Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-19T10:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
items: Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
items: Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
items: Po apelu przyszła wiadomość od nauczycielki. „Przeczytałam ją 3 razy, bo nie mogłam uwierzyć”
items: „SMS od nauczycielki dzień przed zakończeniem roku przelał czarę goryczy. Nie miała prawa”
items: „Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
items: „W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
items: Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
items: Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
items: W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
items: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
items: „Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
items: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
items: Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
items: Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
items: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
items: Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
items: Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
items: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
items: Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
items: Odpowiedź ucznia rozbroiła nauczycielkę. To zadanie to kwintesencja humoru z zeszytów
items: „Wiadomość od nauczycielki mnie osłabiła. Uwzięła się”. Nauczyciele naginają prawo
items: Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
items: Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
items: Polonistka: „Pozwalam jeść na lekcji i chodzić do WC”. W pokoju nauczycielskim słyszy jedno

Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
type: item
date: 2026-07-19T10:15:29.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: wakacje
description: Laura leżała przy basenie z kawą mrożoną w ręku. Egipskie słońce, tydzień długo wyczekiwanego urlopu i telefon, który właśnie zawibrował. Po chwili śmiała się już z niedowierzania. Nie dlatego, że wiadomość była zabawna. Dlatego, że czasem w starciu z rodzicami uczniów śmiech to jedyne, co zostało pedagogom.
encoded: Moja koleżanka Laura jest nauczycielką języka angielskiego i od kilku lat udziela korepetycji. Ma stałych uczniów, z którymi współpracuje od dawna. Można pomyśleć, że zdążyła ich już poznać, ale nic bardziej mylnego. W czasie swojego urlopu w Egipcie Laura dostała SMS-a od mamy jednego z uczniów. Po wakacjach chłopak idzie do 5 klasy. Kobieta napisała, że wybierają się na zagraniczne wakacje i czy Laura mogłaby przygotować dla jej syna jakieś karty pracy albo rozmówki po angielsku. Tak, żeby mógł sobie trochę poćwiczyć język podczas wyjazdu. – Aż oplułam się kawą – opowiadała mi później. – Nie dlatego, że samo ćwiczenie języka jest złym pomysłem, przecież to mega szansa dla tego dzieciaka. Chodzi o to, że ktoś uznał, że właśnie teraz, kiedy mamy dwa miesiące wakacji, usiądę i przygotuję dodatkowe materiały. Oczywiście za darmo, bo o zapłacie nic nie wspomniała. Zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę coraz częściej zapominamy, że za wykonywaną usługą stoi po prostu człowiek. Bo przecież przygotowanie takich materiałów nie trwa pięciu minut. Trzeba dobrać poziom, wymyślić ćwiczenia, przygotować plik, sprawdzić, czy wszystko ma sens. To normalna praca, a nie zadanie do wykonania na kolanie, w ramach zabicia nudy. Granice zaczęły się rozmywać Mam wrażenie, że smartfony i komunikatory zrobiły nam wszystkim niemałą krzywdę. Skoro można napisać wiadomość o każdej porze, to coraz więcej osób zakłada, że równie szybko można dostać odpowiedź. A jeśli ktoś pracuje „na swoim”, udziela korepetycji, prowadzi firmę albo jest freelancerem, jak Laura, to przecież „na pewno znajdzie chwilę”. Tylko dlaczego miałby ją znaleźć? Urlop nie jest przecież luksusem ani fanaberią. Nie oznacza, że ktoś siedzi znudzony i czeka na kolejne zlecenia, w tym wypadku darmowe. Jest dokładnie tym, czym powinien być – czasem odpoczynku. Oczywiście można powiedzieć, że matka „tylko zapytała”. Jasne. Tylko czy naprawdę chcemy, żeby tak wyglądała rzeczywistość dzisiejszych pedagogów? Żeby rodzice rościli s…

korepetytorka-podczas-wakacji-dostala-SMS-a-od-matki-ucznia-9de3b10.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
type: item
date: 2026-07-14T10:15:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: lektury
subject: list do redakcji
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: „Siedzieliśmy na plaży nad Bałtykiem. Mąż z młodszą córką budowali zamek z piasku, dzieci wokół biegały z dmuchanymi kołami, wszędzie gwar, śmiech, a mój syn siedział za parawanem z nosem w książce. Nie mogłam na to patrzeć. Pomyślałam, że jedna osoba skutecznie odebrała mojemu dziecku wakacje” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Rodzice od lat spierają się o to, czy dzieci powinny w wakacje całkowicie odciąć się od nauki. Jedni uważają, że dwa miesiące to czas wyłącznie na odpoczynek. Inni przekonują, że dobra książka nie jest szkolnym obowiązkiem, lecz przygodą. List naszej czytelniczki pokazuje, jak cienka potrafi być granica między jednym a drugim. „Byłam przekonana, że nauczycielka przesadziła” Dzień dobry, mój syn Kuba skończył właśnie czwartą klasę. To był dla niego naprawdę intensywny rok. Wrócił do domu ze świadectwem z czerwonym paskiem, ale wiem, ile kosztowało go to wysiłku. Kiedy wreszcie nadszedł dzień zakończenia roku, odetchnęliśmy z ulgą. Wydawało mi się, że szkoła zostaje za nami przynajmniej na dwa miesiące. Na zakończeniu roku polonistka, wychowawczyni mojego syna, powiedziała dzieciom, że bardzo zachęca je do przeczytania w wakacje „Hobbita”. Nie rozdawała żadnych kartek z zadaniami, nie zapowiedziała kartkówki we wrześniu, ale zaznaczyła, że to piękna książka i warto po nią sięgnąć jeszcze przed rozpoczęciem piątej klasy, bo to w końcu lektura. Mój syn potraktował te słowa bardzo poważnie. Ja z kolei uznałam, że nauczycielka zwyczajnie nie potrafi odpuścić dzieciom nawet podczas wakacji. „Na plaży nie mogłam na to patrzeć” Kilka dni później wyjechaliśmy nad Bałtyk. Czekaliśmy na ten urlop od miesięcy. Wynajęliśmy niewielki apartament, dzieci odliczały dni do wyjazdu, a ja marzyłam o tym, żeby przez dwa tygodnie nikt nie wspominał o szkole. Pierwszego dnia rozłożyliśmy się na plaży. Mąż bawił się z naszą młodszą córką, ja wyciągnęłam ręcznik i zaczęłam się cieszyć, że wreszcie nic nie muszę. Po chwili zauważyłam, że Kuba sięga do plecaka. Byłam przekonana, że wyciąga komiks albo karty. Zamiast tego wyjął „Hobbita”, schował się za parawanem i zaczął czytać. Patrzyłam na niego z rosnącą irytacją. Wokół dzieci budowały zamki z piasku, pluskały się w morzu, jadły lody i korzystały z wakacji. Mój syn siedział z lekturą, bo uznał, że skoro pani powiedziała, że warto ją przeczy…

