Nauczyciele powinni dyżurować w wakacje. „I tak nie mają co robić, a rodzice pracują”
Chcę głośno i otwarcie powiedzieć o problemie, o którym większość rodziców rozmawia tylko po kryjomu: nauczyciele powinni mieć obowiązkowe dyżury w trakcie wakacji, ponieważ oni i tak nie mają wtedy nic mądrego do roboty, a my, pracujący rodzice, musimy stawać na głowie, żeby nie stracić zatrudnienia.
Mój syn kończy właśnie drugą klasę szkoły podstawowej, a ja od miesiąca nie śpię po nocach, analizując kalendarz i próbując zapełnić dwa miesiące wolnego czasu, który szkoła funduje nam z automatu. Pracuję w biurze na pełen etat, mój mąż również, a nasz roczny urlop wypoczynkowy to zaledwie dwadzieścia sześć dni, których przecież nie możemy wziąć jednocześnie, jeśli chcemy spędzić choć tydzień razem. To jest absolutny skandal, że system edukacji w Polsce całkowicie ignoruje realia współczesnego rynku pracy i zostawia nas samych sobie z opieką nad dziećmi na blisko siedemdziesiąt dni w roku. Nauczyciele zasłaniają się zmęczeniem i Kartą Nauczyciela, a prawda jest taka, że dwa miesiące pełnopłatnego wolnego to archaiczny luksus, na który nie może sobie pozwolić żadna inna grupa zawodowa w tym kraju. Logistyczny koszmar pracujących rodziców w czasie letnich miesięcy Kiedy zaczynają się wakacje, w naszym domu kończy się jakikolwiek spokój, a zaczyna nerwowe liczenie dni i pieniędzy na kolejne formy przetrwania. Moje koleżanki z pracy, które też mają dzieci w wieku szkolnym, biorą urlopy na zmianę z mężami, co oznacza, że przez całe lato mijają się w drzwiach i w ogóle nie spędzają czasu jako małżeństwo. Ci, którzy mają szczęście, podrzucają dzieci dziadkom, ale moi rodzice wciąż pracują, a teściowie mieszkają na drugim końcu Polski i są zbyt schorowani, by zająć się energicznym ośmiolatkiem. Zostają nam płatne półkolonie, których ceny w tym roku po prostu zwalają z nóg i sprawiają, że człowiek zaczyna zastanawiać się nad sensem chodzenia do pracy. Za pięć dni opieki w mieście, od godziny ósmej do szesnastej, trzeba zapłacić ponad tysiąc złotych od dziecka, co przy dwóch miesiącach daje kwotę, która rujnuje nasz domowy budżet na całe półrocze. Dlaczego publiczne placówki, które są utrzymywane z naszych podatków, stoją puste przez całe lato, podczas gdy rodzice muszą płacić prywatnym firmom za to, by ich dzieci nie siedziały same w domu? Szkoły mają doskonałą infrastrukturę, boiska, sale gimnastyczne i świetlice, które mogłyby służyć dzieciom przez cały lipiec i sierpień, gdyby tylko kadra pedagogiczna zeszła na ziemię i zaczęła pracować tak jak reszta społeczeństwa. Dwa miesiące wolnego dla nauczycieli to niesprawiedliwy relikt przeszłości Nie rozumiem, dlaczego zawód nauczyciela ma być traktowany w tak wyjątkowy, uprzywilejowany sposób, skoro inne branże również wiążą się z ogromnym stresem i odpowiedzialnością. Lekarze, pielęgniarki, urzędnicy czy pracownicy korporacji pracują przez cały rok, mając do dyspozycji standardowy urlop, i nikt nie zamyka szpitali czy urzędów na dwa miesiące, bo kadra musi odpocząć. Nauczyciele często narzekają na swoje zarobki i warunki pracy, ale milczą, gdy temat schodzi na wolne soboty, ferie zimowe, przerwy świąteczne i gigantyczne wakacje. Gdyby w szkołach wprowadzono system dyżurów wakacyjnych, na wzór tego, jak działają przedszkola publiczne, problem opieki przestałby istnieć dla tysięcy polskich rodzin. Pedagodzy mogliby wymieniać się na dyżurach, pracując na przykład przez trzy tygodnie lata, co w żaden sposób nie odebrałoby im prawa do normalnego, miesięcznego wypoczynku. Resztę czasu spędzaliby na prowadzeniu zajęć opiekuńczo-wychowawczych, grach zespołowych czy wyjściach do kina z dziećmi, które zamiast nudzić się przed ekranem telewizora, miałyby zapewniony bezpieczny czas. To nie jest kwestia złośliwości wobec nauczycieli, ale zwykłego, społecznego pragmatyzmu i dostosowania archaicznych przepisów do realiów, w których oboje rodzice muszą zarabiać na utrzymanie domu. Szkoła musi zacząć wspierać rodziny, a nie rzucać im kłody pod nogi Obecna sytuacja pokazuje, jak bardzo szkoła jest odklejona od życia codziennego i jak bardzo brakuje w niej chęci do dialogu z rodzicami, którzy oczekują realnego wsparcia. Dzieci w okresie wakacyjnym potrzebują bezpiecznego miejsca, a rodzice potrzebują pewności, że pracując na utrzymanie rodziny, nie robią tego kosztem bezpieczeństwa swoich pociech. Domaganie się letnich dyżurów to nie jest kaprys przewrażliwionych matek, ale realne wołanie o pomoc w świecie, w którym wszystko staje się coraz droższe, a czas wolny jest dobrem luksusowym. Apeluję do Redakcji o wywołanie głośnej dyskusji na ten temat i zmuszenie decydentów do refleksji nad zmianą organizacji roku szkolnego. Przestańmy udawać, że nauczyciele pracują ponad ludzkie siły i zasługują na permanentny odpoczynek od czerwca do września, podczas gdy my, ich pracodawcy, płaczemy ze zmęczenia i bezradności nad wakacyjnym kalendarzem. Czas skończyć z tym systemowym absurdem i sprawić, by szkoła była dla obywateli wsparciem przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku, a nie tylko wtedy, gdy urzędnikom pasuje to w tabelkach. Aga Komentarz Redakcji: Dziękujemy za Pani list, który porusza jeden z najbardziej palących problemów logistycznych, z jakimi co roku mierzą się pracujący rodzice. Rozbieżność między dwoma miesiącami wakacji szkolnych a wymiarem urlopu wypoczynkowego dorosłych to systemowe wyzwanie, które generuje ogromny stres oraz koszty w wielu polskich domach. Jako redakcja rozumiemy Pani frustrację, jednak warto spojrzeć na tę kwestię w sposób wyważony, biorąc pod uwagę specyfikę pracy pedagogów. Choć z perspektywy innych branż letnia przerwa wydaje się długim przywilejem, w rzeczywistości nauczyciele nie mają dwóch miesięcy wolnego. Ich urlop wypoczynkowy wynosi ustawowo 56 dni i jest sztywno przypisany do okresu wakacji, co uniemożliwia im odpoczynek w jakimkolwiek innym terminie w roku. Pozostały czas w lipcu i sierpniu to dni pracy, podczas których w szkołach odbywają się rady pedagogiczne, rekrutacje, egzaminy poprawkowe oraz przygotowania do nowego roku szkolnego. Szukając rozwiązań tego trudnego problemu, warto rozważyć alternatywne ścieżki: Wsparcie systemów samorządowych. Wiele miast w Polsce organizuje letnie akcje opiekuńcze (np. popularne programy typu Lato w Mieście), które oferują bezpłatną lub tanią opiekę w wybranych placówkach szkolnych. Współpraca międzyresortowa. Rozwiązaniem nie musi być obciążanie nauczycieli dodatkowymi obowiązkami opiekuńczymi, lecz zatrudnianie przez gminy wykwalifikowanych animatorów i studentów do prowadzenia zajęć na terenie pustych latem szkół. Dialog z pracodawcami. Coraz więcej firm dostrzega problem wakacyjny i oferuje pracownikom elastyczne godziny pracy, dofinansowania do kolonii lub możliwość pracy zdalnej w okresie letnim. Zamiast stawiać rodziców i nauczycieli po dwóch stronach barykady, powinniśmy wspólnie apelować o ogólnokrajowe rozwiązania systemowe, które odciążą budżety rodzinne i zapewnią dzieciom bezpieczną opiekę bez naruszania praw pracowniczych pedagogów. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
Wypłacają 2590 zł na wakacje i nikt nie sprawdza dochodu. Przelew przyjdzie do końca sierpnia
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku może wynieść nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Dodatek ma trafić na konta bez składania wniosku i przysługuje niezależnie od dochodu. Wypłaty mają zostać zrealizowane do 31 sierpnia 2026 r., a kwota zależy m.in. od etatu i okresu zatrudnienia.
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli w 2026 roku zapowiada się jako realne wsparcie przed wakacyjnymi wydatkami. Dodatek ma być wypłacany automatycznie i nie jest uzależniony od dochodu. Kluczowy jest termin: pieniądze powinny trafić na konto najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r., a ostateczna kwota zależy od tego, na jakich warunkach nauczyciel jest zatrudniony. Pieniądze na wakacje bez wniosku, ale z konkretnymi zasadami Świadczenie przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela. W praktyce oznacza to, że dodatek nie jest powiązany ani ze stażem pracy, ani ze stopniem awansu zawodowego. Nie ma też kryterium dochodowego, więc nie trzeba niczego udowadniać dokumentami z domowego budżetu. Ważne dla wielu rodzin jest również to, że świadczenie może objąć nie tylko osoby pracujące w standardowym trybie. Wskazano, że pieniądze mogą otrzymać także: nauczyciele zatrudnieni na zastępstwo, nauczyciele przebywający na urlopach macierzyńskich i wychowawczych, o ile pozostają w stosunku pracy. Zasada „bez wniosku” oznacza, że nie ma dodatkowej formalności po stronie nauczyciela. Wypłata ma zostać zrealizowana z urzędu, w terminie do końca sierpnia. Kwoty rosną, a różnice potrafią zaskoczyć Wysokość świadczenia urlopowego jest podawana w kwocie brutto, a dopiero po potrąceniu składek widać realną sumę, która zasila konto. Dla porównania w roku szkolnym 2021/2022 dodatek na wakacje wynosił 1662,97 zł brutto. W tym roku ta kwota to już 2943,23 zł brutto. To właśnie 2943,23 zł brutto ma być maksymalną stawką świadczenia. Po odliczeniach daje to ok. 2590 zł na rękę. Trzeba też pamiętać, że nie każdy otrzyma maksimum. Ostateczna wysokość dodatku zależy od: okresu zatrudnienia, wymiaru etatu. Nauczyciel zatrudniony na pełny etat od grudnia 2025 r. ma otrzymać 2207,42 zł brutto. Z kolei przy 2/3 etatu świadczenie wynosi 1962,15 zł brutto. Etat, okres zatrudnienia i urlop bezpłatny – tu kryje się haczyk Warto zwrócić uwagę na to, co może obniżyć wypłatę. Niższy dodatek na wakacje otrzymają osoby przebywające na urlopie bezpłatnym. To szczegół, który łatwo przeoczyć, a który potrafi zmienić kwotę końcową. W praktyce świadczenie urlopowe dla nauczycieli jest więc rozwiązaniem powszechnym, ale nie „jednakowym dla wszystkich”. Najbezpieczniej jest podejść do tego, jak do domowego budżetu: sprawdzić swój wymiar etatu i okres zatrudnienia w roku szkolnym, a potem dopiero oszacować, czy bliżej będzie do maksymalnej stawki 2943,23 zł brutto, czy do kwot proporcjonalnie niższych. Jedno pozostaje stałe: wypłata ma nastąpić do 31 sierpnia 2026 r., bez względu na dochód i bez potrzeby składania wniosku. Dla wielu rodzin to moment, w którym łatwiej spiąć wakacyjne koszty albo przygotować się na wydatki końcówki lata. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 10 tys. zł na rękę dla rodziców. Nowe „maluszkowe” wchodzi od 1 września
„Na przerwach muszę wiązać 11-latkom buty”. Nauczyciele wyznają, gdzie rodzice popełnili błąd
Pokolenie alfa nie umie sznurować butów, nie odczyta godziny na zegarze ze wskazówkami. Podstawowe działania arytmetyczne sprawiają problemy nawet licealistom. Nauczyciele ze smutkiem przyglądają się współczesnym dzieciakom.
