Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była jak oddech. Bez ocen. Bez presji. Bez oczekiwań. Po prostu – po ludzku. Komentarz redakcji Coraz częściej piszemy o przekraczaniu granic, presji i nadmiarze oczekiwań wobec nauczycieli. Dlatego tym bardziej warto pokazywać także dobre przykłady – takie, które przypominają, że szkoła może być miejscem empatii i zwykłej życzliwości. Czasem jedno zdanie, wysłane w odpowiednim momencie, znaczy więcej niż najlepszy regulamin. Zobacz także: Jasełka, które wymknęły się spod kontroli. Wszystko przez to, co trzymali w rękach rodzice
Nauczycielka: „Zapytałam uczniów o życzenia świąteczne. W domu przepłakałam cały wieczór”
Zawsze myślałam, że grudzień w szkole będzie moim ulubionym czasem. Światełka, kartki, małe wzruszenia – takie drobiazgi, które nadają sens całej tej pracy. Dlatego kiedy w zeszłym tygodniu zapytałam moją klasę, co chcieliby dostać na święta, spodziewałam się uśmiechów i dziecięcej ekscytacji. Nie spodziewałam się ciszy, opuszczonych głów i słów, które złamały mi serce.
„Nie chcę prezentu, chcę, żeby tata wrócił” Pierwszy zgłosił się Kuba – zwykle najgłośniejszy, energiczny, zawsze gotowy do przekomarzania się. Tym razem patrzył wyłącznie w blat ławki. Powiedział cichutko: „Nie chcę prezentu, chcę, żeby tata wrócił do domu”. Chłopiec mieszka z mamą i babcią. Ojciec wyjechał za granicę ponad rok temu. Obiecał, że wróci na święta. Potem głos zabrała Oliwia. Myślałam, że powie coś o nowej lalce, o której opowiadała na przerwach. Zamiast tego szepnęła: „Chciałabym, żeby mama miała czas się do mnie uśmiechnąć”. Jej mama pracuje w dwóch miejscach – często odbiera ją ktoś z dalszej rodziny. Dziewczynka ostatnio zasypia na lekcjach. A potem kolejne dzieci. Jedno chciało, żeby rodzice przestali się kłócić. Drugie – żeby starszy brat nie zabierał mu jedzenia, gdy znowu „jest głodny”. Trzecie – żeby w domu było ciepło, bo „piec znowu się zepsuł”. Słuchałam tego wszystkiego i czułam, jak zaciska mi się gardło. W głowie miałam tylko jedno: kiedy oni przestali być beztroskimi dziećmi? Zamiast marzeń – troski dorosłych Wróciłam do domu i nie potrafiłam zabrać się za nic. W kółko słyszałam te małe, poważne głosy. Pomyślałam o tym, ile mówimy dziś o „rozpieszczonych dzieciach”, o ich wygodach, o tym, że „niczego im nie brakuje”. A potem przychodzi taki dzień, w którym widzisz, że brakuje im najważniejszego – obecności, stabilności, spokoju, zwykłego poczucia, że ktoś jest obok. To nie był dzień narzekania na prezenty. To był dzień, w którym dzieci odsłoniły swoją samotność. Dodam jeszcze, że kiedy próbowałam rozładować atmosferę i zapytałam, kto jednak chciałby coś materialnego, zgłosił się tylko jeden chłopiec. Powiedział: „Ja bym chciał nowe buty, bo te mnie uwierają, ale mama mówi, że może po Nowym Roku”. Ten wieczór przepłakałam. Święta to tylko dekoracje, jeśli dzieci nie mają bliskości Jako nauczycielka nie rozwiążę rodzinnych problemów. Ale mogę słuchać. Mogę być dla nich. Mogę zauważać to, czego nikt w domu nie ma siły zobaczyć. I chciałabym, żeby każdy rodzic przeczytał to i pomyślał, że te grudniowe marzenia wcale nie są o prezentach. Że dzieci nie potrzebują kolejnych zestawów, gier czy drogich rzeczy. One naprawdę chcą być ważne. Chcą mieć obok kogoś, kto nie jest zbyt zmęczony, by ich wysłuchać. Tego życzą sobie na święta. I to są życzenia, które dziecko wypowiada tylko wtedy, gdy naprawdę przestaje wierzyć, że samo może to dostać. A ja… ja mogę tylko mieć nadzieję, by choć część z tych życzeń się spełniła. Choć w połowie. Choć na trochę. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta bajka z przesłaniem to grudniowy hit na Netflix. Bez niej nie ma prawdziwych świąt
To krzesło jest symbolem zmian. Nauczycielka: „Zamiast obwiniać system, zacznij od siebie”
Rozmawiałam ostatnio ze znajomą nauczycielką. Zapytałam ją, co myśli o ciągłej krytyce szkoły, o narzekaniu na system i nauczycieli. W końcu mówi się o tym wszędzie. A ona odpowiedziała mi coś, co naprawdę dało do myślenia: że każda zmiana zaczyna się od tego, kto siedzi na krześle… dosłownie.
Nauczycielka, z którą rozmawiałam, nie owijała w bawełnę. – Zamiast obwiniać system, zacznij od siebie. Zastanów się, jakie lekcje prowadzisz i czy naprawdę robisz to z pasji – powiedziała. Jej słowa były ostre, ale na swój sposób uczciwe. Bo łatwo mówić o przeciążeniu, wymaganiach i braku wsparcia. Trudniej przyznać, że czasem trzeba spojrzeć w lustro. Według niej nauczyciel powinien najpierw odpowiedzieć sobie na kilka prostych, ale kluczowych pytań: czy uczę, bo chcę kształcić młodych ludzi? Czy moje metody są wciąż aktualne? Czy widzę potrzeby ucznia, czy tylko realizuję plan? I wreszcie – czy naprawdę jestem gotowa szukać rozwiązań, zamiast wymówek? To wbrew pozorom nie jest oczywiste, zwłaszcza w czasach, gdy szkoła mierzy się z ogromną falą krytyki. – Wymagamy od uczniów elastyczności, pracy nad sobą, odpowiedzialności. A sami często tkwimy w tym samym schemacie od lat – dodała. I trudno się z nią nie zgodzić. Krzesło, które mówi więcej niż słowa W pewnym momencie opowiedziała mi historię, która utkwiła mi w głowie na długo. W jej klasie stoi tylko jedno naprawdę wygodne, miękkie, wyściełane krzesło. To nauczycielskie. Uczniowie siedzą na twardych, zwykłych, drewnianych. – Pewnego dnia jeden z chłopców miał problemy z koncentracją, wiercił się, narzekał na ból pleców. Spojrzałam na swoje miękkie krzesło i pomyślałam: a może oddać mu je chociaż na tę jedną lekcję? – wspominała. I oddała. A ten prosty gest wywołał reakcję, której się nie spodziewała. Chłopiec usiadł, uspokoił się, zaczął pracować. Klasa zareagowała zaskoczeniem, ale też... szacunkiem. – „Wtedy zrozumiałam, że jeśli chcę zmian, to muszę je modelować. Nie wykładami, nie narzekaniem, tylko działaniem” – powiedziała. To krzesło stało się dla niej symbolem. Symbolem oddania kontroli. Symbolem empatii. Symbolem, że czasem wystarczy zrezygnować z własnego komfortu, żeby naprawdę zobaczyć ucznia. Zmiana zaczyna się w miejscu, w którym siedzisz Jej słowa mocno wybrzmiewają w kontekście dzisiejszej szkoły, w której mówi się przede wszystkim o brakach, problemach i niedociągnięciach. Ale ona patrzy inaczej. – Każdy z nas ma swoje krzesło. Pytanie brzmi: czy używasz go tylko po to, by wygodnie usiąść, czy po to, by zrobić z niego narzędzie zmiany? – stwierdziła. To metafora, ale jakże celna. Bo prawdziwa reforma szkoły zaczyna się nie od rozporządzeń, lecz od codziennych decyzji nauczyciela. Od tego, czy poświęci dodatkowe pięć minut na rozmowę z dzieckiem. Czy odważy się spróbować nowej metody? Czy dostrzeże indywidualną potrzebę, zamiast trzymać się utartego schematu? Moja znajoma nauczycielka nie udaje, że wszystko da się naprawić jednym gestem. Ale wierzy, że małe zmiany mają ogromną siłę. A czasem pierwszy krok to… przesunąć krzesło. Jej historia jest zaproszeniem do refleksji – nie tylko dla nauczycieli, lecz także dla rodziców, dyrektorów i wszystkich, którzy mają wpływ na edukację. Może warto zadać sobie pytanie: co mogę zrobić dziś, tu, gdzie siedzę? Bo wielkie reformy zaczynają się w najmniejszych momentach, często takich, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak zupełnie zwyczajne. Zobacz także: Nauczycielka: „Nie wierzcie we wszystko, co mówią dzieci. To błąd wychowawczy”
Klasowa kłótnia o mikołajki. Nauczycielka: „Wyzywają mnie od złodziejek”
Mikołajki w szkolnej klasie zwykle kojarzą się z radością, drobnymi upominkami i miłą atmosferą. Tymczasem w jednej z trzecich klas wybuchł prawdziwy konflikt. Nauczycielka, która zorganizowała zbiórkę na wspólne prezenty, została przez część rodziców nazwana… złodziejką.
Nauczycielka zaproponowała proste i praktyczne rozwiązanie: po 20 zł od dziecka, aby przygotować mikołajki dla całej klasy. Plan obejmował coś słodkiego, małe upominki i wspólną zabawę. Nie były to wygórowane koszty, a większość rodziców przyjęła pomysł z wdzięcznością. W końcu dla wielu nauczycieli organizacja takich atrakcji to dodatkowa praca – planowanie, zakupy, przygotowanie aktywności. Wszystko uzgodniono z trójką klasową, wiadomości wysłano z wyprzedzeniem, nikt nie ukrywał żadnych wydatków. A jednak wystarczyło kilka głosów sprzeciwu, by cała inicjatywa zmieniła się w konflikt. „Pani chce się na tym dorobić” – absurdalne oskarżenia Kilku rodziców otwarcie zarzuciło nauczycielce, że „bierze pieniądze dla siebie”, że „pewnie połowa trafi do jej kieszeni”, a sama zbiórka to „naciąganie rodzin”. Te słowa – wypowiadane zarówno na grupie klasowej, jak i między drzwiami szkoły – były dla niej szokiem. Jak relacjonuje, nikt nie zapytał, jakie dokładnie będą koszty, nikt nie chciał wysłuchać wyjaśnień ani zobaczyć planu wydatków. Wystarczyło kilka podejrzliwych komentarzy, by rozpętać klasową burzę. Nauczycielka przyznaje, że nigdy wcześniej nie spotkała się z taką agresją: „Wyzywają mnie od złodziejek, jakbym naprawdę miała zabrać te 20 zł na własne potrzeby. To bardzo przykre, szczególnie że wszystko było omawiane z trójką klasową”. Z kolei pozostali rodzice byli oburzeni zachowaniem mniejszości. W ich opinii to próba ośmieszenia nauczycielki i tworzenia problemu tam, gdzie go nie ma. „Przecież to normalna, szkolna tradycja” – podkreślają. Kto tu naprawdę traci? Najsmutniejsze jest to, że w tej całej sytuacji zapomniano o dzieciach. Mikołajki miały być dla nich – jako symboliczna przerwa od szkolnej rutyny i okazja do wspólnej zabawy. Zamiast tego maluchy usłyszały od rodziców, że „pani chce ich okraść”, albo że „nie damy złotówki, bo nie wiadomo, gdzie to pójdzie”. Nauczycielka przeżywa sprawę bardzo osobiście i zastanawia się, czy w przyszłości w ogóle podejmować podobne inicjatywy. I trudno jej się dziwić – kiedy każda dobra chęć może zostać obrócona przeciwko niej, łatwo odpuścić. Podobne sytuacje zdarzają się w polskich szkołach coraz częściej: niewielki koszt, standardowa zbiórka, a jednak potrafi przerodzić się w aferę. Konflikt opisany przez nauczycielkę pokazuje, jak bardzo napięte potrafią być relacje na linii szkoła–rodzice. Oskarżenia o kradzież są bardzo poważne – i niesprawiedliwe, gdy opierają się jedynie na podejrzeniach, a nie faktach. Warto pamiętać, że takie inicjatywy są przede wszystkim dla dzieci, a wzajemny szacunek i zaufanie powinny pozostać fundamentem współpracy z nauczycielami. Zobacz także: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
Coraz więcej nauczycieli skarży się, że rodzice traktują ich jak całodobowy punkt informacyjny. Późne wiadomości, oczekiwanie natychmiastowej reakcji i brak poszanowania prywatności stają się nową normą. Jedna z nauczycielek opowiedziała, jak wyglądała sytuacja, która przelała czarę – i trudno się dziwić jej oburzeniu.
