Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konfliktów między dziećmi, tęsknoty za domem, telefonów do rodziców i całej masy rzeczy, których nikt z zewnątrz nawet nie widzi. A jedna z mam oczekiwała, że codziennie będę jeszcze kontrolować, czy jej dziewięcioletni syn zmienił skarpetki. To był moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo niektórzy rodzice przerzucają swoją odpowiedzialność na innych. „Po miesiącu byłam bardziej zmęczona niż po całym roku szkolnym” Nie zrozumcie mnie źle. To nie dzieci były największym problemem. Większość naprawdę była fantastyczna. Tęskniły za rodzicami, czasem się pokłóciły, czasem marudziły. To normalne. Najbardziej męczyło mnie poczucie, że dla części rodziców wychowawca kolonijny ma być jednocześnie nauczycielem, opiekunem, psychologiem, pielęgniarką, animatorem, drugim rodzicem i osobistym asystentem ich dziecka. Po miesiącu wróciłam do domu kompletnie wyczerpana, wymęczona, jakbym harowała na kopalni. Przytuliłam swoją córkę i pomyślałam, że nigdy nie chciałabym, żeby w wieku dziewięciu czy dziesięciu lat potrzebowała obcej osoby do przypominania o zmianie skarpetek. Wyjazd nauczył mnie jeszcze jednej rzeczy. My, nauczyciele, naprawdę robimy znacznie więcej, niż wielu osobom się wydaje. A wychowawcy kolonijni zasługują na ogromny szacunek. Dopóki sama tego nie przeżyłam, nie miałam pojęcia, jak ogromna odpowiedzialność spoczywa na ich barkach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Praca wychowawcy kolonijnego to nie wakacje z dziećmi, lecz odpowiedzialność przez całą dobę. To właśnie dlatego organizatorzy podkreślają, że samodzielność dziecka przed pierwszym wyjazdem ma ogromne znaczenie. Historia naszej czytelniczki pokazuje również szerszy problem. Rodzice chcą mieć pewność, że ich dzieci będą pod dobrą opieką, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednak opiekun kolonijny nie jest w stanie zastąpić każdemu dziecku rodzica i wyręczać go w codziennych czynnościach. Czasem najlepszym prezentem, jaki możemy dać dziecku przed wakacyjnym wyjazdem, jest nauczenie go podstawowej samodzielności jeszcze w domu. Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
Po apelu przyszła wiadomość od nauczycielki. „Przeczytałam ją 3 razy, bo nie mogłam uwierzyć”
Do naszej redakcji przyszedł mail od mamy ucznia szkoły podstawowej. Kobieta opisuje gest nauczycielki, który – jak twierdzi – przywrócił jej wiarę w to, że w szkolnej codzienności wciąż jest miejsce na zwykłą życzliwość.
Zwykle rodzice nawet nie pamiętają ostatniej wiadomości od nauczyciela. Tym razem było zupełnie inaczej. „Myślałam, że to kolejny szkolny komunikat” Mam syna, który właśnie skończył czwartą klasę. Po uroczystym zakończeniu roku wróciliśmy do domu, zjedliśmy obiad i zaczęliśmy planować pierwszy dzień wakacji. Byłam w szoku, kiedy dostałam powiadomienie z e-dziennika. Pomyślałam, że może chodzi o odbiór rzeczy z klasy albo przypomnienie o dokumentach. Otworzyłam wiadomość i po kilku zdaniach zorientowałam się, że to nie jest zwykłe ogłoszenie. Nauczycielka napisała, że dziękuje rodzicom za współpracę przez cały rok szkolny. Podkreśliła, że bez naszego zaangażowania wiele rzeczy byłoby po prostu niemożliwych. Napisała też, że mamy wspaniałe dzieci, z których możemy być dumni. „Jedno zdanie szczególnie zapadło mi w pamięć” Najbardziej poruszyły mnie jednak słowa, które znalazły się na końcu wiadomości. Pani wychowawczyni życzyła wszystkim spokojnych wakacji i poprosiła rodziców o jedno – żeby pozwolili dzieciom na prawdziwie beztroskie lato. Napisała, że przez cały rok ciężko pracowały, uczyły się, przeżywały sukcesy i porażki, dlatego teraz zasługują na odpoczynek, nudę, lody, zabawę i długie dni bez szkolnego pośpiechu. To było napisane tak zwyczajnie, a jednocześnie tak pięknie, że zrobiło mi się ciepło na sercu. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek dostała podobną wiadomość od nauczyciela. Bez oceniania, bez wymagań, bez listy obowiązków. Po prostu kilka serdecznych słów skierowanych do rodziców. „Tak niewiele trzeba, żeby zrobić komuś dzień” Wiem, że nauczyciele często słyszą głównie pretensje. Rodzice narzekają na zadania domowe, oceny, organizację nauki czy sposób komunikacji. Tym bardziej doceniam, że komuś chciało się poświęcić kilka minut, żeby napisać wiadomość, która nie była obowiązkiem, tylko miłym gestem. Może dla niektórych to drobiazg. Dla mnie nie. Po przeczytaniu tej wiadomości pomyślałam, że mój syn miał naprawdę szczęście do wychowawczyni. Przez cały rok była wymagająca, ale jednocześnie życzliwa. A ten krótki wpis w e-dzienniku tylko mnie w tym utwierdził. Dlatego postanowiłam napisać. Na co dzień dużo mówi się o konfliktach między rodzicami a szkołą. Tymczasem warto czasem pokazać, że są też nauczyciele, którzy potrafią zostawić rodzicom kilka dobrych słów na początek wakacji. To nic nie kosztuje, a naprawdę zostaje w pamięci. Komentarz redakcji Choć e-dziennik większości rodziców kojarzy się przede wszystkim z ocenami, uwagami i organizacyjnymi komunikatami, czasem pojawiają się w nim wiadomości, które wywołują zupełnie inne emocje. Kilka serdecznych zdań od wychowawcy może stać się pięknym zwieńczeniem całego roku szkolnego i przypomnieniem, że szkoła to przede wszystkim ludzie. Nawet jeśli rodzice widzą czasem w nauczycielach roboty. Czytaj też: To już koniec czerwonych pasków na świadectwie. Są nowe kolory: zielony, żółty, niebieski. Co oznaczają? Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji” „Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„SMS od nauczycielki dzień przed zakończeniem roku przelał czarę goryczy. Nie miała prawa”
Dzień przed zakończeniem roku szkolnego nauczycielka wysłała do rodziców krótką wiadomość z przypomnieniem o wodzie i nakryciu głowy przed apelem w pełnym słońcu. Dla jednej z mam to jednak nie była zwykła troska, ale kolejny dowód na to, że szkoła coraz bardziej ingeruje w sprawy rodziców.
Nauczycielka postanowiła przypomnieć rodzicom, że apel przy okazji końca roku odbędzie się na boisku, a prognozy zapowiadają prawdziwy skwar. Jedna z mam odebrała tę wiadomość jak osobisty atak i postanowiła opisać sprawę naszej redakcji. Publikujemy jej maila, ale nie ukrywamy, że w tej historii trudno nam podzielić jej oburzenie. „Nie potrzebuję, żeby nauczycielka instruowała mnie, jak mam zadbać o własne dziecko” Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo już naprawdę mam dość tego, jak nauczyciele coraz bardziej wchodzą w kompetencje rodziców. Mam wrażenie, że wielu z nich kompletnie zapomina, gdzie kończy się ich rola. Nie wystarczy już uczenie dzieci i organizowanie szkolnych spraw. Teraz najwyraźniej trzeba jeszcze instruować rodziców, jak mają zadbać o własne dzieci. Dzień przed zakończeniem roku szkolnego dostaliśmy wiadomość od wychowawczyni mojego syna. Napisała, że przypomina, iż apel odbędzie się na boisku, że zapowiadane są upały i żeby dzieci miały ze sobą wodę, nakrycie głowy, lekkie ubranie, a najlepiej też były posmarowane kremem z filtrem. I może dla kogoś to brzmi jak zwykła wiadomość organizacyjna, ale dla mnie to już było po prostu za dużo. Przepraszam bardzo, ale ja naprawdę nie potrzebuję, żeby nauczycielka tłumaczyła mi, że w upał dziecko powinno mieć wodę i czapkę. Jestem matką, nie osobą przypadkową, która pierwszy raz wypuszcza dziecko z domu. Naprawdę wiem, jak wygląda czerwiec, umiem sprawdzić pogodę i jestem w stanie sama pomyśleć, że jeśli dzieci stoją na boisku w pełnym słońcu, to warto dać im coś do picia. „Zwykły komunikat? Dla mnie to było zwykłe pouczanie” Najbardziej zirytował mnie ton tej wiadomości. Cały pakiet rad, jak rodzic ma przygotować dziecko. Woda, czapka, lekkie ubranie, krem z filtrem. Jeszcze chwila i szkoła będzie rozsyłać instrukcje, co dzieci mają zjeść na śniadanie i o której powinny pójść spać. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja odebrałam to po prostu jako wtrącanie się. Bo jeśli nauczycielka pisze do wszystkich rodziców w taki sposób, to znaczy, że z góry zakłada, że my sami nie potrafimy zadbać o własne dzieci. A ja sobie nie życzę, żeby ktoś traktował mnie jak osobę nieodpowiedzialną albo niesamodzielną tylko dlatego, że jest wychowawcą mojego syna. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej przekraczają granicę. Zaczyna się od „proszę pamiętać o wodzie”, potem jest „proszę ograniczyć dziecku słodycze”, „proszę dopilnować, żeby wcześniej chodziło spać”, „proszę ćwiczyć czytanie w wakacje”, a za chwilę dojdziemy do momentu, w którym wychowawczyni będzie urządzać rodzicom kurs życia codziennego. „Naprawdę tylko ja uważam, że nauczycielka nie miała prawa?” Najlepsze jest to, że moje dziecko i tak miało wszystko, co trzeba. Miało wodę, miało czapkę, było lekko ubrane. Ale to nie zmienia faktu, że sama wiadomość była dla mnie nie na miejscu. Nie chodzi o to, czy rada była słuszna, tylko o samą zasadę. Ja nie mówię nauczycielce, jak ma prowadzić lekcję, więc oczekuję tego samego. Naprawdę nie rozumiem, skąd u niektórych pedagogów przekonanie, że mogą wychowywać już nie tylko dzieci, ale też ich rodziców. Być może wiele osób stanie po stronie nauczycielki, bo przecież „chciała dobrze”. Tylko że dobrymi chęciami też można przekroczyć granicę. Dla mnie ta wiadomość była zwyczajnie bezczelna i niepotrzebna. Nie po to jestem matką, żeby obca kobieta dzień przed zakończeniem roku szkolnego wysyłała mi instrukcję obsługi upału. Pozdrawiam. Komentarz redakcji Tym razem nie podzielamy oburzenia naszej czytelniczki. Wiadomość od nauczycielki nie wygląda na bezczelność ani próbę „wychowywania rodziców”, tylko na zwykłe, odpowiedzialne przypomnienie przed apelem organizowanym w pełnym słońcu. Trudno mieć pretensje do wychowawczyni, że chciała upewnić się, iż dzieci będą miały wodę i nakrycie głowy, zwłaszcza gdy mowa o kilkudziesięciu uczniach stojących na boisku w upale. Taki komunikat nie jest przecież wysyłany po to, by kogokolwiek upokorzyć czy pouczać. To raczej standardowa troska o bezpieczeństwo dzieci, bo nauczycielka dobrze wie, że w szkolnym chaosie końca roku łatwo o czymś zapomnieć. W tej historii znacznie bardziej razi nas ton listu matki niż sama wiadomość od wychowawczyni. Jeśli mamy wybierać między nauczycielką, która „za bardzo się przejęła”, a taką, która macha ręką na zdrowie dzieci w 30-stopniowym upale, to zdecydowanie wolimy tę pierwszą. Czytaj też: Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę” „Wiadomość od nauczycielki przyszła o 6.32 rano. Przeczytałam pierwsze zdanie i zaczęłam się trząść” „Gdy syna ktoś zaczepia w szkole, każę mu oddać i się nie cackać. Nie będę wychowywać ciamajdy”
„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Życzenia na Dzień Nauczyciela 2026: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne
Życzenia na Dzień Nauczyciela powinny mieć oficjalny, elegancki charakter. W końcu to święto wszystkich pracowników oświaty, którzy wkładają ogrom pracy, miłości i cierpliwości w kształtowanie kolejnych pokoleń Polek i Polaków. Sprawdź nasze niezawodne propozycje życzeń dla nauczycieli.