Nauczyciele coraz częściej przyznają, że ich praca wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka, kilkanaście lat temu. Oprócz realizowania programu muszą dziś uczyć dzieci rzeczy, które kiedyś były oczywistością już na etapie przedszkola. Pedagodzy mówią nie tylko o problemach z nauką, ale też kompletnym braku samodzielności wśród pokolenia alfa. Ostatnio ogromne zainteresowanie wzbudził artykuł opublikowany przez BuzzFeed. Pedagodzy – od przedszkola po szkoły średnie i uczelnie wyższe – opowiedzieli o swoich doświadczeniach związanych z dziećmi i nastolatkami. Oto kilka z nich. „Wiążę buty dzieciom do piątej klasy” Na przerwach wciąż muszę wiązać buty uczniom od drugiej do piątej klasy. Nadal zapinam kurtki starszym dzieciom. Mam drugoklasistów, którzy nie potrafią otworzyć nowej książki i odpowiednio jej zagiąć, żeby się nie zamykała. Czwartoklasiści mają problem ze znalezieniem kolejnej strony w spiętym zestawie kartek. Pierwszoklasiści nie znają alfabetu, a trzecioklasiści wpadają w ogromne histerie, gdy nie uda im się skorzystać z huśtawki podczas przerwy. Przedszkolaki przewracają ławki, bo nie dostały niebieskiej kredki, a dzieci z pierwszej klasy nie umieją poprawnie trzymać nożyczek ani ołówków. Ta lista nie ma końca i wszystko sprowadza się do rodziców”. „Nie wiedzą, jak używać długopisu” „Dzieci nie mają pojęcia o wielkich literach ani interpunkcji. Pisane przez nich zdania nie mają sensu, a estetyczne pismo nie ma dla nich znaczenia. Wielu uczniów nie trzyma poprawnie przyborów do pisania i nie potrafi wiązać butów. Kiedy pytam, czy ktoś uczył ich tego w domu, odpowiadają, że nie”. „Licealiści nie potrafią dodawać i odejmować” „Mój zięć uczy matematyki w liceum i jest załamany tym, że dzieci nie potrafią wykonywać podstawowych działań, takich jak dodawanie, odejmowanie czy liczenie ułamków. Uważa też, że w dużej mierze to wina rodziców. Do tego dochodzą wszystkie te różne metody nauczania matematyki. Bardzo mi go szkoda. Jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej i specjalistą od matematyki”. „Nie potrafią odkręcić butelki” „Dzieciom brakuje dziś podstawowych umiejętności i powinno się to dokładnie zbadać! Mam uczniów, którzy nie potrafią zawiązać butów, otworzyć zwykłej butelki z wodą ani używać spinaczy do papieru, a uczę czwartej klasy! Obawiam się, że pokolenie obecnych studentów może być naszą ostatnią nadzieją, jeśli millenialsi chcą mieć dobrych lekarzy, prawników i nauczycieli dla swoich dzieci, bo kolejne pokolenia są – mówiąc delikatnie – kompletnie ugotowane, jak to dziś mówią młodzi!”. Crocsy zamiast sznurówek „Uczniów nie uczy się już podstawowych umiejętności na wcześniejszych etapach edukacji. Nie wiedzą, jak wiązać buty – dlatego tak wiele dzieci nosi crocsy albo wsuwane buty – bo rodzice nie chcą poświęcić czasu na naukę wiązania. Nie uczą się też czytać ani pisać odręcznie”. „Nie potrafią odczytać godziny na zegarze analogowym” „Jestem nauczycielem liceum. Reakcje emocjonalne uczniów na frustrację są na poziomie małych dzieci, a oni naprawdę nie potrafią już odczytywać godziny z tradycyjnego zegara. To aż krępujące”. Nauczyciele obwiniają rodziców Choć część rodziców może uważać te opinie za przesadzone, podobne głosy coraz częściej pojawiają się także w polskich szkołach. Nauczyciele zwracają uwagę, że dzieci spędzają dziś znacznie mniej czasu na ćwiczeniu samodzielności, a więcej przed ekranami. Pedagodzy podkreślają jednak, że nie chodzi o obwinianie dzieci. Problemem ma być raczej to, że coraz rzadziej daje im się przestrzeń do nauki codziennych czynności i popełniania błędów. A bez tego nawet najprostsze sytuacje mogą stać się dla dziecka ogromnym wyzwaniem. Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
Nauczycielce na koniec roku wręczy tylko kwiatek i czekoladki. „Dostanie to, na co zasłużyła”
Czy biżuteria dla wychowawcy to już standard, czy gruba przesada? „Nauczycielka dostanie to, na co zasłużyła, nie zamierzam finansować jej luksusów”.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was w momencie, gdy na grupie rodziców na WhatsAppie wrze od propozycji prezentów dla naszej pani wychowawczyni, a ja czuję, że zaraz wybuchnę z irytacji. Podjęłam decyzję, że mój syn wręczy nauczycielce tylko skromny kwiatek i małe czekoladki, bo uważam, że dostanie ona dokładnie to, na co zapracowała przez cały rok szkolny. Od kilku dni śledzę te absurdalne licytacje: „Może voucher do spa?”, „A może złota bransoletka?”, „Przecież 50 złotych od osoby to nie jest dużo!”. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy my, jako społeczeństwo, straciliśmy zdrowy rozsądek i zaczęliśmy traktować zakończenie roku jak jakąś łapówkę albo opłatę za święty spokój. Moja decyzja o skromnym upominku nie wynika z chciwości, ale z trzeźwego spojrzenia na to, jak wyglądała współpraca z tą panią przez ostatnie dziesięć miesięcy. Nauczycielka dostanie symboliczny prezent, bo na nic więcej, moim zdaniem, po prostu nie zasłużyła swoim podejściem do naszych dzieci. Koniec z luksusowymi prezentami za przeciętną pracę Nie rozumiem, dlaczego mamy fundować komuś biżuterię czy drogie zabiegi kosmetyczne tylko dlatego, że wykonywał swoją pracę, za którą co miesiąc pobiera wynagrodzenie. Ta konkretna wychowawczyni przez cały rok była oschła, nie odpisywała na wiadomości w dzienniku elektronicznym, a każda próba rozmowy o problemach mojego syna kończyła się stwierdzeniem, że „ona ma trzydzieścioro dzieci i nie ma czasu na indywidualne podejście”. Dlaczego teraz, w imię jakiejś fałszywej solidarności rodzicielskiej, mam składać się na prezent wart kilkaset złotych dla kogoś, kto nie wykazał ani krztyny empatii wobec mojego dziecka? Kwiatek i czekoladki to piękny, klasyczny gest podziękowania, który jest adekwatny do sytuacji, a robienie z tego festiwalu luksusu jest po prostu niesmaczne i niepedagogiczne. Presja grupy rodziców na zakończenie roku Najgorsza w tym wszystkim jest ta straszna presja, jaką wywierają inni rodzice na tych, którzy mają inne zdanie. Gdy tylko napisałam na grupie, że nie dołożę się do vouchera na 800 złotych, zostałam niemal zakrzyczana i posądzona o to, że robię dziecku wstyd. Czy naprawdę wstydem jest wręczenie kwiatka? Czy wstydem jest posiadanie własnych zasad i odmawianie udziału w tym chorym wyścigu o miano najbardziej wdzięcznego rodzica? Niektórzy rodzice myślą, że drogim prezentem kupią lepsze oceny albo przychylność pani w przyszłym roku, ale to jest droga donikąd. Ja uczę mojego syna, że szacunek okazuje się na co dzień − kulturą osobistą, przygotowaniem do lekcji i dobrym słowem − a nie złotym łańcuszkiem wręczonym w blasku fleszy na apelu. Nauczyciel to zawód jak każdy inny − szanujmy, ale nie przesadzajmy Często słyszę argument, że nauczyciele tak mało zarabiają, więc trzeba im to zrekompensować prezentami. To jest myślenie, które uwłacza godności samych pedagogów. Czy dajemy vouchery do spa paniom w kasie w supermarkecie, urzędnikom w gminie albo pielęgniarkom po każdym pobycie w szpitalu? Oni też ciężko pracują i często zarabiają niewiele, a jednak nikt nie robi zrzutek na ich biżuterię. Jeśli chcemy pomóc nauczycielom, walczmy o ich wyższe pensje jako obywatele, a nie próbujmy łatać systemu kopertami. Moje dziecko pójdzie na zakończenie roku z uśmiechem i skromnym bukietem z ogródka babci, bo to jest szczere, prawdziwe i wystarczające. Pani dostanie kwiatek, bo taka jest tradycja, ale nie dostanie mojej zgody na to, byśmy czuli się przymuszani do finansowania jej wakacyjnych zachcianek. Mam nadzieję, że inne matki, które czują podobnie, odważą się w tym roku powiedzieć „nie”. Przestańmy się bać krzywych spojrzeń na korytarzu i wróćmy do tego, co w tym dniu jest najważniejsze − do dzieci, ich radości z wakacji i szczerego, choćby skromnego „dziękuję”, które znaczy więcej niż najdroższy voucher, za którym nie stoi prawdziwa wdzięczność. Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: MEN: dodatkowe ferie w środku nowego roku szkolnego. Dwa tygodnie laby
Żałosny SMS od rodzica w weekend. Nauczyciel: „Tylko usiąść i płakać”
Piszę ten list tuż po tym, jak sobotni wieczór z rodziną przerwał mi natrętny sygnał powiadomienia w telefonie. Gdy zobaczyłam treść wiadomości, poczułam tylko bezsilność i ogromny smutek, bo zrozumiałam, że dla wielu rodziców przestałam być człowiekiem, a stałam się całodobową infolinią.
Była sobota, godzina 20:30. Siedziałam z mężem przy kolacji, próbowaliśmy choć na chwilę zapomnieć o trudnym tygodniu w szkole, o hałasie i setkach sprawdzianów. Nagle ekran rozświetlił SMS od matki jednego z moich czwartoklasistów: „Dobry wieczór, pani z plastyki coś mówiła o materiałach na poniedziałek, co to było? Bo my nic nie wiemy i nie mamy zakupów zrobionych”. W pierwszej chwili chciało mi się krzyczeć, a w drugiej po prostu usiąść i płakać nad tym, jak bardzo współcześni rodzice stali się nieporadni i roszczeniowi. Czy ja naprawdę muszę w swój wolny czas, w środku weekendu, pilnować czyjegoś bloku rysunkowego i kleju w sztyfcie? Szkoła stała się dla rodziców biurem obsługi klienta To nie jest odosobniony przypadek, to plaga, która niszczy nasz zawód od środka. Rodzice oczekują, że wszystko zostanie im podane na tacy, najlepiej trzy razy przypomniane i jeszcze indywidualnie dostarczone do rąk własnych. Informacja o materiałach na plastykę wisiała w dzienniku elektronicznym od wtorku, dzieci miały ją zapisaną w zeszytach przedmiotowych, a dodatkowo wspomniałam o tym na lekcji wychowawczej. Mimo to matka ucznia uważa za stosowne atakować moją prywatność w sobotnią noc, bo oni nic nie wiedzą. Ta bezradność dorosłych ludzi jest dla mnie przerażająca − zamiast nauczyć dziecko odpowiedzialności i sprawdzania planu, wolą przerzucić ten ciężar na nauczyciela. Czuję się nie jak pedagog, ale jak darmowa asystentka, która ma obowiązek być pod telefonem 24 godziny na dobę, by ratować kogoś przed skutkami własnego zapominalstwa. Tylko usiąść i płakać nad brakiem granic Najgorsze w tym wszystkim jest poczucie, że moje prawo do odpoczynku kompletnie się nie liczy. Kiedy nie odpisuję na takie wiadomości w weekend, w poniedziałek rano często spotykam się z pretensjami: „Przecież pisałam do pani, dlaczego pani nie pomogła?”. To jest emocjonalny szantaż, który sprawia, że nauczyciel nigdy nie wychodzi z pracy. Rodzice zapominają, że my też mamy dzieci, zakupy do zrobienia, starszych rodziców pod opieką i prawo do tego, by w sobotę wieczorem nie myśleć o tym, czy dany uczeń ma farby plakatowe. Ta granica między sferą zawodową a prywatną została całkowicie zatarta przez komunikatory i roszczeniową postawę „Płacę podatki, więc wymagam”. Płakać mi się chce, gdy widzę, że dorośli ludzie nie potrafią zorganizować prostych zakupów bez prowadzenia za rękę przez wychowawcę. Rodzice oczekują, że wszystko zrobi się za nich Wychowujemy pokolenie dzieci, które o niczym nie muszą pamiętać, bo mama i tata załatwią to SMS-em do pani. Jeśli rodzic nie pilnuje terminów, nie sprawdza ogłoszeń i nie uczy dziecka samodzielności, to jaką lekcję dostaje ten młody człowiek? Że zawsze znajdzie się ktoś, kogo można obciążyć winą za własne gapiostwo. Ten żałosny SMS o liście zakupów to tylko czubek góry lodowej − dostaję pytania o to, co było zadane (choć jest w systemie), o której kończą lekcje (choć plan jest stały) i dlaczego dziecko dostało uwagę za brak przygotowania (choć materiały były zapowiedziane tydzień wcześniej). Proszę Was, rodzice, opamiętajcie się. My, nauczyciele, kochamy swoją pracę i Wasze dzieci, ale nie jesteśmy robotami. Chcemy mieć prawo do niedzielnego spaceru bez drżenia na dźwięk telefonu i bez poczucia winy, że ktoś znowu o czymś zapomniał. Aleksandra O. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
Prawie 3000 zł dla nauczycieli na wakacje. Nie każdy dostanie tyle samo
Świadczenie urlopowe dla nauczycieli ma trafić na konta najpóźniej do 31 sierpnia. Pełna kwota to 2943,23 zł brutto, ale nie każdy dostanie tyle samo. Wysokość zależy od etatu i okresu zatrudnienia w roku szkolnym.
To świadczenie często wywołuje kontrowersje wśród rodziców i osób pracujących poza systemem edukacji. Tymczasem ma ono charakter ustawowy: przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie przepisów Karty Nauczyciela i nie zależy ani od sytuacji materialnej, ani od decyzji dyrektora, ani od stażu pracy czy stopnia awansu zawodowego. Świadczenie urlopowe dla nauczycieli W praktyce oznacza to, że świadczenie obejmuje również nauczycieli początkujących oraz osoby zatrudnione na czas określony, na przykład na zastępstwo. Dla wielu rodzin to ważna informacja, bo pozwala spokojniej zaplanować wydatki pod koniec wakacji, kiedy nawarstwiają się koszty związane z powrotem do szkoły. Kluczowy jest termin: wypłata powinna nastąpić najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. Co równie istotne, nie trzeba składać żadnego wniosku – świadczenie ma zostać naliczone i wypłacone z urzędu. 2943,23 zł brutto w 2026 r. – skąd ta kwota? Pełna kwota świadczenia urlopowego w 2026 r. wynosi 2943,23 zł brutto. Podstawa wyliczenia jest stała: to 37,5 proc. przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej (z roku poprzedniego albo z II półrocza roku poprzedniego, jeśli ta wartość jest wyższa). Dla 2026 r. przyjęto przeciętne wynagrodzenie w II półroczu 2025 r. ogłoszone przez prezesa GUS: 7848,60 zł. Po zastosowaniu 37,5 proc. wychodzi właśnie 2943,23 zł. W obiegu pojawia się też wyliczenie kwoty netto: 2590 zł „na rękę” przy potrąceniu 12 proc. podatku. Warto jednak pamiętać, że jeśli ktoś do momentu wypłaty wejdzie w drugi próg podatkowy, kwota netto będzie niższa. Jednocześnie od tego świadczenia nie jest pobierana składka ZUS, co wprost wpływa na wysokość wypłaty. Dwa czynniki, o których trzeba pamiętać Pełną kwotę dostanie nauczyciel zatrudniony przez cały rok szkolny w pełnym wymiarze zajęć. W źródłach wskazano warunek „pełnej” wypłaty wprost: rozpoczęcie pracy 1 września 2025 r. i kontynuacja zatrudnienia do 31 sierpnia 2026 r. Jeśli jednak etat jest mniejszy albo zatrudnienie trwało krócej, świadczenie obniża się proporcjonalnie. Dla domowego budżetu ma to znaczenie. Proporcjonalnie pomniejszone świadczenie przysługuje także wtedy, gdy nauczyciel zakończy pracę przed końcem roku szkolnego – na przykład przechodząc na emeryturę. W szczególnej sytuacji, jaką jest śmierć nauczyciela, prawo do świadczenia nabywają spadkobiercy (również w wysokości zależnej od czasu przepracowanego w danym roku szkolnym). 3000 zł dla nauczyciela: wniosek Ponieważ świadczenie urlopowe nie jest klasycznym świadczeniem socjalnym, jego przyznanie nie zależy od oceny sytuacji rodzinnej czy dochodowej. Liczy się pozostawanie w stosunku pracy oraz proporcje wynikające z etatu i okresu zatrudnienia. Nie trzeba też składać wniosku, aby otrzymać pieniądze. Dla wysokości świadczenia nie mają znaczenia dni urlopu wypoczynkowego, okresy chorobowe (w tym urlop dla poratowania zdrowia) ani czas zawieszenia w obowiązkach – o ile nadal trwa stosunek pracy. Inaczej jest z urlopem bezpłatnym: ten czas pomniejsza wysokość świadczenia. Na koniec – warto odróżnić świadczenie urlopowe od „wczasów pod gruszą”. To dwa różne programy wparcia. Otrzymanie świadczenia urlopowego nie wyklucza ubiegania się o dopłatę z ZFŚS. Źródła: portalsamorzadowy.pl, dziennik.pl Zobacz także: MEN: będą nowe kryteria oceniania uczniów. Świadectwo z paskiem tylko dla patriotów
MEN: będą nowe kryteria oceniania uczniów. Świadectwo z paskiem tylko dla patriotów
Nowe kryteria oceny zachowania pojawiły się w projekcie MEN, który trafił do konsultacji. Wśród zapisów znalazła się m.in. „postawa patriotyczna”, rozumiana jako szacunek do kraju, historii i tradycji. Eksperci ostrzegają jednak, że nauczycielom może być trudno to jednoznacznie zdefiniować i ocenić.