Nauczycielka wspomina, że tamtego poniedziałku kończyła już przygotowania do zajęć. Telefon zabrzęczał, a ona odruchowo złapała go w dłoń. „Pomyślałam, że to coś pilnego, może jakaś sytuacja kryzysowa” – opowiada. Wiadomość jednak dotyczyła… bloku rysunkowego. „Mama ucznia zapytała, czy na jutro trzeba przynieść format A3, bo nie jest pewna i nie chce rano jechać do sklepu. Była godzina 22.14. Wtedy pomyślałam: to już naprawdę przesada”. Pedagog przyznaje, że takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Rodzice piszą późnym wieczorem, nocą, w weekendy, a nawet w święta. Często sądzą, że skoro oni mają wtedy chwilę spokoju, to nauczyciel też. Rodzice tłumaczą się brakiem czasu, ale skutki są poważne Zdaniem nauczycielki wielu rodziców nie robi tego złośliwie – po prostu nie widzi problemu. „Słyszę: ‘Bo ja dopiero wieczorem mam czas usiąść i coś sprawdzić’. Rozumiem to jako człowiek, ale jako pracownik szkoły mam też prawo do prywatności” – mówi. Podkreśla też, że samo zobaczenie powiadomienia wywołuje stres. „Nawet jeśli mówię sobie, że nie odpowiem, to i tak sprawdzam. A potem myślę, czy to dotyczy jutrzejszych zajęć, czy coś muszę zmienić. To nie jest higieniczne ani zdrowe”. Nauczycielka przyznaje, że część wiadomości bywa wręcz roszczeniowa: prośby o przepisanie notatek, wyjaśnienie zadania, doprecyzowanie treści lekcji, poprawę ocen czy szczegółowe relacje z dnia dziecka. „To są rzeczy, które powinny przejść przez dziecko – nie przez telefon nauczyciela” – zaznacza. Potrzebne są granice. „To zwykły brak kultury” Coraz więcej szkół wprowadza zasady kontaktu: określone godziny, zakaz pisania w nocy, a nawet specjalne skrzynki do spraw mniej pilnych. Tam, gdzie tego nie ma, nauczyciele muszą ratować się sami. „Nie chodzi o to, że nie chcę rozmawiać z rodzicami. Chcę – i robię to codziennie. Ale po godzinie 20 też mam prawo odłożyć telefon. SMS o 22.14 to dla mnie brak kultury” – mówi nauczycielka. Podkreśla też, że rodzice powinni pamiętać, że szkoła nie jest infolinią. „To, co dla kogoś jest drobiazgiem, dla mnie oznacza wejście w tryb pracy o godzinie, kiedy powinnam odpoczywać. Tak wygląda wypalenie zawodowe”. Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
Usłyszałam, jak nauczycielka mówi do ucznia. Zamarłam
Stałam na korytarzu, czekając, aż skończy się lekcja mojego dziecka. I wtedy to usłyszałam – słowa, które nie powinny nigdy paść z ust dorosłego wobec dziecka. Zamarłam, bo przypomniałam sobie własną szkołę i to, jak długo zajęło mi uwierzenie, że nie jestem „problemem”.
Nie planowałam podsłuchiwać. Po prostu czekałam – jak dziesiątki innych rodziców – pod salą, z kubkiem zimnej kawy w dłoni, przewijając bezmyślnie telefon. Drzwi były uchylone. I nagle między jednym powiadomieniem a drugim usłyszałam ten ton – zimny, ostry, niosący w sobie coś więcej niż złość. Coś, co pachniało upokorzeniem. – Z tobą to zawsze jest problem. Inni potrafią, tylko ty znowu coś źle zrobiłeś. Zrobiło mi się gorąco. Zamarłam. Bo przecież to było do dziecka. „Inni potrafią” – słowa, które zostają na lata Nie znam chłopca, do którego to powiedziała. Ale wiem jedno – te słowa zostaną z nim na długo. Może będzie udawał, że ich nie słyszy. Może zrobi jeszcze sto rzeczy, żeby udowodnić, że potrafi. A może uwierzy, że nie potrafi nigdy. Znam to uczucie. Kiedy dorośli, zamiast pomóc, wbili szpilkę tam, gdzie i tak bolało. Kiedy ktoś, kto miał być przewodnikiem, stał się głosem, który wciąż słyszysz w głowie. I powtarzasz go sobie sam, już jako dorosły. Bo to nigdy nie jest tylko zdanie. To program, który zostaje w dziecku na lata. Szkoła, która wciąż uczy wstydu Mam wrażenie, że nasza szkoła – mimo całej nowoczesności, tablic multimedialnych i projektorów – nadal działa jak dawniej. Nadal nagradza ciche, posłuszne dzieci. Nadal karze za emocje, pytania, odmienność. Wciąż słyszę od rodziców, że ich dzieci boją się zgłaszać, że płaczą, kiedy nauczyciel podnosi głos. Że dostają „uwagi” za ziewanie, za brak zeszytu, za niewłaściwe spojrzenie. I zastanawiam się, gdzie w tym wszystkim miejsce na zrozumienie, relację, wsparcie. Przecież dziecko, które słyszy: „z tobą zawsze jest problem”, nie uczy się matematyki – uczy się wstydu. Zaufanie, które pęka jednym zdaniem Wychowawca, nauczyciel, opiekun – to dla dziecka nie tylko osoba z dziennikiem. To często ktoś, komu ufa bardziej niż własnym rodzicom. Kto widzi je codziennie, w momentach sukcesu i porażki. A zaufanie to bardzo krucha rzecz. Wystarczy jedno zdanie. Jeden niepotrzebny komentarz, wypowiedziany w emocjach albo z przyzwyczajenia. Bo przecież dorosły może – dziecko nie ma prawa odpowiedzieć. I wtedy pęka coś, czego nie widać: wiara dziecka w to, że jest ważne. Zastanawiam się, kiedy w szkole przestaliśmy mówić o emocjach. Kiedy nauczyciele – często przepracowani, przeciążeni, zmęczeni systemem – przestali widzieć w dzieciach ludzi, a zaczęli widzieć „problemy”. Nie mam pretensji do tej jednej nauczycielki. Może miała trudny dzień. Może sama usłyszała kiedyś dokładnie to samo. Ale jeśli dorośli nie nauczą się zatrzymywać, zanim powiedzą coś, co rani, szkoła nigdy się nie zmieni. Empatia nie jest „modą” ani „miękkością”. Jest językiem, którego dzieci najbardziej potrzebują, żeby czuć się bezpieczne. Powiedziałam do siebie: „Nie bądź obojętna” Nie weszłam wtedy do klasy. Nie chciałam robić sceny. Ale nie przeszłam też nad tym do porządku dziennego. Podeszłam do wychowawczyni kilka dni później. Powiedziałam spokojnie, co usłyszałam, i że może nie warto takich słów powtarzać. Nie wiem, czy to coś zmieniło. Ale wiem, że milczenie niczego by nie zmieniło na pewno. Patrzę dziś na swoje dzieci i wiem jedno – one nie potrzebują idealnych nauczycieli. Potrzebują takich, którzy potrafią przyznać: „pomyliłam się”. Potrzebują dorosłych, którzy będą umieli zobaczyć w nich coś więcej niż oceny, zachowanie, frekwencję. Bo jeśli w dorosłym świecie mamy mówić o empatii, szacunku i komunikacji, to musimy tego uczyć w szkolnych murach. Nie z tablicy, nie z prezentacji, ale z codziennych słów, tonów i gestów. Nie chcę, żeby moje dziecko się bało Kiedyś sama się bałam – oceny, spojrzenia, tonu nauczycielki. I nie chcę, żeby moje dziecko czuło to samo. Nie chcę, żeby bało się pomyłki. Chcę, żeby wierzyło, że warto próbować, nawet jeśli coś nie wychodzi. Więc rozmawiam z nim po szkole. Pytam nie tylko, co było na matematyce, ale też jak się czuło. I jeśli słyszę, że coś go zraniło – nie bagatelizuję. Bo każde dziecko zasługuje na dorosłego, który je usłyszy. Nawet jeśli to nie jest jego rodzic.
Nauczycielka: „Tuż po 21 dostałam SMS-a od matki ucznia. Zdumiało mnie jej żądanie”
Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki klas 1–3 z jednej z warszawskich podstawówek. Napisała, bo chciała podzielić się sytuacją, która – jak przyznała – zaskoczyła ją bardziej niż jakakolwiek szkolna wywiadówka. Po 21:00 dostała SMS-a od matki jednego z uczniów. „Myślałam, że chodzi o coś poważnego. Tymczasem to, co przeczytałam, wprawiło mnie w osłupienie” – pisze nauczycielka.
Dzień miałam wyjątkowo długi. Zostałam po lekcjach, bo przygotowywałam dekoracje na szkolną uroczystość. To było zaraz przed 11 listopada, przed apelem. Do domu wróciłam zmęczona, z bolącą głową i planem, że wieczór spędzę bez zerkania w ekran. Około 21:10 telefon jednak zawibrował. Zobaczyłam imię i nazwisko mamy jednego z moich drugoklasistów i pomyślałam, że stało się coś poważnego. Otworzyłam wiadomość i… zamarłam. Pisała mniej więcej: „Pani Aniu, mam taką sprawę. Młodszy synek się rozchorował, muszę iść rano z nim do przychodni. Nie mam jak odprowadzić jutro Stasia. Może podejdzie Pani rano do nas? Mieszka Pani przecież niedaleko. Proszę o potwierdzenie”. Przeczytałam raz. Przeczytałam drugi. I nadal nie wierzyłam, że ta prośba jest na serio. To jest praca, a nie dyspozycyjność 24/7 Od lat jestem nauczycielką, a rodziców uczniów lubię i szanuję. Z wieloma mam świetny kontakt, szanujemy swój czas, przestrzegamy granic, a dobro dzieci zawsze stawiamy na pierwszym miejscu. Ale żeby ktoś oczekiwał, że wyjdę rano z domu, pójdę na inne osiedle i odprowadzę czyjeś dziecko do szkoły? To nie była prośba typu „czy może Pani przypilnować na korytarzu?” albo „czy może Pani wysłać zadanie jeszcze raz?”. To było pełnoprawne żądanie prywatnej przysługi, która wykracza poza jakiekolwiek granice zawodowe. Wieczór. Mój prywatny numer telefonu. I oczekiwanie, że o 7:30 będę pod czyimś blokiem, trzymając za rękę ucznia, którego zadaniem jest po prostu dotrzeć do szkoły z rodzicem lub opiekunem. Jestem nauczycielką, a nie prywatną opiekunką Nie chciałam być niemiła. Rozumiem – choroba małego dziecka, stres, brak wsparcia. Pamiętam, jak moje nastolatki były maluchami. Ale to, że mieszkam trzy ulice dalej, nie oznacza, że można traktować mnie jak sąsiadkę, która wyświadczy przysługę, albo – co gorsza – jak darmową pomoc domową... W odpowiedzi napisałam krótko: „Niestety nie mogę spełnić tej prośby. To wykracza poza moje obowiązki i czas pracy. Proszę poszukać innego rozwiązania”. Następnego dnia Staś normalnie przyszedł do szkoły – z tatą. Czyli jednak dało się znaleźć inne wyjście. Gdzie przebiega granica? Ta sytuacja dała mi do myślenia. W naszej pracy coraz częściej mamy poczucie, że niektórzy rodzice zaczynają traktować nauczycieli jak osoby dostępne całą dobę – od odpisywania na wiadomości o 22:00 po załatwianie prywatnych spraw ich rodzin. A ja mam swoje życie. Swoje dzieci. Swoje obowiązki. Nie jestem w stanie – i nie chcę – być dostępna 24/7. I na pewno nie mogę zastępować rodzica w tak podstawowej sprawie, jak odprowadzenie dziecka do szkoły. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Przykre, kto uczy dziś w szkołach. „Wiadomość od nauczycielki w Librusie mnie zażenowała”
Żenujący mail nauczycielki w sobotni wieczór. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci”
Kiedy do redakcji trafił ten mail, wiedzieliśmy jedno – emocje rodziców znów sięgnęły zenitu. Mama ucznia z drugiej klasy nie kryje oburzenia po tym, jak w sobotni wieczór otrzymała wiadomość od wychowawczyni. I nie chodziło wcale o coś pilnego, tylko o przypomnienie, które – jak mówi – można było wysłać w poniedziałek.
