igor od wczoraj bez przerwy analizuje słowa nauczycielki, dopytuje o zasady wiary i upewnia się, czy na pewno jesteśmy dobrymi ludźmi. Ta kobieta zasiała w nim niepotrzebny niepokój, z którym teraz musimy mierzyć się w domu, cierpliwie tłumacząc mu, że świat nie jest czarno-biały. To nie jest zwykła nadgorliwość, to po prostu brak profesjonalizmu ze strony pedagoga pracującego w publicznej szkole. Placówka państwowa ma obowiązek szanować konstytucyjną wolność sumienia i wyznania, a nie stawać się miejscem do przymusowej indoktrynacji uczniów. Nauczycielka wykorzystała swoją pozycję oraz fakt, że dzieci były daleko od domów i nie miały możliwości natychmiastowej rozmowy z rodzicami, którzy mogliby na bieżąco wyjaśnić te kwestie. Oficjalna rozmowa z dyrekcją i walka o jasne zasady Ta sprawa na pewno nie zostanie przeze mnie przemilczana, ponieważ dzisiaj rano udałam się do gabinetu dyrektora szkoły, aby zgłosić całe zajście i oczekiwać wyjaśnień. Niestety, spotkałam się z próbami bagatelizowania problemu − dyrekcja zaczęła tłumaczyć wychowawczynię, że to przecież starsza, bardzo zasłużona nauczycielka o tradycyjnych wartościach. Usłyszałam, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem i że przecież wyjście do kościoła w ramach poznawania lokalnej kultury to normalny element wycieczek. Ja jednak uważam, że straszenie karą potępienia nie ma nic wspólnego z kulturą i nie odpuszczę tematu, dopóki dyrekcja nie przeprowadzi z tą panią poważnej rozmowy dyscyplinującej. Apeluję do wszystkich rodziców: rozmawiajcie bardzo dokładnie ze swoimi dziećmi po każdym powrocie z wyjazdów szkolnych. Nie bójcie się reagować, gdy ktoś próbuje łamać Wasze zasady wychowawcze i wprowadza u dzieci dezorientację, ponieważ naszym obowiązkiem jest dbać o to, by szkoła była miejscem neutralnym światopoglądowo i bezpiecznym dla każdego ucznia. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Znalazłam to na dnie walizki mojej 13-latki i zdębiałam. Nauczycielka: „W tym wieku to normalne”
Współczesny świat nastolatków potrafi kompletnie zaskoczyć nawet najbardziej czujnych i nowoczesnych rodziców. Poznaj pełną skrajnych emocji relację mamy, która po powrocie córki ze szkolnej wycieczki odkryła, w jak nietypowe i niepokojące trendy angażuje się dzisiejsza młodzież za plecami dorosłych.
Droga Redakcjo! Moja trzynastoletnia córka Łucja wróciła właśnie z trzydniowej wycieczki szkolnej w góry, z której przyjechała wyjątkowo cicha i zamknięta w sobie. Zrzuciłam to na karb zmęczenia podróżą i intensywnego zwiedzania, więc pozwoliłam jej odpocząć w swoim pokoju, a sama postanowiłam pomóc jej i wrzucić brudne rzeczy z walizki prosto do pralki. Kiedy przekładałam kolejne warstwy ubrań, moja dłoń natrafiła na samym dnie torby, pod stosem ręczników, na dużą plastikową siatkę, która została celowo schowana przed moim wzrokiem. Otworzyłam ten pakunek i dosłownie zdębiałam, a w mojej głowie natychmiast pojawił się potworny natłok myśli. W środku znalazłam realistyczną, ręcznie malowaną maskę kota z tworzywa sztucznego oraz puszysty, sztuczny ogon na metalowym klipsie. Po szybkim przeszukaniu internetu zrozumiałam, że moja córka zaczyna wsiąkać w bardzo dziwną i niepokojącą subkulturę. Moje obawy zostały jednak zbyte przez wychowawczynię, która stwierdziła, że w tym wieku to całkowicie normalne zjawisko i nie powinnam robić afery z powodu głupich zabaw młodzieży. Nowe subkultury młodzieżowe, czyli tajemnicze znalezisko w bagażu nastolatki Siedziałam na podłodze z tą maską i ogonem w dłoniach, czując, jak ogarnia mnie totalna bezradność wobec świata, którego zupełnie nie rozumiem jako matka. Błyskawicznie zaczęłam szukać informacji w sieci i dowiedziałam się, że te przedmioty są nieodłącznym elementem ruchu zwanego Therianami. To ludzie, którzy identyfikują się jako zwierzęta na poziomie duchowym lub psychologicznym. Młodzież należąca do tej grupy naśladuje ruchy dzikich zwierząt, biega na czterech łapach, skacze przez przeszkody i nosi właśnie takie kocie czy wilcze maski, odcinając się od ludzkiej tożsamości. Poczułam ciarki na plecach, gdy połączyłam te fakty z dziwnym zachowaniem mojej Łucji, która od kilku tygodni spędzała długie godziny zamknięta w pokoju, oglądając zagadkowe filmiki na TikToku i ćwicząc dziwne skoki na łóżku. Okazało się, że na wycieczce szkolnej moja córka dostała ten cały zestaw od swojej najlepszej koleżanki z ławki, która otwarcie deklaruje się w klasie jako Therianka i wciąga w ten świat kolejne dziewczynki. Byłam przekonana, że szkoła i nauczyciele monitorują to, co dzieje się w pokojach hotelowych podczas wyjazdu, i reagują, gdy trzynastolatki, zamiast integracji zaczynają uciekać od rzeczywistości w tak przedziwne i skrajne zachowania. Reakcja nauczycieli na wycieczce szkolnej i kompletny brak czujności dorosłych Mój największy żal i wściekłość budzi jednak absolutna obojętność kadry pedagogicznej, która miała sprawować całodobową opiekę nad naszymi dziećmi w trakcie tego wyjazdu. Dziewczynki w pokoju przez trzy dni kręciły filmiki w maskach, biegały po hotelowym korytarzu na czworaka i szczekały, co potwierdzili mi dzisiaj w rozmowie rodzice innego ucznia z klasy. Nauczyciele w tym czasie woleli przymykać oko, udając, że nic nie widzą, byle tylko mieć święty spokój i nie wchodzić w konflikty z młodzieżą. Dla mnie to jest potworne niedopełnienie obowiązków wychowawczych, ponieważ szkoła powinna być miejscem, które we współpracy z rodzicami wyłapuje pierwsze niepokojące sygnały i kryzysy tożsamościowe u nastolatków. Pozwalanie na to, by trzynastoletnie dzieci w ramach buntu odrzucały ludzkie zachowania i bawiły się w zwierzęta, to gruba przesada. Wychowawcy całkowicie zignorowali ten problem, uznając pewnie, że dopóki nikt nie niszczy mienia hotelowego i nie ucieka z ośrodka, to wszystko jest w jak najlepszym porządku i nie trzeba interweniować. Rozmowa z wychowawczynią i wielki mur obojętności w szkole Gdy tylko ochłonęłam, zadzwoniłam do nauczycielki, oczekując, że wspólnie usiądziemy, wezwiemy szkolnego psychologa i zastanowimy się, jak pomóc dziewczynkom wrócić do realnego świata. Zamiast zrozumienia usłyszałam jednak, że niepotrzebnie panikuję z powodu niewinnej mody z internetu. Wychowawczyni stwierdziła, że młodzież od zawsze miała swoje dziwne subkultury, kiedyś byli emo czy punkowie, a teraz są Therianie i w tym wieku to całkowicie normalne, że dzieci szukają swojej tożsamości w nietypowy sposób. Ja jednak nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego, bo widzę, jak moja córka zamyka się przede mną, ucieka w wirtualny świat i zaczyna traktować tę rzekomo niewinną zabawę śmiertelnie poważnie. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu zapytać inne mamy: czy ja naprawdę przesadzam? Czy alarmowanie, gdy trzynastolatka chowa na dnie walizki ogon i maskę zwierzęcia, to jest nadopiekuńczość, z której nauczyciel ma prawo się podśmiewać? Dla mnie to sygnał alarmowy, że nasze dzieci są potwornie samotne i potrzebują mądrych granic, których polska szkoła tak bardzo boi się dziś stawiać. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż wyszedł z porodówki i nigdy nie wrócił. Gdy po 5 latach zobaczyłam go na ulicy, prawda zwaliła mnie z nóg”
Kupili wychowawczyni cudaczny prezent na koniec roku. „Teraz będzie zasypiać, patrząc w oczy Józiowi z 5B”
Wybór upominku dla nauczyciela na zakończenie roku szkolnego potrafi zamienić się w festiwal absurdu. Poznaj relację mamy, która z bezsilnością patrzyła, jak komitet rodzicielski funduje wychowawczyni prezent wywołujący jedynie gigantyczne zakłopotanie.