Ocena zachowania nie decyduje o promocji do następnej klasy, ale dla wielu rodzin wciąż ma praktyczne znaczenie. To ona może przesądzić o świadectwie z wyróżnieniem, a więc o tzw. świadectwie z czerwonym paskiem: otrzymują je jedynie uczniowie z oceną „bardzo dobrą” lub „celującą” z zachowania. Czerwony pasek zależy od zachowania W codziennym szkolnym życiu ta ocena bywa źródłem napięć: rodzice chcą jasnych zasad, a uczniowie potrzebują poczucia, że są oceniani sprawiedliwie i przewidywalnie. Dlatego każda zmiana w kryteriach natychmiast wywołuje pytania nie tylko o cele wychowawcze szkoły, ale też o to, jak nowe zapisy będą działały w praktyce na lekcjach, na przerwach i podczas szkolnych uroczystości. MEN dopisuje „postawę patriotyczną” i podaje przykłady Ministerstwo Edukacji Narodowej przygotowało projekt zmian w przepisach dotyczących oceniania uczniów i skierowało go do konsultacji oraz uzgodnień. Wśród zapisów, które najmocniej przyciągają uwagę, są kryteria wystawiania oceny zachowania. Do tej pory nauczyciele, wystawiając ocenę zachowania, brali pod uwagę m.in. wywiązywanie się ucznia z obowiązków, postępowanie zgodne z dobrem społeczności szkolnej, dbałość o honor i tradycje szkoły czy o piękno mowy ojczystej. Projekt zakłada poszerzenie listy o kolejne elementy, w tym szacunek wobec innych oraz przestrzeganie norm społecznych. Nowym punktem jest również „postawa patriotyczna”. Według wyjaśnienia MEN ma to oznaczać szacunek do własnego kraju, jego historii i tradycji, a jednocześnie także szacunek do lokalnej społeczności oraz innych kultur. Resort wskazuje też praktyczne przykłady zachowań, które w szkolnej rzeczywistości mogą być kojarzone z taką postawą: udział w szkolnych uroczystościach i obchodach świąt narodowych, godne zachowanie podczas hymnu oraz zaangażowanie w działania związane z historią i tradycją szkoły, miasta lub regionu. Nauczyciele i eksperci pytają: jak to ocenić bez uznaniowości? W debacie pojawiają się dwa równoległe wątki. Z jednej strony słychać głos, że podobne kwestie już wcześniej były obecne w szkolnym wychowaniu i w praktyce mogły wpływać na ocenę z zachowania. W tym tonie wypowiada się m.in. były minister edukacji Dariusz Piontkowski, podkreślając, że niezależnie od nazwy taki element powinien mieć znaczenie zarówno w procesie wychowania, jak i przy ocenianiu zachowania. Z drugiej strony pada ważna wątpliwość, szczególnie istotna dla rodziców: czy szkoła dostanie narzędzie, które pozwoli oceniać równo i bez przypadkowości? Prof. Marek Konopczyński z Kolegium Nauk Pedagogicznych PAN zwraca uwagę, że patriotyzm nie jest jednorazowym gestem. Jeśli kryterium ma być elementem oceny, nauczycielom może być bardzo trudno jednoznacznie je zdefiniować i przełożyć na szkolną skalę ocen. Dla rodzin może to oznaczać więcej pytań podczas zebrań i rozmów indywidualnych: co w danej szkole będzie uznawane za spełnienie kryterium, jak będą brane pod uwagę różnice temperamentu dzieci, a także jak ocena ma uwzględniać sytuacje, w których uczeń jest obecny, ale przeżywa uroczystość „po swojemu”. Projekt jest na etapie konsultacji, więc to moment, w którym szczegóły zapisów i ich praktyczne konsekwencje będą szczególnie uważnie analizowane. Źródło: Wprost Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Zadzwoniłam do nauczyciela po 20, a on mnie wyśmiał. Przecież to jego praca”
Nie sądziłam, że zwykła prośba o pomoc spotka się z taką falą niezrozumienia i jawną kpiną ze strony pedagoga. Choć zegar wybijał późną godzinę, byłam pewna, że dobro ucznia jest dla szkoły wartością nadrzędną – niestety, rzeczywistość boleśnie zweryfikowała moje oczekiwania.
Dzień dobry, Redakcjo. Jestem mamą czwartoklasisty, który od września zmaga się z nowymi przedmiotami i ogromnym stresem. Wczoraj wieczorem pękłam. Nie ja jedna, bo mój syn siedział nad zeszytem od matematyki całkowicie załamany. Była godzina 20:15, a my wciąż nie wiedzieliśmy, jak ugryźć zadanie. W akcie desperacji wykręciłam numer do wychowawcy, myśląc, że kto jak kto, ale nauczyciel z powołaniem zrozumie naszą sytuację. To, co usłyszałam w słuchawce, sprawiło, że do teraz chce mi się płakać. „To nie są godziny urzędowania” − czyli mur nie do przejścia Zadzwoniłam, bo przecież od tego są nauczyciele, żeby pomagać uczniom i rodzicom, prawda? Tak nas uczono na pierwszym zebraniu − że gramy do jednej bramki, że najważniejsze jest dziecko. Kiedy pan Tomasz odebrał, od razu zaczęłam przepraszać za porę, ale szybko przeszłam do sedna: „Panie Tomaszu, Maciek płacze, nie rozumiemy polecenia, czy mógłby pan tylko rzucić okiem?”. W odpowiedzi zapadła cisza, a potem usłyszałam krótki, sarkastyczny śmiech. Pan nauczyciel, zamiast poświęcić mi te dwie minuty, zaczął wykład o tym, że on teraz je kolację z rodziną i że szkoła kończy się o 15:00. Czułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież ja nie dzwoniłam z plotkami! Dzwoniłam jako matka, która nie potrafi pomóc swojemu dziecku w wypełnianiu szkolnych obowiązków, które on sam zadał. Czy to naprawdę taki wielki grzech oczekiwać wsparcia, gdy system nas przerasta? Przecież praca nauczyciela to misja, a nie odbijanie karty w fabryce o 7:00 i 15:00. Poczucie wstydu i brak empatii w szkolnym systemie Najgorsze było to wyśmianie. Ten ton głosu, w którym słychać było pogardę dla moich starań. Poczułam się jak nieudolna matka i natręt w jednym. Nauczyciel stwierdził, że skoro jest po 20, to on ma prawo do prywatności i odłożył słuchawkę, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. Zostałam z płaczącym dzieckiem i głuchym sygnałem w telefonie. Gdzie podziała się ta mityczna współpraca na linii dom-szkoła? Czy my, rodzice, naprawdę oczekujemy zbyt wiele? Przecież lekarze mają dyżury, policjanci pracują w nocy, a nauczyciel − osoba, której powierzamy przyszłość naszych dzieci − nagle staje się nieosiągalny, bo wybija magiczna godzina. Czy te kilka minut wyjaśnienia zadania naprawdę zrujnowałoby mu wieczór? Dla niego to drobiazg, dla mojego syna to była kwestia spokojnego snu i braku jedynki w dzienniku. Ten brak empatii boli najbardziej. Gdzie kończy się praca, a zaczyna zwykła ludzka życzliwość? Wiem, zaraz posypią się głosy, że nauczyciel też człowiek. Ale czy człowiek z powołaniem potrafi tak po prostu wyśmiać prośbę o pomoc? Przecież ja nie wymagam cudów, tylko krótkiej podpowiedzi. Pracuję w usługach i gdyby klient zadzwonił do mnie z palącym problemem, nie przyszłoby mi do głowy, żeby się z niego śmiać, nawet jeśli byłabym już w piżamie. To kwestia kultury i szacunku do drugiego człowieka, którego w tej sytuacji kompletnie zabrakło. Dzisiaj Maciek poszedł do szkoły z pustym zeszytem i wielkim lękiem w oczach. Ja natomiast zostałam z poczuciem ogromnego wstydu, że w ogóle spróbowałam szukać ratunku u źródła. Czy naprawdę musimy żyć w świecie, w którym pomoc kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem? Przecież to jego praca, by edukować − nie tylko w warunkach lekcyjnych, ale też wtedy, gdy uczeń po prostu sobie nie radzi. Może czas przestać mówić o misji, a zacząć o zwykłym, biurokratycznym podejściu do dzieciaków, które w tym wszystkim są najmniej ważne. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
Jako pedagożka z kilkuletnim stażem chcę Wam głośno i wyraźnie powiedzieć to, o czym większość moich koleżanek boi się wspomnieć na głos: naprawdę nie chcemy Waszych drogich prezentów na koniec roku.
Obserwuję to szaleństwo od lat i z każdym rokiem czuję coraz większy niesmak, gdy widzę walkę komitetów rodzicielskich o to, kto kupi paniom wychowawczyniom droższy voucher do SPA, markową biżuterię czy luksusowy kosz pełen słodyczy za kilkaset złotych. Rozumiem intencje, doceniam chęć podziękowania za trud włożony w edukację Waszych dzieci, ale jako środowisko czujemy się tym po prostu skrępowani i zmęczeni. Te kosztowne podarunki stały się formą społecznego przymusu i festiwalem hipokryzji, który próbuje przypudrować brutalną prawdę o tym, jak wygląda codzienna rzeczywistość w murach naszych szkół. Zamiast wydawać fortunę na błyskotki, lepiej skupcie się na wychowaniu swoich pociech, bo w tej materii mamy w Polsce prawdziwy dramat, z którym my, nauczyciele, nie jesteśmy już w stanie sami walczyć. Złoty łańcuszek nie wymaże braku szacunku w szkolnych ławkach Najbardziej bolesny jest ten niesamowity kontrast między czerwcem a resztą roku szkolnego. Przez dziesięć miesięcy wylewa się na nas, nauczycieli, fala krytyki, pretensji w wiadomościach na e-dzienniku, w SMS-ach po godzinie 22:00 i ciągłego podważania naszych kompetencji na forach klasowych. Na lekcjach walczymy o ułamek uwagi uczniów, którzy potrafią bezczelnie patrzeć nam w oczy, ignorować polecenia, rzucać wulgaryzmami pod nosem i nagrywać nas z ukrycia na TikToka. Gdy zwracamy uwagę, słyszymy od rodziców, że ich aniołek by tak nie zrobił, albo że szkoła traumatyzuje dziecko wymaganiami. A potem przychodzi koniec czerwca i ten sam rodzic, który jeszcze miesiąc temu groził nam kuratorium za ocenę niedostateczną, wręcza nam z uśmiechem bukiet kwiatów i drogi gadżet. To jest farsa. Żaden voucher do kosmetyczki nie wymaże upokorzenia, jakiego doświadczamy na co dzień, gdy próbujemy uczyć młodzież podstawowych zasad kultury osobistej. Plaga roszczeniowości i smartfonowa samotność naszych uczniów Problem, przed którym stoimy, tkwi głęboko w domach rodzinnych. Do szkół trafiają dzieci, które nie znają pojęcia granic, empatii ani szacunku dla drugiego człowieka. Wyrastają w świecie, gdzie wszystko dostają na zawołanie, a rodzice, zamiast poświęcić im czas, wolą kupić kolejny drogi gadżet dla świętego spokoju. W klasie owocuje to potężną plagą roszczeniowości − uczeń uważa, że dobra ocena mu się należy, a obowiązki są tylko dla nauczyciela. Dzieci spędzają przerwy i lekcje z nosami w smartfonach, zatracając umiejętność normalnej, ludzkiej rozmowy. Kiedy próbujemy interweniować, organizować zajęcia integrujące, rozmawiać o emocjach, odbijamy się od ściany obojętności, bo w domach te tematy po prostu nie istnieją. Rodzice abdykowali z funkcji wychowawczej, zrzucając cały ten ciężar na szkołę, a od nas wymagają cudów. Prawda jest taka, że jesteśmy bezradni, jeśli z Waszej strony nie będzie wsparcia w budowaniu fundamentów dobrego wychowania od najmłodszych lat. Najpiękniejszy prezent dla pedagoga, który nic nie kosztuje Dlatego apeluję do Was z całego serca: przestańcie organizować te absurdalne, kosztowne zbiórki. Jeśli naprawdę chcecie podziękować nauczycielowi za jego pracę, dajcie mu coś, co ma autentyczną wartość. Najpiękniejszym prezentem dla każdego pedagoga jest uczeń, który wchodząc do klasy, mówi szczere „Dzień dobry”, potrafi przeprosić, gdy popełni błąd, i szanuje pracę innych ludzi. Przynieście nam laurkę narysowaną przez dziecko, napiszcie kilka ciepłych słów od serca na zwykłej kartce papieru − takie rzeczy trzymamy w szufladach przez lata i wracamy do nich w chwilach kryzysu zawodowego. Ale przede wszystkim przynieście nam swoją gotowość do współpracy przez cały rok, a nie tylko w czerwcu. Pomóżcie nam wychować te dzieci na mądrych, wrażliwych ludzi, bo bez Waszych starań w domach, żadna szkoła i żaden − nawet najdroższy − prezent nie uratuje tego pokolenia przed emocjonalną katastrofą. Z wyrazami szacunki, Pani od matematyki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
Szkoły zamknięte na czas E8. „Siedzę w domu z dziećmi na głowie, bo nauczycielom nie chce się dyżurować”
Trzy dni egzaminów ósmoklasisty to logistyczny horror dla rodziców młodszych dzieci, o których system całkowicie zapomniał. Zamiast obiecanej współpracy i wsparcia ze strony placówki, zostałam uwięziona w domu między służbowymi mailami a krzykiem znudzonych maluchów, bo szkoła po prostu zamknęła przed nami drzwi.