„Była sobota, po 20. Siedzieliśmy z mężem przed telewizorem, dzieci już spały. Wtedy dostałam maila od nauczycielki – przypomnienie, że w poniedziałek mamy przynieść podpisane zgody na wycieczkę i że kilku rodziców wciąż tego nie zrobiło” – pisze pani Monika, mama ucznia z drugiej klasy szkoły podstawowej. „Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że ton tej wiadomości był po prostu niemiły. Nauczycielka napisała, że ‘prosi o natychmiastowe uzupełnienie formalności’ i że ‘bez zgód dzieci nie będą mogły wziąć udziału’. Zabrzmiało to jak rozkaz. I to wysłany w weekend, kiedy każdy chce na chwilę zapomnieć o szkolnym chaosie”. Pani Monika przyznaje, że wiadomość zepsuła jej humor na resztę wieczoru. „Nie potrafię zrozumieć, po co pisać takie rzeczy w sobotę. Szkoła to nie korporacja. My też mamy swoje życie, swoje obowiązki. Czasem człowiek po prostu chce odpocząć, a nie myśleć o papierach, podpisach i zgodach”. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci” Kobieta dodaje, że nie chodzi jej o samą treść maila, tylko o sposób, w jaki został wysłany. „Nie oczekuję, że nauczycielka będzie nas głaskać po głowie, ale też nie chcę być traktowana jak ktoś, kto musi się tłumaczyć. To była zwykła formalność, którą i tak miałam oddać w poniedziałek. A przez ten mail poczułam się jak uczennica, której ktoś udziela nagany”. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci” – pisze dalej. „Bo jeśli nauczyciel nie potrafi komunikować się z dorosłymi w normalny sposób, to jak ma być autorytetem dla uczniów? Wysyłanie pretensjonalnych wiadomości w weekend jest zwyczajnie nie na miejscu. My, rodzice, też pracujemy, też mamy stresy i nie potrzebujemy kolejnych wymówek do kłótni czy nerwów”. Gdzie kończy się obowiązek, a zaczyna przesada? Coraz częściej rodzice zwracają uwagę na sposób, w jaki nauczyciele komunikują się z nimi przez e-dzienniki i maile. Niektórzy uważają, że granice między życiem zawodowym a prywatnym zacierają się w niepokojącym tempie. „To nie pierwszy raz, kiedy wychowawczyni pisze do nas po godzinach. Czasem w piątek wieczorem, czasem w niedzielę. Czuję się, jakbym była w pracy przez siedem dni w tygodniu – tylko że bez wynagrodzenia” – dodaje pani Monika. Mama przyznaje, że od pewnego czasu nawet nie otwiera wiadomości ze szkoły po 17. „Mam dość. Zbyt dużo stresu, zbyt dużo presji. A to przecież tylko druga klasa. Co będzie dalej?”. Zdarzenie z listu pani Moniki pokazuje, jak bardzo zmieniły się relacje między szkołą a rodzicami. W epoce ciągłej dostępności łatwo zapomnieć, że po drugiej stronie też jest człowiek – zmęczony, znużony, potrzebujący chwili wytchnienia. Być może zarówno nauczyciele, jak i rodzice powinni od czasu do czasu odłączyć się od szkolnych spraw. Bo dziecko najlepiej uczy się od dorosłych, którzy potrafią zachować zdrowy dystans. Zobacz także: To była ostatnia kartkówka mojej córki. Nie chodzi o ocenę, tylko o godność
Przedszkolanka kazała dzieciom mówić do siebie jednym słowem. Rodzice: „To kpina”
Dla wielu rodziców z grupy „Papużki” pierwsze zebranie po wakacjach było jak kubeł zimnej wody. Zamiast rozmowy o kapciach, wycieczkach i adaptacji sześciolatków, usłyszeli serię wytycznych. A wśród nich coś, co wywołało prawdziwą burzę – zakaz używania słowa „ciocia”.
„Z ciocią było łatwiej” Ada, mama 6-letniej Hani, nie kryje zaskoczenia po pierwszym spotkaniu w przedszkolu. „Od pierwszych dni dzieci mówiły do nauczycielek ‘ciociu’. Było w tym coś bliskiego, rodzinnego. Teraz nagle dowiadujemy się, że to koniec, bo ‘czas na szkołę’. Od września mają mówić ‘pani’. Serio? To przecież nadal są przedszkolaki, nie uczniowie pierwszej klasy” – mówi kobieta. Jak dodaje, większość rodziców w grupie uznała, że takie „twarde” podejście tylko oddala dzieci od nauczycielek. A przecież wiele z nich wciąż ma trudność, by z radością chodzić do przedszkola. „Kiedy słyszę o matematycznych kartach pracy, musztrze w szatni i teraz jeszcze o tym tytule, mam wrażenie, że nasze dzieci przeskoczyły o kilka etapów za szybko. One mają dopiero sześć lat, nadal chcą się bawić, przytulać i czuć się bezpiecznie” – dodaje Ada. W przedszkolnej sali powiało chłodem Wychowawczyni „Papużek” tłumaczyła na zebraniu, że zmiany są konieczne, by dzieci lepiej przygotowały się do szkolnych realiów. „Będą musiały przyzwyczaić się do dyscypliny i szacunku wobec nauczyciela” – usłyszeli rodzice. Jednak nie wszyscy, a w tym Ada, zgadzają się z takim podejściem. „Rozumiem, że szkoła rządzi się swoimi prawami, ale przecież nikt nie da jej medalu za to, że nasze dzieci szybciej przestaną mówić ‘ciociu’. Dla nich to rewolucja, która nic nie wnosi. A dla nas jasny sygnał, że relacja staje się chłodniejsza” – zauważa. „Niech zostawią dzieciom dzieciństwo” Ada przyznaje, że z pierwszego zebrania wyszła rozczarowana. „Chciałam usłyszeć, jakie wycieczki ich czekają, jakie atrakcje. Zamiast tego dostaliśmy listę wymagań i nacisk na szkołę” – wspomina mama Hani. Patrząc na te sześciolatki, trudno nie myśleć, że szkoła i tak przyjdzie szybciej, niż chcieliby rodzice. Po co więc odbierać im rodzinne ciepło już teraz? Zobacz też: Z obrzydzeniem odkryłam, co zrobiły przedszkolanki. Od razu wypisałam stamtąd moją córkę Nauczycielka: po 1 pytaniu dzieci rumienią się po uszy. Rodzice, weźcie się do roboty Patrzysz na zdjęcie z przystanku i myślisz źle o tych dzieciach? Spójrz jeszcze raz
Polonistka: „Bezczelny SMS od matki wytrącił mnie z równowagi. Zaraz mamy wrzesień”
Niektórzy rodzice, zamiast kończyć kompletować wyprawkę i wspierać dzieci przed nowym rokiem szkolnym, w głowie mają tylko jedno: oceny, osiągnięcia edukacyjne, zbliżające się egzaminy. Napisała do nas Ewa, polonistka z Warszawy. SMS od matki uczennicy ją zasmucił. Oto mail od Ewy.
Sierpień dobiega końca. Większość nauczycieli stara się jeszcze naładować baterie przed wrześniem, cieszyć się chwilą ciszy, zanim zacznie się szkolna gonitwa. To czas, kiedy staramy się zebrać siły, bo każdy rok szkolny to wyzwanie. Ja również miałam taką nadzieję. Niestety, kilka dni temu otrzymałam SMS-a, który całkowicie wytrącił mnie z równowagi. Bezczelna wiadomość, która obnaża duży problem Na prywatny numer telefonu – tak, prywatny, bo rodzice lubią go zdobywać różnymi kanałami – dostałam wiadomość od matki mojej uczennicy. Brzmiała mniej więcej tak: „Dzień dobry, czy mogłaby Pani przesłać dokładną listę lektur dla 6 klasy? Chcę, żeby moja córka zaczęła rok przygotowana. Szósta klasa to już nie przelewki, trzeba myśleć o egzaminie ósmoklasisty”. Nie mogłam uwierzyć w to, co czytam. Jest koniec wakacji, dzieci powinny jeszcze odpoczywać, cieszyć się swobodą, a rodzice już chcą im organizować dodatkowe czytanie „pod egzamin”. Do tego dochodzi fakt, że ktoś uznał, że może napisać do mnie prywatnie, jakby byłam dostępna 24/7, poza szkołą i obowiązkami. To nie była uprzejma prośba – to było roszczenie, wyrażone w tonie, który można streścić tak: „daj mi, bo mi się należy”. Ten SMS pokazuje coś więcej niż tylko brak granic między pracą a życiem prywatnym nauczyciela. On obnaża problem współczesnej szkoły i rodzicielstwa: dzieci nie mogą być dziećmi. Zamiast cieszyć się ostatnimi dniami wakacji, mają już „myśleć o egzaminie”. Zamiast stopniowo poznawać nowe lektury, muszą czytać z wyprzedzeniem, by „być najlepsze”. A później rodzice dziwią się, że młodzi są przemęczeni, że nie mają motywacji, że nauka kojarzy im się z przykrym obowiązkiem, a nie z odkrywaniem świata. Nauczyciel też jest człowiekiem Przykre jest również to, że rodzice coraz częściej przekraczają granice. Oczekują, że nauczyciel zawsze będzie pod ręką, dostępny przez telefon czy e-dziennik. Nie szanują faktu, że mamy swoje życie prywatne, rodziny, chwile, kiedy nie pracujemy. Taki SMS w wakacje to jak wbicie szpilki: przypomnienie, że wrzesień przyniesie kolejną falę oczekiwań, żądań i pretensji. Wielu rodziców nie rozumie, że lista lektur nie jest czymś tajnym ani ukrytym – jest w podstawie programowej, można ją znaleźć na stronach MEN. Ale łatwiej napisać do nauczyciela, niż samodzielnie poszukać. Tylko że taki gest – „niech pani da” – nie jest drobiazgiem. To odbieranie nauczycielowi prawa do odpoczynku i normalności. Wrzesień zbliża się wielkimi krokami. Spotkam moich uczniów, którzy pewnie też czują stres przed nowym rokiem. I będę się starała, żeby szkoła nie była dla nich tylko wyścigiem. Chciałabym, żeby lektury nie były listą do odhaczenia, lecz okazją do rozmowy i przeżycia czegoś wspólnie. Nie jestem maszyną do rozdawania materiałów i układania planów pod każde życzenie. Jestem nauczycielką, ale też człowiekiem. I chciałabym, żeby rodzice to wreszcie zauważyli – zanim kolejne roczniki stracą dzieciństwo w imię wiecznej gonitwy za wynikiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: 1 września zabieram dzieci na all inclusive w Turcji. Nauczyciele powinni mi dziękować Nauczycielka: „Pracuję w szkole od 15 lat. Smutne, co rodzice mówią o wycieczkach” Wyznanie nauczycielki: „Na myśl o wrześniu pocą mi się dłonie. Nowoczesne matki mnie zaszczują”
Nauczycielka: „Pracuję w szkole od 15 lat. Smutne, co rodzice mówią o wycieczkach”
Jeszcze niedawno rodzice zarzucali szkołom, że ich dzieci nie mają żadnych wyjazdów ani integracji, bo pandemia odebrała im normalne szkolne życie. Dziś, kilka lat później, ci sami rodzice skarżą się, że wycieczek jest za dużo, że są zbyt kosztowne i zabierają czas przeznaczony na naukę. Jedna z nauczycielek postanowiła napisać do naszej redakcji, bo – jak przyznaje – coraz trudniej jej zrozumieć, czego właściwie oczekują rodzice.
Pracuję w szkole od piętnastu lat i jeszcze nigdy nie miałam poczucia takiej bezradności wobec rodziców jak teraz. Zbliża się nowy rok szkolny, a ja już wiem, że jednym z głównych tematów, które będą powracać jak bumerang, są… wycieczki. W pandemii brakowało wszystkiego Doskonale pamiętam czasy nauki zdalnej. Rodzice pisali do mnie z pretensjami, że dzieci nie mają integracji, nie wychodzą do teatru, nie zwiedzają muzeów. Słyszałam: „Nasze dzieci mają puste dzieciństwo, przez was niczego nie doświadczają”. Jakby to była nasza wina. Bolało mnie to, bo przecież nie z własnej woli zamknęliśmy się w domach. Wszyscy tęskniliśmy za normalnością. Kiedy więc po powrocie do szkół znów mogliśmy organizować wyjazdy, naprawdę się cieszyłam. Dla dzieci każda wycieczka była jak oddech po długim duszeniu się w czterech ścianach. A dla mnie – ogromną satysfakcją, że mogę im pokazać świat poza klasą. Teraz wycieczek… za dużo? I nagle role się odwróciły. Dziś coraz częściej słyszę: „Za drogo”, „Za często”, „Za dużo dni straconych na naukę”. Na zebraniach rodzice pytają, po co te wyjazdy, dlaczego nie można, zamiast tego po prostu siedzieć w ławkach. Niektórzy potrafią nawet zarzucić nam, że wycieczki to wymysł nauczycieli, byle tylko nie prowadzić lekcji. Proszę mi wierzyć – łatwiej jest poprowadzić zwykłą lekcję niż zorganizować wyjazd. Formalności, odpowiedzialność za bezpieczeństwo, presja finansowa – to wszystko spada na nauczyciela. A mimo to staramy się, bo wiemy, ile korzyści mają z tego dzieci. Najgorzej, że cierpią uczniowie Najbardziej smutne jest to, że te dorosłe przepychanki odbijają się na dzieciach. Widzę, jak cieszą się na każdy wyjazd, jak wracają z błyszczącymi oczami i historiami, które opowiadają tygodniami. A potem słyszę, że w domu rodzice narzekają przy nich na koszty czy „zmarnowany czas”. To gasi ich entuzjazm. Mam wrażenie, że rodziców naprawdę nie da się zadowolić. W pandemii było źle, bo nic się nie działo. Teraz źle, bo dzieje się za dużo. A przecież szkoła to nie tylko matematyka i ortografia. To też nauka życia – wspólne podróże, rozmowy, śmiech w autokarze, odwiedziny w miejscach, o których dzieci wcześniej mogły tylko czytać. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda się znaleźć złoty środek, który zadowoli wszystkich. Wiem jednak, że gdyby rodzice choć raz spojrzeli na wycieczki oczami swoich dzieci, może dostrzegliby coś więcej niż tylko cenę na liście do zapłacenia. Zobacz także: Usłyszałam na plaży rozmowę dwóch nauczycielek. Wytknęły rodzicom jeden karygodny błąd Nauczycielka: „Dają bransoletkę z Grecji i myślą, że mają mnie z głowy. Piekło zaczyna się tydzień później” Nauczycielka: „Wbij to do głowy pierwszakowi, inaczej będzie sam jak palec”
Nauczycielka nie może na to patrzeć. „Dzieci znów będą płakać. Ten szkolny zwyczaj musi zniknąć"
„Dzieci znów będą płakać na przerwie” – napisała do nas Natalia, nauczycielka z piętnastoletnim stażem. Chodzi o szkolny zwyczaj, który wielu uważa za niewinną tradycję, a który – jak mówi wychowawczyni klasy V – potrafi wbić drzazgę w serce dziecka.