14 października obchodzimy Dzień Nauczyciela, znany pod oficjalną nazwą jako Dzień Edukacji Narodowej. Z tej okazji uczniowie wręczają swoim nauczycielom i nauczycielkom, wychowawcom klas, opiekunom szkolnym i przedszkolnym, a także pozostałym pracownikom oświaty drobne upominki wyrażające podziękowanie za trud i serce włożone w pracę. Nieodłącznym elementem tego święta są życzenia dla nauczycieli. Sprawdź nasze oryginalne propozycje życzeń z okazji Dnia Nauczyciela. Znajdziesz wśród nich wzory różnych życzeń: oficjalne, eleganckie, poważne, piękne, oryginalne i wzruszające. Życzenia na Dzień Nauczyciela: Życzenia oficjalne od: uczniów, rodziców, rady pedagogicznej Życzenia piękne i wzruszające Oryginalne życzenia dla nauczycieli Życzenia na Dzień Nauczyciela – oficjalne od uczniów, rodziców i rady pedagogicznej Zainspiruj się poniższymi życzeniami dla nauczycieli i pracowników szkoły. Ze względu na swój oficjalny charakter będę też odpowiednie jako życzenia od rady rodziców. Z okazji Dnia Nauczyciela składamy najserdeczniejsze podziękowanie za niestrudzony wkład w nasze wychowanie i naukę. Niech wykonywana praca będzie dla Pani/Pana źródłem satysfakcji zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzmy Panu licznych sukcesów zawodowych. Mamy nadzieję, że wykonywana przez Pana praca w końcu stanie się źródłem społecznego uznania. *** Z okazji Dnia Nauczyciela wręczamy Pani ten skromny podarek, który jest symbolem naszej wdzięczności i podziękowaniem za niekończące się pokłady empatii. Dzięki takim ludziom jak Pani świat jest lepszy! *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej z największą przyjemnością mamy zaszczy złożyć wyrazy najszczerszego uznania za trud i pracę całego Grona Pedagogicznego. Wszystkim osobom życzymy zdrowia oraz sukcesów w pracy zawodowej. *** Z okazji Dnia Nauczyciela składamy ogromne podziękowania dla całego Grona Pedagogicznego za włożone serce, niegasnący zapał, ogromne pokłady cierpliwości i dar wprowadzania młodych ludzi w dorosłe życie. Dziękujemy! *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzę Panu dużo zdrowia, wielkiej satysfakcji z wykonywanej pracy oraz licznych sukcesów w życiu zawodowym. *** Z okazji Dnia Edukacji Narodowej składamy Pani szczere wyrazy podziękowania za wszelkie rady, pochwały, a także słowa konstruktywnej krytyki. Dzięki nim jesteśmy dumni z naszych osiągnięć! *** W Dniu Edukacji Narodowej chcemy powiedzieć, jak bardzo jesteśmy wdzięczni za Pani/Pana pracę. Chcemy podziękować za wszystkie uśmiechy, miłe słowa i dobre rady. Dzięki Pani/Panu szkoła staje się dla nas miejscem przyjaznym, czujemy się tu, jak w domu. Piękne i wzruszające życzenia na Dzień Nauczyciela Szukasz słów, które w piękny i wzruszający sposób wyrażą wdzięczność nauczycielowi za jego pracę i zaangażowanie? Oto nasze propozycje. Życzenia dla nauczyciela możesz wypisać na ozdobnej kartce lub jako treść bileciku przyczepionego do kwiatów. W tym wyjątkowym dniu z serca drogi Nauczycielu: Dziękuję Ci za naukę i porady. Dziękuję za to, że nigdy nie mówisz, że nie dam rady. Dziękuję za cierpliwość i nienaganną uczciwość. Dziękuję za wsparcie i że rozwiązujesz każde starcie. *** Jakże nie pisać wierszy, jakże nie płonąć w podzięce. Za dar najpiękniejszy, za SERCE. Tymi słowami pragniemy przekazać najserdeczniejsze życzenia za wielką cierpliwość, wyrozumiałość i trud włożony w nasze wychowanie! Z okazji zbliżającego się Dnia Nauczyciela składamy serdeczne życzenia dla naszej oraz całego grona pedagogicznego, dyrekcji oraz pracowników szkoły. *** Słowo miłość – za Ich troski, Słowo wdzięczność – za Ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne budowanie naszych wnętrz. *** Wszyscy nasi kochani Nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany, przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące *** Z okazji Dnia Nauczyciela życzymy takich myśli i marzeń które dają się urzeczywistnić, pięknych i szlachetnych pomysłów, które podszeptuje serce, cierpliwości i wytrwałości, aby służba dzieciom tym starszym i tym młodszym zrodziła wiele szlachetnych owoców. *** Niejeden zły zwalczyłaś nałóg, w naszych działaniach idziemy śladem Twoich nauk, szlachetnych dążeń Twych. Więc w Twoje święto przyjmij nasz szacunek i podziękę, że nas prowadzisz w jasne bramy, podałaś nam swą rękę. Oryginalne życzenia na Dzień Nauczyciela Chcesz złożyć wyjątkowe życzenia wychowawczyni lub nauczycielowi ulubionego przedmiotu? W tym przypadku mogą sprawdzić się wyszukane cytaty, ale nie tylko... „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania!” (B. Conkin). Dziękujemy, że Pani jest naszą Nauczycielką. *** „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?” (Deanna Beisser). Dziękujemy, w poczuciu, że wcale nie traktuje nas Pan/i jak cudze dzieci. *** Mark Twain miał rację: „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.” Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Nauczyciela. *** Z okazji Dnia Nauczyciela dziękujemy za pokazanie, że nauka bywa ciekawsza od bajek i zapewniamy, że na zawsze zostaniecie w naszych myślach i sercach. A nauka bywa ciekawsza od bajek, trzeba tylko słuchać i uważnie patrzeć. Gdy wiedzy przybywa, to życie się staje o ileż piękniejsze, ciekawsze, bogatsze. Więc po latach, kiedy będziemy dorośli i skończywszy szkołę – pójdziemy przez życie w naszych myślach i sercach pełnych wdzięczności Zostaną na zawsze – nasi Nauczyciele. J. Ficowski: Kwiaty dla nauczyciela *** W Dzień Nauczyciela (i nie tylko): Spełnienia marzeń Zdrowia Y… Stu lat Talentów (odkrywania wśród nas, uczniów) Kilkakrotnie wyższej pensji I Elastyczności Gładkiego przepuszczania do kolejnej klasy Obecności (naszej, na wszystkich lekcjach) Niespożytej energii Anielskiej cierpliwości Jako wdzięczni uczniowie życzymy. Zobacz także: Te piękne cytaty o nauczycielach to najlepsze podziękowanie. Aż łzy cisną się do oczu Czy Dzień Nauczyciela jest wolny? Życzenia na Dzień Nauczyciela od przedszkolaków - krótkie mądre, rymowane, łatwe do zapamiętania
Wyścig szczurów także w wakacje. „Córka będzie chodzić na matmę, żeby trochę podgonić”
„Wiem, że Zuzka wolałaby jechać na obóz, ale do orła z matematyki jej daleko. Musi podgonić materiał” – usłyszałam w tramwaju i zrobiło mi się żal Zuzi. Rodzice tylko nakręcają wakacyjny wyścig szczurów.