Dzień dobry. Piszę ten list z laptopem na kolanach, podczas gdy w pokoju obok moje młodsze dzieci właśnie kłócą się o to, czyja kolej na tablecie, a ja za dziesięć minut mam ważne spotkanie online z szefem. Jest maj, na zewnątrz piękna pogoda, a w szkołach podstawowych trwają egzaminy ósmoklasistów. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że dla całej reszty uczniów oznacza to trzy dni przymusowych wakacji, podczas których rodzice mają chyba wyczarować opiekę. Siedzę w domu z dziećmi na głowie, na skraju załamania nerwowego, bo dyrekcja i grono pedagogiczne uznali, że najłatwiej jest po prostu wysłać młodsze klasy do domów. Przecież to jest jakiś absurd! Egzaminy ósmoklasisty, czyli urlop dla nauczycieli kosztem rodziców Kiedy dostałam informację w dzienniku elektronicznym, że od poniedziałku do środy szkoła jest zamknięta dla klas 1-7 z powodu egzaminów, aż mnie zatkało. Nikt nawet nie zająknął się o zorganizowaniu jakichkolwiek dyżurów opiekuńczych czy zajęć świetlicowych dla dzieci, których rodzice muszą pracować! Komunikat był krótki i bezlitosny: „Dni wolne od zajęć dydaktycznych”. Rozumiem, że ósmoklasiści potrzebują ciszy i skupienia, żeby napisać polski, matematykę i język obcy. Ale czy do przypilnowania kilkunastu sal egzaminacyjnych potrzeba absolutnie całego personelu szkoły, łącznie z paniami ze świetlicy i biblioteki? Odnoszę wrażenie, że nauczycielom po prostu nie chce się dyżurować i znaleźli sobie doskonałą wymówkę na przedłużony weekend. Przecież w każdej szkole podstawowej pracuje kilkudziesięciu pedagogów. Naprawdę nie dało się stworzyć grafiku, w którym jedna część pilnuje egzaminów, a druga organizuje zajęcia opiekuńcze w oddzielnym skrzydle budynku albo zabiera młodsze dzieci na wycieczkę do parku? Zamiast tego wybrano rozwiązanie najwygodniejsze dla placówki, przerzucając cały problem na barki pracujących matek i ojców. Praca zdalna z dziećmi na głowie − rzeczywistość, która wykańcza Współczesny świat uważa, że praca zdalna to luksus i rozwiązanie na każdy problem. „Przecież siedzisz w domu, to dopilnujesz dzieci” − słyszę od znajomych, którzy nie mają pojęcia, czym jest home office z drugo- i trzecioklasistą. Moja praca wymaga skupienia, pisania raportów i ciągłego kontaktu z klientami. Jak mam to robić, kiedy co pięć minut słyszę: „Mamo, pić!”, „Mamo, on mnie uderzył!”, „Mamo, nudzi mi się!”. Moja cierpliwość dawno się skończyła, a poziom stresu przekracza wszelkie normy. Nie mam już siły ani do pracy, ani do własnych dzieci. Czuję wyrzuty sumienia, bo zamiast poświęcić im czas, po prostu sadzam je przed telewizorem, żeby mieć święty spokój na dokończenie pilnego projektu. Szkoła powinna mi w tym pomagać, a nie rzucać kłody pod nogi. Dlaczego państwowa instytucja, na którą płacę podatki, bezkarnie zamyka swoje podwoje i mówi mi: „Radź sobie sama”? Przecież my, rodzice, nie mamy nieograniczonego urlopu wypoczynkowego, by brać go za każdym razem, gdy szkoła organizuje jakiś sprawdzian czy egzamin. Gdzie podziały się dyżury świetlicowe i misja szkoły? Naprawdę boli mnie ten absolutny brak empatii ze strony systemu oświaty. Kiedy my spóźnimy się z odebraniem dziecka ze świetlicy o pięć minut, od razu są telefony i upomnienia. Ale kiedy szkoła postanawia odprawić z kwitkiem setki uczniów na trzy dni, wszystko jest w majestacie prawa. Gdzie podziała się ta mityczna opiekuńcza funkcja szkoły? Przecież świetlica jest integralną częścią placówki i powinna działać zawsze wtedy, gdy rodzice pracują. Uważam, że to podejście należy natychmiast zmienić. Nauczyciele domagają się szacunku dla swojego zawodu i wyższych pensji, ale kiedy przychodzi do wykazania się odrobiną elastyczności i zorganizowania dyżurów, nagle zasłaniają się procedurami CKE. To nie ósmoklasiści są problemem − problemem jest biurokracja i zwykłe wygodnictwo. Mam nadzieję, że mój list wywoła dyskusję, bo wiem, że w tym tygodniu tysiące matek w całej Polsce przeżywają dokładnie taki sam koszmar jak ja. Czas, aby szkoły zaczęły dostrzegać potrzeby całych rodzin, a nie tylko organizować sobie wygodne przerwy od pracy kosztem naszego zdrowia i etatów. Ewa Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Toksyczna nauczycielka zawsze mówi uczniom te 3 zdania. Do rodziców zwykle się uśmiecha
Za nienagannymi manierami i troskliwym uśmiechem prezentowanym na wywiadówkach może kryć się osoba, która systematycznie niszczy dziecięcą pewność siebie. Choć w obecności dorosłych tacy pedagodzy bywają czarujący, to za zamkniętymi drzwiami klas stosują subtelne, ale niezwykle skuteczne mechanizmy emocjonalnej opresji.
Wobec dyrekcji i rodziców toksyczny nauczyciel to osoba wzorowa − zawsze przygotowana, merytoryczna i, co najważniejsze, niezwykle uprzejma. To właśnie ten uśmiech, tak hojnie rozdawany na szkolnych korytarzach, sprawia, że skargi dzieci często traktujemy z przymrużeniem oka, zrzucając je na karb buntu czy niechęci do nauki. Tymczasem prawda o tym, co dzieje się w szkolnej ławce, bywa znacznie mroczniejsza. Uśmiech na korytarzu, strach w klasie Toksyczność w szkole rzadko przypomina otwartą wrogość, którą łatwo zgłosić do dyrekcji. To raczej wyrafinowana gra pozorów i pasywna agresja, która karmi się bezbronnością młodych ludzi. Tacy nauczyciele budują swój autorytet nie na szacunku, ale na strachu i poczuciu niższości uczniów. Rodzice często stają się nieświadomymi sojusznikami takich osób. Słysząc na wywiadówce same pochwały pod adresem klasy i widząc zaangażowanie pedagoga, trudno nam uwierzyć, że to ta sama osoba, z powodu której nasze dziecko drży przed każdym sprawdzianem. Mechanizm manipulacji jest prosty: w obecności świadków nauczycielka jest aniołem, ale gdy tylko drzwi klasy się zatrzaskują, atmosfera gęstnieje. Zamiast merytorycznej dyskusji pojawia się sarkazm, zamiast wsparcia − publiczne zawstydzanie. Dzieci, czując tę dwulicowość, często zamykają się w sobie. Bo jak przekonać mamę czy tatę, że ta miła pani od matematyki jest okrutna, skoro rodzice właśnie wrócili z zebrania zachwyceni jej podejściem? To tworzy w młodym człowieku niebezpieczny dysonans poznawczy, który niszczy zaufanie do dorosłych. Trzy zdania, które podcinają uczniom skrzydła Analizując liczne historie rodziców i opinie psychologów dziecięcych, można wyodrębnić trzy konkretne komunikaty, które jak bumerang wracają w relacjach z toksycznymi pedagogami. To zdania, które nie służą edukacji, a jedynie demonstracji władzy i systematycznemu podcinaniu skrzydeł. Pierwszym z nich jest: „Gdybyście byli choć trochę bystrzejsi, nie musiałabym powtarzać tego dziesięć razy”. To klasyczne przerzucanie odpowiedzialności za brak efektów nauczania na uczniów. Zamiast szukać nowych metod dotarcia do grupy, nauczycielka etykietuje dzieci jako mniej zdolne, budując w nich przekonanie, że są błędem w systemie. Drugie zdanie uderza w relację z domem: „Wasi rodzice byliby bardzo rozczarowani, gdyby wiedzieli, jak naprawdę zachowujecie się na lekcji”. To wykorzystywanie więzi rodzinnej jako narzędzia nacisku. Nauczycielka stawia się w roli jedynego sprawiedliwego sędziego, grożąc dziecku utratą miłości i akceptacji najważniejszych dla niego osób. Trzeci komunikat to wyrok wydany na przyszłość: „Z takim podejściem nigdy do niczego w życiu nie dojdziecie”. To zdanie, które potrafi zniszczyć w dziecku resztki motywacji. Zamiast uczyć, że błędy są naturalnym etapem rozwoju, toksyczny pedagog programuje uczniów na porażkę, odbierając im prawo do ambicji i marzeń. Gdzie kończą się wymagania, a zaczyna przemoc? Wielu rodziców wpada w pułapkę myślenia, że surowy nauczyciel to dobry nauczyciel. Oczywiście, wymagania są w szkole potrzebne, ale istnieje zasadnicza różnica między wysoką poprzeczką a emocjonalnym wyczerpaniem. Wymagający pedagog motywuje do wysiłku, wspiera w trudnościach i celebruje postępy. Toksyczny pedagog natomiast czerpie satysfakcję z potknięć ucznia i używa ocen jako narzędzia kary, a nie informacji zwrotnej. Jako dorośli musimy być wyczuleni na subtelne zmiany w zachowaniu naszych dzieci. Jeśli radosny uczeń nagle staje się wycofany, skarży się na bóle brzucha przed konkretną lekcją lub reaguje panicznym lękiem na myśl o pomyłce − to sygnał alarmowy, którego nie wolno ignorować. Nie dajmy się zwieść uprzejmym uśmiechom na korytarzu. Prawdziwą miarą wartości pedagoga nie jest to, jak traktuje nas, dorosłych, ale to, jak czują się w jego obecności ci najmłodsi, którzy nie mają jeszcze narzędzi, by samodzielnie postawić granice toksycznej władzy. Zobacz też: Toksyczna matka zawsze powtarza to 1 zdanie. Tak „zamyka” dziecko w „złotej klatce”
Jej syn wrócił ze szkoły z płaczem. Matka: „Nie daruję nauczycielce”
Nauczycielka oceniła ucznia zbyt surowo za brak wiedzy z odległych lekcji? Ta mama uważa, że jedynka za brak pamięci do szczegółów to pedagogiczny błąd, którego nie zamierza puścić płazem.
Droga Redakcjo! Serce mi pęka, gdy patrzę na mojego syna, a w środku aż się gotuję z wściekłości na to, co wyprawia się w naszej szkole. Mój Kacper jest w piątej klasie, to wciąż małe dziecko, które potrzebuje wsparcia i zachęty, a nie kłód rzucanych pod nogi przez dorosłych, którzy powinni być jego przewodnikami. Wczoraj mój syn wrócił do domu z zapuchniętymi od płaczu oczami, rzucił plecak w kąt i zamknął się w pokoju. Wszystko przez jedną kobietę, która mieni się pedagogiem, a zachowuje się jak inkwizytor. Nie daruję tej nauczycielce tego, co zrobiła mojemu dziecku. Dramat przy tablicy zamiast normalnej lekcji Wszystko zaczęło się na lekcji polskiego. Kacper był przygotowany z ostatniego tematu, wiedział wszystko o przymiotnikach, bo siedzieliśmy nad tym razem cały wieczór. Ale pani polonistka miała inny plan. Wywołała go do tablicy i zamiast zapytać o to, co było wczoraj, zaczęła go maglować z materiału chyba sprzed miesiąca! Pytała o jakieś zawiłości z mitologii, które oni przerabiali wieki temu. Kacper stanął tam, przed całą klasą, i po prostu go zatkało. Stres, nagłe uderzenie gorąca i pustka w głowie − chyba każdy z nas to zna. Zamiast mu pomóc, naprowadzić, pani polonistka z lodowatym uśmiechem stwierdziła, że skoro nie pamięta, to znaczy, że się nie uczy. I wpisała mu wielką, czerwoną jedynkę do dziennika. Moje dziecko poczuło się upokorzone i gorsze od innych. Czy naprawdę rola nauczyciela polega na tym, żeby przyłapać ucznia na tym, czego nie wie, zamiast sprawdzić to, co umie? Wymagania z kosmosu i niszczenie dziecięcej psychiki Ja się pytam: po co tak stresować dzieci w piątej klasie? Czy my chcemy wychować pokolenie nerwicowców, którzy boją się odezwać, bo zostaną ocenieni i wyśmiani? Piąta klasa to czas, kiedy dzieci dopiero uczą się systematyczności, ich mózgi są przeładowane tysiącem informacji z różnych przedmiotów. Wymaganie, żeby uczeń w każdej chwili recytował regułki sprzed kilku tygodni, to absurd i czyste znęcanie się. Mój Kacper od wczoraj powtarza, że jest głupi i do niczego się nie nadaje. Jak mam mu teraz wytłumaczyć, że ocena w dzienniku nie definiuje jego wartości, skoro szkoła robi wszystko, żeby go w tym utwierdzić? Nauczyciele krzyczą, że dzieci nie chcą czytać książek, a potem sami ich do tego zniechęcają takimi metodami. Ta jedynka niczego go nie nauczyła, jedynie sprawiła, że na widok pani od polskiego dostaje skurczu żołądka. Czy to jest ten słynny wysoki poziom nauczania? Dla mnie to po prostu brak empatii i zwykłego, ludzkiego podejścia. Czas skończyć z presją ocen i zacząć widzieć w uczniu człowieka Dyrektorzy szkół i kuratoria powinny wreszcie zrozumieć, że dzieci to nie są roboty, do których wgrywa się dane i oczekuje, że będą tam zawsze dostępne na kliknięcie. Szkoła powinna być bezpiecznym miejscem. Zamierzam iść do szkoły i porozmawiać z tą panią, choć mąż mówi, żebym odpuściła. Ale ja nie odpuszczę! Jeśli my, rodzice, nie staniemy murem za naszymi dziećmi, to kto to zrobi? Nie zgadzam się na to, żeby mój syn płakał przez czyjeś kompleksy i potrzebę pokazania władzy nad słabszym. Szkoła ma uczyć, a nie karać za to, że ludzka pamięć jest zawodna, zwłaszcza w stresie. Mam nadzieję, że inne mamy też zaczną głośno mówić o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas. Nasze dzieci zasługują na szacunek i zrozumienie. Kacper jest mądrym, wrażliwym chłopcem i żadna pani od polskiego nie wmówi mu, że jest inaczej tylko dlatego, że zapomniał imienia jakiegoś greckiego boga. Ciekawi mnie, co o tym sądzicie − czy odpytywanie z materiału sprzed kilku tygodni to norma, którą należy zaakceptować, czy może jednak relikt przeszłości, który niszczy dziecięcą pewność siebie? Ela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Wychowawczyni zasugerowała, co chce dostać na koniec roku, a rodzice są wściekli. „Nie zasłużyła”
Kiedy na grupie dla rodziców pojawiła się informacja o „wymarzonym” prezencie naszej wychowawczyni, w pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Niestety, ta tzw. propozycja okazała się realnym oczekiwaniem osoby, która przez ostatni rok robiła wszystko, by zniechęcić nasze dzieci do nauki.