– Właśnie kończymy wakacje, a ja już czuję w żołądku ten sam ciężar co rok temu – pisze Natalia. – Moja klasa zacznie piąty rok podstawówki, a to oznacza wybory trójki klasowej. I znów będą łzy. Ten szkolny zwyczaj szkodzi dzieciom. „Nie chciałam tego więcej” Natalia przyznaje, że próbowała zerwać z tą tradycją. W poprzednich latach prosiła rodziców o zmianę sposobu wybierania przedstawicieli klasy – może losowanie, może rotacja. Odpowiedź? Zdecydowane „nie”. Zarówno rodzice, jak i dzieci, chcieli głosowania. „Bo tak było zawsze”. – Wiem, że dla dorosłych to kwestia organizacyjna, ale dla dzieci to często publiczny ranking sympatii – pisze. – W ubiegłym roku widziałam, jak jedna z moich najlepszych uczennic ledwo powstrzymała łzy, gdy usłyszała, że nikt na nią nie zagłosował. A klasowe „papużki nierozłączki” pokłóciły się tak, że przez tydzień nie zamieniły ze sobą słowa. Natalia dodaje, że rozumie potrzebę wybierania liderów, ale nie w formie, która wymusza publiczne liczenie głosów. – To jest szkoła, a nie casting do reality show. Piąty rok w szkole i znów łzy Dzieci z jej klasy są już w takim wieku, że odrzucenie przez rówieśników boli je dużo mocniej niż kiedyś. Natalia boi się, że w tym roku te emocje będą jeszcze silniejsze. – W czwartej klasie to już bolało, ale teraz… One dobrze wiedzą, co oznacza bycie „tym, na którego nikt nie głosuje” – podkreśla. – To jak patrzenie, jak nagle z ich twarzy znika uśmiech, a pojawia się grymas. Jak wygląda głosowanie na przewodniczącego? Zasada jest prosta: każde dziecko wpisuje na kartce imię kolegi lub koleżanki, a potem nauczyciel – często w obecności całej klasy – odczytuje wyniki. Czasem dzieci same je liczą. „I wtedy zaczyna się porównywanie, szeptanie, śmiechy. A dla tych, którzy dostali zero głosów, to po prostu wstyd”. Nauczycielka o trójce klasowej. „Chcę, żeby to zniknęło” Dlaczego Natalia tak walczy o zmianę? – Widziałam, jak takie rzeczy potrafią wpłynąć na poczucie własnej wartości. Potem te dzieci przez miesiące słyszą, że „nikt cię nie chciał”. To może brzmieć jak żart, ale w wieku 10 lat to wcale nie jest śmieszne. Ma też swoją propozycję: – Możemy wylosować trójkę klasową. Możemy ustalić dyżury, żeby każde dziecko miało swoją szansę. Możemy nawet wyznaczać przedstawicieli alfabetycznie, by uniknąć rywalizacji. Ale publiczne głosowanie? Tego nie chcę w mojej klasie widzieć nigdy więcej. Natalia podkreśla, że lubi swoją pracę i kocha swoich uczniów, ale nie chce kolejny raz patrzeć, jak cierpią. – Chcę, żeby szkoła była miejscem, w którym dzieci czują się dobrze i chcą spędzać czas, a nie pierwszym polem bitwy o popularność, z którego trzeba uciekać – opowiada nam wychowawczyni. W jej liście powtarza się jedno zdanie: „Ten zwyczaj musi zniknąć”. A Wy? Jesteście za czy przeciw głosowaniu na oczach całej klasy? Piszcie do mnie na: maria.kaczynska-zandarowska@burdamedia.pl Zobacz też: Kupiłam jej podręczniki. W środku znalazłam coś, co sprawiło, że trzęsły mi się ręce
Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli
Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonego do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela - jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę i miejscowość. Po latach będzie to miła pamiątka. Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli W dniu końca naszej edukacji zatrzymujemy się na chwilę na końcowej stacji by spojrzeć wstecz, a co tam widzimy? Wspaniałe chwile i kolegów miny. Lecz o tym wspomnieć obowiązek mamy, że naszej Pani wiele zawdzięczamy. W podziękowaniach dziś się łączymy, naszej najlepszej Pani życzymy by o nas dobre raczyła mieć wspomnienie, by jej najskrytsze spełniło się marzenie, by łatwą dla niej była ta sztuka żeby fachowca zrobić z nieuka. *** Słowo miłość – za ich troski, Słowo wdzięczność – za ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc, jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych! *** Dziękuję za pokazanie, że porażki mogą mnie czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywam trudności, mogę odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często można znaleźć w najciemniejsze dni. *** Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy, gdy nic się nie udawało i pochwałę, gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego, w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej, niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią/Pana liczyć! Za kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości... Dziękujemy! *** Dziękujemy, że była Pani/był Pan z nami przez te wszystkie lata. Za rady, wskazówki, pochwały, ale i słowa krytyki. Dzięki Pani/Panu odkryliśmy, że nauka może być również wspaniałą przygodą. *** Dziękujemy za Pani/Pana wkład w naszą edukację – mamy dla Pani/Pana najpiękniejszy bukiet słów. Bzy, tulipany i róże. Niech wszystko, co dobre doczeka się spełnienia. Składamy najszczersze życzenia prosto z serca. Jesteśmy wdzięczni, że możemy być Pani/Pana uczniami. Krótkie podziękowania dla nauczycieli Słowa wdzięczności i uznania uczniowie mogą wyrazić np. poprzez wierszyki. Oto nasze propozycje: Za wszystko, co Pani powiedziała Za wszystko, czego wysłuchała Za wszystko, co Pani zrozumiała Dziękuję. Jest Pani wspaniała *** Dziś składamy naszej Pani pełne życzenia wypełnione pomyślnościami: dużo zdrowia, szczęścia i cierpliwości. Niech się Pani na nas nigdy nie złości. *** Za wielki trud włożony w naszą edukację, za wszystkie lata starań, abyśmy mogli powoli wkraczać w dorosłe życie, za przekazaną wiedzę, cierpliwość, serce, dobre słowo i wychowanie... Dziękujemy! *** Pani niesie wiedzy kaganek, prowadzi przez życia ulice… Proszę przyjąć poezji wianek – spleciony z serdecznych życzeń. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. Piękne podziękowania dla nauczyciela Uczniowie mogą zainspirować się również gotowymi tekstami pięknych i wzruszających podziękowań. Dziękuję za wszystkie porady i przekazaną wiedzę. Dziękuję za każdą pochwałę i krytykę, które pozwoliły mi być lepszym człowiekiem i lepszym uczniem. Pani sprawiła/Pan sprawił, że jestem dumna/dumny z każdego mojego osiągnięcia. *** Dziękujemy za to, że była Pani/był Pan naszym przewodnikiem. Pomagał(a) odkrywać nasze mocne strony, cieszył(a) się z sukcesów, a w trudnych chwilach zawsze nas wspierał(a). I za ten uśmiech, dzięki któremu ciepło robiło się w naszych sercach. *** Tym prezentem, jak i tymi słowami chcemy przekazać najserdeczniejsze podziękowania za wielką cierpliwość, niesłychaną wyrozumiałość i ogromny trud włożony w kształtowanie naszego światopoglądu. *** Dziękujemy za wszystkie starania, które wkłada Pani/Pan w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że ten wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne wzmacnianie naszych charakterów. Zdajemy sobie sprawę, że na efekty tej pracy trzeba będzie czekać długo i cierpliwie, ale przyjdzie czas, kiedy stanie się ona widoczna. *** Mamy nadzieję, że kiedy będziemy już dorośli, będzie Pan/i z nas dumna/y. Ponieważ właśnie Pan/i uczy nas nie tylko języka polskiego (matematyki, biologii, historii...), ale i tego, co jest w życiu najważniejsze. Dziękujemy i życzymy cudownych wakacji. Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Dziękując nauczycielowi lub wychowawczyni, możesz skorzystać z pięknych sentencji. Czasem to właśnie cytat może sprawić, że belfer poczuje się doceniony. „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?”, Deanna Beisser *** „Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu”, Johann Wolfgang Goethe *** „W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo”, Barack Obama *** „Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie”, Matthew Quick *** „Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron”, Barbara Cage *** „Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu”, Edward Blishen *** „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać”, Mark Twain *** „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania”, Beverly Conklin Sprawdź też więcej cytatów o nauczycielach, które pozwolą wyrazić wdzięczność dla ulubionego pedagoga. Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Podziękowania od rodziców z pewnością bardzo ucieszą nauczyciela. Mamy i tatusiowie uczniów mogą w sposób mogą wyrazić uznanie osobie, która włożyła wiele trudu w naukę i wychowanie ich dzieci. Dobrze byłoby, gdyby tekst był spersonalizowany – warto poświęcić chwilę i zastanowić się, jakie słowa temu konkretnemu nauczycielowi sprawią najwięcej radości. Jeśli jednak brakuje wam pomysłów – możecie skorzystać z gotowych wzorów podziękowań dla nauczycieli od rodziców. Oto przykład: Rodzice uczniów klasy X składają serdeczne podziękowania za zaangażowanie, życzliwość oraz wysiłek włożony w naukę naszych dzieci. Jednocześnie życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. *** Jako rodzice uczniów z klasy X pragniemy podziękować za wszystko, co zrobił/a Pan/i dla naszych dzieci w kończącym się roku szkolnym. Taki wychowawca/wychowawczyni to prawdziwy skarb. Życzymy udanego, wakacyjnego wypoczynku. Niech wakacje pozwolą Pani/Panu odpocząć od codziennych trudów i nabrać sił przed 1 września. *** Dziękujemy za cały wkład w kształcenie i wychowanie naszych dzieci. Mamy świadomość, że praca nauczyciela nie zawsze jest łatwa, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją wdzięczność. Z życzeniami udanych, spokojnych i słonecznych wakacji - rodzice uczniów z klasy X Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Z okazji zakończenia roku szkolnego warto również złożyć nauczycielowi życzenia. Z pewnością bardzo ucieszy go ten miły gest! Nasza Pani Jest mądra jak więcej nikt. Chce, byśmy byli zgrani. Wie, jak bardzo nie warto się ranić. I wie, jak grzecznie ochrzanić Wie, kiedy jesteśmy niewyspani Kiedy do lekcji przygotowani A kiedy nieprzytomni, jak zakochani Za to wszystko dziękujemy naszej Pani Wszystkimi naszymi sercami *** Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając, jak wiele Tobie zawdzięczamy! *** Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące. *** Niech Pani nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. *** Życzę naszej drogiej Pani, by każdy dzień był miły dla niej, by ranny budzik srebrne dźwięki układał dla niej w takt piosenki, by zaczynała dzień wesoła i żeby znikła zmarszczka z czoła, by wiatr jej pachniał, śmiech jej szumiał, by każdy w klasie ją rozumiał. *** Dla najlepszego nauczyciela i wychowawcy, najserdeczniejsze, najcieplejsze życzenia: zdrowia, wyrozumiałości oraz cierpliwości. W podzięce za zachęcanie do myślenia tak dobrze i uczciwie, jak tylko to możliwe spełnienia najskrytszych marzeń życzy... *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło o czym Pani marzy! Najszczersze życzenia sukcesów, cierpliwości i radości życzy klasa... *** Dziękujemy za te lata wspólnie spędzone, za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość. Dziękujemy za dobre słowa, które dodawały nam skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły. Dziękujemy za codzienny przykład, jak być mądrym i dobrym człowiekiem. Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Koniec roku w przedszkolu to świetny moment, żeby podziękować nauczycielkom za ich ciężką pracę i serce. Poniżej znajdziesz gotowe podziękowania, które wyrażą wdzięczność i szacunek. Dla naszej Pani/naszego Pana Za każdy uśmiech I mądre słowo pięĘkne należą się Kwiaty ze wszystkich kwiaciarni Ukłony do ziemi Jak największy szacunek i... Ekstra wakacje Mamy nadzieję, że będzie Pan/i trochę za nami tęsknić, bo... Yyyy... my bardzo :) *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia, full radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło o czym Pani marzy. *** Gdybyśmy byli milionerami Kupilibyśmy Pani jacht I wyspę za siedmioma morzami Z całym lasem palm. I plażą jak marzenie I willą z basenem A to wciąż było mało By podziękować się udało Pani za wszystko *** Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz także: Nieklasyfikowane dziecko? To musisz wiedzieć, zanim będzie za późno Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2025 dzieci muszą być cierpliwe Do kiedy wystawianie ocen w 2025? Dzieci nie mają dużo czasu na poprawki
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2024: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. ... nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę — pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze — nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Mądre życzenia na Dzień Nauczyciela – trzy ciekawe propozycje Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Ile zarabia nauczyciel? Ile po podwyżce od stycznia 2024?