Szanowna Redakcjo! Czerwcowa gorączka w szkołach właśnie osiągnęła punkt krytyczny, a ja po przeczytaniu wiadomości na klasowej grupie wciąż nie wiem, czy mam się głośno śmieć, czy płakać ze wstydu. Nasze dzieci kończą właśnie piątą klasę i z tej okazji rodzice postanowili zorganizować dla wychowawczyni coś trwalszego niż bukiet kwiatów. Od tygodni na komunikatorze trwała zażarta dyskusja. Kiedy wczoraj wieczorem trójka klasowa dumnie zaprezentowała zdjęcia gotowego podarku, po prostu zaniemówiłam. Rodzice przeforsowali pomysł zakupu gigantycznego, ciężkiego tablo w wielkich ramach, na którym umieszczono profesjonalne, wielkie zdjęcia portretowe wszystkich dwudziestu pięciu uczniów. Patrzę na to monstrum i czuję niesmak, bo zamiast eleganckiego gestu stworzono coś przedziwnego. Teraz ta biedna kobieta będzie zasypiać w swojej prywatnej sypialni, patrząc prosto w wielkie oczy Józiowi z 5B i całej reszcie klasy. Szkolne zbiórki na pożegnanie nauczycieli i wielki popis rodzicielskiego ego Najbardziej przeraża mnie fakt, jak bardzo współcześni rodzice zatracili poczucie dobrego smaku i empatii wobec osoby, którą chcą obdarować. Przecież szkoła to dla nauczyciela praca, miejsce obowiązków zawodowych, z którego po godzinach każdy chce wyjść, by wrócić do swojego prywatnego życia. Wychowawczyni mojego syna jest młodą, nowoczesną kobietą, która mieszka w niewielkim mieszkaniu i z pewnością ma lepsze pomysły na aranżację wnętrz niż wieszanie na ścianie ołtarza z twarzami cudzych dzieci. Komitet rodzicielski uznał jednak ten projekt za absolutny majstersztyk, twierdząc, że to bezcenna pamiątka na całe życie. To jest dla mnie czysty narcyzm dorosłych, którzy uważają, że ich własne dzieci są tak wyjątkowe, że każdy marzy o posiadaniu ich wielkich portretów we własnym domu. Nikomu nie przyszło do głowy, jak kłopotliwy jest to podarunek i ile asertywności będzie wymagało od nauczycielki udawanie zachwytu podczas oficjalnego apelu. Kryzys estetyki w klasowych prezentach i nacisk trójki klasowej Współczesne zbiórki na koniec roku w polskich realiach bardzo często zamieniają się w bezwzględny festiwal kiczu. Zamiast postawić na coś klasycznego i praktycznego, jak chociażby bon do dobrej księgarni, eleganckie pióro czy kosz dobrej jakości kaw i herbat, wybrano totalny absurd. Wielkie tablo z portretami wygląda jak wyciągnięte żywcem z minionej epoki i kojarzy się raczej z powagą dawnych urzędów państwowych niż z nowoczesnym podziękowaniem. Moje próby delikatnego sugerowania na grupie, że może warto zmienić kierunek i kupić coś skromniejszego, zostały natychmiast uciszone przez najgłośniejsze matki. Usłyszałam, że nie mam w sobie za grosz sentymentu, nie szanuję tradycji i powinnam się wstydzić, bo zdjęcia dzieci są najpiękniejszym podarkiem. Ta presja sprawiła, że dla świętego spokoju przelałam te nieszczęsne kilkadziesiąt złotych składki, ale teraz, gdy widzę efekt końcowy, mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Gdzie kończy się wdzięczność, a zaczyna czyste zakłopotanie Chciałabym, żeby rodzice przed zaplanowaniem jakiejkolwiek czerwcowej akcji prezentowej postawili się w sytuacji osoby obdarowywanej. Co ta biedna kobieta ma zrobić z tym potężnym meblem po powrocie do domu? Przecież wyrzucenie tego do śmietnika byłoby nietaktem, zostawienie w szkolnej piwnicy grozi oskarżeniem o brak szacunku, a trzymanie w pokoju dziennym to gwarancja estetycznego koszmaru we własnych czterech ścianach. Drodzy rodzice, opamiętajcie się i przestańcie fundować nauczycielom te wszystkie cudaczne, spersonalizowane potworki w postaci poduszek z twarzami uczniów czy gigantycznych kolaży. Szkoła powinna uczyć nas szacunku do cudzych granic, a taki prezent to jawne wchodzenie z buciorami w prywatność i przestrzeń życiową drugiego człowieka. Postawcie na minimalizm i proste gesty, bo to one mają największą wartość, a monstrualne pamiątki zostawcie w swoich własnych domowych archiwach. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Chciałam tylko zerknąć na słodkiego bobaska. Gdy z wózka wysunęła się włochata rączka, zmroziło mi krew w żyłach”
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Spojrzała na ubranie syna po zielonej szkole i zalała się łzami. „Gdzie byli nauczyciele?”
Powrót dziecka z pierwszej samodzielnej wycieczki zamiast radości może przynieść rodzicom ogromny szok i głębokie poczucie bezradności. Poznaj pełną łez i bolesnych emocji relację mamy, która po otwarciu walizki swojego syna zrozumiała, że przez kilka dni nikt z kadry pedagogicznej nie zainteresował się losem jej dziecka.
Mój syn właśnie wrócił ze swojej pierwszej w życiu zielonej szkoły, na którą czekał od wielu miesięcy z ogromną ekscytacją i spakowanym z dwutygodniowym wyprzedzeniem plecakiem. Bardzo baliśmy się tego wyjazdu, bo to jego pierwsze samodzielne wakacje bez rodziców, ale ufałam kadrze nauczycielskiej, która od lat pracuje w naszej szkole i zapewniała nas na zebraniach o pełnej, całodobowej opiece nad dziećmi. Kiedy dzisiaj rano autokar zajechał pod szkołę, wybiegłam naprzeciw syna z uśmiechem, ale gdy tylko podszedł bliżej, uderzył mnie potworny zapach, a na widok jego wyglądu po prostu zalałam się łzami i do teraz nie mogę powstrzymać płaczu z żalu i bezsilności. Mój mały chłopiec wrócił do domu dokładnie w tym samym ubraniu, w którym wyjechał z Warszawy cztery dni temu, w tej samej, brudnej bieliźnie, a w jego walizce wszystko leżało nietknięte, równiutko poskładane w kostkę przeze mnie przed wyjazdem. Pytam więc szanownych nauczycieli: gdzie byliście przez te wszystkie dni i jak można było dopuścić do takiego zaniedbania małego dziecka? Koszmar powrotu z zielonej szkoły i brak higieny u dziecka Gdy tylko przekroczyliśmy próg domu, kazałam synowi natychmiast iść do łazienki i rozebrać się do kąpieli, a to, co wtedy zobaczyłam, po prostu złamało mi serce. Jego koszulka była sztywna od potu i plam po obiadach, skarpetki niemal przykleiły się do stóp, a bielizna nie była zmieniana przez pełne cztery dni czerwcowego upału. Syn drapał się po całym ciele, a jego włosy były tak posklejane, że musiałam myć je trzy razy, by zmyć warstwy kurzu i brudu z placu zabaw. Dziewięciolatek w tym wieku, pozostawiony całkowicie sam sobie, po prostu zapomni o przebraniu się, bo dla niego ważniejsza jest zabawa, goniący czas i zbieranie pamiątek z kolegami z pokoju. Dlatego właśnie wysyła się dzieci z dorosłymi przewodnikami, którzy biorą za nie pełną odpowiedzialność i mają obowiązek sprawdzić wieczorem, czy każdy maluch umył zęby, wziął prysznic i założył czyste majtki. Otworzyłam walizkę syna i z przerażeniem odkryłam, że pięć kompletów ubrań, które starannie podpisałam i spakowałam w woreczki strunowe na każdy dzień, leży na swoim miejscu. Nauczyciele na zielonej szkole mieli mnóstwo czasu na wrzucanie pięknych zdjęć na szkolnego Facebooka, gdzie pozowali uśmiechnięci na tle morza, ale żaden z nich nie raczył zajrzeć do pokoju mojego dziecka i zapytać, dlaczego od poniedziałku chodzi w tej samej, potwornie brudnej zielonej bluzie. Rola opiekunów na wycieczce szkolnej a totalne zaniedbanie Dla mnie zachowanie kadry to przejaw absolutnego lenistwa, bezduszności i braku podstawowej empatii, która powinna cechować każdego dobrego pedagoga. Rozumiem, że opieka nad trzydziestką dzieci poza murami szkoły to potwornie ciężka harówka i ogromna odpowiedzialność, ale dopilnowanie podstawowych potrzeb fizjologicznych i higienicznych to absolutny fundament. Mój syn opowiedział mi wstydliwie, że wieczorami nikt do nich nie zaglądał, nauczyciele siedzieli w swoich pokojach, a dzieci po prostu kładły się spać tak, jak stały, często nawet bez ściągania butów, bo nikt od nich tego nie wymagał. Wychowawcy całkowicie zrzucili z siebie obowiązek kontroli, uznając pewnie, że skoro dzieci są w trzeciej klasie, to są już w pełni samodzielne i sami o siebie zadbają. To jest potworna bzdura i unikanie odpowiedzialności, za którą my, rodzice, płacimy ogromne pieniądze, rezygnując często z własnych przyjemności, byle tylko dziecko zobaczyło kawałek świata. Przez te dni mój syn mógł nabawić się poważnej infekcji skórnej, a jego poczucie komfortu i wstydu przed rówieśnikami zostało całkowicie zdeptane przez obojętność dorosłych, którzy mieli być jego bezpieczną przystanią na tym wyjeździe. Skandaliczne tłumaczenia nauczycieli i wielki żal matki Oczywiście natychmiast po umyciu dziecka chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do wychowawczyni, oczekując jakichkolwiek wyjaśnień i przeprosin za tę skandaliczną sytuację. Usłyszałam jednak w słuchawce bezczelny ton kobiety, która stwierdziła, że w tym wieku dziecko powinno już wiedzieć, do czego służy czysta bielizna i ona nie będzie zaglądać dziewięciolatkom w gacie, bo to narusza ich prywatność. Żadne moje argumenty o tym, że syn po prostu zapomniał z emocji i potrzebował zwykłego przypomnienia ze strony dorosłego, do niej nie trafiały, a na koniec usłyszałam, że jestem nadopiekuńczą matką, która robi cyrk z powodu kilku brudnych ubrań. Ta sytuacja całkowicie zniszczyła moje zaufanie do szkoły i sprawiła, że obiecuję sobie jedno: mój syn już nigdy więcej nie pojedzie na żadną wycieczkę szkolną ani zieloną szkołę z tą kadrą. Chcę za pośrednictwem Państwa serwisu zapytać inne mamy: czy ja naprawdę wymagam cudów? Czy oczekiwanie, że nauczyciel na wyjeździe przypilnuje, by dziecko zmieniło bieliznę i umyło się po całym dniu w upale, to jest roszczeniowość? Dla mnie to jest jawne niedopełnienie obowiązków opiekuńczych i serce mi pęka, gdy myślę, jak bardzo mój mały, bezbronny synek był tam w gruncie rzeczy potwornie samotny i zostawiony sam sobie. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu
Cytaty o nauczycielach sprawdzą się jako podziękowanie za trud włożony w nauczanie dzieci. Pozwolą też uhonorować starania, poświęcenie, a także wyrazić szacunek. Polecamy piękne cytaty i złote myśli pisarzy, artystów i innych znanych osób. Wszystkie będą idealne na zakończenie roku szkolnego i pożegnanie z nauczycielem.