dziecko-czytajace-lekture-w-wakacje-5c570cf.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
type: item
date: 2026-07-01T13:15:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nauczycielka
subject: wakacje
description: Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
encoded: Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konf…

kolonie-55d1033.jpg
width: 1600
height: 1200

Po apelu przyszła wiadomość od nauczycielki. „Przeczytałam ją 3 razy, bo nie mogłam uwierzyć”
type: item
date: 2026-06-26T10:15:29.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Do naszej redakcji przyszedł mail od mamy ucznia szkoły podstawowej. Kobieta opisuje gest nauczycielki, który – jak twierdzi – przywrócił jej wiarę w to, że w szkolnej codzienności wciąż jest miejsce na zwykłą życzliwość.
encoded: Zwykle rodzice nawet nie pamiętają ostatniej wiadomości od nauczyciela. Tym razem było zupełnie inaczej. „Myślałam, że to kolejny szkolny komunikat” Mam syna, który właśnie skończył czwartą klasę. Po uroczystym zakończeniu roku wróciliśmy do domu, zjedliśmy obiad i zaczęliśmy planować pierwszy dzień wakacji. Byłam w szoku, kiedy dostałam powiadomienie z e-dziennika. Pomyślałam, że może chodzi o odbiór rzeczy z klasy albo przypomnienie o dokumentach. Otworzyłam wiadomość i po kilku zdaniach zorientowałam się, że to nie jest zwykłe ogłoszenie. Nauczycielka napisała, że dziękuje rodzicom za współpracę przez cały rok szkolny. Podkreśliła, że bez naszego zaangażowania wiele rzeczy byłoby po prostu niemożliwych. Napisała też, że mamy wspaniałe dzieci, z których możemy być dumni. „Jedno zdanie szczególnie zapadło mi w pamięć” Najbardziej poruszyły mnie jednak słowa, które znalazły się na końcu wiadomości. Pani wychowawczyni życzyła wszystkim spokojnych wakacji i poprosiła rodziców o jedno – żeby pozwolili dzieciom na prawdziwie beztroskie lato. Napisała, że przez cały rok ciężko pracowały, uczyły się, przeżywały sukcesy i porażki, dlatego teraz zasługują na odpoczynek, nudę, lody, zabawę i długie dni bez szkolnego pośpiechu. To było napisane tak zwyczajnie, a jednocześnie tak pięknie, że zrobiło mi się ciepło na sercu. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek dostała podobną wiadomość od nauczyciela. Bez oceniania, bez wymagań, bez listy obowiązków. Po prostu kilka serdecznych słów skierowanych do rodziców. „Tak niewiele trzeba, żeby zrobić komuś dzień” Wiem, że nauczyciele często słyszą głównie pretensje. Rodzice narzekają na zadania domowe, oceny, organizację nauki czy sposób komunikacji. Tym bardziej doceniam, że komuś chciało się poświęcić kilka minut, żeby napisać wiadomość, która nie była obowiązkiem, tylko miłym gestem. Może dla niektórych to drobiazg. Dla mnie nie. Po przeczytaniu tej wiadomości pomyślałam, że mój syn miał naprawdę szczęście do wychowawczyni. Przez cały ro…

koniec-roku-szkolnego-c667bef.jpg
width: 1600
height: 1200

„SMS od nauczycielki dzień przed zakończeniem roku przelał czarę goryczy. Nie miała prawa”
type: item
date: 2026-06-25T10:15:53.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Dzień przed zakończeniem roku szkolnego nauczycielka wysłała do rodziców krótką wiadomość z przypomnieniem o wodzie i nakryciu głowy przed apelem w pełnym słońcu. Dla jednej z mam to jednak nie była zwykła troska, ale kolejny dowód na to, że szkoła coraz bardziej ingeruje w sprawy rodziców.
encoded: Nauczycielka postanowiła przypomnieć rodzicom, że apel przy okazji końca roku odbędzie się na boisku, a prognozy zapowiadają prawdziwy skwar. Jedna z mam odebrała tę wiadomość jak osobisty atak i postanowiła opisać sprawę naszej redakcji. Publikujemy jej maila, ale nie ukrywamy, że w tej historii trudno nam podzielić jej oburzenie. „Nie potrzebuję, żeby nauczycielka instruowała mnie, jak mam zadbać o własne dziecko” Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo już naprawdę mam dość tego, jak nauczyciele coraz bardziej wchodzą w kompetencje rodziców. Mam wrażenie, że wielu z nich kompletnie zapomina, gdzie kończy się ich rola. Nie wystarczy już uczenie dzieci i organizowanie szkolnych spraw. Teraz najwyraźniej trzeba jeszcze instruować rodziców, jak mają zadbać o własne dzieci. Dzień przed zakończeniem roku szkolnego dostaliśmy wiadomość od wychowawczyni mojego syna. Napisała, że przypomina, iż apel odbędzie się na boisku, że zapowiadane są upały i żeby dzieci miały ze sobą wodę, nakrycie głowy, lekkie ubranie, a najlepiej też były posmarowane kremem z filtrem. I może dla kogoś to brzmi jak zwykła wiadomość organizacyjna, ale dla mnie to już było po prostu za dużo. Przepraszam bardzo, ale ja naprawdę nie potrzebuję, żeby nauczycielka tłumaczyła mi, że w upał dziecko powinno mieć wodę i czapkę. Jestem matką, nie osobą przypadkową, która pierwszy raz wypuszcza dziecko z domu. Naprawdę wiem, jak wygląda czerwiec, umiem sprawdzić pogodę i jestem w stanie sama pomyśleć, że jeśli dzieci stoją na boisku w pełnym słońcu, to warto dać im coś do picia. „Zwykły komunikat? Dla mnie to było zwykłe pouczanie” Najbardziej zirytował mnie ton tej wiadomości. Cały pakiet rad, jak rodzic ma przygotować dziecko. Woda, czapka, lekkie ubranie, krem z filtrem. Jeszcze chwila i szkoła będzie rozsyłać instrukcje, co dzieci mają zjeść na śniadanie i o której powinny pójść spać. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja odebrałam to po prostu jako wtrącanie się. Bo jeśli nauczycielka pisze do wszystki…

matka-z-telefonem-w-rece-0273141.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
type: item
date: 2026-06-21T19:08:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: „Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
encoded: W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła…

nauczycielka-z-dziecmi-w-przedszkolu-40fa6e0.jpg
width: 1280
height: 720

„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
type: item
date: 2026-06-16T10:15:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
encoded: Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się n…

dzieci-bawia-sie-na-przedszkolnym-placu-zabaw-ad9e5cb.jpg
width: 1280
height: 720

Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
type: item
date: 2026-06-10T10:45:00.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: nauczyciel
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: życzenia
description: Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
encoded: 14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy!…

imgLfCpbj-ebf54ca.jpg
width: 3000
height: 2000

Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
type: item
date: 2026-06-08T13:15:22.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: „Wiem, że Zuzka wolałaby jechać na obóz, ale do orła z matematyki jej daleko. Musi podgonić materiał” – usłyszałam w tramwaju i zrobiło mi się żal Zuzi. Rodzice tylko nakręcają wakacyjny wyścig szczurów.
encoded: Kiedy byłam dzieckiem, wakacje były świętością. Przez dwa miesiące nikt nie myślał o kartkówkach, sprawdzianach ani ocenach. Pamiętam brudne włosy i zdarte kolana, wycieczki rowerowe, długie dni nad jeziorem i wybłagiwanie u mam z osiedla, bo pozwoliły nam się bawić jeszcze trochę dłużej. Wspomnienia wróciły przypadkiem, podczas jazdy stołecznym tramwajem. Obok mnie siedziały dwie kobiety, dzieliło nas przejście. Rozmawiały o świadectwach swoich dzieci, ocenach i planach na lato. Jedna z nich wspomniała, że córka nie pojedzie na wymarzony obóz, na który jeździła co roku. W tym rodzice postanowili przeznaczyć te pieniądze na wakacyjne korepetycje. Nie znam tej rodziny. Nie wiem, jakie oceny ma Zuzia i czy rzeczywiście ma takie problemy z matematyką. Mam jednak wrażenie, że wielu dorosłych zaczęło patrzeć na dzieci przez pryzmat osiągnięć. Dobra szkoła, wysoki wynik egzaminu, konkursy, certyfikaty językowe, zajęcia dodatkowe. Wszystko ma prowadzić do sukcesu, który kiedyś zaprocentuje. Kiedy odpoczynek stał się stratą czasu? Problem polega na tym, że w tej układance coraz częściej nie ma miejsca na zwykłe dzieciństwo. Na wspinanie się na drzewa, na grę w klasy. Nawet na gry komputerowe czy nagrywanie niezrozumiałych dla starszych pokoleń tiktoków. Dziś nawet wakacje muszą być produktywne. Jedno dziecko chodzi na intensywny angielski, drugie ćwiczy matematykę, trzecie przygotowuje się do egzaminów, które będą dopiero za 2 lata. Rodzice tłumaczą to troską o przyszłość swoich dzieci. Czasem mam jednak wrażenie, że bardziej chodzi o lęk przed tym, że ich dziecko zostanie w tyle. Tylko w tyle za kim? Za kolegą, który ma lepsze oceny? Za córką znajomych, która już zdobyła certyfikat językowy? Za dziećmi, które od września będą o rozdział dalej w podręczniku? W pewnym momencie przestajemy mówić o rozwoju, a zaczynamy mówić o presji. Najważniejszych rzeczy nie uczą korepetytorzy Najbardziej zdziwiło mnie to, że matka była gotowa zrezygnować z obozu córki na rzecz dodatkowych …

dziecko-ma-korepetycje-w-wakacje-6571a20.jpg
width: 1280
height: 720

W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
type: item
date: 2026-06-08T08:35:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
encoded: Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pyta…

nauczycielka-podczas-dlugiego-weekendu-25c54f1.jpg
width: 1280
height: 720

Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
type: item
date: 2026-06-08T06:12:36.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy nauczyciel powinien sprawdzać, czy uczeń spakował odpowiednie ubrania na wycieczkę? A może odpowiedzialność za to spoczywa na dziecku i jego rodzicach? Po publikacji listu oburzonej mamy piątoklasisty otrzymaliśmy wiadomość od nauczycielki, która nie kryje zdumienia oczekiwaniami części rodziców.
encoded: Kilka dni temu opublikowaliśmy list mamy ucznia, która po szkolnej wycieczce znalazła w walizce syna ubrania należące do innych dzieci. Kobieta obwiniała nauczycieli o brak pomocy przy pakowaniu. Po przeczytaniu tego tekstu napisała do nas nauczycielka, która od lat pracuje z dziećmi i młodzieżą. Jak przyznaje, słowa matki wywołały u niej ogromne emocje. „Nauczyciel nie jest od pakowania cudzych dzieci” Przeczytałam list tej mamy i szczerze mówiąc, przecierałam oczy ze zdumienia. Naprawdę doszliśmy do momentu, w którym nauczyciel ma odpowiadać za to, czy jedenastolatek spakował do walizki własne skarpetki? Jestem nauczycielką od wielu lat. Jeszcze na studiach pracowałam jako wychowawczyni kolonijna. Dziś regularnie jeżdżę z uczniami na wycieczki, zielone szkoły i różnego rodzaju wyjazdy. Powiem coś, co najwyraźniej nie wszystkim się spodoba: nauczyciel absolutnie nie jest od sprawdzania, czy dziecko jest dobrze spakowane. To nie jest nasza rola. Naszym zadaniem jest zadbać o bezpieczeństwo dzieci, organizację wyjazdu, reagowanie w sytuacjach kryzysowych i opieka nad grupą. Nie jesteśmy osobistymi asystentami kilkudziesięciu uczniów. „Zaglądam do plecaków tylko w wyjątkowych sytuacjach” Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy muszę zajrzeć do plecaka ucznia. Jeśli mam podejrzenie, że dziecko ma przy sobie coś, czego mieć nie powinno. Jeśli pojawia się problem związany z używkami. Jeśli rodzic albo sam uczeń prosi mnie o pomoc w znalezieniu jakiejś rzeczy. Podczas wycieczek robię też przegląd pokoi. Sprawdzam porządek, bezpieczeństwo, to, czy dzieci przestrzegają zasad. Siłą rzeczy czasem widzę, co mają przy sobie. Właśnie wtedy często przeżywam największe zaskoczenie. Bo problemem nie są cudze skarpetki w walizce. Problemem jest to, że niektóre dzieci przyjeżdżają kompletnie nieprzygotowane. „Jedziemy w góry, a dziecko ma sandały” Nigdy nie zapomnę chłopca, który przyjechał na wycieczkę w góry bez żadnych pełnych butów. Miał sandały. Tylko sandały. Na kilkudniowy wyj…

uczniowie-podczas-wycieczki-szkolnej-04a93ee.jpg
width: 1600
height: 1200

„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
type: item
date: 2026-05-24T14:15:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
encoded: Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony…