Ile dokładnie zarabia nauczyciel w Polsce? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ pensje nauczycielskie są zależne nie tylko od wymiaru etatu, dodatków funkcyjnych, motywacyjnych, stażowych, ale także od miejscowości, w której jest zatrudniony nauczyciel. Sprawdź, jak wyglądają pensje nauczycielskie w Polsce.
Zarobki nauczycieli to temat budzący skrajne emocje. Jedni uważają, że biorąc pod uwagę liczbę dni wolnych oraz tygodniowy wymiar pracy, nauczyciele zarabiają całkiem przyzwoite pieniądze. Inni natomiast twierdzą, że pensje powinny być znacznie wyższe, aby nie tylko uhonorować etos pracy nauczyciela, ale zapobiegać negatywnemu naborowi, czyli sytuacji, kiedy nauczycielem może zostać każda osoba, nawet taka, która nie ma predyspozycji do wykonywania tego zawodu. Czy wiesz, ile zarabia nauczyciel? Spis treści: Zarobki nauczycieli według stopni zawodowych Zarobki nauczycieli po podwyżkach w 2024 Ile zarabiają nauczyciele za granicą? Zarobki nauczycieli według stopni zawodowych Od 1 września 2022 roku zmniejszyła się liczba stopni zawodowych z czterech do trzech. Dawniej obowiązujący stopień nauczyciela stażysty lub nauczyciela kontraktowego został zastąpiony stopniem nauczyciela początkowego. W 2023 stawki minimalne dla nauczycieli wynosiły: nauczyciel początkujący – 3690 zł brutto (2846 zł na rękę) nauczyciel mianowany – 3890 zł brutto (2982 zł na rękę) nauczyciel dyplomowany – 4550 zł brutto (3432 zł na rękę) Zarobki nauczycieli po podwyżkach w 2024 Donald Tusk jesienią 2023 roku zapowiedział, że nauczyciele od 1 stycznia 2024 dostaną podwyżkę. Obietnice dotyczyły wzrostu miesięcznego wynagrodzenia minimum o 30 procent, co oznacza, że nauczyciele będą zarabiać o ok. 1500 zł brutto (nieco ponad ok. 1100 zł netto) więcej niż dotychczas. Ile zarabiają nauczyciele za granicą? Średnie miesięczne zarobki nauczyciela w euro mogą budzić zazdrość, jednak należy mieć świadomość, że jest to średnie wynagrodzenie, jak również że koszt życia w poniżej wymienionych państwach jest inny niż w Polsce. Jak podaje "Głos Nauczycielski", w 2023 roku Polska znalazła się na 4. miejscu od końca, jeśli chodzi o wysokość nauczycielskich pensji. Mniej od polskich nauczycieli (w krajach OECD) zarabiali jedynie ci uczący w Grecji, na Węgrzech i Słowacji... Dużo częściej nauczycieli w innych krajach europejskich zarabiali lepiej niż polscy. W 2023 roku średnie zarobki nauczycieli w Europie kształtowały się następująco: Szwajcaria: 8316 EUR Belgia: 5060 EUR Norwegia: 4620 EUR Francja: 3970 EUR Holandia: 3890 EUR Szwecja: 2884 EUR Niemcy: 2830 EUR Włochy: 2810 EUR Hiszpania: 2250 EUR To, ile zarabia nauczyciel za granicą, podobnie jak w Polsce zależy od stażu pracy czy miejscowości, w której położona jest szkoła. Źródło: portaloswiatowy.pl, businessinsider.com.pl, infor.pl, europa.jobs Zobacz też: Wierszyki na Dzień Nauczyciela: śmieszne, krótkie, rymowane Przemówienie na Dzień Nauczyciela – uniwersalna propozycja Laurka na Dzień Nauczyciela: pomysły i wzory do druku
Dzień Nauczyciela 2023: kiedy obchodzimy Dzień Edukacji Narodowej?
Dzień Nauczyciela (zwany też Dniem Edukacji Narodowej) wypada zawsze w połowie października. Sprawdź, kiedy ustanowiono Dzień Nauczyciela, czy jest to dzień wolny od zajęć i kiedy świętuje się go w innych krajach.
Dzień Nauczyciela jest świętem, które obchodzi się na cześć wszystkich pracowników oświaty. Z okazji tego dnia w placówkach edukacyjnych zazwyczaj odbywają się uroczyste gale. W przedszkolach i szkołach organizowane są akademie i przedstawienia. Poniżej znajdziesz wszystkie najważniejsze informacje o Dniu Edukacji Narodowej. Spis treści: Kiedy wypada Dzień Nauczyciela w 2023 roku? Dzień Nauczyciela: kiedy powstał? Jak się obchodzi Dzień Nauczyciela? Czy to dzień wolny od lekcji? Kiedy wypada Dzień Nauczyciela w 2023 roku? W Polsce Dzień Nauczyciela każdego roku wypada 14 października. W 2023 roku będzie to sobota. Co ciekawe, Dzień Nauczyciela obchodzony jest w różnych państwach na świecie, m.in.: 7 marca w Albanii, 11 września w Argentynie, 15 października w Brazylii, 10 września w Chinach, 28 marca w Czechach i na Słowacji, 27 listopada w Hiszpanii, 5 września w Indiach, 5 października na Litwie, 16 maja w Malezji, 15 maja w Meksyku, 5 października w Rosji, 24 listopada w Turcji, w pierwszą niedzielę października w Ukrainie, 15 maja w Korei Południowej. Natomiast Światowy Dzień Nauczyciela (World Teachers Day) jest świętem międzynarodowym, które obchodzi się 5 października. Data ta upamiętnia podpisanie w 1966 roku Rekomendacji w sprawie statusu nauczyciela opracowanego przez UNESCO oraz Międzynarodową Organizację Pracy. W Polsce Światowy Dzień Nauczyciela obchodzony jest przez nauczycieli, którzy reprezentują sektor nauki i szkolnictwa wyższego. Dzień Nauczyciela: kiedy powstał Dzień Nauczyciela ma na celu upamiętnienie powstania Komisji Edukacji Narodowej (pierwszego w Europie ministerstwa oświaty, pełna nazwa to: Komisja nad Edukacją Młodzi Szlacheckiej Dozór Mająca), powołanej z inicjatywy Stanisława Augusta przez Sejm Rozbiorowy 14 października 1773 roku. KEN w latach 1773-1794 stworzyła podstawy nowoczesnego, publicznego systemu oświaty i chociaż nie dane jej było funkcjonować ze względu na utratę podmiotowości przez Rzeczpospolitą, jej osiągnięcia pozwoliły stworzyć program nauczania, który był realizowany na ziemiach polskich przez ponad sto lat. W program ogólnego nauczania wpisano: przyrodę, historię i geografię Polski, naukę języka ojczystego oraz wychowanie obywatelskie. Oświeceniowe idee propagujące szeroko rozumiany humanizm były wprowadzone w życie za sprawą m.in.: Adama Kazimierza Czartoryskiego, Hugona Kołłątaja czy Ignacego Potockiego. Jednak dzieje porozbiorowe, a następnie dwie wojny światowe, sprawiły, że Dzień Nauczyciela został wprowadzony dopiero w 1957 roku (niebagatelny wpływ miała organizacja Światowej Konferencji Nauczycielskiej w Warszawie), a data uroczystości przypadała na 20 października. Dopiero piętnaście lat później, w 1972 roku, wprowadzono rozporządzenie ustanawiające, że 14 października uznaje się za święto wszystkich pracowników oświaty. Od 1982 roku na mocy Karty Nauczyciela święto obchodzone jest jako Dzień Edukacji Narodowej, a nazwa Dzień Nauczyciela nadal funkcjonuje w mowie potocznej. 14 października przyznawane są nagrody Ministra Edukacji i Nauki, Medale Komisji Edukacji Narodowej oraz inne nagrody dla wybitnych pedagogów. Jak się obchodzi Dzień Nauczyciela? Czy to dzień wolny od lekcji? Uczniowie (i ich rodzice) często zastanawiają się, czy Dzień Edukacji Narodowej jest dniem wolnym od szkoły. 14 października jest wolny od zajęć dydaktycznych, jednak uczniowie na ogół mają obowiązek pojawić się w szkole. Zamiast lekcji w szkołach odbywają się apele, nagradzani są wyróżniający się nauczyciele. Jednak każda placówka ma pulę dni wolnych do wykorzystania w ciągu całego roku szkolnego, dyrektorzy szkół często decydują, że uczniowie i nauczyciele będą mieć dzień wolny właśnie w tym dniu (ustanawiając wówczas jeden z tzw. dni dyrektorskich). Zobacz też: Życzenia na Dzień Nauczyciela od uczniów: śmieszne, rymowane, wierszyki, cytaty Cytaty o szkole i nauce: motywujące, zabawne i mądre ​Cytaty o nauczycielach [25 inspirujących złotych myśli]
„Zazdrościcie nauczycielom wakacji, Dnia Nauczyciela, kwiatów na zakończenie roku – ZAPRASZAMY DO ZAWODU. Bo to będzie zawód!” [LIST DO REDAKCJI]
Widzę, że zbliżający się Dzień Nauczyciela to dla wielu powód do wylewania swoich gorzkich żali. Wygląda na to, że mnóstwo z Was zazdrości nauczycielom. Wakacji, święta 14 października, kwiatów czy tam czekoladek na zakończenie roku. Chwileczkę, a kto Wam broni być nauczycielami?