Cytaty o nauczycielach, które wybraliśmy, skłaniają do refleksji. Pokazują, jak ważną rolę pracownicy oświaty odgrywają w życiu naszych dzieci. Wśród nich znajdziesz cytaty, które wspaniale sprawdzą się w formie życzeń na Dzień Nauczyciela czy z okazji zakończenia roku. Złote myśli o nauczycielach mogą być świetnym podziękowaniem dla ulubionego pedagoga. Poniżej najpiękniejsze cytaty. Piękne cytaty o nauczycielach Dobry nauczyciel to po prostu zaangażowany w swoją pracę człowiek, który lubi dzieci i młodzież. Oto propozycje cytatów, które świetnie opisują idealnego pedagoga. A także nauczycielską profesję, do której nie każdy jest stworzony. Dzieci rodzą się ze skrzydłami, nauczyciele pomagają im je rozwinąć. – Janusz Korczak *** Nauczyciel ociera się o wieczność. Nigdy nie może stwierdzić, gdzie kończy się jego wpływ. – Henry Adams *** Prawdziwy nauczyciel broni uczniów przed swoim wpływem. Zachęca raczej do wiary w siebie. Kieruje ich wzrok nie na swoją osobę, ale na tego ducha, który jemu samemu daje siłę. – Amos B. Alcott *** Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom? – Deanna Beisser Złote myśli o nauczycielach Złote myśli o nauczycielach to krótkie, często pełne mądrości lub humoru powiedzenia, aforyzmy lub cytaty, które wyrażają uznanie, szacunek, wdzięczność lub refleksję na temat pracy nauczycieli i ich roli w życiu uczniów. Takie myśli mogą inspirować, podkreślać znaczenie edukacji, a także przypominać o trudach i satysfakcjach związanych z zawodem nauczyciela. Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu. – Edward Blishen *** Nauczyciele powinni łączyć autorytet z ciepłem, otwartością i pewnością siebie. – Carolyn Boyes *** Gdy uczeń osiąga coś dzięki nauczycielowi, nauczyciel również czegoś się uczy. – Paulo Coelho *** Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać. – Mark Twain Cytaty o nauczycielach jako podziękowanie Cytaty o nauczycielach mogą być świetnym wyrazem podziękowania. Często w formie inspirujących słów można wyrazić wdzięczność za ich trud, zaangażowanie i wpływ, jaki wywierają na uczniów. Takie cytaty mogą być pięknym dodatkiem do podziękowań, kart okolicznościowych czy prezentów dla nauczycieli. W życiu przydaje się mentor, nauczyciel. Ktoś życzliwy, kto popchnie nas nawet leciutko, ale we właściwym kierunku. Puknie palcem w mapę i wskaże drogę, której początku sami nie umieliśmy odnaleźć. – Andrzej Pilipiuk *** Nauczycielem jest ten, kto potrafi z trudnych rzeczy uczynić łatwe. – Ralph Waldo Emerson *** Nauczyciele potrafiący inspirować są świadomi faktu, że ścieżka edukacyjna jest skazana na kamienie, z których można: albo stworzyć kamienie milowe, albo przeszkody nie do przejścia. – autor nieznany *** Jest jedna forma wyrażenia sympatii nauczycielowi: uczenie się. – Jan Kurczab *** Nauczyciel to doradca, idol, często przyjaciel. Nauczyciel to przewodnik i lider, sternik łodzi. Jednakże energia, która tę łódź napędza, musi pochodzić od uczących się. – Taylor McKenzie *** Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie. – Matthew Quick *** Sukces nauczyciela jest w rękach ucznia, nie odwrotnie. – Carlos Ruiz Zafón *** Nauczyciel jest skazany na wieczne samodoskonalenie. – John C. Dana *** Ja jako nauczyciel nie poszerzam ludzkich umysłów, ja je przebudzam. – Robert Frost *** Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu. – Johann Wolfgang von Goethe *** Często osobowość nauczyciela jest ważniejsza od posiadanej przez niego wiedzy. – Soren Kierkegaard *** W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo. – Barack Obama *** Wielcy nauczyciele zawsze rozumieli, że ich zadaniem nie jest nauczanie przedmiotu, ale uczenie uczniów. – Ken Robinson *** Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron. – Barbara Cage *** Nauczyciel to ktoś wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania! – Beverly Conklin *** Nauczyciel odmienia życie każdego dziecka, całych rodzin, jak i przyszłość nas wszystkich. – Barbara Cage *** Nauczyciel widzi więcej niż tylko twarze dzieci – stara się zobaczyć ich dusze. – Barbara Cage *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein Cytaty o nauczycielach na pożegnanie Cytaty o nauczycielach na pożegnanie to krótkie, często pełne emocji wypowiedzi, które wyrażają wdzięczność, uznanie i najlepsze życzenia dla nauczycieli z okazji końca nauki, np. podczas zakończenia roku szkolnego, matury, albo odchodzenia na emeryturę. Takie cytaty mają na celu podkreślenie roli nauczycieli w rozwoju uczniów, wyrażenie wdzięczności za ich trud i poświęcenie, a także dodanie otuchy i inspiracji na dalszą drogę. Student, który wybiera zawód nauczyciela, nie żegna się ze światem dzieciństwa. Wprost przeciwnie, pragnie pozostać w nim jak najdłużej. – D. Lodge *** Prawdziwa nauka bardziej polega na zadawaniu odpowiednich pytań, aniżeli na dawaniu odpowiedzi. – Josef Albers *** Zawsze uważałem, że kształcenie polega na tym, by uczyć prawa do własnego zdania. – Nancy H. Kleinbaum *** Kto nabytą wiedzę pielęgnuje, a nową bez przerwy zdobywa, ten może być nauczycielem innych. – Konfuncjusz *** Wielkim kunsztem wykazuje się nauczyciel, który potrafi sprawić, że twórcze wyrażanie siebie i nabywanie wiedzy staje się źródłem radości. – Albert Einstein *** Ja nie mogę nauczyć nikogo niczego. Ja tylko mogę sprawić, aby inni zaczęli myśleć. – Sokrates Materiał zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców Wzruszające pożegnanie klas ósmych. Oryginalne przemówienia i wierszyki, których nie znajdziesz nigdzie indziej To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi
Nauczycielka wyznała, co robi z kwiatami od uczniów. „A czego innego się spodziewaliście?”
Zbliżający się wielkimi krokami koniec roku szkolnego to dla rodziców czas gorączkowego poszukiwania najpiękniejszych i najdroższych bukietów dla wychowawców. Przeczytaj niezwykle szczery, momentami bolesny list wieloletniej nauczycielki, która postanowiła zrzucić maskę i opowiedzieć, co każdego roku robi z naręczami kwiatów od swoich uczniów.
Piszę do Państwa anonimowo, bo gdybym podpisała ten list swoim imieniem i nazwiskiem, w mojej szkole wybuchłby gigantyczny skandal, a rodzice prawdopodobnie zjedliby mnie podczas kolejnego apelu. Jestem nauczycielką biologii w szkole podstawowej z dwudziestoletnim stażem i co roku w czerwcu przeżywam dokładnie to samo przedziwne zjawisko. Scena zawsze wygląda identycznie: oficjalne podziękowania, uściski dłoni, a potem uczniowie zasypują mnie dziesiątkami ciężkich, drogich i wymyślnych bukietów, na które ich rodzice wydali w kwiaciarniach małą fortunę. Postanowiłam napisać ten list, żeby głośno odpowiedzieć na pytanie, które rzadko pada na głos, a mianowicie: co robię z tymi wszystkimi wiązankami? A czego spodziewacie się po kobiecie, która po wyjściu ze szkoły musi jakoś dotrzeć do domu z kilogramami więdnących roślin w rękach? Kwiaty na zakończenie roku, czyli czerwcowy koszmar w kwiaciarniach Rodzice i dzieci żyją w głębokim przekonaniu, że te wszystkie róże, goździki i gerbery to dla nas szczyt marzeń i najpiękniejszy dowód wdzięczności za cały rok ciężkiej pracy. Rzeczywistość jest jednak brutalna i niezwykle logistyczna. Kiedy kończy się oficjalna część uroczystości, zostaję w pustawej klasie z gigantyczną górą roślin, z którymi kompletnie nie mam co zrobić. Nie mam w gabinecie trzydziestu wazonów, nie mam nawet tylu wiader, żeby zabezpieczyć je przed natychmiastowym uschnięciem w czerwcowym upale. Co roku pakuję te naręcza do wielkich toreb i taszczę je z wysiłkiem do samochodu, czując się bardziej jak zaopatrzeniowiec giełdy kwiatowej niż pedagog. Prawda jest taka, że większość tych pięknych bukietów ląduje w kontenerze na śmieci tuż za rogiem szkoły. Zostawiam sobie zazwyczaj jeden, góra dwa najskromniejsze, a cała reszta, warta setki złotych, po prostu marnuje się w śmietniku. Doskonale wiem, jak okrutnie to brzmi w oczach kogoś, kto rano stał w gigantycznej kolejce do kwiaciarni i płacił krocie za każdą gałązkę. Jednak fizycznie nie jestem w stanie upchnąć w swoim dwupokojowym mieszkaniu botanicznego ogrodu, który po trzech dniach zamienia się w gnijącą, śmierdzącą masę, trudną do uprzątnięcia. Smutna prawda o bukietach od uczniów W mojej pamięci wyrył się jeden, wyjątkowo bolesny czerwiec sprzed kilku lat, który całkowicie zmienił moje podejście do tych wszystkich prezentów od uczniów. Był to pierwszy koniec roku szkolnego po nagłej śmierci mojego męża, kiedy moje serce było w całkowitej rozsypce, a ja musiałam stać na scenie i sztucznie uśmiechać się do kamer i rodziców. Dostałam wtedy rekordową liczbę przepięknych bukietów, które wyglądały niezwykle majestatycznie, a mi kojarzyły się tylko z jednym. Zamiast wyrzucić je do osiedlowego kosza, zapakowałam całe to naręcze do bagażnika i pojechałam prosto na cmentarz, żeby ułożyć je na grobie mojego małżonka. Obłożyłam całą płytę nagrobną kwiatami od moich uczniów i stałam tam przez godzinę, płacząc nad tym, jak przedziwnie plecie się ludzki los. Z jednej strony czułam ogromne zażenowanie, że zanoszę na cmentarz prezenty, które dzieci wręczyły mi w przypływie wdzięczności. Z drugiej strony poczułam dziwną ulgę, że te rośliny chociaż raz zyskały jakiś głębszy, symboliczny sens i nie zgniły bezużytecznie w plastikowym kontenerze na odpady. Od tamtej pory, jeśli trafia mi się wyjątkowo piękny i trwały bukiet, zdarza mi się powtórzyć ten gest, bo dla mnie to o wiele lepsze rozwiązanie niż bezduszne wyrzucenie do śmietnika. Co zamiast kwiatów dla nauczyciela na koniec roku? Mój list nie ma na celu obrażenia jakichkolwiek intencji rodziców czy pokazania, że nauczyciele są bezdusznymi potworami pozbawionymi uczuć. Chcę po prostu zapoczątkować ważną dyskusję o tym, jak bardzo marnujemy pieniądze i energię na coś, co z założenia ma niezwykle krótki termin ważności. Jeśli naprawdę chcecie Państwo podziękować wychowawcy za trud włożony w edukację Waszych dzieci, zrezygnujcie z tych wielkich, niepraktycznych wiązanek, które tylko generują potężny stres logistyczny. Postawcie na coś, co zostanie z nami na długo i nie wymaga natychmiastowego szukania wiadra z wodą. Jedna, skromna róża od całej klasy w zupełności wystarczy, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze można przeznaczyć na piękną książkę z dedykacją od dzieci, bon do księgarni albo wspólną wpłatę na schronisko dla zwierząt. Taki gest zapamiętam do końca życia, a kartkę z podpisami moich wychowanków schowam do szuflady i będę do niej wracać w trudnych chwilach. Błagam, oszczędźcie nam czerwcowego dźwigania więdnących róż i pozwólcie, by koniec roku kojarzył się z autentyczną ulgą, a nie z wyrzutami sumienia przy osiedlowym śmietniku. Z poważaniem, Ewa, nauczycielka biologii Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Koniec z szybkim usprawiedliwianiem nieobecności w szkole. MEN: rodzice muszą podać powód
Nauczycielka podsumowała prezenty od rodziców: „Za złote kolczyki nie kupicie dzieciom lepszych ocen”
List, który przyszedł do naszej redakcji, bezlitośnie obnaża bolesną prawdę o tym, co dzieje się w polskich szkołach przed wakacjami. Doświadczona nauczycielka w bardzo emocjonalnych i szczerych słowach podsumowała coroczny festiwal drogich podarków, od którego od lat próbuje uciec.
Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo po raz kolejny czuję, że zbliża się koniec roku, a wraz z nim to samo ogromne poczucie zażenowania i bezsilności, które towarzyszy mi od lat. Jestem nauczycielką z ponad piętnastoletnim stażem w szkole podstawowej. Kocham swoją pracę, kocham te dzieciaki, ale nienawidzę tego, co dzieje się w okolicach wystawiania ocen końcowych. Na klasowych komunikatorach rodzice ruszają wtedy z wielką akcją, zbierając składki na luksusowe podarki. Postanowiłam napisać ten list, bo muszę to wreszcie głośno wykrzyczeć: za złote kolczyki nie kupicie swoim dzieciom lepszych ocen, lepszego startu w życie ani tym bardziej mojego świętego spokoju. Drogie prezenty dla nauczycieli, czyli jak zepsuć koniec roku szkolnego Co roku schemat wygląda dokładnie tak samo. Najpierw na klasowych grupach wybucha awantura o to, ile trzeba wpłacić. Jedni chcą dać dwadzieścia złotych, inni rzucają pomysłami o bonach do jubilera, markowych perfumach czy weekendach w luksusowym SPA. Rodzice robią to wszystko, jakby liczyli, że ten wielki kosz podarunkowy ze słodyczami nagle wymaże te wszystkie pały, ucieczki z lekcji czy brak odrobionych zadań domowych z całego semestru. Dostaję te luksusowe torby i czuję się po prostu fatalnie, jakbym brała udział w jakimś dziwnym handlu wymiennym. Najbardziej boli mnie jednak fakt, że w tym całym zamieszaniu kompletnie gubimy to, co najważniejsze. Zapominamy o dziecku, a skupiamy się na pokazaniu, na co nas stać. Dla mnie, jako pedagoga, patrzenie na te wyścigi na najdroższy prezent na koniec roku to potworny dyskomfort. Nie po to kończyłam studia i nie po to zarywam noce nad sprawdzianami, żeby ktoś próbował wyceniać moją pracę w perfumach czy kolczykach. Co zamiast drogiego podarku, czyli czego naprawdę potrzebuje szkoła Chciałabym, żeby rodzice wreszcie zrozumieli, że najlepszy prezent, jaki mogą podarować nauczycielowi, to po prostu szacunek i codzienne wsparcie. Marzę o sytuacji, w której zamiast wydawać setki złotych na biżuterię, rodzic przyjdzie w ciągu roku na wywiadówkę, zapyta, jak pomóc dziecku, które nie radzi sobie z matematyką, albo po prostu dopilnuje, żeby syn czy córka przeczytali lekturę. Żadne, nawet najdroższe vouchery do drogich sklepów nie zastąpią mi tej prostej, ludzkiej współpracy, której tak bardzo brakuje w polskim systemie edukacji. Jeśli naprawdę czujecie potrzebę podziękowania za ten trudny rok, niech to będzie coś prostego. Laurka narysowana przez dziecko, kwiatek zerwany w ogrodzie albo parę słów napisanych prosto z serca na zwykłej kartce papieru. Takie rzeczy trzymam w szufladzie biurka przez lata i wracam do nich w chwilach kryzysu, kiedy mam ochotę rzucić tę pracę i odejść ze szkoły. Drogie perfumy zużyją się po paru miesiącach, a te małe dowody autentycznej wdzięczności zostają ze mną na zawsze. Ocena na świadectwie to nie towar na sklepowym regale Najgorsze w tym wszystkim jest to, czego mimowolnie uczymy młode pokolenie. Dzieci doskonale widzą te nerwowe przygotowania, słyszą rozmowy w domu i zaczynają wierzyć, że w życiu wszystko można po prostu załatwić pieniędzmi albo ładnym gestem na sam koniec. To buduje w nich fatalne przekonanie, że system jest niesprawiedliwy, a oceny w szkole zależą od tego, jak bogaty i hojny jest ich komitet rodzicielski. To potworna krzywda, którą wyrządzamy ich psychice i poczuciu własnej wartości. Chcę to powiedzieć głośno: ocena na świadectwie nie jest towarem, który można kupić za pieniądze z klasowej składki. To wynik całorocznej pracy ucznia, jego zaangażowania, czasem też jego porażek, z których musi wyciągnąć wnioski. Przestańmy udawać, że złote kolczyki cokolwiek zmieniają w tej kwestii. Błagam Was, drodzy rodzice, schowajcie te portfele. Zamiast tego usiądźcie wieczorem ze swoimi dziećmi, porozmawiajcie z nimi o tym, jak minął ten rok, i dajcie im po prostu swój czas. To będzie najlepszy prezent dla nas wszystkich. Z poważaniem, Ilona Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
Chciał poprawić ocenę z zachowania, ale nauczycielka postawiła 1 warunek. Matka: „Skandal”
Czego może żądać nauczyciel w zamian za lepsze świadectwo? Poznaj list oburzonej mamy, która ujawnia, jak ocena z zachowania jej syna stała się kartą przetargową przed wakacjami. Okazuje się, że zamiast nauki i poprawy błędów, wychowawczyni kazała chłopakowi odpracować przewinienia w bardzo upokarzający sposób.
Jako matka jedenastolatka czuję się głęboko poruszona, wściekła i bezradna wobec tego, co spotkało mojego syna w zeszłym tygodniu. Końcówka roku szkolnego to dla każdego ucznia czas ogromnego stresu, nadrabiania zaległości i walki o jak najlepsze wyniki na świadectwie. Mój syn nie jest święty, przez cały rok nazbierało mu się trochę uwag za gadanie na lekcjach czy brak zmiennego obuwia, przez co groziło mu zachowanie dobre. Bardzo zależało mu na tym, aby wyciągnąć tę ocenę chociaż na poziom bardzo dobrego, więc poszedł do swojej wychowawczyni zapytać, w jaki sposób może odpracować te drobne potknięcia. To, co usłyszał w odpowiedzi od pedagoga z wieloletnim stażem, mną wstrząsnęło i sprawiło, że do dziś nie mogę spokojnie spać. Nauczycielka postawiła mu jeden, bezwzględny warunek: dostanie wyższą ocenę, jeśli po lekcjach sam, od deski do deski, wyszoruje i posprząta całą szkolną salę gimnastyczną po zbliżającym się apelu. Wykorzystywanie uczniów w szkole, czyli ocena za sprzątanie Kiedy syn wrócił do domu i zrezygnowany opowiedział mi o tej rozmowie, w pierwszym momencie pomyślałam, że to jakiś ponury żart z jej strony. Niestety, wychowawczyni mówiła poważnie, dając mu do zrozumienia, że bez tego wysiłku nie ma co marzyć o lepszym stopniu na koniec roku szkolnego. Dla mnie to jest absolutny skandal i sytuacja, która nigdy nie powinna mieć miejsca w cywilizowanej placówce oświatowej. Rozumiem ideę ponoszenia konsekwencji za swoje czyny, rozumiem przygotowanie referatu, pomoc słabszym uczniom w nauce czy przygotowanie gazetki szkolnej. Jednak zaganianie nastolatka do ciężkiej fizycznej pracy, noszenie ciężkich materaców, mycie podłóg i zamiatanie wielkich przestrzeni pod presją wystawienia stopnia to zwyczajny szantaż. Szkoła podstawowa powinna uczyć wartości, szacunku do drugiego człowieka i sprawiedliwości, a nie pokazywać dzieciom, że system można oszukać darmową siłą roboczą. Moje dziecko miało wykonać pracę za ekipę sprzątającą, która przecież bierze za to normalne pieniądze z budżetu szkoły. Kryteria oceny z zachowania a darmowa siła robocza Zaczęłam dokładnie analizować statut szkoły i ogólne przepisy prawa oświatowego, ponieważ nie mieściło mi się to w głowie. Gdzie w oficjalnych kryteriach oceniania zachowania jest napisane, że ocena zależy od stopnia czystości sali gimnastycznej po imprezie? Ocena z zachowania powinna być odzwierciedleniem kultury osobistej ucznia, jego stosunku do obowiązków szkolnych, relacji z rówieśnikami i aktywności na rzecz klasy. Przeliczanie kultury nastolatka na metry kwadratowe umytej podłogi to wypaczenie całego systemu pedagogicznego, które uczy dzieci najgorszych możliwych wzorców. Najbardziej boli mnie to, że w ten sposób uczy się młodzież, iż każdą winę można po prostu odpracować fizycznie lub w jakiś sposób opłacić, zamiast dokonać prawdziwej refleksji nad swoim postępowaniem. Mój syn nie zniszczył tej sali, nie pomalował ścian sprayem ani nie nabałaganił tam celowo, żeby teraz musieć to sprzątać w ramach zadośćuczynienia. Jego uwagi dotyczyły spóźnień i rozmów na lekcjach, więc związek przyczynowo-skutkowy między jego przewinieniami a szorowaniem podłogi jest absolutnie żaden. Granice uprawnień nauczyciela i bunt matki Nie pozwoliłam synowi pójść na ten układ i natychmiast zgłosiłam całą sprawę do dyrekcji szkoły, co oczywiście wywołało potężną awanturę. Nauczycielka poczuła się głęboko urażona moją interwencją i próbowała mi wmawiać, że to miała być lekcja pokory oraz nauka szacunku do pracy fizycznej. Ja jednak uważam, że granice uprawnień nauczyciela zostały tutaj drastycznie przekroczone, a cała sytuacja ociera się o naruszenie godności osobistej ucznia. Szkoła nie jest obozem pracy, a stopnie nie są towarem, za który płaci się własnym potem i zmęczeniem fizycznym po godzinach lekcyjnych. Chcę zaapelować do wszystkich rodziców, którzy w czerwcu przymykają oko na dziwne prośby pedagogów: nie dajcie się zastraszyć i nie pozwalajcie na traktowanie Waszych dzieci jak darmowych pracowników sezonowych. Poprawianie ocen na koniec roku powinno odbywać się w sposób merytoryczny, jasny i godny, z poszanowaniem młodego człowieka. Mam ogromną nadzieję, że kuratorium oświaty przyjrzy się takim praktykom, bo z tego, co słyszę od innych matek, czerwcowy handel ocenami w zamian za przysługi na rzecz szkoły kwitnie w najlepsze. Z poważaniem, Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
„Moja córka nigdy nie da nauczycielce prezentu na koniec roku. To zwykłe przekupstwo”
Jeszcze kilka tygodni do zakończenia roku szkolnego, a na klasowym czacie już wrze. Rodzice dyskutują, co kupić wychowawczyni, ile zebrać pieniędzy i jaki prezent będzie „wystarczająco wyjątkowy”. Czytam te wiadomości i nie mogę uwierzyć. Moja córka jest w drugiej klasie i wiem jedno – nigdy nie dołożę się do takich prezentów. Uważam, że to zwykłe przekupstwo, choć wielu rodziców nie chce tego głośno powiedzieć.