SMS-od-nauczycielki-oburzyl-matke-bbeff22.jpg
width: 1600
height: 1200

W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
type: item
date: 2026-05-22T07:15:23.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: wakacje
description: W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
encoded: Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2…

smutna-dziewczynka-w-przedszkolu-6fcaa67.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
type: item
date: 2026-05-21T12:45:00.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
subject: uczeń
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
encoded: Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonym do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela – jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, w tym dla wychowawcy, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę…

zdjecie-glowne-na-MTJ-60-839ce6e.jpg
width: 1200
height: 900

Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
type: item
date: 2026-05-13T08:35:03.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Jeszcze dekadę, dwie temu zmorą nauczycieli byli tzw. trudni uczniowie, nad którymi trudno było zapanować w klasie. Dziś pedagodzy coraz częściej mówią wprost, że większym problemem są... rodzice.
encoded: Napisała do nas nauczycielka historii pracująca w klasach 4-8 szkoły podstawowej. Po przeczytaniu naszego tekstu o toksycznych nauczycielach chciała zwrócić uwagę na drugą stronę medalu. Przyznała, że chociaż zdarzają się toksyczni nauczyciele, którzy już dawno powinni odejść z zawodu, rodzice... również bywają trudni. Przez jeden konkretny typ to ona chce czasem odejść z pracy. Jak twierdzi, coraz więcej pedagogów jest zwyczajnie zmęczonych rodzicami, którzy nie dopuszczają do siebie myśli, że ich dziecko mogło zachować się źle albo nie przygotować do zajęć. Jak to, ich dziecko? Ten aniołek, który nigdy nie przeklina, nigdy nie podnosi głosu, który z uśmiechem pomaga w domu i całe dnie siedzi nad książkami? Nieee, niemożliwe... Przeczytaj mail nauczycielki: „Dziś każde dziecko jest idealne” Mam wrażenie, że w oczach rodziców każde dziecko jest teraz wyjątkowe, najlepsze i praktycznie nieomylne. I jasne, każdy kocha swoje dziecko, to normalne. Sama jestem matką. Problem zaczyna się wtedy, gdy rodzic kompletnie przestaje patrzeć na sytuację obiektywnie. Uczeń przeszkadza na lekcji, rozmawia, rzuca głupimi komentarzami, śmieje się z innych. Wpisuję uwagę. Jeszcze tego samego dnia dostaję wiadomość: „To chyba pomyłka, bo syn w domu tak się nie zachowuje”. No dobrze, ale szkoła to nie dom. Czasami mam ochotę odpisać: „To może warto zapytać, jak zachowuje się poza domem?”. Ale nauczyciel już dziś musi bardzo uważać na każde słowo. „Przecież on cały wieczór się uczył” Oceny to osobny temat. Dziecko dostaje 2 albo 3 z klasówki i natychmiast pojawia się tłumaczenie. Rodzic pisze, że syn cały dzień się uczył, że córka była bardzo przygotowana, że to niesprawiedliwe. Tylko że siedzenie nad książką nie zawsze oznacza, że ktoś naprawdę umie materiał. Ale wielu rodziców w ogóle nie bierze tego pod uwagę. Dla nich zła ocena to automatycznie wina nauczyciela. Na pewno się pomyliłam albo „się uwzięłam”. Mam czasami wrażenie, że część rodziców oczekuje od szkoły samych dobrych ocen,…

zmeczona-nauczycielka-w-klasie-0f4cc9f.jpg
width: 1600
height: 1200

„8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
type: item
date: 2026-05-08T06:12:12.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: „Proszę pani, a ten Mickiewicz to nie miał na imię Tadeusz?” – usłyszałam ostatnio od ucznia ósmej klasy podczas powtórek do egzaminu. Przez chwilę myślałam, że żartuje. Nie żartował.
encoded: Coraz częściej mam wrażenie, że młodzi ludzie nie tylko nie znają podstawowych postaci literatury czy historii, ale też zupełnie ich to nie obchodzi. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. „Nie chce mi się” stało się nową normą Od kilkunastu lat uczę języka polskiego i przygotowuję uczniów do egzaminów, aktualnie ósmoklasisty. Widziałam różne roczniki, różne problemy i różne podejście do szkoły. Ale to, co dzieje się teraz, naprawdę mnie niepokoi. Coraz więcej uczniów nie czyta lektur, nie odrabia prac domowych i nie potrafi skupić się na prostym tekście dłużej niż kilka minut. Najgorsze jest jednak to, że wielu z nich nawet nie próbuje. Kiedy pytam o podstawowe informacje, słyszę: „A po co mi to?”, „Przecież wszystko jest w telefonie” albo po prostu wzruszenie ramion. Dla części nastolatków szkoła stała się miejscem, które trzeba „odbębnić”. Nauka nie ma dla nich żadnej wartości. Oczywiście można powiedzieć, że młodzież zawsze była trudna. Sama pamiętam uczniów sprzed lat, którzy kombinowali, unikali odpowiedzi czy nie lubili czytać. Ale mimo wszystko większość miała jakiś respekt wobec nauczyciela, szkoły i zasad. Dzisiaj coraz częściej tego nie widzę. Uczniowie są zmęczeni światem, ale też wychowywani bez granic Mam wrażenie, że wielu rodziców boi się stawiać dzieciom wymagania. Kiedy uczeń dostaje słabą ocenę, winny jest albo nauczyciel, albo cały system. Rzadko kto mówi dziecku wprost: „Musisz usiąść i się nauczyć”. Tymczasem nastolatki żyją dziś głównie w świecie rolek i tiktoków. Lektura licząca 200 stron przegrywa z 15-sekundowym nagraniem na telefonie. A później okazuje się, że uczeń kończący podstawówkę nie wie, kim był Adam Mickiewicz, nie potrafi napisać kilku poprawnych zdań i ma problem ze zrozumieniem polecenia. Nie mówię tego z wyższością ani złośliwością. Mówię to z ogromnym smutkiem. Bo naprawdę widzę, jak bardzo wielu młodych ludzi się pogubiło. Oni często nie mają cierpliwości, motywacji ani poczucia odpowiedzialności. Chcą wszystkiego od razu, …