Droga Redakcjo. Za chwilę koniec roku szkolnego − czas, który powinien być radosnym pożegnaniem i podziękowaniem za trud włożony w edukację. Ale u nas w klasie, zamiast wdzięczności, jest wielka awantura i poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Wszystko zaczęło się od niewinnego pytania na czacie: „Co kupujemy pani na koniec?”. Jedna z mam, która ma lepszy kontakt z wychowawczynią, wypaliła prosto z mostu: „Pani wspomniała, że bardzo podobają jej się te nowe komplety ze złota w znanej sieciówce”. Padły konkretne modele, konkretne linki. Kwota? Prawie tysiąc złotych. Złoto za łzy, czyli dlaczego czujemy się oszukani Moja pierwsza myśl? Za co? Naprawdę, za co mamy kupować złoto kobiecie, która przez cały rok nie potrafiła wykrzesać z siebie ani odrobiny empatii? Może dla kogoś z boku to brzmi roszczeniowo, ale posłuchajcie, jak wygląda codzienność w naszej klasie. Ta pani nie jest nauczycielką z powołania. To osoba, dla której dzieci są problemem, a nie wyzwaniem czy radością. Moja córka wielokrotnie wracała ze szkoły z płaczem, bo pani przy całej klasie skomentowała, że chyba nigdy nie nauczy się tabliczki mnożenia, skoro jest taka oporna. To nie są tylko moje odczucia. Na zebraniach rodzice szeptali po kątach o tym, jak pani ignoruje konflikty w klasie, jak pozwala na dokuczanie słabszym dzieciom, a kiedy prosimy o interwencję, słyszymy tylko: „To są sprawy między dziećmi, proszę mi nie zawracać głowy”. I teraz ta sama osoba, która potrafiła ostentacyjnie westchnąć, gdy uczeń prosił o powtórzenie polecenia, sugeruje, że złota biżuteria będzie odpowiednim podziękowaniem? To nie jest wdzięczność, to jest opłacanie haraczu za święty spokój. Nauczycielka nie zasłużyła: tak nie zachowuje się dobry pedagog Najbardziej boli mnie to, jak ta pani niszczy w dzieciach pewność siebie. Pamiętam sytuację z grudnia, kiedy jeden z chłopców, bardzo nieśmiały, przygotował piękną ozdobę na szkolny kiermasz. Pani skwitowała to krótkim: „Trochę krzywo, ale niech będzie”. Chłopiec zamknął się w sobie na resztę dnia. Albo moment, gdy podczas wycieczki jedno z dzieci źle się poczuło. Zamiast opieki i ciepłego słowa, usłyszało, że zawsze musi psuć innym zabawę swoimi fochami. Czy tak zachowuje się pedagog, któremu chcemy dawać złoto? Rodzice na grupie są podzieleni, ale większość jest wściekła. Padają mocne słowa: „Nie zasłużyła”, „To bezczelność”, „Może najpierw niech zacznie szanować nasze dzieci”. Ale jest też ta garstka osób, która boi się wychylić. Mówią: „Dajmy, co chce, żeby w przyszłym roku się nie mściła”. I to jest w tym wszystkim najstraszniejsze − że prezent staje się formą łapówki, a nie symbolem uznania. Czy naprawdę do tego doszło w polskich szkołach, że nauczyciel zamawia sobie prezent, a my, dorośli ludzie, boimy się powiedzieć „nie”? Gdzie kończy się dobra wola, a zaczyna wymuszenie? Uważam, że kwiaty lub dobra książka to piękny gest. To symbol tego, że doceniamy czas poświęcony naszym dzieciom. Ale biżuteria? Złoto? To są prezenty dla osób bliskich, a nie dla kogoś, kto pełni funkcję publiczną i wykonuje swoją pracę − i to, w tym przypadku, wykonuje ją źle. Czuję się upokorzona tym, że w ogóle muszę brać udział w tej dyskusji. Czy nikt już nie widzi, jak bardzo to jest nieetyczne? Jako matka chcę uczyć moje dziecko, że szacunek zdobywa się postawą, a nie funkcją czy wymuszaniem prezentów. Jeśli teraz ulegniemy i złożymy się po 50 czy 70 złotych na to złoto, to co przekażemy naszym dzieciom? Że nieważne, jak cię traktują, ważne, żebyś się odwdzięczył drogim gadżetem? Ja się na to nie zgadzam. Wolę te pieniądze wpłacić na schronisko albo kupić córce książkę, która naprawdę ją czegoś nauczy. Tylko jak mam to powiedzieć na zebraniu, żeby moje dziecko nie stało się tym gorszym, bo mama nie chciała dorzucić się do łańcuszka? To błędne koło, w którym szkoła, zamiast uczyć wartości, uczy nas wszystkich hipokryzji i strachu. Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
„Matematyczka siedzi w domu, zamiast pracować. Przez jej wygodę mój Bartuś ma braki”
Problem nagminnych nieobecności matematyczki doprowadził rodziców ósmoklasistów do ostateczności. Ta mama uważa, że „opieka nad dzieckiem” nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem dla braku realizacji programu przed najważniejszym egzaminem syna.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo czuję, że zaraz pęknę z bezsilności, a w szkole mojego syna nikt nie traktuje nas poważnie. Mój Bartuś jest w ósmej klasie − to najważniejszy rok, od którego zależy jego przyszłość, wymarzone liceum i całe dalsze życie. Tymczasem od września trwa jedna wielka farsa, za którą nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Nasza pani od matematyki, zamiast stać przy tablicy i przygotowywać dzieci do egzaminu, spędza połowę miesiąca na zwolnieniach, bo jej własne dziecko ciągle choruje. Egzamin ósmoklasisty za pasem, a w zeszytach pustki Proszę mnie źle nie zrozumieć − ja wiem, że małe dzieci chorują, sama przez to przechodziłam. Ale jest jakaś granica! Matematyczka od początku roku szkolnego była w pracy może przez łącznie trzy miesiące. Kiedy tylko wraca na tydzień, zaraz znika na kolejne dwa tygodnie opieki. To jest przedmiot kierunkowy, najważniejszy na egzaminie, a moje dziecko zamiast lekcji ma wieczne zastępstwa z panią z biblioteki albo wf-istą, którzy puszczają im filmy, żeby tylko przeczekali godzinę. W zeszycie Bartusia przez kilka tygodni potrafiło nie być ani jednego nowego tematu. Program stał w miejscu, a czas nieubłaganie uciekał. Tymczasem egzamin tuż tuż. Ja się pytam: kto za to odpowie? Pani nauczycielka pewnie uważa, że ma prawo do siedzenia w domu przy herbatce z malinami, bo przecież prawo jej na to pozwala. Ale co z prawem mojego dziecka do nauki? Co z obowiązkiem szkoły wobec uczniów? Płacę za błędy systemu i prywatne życie nauczycielki Najbardziej boli mnie to, że przez nieobecności tej pani, my, rodzice, musimy teraz wyciągać z portfeli setki złotych na korepetycje. Bartuś do niedawna chodził na dodatkowe lekcje dwa razy w tygodniu, bo inaczej na pewno oblałby ten egzamin. To jest skandal! Szkoła jest darmowa tylko w teorii, bo w praktyce muszę opłacać prywatnego nauczyciela, który nadrabia to, czego pani matematyczka nie raczyła zrobić w ramach swojego etatu. Rozmawiałam o tym z dyrekcją, ale słyszę tylko: „Proszę o wyrozumiałość, pani nauczycielka ma małe dziecko, jest sezon infekcyjny”. No przepraszam bardzo, ale co mnie obchodzi jej dziecko? Ja mam swoje dziecko, o które muszę walczyć! Czy jej życie prywatne jest ważniejsze niż przyszłość trzydziestu osób w klasie? Jeśli ktoś nie jest w stanie pogodzić macierzyństwa z pracą w tak odpowiedzialnym miejscu jak klasa w roku egzaminów, to może powinien zmienić zawód albo przejść na bezpłatny urlop, a nie blokować etat i marnować czas naszym dzieciom Gdzie podziała się misja nauczyciela i odpowiedzialność za ucznia? Mam wrażenie, że dzisiejsi nauczyciele zupełnie zapomnieli, czym jest misja. Kiedyś nauczyciel przychodził do pracy nawet z katarem, bo wiedział, że dzieci go potrzebują. Dzisiaj wystarczy jedno kichnięcie w domu i już ląduje L4 w systemie. Ta pani doskonale wie, że dzieci mają egzamin, że stresują się, że nie radzą sobie z funkcjami czy geometrią. I co robi? Wyłącza telefon i ma wszystko w nosie. Bartuś jest coraz bardziej sfrustrowany. Widzę, jak traci zapał do nauki, bo czuje, że w szkole nikt od niego nic nie wymaga, a potem na korkach okazuje się, jak ogromne ma braki. To jest niszczenie psychiki młodych ludzi. My, rodzice, jesteśmy wściekli, ale boimy się głośno protestować, żeby pani matematyczka nie mściła się na dzieciach, jak już łaskawie wróci do pracy. Ale ja dłużej nie będę milczeć. Szkoła to nie jest przechowalnia, a praca nauczyciela to nie jest hobby, które można porzucić, kiedy tylko dziecko zagorączkuje. Powinniśmy wymagać od nich profesjonalizmu, a nie wiecznego użalania się nad ich losem. Z poważaniem, oburzona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
„Nauczycielom dziś w głowach się przewraca: tatuaże, miniówki, hybrydy... I oni oczekują szacunku?”
Kiedy ostatnio weszłam do szkoły mojej córki, poczułam się, jakbym trafiła na plan teledysku, a nie do instytucji, która ma wychowywać przyszłe pokolenia. Nie potrafię milczeć, gdy widzę, że osoby mające być autorytetem dla naszych dzieci, całkowicie zapomniały o tym, czym jest skromność i profesjonalny wizerunek.