Jako nauczycielka języka polskiego, w imieniu swoim oraz moich Koleżanek i Kolegów napiszę: zapraszamy do zawodu! Przekonacie się wtedy, że praca nauczyciela to często zawód w dosłownym tego słowa znaczeniu. Bądźcie elastyczni i zobaczcie, jaki to „raj” Sama nie wiem, ile razy słyszałam, że nauczyciele to najmniej elastyczna grupa zawodowa. Że narzekamy, narzekamy, a jednocześnie jesteśmy za głupi na przekwalifikowanie się, założenie firmy, itp. To działa w obie strony… Jeśli uważacie, że nauczyciel w Polsce ma życie jak w Madrycie – porzućcie swoje posadki w sklepach, korporacjach czy redakcjach i zacznijcie nowe życie jako nauczyciel. Wykażecie się elastycznością i zyskacie wszystkie te nasze „przywileje”. Zobaczycie, jak to jest być obsypywanym kwiatami i złotem. Jak to jest mieć wolny lipiec, sierpień i w ogóle. Żebyście się tylko nie pomylili… Studia są OK. Teraz najczęściej nawet specjalnie nie trzeba się wysilać. Schody mogą zacząć się potem. Kiedy np. będziecie chcieli znaleźć etat w miarę blisko miejsca zamieszkania. Jeśli nie mieszkacie w wielkim mieście, może okazać się, że będziecie musieli dojeżdżać do roboty na drugi koniec powiatu. Lub do najbliższego wielkiego miasta. Załóżmy, że Wam dojazdy nie przeszkadzają i z uśmiechem na ustach przełykacie pierwsze rozczarowanie (jak to nie czekają na mnie z otwartymi ramionami w każdej szkole?). Dostajecie posadę. Bardzo prawdopodobne, że w szkole integracyjnej lub prywatnej. W tej pierwszej (jeśli jest państwowa) obowiązuje Karta Nauczyciela, w tej drugiej nie. W tej pierwszej możecie poczuć się jak nauczyciele w szkole specjalnej (sprzątanie kup uczniów to codzienność w szkołach integracyjnych). Zresztą w tej drugiej też… (tu kupy co prawda nie zdarzają się, ale jakże często można tu obcować ze szlachtą przez małe s, która traktuje was jak ubogie guwernantki z XIX wieku – mowa zarówno o uczniach, jak i ich rodzicach). Nauczyciele milionerzy Jako jedyna osoba z roku (a było nas ponad 100) znalazłam pracę w zwykłej szkole (co prawda godzinę drogi pociągiem w jedną stronę, ale i tak czułam się szczęściarą). Co prawda zarabiałam grosze, ale przecież byłam pewna, że oto będę realizować swoje marzenia. Kiedy czytacie sobie o zarobkach nauczycieli – upewnijcie się, że bierzecie pod uwagę kwoty netto (na rękę), a nie brutto. Na przykład w naszej lokalnej gazecie dziennikarze ZAWSZE celowo podawali kwoty brutto, pisząc, jakby chodziło o kwoty „na rękę”. Dlaczego? Żeby ludzi zalewała krew z zazdrości. Ponieważ nauczyciel zarabia miliony monet. I jeszcze zgrywa durnia, kiedy mówi, że nie stać go na samochód czy nowy rower. Nauczyciele? Niedouczeni! Być może myślicie też, że nauczyciel po studiach może osiąść na laurach i najwyżej robić gazetki szkolne, by zyskać kolejne stopnie awansu zawodowego. Otóż nie. Dyrektor, który dba o wasz etat, regularnie będzie wysyłał was na kolejne studia i kursy. Napisałam, że jestem nauczycielką polskiego? Tak. Poza tym skończyłam: Podyplomową anglistykę (licencjat) Podyplomowe studia w zakresie Biblioterapii z elementami bajkoterapii (3 semestry) Podyplomowe studia w zakresie Przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole (2 semestry) Podyplomowe studia w zakresie Edukacji dziecka zdolnego (2 semestry) Szkolenie „Pomoc psychologiczna w edukacji” I prawdopodobnie na tym wcale się nie skończy. W trosce o moją posadę w szkole dyrekcja może zaproponuje mi wkrótce studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego lub Akademii Sztuk Pięknych. Moja koleżanka już uczy: polskiego, angielskiego i WF-u, więc… kto wie. Nauczyciel to brzmi dumnie Kiedy chodziłam do szkoły i dostałam złą ocenę – nikt nie roztrząsał, jak bardzo muszę mieć złego nauczyciela. Dziś za złe oceny coraz częściej nie odpowiadają uczniowie, a… my, nauczyciele. Marząc to tym zawodzie, musicie więc być gotowi na to, że spotkacie rodziców, którzy nigdy nie uwierzą wam, że ich dziecko w wieku 10 lat ledwo pisze i czyta. Od wielu rodziców usłyszysz, jak bardzo jesteś niesprawiedliwa, nie zważając na to, że ich bąbelek ma przeogromne problemy z pamięcią i koncentracją. Jak on ma biedny pisać wypracowania? Jak on ma zapamiętać zasady ortograficzne? Jak on ma biedny czytać lektury? No tak, chyba jestem niepoważna, wymagając tego wszystkiego na lekcjach języka polskiego… Najbardziej lubię jednak słuchać tekstów typu: „To nie moja sprawa, od tego jest szkoła”. W sensie, że sprawą rodzica nie jest: wulgarne zachowanie, agresja, opuszczanie lekcji, brak prac domowych, spóźnianie się na pierwszą lekcję (zaspałam/zaspałem). Jako wychowawczyni przecież powinnam znać sposoby na wychowanie dziecka. Wykształcenie w nim kultury osobistej, szacunku do innych, poczucia obowiązku, zasad życia w społeczeństwie… Jak w ogóle śmiem mieszać w wychowanie dziecka jego rodziców? Oni ciężko pracują, nie to, co ja – niedouczony darmozjad, co żyje tylko po to, żeby uprzykrzać życie uczniom i ich rodzicom. Dlaczego jeszcze jestem nauczycielką O rzuceniu zawodu (i pożegnaniu się z wszystkimi rozczarowaniami związanymi z pracą nauczyciela) pomyślałam tylko raz. To było w czasie strajku nauczycieli. To wtedy, czytając fora, dowiedziałam się, jak jesteśmy postrzegani. Czułam się strasznie. Zrezygnowałabym, gdyby nie wypracowanie jednej z uczennic, która napisała, że w przyszłości chce być nauczycielką. Karolinka napisała wszystko tak, jak ja kiedyś w wypracowaniu na ten sam temat. Ta dziewczynka (nieświadomie) okazała się jedyną osobą, od której otrzymałam wsparcie i siłę, by wytrzymać kryzys. A zatem ponawiam zaproszenie: przekonajcie się sami, jak to jest pracować w szkole. Przecież to żadna sztuka. Zawód nauczyciela – pomyślcie o tym. Z. Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Wychowuje 5-miesięczne niemowlę bez pieluch: biega do łazienki po każdym karmieniu Noworodek leżał przy drodze w plastikowej torbie. Znalazł go rolnik Dziewczynka straciła włosy. Jej reakcja, kiedy przymierza perukę po raz pierwszy, wzrusza do łez!
„Jako nauczycielka czuję się jak żebrak. Błagam rodziców o papier, chusteczki, farby... Na razie kupiły dwie osoby” [LIST DO REDAKCJI]
„Mamy już październik i mimo licznych próśb nie otrzymałam praktycznie żadnych rzeczy, które znajdują się na liście, a przez to nie mogę prowadzić zajęć z dziećmi. Z własnej kieszeni kupuję papier, kredki, flamastry, chusteczki i inne przybory. Nikt mi nie zwraca za nie pieniędzy. Moja frustracja rośnie, bo też mam dzieci, którym muszę zapewnić godny byt”, napisała do redakcji mamatoja.pl zdesperowana pani Marzena, nauczycielka przedszkolna. Czy ten list sprawi, że rodzice zrozumieją, w jak trudnym położeniu ją stawiają?
Postanowiłam napisać do Was i mam nadzieję, że opublikujecie mój list. Bo jestem już na tyle zdesperowana, a moje dotychczasowe prośby nie mają żadnego odzewu, więc może w ten sposób dotrę do rodziców. Rodziców moich podopiecznych, ale, jak wiem z doświadczenia innych koleżanek, ten problem jest dość powszechny. O co chodzi? O materiały plastyczne i do higieny. „Gmina nie jest w stanie zapewnić odpowiednich przyborów” Niestety, gmina nie jest w stanie zapewnić odpowiednich przyborów i co roku rodzice są proszeni o przyniesienie ryzy papieru, farb, kredek, po jednej paczce mokrych i suchych chusteczek oraz zgrzewki wody. Mamy już październik i mimo licznych próśb nie otrzymałam praktycznie żadnych rzeczy, które znajdują się na liście, a przez to nie mogę prowadzić zajęć z dziećmi. Co roku wszystkie przedszkolaki naszego publicznego przedszkola otrzymują spis potrzebnych rzeczy i co roku jest problem z podstawowymi materiałami. Rozumiem, że ważniejsze jest skompletowanie wyprawki starszemu rodzeństwu, które już uczęszcza do szkoły, a to spory wydatek. Ale po pierwsze, to nie jest zaskoczenie, że we wrześniu dzieci idą do szkoły, a po drugie… Wiem z wieloletniego doświadczenia jako pedagog przedszkolny, że jeśli rodzice nie zmobilizują się i nie zapewnią dziecku wyprawki we wrześniu, to już nigdy tego nie zrobią. Bo przecież ktoś inny przyniósł, więc w czym problem. „Mam dzieci, którym muszę zapewnić godny byt” A problem jest! Z własnej kieszeni kupuję papier, kredki, flamastry, chusteczki i inne przybory. Nikt mi nie zwraca za nie pieniędzy. Moja frustracja rośnie, bo też mam dzieci, którym muszę zapewnić godny byt, i, tak samo jak każdy rodzic, zeszyty, piórnik, plecak czy buty na WF. Nie mam pojęcia, co siedzi w głowach tych rodziców! Oczekują wykwalifikowanej kadry, ciekawych zajęć, atrakcyjnej formy edukacji. I słusznie. Ale jak trzeba je sfinansować, to nagle się okazuje, że już do zapłacenia nie ma chętnych. Wyszłam nawet z propozycją, że jeśli rodzice się złożą, to zamówię najpotrzebniejsze rzeczy w sklepie internetowym z dostawą do przedszkola. Tylko, błagam, nie będę tego robić za swoje pieniądze! I przyznam szczerze, mam dość wiecznego proszenia. Jako nauczycielka czuję się jak żebrak. Błagam rodziców o papier, chusteczki, farby... Na razie kupiły dwie osoby. Jest mi wstyd, że muszę dzieciom nie tylko wydzielać kartki, ale jeszcze przedzierać je na pół, żeby wszystkim starczyło. Rodzice opamiętajcie się! To jest inwestycja w prawidłowy rozwój waszych dzieci! Marzena Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: Myślała, że to tylko wysokie ciśnienie, ale po porodzie jej serce stanęło. Powód: kardiomiopatia ciążowa Wychowuje 5-miesięczne niemowlę bez pieluch: biega do łazienki po każdym karmieniu Dolnośląskie: pies zaatakował 1,5-roczne dziecko
„Nie żal mi 50 zł na prezent dla nauczycielki. Ta kobieta żyły sobie wypruwa, żeby mój Jaś wyszedł na ludzi. Niech ma trochę przyjemności” [LIST DO REDAKCJI]
„Wszyscy o tym zapominają, że szkoła to nie tylko miejsce nauki pisania i tabliczki mnożenia. Dzieci uczą się także obycia w świecie, tego jak powinny się zachowywać wobec innych ludzi, że należy doceniać drugiego człowieka i każdą formę pracy. Później rośnie pokolenie roszczeniowych młodych ludzi, że tylko: ja i ja, daj mi, ja chcę. Pokolenie pozbawione szacunku i empatii dla drugiego człowieka”, napisała do redakcji mamotoja.pl oburzona pani Patrycja, mama Jasia.
„Na forach dla mam wrze, nie mówiąc już o naszej klasowej grupie dla rodziców. Zbliża się Dzień Nauczyciela i jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Połowa rodziców w klasie mojego syna awanturuje się bez końca, że nie da złamanego grosza na prezent dla wychowawczyni. A mnie krew zalewa, jak czytam takie wpisy! Gdzie się podziało nasze polskie dobre serce?! Przecież prezent to okazanie wdzięczności, symboliczne podziękowanie. To jest tradycja! Roszczeniowe pokolenie Chyba wszyscy o tym zapominają, że szkoła to nie tylko miejsce nauki pisania i tabliczki mnożenia. Dzieci uczą się także obycia w świecie, tego jak powinny się zachowywać wobec innych ludzi, że należy doceniać drugiego człowieka i każdą formę pracy. W szczególności tą, którą ktoś wykonuje dla nas! Później rośnie pokolenie roszczeniowych młodych ludzi, że tylko: ja i ja, daj mi, ja chcę. Pokolenie pozbawione szacunku i empatii dla drugiego człowieka. Pokolenie, które z pogardą odnosi się do osób, które nie wykonują prestiżowych zawodów lub nie zajmują miejsc kierowniczych. A przecież społeczeństwo to przede wszystkim zwykli ludzie, którym należy się szacunek! I czego uczą ci nowocześni rodzice?! Tego, że nauczycielka jest nikim?! Wychowanie to także nauka wartości Wiadomo, początek roku szkolnego to wiele wydatków: przybory szkolne, składki na radę rodziców, nowy plecak, buty, czy kurtka na zimę i zaliczki na planowane wycieczki. A to tego ta koszmarna inflacja. Ja to wszystko rozumem, tylko w życiu są rzeczy ważne i ważniejsze. Nie wystarczy dzieciom mówić, bo tak naprawdę to nie deklaracjami, a zachowaniem, gestami jesteśmy w stanie przekazać wartości, jakimi w dorosłym życiu powinny się kierować! Wychowanie to nie tylko same przyjemności. To odpowiedzialność! A te kwoty na Dzień Nauczyciela? Śmiech na sali. Nie chcą złożyć się po 10 złotych, a przecież więcej wydają na swoje przyjemności i inne używki, bez których mogliby się obejść. Dlatego nie żal mi 50 zł na prezent dla nauczycielki. Ta kobieta żyły sobie wypruwa, żeby mój Jaś wyszedł na ludzi. Niech ma trochę przyjemności, a dziecko nauczy się, że nie jest pępkiem świata”. Patrycja z Koluszek Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszmy też o: „Dzień Nauczyciela i znowu składka! Bo wychowawczyni musi dostać złotą biżuterię. Mnie jakoś w pracy prezentów nie dają” [LIST DO REDAKCJI] „Wiedział, że mam masę pracy, ale zostawił mnie samą z chorym dzieckiem, bo szef zaproponował mu świętowanie… Dnia Chłopaka” [LIST DO REDAKCJI] „Watahy dzików na ulicach! Żądamy, żeby je odstrzelili, bo strach z dziećmi z domu wychodzić” [LIST DO REDAKCJI]
Rodzice nie chcą, żeby uczyła ich dzieci: wszystko przez obcisłe ubrania
Nauczycielka plastyki ma niemałe problemy, bo do pracy zakłada zbyt obcisłe ubrania. Tak przynajmniej uważają niektórzy rodzice jej uczniów. Czy podkreślona talia przeszkadza w przekazywaniu wiedzy?