uczen-8-klasy-w-szkole-59cc927.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
type: item
date: 2026-05-05T08:35:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
description: Siedziałam przy stole, w końcu spokojna, z talerzem jedzenia i rodziną obok. Majówka, chwila oddechu przed maturami. Po przeczytaniu wiadomości naprawdę się zakrztusiłam.
encoded: Jestem nauczycielką języka polskiego, uczę w liceum. W tym roku pożegnałam się z moją klasą, po czterech latach. Każdy, kto choć trochę zna realia szkoły, wie, jak wygląda okres przed maturą – napięcie, powtórki, pytania, presja. A jeszcze jak się rozchodzi klasa, z którą się było przez 4 lata, to dochodzą dodatkowe emocje. Ale to, co wydarzyło się w majówkę, przekroczyło dla mnie wszystkie granice. „Może podeśle pani tematy?” SMS przyszedł od mamy jednego z uczniów. Osoby, którą dobrze znam – aktywna w radzie rodziców, zawsze „zaangażowana”, czasem aż za bardzo. Już sam fakt, że ktoś pisze do mnie w trakcie wolnego dnia, w długi weekend, był dla mnie co najmniej niestosowny. Przecież zakończenie roku już miałyśmy nawet. Ale to, co przeczytałam, naprawdę mnie zamurowało. „Dzień dobry, wiem, że to może nietypowe, ale może ma pani już tematy wypracowań na maturę? Bardzo by nam to pomogło :)”. Niby uśmiechnięta emotka, niby lekki ton, niby „tylko pytanie”. Tylko że ja naprawdę przez chwilę zastanawiałam się, czy to jest żart. A jeśli tak, to wyjątkowo nietrafiony. Bo co to w ogóle za pomysł? Granice, które przestały istnieć Zacznijmy od podstaw. Nauczyciele nie znają tematów maturalnych. Nie mamy do nich dostępu, nie dostajemy ich wcześniej, nie ma żadnych „przecieków”, które można by komuś „po znajomości” przekazać. To powinno być oczywiste. Ale nawet gdyby było inaczej – czy naprawdę ktoś uważa, że można tak po prostu napisać do nauczyciela w majówkę i poprosić o coś takiego? To nie jest pytanie o pracę domową. To nie jest prośba o wyjaśnienie materiału. To jest sugestia, że nauczyciel mógłby – nawet pół żartem – uczestniczyć w czymś, co ociera się o nieuczciwość. I to wysłane w czasie, który powinien być dla nas wszystkich czasem odpoczynku. Mam wrażenie, że granice całkowicie się zatarły. Że nauczyciel przestał być traktowany jak człowiek, który ma swoje życie, swój czas wolny, swoją przestrzeń. Stał się kimś, do kogo można napisać w każdej chwili, z każdym pytanie…

nauczycielka-dostala-w-majowke-SMS-a-od-matki-ucznia-8a73d2e.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
type: item
date: 2026-04-29T19:08:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Nie spodziewałam się, że zwykła wiadomość może mnie tak wyprowadzić z równowagi. Ale to, co przeczytałam od nauczycielki mojego dziecka, było po prostu nie do przyjęcia. I tym razem nie zamierzam tego przemilczeć.
encoded: Jestem mamą ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Jak każdy rodzic staram się być w kontakcie ze szkołą, reagować na problemy, pilnować obowiązków syna. Nie unikam odpowiedzialności, nie zrzucam winy na innych. Tym bardziej zdziwiło mnie, w jaki sposób zostałam potraktowana. Kilka dni temu dostałam SMS-a od nauczycielki. Już samo to mnie zdziwiło, bo zwykle komunikuje się przez e-dziennik. SMS był krótki, ale bardzo wymowny. W treści była informacja, że mój syn „kolejny raz nie przygotował się do lekcji” i że „to zaczyna być już wyłącznie problem wychowawczy domu”. Bez żadnego „dzień dobry”, bez próby rozmowy, bez cienia szacunku. Czy naprawdę tak wygląda dziś komunikacja szkoły z rodzicem? Mam wrażenie, że ktoś tu kompletnie zapomniał, gdzie są granice. Nie życzę sobie takich uwag Najbardziej oburzyło mnie nie to, że syn miał problem – dzieci mają prawo do błędów. Tylko sposób, w jaki nauczycielka postanowiła mnie „poinformować”. Sugerowanie, że to „problem wychowawczy domu”, jest dla mnie zwyczajnie bezczelne. Nauczyciel nie jest od oceniania rodziny. Może zwrócić uwagę, może zaprosić na rozmowę, ale nie odsyłać takich tekstów SMS-em, jakby pisał do znajomego. To jest szkoła, a nie prywatny czat. Gdybym dostała spokojną informację, że coś się dzieje, zareagowałabym od razu. Ale w takiej formie? To tylko wywołuje konflikt i niepotrzebne emocje. Nie zostawię tego bez reakcji Po tej wiadomości długo się zastanawiałam, co zrobić. I doszłam do wniosku, że tym razem nie można tego zamieść pod dywan. Jeśli nauczycielka pozwala sobie na takie komentarze wobec mnie, to jak rozmawia z dziećmi? Zgłoszę sprawę do dyrekcji, a jeśli to nie przyniesie efektu – do kuratorium. Bo szkoła powinna być miejscem współpracy, a nie jednostronnych ocen i pretensji wysyłanych SMS-em. Nie chodzi tylko o mnie. Chodzi o standardy, które – mam wrażenie – coraz częściej są po prostu ignorowane. Komentarz redakcji Rozumiemy, że forma komunikacji mogła wzbudzić emocje – szczególnie jeśli zabrakło w …