Mam 40 lat i doskonale pamiętam swoje szkolne czasy. Na zakończenie roku nauczyciel dostawał bukiet kwiatów, czasem bombonierkę albo pudełko czekoladek. To był miły gest wdzięczności i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Dziś mam wrażenie, że niektórzy rodzice całkowicie stracili poczucie umiaru. Trójki klasowe prześcigają się w pomysłach, jakby od prezentu dla nauczyciela zależało czyjeś życie. Padają propozycje drogich voucherów, biżuterii, markowych kosmetyków czy kosztownych zestawów prezentowych. W klasie mojej córki jest 28 uczniów. Rodzice chcą zrobić składkę po 40 zł od osoby. Łatwo policzyć, że daje to ponad tysiąc złotych. Naprawdę ktoś uważa, że nauczycielce potrzebny jest prezent za taką kwotę? Składka za składką, a końca nie widać Najbardziej irytuje mnie to, że te pieniądze nie pojawiają się znikąd. Przez cały rok szkolny rodzice regularnie słyszą o kolejnych wpłatach. Raz na wyjście do kina, innym razem na teatr, materiały plastyczne, upominki świąteczne, Dzień Nauczyciela czy klasowe wydarzenia. Oczywiście większość tych wydatków jest uzasadniona i nie mam z nimi problemu. Problem zaczyna się wtedy, gdy kolejna składka staje się obowiązkiem, którego niby nie trzeba płacić, ale każdy wie, jak patrzy się na rodzica, który odmówi. Nie rozumiem, dlaczego coraz częściej zakłada się, że każdy bez mrugnięcia okiem powinien dorzucić kilkadziesiąt złotych do prezentu. Dla jednej rodziny to drobiazg, dla innej kolejny nieplanowany wydatek. A przecież mówimy o geście, który z założenia powinien być symboliczny. Czy naprawdę chodzi o wdzięczność? Najbardziej niepokoi mnie jednak coś innego. Mam wrażenie, że część rodziców wierzy, że im droższy prezent, tym lepiej. Jakby wartość upominku miała przełożyć się na sympatię nauczyciela do dziecka. Nigdy nie powiem tego na klasowym czacie, ale właśnie dlatego uważam takie akcje za formę przekupstwa. Oczywiście nikt nie powie tego wprost. Wszyscy będą mówić o wdzięczności, szacunku i docenieniu pracy nauczyciela. Tylko dlaczego wdzięczność musi kosztować ponad tysiąc złotych? Nauczyciele wykonują ważny i odpowiedzialny zawód. Pracują, otrzymują za to wynagrodzenie i zasługują na szacunek. Nie mam nic przeciwko temu, żeby dzieci wręczyły wychowawczyni piękny bukiet kwiatów, własnoręcznie przygotowaną kartkę czy nawet symboliczne czekoladki. Ale uczestniczenie w wyścigu na coraz droższe prezenty? Nie, dziękuję. Moja ośmioletnia córka pójdzie na zakończenie roku z kwiatami i szczerym „dziękuję”. I jestem przekonana, że właśnie taki gest powinien znaczyć najwięcej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Nauczyciele mają 2 miesiące wakacji i jeszcze narzekają”. Polonistka mówi, jak jest naprawdę
„Dwa miesiące wakacji, krótkie dni pracy i ciągłe narzekanie” – takie komentarze pod adresem nauczycieli pojawiają się regularnie. Ale czy rzeczywiście tak wygląda ich codzienność? Do naszej redakcji napisała polonistka, która nie kryje zmęczenia i rozgoryczenia. Jej list pokazuje zupełnie inną stronę pracy w szkole.
Do naszej redakcji napisała pani Marta, nauczycielka języka polskiego z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, przez lata ignorowała przykre komentarze dotyczące swojego zawodu. Dziś jednak mówi wprost, że nie ma już na to siły. Poprosiła nas o publikację swojego listu. „Nie pamiętam, kiedy ostatnio wróciłam z pracy i naprawdę odpoczęłam” Jestem nauczycielką języka polskiego. Od kilkunastu lat pracuję w szkole i coraz częściej zastanawiam się, czy ludzie naprawdę wierzą w to, co mówią o nauczycielach. Słyszę ciągle to samo: „Macie dwa miesiące wakacji”, „Pracujecie po cztery godziny dziennie”, „Jeszcze wam mało?”. Ostatnio usłyszałam nawet, że nauczyciele żyją jak pączki w maśle. Naprawdę? Chciałabym choć przez tydzień zobaczyć tych wszystkich ekspertów od naszego życia na moim miejscu. Nie pamiętam, kiedy ostatnio wróciłam z pracy i naprawdę odpoczęłam. Lekcje to tylko część tego, co robię. Po szkole sprawdzam kartkówki, wypracowania, przygotowuję materiały, wpisuję oceny, odpisuję rodzicom, wypełniam dokumentację. Często siedzę nad tym do późnego wieczora. Kiedy inni kończą pracę o szesnastej i zamykają za sobą drzwi biura, moja praca nadal trwa. Tylko że nikt tego nie widzi. Widzą za to, że w lipcu nie stoję przy tablicy. Wakacje? Ja nie mam wakacji. Mam urlop, jak każdy inny człowiek. Najbardziej boli mnie jednak coś innego. Brak szacunku. To, jak łatwo dziś obraża się nauczycieli. Jak szybko robi się z nas leni, nieudaczników albo ludzi, którym nie chce się pracować. „Coraz częściej pracujemy na granicy wytrzymałości” Wiecie, co słyszę od kolegów i koleżanek z pracy? Że są zmęczeni. Nie dlatego, że nie lubią dzieci. Wprost przeciwnie. Wielu z nas przyszło do tego zawodu z pasji. Jesteśmy zmęczeni ciągłym tłumaczeniem się ze swojej pracy. Zmęczeni udowadnianiem, że nie siedzimy przez dwa miesiące na plaży. Zmęczeni tym, że każda nasza decyzja jest oceniana, a każdy błąd rozliczany publicznie. Coraz więcej nauczycieli odchodzi ze szkół. Młodzi nie chcą przychodzić do tego zawodu. I szczerze? Coraz rzadziej się temu dziwię. Ja też jestem już na granicy wytrzymałości. Kończę rok szkolny kompletnie wypalona. I zamiast usłyszeć choć odrobinę zrozumienia, znowu czytam w internecie, że mam luksusowe życie. Nie mam luksusowego życia. Mam odpowiedzialną pracę, którą wykonuję najlepiej, jak potrafię. Chciałabym tylko, żeby ktoś wreszcie to zauważył. Od redakcji: szacunek do nauczycieli nie powinien być tematem do dyskusji List pani Marty porusza problem, o którym mówi się coraz częściej. Nauczyciele od lat mierzą się nie tylko z obowiązkami zawodowymi, ale także z rosnącą falą krytyki i społecznych stereotypów. Łatwo oceniać tę pracę przez pryzmat szkolnych wakacji czy liczby godzin przy tablicy, znacznie trudniej dostrzec wszystko to, co dzieje się poza lekcjami. Można dyskutować o systemie edukacji, wynagrodzeniach czy organizacji pracy szkół. Trudno jednak zgodzić się na odmawianie nauczycielom szacunku. To zawód, od którego w ogromnym stopniu zależy przyszłość naszych dzieci. A osoby, które go wykonują, zasługują przynajmniej na to, by nie musiały codziennie tłumaczyć, że ich praca naprawdę jest pracą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Dzieci zawalone nauką na długi weekend. „Nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów”
Usiadłam wczoraj wieczorem z moim dziesięcioletnim Olkiem przed komputerem, żeby sprawdzić powiadomienia w elektronicznym dzienniku, i naprawdę się wściekłam, widząc listę zadań i projektów, które moje dziecko ma przygotować już na następny wtorek.