Rodzice dzieci żądają wydalenia ze szkoły nauczycielki, która poprzez ubiór mocno podkreśla swoją figurę. W dodatku publikuje własne zdjęcia w internecie. Czy to odpowiedni przykład dla dzieci? Nauczycielka w obcisłych ubraniach – powinna uczyć dzieci? Kobieta uczy plastyki w jednej ze szkół w New Jersey (USA). Poza nauczaniem dzieci prowadzi też bardzo popularny profil na Instagramie, na którym publikuje m.in. zdjęcia swoich stylizacji. Niektóre są dość odważne, inne, szkolne – zdecydowanie skromniejsze. Nauczycielka do pracy zakłada dłuższe spódnice i bluzki z zabudowanym dekoltem, mimo to wielu rodzicom przeszkadza sposób, w jaki się prezentuje. Negatywne opinie to nie wszystko – część rodziców domaga się zwolnienia nauczycielki z pracy. O co tyle szumu? Kobieta nie przychodzi przecież do szkoły w lateksowych sukienkach, które pokazuje na swoim profilu. Na zdjęciach szkolnych widać za to długie spódnice, golfy albo sukienki do kolan. Być może rodzicom nie podobają się uwydatnione pośladki albo obfity biust nauczycielki, ale czy to w ogóle są rzeczy, które powinno się wytykać innym? A może zawód nauczyciela wyklucza możliwość fotografowania się i publikowania zdjęć w sieci? Piszemy też o: Matka i 3-miesięczne niemowlę mieszkali w lesie. Kobieta nie miała się gdzie podziać Sosnowiec: dziecko niebezpiecznie wychyla się z samochodu podczas jazdy. Interweniował kierowca [WIDEO] Urodziła w samochodzie na szpitalnym parkingu, bo karetka nie zabrała jej do szpitala
Co roku uczniowie zastanawiają się, czy Dzień Nauczyciela jest wolny. To samo pytanie zadają sobie rodzice, którzy nie są pewni, czy tego dnia będą musieli zorganizować opiekę dla swojej pociechy. Sprawdź, czy w Dzień Nauczyciela uczniowie idą do szkoły.
Dzień Nauczyciela to nazwa potoczna Dnia Edukacji Narodowej. Od 1972 roku jest to święto wszystkich pracowników oświaty. Obchodzone jest zawsze 14 października, by upamiętnić powstanie Komisji Edukacji Narodowej – pierwszego na świecie ministerstwa, które zajęło się systemową reformą ówczesnego systemu edukacji. Sprawdź, czy Dzień Nauczyciela jest jednym z dni wolnych od szkoły lub pracy. Czy Dzień Nauczyciela jest ustawowo wolny? Zgodnie z art. 74. Karty Nauczyciela, „w dniu rocznicy utworzenia Komisji Edukacji Narodowej, 14 października każdego roku, obchodzony będzie Dzień Edukacji Narodowej. Dzień ten uznaje się za święto wszystkich pracowników oświaty i jest wolny od zajęć lekcyjnych”. Jednak dzień wolny od zajęć lekcyjnych nie jest dniem wolnym od pracy. Czy w Dzień Nauczyciela idzie się do szkoły? Co do zasady ten dzień jest dniem wolnym od zajęć lekcyjnych dla wszystkich uczniów i uczennic. Jednak Dzień Edukacji Narodowej nie jest dniem wolnym od pracy dla nauczycieli, dlatego też w tym dniu mogą być organizowane wycieczki lub imprezy okolicznościowe. W przypadku najmłodszych dzieci szkoła ma obowiązek zapewnić w tym dniu opiekę np. w świetlicy. Zobacz także: Życzenia na Dzień Nauczyciela: krótkie, mądre oficjalne, śmieszne i rymowane Dzień Nauczyciela w przedszkolu: jak się go obchodzi? Pomysły „Dzień Nauczyciela i znowu składka! Bo wychowawczyni musi dostać złotą biżuterię. Mnie jakoś w pracy prezentów nie dają” [LIST DO REDAKCJI]
„Wczoraj sprzątałam kupę z klasy, dziś łapałam ucznia bez majtek. Tak się pracuje w szkole specjalnej, nie ważcie się nas obrażać” [LIST DO REDAKCJI]
„Czuję, jak społeczeństwo od lat wylewa nam, nauczycielom, wiadro pomyj na głowę, a kompletnie nie ma pojęcia, jak wygląda praca w szkole. Boli mnie, że wszystkich nauczycieli wrzuca się do jednego worka. A przecież są różne szkoły, różne wymagania, różne dzieci, a także różni są rodzice... Od 30 lat pracuję w szkole specjalnej i powiem jedno: praca nauczyciela daje ogrom satysfakcji, ale to bardzo, bardzo trudna praca. Niesamowicie obciążająca psychicznie”, napisała do redakcji mamotoja.pl nauczycielka pracująca w szkole socjalnej.
„Jestem oburzona trwającą od lat nagonką na nauczycieli. Co chwilę czytam w mediach, że w głowach nam się poprzewracało, że oczekujemy podwyżek za nic. To ja wam powiem, co to jest to >>za nic Płacisz za swoje albo wylatujesz W swojej karierze ukończyłam trzy rodzaje studiów podyplomowych, aby móc uczyć dzieci. Świetnie, brawo, że się rozwijasz! – ktoś mi powie. Ale nikt nie widzi tego, że po pierwsze musiałam za nie zapłacić, jak większość, jeśli nie wszyscy nauczyciele, z własnej kieszeni, a na szkolenia jeździć we własnym czasie wolnym. Po trzecie, co jest tajemnicą poliszynela, nauczyciele często dostają ultimatum: albo dostosujesz swoje wykształcenie do zmian w programach nauczania, albo kończymy współpracę. Na jedne studia podyplomowe musiałam dojeżdżać z ponad 200 km, a także opłacać sobie nocleg. Kto za to płacił? Ja! I co, nadal jest tak fajnie? To praca obciążająca psychicznie Kocham swoją pracę, uwielbiam dzieci (sama mam dwie dorosłe córki) i nie wyobrażam sobie innej. Dlatego tak mnie boli to, co społeczeństwo mówi o nauczycielach. I boli mnie, że wszystkich nauczycieli wrzuca się do jednego worka. A przecież są różne szkoły, różne wymagania, różne dzieci, a także różni są rodzice. Od 30 lat pracuję w szkole specjalnej i powiem jedno: praca nauczyciela daje ogrom satysfakcji, ale to bardzo, bardzo trudna praca. Niesamowicie obciążająca psychicznie. To praca z drugim człowiekiem, a także z jego rodziną. Dzieci, ba! Nastolatki z postury są na etapie kilkuletnich maluszków, trzeba im cierpliwie objaśniać świat na miarę ich możliwości intelektualnych. I nikt nie myśli o tym, że to także praca fizyczna, powiedziałabym nawet, że w ciężkich warunkach. Przykłady? Wczoraj sprzątałam kupę z klasy, dziś łapałam ucznia bez majtek. Nie wspominając, że niektórzy uczniowie potrafią się onanizować w czasie lekcji. I takich sytuacji mogę wymieniać bez końca. Dlatego powiem wam jedno: tak się pracuje w szkole specjalnej, nie ważcie się nas obrażać”. Emilia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Córka wróciła z przedszkola z płaczem. Wychowawczyni upokorzyła ją przy innych dzieciach, bo mała nie zdążyła do łazienki” [LIST DO REDAKCJI] „Plujecie na nas, nauczycieli, jakbyśmy mieli za mało dramatów. A my harujemy za grosze, bo kochamy wasze dzieci” [LIST DO REDAKCJI] „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI]
„Córka wróciła z przedszkola z płaczem. Wychowawczyni upokorzyła ją przy innych dzieciach, bo mała nie zdążyła do łazienki” [LIST DO REDAKCJI]
„Oliwka zawsze chętnie chodziła do przedszkola. Myślałam, że trafiło mi się idealne przedszkole i pana Boga złapałam za nogi. Jednak nie przypuszczałam, że najgorsze dopiero przed nami”, napisała do redakcji mamotoja.pl pani Malwina. „Pani Mariola zaczęła krzyczeć na Oliwcię, że zachowuje się jak mały dzidziuś, że takie duże dziewczynki nie sikają w majtki, że powinna się wstydzić! Nawała ją kilkakrotnie siusiumajtkiem, co oczywiście słyszały wszystkie dzieci z grupy”.
„Oliwka zawsze chętnie chodziła do przedszkola. Miała tam swoje przyjaciółki i ulubione zabawy. Naprawdę, nie mogłam powiedzieć złego słowa na przedszkole. Panie zawsze wymyślały świetne kreatywne zabawy, posiłki były nie tylko smaczne, ale i zbilansowane. Myślałam, że trafiło mi się idealne przedszkole i pana Boga złapałam za nogi. Zmiana wychowawczyni Jednak po ponad roku, gdy wszystkie dzieci były już zżyte z wychowawczynią, okazało się, że pani Ania jest w ciąży. Dość szybko poszła na zwolnienie lekarskie, bo jednak ciągle chorujące dzieci i widmo pandemii mogą realnie zagrozić ciąży. Nie, nie mam do niej pretensji o to, i mówiąc szczerze, rozumiem ją jako matka. Rozstanie Oliwki z ukochaną panią Anią było trudne. Nowa pani Mariola nie była już taka fajna. Oliwcia mówiła, że krzyczy na dzieci, jak są niegrzeczne. Jednak nie przypuszczałam, że najgorsze dopiero przed nami. Córcia nie może przestać płakać W poniedziałek, gdy przyszłam odebrać Oliwkę, wydarzyła się tak niespotykana sytuacja, aż do dzisiaj jestem w emocjach. Gdy Oliwka zobaczyła mnie w szatni, wybuchnęła niepohamowanym płaczem. Wtuliła się w moje ramiona i minęło chyba 15 minut, zanim udało mi się ją uspokoić na tyle, żebyśmy mogły wyjść z budynku. Zabrałam jej zabrudzone ubranka i wróciłyśmy do domu. Chciałam jeszcze pójść z Oliwką na plac zabaw po południu, jednak moja 5-latka znów zaczęła płakać. Odpuściłam wyjście, ale nie powód płaczu. Cały dzień Oliwcia była markotna, w złym humorze, jednak za nic nie chciała powiedzieć, co się stało. Podpytywałam, zgadywałam; może Alanek jej dokuczył, może pokłóciła się z Hanią, może rysunek się nie udał albo obiadek jej nie smakował. Nic, Oliwcia tylko zaciskała usta i miała oczy pełne łez! Skandaliczne zachowanie nauczycielki Nie wytrzymałam i zadzwoniłam do mamy Hani. Dziewczynki przyjaźnią się ze sobą, a i my chętnie rozmawiamy podczas wspólnych zabaw dzieci. Oliwcia uparcie milczała, a przecież widziałam, że stało się coś okropnego. Musiałam się dowiedzieć, jaki był powód! Opisałam mamie Hani całą sytuację i poprosiłam, żeby dyskretnie podpytała córki, co takiego stało się w przedszkolu. Nie minęło nawet pół godziny, a mama Hani oddzwoniła. Widać, że głos miała roztrzęsiony. Jej zdenerwowanie i mi się udzieliło, chociaż wydać by się mogło, że bardziej się już nie da. Tak, Hania jej powiedziała, że na placu zabaw w przedszkolu wydarzyła się tragedia. Oliwcia zgłosiła pani, że musi iść pilnie do toalety. Jak się okazało, ta zewnętrzna niestety była zepsuta. I pani Mariola kazała Oliwce czekać, aż wrócą na obiad do sali. Niestety, Oliwce tak bardzo chciało się siku, że nie dała rady wytrzymać i zesikała się w majtki. I wtedy się zaczęło! Pani Mariola zaczęła krzyczeć na Oliwcię, że zachowuje się jak mały dzidziuś, że takie duże dziewczynki nie sikają w majtki, że powinna się wstydzić! Nawała ją kilkakrotnie „siusiumajtkiem”, co oczywiście słyszały wszystkie dzieci z grupy. Potem szarpnęła ją i zapłakaną zaciągnęła do przedszkola, i przebrała w suche ubrania. Oczywiście dzieci zaraz podłapały to przezwisko i do końca dnia zaczęły, jedne przez drugie, wołać do Oliwci: siusiumajtek, siusiumajtek. Dyrekcja umywa ręce Zapytałam Oliwci, czy to prawda, a ona tylko pokiwała głową i znów zaczęła płakać. Nie, tego już miałam dość! Zadzwoniłam do mamy i poprosiłam ją, żeby zaopiekowała się Oliwką. Postanowiłam, że dopóki sprawa się nie wyjaśni, nie będę puszczała Oliwci do przedszkola. Rano odwiozłam córcię do babci i pojechałam do przedszkola. Bez ceregieli, na wstępie, zażądałam rozmowy z dyrektorką. W końcu wychowawczyni upokorzyła ją przy innych dzieciach, bo mała nie zdążyła do łazienki! Opowiedziałam tej kobiecie, bo inaczej jej nie nazwę, całą historię. I co? Usłyszałam tylko, że do przedszkola przyjmowane są dzieci, które mają opanowane korzystanie z toalety. A jeśli moja córka nie ma tego opanowanego, to być może nie nadaje się do przedszkola! Poza tym, jak zasugerowała, powinnam rozważyć konsultację z psychologiem, bo to absolutnie nie wina przedszkola. W przedszkolu wszystko odbywa się z najwyższymi standardami, więc najwidoczniej ja jako nadopiekuńcza matka traumatyzuję dziecko. I oczywiście, nie mogę wierzyć dziecku, bo one mają taką bujną wyobraźnię, więc najprawdopodobniej nic takiego nie miało miejsca. Bezczelnie mnie potraktowała! I nie puszczę jej tego płazem, bo nikt nie będzie tak traktował mojego dziecka!”. Malwina z Trzebnicy Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: „Plujecie na nas, nauczycieli, jakbyśmy mieli za mało dramatów. A my harujemy za grosze, bo kochamy wasze dzieci” [LIST DO REDAKCJI] „Chcę odejść od męża, ale nie mam pracy, doświadczenia ani mieszkania. Z dwójką dzieci nie wyżyję z alimentów. Czy jestem już skazana na takie byle jakie życie?” [LIST DO REDAKCJI] „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI]
„Plujecie na nas, nauczycieli, jakbyśmy mieli za mało dramatów. A my harujemy za grosze, bo kochamy wasze dzieci” [LIST DO REDAKCJI]
Piszę ten list, bo nie mogę znieść już pogardy, z jaką mówi się o nauczycielach. Harujemy, a i tak zawsze są pretensje, roszczenia. A przecież my kochamy wasze dzieci i to właśnie w ich przyszłość inwestujemy swoją energię, zdrowie, czas.