uczen-na-lekcji-3924531.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
type: item
date: 2026-04-26T10:15:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Granice między pracą nauczyciela a oczekiwaniami rodziców coraz częściej się zacierają. Ta historia pokazuje, jak łatwo zapomnieć, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego jest człowiek.
encoded: Wzięłam dwa dni zwolnienia lekarskiego. Byłam chora, ledwo mówiłam, miałam gorączkę – zwykła infekcja. Nie spodziewałam się jednak, że to wystarczy, by poczuć się, jakbym zrobiła coś niewłaściwego. To tylko dwa dni, a poczułam się jak problem Pracuję w szkole od kilkunastu lat i naprawdę rzadko korzystam z L4. Zwykle przychodzę do pracy nawet przeziębiona, bo wiem, jak wygląda rzeczywistość – braki kadrowe, trudności z zastępstwami, chaos w planie. Tym razem nie dałam rady. Uczę matematyki w klasach 4-8, wiem, że zbliżają się egzaminy, ale lekarz powiedział wprost: przynajmniej dwa dni odpoczynku, inaczej będzie gorzej. Zgodziłam się, choć – jak zawsze – miałam wyrzuty sumienia. Pierwszego dnia zwolnienia dostałam SMS-a od matki jednego z uczniów. Przeczytałam go raz, potem drugi. I naprawdę musiałam usiąść. Bezczelny SMS od matki W wiadomości przeczytałam, że rodzic „rozumie chorobę”, ale jednocześnie martwi się, że dzieci „tracą materiał” i że „takie sytuacje są problematyczne”. Na końcu padło pytanie, czy „nie dało się tego jakoś inaczej rozwiązać”, bo „egzamin ósmoklasisty się zbliża”. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Czy naprawdę ktoś oczekuje, że nauczyciel nie będzie chorował? Że będzie prowadził lekcje bez głosu, z gorączką, byle tylko nie „zaburzyć realizacji programu”? Zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Bo za tą wiadomością kryje się coś więcej niż troska o materiał. To przekonanie, że nauczyciel powinien być zawsze dostępny, zawsze sprawny, zawsze gotowy – niezależnie od wszystkiego. Granice, które coraz częściej znikają To nie jest odosobniona sytuacja. Coraz częściej dostajemy wiadomości późnym wieczorem, w weekendy, w trakcie choroby. Z oczekiwaniem, że odpowiemy od razu, wyjaśnimy, wytłumaczymy. Rodzice mają prawo pytać i interesować się edukacją swoich dzieci – to oczywiste. Problem zaczyna się wtedy, gdy przestają widzieć w nauczycielu człowieka. My też chorujemy. Też mamy gorsze dni. Też mamy granice, które – jak każdy – powinniśmy mieć prawo s…

nauczycielka-podczas-L4-08162e6.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
type: item
date: 2026-04-25T11:33:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W niedzielę o 20 zaczyna mnie boleć brzuch. Kocham uczyć, ale coraz częściej rozumiem kolegów, którzy po prostu odeszli. I przestaję się dziwić, że nie chcą wracać.
encoded: Jestem nauczycielką od ponad 20 lat. Widziałam różne reformy, zmiany programów, nowe pomysły ministerstwa. Zawsze było trudno, ale kiedyś mieliśmy poczucie sensu. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że jesteśmy tylko trybikami w systemie, który nie działa, ale udajemy, że wszystko jest w porządku. Moi znajomi odchodzą po cichu. Jeszcze kilka lat temu mówili: „jakoś dam radę”. Dziś mówią: „mam dość”. Jedna koleżanka, świetna polonistka, pracuje teraz w wydawnictwie. Kolega matematyk – w banku. Inna osoba prowadzi własną działalność i mówi, że pierwszy raz od lat śpi spokojnie w niedzielę. Oczywiście, wszyscy wspominają o pieniądzach. Bo trudno nie wspomnieć – zarobki są nieadekwatne do odpowiedzialności. Do tego dochodzi biurokracja, która zabiera czas i energię. Dokumenty, sprawozdania, tabelki – często ważniejsze niż realna praca z uczniem. Ale prawda jest taka, że wielu z nas jeszcze by to wytrzymało. Gdyby nie coś znacznie trudniejszego. Najbardziej boli brak szacunku To, co naprawdę wypycha ludzi z tego zawodu, to brak szacunku. I to na wielu poziomach. Rodzice coraz częściej traktują nauczyciela jak przeciwnika, a nie partnera. Każda ocena jest analizowana, podważana, negocjowana. Zdarza się, że słyszymy: „moje dziecko nie mogło tego nie umieć”, „to pani źle tłumaczy”, „proszę poprawić tę ocenę, bo się nie zgadzam”. Spotkania z rodzicami coraz częściej przypominają konfrontacje. Zamiast rozmowy o dziecku – rozliczanie nauczyciela. Zamiast współpracy – podejrzliwość. Do tego dochodzą dzieci, które funkcjonują w świecie bez granic. Coraz częściej słyszę: „nie chce mi się”, „to bez sensu”, „i co mi pani zrobi?”. Brak konsekwencji w domu bardzo szybko widać w szkole. A my nie mamy narzędzi, żeby to zmienić. Nie chodzi o to, że dzieci są „gorsze”. One po prostu są wychowywane w innym świecie. Problem w tym, że szkoła nie nadąża za tymi zmianami, a nauczyciel zostaje z tym sam. I tak stoimy między młotem a kowadłem – między wymaganiami systemu a oczekiwaniami rodziców.…

zalamana-nauczycielka-przy-komputerze-1d8eb37.jpg
width: 1600
height: 1200

Odpowiedź ucznia rozbroiła nauczycielkę. To zadanie to kwintesencja humoru z zeszytów
type: item
date: 2026-04-19T06:12:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: humor z zeszytów
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Nie widziałam miny nauczycielki, która sprawdzała to zadanie, ale jestem prawie pewna, że musiała wybuchnąć śmiechem. No, przynajmniej się uśmiechnąć. Jej riposta wcale nie pozostała gorsza.
encoded: To zadanie z języka polskiego krąży w sieci już od jakiegoś czasu i za każdym razem bawi i... rozczula? To chyba dobre określenie. Nic dziwnego – trudno o lepszy przykład „humoru z zeszytów”. Polecenie było proste: wyjaśnić, skąd pochodzi nazwa miesiąca „październik”. Szkolna klasyka. Uczeń – z komentarza nauczyciela wiemy, że Robuś – postanowił jednak nie kombinować i napisał wprost: „Nazwa miesiąca października pochodzi przez to że, piździ czyli jest bardzo zimno”. No i... trudno się nie uśmiechnąć. To zadanie rozbroiło nauczycielkę Oczywiście – ortografia leży, interpunkcja również. W dodatku odpowiedź daleka jest od tej, którą przewidziano w kluczu. A jednak: kreatywność chłopca zdecydowanie zasługuje na uznanie. W końcu każdy, kto kiedyś marzł w październiku na przystanku, bo nie wiedział, czy to JUŻ czas na zimową kurtkę, czy jeszcze da radę pochodzić chwilę w przejściówce – doskonale wie, co miał na myśli sprytny Robuś. Problem polega na tym, że szkoła oczekuje zupełnie innej odpowiedzi. Tej „właściwej”, czyli związanej z paździerzami – odpadkami z lnu i konopi, od których faktycznie pochodzi nazwa miesiąca. System nie punktuje kreatywności Pod odpowiedzią chłopca pojawił się komentarz nauczycielki: „Robuś, ten miesiąc to październik, nie piździernik”. Punktów nie było. A szkoda. Bo choć odpowiedź nie spełnia kryteriów podręcznika, to pokazuje coś znacznie ciekawszego – sposób myślenia. Dziecko skojarzyło słowo z doświadczeniem, nadało mu sens, „oswoiło” język po swojemu. W dodatku zrobiło to z rozbrajającą szczerością. Takie historie zawsze robią furorę. Bo przypominają coś, o czym łatwo zapomnieć – dzieci nie zawsze myślą schematami, bo te poznają dopiero w szkole. Od lat słyszymy, że szkoła zabija kreatywność. Że uczy sposobu myślenia pod klucz, jednej poprawnej wersji. I nagle pojawia się taki Robuś. Dziecko, które nie zna definicji z podręcznika, ale potrafi połączyć fakty, język i doświadczenie w jedną, spójną całość. Czy to błąd? Formalnie – tak. Życio…