Kiedy byłam dzieckiem, wakacje były świętością. Przez dwa miesiące nikt nie myślał o kartkówkach, sprawdzianach ani ocenach. Pamiętam brudne włosy i zdarte kolana, wycieczki rowerowe, długie dni nad jeziorem i wybłagiwanie u mam z osiedla, bo pozwoliły nam się bawić jeszcze trochę dłużej. Wspomnienia wróciły przypadkiem, podczas jazdy stołecznym tramwajem. Obok mnie siedziały dwie kobiety, dzieliło nas przejście. Rozmawiały o świadectwach swoich dzieci, ocenach i planach na lato. Jedna z nich wspomniała, że córka nie pojedzie na wymarzony obóz, na który jeździła co roku. W tym rodzice postanowili przeznaczyć te pieniądze na wakacyjne korepetycje. Nie znam tej rodziny. Nie wiem, jakie oceny ma Zuzia i czy rzeczywiście ma takie problemy z matematyką. Mam jednak wrażenie, że wielu dorosłych zaczęło patrzeć na dzieci przez pryzmat osiągnięć. Dobra szkoła, wysoki wynik egzaminu, konkursy, certyfikaty językowe, zajęcia dodatkowe. Wszystko ma prowadzić do sukcesu, który kiedyś zaprocentuje. Kiedy odpoczynek stał się stratą czasu? Problem polega na tym, że w tej układance coraz częściej nie ma miejsca na zwykłe dzieciństwo. Na wspinanie się na drzewa, na grę w klasy. Nawet na gry komputerowe czy nagrywanie niezrozumiałych dla starszych pokoleń tiktoków. Dziś nawet wakacje muszą być produktywne. Jedno dziecko chodzi na intensywny angielski, drugie ćwiczy matematykę, trzecie przygotowuje się do egzaminów, które będą dopiero za 2 lata. Rodzice tłumaczą to troską o przyszłość swoich dzieci. Czasem mam jednak wrażenie, że bardziej chodzi o lęk przed tym, że ich dziecko zostanie w tyle. Tylko w tyle za kim? Za kolegą, który ma lepsze oceny? Za córką znajomych, która już zdobyła certyfikat językowy? Za dziećmi, które od września będą o rozdział dalej w podręczniku? W pewnym momencie przestajemy mówić o rozwoju, a zaczynamy mówić o presji. Najważniejszych rzeczy nie uczą korepetytorzy Najbardziej zdziwiło mnie to, że matka była gotowa zrezygnować z obozu córki na rzecz dodatkowych lekcji matematyki. Tymczasem właśnie podczas takich wyjazdów dzieci uczą się rzeczy, których nie znajdą w żadnym podręczniku. Uczą się samodzielności. Budowania relacji. Rozwiązywania konfliktów. Wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Radzenia sobie bez rodziców przez kilka czy kilkanaście dni. To kompetencje, które przydają się przez całe życie. Nie chcę umniejszać znaczenia edukacji. Sama uważam, że wiedza jest ważna. Nie potrafię jednak zgodzić się z myśleniem, że kolejna godzina nad równaniami zawsze będzie cenniejsza od doświadczeń, wspomnień i relacji. Dzieci nie są maszynami do zdobywania punktów. Nie da się ich rozwijać wyłącznie poprzez dokładanie kolejnych zajęć. Nowy trend wśród rodziców? Po tej rozmowie zadzwoniłam do znajomej korepetytorki, która od ponad dekady uczy dzieci języka angielskiego. Zapytałam, czy rzeczywiście coraz więcej rodziców chce organizować dzieciom naukę również w wakacje. Przyznała, że pierwszy raz spotkała się z taką prośbą w zeszłym roku. W poprzednich latach wakacje były czasem odpoczynku, a rodzice sami zawieszali zajęcia do września. W tym roku podobne pytanie padło ponownie, od innej osoby. Podobnie jak rok wcześniej: odmówiła. Może to przypadek. Może pojedyncze historie. Jednak coraz częściej rodzice zachowują się tak, jakby bali się, że dwa miesiące bez nauki sprawią, że dziecko zaprzepaści swoją szansę na sukces. Tymczasem psychologowie od lat przypominają, że odpoczynek nie jest przeciwieństwem rozwoju. Jest jego niezbędnym elementem. Dziecko nie potrzebuje być efektywne przez dwanaście miesięcy w roku. Potrzebuje także czasu na nudę, zabawę, spontaniczność i regenerację. Potrzebuje wakacji, które będą wakacjami. Kiedy wysiadałam z tramwaju, cały czas myślałam o Zuzi. Nie o jej matematyce, ale o obozie, na który nie pojedzie. Bo może za kilka lat nie będzie pamiętać wzorów, które powtarzała w lipcu. Za to bardzo dobrze zapamięta lato, którego nie miała. Zobacz także: To dlatego szwedzkie dzieci lubią szkołę. Polscy uczniowie nie mają szans na taki luksus
W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pytanie, co może jeszcze zrobić, by zasłużyć na wyższą ocenę. Zamiast tego pojawiło się oczekiwanie, że po prostu zmienię swój werdykt, ponieważ dziecku brakuje kilku punktów do paska. Coraz częściej mam wrażenie, że część rodziców zaczyna traktować oceny jak nagrody, które można wyprosić albo wynegocjować. Tymczasem nauczyciel nie rozdaje świadectw według własnego humoru. Oceny wynikają z konkretnych osiągnięć ucznia i obowiązujących zasad. Trudno zrozumieć, dlaczego niektórzy dorośli oczekują od nas łamania tych reguł. „Jestem zmęczona bardziej rodzicami niż dziećmi” Nie ukrywam, że w czerwcu jadę na oparach. Wystawianie ocen, poprawy, dokumentacja, rady pedagogiczne i dziesiątki rozmów z rodzicami sprawiają, że wielu nauczycieli funkcjonuje w czerwcu na granicy wyczerpania. Wolny weekend miał być okazją do odzyskania energii przed ostatnią prostą. Wiadomość od tej matki była dla mnie czymś więcej niż tylko niestosownym SMS-em. Stała się symbolem problemu, który narasta od kilku lat. Coraz więcej rodziców uważa, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze i wszędzie. Nie ma znaczenia, czy jest wieczór, weekend, święto czy urlop. Wystarczy przecież napisać wiadomość. Najbardziej przykre jest jednak przekonanie, że wszystko można załatwić rozmową albo naciskiem. Jeśli uczeń zasłużył na czwórkę, powinien dostać czwórkę. Jeśli zasłużył na piątkę, otrzyma piątkę. Czerwony pasek nie może być efektem próśb kierowanych do nauczyciela, tylko pracy dziecka przez cały rok. Po takich sytuacjach coraz częściej dochodzę do wniosku, że dzieci są dziś znacznie łatwiejsze we współpracy niż niektórzy dorośli. Komentarz redakcji Historia opisana przez naszą czytelniczkę pokazuje problem, o którym nauczyciele mówią od dawna. Szkoła nie może funkcjonować prawidłowo, jeśli część rodziców traktuje pedagogów jak osoby dostępne przez całą dobę. Prywatny numer telefonu nauczyciela nie powinien być narzędziem do prowadzenia negocjacji dotyczących ocen, szczególnie podczas weekendów i dni wolnych od pracy. Jeszcze większe wątpliwości budzi sama treść wiadomości. Oceny nie są prezentem ani formą nagrody przyznawanej na życzenie rodzica. Powinny odzwierciedlać wiedzę, umiejętności i zaangażowanie ucznia. Szacunek do szkoły zaczyna się od poszanowania zasad, które obowiązują wszystkich – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobacz także: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”
Czy nauczyciel powinien sprawdzać, czy uczeń spakował odpowiednie ubrania na wycieczkę? A może odpowiedzialność za to spoczywa na dziecku i jego rodzicach? Po publikacji listu oburzonej mamy piątoklasisty otrzymaliśmy wiadomość od nauczycielki, która nie kryje zdumienia oczekiwaniami części rodziców.
Kilka dni temu opublikowaliśmy list mamy ucznia, która po szkolnej wycieczce znalazła w walizce syna ubrania należące do innych dzieci. Kobieta obwiniała nauczycieli o brak pomocy przy pakowaniu. Po przeczytaniu tego tekstu napisała do nas nauczycielka, która od lat pracuje z dziećmi i młodzieżą. Jak przyznaje, słowa matki wywołały u niej ogromne emocje. „Nauczyciel nie jest od pakowania cudzych dzieci” Przeczytałam list tej mamy i szczerze mówiąc, przecierałam oczy ze zdumienia. Naprawdę doszliśmy do momentu, w którym nauczyciel ma odpowiadać za to, czy jedenastolatek spakował do walizki własne skarpetki? Jestem nauczycielką od wielu lat. Jeszcze na studiach pracowałam jako wychowawczyni kolonijna. Dziś regularnie jeżdżę z uczniami na wycieczki, zielone szkoły i różnego rodzaju wyjazdy. Powiem coś, co najwyraźniej nie wszystkim się spodoba: nauczyciel absolutnie nie jest od sprawdzania, czy dziecko jest dobrze spakowane. To nie jest nasza rola. Naszym zadaniem jest zadbać o bezpieczeństwo dzieci, organizację wyjazdu, reagowanie w sytuacjach kryzysowych i opieka nad grupą. Nie jesteśmy osobistymi asystentami kilkudziesięciu uczniów. „Zaglądam do plecaków tylko w wyjątkowych sytuacjach” Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy muszę zajrzeć do plecaka ucznia. Jeśli mam podejrzenie, że dziecko ma przy sobie coś, czego mieć nie powinno. Jeśli pojawia się problem związany z używkami. Jeśli rodzic albo sam uczeń prosi mnie o pomoc w znalezieniu jakiejś rzeczy. Podczas wycieczek robię też przegląd pokoi. Sprawdzam porządek, bezpieczeństwo, to, czy dzieci przestrzegają zasad. Siłą rzeczy czasem widzę, co mają przy sobie. Właśnie wtedy często przeżywam największe zaskoczenie. Bo problemem nie są cudze skarpetki w walizce. Problemem jest to, że niektóre dzieci przyjeżdżają kompletnie nieprzygotowane. „Jedziemy w góry, a dziecko ma sandały” Nigdy nie zapomnę chłopca, który przyjechał na wycieczkę w góry bez żadnych pełnych butów. Miał sandały. Tylko sandały. Na kilkudniowy wyjazd w teren. Kiedy o to zapytałam, usłyszałam: „Mama zapomniała”. Ten chłopak miał 15 lat. Innym razem uczennica nie miała ani jednej cieplejszej bluzy, choć prognozy od tygodnia zapowiadały ochłodzenie. Bywali uczniowie bez kurtki przeciwdeszczowej, bez bielizny na zmianę albo z jedną koszulką spakowaną na cztery dni. I nie, nie były to sytuacje wynikające z biedy czy trudnej sytuacji rodzinnej. Po prostu nikt wcześniej nie sprawdził, co dziecko wkłada do torby. A dzisiejsze dzieci są bardzo niesamodzielne. Mam czasem wrażenie, że część rodziców wymaga od szkoły wszystkiego, a jednocześnie coraz rzadziej wymaga czegokolwiek od własnych dzieci. Potem słyszymy, że nauczyciel powinien pilnować walizki, przypominać o szczoteczce do zębów, sprawdzać zawartość plecaka i jeszcze rozwiązywać wszystkie problemy za ucznia. A przecież samodzielności trzeba się nauczyć. Jeśli jedenastolatek nie potrafi spakować swoich rzeczy na trzydniowy wyjazd, to problem nie leży po stronie nauczyciela. Właśnie dlatego czasem myślę, że wychowujemy pokolenie fajtłap. Nie dlatego, że dzieci są mniej zdolne niż kiedyś. Wręcz przeciwnie. Problem polega na tym, że coraz rzadziej pozwalamy im brać odpowiedzialność za własne sprawy. Komentarz redakcji List naszej czytelniczki pokazuje problem, który regularnie wraca w rozmowach między rodzicami a nauczycielami. Granice odpowiedzialności obu stron nie zawsze są postrzegane w ten sam sposób. Z jednej strony rodzice oczekują, że podczas wyjazdu ich dzieci będą pod dobrą opieką. Z drugiej nauczyciele zwracają uwagę, że szkolne wycieczki są również okazją do nauki samodzielności, organizacji i odpowiedzialności za własne rzeczy. Trudno oczekiwać, by opiekunowie kontrolowali zawartość każdej walizki czy sprawdzali, czy każdy uczeń spakował odpowiednią liczbę skarpetek. Jednocześnie warto pamiętać, że przygotowanie dziecka do wyjazdu to proces, w którym ważną rolę odgrywają zarówno rodzice, jak i samo dziecko. Być może, zamiast szukać winnych po powrocie z wycieczki, lepiej potraktować takie sytuacje jako okazję do rozmowy o samodzielności. To umiejętność, która przyda się dzieciom znacznie bardziej niż perfekcyjnie spakowana walizka. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: 60 proc. lekcji w tygodniu to zastępstwa. Matka: „Nauczyciele mogliby się bardziej postarać”
„Napisałam w weekend do nauczycielki SMS-a, a ona mnie wyśmiała. Przecież to jej obowiązek”
Czy nauczyciel powinien być dostępny dla rodziców także w sobotni wieczór? A może granica między szkołą a życiem prywatnym dawno już się zatarła? Do naszej redakcji napisała mama ucznia czwartej klasy, która nie kryje oburzenia po wymianie wiadomości z nauczycielką swojego syna. Naszym zdaniem nie miała racji.