Szanowna Redakcjo. Jestem matką dziesięcioletniej Julii i zawsze uczyłam ją, że szkoła to miejsce wyjątkowe − świątynia wiedzy, gdzie obowiązują pewne zasady, także te dotyczące wyglądu. Niestety, to, co widzę na korytarzach podstawówki mojej córki, przechodzi ludzkie pojęcie. Mam wrażenie, że niektórym nauczycielom w głowach się przewraca i kompletnie pomylili profesje. Czy to naprawdę zbyt wiele wymagać, by pedagog wyglądał jak pedagog, a nie jak modelka z Instagrama czy bywalec salonu tatuażu? Szkoła to nie wybieg ani studio tatuażu Zacznę od pana od angielskiego, który jest nowym nabytkiem w naszej szkole. Człowiek ten ma obie ręce pokryte tatuażami − od nadgarstków aż po samą szyję. Kiedy widzę go latem w krótkim rękawku, mam ochotę odwrócić wzrok. Jak takie dziecko jak moja Julka ma czuć respekt do kogoś, kto wygląda jak postać z gangsterskiego filmu? Rozumiem, że czasy się zmieniają, że mamy wolność ekspresji, ale czy wszystko musi mieć swoje miejsce? Tatuaże kojarzą mi się z pewną subkulturą, a nie z kimś, kto ma wpajać dzieciom zasady gramatyki i dobrego wychowania. To samo dotyczy naszego nauczycielka WF-u − kolorowe tatuaże na ramionach i łydkach. Czy to teraz jakaś moda czy co? Mój mąż twierdzi, że przesadzam, ale ja widzę, jak te dzieci na nich patrzą. Zamiast skupiać się na lekcji, podziwiają obrazki na przedramionach. To jest rozpraszające i, powiedzmy to głośno, po prostu niesmaczne w takim miejscu jak szkoła. Nauczyciel powinien budować swój autorytet wiedzą i postawą, a nie szokowaniem wyglądem. Jeśli ktoś decyduje się na tak radykalny wizerunek, powinien liczyć się z tym, że w pewnych zawodach po prostu on nie przystoi. Krótkie spódniczki i jaskrawe paznokcie to brak profesjonalizmu Jeszcze gorzej jest z panią od przyrody. Młoda dziewczyna, ambitna, nie przeczę, ale jej stroje są co najmniej niestosowne. Miniówki krótkie, do tego krzykliwe hybrydy w kolorze neonowego różu, długie rzęsy, przez które ledwo widzi na oczy, i mocny makijaż. Czy to jest szkoła, czy klub nocny? Ja przed wyjściem do biura trzy razy zastanawiam się, czy moja spódnica kończy się w odpowiednim miejscu, a przecież nie pracuję z dziećmi, których gust dopiero się kształtuje. Taki wygląd to dla mnie jasny komunikat: „Nie szanuję was, rodziców, ani waszych dzieci”. To jest po prostu brak wyczucia. Nauczycielka ma być wzorem dla dziewczynek. Czego uczy moją córkę? Że najważniejsze jest epatowanie wyglądem i podążanie za każdą modą, nawet tą najbardziej wyzywającą? Później dziwimy się, że nastolatki chcą się malować do szkoły i nosić kuse topy, skoro widzą, że ich własna pani nie ma żadnych zahamowań w tej kwestii. Gdzie podział się dawny szacunek do zawodu nauczyciela? Najbardziej boli mnie to, że ci sami ludzie najgłośniej krzyczą o braku szacunku ze strony uczniów. Ale szacunek, drodzy Państwo, trzeba sobie wypracować także godną prezencją. Kiedyś nauczyciel wchodził do klasy w garniturze lub eleganckiej garsonce i od razu było wiadomo, kto tu rządzi. Był dystans, była klasa. Dzisiaj te granice się zacierają. Nauczyciele chcą być kumplami dzieciaków, ubierają się jak one, zachowują się jak one. Dla mnie to prosta droga do upadku autorytetu. Jeśli nauczyciel nie potrafi dostosować swojego stroju do powagi miejsca pracy, to jak ma wymagać od ucznia, żeby ten przyniósł strój galowy na rozpoczęcie roku? To jest hipokryzja w czystej postaci. Chciałabym, żeby szkoła znów była miejscem, gdzie liczy się kultura osobista, a nie to, kto ma bardziej wymyślne paznokcie czy więcej dziar na ciele. Może jestem staroświecka, ale uważam, że pewne standardy powinny być niezmienne. Jeśli chcemy, by nasze dzieci wyrosły na poważnych ludzi, otaczajmy je dorosłymi, którzy potrafią zachować powagę. Z poważaniem, Angelika, mama Julki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Nauczycielka ma 1 wiadomość do czepialskich rodziców. „Powinniście dziękować nam na kolanach”
„Mam w klasie troje dzieci z orzeczeniami i dwóch obcokrajowców. Kiedy mam uczyć?”. Przeczytaj mocny list nauczycielki, która ma dość bycia popychadłem dla czepialskich rodziców. Czy wiemy, co naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami klas lekcyjnych i jak nadludzkiego wysiłku wymaga dziś praca pod tablicą?
Piszę do Państwa po kolejnym zebraniu z rodzicami, z którego wróciłam do domu z trzęsącymi się rękami i poczuciem totalnej bezsilności. Jestem nauczycielką języka polskiego z piętnastoletnim stażem. Kocham literaturę, kocham uczyć, ale to, co dzieje się obecnie w polskich szkołach, to prosta droga do zbiorowego wypalenia zawodowego nas wszystkich. Chciałabym, żebyście opublikowali mój list jako głos rozsądku skierowany do tej grupy rodziców, która każdy błąd swojego dziecka widzi w „złym nauczycielu”, zamiast spojrzeć prawdzie w oczy. Moja wiadomość jest krótka: zamiast pisać skargi, powinniście nam dziękować na kolanach za to, że w ogóle jeszcze chcemy wchodzić do sal lekcyjnych. Szkoła to nie jest już nauka, to walka o przetrwanie każdej minuty Zanim wyślecie kolejnego maila z pretensją o trudny sprawdzian, wejdźcie na moment w moje buty. Moja klasa liczy 28 osób. W tej jednej grupie mam troje dzieci z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego, które wymagają ode mnie indywidualnego podejścia w każdej minucie lekcji. Do tego doszło dwóch chłopców z zagranicy, którzy po polsku rozumieją co piąte słowo, a ja muszę ich przygotować do egzaminu ósmoklasisty z „Pana Tadeusza”. Jak mam to zrobić? Jak mam w ciągu 45 minut wytłumaczyć zawiłości gramatyki, sprawdzić lekturę i jeszcze dopilnować, żeby dzieci nie czuły się wykluczone? To jest praca na kilku etatach jednocześnie, w hałasie, w ciągłym napięciu. My, nauczyciele, dwoimy się i troimy, żeby nikt nie został w tyle, ale nie jesteśmy cudotwórcami. Kiedy słyszę, że pani za mało tłumaczy, mam ochotę krzyczeć. Tłumaczę tyle, ile pozwala mi na to czas wyrwany z chaosu, który panuje w systemie, który nas wszystkich zawiódł. Bezstresowe wychowanie, czyli armia małych prawników w klasie Największym problemem nie są jednak braki kadrowe czy trudne programy. Najgorsza jest zmiana postawy uczniów i ich rodziców. Mam w klasie sporą grupę dzieci „bezstresowo wychowanych”, które na każde moje polecenie reagują pytaniem: „A dlaczego?”, „A po co mi to?”, „Ma pani prawo mi to kazać?”. Każda próba zdyscyplinowania ucznia, który przeszkadza innym, kończy się dyskusją o jego prawach, przy całkowitym zapomnieniu o obowiązkach. Dzieci przychodzą do szkoły z przeświadczeniem, że są nietykalne. Kiedy postawię jedynkę za brak wiedzy, następnego dnia mam w telefonie wiadomość od rodzica: „Jak mogła pani zestresować mojego syna?”. Szanowni Państwo, szkoła to miejsce zdobywania wiedzy, a sprawdzian to weryfikacja wysiłku. Jeśli Wasze dziecko nie otwiera podręcznika, to żadna moja magiczna metoda nie sprawi, że materiał sam wejdzie mu do głowy. Robienie z dzieci ofiar systemu, w którym nauczyciel jest „oprawcą”, bo wymaga przeczytania noweli, to największa krzywda, jaką im wyrządzacie. My musimy walczyć o ich uwagę z TikTokiem, a Wy, zamiast nas wspierać, stoicie po stronie ich lenistwa. Powinniście bić pokłony, że jeszcze tu jesteśmy Często słyszę, że nauczyciel to zawód z misją i że wiedzieliśmy, na co się piszemy. Owszem, ale nikt nam nie powiedział, że będziemy pracować w warunkach, w których nauczanie stanie się dodatkiem do gaszenia pożarów wychowawczych i biurokracji. Kiedy rodzice czepiają się, że nie odpisałam na Librusa o 21, albo że na sprawdzianie było o jedno pytanie za dużo, tracę resztki nadziei. Zamiast nas atakować, powinniście bić pokłony każdemu, kto za te śmieszne pieniądze decyduje się uczyć Wasze dzieci w tak trudnych grupach. Gdyby nie nasz nadludzki wysiłek, te dzieci z problemami dawno by zginęły w systemie, a ci zdolni nigdy nie rozwinęli skrzydeł. My trzymamy tę konstrukcję na własnych plecach. Docencie to, że Wasze dzieci mają kogoś, kto mimo wszystko stara się im pokazać piękno języka, kto pilnuje ich bezpieczeństwa i próbuje ogarnąć ten niemożliwy do pogodzenia miks potrzeb w jednej sali. Następnym razem, zanim napiszecie skargę, pomyślcie, co by było, gdybyśmy wszyscy jutro po prostu nie przyszli do pracy. Kto wtedy zajmie się Waszymi dziećmi? Bądźcie naszymi sojusznikami, a nie sędziami, bo gramy do jednej bramki − o przyszłość Waszych dzieci. Z poważaniem, Izabela K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
„Co to za wymysł, żeby w 1 klasie pisać sprawdziany i dyktanda na oceny. Dziecko już nienawidzi szkoły”
Nigdy nie przypuszczałam, że już w pierwszym roku nauki będę musiała wyciągać mojego siedmioletniego syna z łóżka siłą, bo tak bardzo boi się kolejnego „testu”. To, co dzieje się w szkole mojego dziecka, to nie jest nauka czytania i pisania, to brutalny trening odporności psychicznej, na który on nie jest gotowy.
Droga Redakcjo. Czuję się kompletnie bezsilna, a serce mi pęka, gdy patrzę na mojego synka, Antosia. Pamiętam wrzesień − ten dumny uśmiech, nowy plecak, radość z tego, że jest już dużym uczniem. Ta duma nie trwała długo. Potem zaczęła się prawdziwa szkoła, która zamiast być przygodą, stała się dla nas koszmarem. Nie rozumiem, co to za wymysł, żeby w pierwszej klasie, kiedy dzieci jeszcze dobrze nie trzymają ołówka w ręku, wprowadzać sprawdziany, kartkówki i dyktanda na oceny. Moje dziecko już nienawidzi szkoły, a my mamy przed sobą jeszcze długie lata nauki. Jak on ma to przetrwać, skoro na starcie podcięto mu skrzydła? System punktowy, czyli ukryte oceny w pierwszej klasie Pani nauczycielka twierdzi, że przecież ocen nie ma, bo zgodnie z przepisami w klasach 1-3 obowiązuje ocena opisowa. Ale to tylko teoria, bo w praktyce mamy system punktowy, który jest jeszcze bardziej bezlitosny. Antoś wraca do domu i płacze, bo dostał tylko dwa punkty na pięć, co w oczach dzieci i rodziców jest po prostu dwóją. Na każdej pracy klasowej widnieje punktacja, która tworzy wśród tych siedmiolatków chorą rywalizację. One w szatni nie rozmawiają o tym, w co się bawić, tylko kto miał ile punktów z dyktanda. Zamiast chwalić za postępy, pani wytyka każdy błąd na czerwono. Antoś stara się, poci się nad tymi literkami, ale wystarczy, że wyjedzie poza linię albo pomyli „l” z „t” i już punkty lecą w dół. To jest dla niego sygnał: „Jesteś słaby, nie umiesz”. Jak takie małe dziecko ma zrozumieć, że błędy są częścią nauki, skoro każda pomyłka kończy się słabym wynikiem ogłoszonym przy całej klasie? Ten system punktowy to po prostu sprytny sposób na obejście zakazu wystawiania ocen, który niszczy w dzieciach naturalną ciekawość świata. Dyktanda i sprawdziany ponad siły siedmiolatka Najgorsze są dyktanda. Przecież dzieci dopiero co poznały litery! A tu pani dyktuje całe zdania, pilnuje interpunkcji i ortografii, której one jeszcze nie miały szansy przyswoić. Antoś przychodzi do domu i mówi: „Mamo, ja jestem głupi, bo nie wiedziałem, gdzie postawić kropkę”. Serce mi się kraje. Sprawdziany z matematyki też są na czas − trzeba szybko liczyć, bo inaczej nie zdążysz i znów dostaniesz mało punktów. Moje dziecko w wieku siedmiu lat żyje w ciągłym stresie, że nie zdąży, że zapomni, że zawiedzie panią albo mnie. Widzę, jak zmienia się jego charakter. Z radosnego chłopca, który uwielbiał, gdy czytałam mu bajki, stał się dzieckiem, które na widok książki reaguje agresją albo płaczem. Nauka czytania w domu to teraz walka o każdą minutę. On kojarzy literki z porażką, ze stresem pod tablicą, z tą nieszczęsnym czerwonym długopisem nauczycielki. Przecież pierwsza klasa miała być oswajaniem się ze szkołą, budowaniem relacji, nauką przez zabawę. Tymczasem mamy tam mały wyścig szczurów, gdzie liczy się tylko wynik, a nie to, czy dziecko jest szczęśliwe i czy faktycznie coś zrozumiało. Czy surowość nauczyciela to dobra metoda na start? Nauczycielka Antosia uważa, że trzeba ich krótko trzymać od początku, bo inaczej sobie nie poradzą w starszych klasach. Ja się z tym zupełnie nie zgadzam. Czy naprawdę musimy tresować dzieci od siódmego roku życia, żeby były gotowe na egzaminy za osiem lat? Gdzie w tym wszystkim jest czas na bycie dzieckiem? Antoś wieczorami nie może zasnąć, bo pyta, czy jutro będzie kartkówka z pisania. To nie jest normalne. Szkoła powinna wspierać, dawać skrzydła, zachęcać do próbowania, a nie karać za to, że ktoś się potyka. Piszę to, bo jestem przerażona wizją kolejnych miesięcy. Jeśli teraz, na samym początku szkoły, on czuje taką niechęć, to co będzie w czwartej klasie? W liceum? Jako rodzice jesteśmy zagonieni, chcemy dla dzieci jak najlepiej, opłacamy komitety, kupujemy wyprawki, a potem patrzymy, jak system miażdży ich pewność siebie. Chciałabym, żeby szkoła była miejscem bezpiecznym, a nie poligonem doświadczalnym, gdzie siedmiolatek musi walczyć o punkty, żeby poczuć się wartościowy. Czy naprawdę tak to musi wyglądać? Czy nie możemy pozwolić im po prostu uczyć się we własnym tempie, bez tego batoga w postaci sprawdzianów i dyktand? Katarzyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
„Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Czasem mam wrażenie, że cokolwiek zrobię jako nauczycielka, i tak będzie źle. A najbardziej boli to, że coraz częściej słyszę, że to my jesteśmy problemem.