uczen-zadanie-z-polskiego-cafb0d8.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wiadomość od nauczycielki mnie osłabiła. Uwzięła się”. Nauczyciele naginają prawo
type: item
date: 2026-04-18T07:15:27.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Najpierw była groźba. Potem przyszła wiadomość w e-dzienniku. – Zrozumiałam, że to już nie chodzi o matematykę, tylko o moje dziecko – mówi matka ósmoklasisty.
encoded: Syn pani Moniki chodzi do ósmej klasy. Matematyka nigdy nie była jego mocną stroną, ale – jak podkreśla mama – chłopak się nie poddał. – Na pierwszy semestr miał 2, średnia wynosiła 2,6. Wiedziałam, że musi się poprawić i faktycznie to zrobił. Orłem to on nigdy z matmy nie był i już nie będzie, ale wiem, że mocno walczył, przykładał się, chodził na korepetycje – opowiada. Średnia 3,7, a w e-dzienniku 1 W drugim półroczu jego oceny się poprawiły, a średnia wzrosła do 3,7. Teoretycznie można więc uznać, że nauczycielka powinna wystawić na koniec roku ocenę dostateczną. – Dla mnie było oczywiste, że na koniec roku wyjdzie trójka. Może nie mocna, ale jednak trójka, bo on się naprawdę starał i to widać – dodaje mama chłopca. Nauczycielka jako wstępną ocenę proponowaną wystawiła jednak niedostateczny. Z wyjaśnień pani Moniki wynika, że pedagożka uznała, że uczeń nie opanował materiału w stopniu zadowalającym. Zapowiedziała również, że nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty. O swojej decyzji poinformowała też matkę chłopca. – Usłyszałam, że ona może wystawić mu jedynkę, nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty i że on może powtarzać klasę. Byłam w szoku, bo cyferki mówią zupełnie co innego. Według mnie ona się po prostu uwzięła i nie lubi mojego syna, bo on jest jednym z tych bardziej rozgadanych i pewnie coś musiał chlapnąć na lekcji – relacjonuje. „Ta wiadomość była bezczelna” Pani Monika postanowiła wyjaśnić sprawę u dyrekcji. – Nie robiłam afery. Chciałam tylko wiedzieć, jak to możliwe przy takich ocenach – tłumaczy. Dzień później dostała wiadomość w Librusie. – Nauczycielka napisała, że nie życzy sobie załatwiania spraw za jej plecami i że moje zachowanie nie pomaga dziecku, które i tak nie opanowało materiału. To było bardzo nie w porządku, to było bezczelne z jej strony. Ona go po prostu nie lubi – mówi. Czy nauczyciel może wystawić ocenę niższą niż ta obliczona ze średniej? To jedno z najczęstszych pytań rodziców – i odpowiedź nie jest tak oczywista, jak mogłoby si…

zatroskany-uczen-podczas-lekcji-0f09916.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
type: item
date: 2026-04-17T19:08:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: nauczycielka
subject: wychowanie
description: Jedno krótkie zdanie potrafi zmienić wszystko. Wystarczy kilka słów, żeby człowiek po 25 latach pracy w szkole nagle poczuł, że coś się naprawdę skończyło – pewna granica, pewien porządek, który przez lata wydawał się oczywisty.
encoded: To była zwykła lekcja języka polskiego w siódmej klasie. Nic szczególnego – omawialiśmy temat, zapisałam kilka rzeczy na tablicy. To była podwójna lekcja, więc po dzwonku jak zawsze poprosiłam jednego z uczniów, żeby starł tablicę. To rutyna, drobna rzecz, która przez lata była czymś zupełnie naturalnym i niewartym nawet komentarza. Uczniowie robili to bez dyskusji, czasem z ociąganiem, czasem z uśmiechem, ale robili. Tym razem było inaczej. Chłopiec spojrzał na mnie spokojnie, bez skrępowania, i powiedział: „Nie jestem sprzątaczką”. Bez żartu, bez ironii, bez cienia wahania. Po prostu odmówił – w sposób, który sprawił, że przez chwilę naprawdę nie wiedziałam, co powiedzieć. W klasie zrobiło się cicho, kilka osób spojrzało po sobie, ktoś nerwowo się uśmiechnął. Ja stałam przy biurku i czułam coś pomiędzy zaskoczeniem a zwykłym smutkiem. „To nie mój obowiązek” – nowe podejście do szkoły Uczę od 25 lat i naprawdę widziałam już wiele. Uczniowie potrafili być krnąbrni, potrafili nie odrabiać prac domowych, potrafili sprawdzać granice. Ale nawet wtedy istniało coś, co trudno dziś nazwać inaczej niż elementarnym wyczuciem sytuacji. Nawet najbardziej zbuntowane dziecko wiedziało, że pewnych rzeczy się po prostu nie mówi, a pewnych granic się nie przekracza. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że to wyczucie zniknęło. Zamiast niego pojawiło się przekonanie, że każdą prośbę można podważyć, każdą uwagę zignorować, a każdą sytuację obrócić w demonstrację własnych praw. „To nie jest obowiązkowe”, „nie zmusi mnie pani”, „nie chce mi się” – te zdania słyszę regularnie. I nie chodzi o samą odmowę, bo dzieci zawsze miały lepsze i gorsze dni. Chodzi o ton, o sposób, o to poczucie, że nauczyciel nie jest już kimś, z kim trzeba się liczyć. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że dla części uczniów szkoła stała się miejscem, w którym dorosły nie ma realnego autorytetu, a jego rola sprowadza się do tego, żeby „nie przeszkadzać”. W takiej rzeczywistości nawet najprostsza prośba – jak starcie t…