Uważam, że nauczycielka bezczelnie drwi z przemęczonych rodziców i uczniów, twierdząc w komentarzu pod zadaniami, że skoro mamy cztery dni wolnego, to dzieci będą miały mnóstwo czasu na nadrobienie wszelkich zaległości i gruntowne powtórzenie materiału przed końcem roku szkolnego. Czy ta kobieta naprawdę uważa, że długi weekend to dla nas darmowy obóz korepetycji, a moje dziecko to robot, który nie potrzebuje słońca, ruchu na świeżym powietrzu i zwyczajnego, ludzkiego resetu od szkolnej ławki? Przez jej chory ambicjonalny pęd, zamiast odpocząć jako rodzina, spędzimy te piękne dni na kłótniach przy biurku, płaczu nad matematyką i wpychaniu w małą głowę wiedzy, której nikt nie potrafił rzetelnie przekazać podczas normalnych lekcji. Weekendowa udręka edukacyjna i niszczenie rodzinnego wypoczynku Przez cały maj pracowaliśmy z mężem ponad siły, żeby odłożyć parę groszy i zaplanować dla dzieci krótki, trzydniowy wyjazd w góry, byle tylko uciec od smogu, hałasu i wiecznego pędu, jaki towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Olek marzył o wycieczce rowerowej, a ja cieszyłam się, że w końcu odetchnę od roli domowego żandarma, który codziennie pilnuje terminów i sprawdza oceny. Wszystkie te plany legły w gruzach w ułamku sekundy, gdy zobaczyłam zakres materiału zadany z trzech kluczowych przedmiotów: potężny test z matematyki, kilkanaście stron ćwiczeń z gramatyki i skomplikowany projekt plastyczno-przyrodniczy, który wymaga godzin pracy w skupieniu. To nie jest nauka, to jest znęcanie się nad naszą rodziną i bezczelne przerzucanie obowiązków edukacyjnych na barki rodziców w ich jedyne dni wolne od pracy zawodowej. Nauczycielka idzie na łatwiznę − nie zdążyła zrealizować programu przez masowe zastępstwa i własne nieobecności w ciągu semestru, więc teraz bez skrupułów kradnie nasz prywatny czas, żeby zgadzały jej się tabelki w kuratoryjnych raportach. Szkoła w Polsce uczy niechęci do wiedzy i niszczy relacje Wychowujemy pokolenie dzieci zgarbionych, przemęczonych i zniechęconych do jakiejkolwiek aktywności intelektualnej, bo szkoła kojarzy im się wyłącznie z wiecznym przymusem, stresem i brakiem zrozumienia dla ich naturalnych potrzeb biologicznych. Zadawanie sterty lekcji na długie weekendy czy ferie to jest prosta droga do tego, by młody człowiek zaczął szczerze nienawidzić książek, traktując edukację jako najgorszą życiową karę. Jak mam budować w synu pasję do odkrywania świata, skoro po powrocie ze szkoły jedyne, co go czeka, to kolejna porcja kazań o tym, że musi się uczyć, bo inaczej dostanie jedynkę i zawiedzie wszystkich wokół? Ta sytuacja potwornie niszczy atmosferę w naszym domu, generuje wieczne napięcie między mną a synem i sprawia, że zamiast być wspierającą mamą, staję się surowym kontrolerem, który goni z batem do biurka. Mąż patrzy na to wszystko zrezygnowany, atmosfera przy obiedzie jest gęsta od niewypowiedzianych pretensji, a wszystko przez to, że jedna pani pedagog nie potrafi zaplanować pracy w ciągu tygodnia. Rodzice w Polsce są wykończeni fizycznie i psychicznie rolą korepetytorów, którzy po ośmiu godzinach ciężkiej pracy zawodowej muszą siadać do biurek i uczyć się ułamków czy dat historycznych razem ze swoimi dziećmi, bo szkoła umywa ręce od rzetelnego nauczania. Czas na protest rodziców przeciwko przeładowanemu programowi Uważam, że musimy jako rodzice zjednoczyć siły, przestać milczeć na grupach internetowych i głośno powiedzieć dyrekcji oraz nauczycielom, że nasze dzieci mają ustawowe prawo do pełnego, nieskrępowanego odpoczynku od nauki. Ja w ten weekend zamierzam podjąć radykalny krok − zamykam laptopa, pakuję plecak syna i jedziemy w góry, tak jak obiecałam, a w poniedziałek Oluś pójdzie do szkoły bez odrobionych ćwiczeń, za to z uśmiechem na twarzy i czystą głową. Napiszę oficjalne pismo do wychowawczyni, że czas wolny od pracy i szkoły jest świętością i nie pozwolę, by ktokolwiek bezczelnie nim dysponował bez mojej wyraźnej zgody jako prawnego opiekuna dziecka. Przestańmy pozwalać na to edukacyjne niewolnictwo i zacznijmy ratować zdrowie psychiczne naszych pociech, zanim całkiem stłamsimy w nich dziecięcą radość życia i naturalną ciekawość świata. Szkoła ma nas wspierać, a mądry nauczyciel to taki, który potrafi uczyć w klasie, dając dziecku wolność i oddech w domu − i o taką normalność musimy dziś głośno walczyć dla dobra całego młodego pokolenia. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
Usiadłam wczoraj wieczorem, żeby przeanalizować zeszyt mojego czwartoklasisty i to, co uświadomiłam sobie po przejrzeniu planu lekcji, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Mniej więcej 60 procent lekcji w tym tygodniu to były zwykłe, bezwartościowe zastępstwa z przypadkowymi osobami, na których dzieci nie realizują absolutnie żadnego materiału, a jedynie oglądają bajki na ekranie albo bez celu siedzą na boisku szkolnym. Jako matka dbająca o przyszłość swojego dziecka uważam, że to jest absolutny skandal i lekceważenie naszych starań, a nauczyciele oraz dyrekcja mogliby się po prostu bardziej postarać, zamiast wiecznie zasłaniać się problemami kadrowymi i chorobami. Szkoła powinna uczyć i przygotowywać do egzaminów, a obecnie stała się darmową, kiepsko zorganizowaną przechowalnią, w której młodzi ludzie marnują najważniejsze godziny swojego dnia na siedzenie pod ścianą z telefonami w dłoniach, bo nikt nie ma dla nich czasu ani pomysłu na konstruktywne zajęcia. Szkolna codzienność, czyli seanse filmowe zamiast matematyki i języka polskiego To, co dzieje się na korytarzach placówki mojego syna, przechodzi już wszelkie pojęcie i przypomina wieczne, niekończące się wakacje w środku roku szkolnego. Kiedy pytam dziecko, co dzisiaj robili na matematyce czy języku polskim, regularnie słyszę, że pani znowu nie było, a na zastępstwo przyszedł pan od wychowania fizycznego albo pani z biblioteki. Zamiast uczyć się ułamków, pisać dyktanda czy omawiać lektury, klasa dostaje polecenie włączenia jakiegoś filmu na YouTube, wyciągnięcia kolorowanek albo po prostu wyjścia na dwór, byle tylko nie robili hałasu w budynku. Rozumiem, że każdy ma prawo do przeziębienia czy trudnej sytuacji losowej, ale kiedy sytuacja powtarza się co tydzień i dotyczy większości kluczowych przedmiotów, to znaczy, że system całkowicie przestał działać. Nauczyciele idą na łatwiznę − zostawiają w zastępstwie kartki z poleceniem, by dzieci powtórzyły stary materiał, co w praktyce oznacza czterdzieści pięć minut krzyku i rzucania papierkami, bo nikt tego nie kontroluje. Moje dziecko wraca do domu znudzone, rozkojarzone i z ogromnymi zaległościami, które potem ja, jako matka, muszę nadrabiać z nim po nocach w pokoju, tracąc własny czas i resztki cierpliwości. Odrabianie zaległości domowych kosztem wolnego czasu rodzin Najgorsze w tym edukacyjnym chaosie jest to, że podstawa programowa jest nieubłagana i na koniec semestru każdy uczeń zostanie rozliczony z wiedzy, której w szkole nikt mu nie przekazał. Skoro szkoła nie realizuje tematów przez masowe nieobecności kadry, cały ten ciężar edukacyjny zostaje bezczelnie przerzucony na barki nas, zmęczonych życiem i pracą rodziców. Spędzam popołudnia na tłumaczeniu synowi zasad gramatyki, historii i przyrody, czując, że wyręczam w obowiązkach ludzi, którzy biorą za to co miesiąc państwowe pensje. Uważam, że dyrekcja i grono pedagogiczne powinni wykazać się większą kreatywnością i dojrzałością organizacyjną w takich kryzysowych momentach roku. Jeśli nauczyciela matematyki nie ma przez dwa tygodnie, to na zastępstwo powinien przyjść inny matematyk i pchać materiał do przodu, a nie plastyk, który każe dzieciom rysować domki na kartkach w kratkę. Szkoła ma obowiązek zapewnić ciągłość nauki, a nie tylko bezpieczeństwo fizyczne w murach budynku, bo od edukacji zależy to, jak te dzieci poradzą sobie w starszych klasach i na ważnych egzaminach państwowych. Brak szacunku do nauki i dewaluacja autorytetu nauczyciela Taki stan rzeczy uczy młode pokolenie bardzo niebezpiecznych nawyków, pokazując im, że szkoła to miejsce, gdzie można bezkarnie zbijać bąki i ignorować obowiązki. Dzieci szybko orientują się, że zastępstwa to czas bezkarności, na którym nic się nie wymaga, przez co całkowicie tracą szacunek do autorytetu instytucji oraz samych pedagogów. Kiedy w końcu wraca stały nauczyciel, musi poświęcić połowę lekcji na zaprowadzenie jakiejkolwiek dyscypliny w grupie, która przez tydzień biegała samopas po szkolnym boisku pod okiem przypadkowego opiekuna. Problem wiecznych zastępstw i odwoływanych lekcji dotyczy tysięcy placówek publicznych w całym kraju. Rodzice nie mogą dłużej milczeć i udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy poziom nauczania w Polsce drastycznie spada przez organizacyjną bezradność dyrektorów. Nauczyciele muszą zacząć się bardziej starać, szanować czas naszych dzieci i dbać o to, by każda godzina spędzona w ławce była autentyczną lekcją, a nie tylko smutnym odhaczeniem obecności w elektronicznym dzienniku. Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nowy rok szkolny dobije rodziców. „Aż 187 dni laby od nauki. Mam się zwolnić z pracy?”
„Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
To, co wydarzyło się w naszym przedszkolu, nie mieści mi się w głowie – osoba, której powierzamy to, co mamy najcenniejsze, okazała się kimś bez serca, kto potrafi zniszczyć dziecięcą psychikę w ułamku sekundy.
Moja Julcia to niezwykle wrażliwe, eteryczne dziecko, które w domu otaczamy samą miłością i nigdy, przenigdy nie podnosimy przy niej głosu. Od kilku dni moja córka budzi się w nocy z płaczem, a rano kurczowo trzyma się futryny drzwi, błagając, bym nie oddawała jej tej złej pani. Wszystko zaczęło się od incydentu, o którym Julcia opowiedziała mi, dławiąc się łzami: podobno pani z przedszkola wrzasnęła na nią przy wszystkich dzieciach, bo moja córeczka nie chciała sprzątać klocków w tej samej minucie, co reszta grupy. Moje maleństwo tak się wystraszyło tego huku i agresji, że aż się popłakało, a ta kobieta, zamiast ją przytulić i przeprosić, kazała jej usiąść na krześle i przemyśleć swoje zachowanie. Skandal! Krzyk w przedszkolu to nie jest metoda wychowawcza Nie zgadzam się na nazywanie krzyku „zaprowadzaniem dyscypliny” − dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna stosowana wobec bezbronnej istoty. Julcia ma cztery lata, ona dopiero uczy się świata, a przedszkole powinno być dla niej bezpieczną przystanią, a nie miejscem, gdzie musi drżeć przed humorem sfrustrowanej nauczycielki. Jeśli ta pani nie ma cierpliwości do dzieci, jeśli przeszkadza jej, że dziecko ma swój rytm i czasem potrzebuje minuty więcej na skończenie zabawy, to znaczy, że absolutnie minęła się z powołaniem i nadaje się tylko do zwolnienia. Nie po to płacę wysokie czesne, żeby moje dziecko wracało do domu zestresowane. Krzyk jest dowodem na pedagogiczną bezradność, a nie na autorytet, i żadna kobieta nie ma prawa wylewać swoich frustracji na moją córkę. Dlaczego nauczycielki przedszkola zapominają o empatii? Kiedy poszłam wyjaśnić tę sprawę, spotkałam się z lodowatym murem i próbą zrobienia ze mnie przewrażliwionej mamuśki. Pani przedszkolanka z wyższością stwierdziła, że tylko stanowczo zwróciła uwagę, bo Julcia ignorowała polecenia. Ale ja znam swoje dziecko! Julcia nie ignoruje, ona po prostu głęboko przeżywa to, co robi, i nagłe, agresywne wtargnięcie w jej świat jest dla niej jak fizyczny cios. Ta pani nie ma w sobie ani krztyny empatii, nie rozumie, że każde dziecko jest inne i wymaga indywidualnego podejścia, a nie traktowania jak żołnierza w koszarach. Widziałam w jej oczach to zniecierpliwienie i brak miłości do dzieci − ona tam jest tylko dla etatu, a nasze dzieci są dla niej tylko kolejnymi numerkami na liście. Jak taka osoba może w ogóle pracować w oświacie? Skutki krzyku nauczycielki: trauma u dziecka i strach przed grupą Najgorsze jest to, że cały ten incydent zniszczył zaufanie Julci do dorosłych i do rówieśników. Moja córka, która wcześniej chętnie bawiła się z dziećmi, teraz wycofuje się i boi się odezwać, żeby znowu ktoś na nią nie krzyknął. Ten jeden moment agresji ze strony nauczycielki zburzył wszystko, co budowaliśmy przez lata − poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa mojej córki. Uważam, że dyrekcja powinna natychmiast zareagować, bo krzyk w przedszkolu to wierzchołek góry lodowej − skoro ta pani potrafi tak wrzasnąć przy innych, to co dzieje się, gdy nikt nie patrzy? Nie spocznę, dopóki ta kobieta nie poniesie konsekwencji, bo dzisiaj ofiarą jest moja Julcia, a jutro może być inne, równie wrażliwe dziecko. Aneta K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
„Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
Usiadłam dzisiaj wieczorem, żeby podliczyć wszystkie „składki”, które przelałam w tym miesiącu na konta trójek klasowych, i poczułam, jak zbierają mi się łzy w oczach, bo zamiast na nowe sandały dla dzieci, moje pieniądze poszły na luksusowe zachcianki obcych ludzi.