Do naszej redakcji napisała pani Monika. Kobieta tłumaczy w mailu, że jej syn nie zrozumiał polecenia w zadaniu domowym z języka polskiego. Chciała szybko wyjaśnić sprawę, dlatego zdecydowała się napisać do nauczycielki SMS-a w weekend. Reakcja pedagożki kompletnie ją zaskoczyła. „Naprawdę nie widzę w tym nic złego” „Była sobota, koło 19. Syn siedział przy stole i już prawie płakał, bo nie wiedział, o co chodzi w tym zadaniu. Ja też czytałam to polecenie trzy razy i nie wiedziałam, co on ma właściwie zrobić. Pomyślałam, że napiszę do nauczycielki szybkiego SMS-a. Bez wydzwaniania, bez zawracania głowy. Dosłownie dwa zdania. Napisałam: ‘Dzień dobry, Kuba nie rozumie polecenia z zadania 3. Czy mogłaby pani wyjaśnić, co dzieci mają zrobić?’. I tyle. Po kilkunastu minutach dostałam odpowiedź, która mnie zatkała. Pani odpisała: ‘W czasie poniedziałkowego dyżuru kontaktuję się z rodzicami za pośrednictwem e-dziennika. Nauczyciele też mają weekend :)’. Ten uśmieszek na końcu? Serio? Poczułam się jak idiotka. Jak jakaś natrętna matka, która nie wiadomo czego żąda. A ja tylko chciałam pomóc dziecku. Przecież nauczyciel chyba jest od tego, żeby tłumaczyć dzieciom materiał? Jeśli dziecko czegoś nie rozumie, to do kogo mam się zwrócić? Do internetu? Do sąsiadki? Najbardziej wkurza mnie to, że szkoły ciągle mówią o współpracy z rodzicami. Zebrania, wiadomości, przypomnienia, milion komunikatów dziennie. Ale kiedy rodzic naprawdę potrzebuje pomocy, to nagle okazuje się problemem. Ja pracuję w sklepie i też czasem ktoś dzwoni po godzinach. Nie przewracam oczami, tylko odpowiadam. Dzisiaj każdy ma telefon przy sobie. Odpisanie na jednego SMS-a zajmuje minutę. Mam wrażenie, że nauczyciele coraz częściej zachowują się tak, jakby rodzic był intruzem. A przecież wszyscy jesteśmy po tej samej stronie. Chodzi o dzieci”. Rodzice i nauczyciele coraz częściej wchodzą sobie w kompetencje Ta historia pokazuje, jak bardzo zmieniły się granice kontaktu między rodzicami a szkołą. Z jednej strony trudno dziwić się emocjom mamy, która chciała pomóc zestresowanemu dziecku. Z drugiej – coraz więcej nauczycieli otwarcie mówi o przemęczeniu i o tym, że rodzice oczekują dostępności praktycznie przez całą dobę. Warto też pamiętać, że nauczyciel nie ma obowiązku odpowiadania na prywatne SMS-y, szczególnie w weekend. Oficjalnym kanałem kontaktu pozostaje najczęściej e-dziennik i to właśnie tam powinny trafiać pytania dotyczące szkoły. Coraz częściej zapominamy, że po drugiej stronie też jest człowiek – zmęczony, mający rodzinę i własny czas wolny. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że wielu rodziców działa pod wpływem emocji i zwyczajnie chce pomóc dziecku tu i teraz. A wtedy granice bardzo łatwo się zacierają. Zobacz także: Nauczyciele nie chcą drogich prezentów na koniec roku. „Lepiej skupcie się na wychowaniu, bo jest dramat”
W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2 tygodnie, czyli te nasze 2 tygodnie wakacji, bo akurat tyle trwa przerwa w naszej placówce. A poza tym są codziennie, każdego dnia. Wiecie, co jest najgorsze? Że część rodziców odbiera dziecko o 17 i jeszcze rzuca tekstem: „No widzisz, fajnie było, jutro znowu przyjdziesz”. A dziecko ledwo stoi na nogach. My, nauczycielki, naprawdę to widzimy. Widzimy dzieci, które zasypiają przy stoliku. Widzimy dzieci jedzące podwieczorek jako ostatnie, w pustej sali. Widzimy ten strach, że ktoś po nie nie wróci. Coraz częściej mam poczucie, że wymagamy od małych dzieci rzeczy, których sami dorośli byśmy nie wytrzymali”. Pracujący rodzice między poczuciem winy a koniecznością Wakacyjne dyżury przedszkolne od lat budzą ogromne emocje. Z jednej strony są rodzice, którzy naprawdę nie mają możliwości zapewnienia dzieciom opieki przez całe lato. Z drugiej – nauczyciele, którzy obserwują zmęczenie i emocjonalne przeciążenie najmłodszych. Psychologowie podkreślają, że dla dzieci w wieku przedszkolnym nawet kilka dni spokojnego czasu z bliskimi ma ogromne znaczenie. Nie chodzi wyłącznie o wyjazdy czy atrakcje, ale o poczucie bezpieczeństwa, bliskości i odpoczynku od codziennego rytmu instytucji. Ten temat nie ma prostych odpowiedzi. W tle są wysokie koszty życia, brak urlopów, samotne rodzicielstwo i presja zawodowa. Ale warto czasem zatrzymać się i zadać sobie pytanie: ile naprawdę jest w stanie udźwignąć kilkuletnie dziecko? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Podziękowania dla nauczycieli powinny wyrażać wdzięczność i szacunek. Jeśli brakuje Ci pomysłu, zainspiruj się naszymi propozycjami. Znajdziesz tu cytaty oraz piękne, krótkie teksty podziękowań od uczniów i ich rodziców.
Podziękowania dla nauczyciela mogą być krótkie lub dłuższe. Przede wszystkim warto zadbać jednak o to, by były oryginalne. Wówczas nauczyciel poczuje, że jego zaangażowanie naprawdę zostało dostrzeżone. Sprawdź, co możesz napisać na ozdobnej kartce, laurce lub na bileciku dołączonym do bukietu kwiatów. Spis treści: Podziękowanie dla nauczyciela – jak napisać? [WZÓR] Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli Krótkie podziękowania dla nauczycieli Piękne podziękowania dla nauczyciela Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Podziękowanie dla nauczyciela: jak napisać? [WZÓR] Pisząc samodzielnie podziękowanie dla nauczyciela lub nauczycielki, w tym dla wychowawcy, pamiętajmy, by nasze słowa były szczere i płynęły prosto z serca. Zobacz, jak dziękować i czego życzyć nauczycielowi. W tym celu przygotowaliśmy kilka wskazówek. Krok 1. Tekst powinien zawierać formy grzecznościowe oraz formułkę podziękowania, np.: Szanowna Pani Kasiu, z całego serca chcę Pani podziękować za… Krok 2. Następnie należy wpisać to, za co chcesz podziękować. Miłym gestem będzie nawiązanie do konkretnych wydarzeń (np. wstawienie się u innego nauczyciela, wspólne przygotowywanie szkolnej uroczystości, pomoc w trudnej sytuacji). Jeśli jednak zastanawiasz się, za co dziękować nauczycielom, mamy małą podpowiedź: za nieocenioną pomoc w trudnych chwilach, za zaangażowanie i empatię, za konsekwencję w działaniu, za okazane ciepło, za motywację, za inspirację, za otwartość na drugiego człowieka, za pokazanie nowej drogi, za rozbudzenie pasji, nowych możliwości rozwoju, za rozmowy, za mądre słowa, za traktowanie jak partnera, za wiarę w to, co robisz, za wsparcie i cierpliwość. Krok 3. Złóż swój podpis, np. Asia Kowalska z 8 c. Można na zakończenie podziękowania raz jeszcze podkreślić swoją wdzięczność (ale nie jest to konieczne). Krok 4. Warto dopisać datę i miejscowość. Po latach będzie to miła pamiątka. Oryginalne teksty podziękowań dla nauczycieli W dniu końca naszej edukacji zatrzymujemy się na chwilę na końcowej stacji by spojrzeć wstecz, a co tam widzimy? Wspaniałe chwile i kolegów miny. Lecz o tym wspomnieć obowiązek mamy, że naszej Pani wiele zawdzięczamy. W podziękowaniach dziś się łączymy, naszej najlepszej Pani życzymy by o nas dobre raczyła mieć wspomnienie, by jej najskrytsze spełniło się marzenie, by łatwą dla niej była ta sztuka żeby fachowca zrobić z nieuka. *** Słowo miłość – za ich troski, Słowo wdzięczność – za ich trud. Dar to skromny, dar uczniowski, Wyśpiewany z serc, jak z nut. Dziękujemy za wszystkie starania, które wkładacie w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że Wasz wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych! *** Dziękuję za pokazanie, że porażki mogą mnie czegoś pożytecznego nauczyć, że gdy przeżywam trudności, mogę odkryć swą siłę, że miłość i życzliwość często można znaleźć w najciemniejsze dni. *** Za uśmiech, dobre słowo, zachętę do pracy, gdy nic się nie udawało i pochwałę, gdy wszystko szło dobrze. Za pomoc w odkrywaniu tego, w czym jesteśmy najlepsi i przekonywanie, że możemy zrobić więcej, niż się spodziewamy. Za pokazanie nam, że się liczymy i jesteśmy ważni. Za przełamanie strachu do rzeczy nieznanych i niezrozumiałych. Za to, że mogliśmy zawsze na Panią/Pana liczyć! Za kolorowe lata nauki, które wniosły w nasze życie tak wiele radości... Dziękujemy! *** Dziękujemy, że była Pani/był Pan z nami przez te wszystkie lata. Za rady, wskazówki, pochwały, ale i słowa krytyki. Dzięki Pani/Panu odkryliśmy, że nauka może być również wspaniałą przygodą. *** Dziękujemy za Pani/Pana wkład w naszą edukację – mamy dla Pani/Pana najpiękniejszy bukiet słów. Bzy, tulipany i róże. Niech wszystko, co dobre doczeka się spełnienia. Składamy najszczersze życzenia prosto z serca. Jesteśmy wdzięczni, że możemy być Pani/Pana uczniami. Krótkie podziękowania dla nauczycieli Słowa wdzięczności i uznania uczniowie mogą wyrazić np. poprzez wierszyki. Oto nasze propozycje: Za wszystko, co Pani powiedziała Za wszystko, czego wysłuchała Za wszystko, co Pani zrozumiała Dziękuję. Jest Pani wspaniała *** Dziś składamy naszej Pani pełne życzenia wypełnione pomyślnościami: dużo zdrowia, szczęścia i cierpliwości. Niech się Pani na nas nigdy nie złości. *** Za wielki trud włożony w naszą edukację, za wszystkie lata starań, abyśmy mogli powoli wkraczać w dorosłe życie, za przekazaną wiedzę, cierpliwość, serce, dobre słowo i wychowanie... Dziękujemy! *** Pani niesie wiedzy kaganek, prowadzi przez życia ulice… Proszę przyjąć poezji wianek – spleciony z serdecznych życzeń. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. *** Dziękujemy za ten rok szkolny, za radość z naszych sukcesów, wsparcie w trudnych chwilach i nieustającą motywację do zdobywania wiedzy. Piękne podziękowania dla nauczyciela Uczniowie mogą zainspirować się również gotowymi tekstami pięknych i wzruszających podziękowań. Dziękuję za wszystkie porady i przekazaną wiedzę. Dziękuję za każdą pochwałę i krytykę, które pozwoliły mi być lepszym człowiekiem i lepszym uczniem. Pani sprawiła/Pan sprawił, że jestem dumna/dumny z każdego mojego osiągnięcia. *** Dziękujemy za to, że była Pani/był Pan naszym przewodnikiem. Pomagał(a) odkrywać nasze mocne strony, cieszył(a) się z sukcesów, a w trudnych chwilach zawsze nas wspierał(a). I za ten uśmiech, dzięki któremu ciepło robiło się w naszych sercach. *** Tym prezentem, jak i tymi słowami chcemy przekazać najserdeczniejsze podziękowania za wielką cierpliwość, niesłychaną wyrozumiałość i ogromny trud włożony w kształtowanie naszego światopoglądu. *** Dziękujemy za wszystkie starania, które wkłada Pani/Pan w nasze wychowanie i edukację. Wierzymy, że ten wysiłek uczyni z nas ludzi mądrych i szlachetnych. Dziękujemy za codzienne, niezwykle trudne i mozolne wzmacnianie naszych charakterów. Zdajemy sobie sprawę, że na efekty tej pracy trzeba będzie czekać długo i cierpliwie, ale przyjdzie czas, kiedy stanie się ona widoczna. *** Mamy nadzieję, że kiedy będziemy już dorośli, będzie Pan/i z nas dumna/y. Ponieważ właśnie Pan/i uczy nas nie tylko języka polskiego (matematyki, biologii, historii...), ale i tego, co jest w życiu najważniejsze. Dziękujemy i życzymy cudownych wakacji. Podziękowania dla nauczyciela: cytaty Dziękując nauczycielowi lub wychowawczyni, możesz skorzystać z pięknych sentencji. Czasem to właśnie cytat może sprawić, że belfer poczuje się doceniony. „Nauczyciel to jedna z najbardziej wyjątkowych postaci na całym świecie, bo któż inny mógłby każdego dnia ofiarowywać to, co w nim najlepszego, cudzym dzieciom?”, Deanna Beisser *** „Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza – osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu”, Johann Wolfgang Goethe *** „W Chinach nauczycieli nazywa się budowniczymi narodu; czas, byśmy naszych nauczycieli nazywali tak samo”, Barack Obama *** „Świat byłby lepszym miejscem, gdyby medale przyznawano wspaniałym nauczycielom, a nie żołnierzom, którzy zabijali wrogów na wojnie”, Matthew Quick *** „Nauczyciel to ktoś, kto widzi w każdym dziecku wyjątkową osobę i zachęca je do rozwijania jego indywidualnych talentów oraz mocnych stron”, Barbara Cage *** „Życie jest cudem, a nauczyciel powinien być przygotowywany do bycia medium dla tego cudu”, Edward Blishen *** „Zacną rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać”, Mark Twain *** „Nauczyciel to ktoś bardzo wyjątkowy, kto potrafi wykorzystać swoją pomysłowość, dobroć i dociekliwy umysł do wypracowania rzadkiej umiejętności zachęcania innych do myślenia, marzenia, poznawania, próbowania, działania”, Beverly Conklin Sprawdź też więcej cytatów o nauczycielach, które pozwolą wyrazić wdzięczność dla ulubionego pedagoga. Wzruszające podziękowania dla wychowawcy od rodziców Podziękowania od rodziców z pewnością bardzo ucieszą nauczyciela. Mamy i tatusiowie uczniów mogą w sposób mogą wyrazić uznanie osobie, która włożyła wiele trudu w naukę i wychowanie ich dzieci. Dobrze byłoby, gdyby tekst był spersonalizowany – warto poświęcić chwilę i zastanowić się, jakie słowa temu konkretnemu nauczycielowi sprawią najwięcej radości. Jeśli jednak brakuje wam pomysłów – możecie skorzystać z gotowych wzorów podziękowań dla nauczycieli od rodziców. Oto przykład: Rodzice uczniów klasy X składają serdeczne podziękowania za zaangażowanie, życzliwość oraz wysiłek włożony w naukę naszych dzieci. Jednocześnie życzymy samych radości i sukcesów, spełnienia marzeń, realizacji wszystkich wymarzonych celów i tego, by podejmowany trud zawsze był źródłem satysfakcji. *** Jako rodzice uczniów z klasy X pragniemy podziękować za wszystko, co zrobił/a Pan/i dla naszych dzieci w kończącym się roku szkolnym. Taki wychowawca/wychowawczyni to prawdziwy skarb. Życzymy udanego, wakacyjnego wypoczynku. Niech wakacje pozwolą Pani/Panu odpocząć od codziennych trudów i nabrać sił przed 1 września. *** Dziękujemy za cały wkład w kształcenie i wychowanie naszych dzieci. Mamy świadomość, że praca nauczyciela nie zawsze jest łatwa, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją wdzięczność. Z życzeniami udanych, spokojnych i słonecznych wakacji – rodzice uczniów z klasy X Życzenia dla nauczyciela na koniec roku szkolnego Z okazji zakończenia roku szkolnego warto również złożyć nauczycielowi życzenia. Z pewnością bardzo ucieszy go ten miły gest! Nasza Pani Jest mądra jak więcej nikt. Chce, byśmy byli zgrani. Wie, jak bardzo nie warto się ranić. I wie, jak grzecznie ochrzanić Wie, kiedy jesteśmy niewyspani Kiedy do lekcji przygotowani A kiedy nieprzytomni, jak zakochani Za to wszystko dziękujemy naszej Pani Wszystkimi naszymi sercami *** Nauczycielu nasz drogi, kochany, dziś szkoły opuszczamy bramy, z odwagą i nadzieją w świat wyruszamy, pamiętając, jak wiele Tobie zawdzięczamy! *** Wszyscy nasi kochani nauczyciele, dla swoich uczniów cierpliwości mają wiele. Za naukę, za trud, jaki jest wkładany przeogromny bukiet życzeń składamy. Życzenia szczere, prawdziwe z uczniowskich serc płynące jak świeże kwiaty pachnące, kwitnące na polskiej łące. *** Niech Pani nie zbraknie nigdy zdrowia, niech szkoła w dom się wspólny zmienia! Praca wychowawcy to praca niełatwa, bo często leniwa i krnąbrna jest dziatwa. Kocha ona figle i chętnie się czubi, lecz stroni od książki, uczyć się nie lubi. Trzeba dużo zdrowia, dużo czasu stracić, aby umysł ucznia rozwinąć, wzbogacić, który gdy dorośnie, dopiero zrozumie, jak jest w życiu ciężko, gdy się mało umie. *** Życzę naszej drogiej Pani, by każdy dzień był miły dla niej, by ranny budzik srebrne dźwięki układał dla niej w takt piosenki, by zaczynała dzień wesoła i żeby znikła zmarszczka z czoła, by wiatr jej pachniał, śmiech jej szumiał, by każdy w klasie ją rozumiał. *** Dla najlepszego nauczyciela i wychowawcy, najserdeczniejsze, najcieplejsze życzenia: zdrowia, wyrozumiałości oraz cierpliwości. W podzięce za zachęcanie do myślenia tak dobrze i uczciwie, jak tylko to możliwe spełnienia najskrytszych marzeń życzy... *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy! Najszczersze życzenia sukcesów, cierpliwości i radości życzy klasa... *** Dziękujemy za te lata wspólnie spędzone, za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość. Dziękujemy za dobre słowa, które dodawały nam skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły. Dziękujemy za codzienny przykład, jak być mądrym i dobrym człowiekiem. Gotowe podziękowania dla nauczycieli w przedszkolu Koniec roku w przedszkolu to świetny moment, żeby podziękować nauczycielkom za ich ciężką pracę i serce. Poniżej znajdziesz gotowe podziękowania, które wyrażą wdzięczność i szacunek. Dla naszej Pani/naszego Pana Za każdy uśmiech I mądre słowo pięĘkne należą się Kwiaty ze wszystkich kwiaciarni Ukłony do ziemi Jak największy szacunek i... Ekstra wakacje Mamy nadzieję, że będzie Pan/i trochę za nami tęsknić, bo... Yyyy... my bardzo :) *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia, full radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło, o czym Pani marzy. *** Gdybyśmy byli milionerami Kupilibyśmy Pani jacht I wyspę za siedmioma morzami Z całym lasem palm. I plażą jak marzenie I willą z basenem A to wciąż było mało By podziękować się udało Pani za wszystko *** Życzymy Pani tak jak nikt nie życzy Spełnienia wszystkich marzeń, Zdrowia, szczęścia i słodyczy. I życzymy tak, jak życzy dobra wróżka By spełniły się życzenia Z samego końca Pani serduszka. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2026 roku. Zobacz także: To 3 najpiękniejsze podziękowania na zakończenie roku. Dyrektor usłyszy i zaniemówi 40 mocnych cytatów na zakończenie roku szkolnego. Pierwszy da do myślenia wszystkim uczniom Życzenia dla ucznia: od wychowawcy, od nauczyciela, na zakończenie roku szkolnego
Ten typ rodzica wyprowadza nauczycieli z równowagi. „Przez nich płaczę po nocach”
Jeszcze dekadę, dwie temu zmorą nauczycieli byli tzw. trudni uczniowie, nad którymi trudno było zapanować w klasie. Dziś pedagodzy coraz częściej mówią wprost, że większym problemem są... rodzice.