zmeczona-nauczycielka-ma-dosc-f9efa44.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
type: item
date: 2026-04-12T10:00:02.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: praca
subject: szkoła
description: Jeszcze kilka lat temu mówiło się głównie o brakach kadrowych w małych miejscowościach. Dziś problem dotyczy szkół w całej Polsce. Z pracy w zawodzie rezygnują nie tylko młodzi nauczyciele.
encoded: Wbrew pozorom nie chodzi wyłącznie o pensje. Niskie zarobki nadal są jednym z najważniejszych powodów odejść, ale nauczyciele coraz częściej mówią o czymś więcej: przeciążeniu, braku wsparcia i poczuciu, że ich praca przestała być szanowana. „Polska szkoła to szkoła braku” Takie określenie pojawiło się podczas debaty Związku Nauczycielstwa Polskiego poświęconej raportowi o odchodzeniu nauczycieli ze szkół, która miała miejsce jesienią 2024 roku. Badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego zwróciły uwagę, że współczesna szkoła jest dla wielu pedagogów miejscem ciągłego niedoboru. Brakuje nie tylko pieniędzy. Brakuje czasu, wsparcia, zaufania i zwykłego szacunku. Nauczyciele skarżą się, że są przytłoczeni biurokracją, dokumentami i obowiązkami, które nie mają wiele wspólnego z uczeniem dzieci. W badaniach aż 75 proc. nauczycieli wskazało wynagrodzenie jako główny powód zniechęcenia do pracy. Na drugim miejscu znalazły się trudności we współpracy z rodzicami – wskazało je 49 proc. badanych. Pedagodzy coraz częściej mówią o roszczeniowości rodziców i o tym, że nauczyciel z autorytetu stał się kimś, kogo trzeba nieustannie kontrolować i rozliczać. Wielu nauczycieli przyznaje też, że najbardziej boli ich brak uznania społecznego. Jeszcze niedawno ten zawód kojarzył się ze stabilnością i szacunkiem. Dziś coraz częściej słyszą, że „mają za dużo wolnego” albo „powinni sobie radzić”. Odchodzą nie najmłodsi, ale ci, którzy zdążyli się rozczarować Zaskakujące jest to, że z zawodu najczęściej nie rezygnują osoby tuż po studiach. Częściej odchodzą nauczyciele, którzy pracują już kilka lat i zdobyli pierwszy stopień awansu zawodowego. Badaczki tłumaczą, że to moment, w którym mija początkowy entuzjazm. Młody nauczyciel wchodzi do szkoły z przekonaniem, że będzie miał wpływ na uczniów i będzie mógł rozwijać swoje pomysły. Po kilku latach zderza się jednak z rzeczywistością: niską pensją, nadmiarem obowiązków i permanentnym zmęczeniem. Do tego dochodzi wypalenie zawodowe. Nauczyciele prac…

mloda-nauczycielka-w-klasie-addc076.jpg
width: 1600
height: 1200

Polonistka: „Pozwalam jeść na lekcji i chodzić do WC”. W pokoju nauczycielskim słyszy jedno
type: item
date: 2026-04-03T13:56:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Jestem nauczycielką języka polskiego w klasach 4-8 i tak – pozwalam uczniom pić wodę na lekcji, zjeść kanapkę, jeśli nie zdążyli na przerwie, i wyjść do toalety bez publicznego tłumaczenia się przed całą klasą. Dla części moich koleżanek i kolegów to niemal herezja.
encoded: Pracuję w szkole podstawowej od kilkunastu lat. Widziałam już bardzo różne podejścia do dyscypliny. Takie, w których dziecko nie może napić się wody, bo „jest lekcja”. Takie, w których uczeń boi się poprosić o wyjście do toalety, bo kiedy pyta, słyszy: „Trzeba było iść na przerwie”. I szczerze? Nigdy nie rozumiałam, co to ma wspólnego z nauką. Dziecko, które jest głodne, spragnione albo rozpaczliwie próbuje wytrzymać do dzwonka, nie będzie słuchało o częściach mowy ani analizowało „Kamieni na szaniec”. Będzie myślało tylko o tym, żeby wytrzymać. U mnie nie trzeba prosić o pozwolenie na siku Na początku każdego roku mówię uczniom jedną rzecz. Jeśli musisz wyjść do toalety – wyjdź. Nie musisz podnosić ręki i ogłaszać przy całej klasie, że chcesz iść do łazienki. Wystarczy, że pokażesz mi gestem albo po prostu wyjdziesz. Jeśli chce ci się pić – napij się. Jeśli jesteś głodny i masz w plecaku kanapkę, możesz ją zjeść. Oczywiście nie w czasie kartkówki i nie w formie pikniku w ostatniej ławce. To naprawdę nie jest takie skomplikowane. Niektórzy nauczyciele mówią mi, że przez takie podejście „pozwalam uczniom wejść sobie na głowę”. Że zaraz będą spacerować po klasie, chrupać chipsy i wychodzić co pięć minut. Tylko że to nigdy się nie dzieje, bo dzieci i nastolatki bardzo dobrze rozumieją różnicę między zaufaniem a samowolą. Kiedy wiedzą, że traktuje się je z szacunkiem, poważnie, zwykle same zaczynają zachowywać się dojrzale. Pamiętam dziewczynkę, która bała się poprosić Kilka lat temu miałam taką uczennicę. Bardzo spokojną, cichą dziewczynkę, grzeczną i piekielnie zdolną. Pewnego dnia na mojej lekcji nagle wybiegła z klasy i rozpłakała się na korytarzu. Tak nagle. Okazało się, że na lekcji wcześniej inna nauczycielka nie pozwoliła jej wyjść do toalety. Dziewczynka była tak zestresowana, że nie wytrzymała, a dopiero u mnie na lekcji dotarły do niej te emocje. Nigdy nie zapomnę jej wstydu. Chyba właśnie wtedy postanowiłam, że na moich lekcjach nikt nie będzie musiał błagać…

nauczycielka-podczas-lekcji-cec91f9.jpg
width: 1600
height: 1200