Jestem nauczycielką od 20 lat. Swoją przygodę z oświatą zaczęłam jako pełna zapału, młoda dziewczyna poświęcająca swój wolny czas, angażująca się do granic możliwości. Co dostaję w zamian? Pogardę ze strony rodziców. Nawet nie chodzi o wdzięczność, bo na nią przestałam już liczyć, ale odrobinę szacunku. Wszędzie słyszę, jak to nauczyciele mają wspaniale. No tak, żyć nie umierać... Tylko za co? Bo my harujemy za grosze, za śmieszne państwowe pieniądze, którymi pracownik korporacji pogardziłby na starcie. Czy mamy dużo czasu, skoro pracujemy po kilka godzin dziennie, a nie po osiem, jak typowy pracownik? Tak, na sprawdzanie kartkówek waszych dzieci, przygotowywanie się do zajęć, zostawanie po godzinach w szkole, szykując części artystyczne, na wywiadówki z rodzicami i zebrania grona pedagogicznego. Nikt nie widzi tego, co robimy po skończonych lekcjach, a odważę się na stwierdzenie, że jest to dokładnie druga połowa naszej pracy. Jako wisienkę na torcie dodam to, że przerw w pracy też zazwyczaj nie mamy, bo musimy wtedy dyżurować na korytarzach, sprawdzając, czy waszym dzieciom przez te 10 minut nie stanie się krzywda. Co więcej, bo to chyba jest najważniejsze – my nie tylko uczymy wasze dzieci, ale też wychowujemy, a o tym rodzice często zapominają. Bo to między innymi szkoła kształtuje zachowania młodych ludzi. Czasami marzę, żeby wyjść z tej klasy Podczas lekcji, gdy 30 uczniów drze się czasami wniebogłosy, marzę, by wyjść z tej klasy, choć na chwilę, trzasnąć drzwiami i odpocząć od tego wszystkiego. Ale nie mogę – bo jestem odpowiedzialna za tych uczniów – na lekcji, gdy przypadkiem jeden rozwali drugiemu głowę – to ja będę za to ponosić konsekwencje. A więc oczy muszę mieć dookoła głowy, być uważna na każdy ruch uczniów, każde ich zachowanie, a przy tym prowadzić lekcje w taki sposób, by nie zanudzić całej klasy. Przecież moja praca nie polega na „odbębnieniu” obowiązków danego dnia, nie mogę przyjść i tylko udawać, że coś robię (jak to się dzieje w niektórych pracach). Ja co roku jestem rozliczana z tego, jaką wiedzę przekazuję uczniom – moją wizytówką są ich wyniki na egzaminach. Doceńcie pracę nauczycieli! Po tych dwudziestu latach ja ciągle kocham swoją pracę, kocham wasze dzieci, ale mam dość plucia na nauczycieli! My, nauczyciele, w swoim życiu naprawdę mamy dużo dramatów... I serce mi pęka, gdy słyszę szepty rodziców, kiedy przechodzę obok, że „ta to jest nauczycielką, ona nic nie robi i jeszcze dwa miesiące wakacji”. Takie zachowania połączone z roszczeniową postawą rodziców sprawiają, że niedługo nie będzie miał już kto uczyć. Bo po co? Żeby i tak nikt tego nie docenił? Chętnie zamienię się miejscami z którymś z rodziców, choćby na jeden dzień, żeby zobaczył jak „sielsko i anielsko” pracuje się w tej oświacie. Małgosia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Moje dziecko nie znosi leżakować, ale panie w przedszkolu je zmuszają” [LIST DO REDAKCJI] „Chcę odejść od męża, ale nie mam pracy, doświadczenia ani mieszkania. Z dwójką dzieci nie wyżyję z alimentów. Czy jestem już skazana na takie byle jakie życie?” [LIST DO REDAKCJI] „Czy to normalne, że 3-latka ciągle płacze w przedszkolu? Paniom na nasz widok już rzedną miny, bo znów przyszła ta, co wyje i straszy dzieci” [LIST DO REDAKCJI]
Laurka na Dzień Nauczyciela: pomysły i wzory do druku
Do zrobienia laurki na Dzień Nauczyciela wystarczą najprostsze akcesoria, które większość z nas ma w domu. Można także wydrukować gotowy wzór kartki, którą chcemy wręczyć nauczycielowi w dniu jego święta. Sprawdźcie nasze pomysły, jak zrobić laurkę na Dzień Nauczyciela.
Laurka na Dzień Nauczyciela to, poza prezentem i kwiatami, bardzo miły gest, którym można okazać wdzięczność i szacunek gronu pedagogicznemu. Taka ręcznie wykonana kartka przez ucznia z pewnością rozczuli i ucieszy każdego pedagoga. W środku laurki koniecznie wpiszcie życzenia na Dzień Nauczyciela lub jakiś zabawny wierszyk. Spis treści: 1. Jak zrobić laurkę na Dzień Nauczyciela? Laurka z różyczkami Laurka z kolorowymi kwiatkami Laurka z kokardkami Laura z pięknym bukietem kwiatów Laurka z kwiatami 3D 2. Laurka na Dzień Nauczyciela do druku Laurka do pokolorowania z kwiatkami Laurka-kolorowanka z bukietem kwiatów Laurka do pokolorowania z tulipanami 3. Laurki na Dzień Nauczyciela – wzory Laurka z kwiatami Laurka z goździkami Laurka z tulipanami Jak zrobić laurkę na Dzień Nauczyciela? Laurkę na Dzień Nauczyciela dziecko może zrobić samodzielnie – taki gest z pewnością zostanie doceniony. Poniżej przedstawiamy pomysły na taką laurkę. Są dość proste, więc powinien sobie z nimi poradzić nawet najmłodszy uczeń (z delikatną pomocą rodziców). Do większości laurek potrzebny będzie jedynie kolorowy papier, klej, nożyczki i dużo zapału! Laurka z różyczkami Sposób wykonania: Wytnijcie pięć czerwonych paseczków średniej grubości. Zwińcie je tak, by przypominały różyczki i naklejcie na białą kartę papieru. Z zielonego papieru wytnijcie listki i naklejcie je przy różyczkach. Zieloną kartkę papieru przetnijcie na pół, a następnie złóżcie w „harmonijkę”. Taki „wachlarz” naklejcie na dół kartki – w ten sposób powstaną łodyżki różyczek. Jeśli macie w domu koraliki – możecie je poprzyklejać, by laurka była jeszcze bardziej efektowna. Laurka z kolorowymi kwiatkami Ta laurka jest bardzo prosta. Sposób wykonania: Z kolorowych kartek powycinajcie kwiatuszki (mogą mieć różne wzory). Z kartek o innych kolorach wytnijcie małe kółeczka i naklejcie w sam środek kwiatuszków. Całość przyklejcie na białą kartkę. Z zielonego papieru możecie wyciąć listki i łodyżki kwiatków lub dorysować je kredkami. Laurka z kokardkami Ta laurka jest bardzo oryginalna i z pewnością bardzo zaskoczy nauczyciela. Sposób wykonania: Kolorowy makaron wstążeczki przyklejcie do kartki papieru, tak jak jest to pokazane na obrazku (przyda się mocniejszy klej, np. Kropelka). Już powstał piękny bukiet kwiatów! Z kawałka materiału lub sznurka zróbcie podstawę do bukietu (możecie także dorysować ją kredkami). Laurka z pięknym bukietem kwiatów Ta laurka jest bardzo podobna do jednej z poprzednich propozycji. Sposób wykonania: Najpierw wytnij kształty kwiatków z kolorowego papieru. Następnie wytnij małe kółeczka z innych kolorów i naklej je na kwiatki. Gdy to będzie już gotowe – naklej kwiatki na kartkę papieru. Wytnij łodygi i listki z zielonego papieru. Przyklej je tak, by całość przypominała piękny bukiet kwiatów. Laurka z kwiatami 3D Ta laurka jest zdecydowanie bardzo wyjątkowa – kwiatki 3D zrobią wrażenie na każdym nauczycielu. Sposób wykonania: Wytnij po pięć paseczków z kolorowych kartek (po pięć z każdego koloru: zielonego, czerwonego, pomarańczowego, niebieskiego i żółtego). ] Następnie naklej je na kartkę papieru w taki sposób, jak jest pokazane na obrazku. Niżej możesz dorysować np. prezent, listki lub zrobić piękny napis „Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela”. Laurka na Dzień Nauczyciela do druku Jako laurki dobrze sprawdzą się też kolorowanki. Jest to znacznie łatwiejsza wersja, niż poprzednie propozycje. Zadaniem dziecka będzie pokolorowanie obrazka najpiękniej jak potrafi – w końcu to prezent dla nauczyciela w dniu jego święta. Laurka do pokolorowania z kwiatkami Te urocze kwiatuszki spodobają się każdemu nauczycielowi. Maluch może dorysować także inne elementy na obrazku, np. słońce, chmurki. Pobierz kolorowankę poprzez kliknięcie w obrazek. Laurka-kolorowanka z bukietem kwiatów Ten obrazek jest nieco trudniejszy, dlatego dobrze sprawdzi się w przypadku starszych dzieci. Drobne elementy wymagają precyzji, więc maluch mógłby sobie nie poradzić z tą kolorowanką. Pobierz kolorowankę poprzez kliknięcie w obrazek. Laurka do pokolorowania z tulipanami Tulipany można pokolorować na różne kolory. Ten obrazek sprawdzi się świetnie dla nauczycielki lub nauczyciela, którzy są wielbicielami tych kwiatów. Pobierz kolorowankę poprzez kliknięcie w obrazek. Laurki na Dzień Nauczyciela – wzory Te laurki wystarczy po prostu wydrukować. Na drugiej stronie kartki dziecko może wypisać piękne życzenia lub np. cytaty o nauczycielach. Laurka z ptakami Ten piękny obrazek zachwyci każdego nauczyciela! Jest pełen kolorów i bije z niego radość. Kliknij w obrazek, żeby go pobrać i wydrukować. Laurka z goździkami Ten obrazek będzie doskonały dla nauczycieli, którzy lubią te kwiaty. Kliknij w obrazek, żeby go pobrać i wydrukować. Laurka z tulipanami Laurka z tulipanami przypadnie do gustu każdemu! Dodatkowo, wraz z obrazkiem, można wręczyć nauczycielowi bukiet właśnie tych kwiatów. Kliknij w obrazek, żeby go pobrać i wydrukować. Zobacz także: Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków: proste do zapamiętania, rymowane Podziękowania dla nauczyciela i życzenia z okazji końca roku szkolnego Prezent na Dzień Nauczyciela – ciekawe i oryginalne pomysły