Napisała do nas nauczycielka historii pracująca w klasach 4-8 szkoły podstawowej. Po przeczytaniu naszego tekstu o toksycznych nauczycielach chciała zwrócić uwagę na drugą stronę medalu. Przyznała, że chociaż zdarzają się toksyczni nauczyciele, którzy już dawno powinni odejść z zawodu, rodzice... również bywają trudni. Przez jeden konkretny typ to ona chce czasem odejść z pracy. Jak twierdzi, coraz więcej pedagogów jest zwyczajnie zmęczonych rodzicami, którzy nie dopuszczają do siebie myśli, że ich dziecko mogło zachować się źle albo nie przygotować do zajęć. Jak to, ich dziecko? Ten aniołek, który nigdy nie przeklina, nigdy nie podnosi głosu, który z uśmiechem pomaga w domu i całe dnie siedzi nad książkami? Nieee, niemożliwe... Przeczytaj mail nauczycielki: „Dziś każde dziecko jest idealne” Mam wrażenie, że w oczach rodziców każde dziecko jest teraz wyjątkowe, najlepsze i praktycznie nieomylne. I jasne, każdy kocha swoje dziecko, to normalne. Sama jestem matką. Problem zaczyna się wtedy, gdy rodzic kompletnie przestaje patrzeć na sytuację obiektywnie. Uczeń przeszkadza na lekcji, rozmawia, rzuca głupimi komentarzami, śmieje się z innych. Wpisuję uwagę. Jeszcze tego samego dnia dostaję wiadomość: „To chyba pomyłka, bo syn w domu tak się nie zachowuje”. No dobrze, ale szkoła to nie dom. Czasami mam ochotę odpisać: „To może warto zapytać, jak zachowuje się poza domem?”. Ale nauczyciel już dziś musi bardzo uważać na każde słowo. „Przecież on cały wieczór się uczył” Oceny to osobny temat. Dziecko dostaje 2 albo 3 z klasówki i natychmiast pojawia się tłumaczenie. Rodzic pisze, że syn cały dzień się uczył, że córka była bardzo przygotowana, że to niesprawiedliwe. Tylko że siedzenie nad książką nie zawsze oznacza, że ktoś naprawdę umie materiał. Ale wielu rodziców w ogóle nie bierze tego pod uwagę. Dla nich zła ocena to automatycznie wina nauczyciela. Na pewno się pomyliłam albo „się uwzięłam”. Mam czasami wrażenie, że część rodziców oczekuje od szkoły samych dobrych ocen, pochwał i głaskania po głowie. A przecież szkoła nie na tym polega. „Coraz więcej nauczycieli ma dość” To dlatego nauczyciele odchodzą z zawodu. To dlatego nikt się nie garnie do tej pracy. Najgorsze jest to, że nauczyciel coraz częściej zostaje z tym wszystkim sam. Rodzic od razu zakłada, że jego dziecko mówi prawdę. Dyrekcja często boi się konfliktów z rodzicami. A nauczyciel ma siedzieć cicho i jeszcze wszystko spokojnie tłumaczyć. Po wielu takich sytuacjach człowiek wraca do domu wykończony psychicznie i naprawdę zaczyna się zastanawiać, czy warto dalej pracować w tym zawodzie. Więc tak, są toksyczni nauczyciele. Ale są też toksyczni rodzice, którzy zatruwają nam pracę każdego dnia. To przez nich w nocy nie mogę spać, tylko płaczę z tej bezsilności. Przez nich budzę się z bólem brzucha. Przez nich już w niedzielę myślę, czy przypadkiem nie wziąć L4. Ale przecież jestem nauczycielką. Nauczyciele nie biorą L4”. Od redakcji Coraz więcej nauczycieli mówi otwarcie, że problemem nie są już tylko uczniowie, ale także postawa części rodziców. Wsparcie dziecka jest ważne, ale jeśli zamienia się w ślepe bronienie go w każdej sytuacji, szkoła przestaje pełnić swoją funkcję. A młodzi ludzie dostają sygnał, że nigdy nie muszą brać odpowiedzialności za własne zachowanie. Jeśli chcesz do nas napisać, czekamy na maile: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„8-klasista nie wiedział, kim był Mickiewicz”. Nauczyciele boją się o dzisiejszą młodzież
„Proszę pani, a ten Mickiewicz to nie miał na imię Tadeusz?” – usłyszałam ostatnio od ucznia ósmej klasy podczas powtórek do egzaminu. Przez chwilę myślałam, że żartuje. Nie żartował.
Coraz częściej mam wrażenie, że młodzi ludzie nie tylko nie znają podstawowych postaci literatury czy historii, ale też zupełnie ich to nie obchodzi. I to właśnie przeraża mnie najbardziej. „Nie chce mi się” stało się nową normą Od kilkunastu lat uczę języka polskiego i przygotowuję uczniów do egzaminów, aktualnie ósmoklasisty. Widziałam różne roczniki, różne problemy i różne podejście do szkoły. Ale to, co dzieje się teraz, naprawdę mnie niepokoi. Coraz więcej uczniów nie czyta lektur, nie odrabia prac domowych i nie potrafi skupić się na prostym tekście dłużej niż kilka minut. Najgorsze jest jednak to, że wielu z nich nawet nie próbuje. Kiedy pytam o podstawowe informacje, słyszę: „A po co mi to?”, „Przecież wszystko jest w telefonie” albo po prostu wzruszenie ramion. Dla części nastolatków szkoła stała się miejscem, które trzeba „odbębnić”. Nauka nie ma dla nich żadnej wartości. Oczywiście można powiedzieć, że młodzież zawsze była trudna. Sama pamiętam uczniów sprzed lat, którzy kombinowali, unikali odpowiedzi czy nie lubili czytać. Ale mimo wszystko większość miała jakiś respekt wobec nauczyciela, szkoły i zasad. Dzisiaj coraz częściej tego nie widzę. Uczniowie są zmęczeni światem, ale też wychowywani bez granic Mam wrażenie, że wielu rodziców boi się stawiać dzieciom wymagania. Kiedy uczeń dostaje słabą ocenę, winny jest albo nauczyciel, albo cały system. Rzadko kto mówi dziecku wprost: „Musisz usiąść i się nauczyć”. Tymczasem nastolatki żyją dziś głównie w świecie rolek i tiktoków. Lektura licząca 200 stron przegrywa z 15-sekundowym nagraniem na telefonie. A później okazuje się, że uczeń kończący podstawówkę nie wie, kim był Adam Mickiewicz, nie potrafi napisać kilku poprawnych zdań i ma problem ze zrozumieniem polecenia. Nie mówię tego z wyższością ani złośliwością. Mówię to z ogromnym smutkiem. Bo naprawdę widzę, jak bardzo wielu młodych ludzi się pogubiło. Oni często nie mają cierpliwości, motywacji ani poczucia odpowiedzialności. Chcą wszystkiego od razu, ale bez wysiłku. Boję się, co będzie za kilka lat Najbardziej martwi mnie jednak coś innego. Jeśli dziś młodzi ludzie nie szanują nauczycieli, szkoły, zasad ani wiedzy, to jakimi będą dorosłymi? Jak poradzą sobie w pracy, w relacjach, w codziennym życiu? Czasami wychodzę z lekcji naprawdę przygnębiona. Widzę uczniów, którzy mają ogromny potencjał, ale kompletnie go marnują, bo nikt nigdy nie nauczył ich systematyczności i odpowiedzialności. Widzę też dzieci, które nie potrafią przyjąć krytyki, obrażają się o każdą uwagę i oczekują, że wszystko dostaną bez wysiłku. Nie twierdzę, że cała młodzież jest zła. Nadal spotykam ambitnych, mądrych i wrażliwych uczniów. Problem w tym, że jest ich coraz mniej. A ja – jako nauczycielka – naprawdę zaczynam się bać o przyszłość tego pokolenia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Romantyczność Adam Mickiewicz – analiza, interpretacja i znaczenie Pan Tadeusz – geneza, analiza i znaczenie epopei Mickiewicza Oda do młodości Adama Mickiewicza: motywy, kontekst powstania utworu
Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
Siedziałam przy stole, w końcu spokojna, z talerzem jedzenia i rodziną obok. Majówka, chwila oddechu przed maturami. Po przeczytaniu wiadomości naprawdę się zakrztusiłam.
Jestem nauczycielką języka polskiego, uczę w liceum. W tym roku pożegnałam się z moją klasą, po czterech latach. Każdy, kto choć trochę zna realia szkoły, wie, jak wygląda okres przed maturą – napięcie, powtórki, pytania, presja. A jeszcze jak się rozchodzi klasa, z którą się było przez 4 lata, to dochodzą dodatkowe emocje. Ale to, co wydarzyło się w majówkę, przekroczyło dla mnie wszystkie granice. „Może podeśle pani tematy?” SMS przyszedł od mamy jednego z uczniów. Osoby, którą dobrze znam – aktywna w radzie rodziców, zawsze „zaangażowana”, czasem aż za bardzo. Już sam fakt, że ktoś pisze do mnie w trakcie wolnego dnia, w długi weekend, był dla mnie co najmniej niestosowny. Przecież zakończenie roku już miałyśmy nawet. Ale to, co przeczytałam, naprawdę mnie zamurowało. „Dzień dobry, wiem, że to może nietypowe, ale może ma pani już tematy wypracowań na maturę? Bardzo by nam to pomogło :)”. Niby uśmiechnięta emotka, niby lekki ton, niby „tylko pytanie”. Tylko że ja naprawdę przez chwilę zastanawiałam się, czy to jest żart. A jeśli tak, to wyjątkowo nietrafiony. Bo co to w ogóle za pomysł? Granice, które przestały istnieć Zacznijmy od podstaw. Nauczyciele nie znają tematów maturalnych. Nie mamy do nich dostępu, nie dostajemy ich wcześniej, nie ma żadnych „przecieków”, które można by komuś „po znajomości” przekazać. To powinno być oczywiste. Ale nawet gdyby było inaczej – czy naprawdę ktoś uważa, że można tak po prostu napisać do nauczyciela w majówkę i poprosić o coś takiego? To nie jest pytanie o pracę domową. To nie jest prośba o wyjaśnienie materiału. To jest sugestia, że nauczyciel mógłby – nawet pół żartem – uczestniczyć w czymś, co ociera się o nieuczciwość. I to wysłane w czasie, który powinien być dla nas wszystkich czasem odpoczynku. Mam wrażenie, że granice całkowicie się zatarły. Że nauczyciel przestał być traktowany jak człowiek, który ma swoje życie, swój czas wolny, swoją przestrzeń. Stał się kimś, do kogo można napisać w każdej chwili, z każdym pytaniem – nawet najbardziej absurdalnym. „To tylko wiadomość” – naprawdę? Ktoś powie: „To tylko SMS, nic wielkiego”. Tylko że za tym „tylko” kryje się sposób myślenia, który naprawdę mnie niepokoi. Przekonanie, że wszystko da się załatwić, że zawsze można spróbować, że może akurat się uda. A jeśli nie – to przecież nic się nie stało. Tylko że się stało. Ten SMS pokazuje, jakie sygnały idą do dzieci. Że kombinowanie jest w porządku. Że można szukać skrótów. Że warto pytać o rzeczy, które nie powinny w ogóle przychodzić do głowy. A potem wymagamy od tych młodych ludzi uczciwości na egzaminach. Nauczyciel też ma prawo do majówki Nie odpisałam od razu. Szczerze mówiąc, nie miałam ochoty wchodzić w tę rozmowę. Byłam z rodziną, chciałam spędzić ten czas normalnie, bez szkoły, bez pracy, bez takich sytuacji. I chyba najbardziej zmęczyło mnie właśnie to – że nawet w takim momencie ktoś uznał, że może napisać, zapytać, „spróbować”. Nie, nie może. Nauczyciel też ma prawo do wolnego. Do majówki, do obiadu, do spokoju. I do tego, żeby nie dostawać wiadomości, które przekraczają granice zwykłej przyzwoitości. Bo naprawdę – są rzeczy, o które po prostu się nie pyta. Zobacz także: Rekordowo krótki rok szkolny 2026/27: dzieci czeka mnóstwo wolnego. Rodzice będą musieli kombinować
Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
Nie spodziewałam się, że zwykła wiadomość może mnie tak wyprowadzić z równowagi. Ale to, co przeczytałam od nauczycielki mojego dziecka, było po prostu nie do przyjęcia. I tym razem nie zamierzam tego przemilczeć.