Mam dwoje dzieci − syna w czwartej klasie i córkę w zerówce − i to, co dzieje się w czerwcu w polskich szkołach, to nie jest już wdzięczność, to jest regularny haracz, który musimy płacić, żeby nie wyjść na tych najgorszych. Składam się już na dziesiąty prezent w tym roku szkolnym, licząc wszystkich nauczycieli prowadzących, wychowawców, panią z religii, od rytmiki i kadrę przedszkolną. Na kolejny upominek chyba będę musiała wziąć kredyt, bo kwoty, o których decydują inni rodzice na grupach, są całkowicie oderwane od rzeczywistości przeciętnej polskiej rodziny. Prezentowe szaleństwo rodziców na WhatsAppie Wszystko zaczyna się niewinnie od pytania na grupie rodziców: „Co kupujemy pani na koniec roku?”. Zanim zdążę pomyśleć o skromnym bukiecie, już padają propozycje: złota biżuteria, markowe torebki, a w tym roku absolutny hit − voucher do luksusowego hotelu na weekend. Kiedy nieśmiało zasugerowałam, że może 100 złotych od osoby to przy trzydzieściorgu dzieciach lekka przesada, zostałam natychmiast ustawiona do pionu przez dwie mamy, które stwierdziły, że przecież nauczyciele tak ciężko pracują. Ja też ciężko pracuję, mój mąż również, ale nikt nam nie funduje wakacji w spa za to, że wykonujemy swoje obowiązki! Czuję się stłamszona tą presją. Nie chcę, żeby moje dzieci były wytykane palcami, bo ich matka nie chce dorzucić się do trzeciej bransoletki dla pani od angielskiego. Ale z drugiej strony, gdzie jest granica? W tym miesiącu zapłaciłam już za pożegnanie przedszkola, podziękowanie dla pani od muzyki, upominek dla wychowawcy i składkę na kwiaty dla dyrekcji. Łącznie wyszło mi ponad 600 złotych! Dla kogoś to może mało, ale dla mnie to są dwa tygodnie porządnych zakupów spożywczych, które oddałam w formie bonów podarunkowych do sklepów, w których sama nigdy nie robię zakupów, bo mnie na nie nie stać. Dlaczego symboliczny kwiatek przestał wystarczać? Pamiętam czasy, gdy na koniec roku szło się do ogrodu, zrywało piwonie albo kupowało różę w kwiaciarni za rogiem i to wystarczyło. Pani była wzruszona, dziecko dumne, a rodzic nie musiał sprawdzać salda na koncie. Dzisiaj kwiatek to obciach. Rodzice licytują się, kto da więcej, jakby chcieli tymi pieniędzmi odkupić brak czasu dla dziecka albo brak szacunku do nauczyciela przez cały rok. To jest chore, że robimy z pedagogów jakąś uprzywilejowaną kastę, której trzeba dziękować złotem za to, że po prostu uczą. Najgorsze, że te zbiórki są niemal obowiązkowe. Niby nikt nie zmusza, ale trójka klasowa skrupulatnie odnotowuje, kto wpłacił, a kto nie. Potem na zakończeniu roku czytana jest lista dzieci, które „ufundowały” prezent, albo pani dostaje album ze zdjęciami tylko tych uczniów, których rodzice sypnęli groszem. To jest czysta dyskryminacja i segregacja dzieci ze względu na zasobność portfela rodziców. Skutki zbiórek dla domowego budżetu w dobie drożyzny Przy obecnych cenach jedzenia, prądu i paliwa każda taka dodatkowa pięćdziesiątka czy stówa to dla nas ogromny wydatek. Czerwiec to najgorszy miesiąc w roku − nie dość, że trzeba myśleć o wyprawce na obozy i wakacje, to jeszcze te niekończące się zrzutki. Składam się na prezent dla pani od wf-u, bo przecież taka miła, na panią z biblioteki, bo „zawsze wyszuka książkę”. A ja się pytam: kto złoży się na moje potrzeby? Kto podziękuje mi za to, że co noc zarywam godziny, żeby pomóc dzieciom w projektach i nauce? Apeluję do Was, Redakcjo, i do wszystkich rodziców: opamiętajmy się! Wróćmy do skromności. Nauczyciel to zawód z misją, ale to wciąż zawód. Szczery uścisk dłoni, laurka narysowana przez dziecko albo jeden kwiatek znaczą więcej niż karta podarunkowa wymuszona od rodziców, którzy ledwo wiążą koniec z końcem. Nie bójmy się mówić „nie”" na grupach. Nie dajmy się wpędzić w poczucie winy, bo prawdziwa wdzięczność nie ma ceny i na pewno nie da się jej przelać blikiem. Na kolejny prezent się nie zrzucę − najwyżej syn pójdzie z jedną różą, ale za to kupioną z serca, a nie ze strachu przed opinią innych matek. Urszula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1100 zł na dziecko jeszcze przed wrześniem. Wystarczy złożyć wniosek
Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastrukturę, boiska, sale gimnastyczne i świetlice, które mogłyby służyć dzieciom przez cały lipiec i sierpień, gdyby tylko kadra pedagogiczna zeszła na ziemię i zaczęła pracować tak jak reszta społeczeństwa. Dwa miesiące wolnego dla nauczycieli to niesprawiedliwy relikt przeszłości Nie rozumiem, dlaczego zawód nauczyciela ma być traktowany w tak wyjątkowy, uprzywilejowany sposób, skoro inne branże również wiążą się z ogromnym stresem i odpowiedzialnością. Lekarze, pielęgniarki, urzędnicy czy pracownicy korporacji pracują przez cały rok, mając do dyspozycji standardowy urlop, i nikt nie zamyka szpitali czy urzędów na dwa miesiące, bo kadra musi odpocząć. Nauczyciele często narzekają na swoje zarobki i warunki pracy, ale milczą, gdy temat schodzi na wolne soboty, ferie zimowe, przerwy świąteczne i gigantyczne wakacje. Gdyby w szkołach wprowadzono system dyżurów wakacyjnych, na wzór tego, jak działają przedszkola publiczne, problem opieki przestałby istnieć dla tysięcy polskich rodzin. Pedagodzy mogliby wymieniać się na dyżurach, pracując na przykład przez trzy tygodnie lata, co w żaden sposób nie odebrałoby im prawa do normalnego, miesięcznego wypoczynku. Resztę czasu spędzaliby na prowadzeniu zajęć opiekuńczo-wychowawczych, grach zespołowych czy wyjściach do kina z dziećmi, które zamiast nudzić się przed ekranem telewizora, miałyby zapewniony bezpieczny czas. To nie jest kwestia złośliwości wobec nauczycieli, ale zwykłego, społecznego pragmatyzmu i dostosowania archaicznych przepisów do realiów, w których oboje rodzice muszą zarabiać na utrzymanie domu. Szkoła musi zacząć wspierać rodziny, a nie rzucać im kłody pod nogi Obecna sytuacja pokazuje, jak bardzo szkoła jest odklejona od życia codziennego i jak bardzo brakuje w niej chęci do dialogu z rodzicami, którzy oczekują realnego wsparcia. Dzieci w okresie wakacyjnym potrzebują bezpiecznego miejsca, a rodzice potrzebują pewności, że pracując na utrzymanie rodziny, nie robią tego kosztem bezpieczeństwa swoich pociech. Domaganie się letnich dyżurów to nie jest kaprys przewrażliwionych matek, ale realne wołanie o pomoc w świecie, w którym wszystko staje się coraz droższe, a czas wolny jest dobrem luksusowym. Apeluję do Redakcji o wywołanie głośnej dyskusji na ten temat i zmuszenie decydentów do refleksji nad zmianą organizacji roku szkolnego. Przestańmy udawać, że nauczyciele pracują ponad ludzkie siły i zasługują na permanentny odpoczynek od czerwca do września, podczas gdy my, ich pracodawcy, płaczemy ze zmęczenia i bezradności nad wakacyjnym kalendarzem. Czas skończyć z tym systemowym absurdem i sprawić, by szkoła była dla obywateli wsparciem przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku, a nie tylko wtedy, gdy urzędnikom pasuje to w tabelkach. Aga Komentarz Redakcji: Dziękujemy za Pani list, który porusza jeden z najbardziej palących problemów logistycznych, z jakimi co roku mierzą się pracujący rodzice. Rozbieżność między dwoma miesiącami wakacji szkolnych a wymiarem urlopu wypoczynkowego dorosłych to systemowe wyzwanie, które generuje ogromny stres oraz koszty w wielu polskich domach. Jako redakcja rozumiemy Pani frustrację, jednak warto spojrzeć na tę kwestię w sposób wyważony, biorąc pod uwagę specyfikę pracy pedagogów. Choć z perspektywy innych branż letnia przerwa wydaje się długim przywilejem, w rzeczywistości nauczyciele nie mają dwóch miesięcy wolnego. Ich urlop wypoczynkowy wynosi ustawowo 56 dni i jest sztywno przypisany do okresu wakacji, co uniemożliwia im odpoczynek w jakimkolwiek innym terminie w roku. Pozostały czas w lipcu i sierpniu to dni pracy, podczas których w szkołach odbywają się rady pedagogiczne, rekrutacje, egzaminy poprawkowe oraz przygotowania do nowego roku szkolnego. Szukając rozwiązań tego trudnego problemu, warto rozważyć alternatywne ścieżki: Wsparcie systemów samorządowych. Wiele miast w Polsce organizuje letnie akcje opiekuńcze (np. popularne programy typu Lato w Mieście), które oferują bezpłatną lub tanią opiekę w wybranych placówkach szkolnych. Współpraca międzyresortowa. Rozwiązaniem nie musi być obciążanie nauczycieli dodatkowymi obowiązkami opiekuńczymi, lecz zatrudnianie przez gminy wykwalifikowanych animatorów i studentów do prowadzenia zajęć na terenie pustych latem szkół. Dialog z pracodawcami. Coraz więcej firm dostrzega problem wakacyjny i oferuje pracownikom elastyczne godziny pracy, dofinansowania do kolonii lub możliwość pracy zdalnej w okresie letnim. Zamiast stawiać rodziców i nauczycieli po dwóch stronach barykady, powinniśmy wspólnie apelować o ogólnokrajowe rozwiązania systemowe, które odciążą budżety rodzinne i zapewnią dzieciom bezpieczną opiekę bez naruszania praw pracowniczych pedagogów. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
Wypłacają 2590 zł na wakacje i nikt nie sprawdza dochodu. Przelew przyjdzie do końca sierpnia
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku może wynieść nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Dodatek ma trafić na konta bez składania wniosku i przysługuje niezależnie od dochodu. Wypłaty mają zostać zrealizowane do 31 sierpnia 2026 r., a kwota zależy m.in. od etatu i okresu zatrudnienia.