Jestem nauczycielką od prawie dwudziestu lat. Pamiętam czasy, kiedy uczeń przychodził na lekcję przygotowany, z zeszytem, zrobioną pracą domową i – co najważniejsze – z przekonaniem, że w szkole obowiązują pewne zasady. Nauczyciel nie ma już prawa wymagać? Dziś coraz częściej spotykam się z sytuacją, w której uczeń nie ma nic. Ani zeszytu, ani książki, ani chęci. A kiedy zwracam uwagę, słyszę potem od rodzica: „Proszę nie wywierać presji na moje dziecko”. Naprawdę? To czego ja mam go nauczyć? Tego, że nic nie musi? „Moje dziecko nie musi się dostosowywać” Najbardziej bolą mnie wiadomości od rodziców. Takie, w których nie ma ani jednego pytania o to, co się dzieje na lekcji, tylko od razu jest oskarżenie. „Moje dziecko mówi, że jest pani niesprawiedliwa”. „Nie zgadzam się na takie traktowanie”. „Proszę zmienić podejście”. Tylko że nikt nie pyta, czy dziecko było przygotowane. Czy odrobiło zadanie. Czy przeszkadzało innym. Zdarzyło mi się usłyszeć wprost: „Moje dziecko nie musi się do wszystkiego dostosowywać”. I wtedy pomyślałam – to jak ma funkcjonować w życiu? W pracy też powie szefowi, że nie musi się dostosować? „Uczeń ma być przygotowany i stosować się do poleceń” Powiem coś, co może się nie spodobać, ale uważam, że ktoś musi to powiedzieć jasno: szkoła to nie jest miejsce, gdzie wszystko kręci się wokół wygody ucznia. Uczeń ma obowiązki. Ma być przygotowany i stosować się do poleceń nauczyciela. To nie jest żadna przemoc ani „złe podejście”. To są podstawy funkcjonowania w społeczeństwie. Ja naprawdę wkładam serce w swoją pracę. Przygotowuję lekcje, sprawdzam prace, staram się tłumaczyć najlepiej, jak potrafię. Ale nie jestem w stanie nauczyć kogoś, kto nie chce słuchać i nie ma żadnych granic. A tych granic coraz częściej brakuje… nie w szkole, tylko w domu. Piszę to jako osoba zmęczona ciągłym tłumaczeniem się z tego, że wymaga. Dziś od nauczyciela oczekuje się wszystkiego, a od ucznia… coraz mniej. I mam jedną radę dla rodziców: zanim napiszecie kolejną wiadomość z pretensjami, zapytajcie swoje dziecko, czy naprawdę zrobiło wszystko, co powinno. Bo może się okazać, że problem nie leży tam, gdzie najłatwiej go wskazać. M. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
Nauka w szkole to kpina? „Sama muszę uczyć dziecko ułamków, bo nauczyciel zawalił”
Miałam zaufać szkole. Miałam wierzyć, że moje dziecko jest tam po to, żeby się uczyć, a nie żebyśmy wieczorami nadrabiali wszystko od początku.
Codziennie w domu siedzę z synem przy stole i tłumaczę ułamki, choć nie jestem nauczycielką. „Proszę to sobie powtórzyć w domu” – czyli codzienność rodzica Mój syn jest w czwartej klasie. To moment, kiedy zaczyna się trudniejsza matematyka. Ułamki, działania, coś, co wymaga dobrego wytłumaczenia, krok po kroku. I wiecie co? Tego tłumaczenia po prostu nie było. Syn wracał ze szkoły i mówił: „Nie rozumiem”. Najpierw myślałam, że to normalne, że potrzebuje czasu. Ale kiedy zajrzałam do zeszytu, zobaczyłam chaos. Kilka przykładów, brak wyjaśnienia, brak ćwiczeń. Na pytanie, co mówiła nauczycielka, usłyszałam: „Kazała przepisać z tablicy i zrobić zadania”. A kiedy dzieci nie rozumiały? „Proszę to sobie powtórzyć w domu”. Siedzimy wieczorami i zaczynamy od zera Nie jestem matematyczką. Pracuję, mam obowiązki, dom, drugie dziecko. A jednak codziennie wieczorem siadam z synem i uczę go od początku. Tłumaczę, czym jest ułamek. Rysuję pizzę, dzielę czekoladę, wymyślam przykłady, żeby w końcu „zaskoczyło”. I wiecie, co jest najgorsze? Że zaskakuje. Czyli można. Tylko ktoś wcześniej tego nie zrobił. Syn powiedział mi ostatnio: „Mamo, szkoda, że pani tak nie tłumaczy”. I to zdanie mnie po prostu zabolało. Bo ja nie powinnam zastępować nauczyciela. Mogę pomóc, wesprzeć, wytłumaczyć trudniejszy temat. Ale nie uczyć całego działu od zera. To nie jest jednostkowy problem Rozmawiam z innymi rodzicami i słyszę to samo. Angielski – uczą w domu. Matematyka – tłumaczą po swojemu. Historia – dzieci uczą się na pamięć, bez zrozumienia. Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła daje temat, a reszta należy do nas. Nie chcę nikogo atakować. Wiem, że nauczyciele mają dużo pracy, że klasy są liczne, że system nie pomaga. Ale gdzie w tym wszystkim jest dziecko? I gdzie jest sens szkoły, jeśli i tak wszystko trzeba robić drugi raz w domu? Czuję, że coś tu bardzo nie działa. Nie chcę, żeby moje dziecko myślało, że „jest słabe z matematyki”, skoro tak naprawdę nikt mu tego dobrze nie wytłumaczył. Chciałabym tylko jednego – żeby szkoła naprawdę uczyła. Nie idealnie, nie perfekcyjnie. Ale na tyle dobrze, żeby dziecko nie wracało do domu z poczuciem, że musi zaczynać wszystko od początku. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
Nauczyciele wstawiają za to jedynki, chociaż nie mogą. „Nagminne łamanie prawa”
To jeden z tych szkolnych tematów, które wracają jak bumerang. Jedynka za brak zeszytu. Jedynka za brak podręcznika. Jedynka „wychowawcza”, żeby dziecko „zapamiętało na przyszłość”.
W teorii to drobiazg. W praktyce – coś, co potrafi wywołać ogromne emocje. I coraz częściej pytanie: czy to w ogóle jest zgodne z prawem? Odpowiedź wcale nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Co tak naprawdę można oceniać? Z perspektywy szkoły wszystko wydaje się jasne – uczeń powinien być przygotowany do lekcji. Powinien mieć zeszyt, podręcznik, przybory. Ale przepisy mówią o czymś innym. Zgodnie z art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianiu podlegają osiągnięcia edukacyjne ucznia, czyli to, co wie i potrafi. Wiedza, umiejętności, postępy. Brak zeszytu nie jest wiedzą. Brak podręcznika nie jest umiejętnością. To może być problem organizacyjny, zapomnienie, czasem zwykły błąd. Ale nie jest podstawą do oceny w rozumieniu przepisów. I właśnie tu zaczyna się zgrzyt między teorią a praktyką. „Tak się zawsze robiło” Wielu nauczycieli nie ukrywa, że jedynki za brak przygotowania są formą dyscyplinowania uczniów. „Inaczej nie zapamiętają” – to zdanie słyszałam już często. Z jednej strony trudno nie rozumieć tej perspektywy. Szkoła to system, który wymaga organizacji, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – coraz więcej rodziców i uczniów zaczyna pytać, czy taka metoda jest właściwa. Bo jeśli ocena ma odzwierciedlać wiedzę, to czy powinna być narzędziem wychowawczym? I czy „jedynka za brak zeszytu” nie jest w rzeczywistości czymś innym, niż powinna być? Co na to rodzice? W moich rozmowach z rodzicami pojawia się jeden wspólny wątek – poczucie niesprawiedliwości. „Moje dziecko znało materiał, było przygotowane, ale zapomniało zeszytu i dostało jedynkę. To łamanie prawa” – to zdanie słyszałam już wiele razy. Dla dziecka to sygnał: wysiłek nie ma znaczenia. Dla rodzica – frustracja, bo trudno wytłumaczyć, dlaczego coś, co nie dotyczy wiedzy, wpływa na ocenę. Oczywiście, są też głosy przeciwne. Takie, które mówią: „Szkoła musi uczyć odpowiedzialności”. I to prawda. Pytanie tylko, czy ocena z matematyki czy języka polskiego powinna być narzędziem do nauki organizacji. Gdzie jest granica? Przyznam, że sama długo myślałam o tym temacie w prosty sposób. Brak zeszytu? Trzeba ponieść konsekwencje. Ale im więcej słucham historii uczniów i rodziców, tym bardziej widzę, że sprawa jest bardziej złożona. Szkoła to nie tylko miejsce przekazywania wiedzy. To też przestrzeń, w której dzieci uczą się, jak działa świat. Jeśli dostają sygnał, że ocena może być oderwana od rzeczywistości, zaczynają ją traktować inaczej. Nie jako informację o wiedzy. Ale jako narzędzie nacisku. Prawo a szkolna codzienność Problem polega na tym, że przepisy to jedno, a praktyka – drugie. W wielu szkołach jedynki za brak zeszytu wciąż funkcjonują. Czasem pod inną nazwą, czasem jako „ocena za nieprzygotowanie”, czasem jako element systemu oceniania. I choć formalnie można to podważyć, w rzeczywistości niewielu rodziców decyduje się na takie kroki. Bo to oznacza konflikt. Rozmowy, tłumaczenia, czasem napięcie, którego chcemy uniknąć. Jedynka z brak zeszytu to jeden z tych tematów, które nie mają prostego rozwiązania. Z jednej strony – potrzeba zasad, odpowiedzialności, przygotowania. Z drugiej – przepisy, które jasno określają, co powinno być oceniane. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest dziecko i jego poczucie sprawiedliwości. Bo może najważniejsze pytanie nie brzmi „Czy można postawić jedynkę”. Tylko: „Co tak naprawdę chcemy tą jedynką przekazać?”. Zobacz także: Zapasy rodziców z nauczycielami to nowy sport narodowy. Wiadomość z Librusa jeży włos na głowie
Matematyczka już zaplanowała sobie urlop przed świętami. „Zero szacunku dla dzieci”
Nie wierzę, że to znowu się dzieje, i to tuż przed świętami. Mam wrażenie, że w tej szkole coraz mniej osób myśli o dzieciach, a coraz więcej o własnej wygodzie.
Droga Redakcjo, mam już dość udawania, że wszystko jest w porządku. Od początku roku szkolnego co chwilę słyszymy, że lekcja odwołana, bo rada pedagogiczna, bo szkolenie, bo wycieczka innej klasy, bo ktoś nie ma zastępstwa. Dzieci wracają wcześniej do domu, a potem w dzienniku cisza i nikt nie nadrabia materiału. Niby drobiazg, niby jedna godzina, ale tych godzin zbiera się mnóstwo. Teraz okazuje się, że pani od matematyki zaplanowała urlop tydzień przed świętami. Ja rozumiem, że nauczyciel też człowiek, też może się rozchorować, też ma rodzinę. Tyle że tu nie chodzi o nagłą sytuację, tylko o planowany urlop w środku roku szkolnego. Dla mnie to jest po prostu brak szacunku dla dzieci. Urlop nauczyciela w trakcie roku szkolnego rozbija naukę dzieci Matematyka to nie jest przedmiot, który da się nadrobić w jeden wieczór. Moje dziecko ma sprawdziany, kartkówki, zadania domowe, a potem słyszę, że przez tydzień nie będzie lekcji, bo pani przedłuża sobie święta. Tak to wygląda z perspektywy rodzica. Program i tak jest napięty, dzieci ledwo nadążają. Wystarczy kilka brakujących lekcji i zaczynają się zaległości, stres, korepetycje. I zgadnijcie, kto to potem sprząta. Rodzice wieczorami, po pracy, tłumacząc ułamki i równania, bo w szkole „nie było czasu”. Najbardziej boli mnie to, że nikt nawet nie próbuje udawać, że to problem. Informacja przyszła jakby to była pogoda na jutro. A ja pytam: gdzie tu odpowiedzialność. Gdzie myślenie o tym, że dzieci mają prawo do normalnej nauki. Odwoływanie lekcji w szkołach stało się normą Mam wrażenie, że odwoływanie zajęć stało się czymś zwyczajnym, jakby nikogo już nie obchodziło, że szkoła ma uczyć. Wszyscy powtarzają, że dzieci są przemęczone, że mają za dużo, że trzeba je wspierać. A potem nagle znikają lekcje i dzieci zostają same z materiałem. W domu słyszę: „Mamo, nie rozumiem”, „Mamo, boję się sprawdzianu”, „Mamo, znowu nie było matmy”. I ja widzę, że to nie jest lenistwo dzieci, tylko chaos dorosłych. Wiem, że szkoły mają problemy kadrowe, wiem, że nauczyciele są zmęczeni. Ale w takim razie niech ktoś wreszcie powie to głośno i niech system to naprawi, zamiast udawać, że urlop przed świętami jest normalny. Rodzice zostają z problemem, a dzieci z zaległościami Najgorsze jest to, że konsekwencje spadają na uczniów. Dzieci nie mogą sobie zaplanować przerwy w nauce, one mają obowiązek być w szkole i wszystkiego się nauczyć. Jeśli im coś nie wyjdzie, nikt nie mówi: „trudno, pani była na urlopie, damy spokój”. Oceny zostają, presja zostaje. Dzieci zostają z myślą, że są gorsze, bo nie nadążają. Naprawdę czuję złość i bezsilność. Chcę, żeby ktoś wreszcie spojrzał na szkołę oczami rodziców i dzieci. Urlop w środku roku szkolnego, zaplanowany z wyprzedzeniem tuż przed świętami, to dla mnie jasny sygnał: dzieci są na końcu tej listy priorytetów. To jest coś, na co nie potrafię się zgodzić. Urszula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
W grudniu nauczyciele powinni odciążyć rodziców. „Na tym polega ich praca”
Grudzień miał być u nas miesiącem ciepła i spokoju, a znowu zamienił się w domową gonitwę po sklepach i wieczorne siedzenie nad „szkolnymi świętami”. Gdy słyszę kolejne prośby ze szkoły, mam wrażenie, że ktoś zupełnie nie widzi, ile my już dźwigamy na co dzień.