Jestem mamą ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Jak każdy rodzic staram się być w kontakcie ze szkołą, reagować na problemy, pilnować obowiązków syna. Nie unikam odpowiedzialności, nie zrzucam winy na innych. Tym bardziej zdziwiło mnie, w jaki sposób zostałam potraktowana. Kilka dni temu dostałam SMS-a od nauczycielki. Już samo to mnie zdziwiło, bo zwykle komunikuje się przez e-dziennik. SMS był krótki, ale bardzo wymowny. W treści była informacja, że mój syn „kolejny raz nie przygotował się do lekcji” i że „to zaczyna być już wyłącznie problem wychowawczy domu”. Bez żadnego „dzień dobry”, bez próby rozmowy, bez cienia szacunku. Czy naprawdę tak wygląda dziś komunikacja szkoły z rodzicem? Mam wrażenie, że ktoś tu kompletnie zapomniał, gdzie są granice. Nie życzę sobie takich uwag Najbardziej oburzyło mnie nie to, że syn miał problem – dzieci mają prawo do błędów. Tylko sposób, w jaki nauczycielka postanowiła mnie „poinformować”. Sugerowanie, że to „problem wychowawczy domu”, jest dla mnie zwyczajnie bezczelne. Nauczyciel nie jest od oceniania rodziny. Może zwrócić uwagę, może zaprosić na rozmowę, ale nie odsyłać takich tekstów SMS-em, jakby pisał do znajomego. To jest szkoła, a nie prywatny czat. Gdybym dostała spokojną informację, że coś się dzieje, zareagowałabym od razu. Ale w takiej formie? To tylko wywołuje konflikt i niepotrzebne emocje. Nie zostawię tego bez reakcji Po tej wiadomości długo się zastanawiałam, co zrobić. I doszłam do wniosku, że tym razem nie można tego zamieść pod dywan. Jeśli nauczycielka pozwala sobie na takie komentarze wobec mnie, to jak rozmawia z dziećmi? Zgłoszę sprawę do dyrekcji, a jeśli to nie przyniesie efektu – do kuratorium. Bo szkoła powinna być miejscem współpracy, a nie jednostronnych ocen i pretensji wysyłanych SMS-em. Nie chodzi tylko o mnie. Chodzi o standardy, które – mam wrażenie – coraz częściej są po prostu ignorowane. Komentarz redakcji Rozumiemy, że forma komunikacji mogła wzbudzić emocje – szczególnie jeśli zabrakło w niej uprzejmości i kontekstu. Warto jednak pamiętać, że nauczyciele często próbują szybko reagować na powtarzające się problemy uczniów. Być może, zamiast eskalować sprawę, pierwszym krokiem powinna być spokojna rozmowa i wyjaśnienie sytuacji. Jednocześnie to dobry moment, by postawić pytanie: jak powinna wyglądać właściwa komunikacja między szkołą a rodzicami – i gdzie leży granica? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji” Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć” „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
Granice między pracą nauczyciela a oczekiwaniami rodziców coraz częściej się zacierają. Ta historia pokazuje, jak łatwo zapomnieć, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego jest człowiek.
Wzięłam dwa dni zwolnienia lekarskiego. Byłam chora, ledwo mówiłam, miałam gorączkę – zwykła infekcja. Nie spodziewałam się jednak, że to wystarczy, by poczuć się, jakbym zrobiła coś niewłaściwego. To tylko dwa dni, a poczułam się jak problem Pracuję w szkole od kilkunastu lat i naprawdę rzadko korzystam z L4. Zwykle przychodzę do pracy nawet przeziębiona, bo wiem, jak wygląda rzeczywistość – braki kadrowe, trudności z zastępstwami, chaos w planie. Tym razem nie dałam rady. Uczę matematyki w klasach 4-8, wiem, że zbliżają się egzaminy, ale lekarz powiedział wprost: przynajmniej dwa dni odpoczynku, inaczej będzie gorzej. Zgodziłam się, choć – jak zawsze – miałam wyrzuty sumienia. Pierwszego dnia zwolnienia dostałam SMS-a od matki jednego z uczniów. Przeczytałam go raz, potem drugi. I naprawdę musiałam usiąść. Bezczelny SMS od matki W wiadomości przeczytałam, że rodzic „rozumie chorobę”, ale jednocześnie martwi się, że dzieci „tracą materiał” i że „takie sytuacje są problematyczne”. Na końcu padło pytanie, czy „nie dało się tego jakoś inaczej rozwiązać”, bo „egzamin ósmoklasisty się zbliża”. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Czy naprawdę ktoś oczekuje, że nauczyciel nie będzie chorował? Że będzie prowadził lekcje bez głosu, z gorączką, byle tylko nie „zaburzyć realizacji programu”? Zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Bo za tą wiadomością kryje się coś więcej niż troska o materiał. To przekonanie, że nauczyciel powinien być zawsze dostępny, zawsze sprawny, zawsze gotowy – niezależnie od wszystkiego. Granice, które coraz częściej znikają To nie jest odosobniona sytuacja. Coraz częściej dostajemy wiadomości późnym wieczorem, w weekendy, w trakcie choroby. Z oczekiwaniem, że odpowiemy od razu, wyjaśnimy, wytłumaczymy. Rodzice mają prawo pytać i interesować się edukacją swoich dzieci – to oczywiste. Problem zaczyna się wtedy, gdy przestają widzieć w nauczycielu człowieka. My też chorujemy. Też mamy gorsze dni. Też mamy granice, które – jak każdy – powinniśmy mieć prawo stawiać. Po tej wiadomości naprawdę poczułam bezsilność. Nie złość, tylko smutek. Bo trudno dyskutować z oczekiwaniami, które z góry zakładają, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze. Ja naprawdę chcę dobrze uczyć Najtrudniejsze jest to, że ja naprawdę lubię swoją pracę. Staram się, przygotowuję, angażuję. Chcę, żeby moje lekcje miały sens. Ale takie sytuacje zostają w głowie. I sprawiają, że człowiek zaczyna się zastanawiać, gdzie kończy się jego obowiązek, a zaczyna coś, co już dawno powinno mieć granice. Te dwa dni minęły. Wróciłam do pracy, jak zawsze. Ale ta jedna wiadomość zmieniła moje myślenie bardziej, niż się spodziewałam. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
W niedzielę o 20 zaczyna mnie boleć brzuch. Kocham uczyć, ale coraz częściej rozumiem kolegów, którzy po prostu odeszli. I przestaję się dziwić, że nie chcą wracać.
Jestem nauczycielką od ponad 20 lat. Widziałam różne reformy, zmiany programów, nowe pomysły ministerstwa. Zawsze było trudno, ale kiedyś mieliśmy poczucie sensu. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że jesteśmy tylko trybikami w systemie, który nie działa, ale udajemy, że wszystko jest w porządku. Moi znajomi odchodzą po cichu. Jeszcze kilka lat temu mówili: „jakoś dam radę”. Dziś mówią: „mam dość”. Jedna koleżanka, świetna polonistka, pracuje teraz w wydawnictwie. Kolega matematyk – w banku. Inna osoba prowadzi własną działalność i mówi, że pierwszy raz od lat śpi spokojnie w niedzielę. Oczywiście, wszyscy wspominają o pieniądzach. Bo trudno nie wspomnieć – zarobki są nieadekwatne do odpowiedzialności. Do tego dochodzi biurokracja, która zabiera czas i energię. Dokumenty, sprawozdania, tabelki – często ważniejsze niż realna praca z uczniem. Ale prawda jest taka, że wielu z nas jeszcze by to wytrzymało. Gdyby nie coś znacznie trudniejszego. Najbardziej boli brak szacunku To, co naprawdę wypycha ludzi z tego zawodu, to brak szacunku. I to na wielu poziomach. Rodzice coraz częściej traktują nauczyciela jak przeciwnika, a nie partnera. Każda ocena jest analizowana, podważana, negocjowana. Zdarza się, że słyszymy: „moje dziecko nie mogło tego nie umieć”, „to pani źle tłumaczy”, „proszę poprawić tę ocenę, bo się nie zgadzam”. Spotkania z rodzicami coraz częściej przypominają konfrontacje. Zamiast rozmowy o dziecku – rozliczanie nauczyciela. Zamiast współpracy – podejrzliwość. Do tego dochodzą dzieci, które funkcjonują w świecie bez granic. Coraz częściej słyszę: „nie chce mi się”, „to bez sensu”, „i co mi pani zrobi?”. Brak konsekwencji w domu bardzo szybko widać w szkole. A my nie mamy narzędzi, żeby to zmienić. Nie chodzi o to, że dzieci są „gorsze”. One po prostu są wychowywane w innym świecie. Problem w tym, że szkoła nie nadąża za tymi zmianami, a nauczyciel zostaje z tym sam. I tak stoimy między młotem a kowadłem – między wymaganiami systemu a oczekiwaniami rodziców. A gdzieś po drodze gubi się sens tej pracy. Presja, o której nikt nie mówi Mało kto widzi, ile odpowiedzialności ponosimy każdego dnia. Nie tylko za wyniki uczniów, ale za ich bezpieczeństwo, emocje, relacje. Każde słowo może zostać źle odebrane, każde działanie – ocenione i skomentowane. Do tego dochodzi presja bycia „idealnym”. Nauczyciel ma być jednocześnie pedagogiem, psychologiem, mediatorem, organizatorem, a czasem nawet zastępować rodzica. I wszystko to w klasie liczącej kilkadziesiąt osób, z których każda ma inne potrzeby. Wracam do domu i nie zawsze potrafię „wyłączyć głowę”. Myślę o uczniach, o sytuacjach z lekcji, o tym, co mogłam zrobić inaczej. A potem otwieram dziennik elektroniczny i widzę kolejne wiadomości od rodziców – często pisane późnym wieczorem, z oczekiwaniem natychmiastowej odpowiedzi. Granice między pracą a życiem prywatnym właściwie przestały istnieć. Kocham uczyć, ale coraz częściej nie daję rady Najtrudniejsze jest to, że ja naprawdę lubię tę pracę. Lubię moment, kiedy uczeń coś zrozumie. Lubię widzieć postępy, zaangażowanie, błysk w oku. To daje ogromną satysfakcję. Ale tych momentów jest coraz mniej, a zmęczenia – coraz więcej. W niedzielny wieczór, zamiast odpoczywać, czuję narastający lęk. Myślę o poniedziałku i robi mi się niedobrze. Zdarza się, że chce mi się płakać, choć przecież jeszcze niedawno cieszyłam się na kolejne lekcje. I wtedy naprawdę zaczynam rozumieć tych, którzy odeszli. Nie dlatego, że byli słabi. Tylko dlatego, że chcieli normalnie żyć. Coraz częściej zadaję sobie pytanie, jak długo jeszcze dam radę. Bo pasja to jedno, ale człowiek ma swoje granice. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Odpowiedź ucznia rozbroiła nauczycielkę. To zadanie to kwintesencja humoru z zeszytów
Nie widziałam miny nauczycielki, która sprawdzała to zadanie, ale jestem prawie pewna, że musiała wybuchnąć śmiechem. No, przynajmniej się uśmiechnąć. Jej riposta wcale nie pozostała gorsza.