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku zapowiada się jako realne wsparcie przed wakacyjnymi wydatkami. Dodatek ma być wypłacany automatycznie i nie jest uzależniony od dochodu. Kluczowy jest termin: pieniądze powinny trafić na konto najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r., a ostateczna kwota zależy od tego, na jakich warunkach nauczyciel jest zatrudniony. Pieniądze na wakacje bez wniosku, ale z konkretnymi zasadami Świadczenie przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela. W praktyce oznacza to, że dodatek nie jest powiązany ani ze stażem pracy, ani ze stopniem awansu zawodowego. Nie ma też kryterium dochodowego, więc nie trzeba niczego udowadniać dokumentami z domowego budżetu. Ważne dla wielu rodzin jest również to, że świadczenie może objąć nie tylko osoby pracujące w standardowym trybie. Wskazano, że pieniądze mogą otrzymać także: nauczyciele zatrudnieni na zastępstwo, nauczyciele przebywający na urlopach macierzyńskich i wychowawczych, o ile pozostają w stosunku pracy. Zasada „bez wniosku” oznacza, że nie ma dodatkowej formalności po stronie nauczyciela. Wypłata ma zostać zrealizowana z urzędu, w terminie do końca sierpnia. Kwoty rosną, a różnice potrafią zaskoczyć Wysokość świadczenia urlopowego jest podawana w kwocie brutto, a dopiero po potrąceniu składek widać realną sumę, która zasila konto. Dla porównania w roku szkolnym 2021/2022 dodatek na wakacje wynosił 1662,97 zł brutto. W tym roku ta kwota to już 2943,23 zł brutto. To właśnie 2943,23 zł brutto ma być maksymalną stawką świadczenia. Po odliczeniach daje to ok. 2590 zł na rękę. Trzeba też pamiętać, że nie każdy otrzyma maksimum. Ostateczna wysokość dodatku zależy od: okresu zatrudnienia, wymiaru etatu. Nauczyciel zatrudniony na pełny etat od grudnia 2025 r. ma otrzymać 2207,42 zł brutto. Z kolei przy 2/3 etatu świadczenie wynosi 1962,15 zł brutto. Etat, okres zatrudnienia i urlop bezpłatny – tu kryje się haczyk Warto zwrócić uwagę na to, co może obniżyć wypłatę. Niższy dodatek na wakacje otrzymają osoby przebywające na urlopie bezpłatnym. To szczegół, który łatwo przeoczyć, a który potrafi zmienić kwotę końcową. W praktyce świadczenie urlopowe dla nauczycieli jest więc rozwiązaniem powszechnym, ale nie „jednakowym dla wszystkich”. Najbezpieczniej jest podejść do tego, jak do domowego budżetu: sprawdzić swój wymiar etatu i okres zatrudnienia w roku szkolnym, a potem dopiero oszacować, czy bliżej będzie do maksymalnej stawki 2943,23 zł brutto, czy do kwot proporcjonalnie niższych. Jedno pozostaje stałe: wypłata ma nastąpić do 31 sierpnia 2026 r., bez względu na dochód i bez potrzeby składania wniosku. Dla wielu rodzin to moment, w którym łatwiej spiąć wakacyjne koszty albo przygotować się na wydatki końcówki lata. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej i specjalistą od matematyki”. „Nie potrafią odkręcić butelki” „Dzieciom brakuje dziś podstawowych umiejętności i powinno się to dokładnie zbadać! Mam uczniów, którzy nie potrafią zawiązać butów, otworzyć zwykłej butelki z wodą ani używać spinaczy do papieru, a uczę czwartej klasy! Obawiam się, że pokolenie obecnych studentów może być naszą ostatnią nadzieją, jeśli millenialsi chcą mieć dobrych lekarzy, prawników i nauczycieli dla swoich dzieci, bo kolejne pokolenia są – mówiąc delikatnie – kompletnie ugotowane, jak to dziś mówią młodzi!”. Crocsy zamiast sznurówek „Uczniów nie uczy się już podstawowych umiejętności na wcześniejszych etapach edukacji. Nie wiedzą, jak wiązać buty – dlatego tak wiele dzieci nosi crocsy albo wsuwane buty – bo rodzice nie chcą poświęcić czasu na naukę wiązania. Nie uczą się też czytać ani pisać odręcznie”. „Nie potrafią odczytać godziny na zegarze analogowym” „Jestem nauczycielem liceum. Reakcje emocjonalne uczniów na frustrację są na poziomie małych dzieci, a oni naprawdę nie potrafią już odczytywać godziny z tradycyjnego zegara. To aż krępujące”. Nauczyciele obwiniają rodziców Choć część rodziców może uważać te opinie za przesadzone, podobne głosy coraz częściej pojawiają się także w polskich szkołach. Nauczyciele zwracają uwagę, że dzieci spędzają dziś znacznie mniej czasu na ćwiczeniu samodzielności, a więcej przed ekranami. Pedagodzy podkreślają jednak, że nie chodzi o obwinianie dzieci. Problemem ma być raczej to, że coraz rzadziej daje im się przestrzeń do nauki codziennych czynności i popełniania błędów. A bez tego nawet najprostsze sytuacje mogą stać się dla dziecka ogromnym wyzwaniem. Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
Nauczycielce na koniec roku wręczy tylko kwiatek i czekoladki. „Dostanie to, na co zasłużyła”
Czy biżuteria dla wychowawcy to już standard, czy gruba przesada? „Nauczycielka dostanie to, na co zasłużyła, nie zamierzam finansować jej luksusów”.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was w momencie, gdy na grupie rodziców na WhatsAppie wrze od propozycji prezentów dla naszej pani wychowawczyni, a ja czuję, że zaraz wybuchnę z irytacji. Podjęłam decyzję, że mój syn wręczy nauczycielce tylko skromny kwiatek i małe czekoladki, bo uważam, że dostanie ona dokładnie to, na co zapracowała przez cały rok szkolny. Od kilku dni śledzę te absurdalne licytacje: „Może voucher do spa?”, „A może złota bransoletka?”, „Przecież 50 złotych od osoby to nie jest dużo!”. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy my, jako społeczeństwo, straciliśmy zdrowy rozsądek i zaczęliśmy traktować zakończenie roku jak jakąś łapówkę albo opłatę za święty spokój. Moja decyzja o skromnym upominku nie wynika z chciwości, ale z trzeźwego spojrzenia na to, jak wyglądała współpraca z tą panią przez ostatnie dziesięć miesięcy. Nauczycielka dostanie symboliczny prezent, bo na nic więcej, moim zdaniem, po prostu nie zasłużyła swoim podejściem do naszych dzieci. Koniec z luksusowymi prezentami za przeciętną pracę Nie rozumiem, dlaczego mamy fundować komuś biżuterię czy drogie zabiegi kosmetyczne tylko dlatego, że wykonywał swoją pracę, za którą co miesiąc pobiera wynagrodzenie. Ta konkretna wychowawczyni przez cały rok była oschła, nie odpisywała na wiadomości w dzienniku elektronicznym, a każda próba rozmowy o problemach mojego syna kończyła się stwierdzeniem, że „ona ma trzydzieścioro dzieci i nie ma czasu na indywidualne podejście”. Dlaczego teraz, w imię jakiejś fałszywej solidarności rodzicielskiej, mam składać się na prezent wart kilkaset złotych dla kogoś, kto nie wykazał ani krztyny empatii wobec mojego dziecka? Kwiatek i czekoladki to piękny, klasyczny gest podziękowania, który jest adekwatny do sytuacji, a robienie z tego festiwalu luksusu jest po prostu niesmaczne i niepedagogiczne. Presja grupy rodziców na zakończenie roku Najgorsza w tym wszystkim jest ta straszna presja, jaką wywierają inni rodzice na tych, którzy mają inne zdanie. Gdy tylko napisałam na grupie, że nie dołożę się do vouchera na 800 złotych, zostałam niemal zakrzyczana i posądzona o to, że robię dziecku wstyd. Czy naprawdę wstydem jest wręczenie kwiatka? Czy wstydem jest posiadanie własnych zasad i odmawianie udziału w tym chorym wyścigu o miano najbardziej wdzięcznego rodzica? Niektórzy rodzice myślą, że drogim prezentem kupią lepsze oceny albo przychylność pani w przyszłym roku, ale to jest droga donikąd. Ja uczę mojego syna, że szacunek okazuje się na co dzień − kulturą osobistą, przygotowaniem do lekcji i dobrym słowem − a nie złotym łańcuszkiem wręczonym w blasku fleszy na apelu. Nauczyciel to zawód jak każdy inny − szanujmy, ale nie przesadzajmy Często słyszę argument, że nauczyciele tak mało zarabiają, więc trzeba im to zrekompensować prezentami. To jest myślenie, które uwłacza godności samych pedagogów. Czy dajemy vouchery do spa paniom w kasie w supermarkecie, urzędnikom w gminie albo pielęgniarkom po każdym pobycie w szpitalu? Oni też ciężko pracują i często zarabiają niewiele, a jednak nikt nie robi zrzutek na ich biżuterię. Jeśli chcemy pomóc nauczycielom, walczmy o ich wyższe pensje jako obywatele, a nie próbujmy łatać systemu kopertami. Moje dziecko pójdzie na zakończenie roku z uśmiechem i skromnym bukietem z ogródka babci, bo to jest szczere, prawdziwe i wystarczające. Pani dostanie kwiatek, bo taka jest tradycja, ale nie dostanie mojej zgody na to, byśmy czuli się przymuszani do finansowania jej wakacyjnych zachcianek. Mam nadzieję, że inne matki, które czują podobnie, odważą się w tym roku powiedzieć „nie”. Przestańmy się bać krzywych spojrzeń na korytarzu i wróćmy do tego, co w tym dniu jest najważniejsze − do dzieci, ich radości z wakacji i szczerego, choćby skromnego „dziękuję”, które znaczy więcej niż najdroższy voucher, za którym nie stoi prawdziwa wdzięczność. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: MEN: dodatkowe ferie w środku nowego roku szkolnego. Dwa tygodnie laby