Nie mam pretensji o to, że dzieci robią coś świątecznego. To miłe, potrzebne, buduje wspomnienia. Tylko że u nas w domu wygląda to tak: w poniedziałek karteczka w zeszycie, że na środę trzeba przynieść brokat, filc, wstążki, specjalny klej, kolorowe druciki i jeszcze coś, czego nazwy nawet nie znam. Wtorek po pracy lecę do papierniczego. Tam połowy rzeczy nie ma, więc jadę dalej. W domu rozkładam wszystko na stole, bo „bez tego pani nie zrobi z dziećmi ozdób”. Szkoła w grudniu zrzuca obowiązki na rodziców W tym samym tygodniu dostaję wiadomość, że klasa szykuje jarmark i rodzice mają zrobić w domu kartki albo stroiki na sprzedaż. Kto nie przyniesie, ten „nie wspiera klasy”. I znowu: wieczór, a ja, zamiast odpoczywać, kleję, wycinam, szukam w internecie pomysłów, chociaż naprawdę mam już dość ekranów i obowiązków. A, i jeszcze trzeba kupić i zapakować prezenty na klasowe mikołajki, wymyślić coś dla nauczycieli, zamówić, dostarczyć. Zaczynam się zastanawiać, na jakiej zasadzie szkoła uznaje, że grudzień to idealny czas, żeby rodzicom dokładać pracy. Przecież to miesiąc, w którym wszyscy próbujemy ogarnąć dom, zakupy, końcówkę roku w pracy, choroby dzieci, rodzinne sprawy. I jeszcze mamy być pomocnikami od zadań plastycznych oraz organizatorami wydarzeń. Świąteczne prace plastyczne kosztują i zabierają czas Najtrudniejsze jest to, że to wszystko kosztuje. Dla jednej osoby brokat czy filc to drobiazg, ale kiedy co tydzień trzeba kupować nowe zestawy, robi się z tego spora suma. Do tego dochodzi poczucie winy: jak nie kupię szybko, dziecko będzie jedyne bez materiałów. Jak nie usiądę z nim wieczorem, będzie płakało, że inni już mają gotowe. Ja nie chcę, żeby moje dziecko było gorsze. Tylko że w tym momencie to już nie są prace dzieci. To prace rodziców, robione po nocach. Dziecko często tylko podpisuje, a ja mam w środku złość, bo to nie tak miało wyglądać. Szkoła powinna mieć podstawowe materiały na takie zajęcia. Wiem, że budżety są różne, ale przecież nie mówimy o zakupie komputerów. Mówimy o papierze, kleju, farbach, o rzeczach, które w szkole powinny być normalnie dostępne. Jeśli planuje się większe działania, warto je przygotować tak, żeby rodzice nie musieli szukać po sklepach i wydawać pieniędzy, których czasem naprawdę brakuje. Nauczyciele powinni odciążyć rodziców przed świętami Najbardziej boli mnie to, że w grudniu szkoła mogłaby zrobić coś odwrotnego. Zamiast listy próśb i zadań, mogłaby odciążyć rodziców. Zorganizować zajęcia tak, żeby dzieci wszystko robiły na miejscu. Dać im czas na spokojne przygotowania w klasie, bez domowych presji. Postawić na proste pomysły, które nie wymagają kupowania połowy papierniczego. Ja wiem, że nauczyciele mają dużo pracy. Widzę to i szanuję. Tylko że na tym polega ich praca, żeby prowadzić zajęcia, organizować aktywności, przygotować materiały, wziąć odpowiedzialność za szkolne wydarzenia. My, rodzice, mamy swoje obowiązki i nie jesteśmy dodatkowym personelem od wszystkiego. Chcę grudnia, w którym po południu mogę usiąść z dzieckiem, poczytać mu, pogadać o tym, co czuje przed świętami, a nie kolejny raz kleić coś na ocenę. Chcę, żeby szkoła była miejscem, które wspiera rodzinę, a nie dorzuca jej kolejne ciężary. I mam nadzieję, że ktoś w końcu to zauważy, bo inaczej ten „magiczny” czas znów minie nam w biegu, z klejem na palcach i zmęczeniem w głowie. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona. Ministerstwo edukacji reaguje: dokument trafi do analizy Rzecznik ministerstwa edukacji w Wiesbaden potwierdził otrzymanie 40-stronicowej rezolucji i zapowiedział jej wewnętrzną ocenę. Jak zaznaczył, w Hesji podjęto już pewne działania, m.in. wprowadzono obowiązkowe lekcje języka niemieckiego dla dzieci z deficytami językowymi oraz dodatkową godzinę niemieckiego w klasie drugiej. Mimo to nauczyciele podkreślają, że to nie wystarczy, by sprostać skali problemu. Zwracają uwagę, że brak systemowego wsparcia może doprowadzić do dalszego pogłębiania się kryzysu w niemieckiej edukacji. Nowe prawo od 2026 roku: całodzienna opieka pogłębi problemy? W roku szkolnym 2026/2027 wejdzie w życie nowe prawo gwarantujące dzieciom prawo do całodziennej opieki szkolnej. Związek GEW obawia się, że reforma ta jeszcze bardziej obciąży już i tak przeciążony system edukacyjny. Według nauczycieli bez zmian strukturalnych i zapewnienia lepszych warunków pracy dla pedagogów nowe regulacje mogą doprowadzić do eskalacji problemów. W ich opinii konieczne jest zdecydowane działanie władz i realna inwestycja w edukację najmłodszych. Źródło: Deutsche Welle, Onet Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
Polonistki nie ma w szkole od 2 tygodni. Rodzice grzmią: „Powinna myśleć o dzieciach”
Nie wiem już, co mam powiedzieć córce, kiedy znów wraca ze szkoły po kolejnym zastępstwie. Dwa tygodnie bez normalnej lekcji języka polskiego to nie jest drobiazg, tylko wyrwa, której nikt nam potem nie odda.
Jestem mamą piątoklasistki, która od dwóch tygodni nie ma swoich lekcji polskiego. Zamiast tego są zastępstwa, czasem ktoś przyjdzie, czasem dzieci siedzą cicho i „robią coś z podręcznika”, a czasem oglądają film, bo nie ma planu. Dwa tygodnie bez polskiego to dla dzieci wieczność Ja rozumiem, że w życiu mogą zdarzyć się różne rzeczy. Nauczyciele też chorują, mają rodziny, problemy, stres. Tylko że nikt nam nawet nie mówi wprost, co się dzieje. Słyszymy po kątach, że polonistka poszła na zwolnienie zdrowotne, ale pewności nie ma. A ta niepewność jeszcze bardziej podkręca złość. Bo jeśli to zdrowie, to chcę wiedzieć, że szkoła ma plan, żeby dzieci nie zostały z niczym. Jeśli to inny powód, też chcę, żeby ktoś wreszcie powiedział prawdę. Nieobecność nauczyciela a dobro uczniów Najbardziej boli mnie to, że w całej tej sytuacji dzieci są na końcu. Moja córka zaczęła się martwić, że nie nadąży z lekturami, że za chwilę będzie sprawdzian, do którego nikt ich nie przygotował. W domu widzę, jak traci pewność siebie. A ja nie mogę jej obiecać, że jutro będzie normalnie, bo sama tego nie wiem. Uczniowie potrzebują ciągłości. To nie są dorośli, którzy coś sobie doczytają. To są dzieci, które uczą się systematycznie, krok po kroku, z konkretną osobą. Brak polonistki przez dwa tygodnie rozwala ten rytm. Kto powinien wziąć odpowiedzialność za odwołane lekcje? Mam wrażenie, że w szkołach za łatwo przywyka się do tego, że „jakoś to będzie”. A nie powinno. Jeśli ktoś wybiera zawód nauczyciela, to bierze na siebie odpowiedzialność większą niż w wielu innych pracach. Bo tu nie chodzi o tabelki, raporty ani wynik firmy, tylko o dzieci. I jasne, zdrowie jest ważne, nikt nie ma prawa wymagać bohaterstwa za wszelką cenę. Tylko że dobro uczniów też powinno być częścią tej rozmowy, nie dodatkiem. Szkoła ma obowiązek zorganizować realne zastępstwo, nie wypełniacz. Kogoś, kto poprowadzi normalne lekcje, przerobi materiał, da pracę domową, odpowie na pytania. Bez tego te tygodnie stają się pustką. Chodzi o szacunek do czasu i rozwoju naszych dzieci. O jasną informację dla rodziców. O plan, który chroni uczniów przed chaosem. Dzieci nie mogą płacić za dorosłe zaniedbania. Bardzo proszę o poruszenie tego tematu w Waszym serwisie, bo ostatnio słyszę, że częste zwolnienia i nieobecności nauczycieli to problem w wielu szkołach. Dagmara Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Szkolne kiermasze to zmora rodziców. „Siedzę po nocach i kleję lampiony”
Dziecko urodzone w UK dostało jedynkę z angielskiego. „Szkoła nie przygotowuje do życia”
W szkolnym ocenianiu powinny być stałe zasady, których trzyma się każdy nauczyciel. Wpis jednej mamy na Threads pokazał jednak coś innego – okazuje się, że w szkole nie zawsze oceniana jest faktyczna wiedza uczniów.
Przeczytałam ten wpis dwa razy, potem trzeci, bo mój mózg długo nie chciał przyjąć go do wiadomości. „Z cyklu: Edukacja ma sens, tylko nikt go nie widzi. Moje dziecko, native speaker angielskiego, urodzone w UK, dostało jedynkę za odmianę ‘to be’. Pytam grzecznie nauczycielki skąd ten cud pedagogiczny – a pani z powagą: ‘Bo go nie było w szkole’”. Dalej autorka dopisała z goryczą, że mamy nowy tryb nauki: chorujesz = nie umiesz. Szczerze, trudno o lepszy skrót tego, co wielu rodziców widzi od lat, tylko zwykle brakuje nam słów, żeby to nazwać. Najbardziej porusza mnie nie sama jedynka. Ocen w dzienniku bywa sporo, czasem są za wysokie, czasem za niskie. Porusza mnie logika, która stoi za tą oceną. Jeśli wierzyć relacji mamy, nauczycielka nie oceniła wiedzy dziecka, tylko fakt jego nieobecności. To nie jest drobny szkolny zgrzyt. To sposób myślenia, który uderza w sens edukacji i w bezpieczeństwo dzieci. Bo jeśli szkoła uczy, że choroba jest winą, a absencja dowodem niewiedzy, to my jako rodzice mamy problem większy niż jedna jedynka. Ocena za nieobecność w szkole i co z tego wynika W komentarzach pod wpisem odezwało się wielu ludzi, w tym nauczyciele. Jedna z osób napisała krótko i celnie: „Niezależnie od tego, co mówi lub nie mówi statut, to wbrew prawu oświatowemu. Ocenę wystawia się tylko i wyłącznie za posiadaną wiedzę. Bez obecności w szkole nie da się sprawdzić czyjejś wiedzy”. I to jest sedno sprawy. Ocena ma odzwierciedlać poziom opanowania materiału, nie obecność w ławce. Jeśli ucznia nie było, to nie ma podstaw do wystawienia stopnia, bo nie przeprowadzono sprawdzianu. W praktyce wygląda to tak, że szkoła powinna dać dziecku możliwość zaliczenia materiału w innym terminie. To proste i ludzkie. Dzieci chorują. Są w szpitalu, mają gorsze dni, są różne sytuacje rodzinne. System, który karze za coś, na co dziecko nie ma wpływu, wychowuje nie do życia, tylko do poczucia winy. Cały wpis przeczytasz tutaj. Jak rozmawiać z nauczycielem, gdy ocena jest niesprawiedliwa Autorka wpisu napisała: „Spytałam grzecznie”. I to jest pierwszy krok, od którego sama też zawsze zaczynam. Bez ataku, bez emocjonalnego oskarżenia, za to z prośbą o wyjaśnienie. W wielu sytuacjach naprawdę da się wyjaśnić nieporozumienie. Ale co zrobić, jeśli słyszymy odpowiedź, która nie trzyma się żadnej logiki. Poproście o podstawę oceny. Nie chodzi o awanturę, tylko o konkret: za co dokładnie wystawiono stopień, kiedy i w jakiej formie sprawdzono wiedzę. Odwołajcie się do zasad oceniania. Każda szkoła ma statut i przedmiotowe zasady oceniania. Warto je przeczytać i spokojnie przywołać. Zaproponujcie termin zaliczenia. Jeśli nauczyciel mówi: „Nie było dziecka w szkole”, odpowiedź brzmi: „Rozumiem, proszę w takim razie o możliwość zaliczenia w innym terminie”. W razie potrzeby idźcie wyżej. Wychowawca, dyrekcja, pedagog szkolny. To nie jest donos, tylko korzystanie z procedur, które istnieją po to, żeby chronić uczniów. Wiem, że to trudne, bo część rodziców ma w pamięci własne szkolne doświadczenia i boi się konfliktu. Ale milczenie niczego nie zmieni. A dzieci świetnie widzą, kto je wspiera. Co możemy zrobić jako rodzice, żeby dziecko nie straciło wiary w siebie Pod wpisem pojawiły się też mocniejsze komentarze. Ktoś napisał: „W Polsce po prostu nie ma czegoś takiego jak system edukacji. Jest przechowalnia ludzi będąca wylęgarnią patologii”. Inny nauczyciel dodał gorzko: „Jako nauczycielowi jest mi przykro i wstyd z powodu takich pedagogów. I tak, zgadzam się. Szkoła nie jest super miejscem przygotowującym do życia”. Te słowa bolą, bo w dużej części są prawdziwe. Tylko że w samym środku tego wszystkiego stoi dziecko, które właśnie dostało sygnał: nie jesteś oceniane za to, co umiesz, tylko za to, czy idealnie pasujesz do szkolnej rubryki. Dlatego najważniejsze jest to, co robimy w domu po takiej sytuacji. Nazwijcie niesprawiedliwość po imieniu. Dziecko ma prawo usłyszeć: „Ta ocena nie pokazuje twojej wiedzy”. Oddzielcie wartość dziecka od stopnia. Jedynka to liczba w dzienniku, nie opis człowieka. Zadbajcie o poczucie wpływu. Pomóżcie ustalić, kiedy i jak dziecko może poprawić sytuację. Nawet jeśli system zawiódł, ono może odzyskać ster. Wzmacniajcie kompetencje poza szkołą. Jeśli dziecko zna język, niech go używa: filmy, rozmowy, gry, książki. Szkoła nie ma monopolu na naukę. Gdy czytam historię tej mamy, widzę w niej nie sensację z internetu, tylko codzienny obraz tarcia między dzieckiem a instytucją. Z jednej strony mamy ucznia, który realnie coś umie. Z drugiej dorosłego, który zasłania się nieobecnością i robi z niej wygodny wytrych. I choć ta sytuacja brzmi absurdalnie, to jej konsekwencje są bardzo prawdziwe. Jeśli chcemy, żeby szkoła była miejscem rozwoju, a nie tylko sprawdzania obecności, to takie historie trzeba wyciągać na światło dzienne. Nie po to, żeby urządzać polowanie na nauczycieli, tylko po to, żeby przypominać, jaki jest sens oceniania. Źródło: Threads Zobacz też: Prezenty na klasowe mikołajki to kpina. „Mam tyle wydać na jakiś bzdet dla obcego dziecka?”