To zadanie z języka polskiego krąży w sieci już od jakiegoś czasu i za każdym razem bawi i... rozczula? To chyba dobre określenie. Nic dziwnego – trudno o lepszy przykład „humoru z zeszytów”. Polecenie było proste: wyjaśnić, skąd pochodzi nazwa miesiąca „październik”. Szkolna klasyka. Uczeń – z komentarza nauczyciela wiemy, że Robuś – postanowił jednak nie kombinować i napisał wprost: „Nazwa miesiąca października pochodzi przez to że, piździ czyli jest bardzo zimno”. No i... trudno się nie uśmiechnąć. To zadanie rozbroiło nauczycielkę Oczywiście – ortografia leży, interpunkcja również. W dodatku odpowiedź daleka jest od tej, którą przewidziano w kluczu. A jednak: kreatywność chłopca zdecydowanie zasługuje na uznanie. W końcu każdy, kto kiedyś marzł w październiku na przystanku, bo nie wiedział, czy to JUŻ czas na zimową kurtkę, czy jeszcze da radę pochodzić chwilę w przejściówce – doskonale wie, co miał na myśli sprytny Robuś. Problem polega na tym, że szkoła oczekuje zupełnie innej odpowiedzi. Tej „właściwej”, czyli związanej z paździerzami – odpadkami z lnu i konopi, od których faktycznie pochodzi nazwa miesiąca. System nie punktuje kreatywności Pod odpowiedzią chłopca pojawił się komentarz nauczycielki: „Robuś, ten miesiąc to październik, nie piździernik”. Punktów nie było. A szkoda. Bo choć odpowiedź nie spełnia kryteriów podręcznika, to pokazuje coś znacznie ciekawszego – sposób myślenia. Dziecko skojarzyło słowo z doświadczeniem, nadało mu sens, „oswoiło” język po swojemu. W dodatku zrobiło to z rozbrajającą szczerością. Takie historie zawsze robią furorę. Bo przypominają coś, o czym łatwo zapomnieć – dzieci nie zawsze myślą schematami, bo te poznają dopiero w szkole. Od lat słyszymy, że szkoła zabija kreatywność. Że uczy sposobu myślenia pod klucz, jednej poprawnej wersji. I nagle pojawia się taki Robuś. Dziecko, które nie zna definicji z podręcznika, ale potrafi połączyć fakty, język i doświadczenie w jedną, spójną całość. Czy to błąd? Formalnie – tak. Życiowo? No cóż... Ja przyznaję Robusiowi punkt: w październiku rzeczywiście „piździ”. Zobacz także: Humor z zeszytów uczniów bawi do łez. To 1 zadanie z religii to szczyt kreatywności
„Wiadomość od nauczycielki mnie osłabiła. Uwzięła się”. Nauczyciele naginają prawo
Najpierw była groźba. Potem przyszła wiadomość w e-dzienniku. – Zrozumiałam, że to już nie chodzi o matematykę, tylko o moje dziecko – mówi matka ósmoklasisty.
Syn pani Moniki chodzi do ósmej klasy. Matematyka nigdy nie była jego mocną stroną, ale – jak podkreśla mama – chłopak się nie poddał. – Na pierwszy semestr miał 2, średnia wynosiła 2,6. Wiedziałam, że musi się poprawić i faktycznie to zrobił. Orłem to on nigdy z matmy nie był i już nie będzie, ale wiem, że mocno walczył, przykładał się, chodził na korepetycje – opowiada. Średnia 3,7, a w e-dzienniku 1 W drugim półroczu jego oceny się poprawiły, a średnia wzrosła do 3,7. Teoretycznie można więc uznać, że nauczycielka powinna wystawić na koniec roku ocenę dostateczną. – Dla mnie było oczywiste, że na koniec roku wyjdzie trójka. Może nie mocna, ale jednak trójka, bo on się naprawdę starał i to widać – dodaje mama chłopca. Nauczycielka jako wstępną ocenę proponowaną wystawiła jednak niedostateczny. Z wyjaśnień pani Moniki wynika, że pedagożka uznała, że uczeń nie opanował materiału w stopniu zadowalającym. Zapowiedziała również, że nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty. O swojej decyzji poinformowała też matkę chłopca. – Usłyszałam, że ona może wystawić mu jedynkę, nie dopuści go do egzaminu ósmoklasisty i że on może powtarzać klasę. Byłam w szoku, bo cyferki mówią zupełnie co innego. Według mnie ona się po prostu uwzięła i nie lubi mojego syna, bo on jest jednym z tych bardziej rozgadanych i pewnie coś musiał chlapnąć na lekcji – relacjonuje. „Ta wiadomość była bezczelna” Pani Monika postanowiła wyjaśnić sprawę u dyrekcji. – Nie robiłam afery. Chciałam tylko wiedzieć, jak to możliwe przy takich ocenach – tłumaczy. Dzień później dostała wiadomość w Librusie. – Nauczycielka napisała, że nie życzy sobie załatwiania spraw za jej plecami i że moje zachowanie nie pomaga dziecku, które i tak nie opanowało materiału. To było bardzo nie w porządku, to było bezczelne z jej strony. Ona go po prostu nie lubi – mówi. Czy nauczyciel może wystawić ocenę niższą niż ta obliczona ze średniej? To jedno z najczęstszych pytań rodziców – i odpowiedź nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Zgodnie z przepisami Ustawy – Prawo oświatowe oraz rozporządzenia Ministra Edukacji w sprawie oceniania, średnia ocen nie jest jedynym ani decydującym kryterium. Nauczyciel ma prawo brać pod uwagę także: stopień opanowania materiału, postępy ucznia, aktywność na lekcji i systematyczność, wyniki sprawdzianów, kartkówek, prac klasowych w postaci ocen. Oznacza to, że teoretycznie nauczyciel może wystawić ocenę inną niż ta wyliczona ze średniej, jeśli zauważa, że oceny nie oddają w pełni wiedzy ucznia i jego zaangażowania w dany przedmiot. Jest jednak jeden kluczowy warunek – ocena musi być zgodna z zasadami oceniania określonymi w statucie szkoły i możliwa do uzasadnienia. Czy nauczyciel może zaniżyć ocenę, bo nie lubi ucznia? Nie. I tu przepisy są jednoznaczne. Ocenianie musi być jawne, obiektywne i sprawiedliwe. Nauczyciel ma obowiązek stosować jednolite kryteria wobec wszystkich uczniów. Ocena nie może być formą kary ani wyrazem osobistego stosunku do ucznia – wynika wprost z zasad oceniania zapisanych w przepisach. Jeśli nauczyciel celowo zaniża – lub zawyża – ocenę z uwagi na swoją sympatię czy antypatię, łamie prawo. Jeżeli z dokumentacji (oceny cząstkowe) wynika, że uczeń osiąga poziom dostateczny, a mimo to dostaje ocenę niedostateczną, może to być uznane za naruszenie zasad oceniania. Co może zrobić rodzic w takiej sytuacji? Rodzic ma konkretne narzędzia – i warto z nich korzystać. W praktyce można: poprosić nauczyciela o szczegółowe uzasadnienie proponowanej oceny, zażądać wglądu do prac pisemnych dziecka, sprawdzić, czy ocena jest zgodna ze statutem szkoły, zgłosić sprawę do dyrektora (co już zrobiła matka), złożyć wniosek o egzamin sprawdzający, jeśli ocena końcowa budzi wątpliwości, w ostateczności zgłosić sprawę do kuratorium oświaty. Co ważne – jeśli uczeń otrzyma ocenę niedostateczną na koniec roku, ma prawo do egzaminu poprawkowego. Nie można go też nie dopuścić do egzaminu ósmoklasisty – to egzamin obowiązkowy dla wszystkich uczniów kończących szkołę podstawową. – Nie odpuszczę. Nie pozwolę, żeby ktoś przekreślił jego przyszłość przez własne uprzedzenia – zapewnia pani Monika. Zobacz także: Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
Jedno krótkie zdanie potrafi zmienić wszystko. Wystarczy kilka słów, żeby człowiek po 25 latach pracy w szkole nagle poczuł, że coś się naprawdę skończyło – pewna granica, pewien porządek, który przez lata wydawał się oczywisty.
To była zwykła lekcja języka polskiego w siódmej klasie. Nic szczególnego – omawialiśmy temat, zapisałam kilka rzeczy na tablicy. To była podwójna lekcja, więc po dzwonku jak zawsze poprosiłam jednego z uczniów, żeby starł tablicę. To rutyna, drobna rzecz, która przez lata była czymś zupełnie naturalnym i niewartym nawet komentarza. Uczniowie robili to bez dyskusji, czasem z ociąganiem, czasem z uśmiechem, ale robili. Tym razem było inaczej. Chłopiec spojrzał na mnie spokojnie, bez skrępowania, i powiedział: „Nie jestem sprzątaczką”. Bez żartu, bez ironii, bez cienia wahania. Po prostu odmówił – w sposób, który sprawił, że przez chwilę naprawdę nie wiedziałam, co powiedzieć. W klasie zrobiło się cicho, kilka osób spojrzało po sobie, ktoś nerwowo się uśmiechnął. Ja stałam przy biurku i czułam coś pomiędzy zaskoczeniem a zwykłym smutkiem. „To nie mój obowiązek” – nowe podejście do szkoły Uczę od 25 lat i naprawdę widziałam już wiele. Uczniowie potrafili być krnąbrni, potrafili nie odrabiać prac domowych, potrafili sprawdzać granice. Ale nawet wtedy istniało coś, co trudno dziś nazwać inaczej niż elementarnym wyczuciem sytuacji. Nawet najbardziej zbuntowane dziecko wiedziało, że pewnych rzeczy się po prostu nie mówi, a pewnych granic się nie przekracza. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że to wyczucie zniknęło. Zamiast niego pojawiło się przekonanie, że każdą prośbę można podważyć, każdą uwagę zignorować, a każdą sytuację obrócić w demonstrację własnych praw. „To nie jest obowiązkowe”, „nie zmusi mnie pani”, „nie chce mi się” – te zdania słyszę regularnie. I nie chodzi o samą odmowę, bo dzieci zawsze miały lepsze i gorsze dni. Chodzi o ton, o sposób, o to poczucie, że nauczyciel nie jest już kimś, z kim trzeba się liczyć. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że dla części uczniów szkoła stała się miejscem, w którym dorosły nie ma realnego autorytetu, a jego rola sprowadza się do tego, żeby „nie przeszkadzać”. W takiej rzeczywistości nawet najprostsza prośba – jak starcie tablicy – może zostać odebrana jako coś niewłaściwego. Efekty bezstresowego wychowania Wiem, że to nie wzięło się znikąd. Przez lata mówiliśmy o potrzebie szacunku wobec dzieci, o tym, że nie wolno ich zawstydzać, że trzeba tłumaczyć, rozmawiać, dawać wybór. I to są dobre kierunki – sama w nie wierzę. Problem w tym, że gdzieś po drodze zabrakło równowagi. Dziś coraz częściej widzę dzieci, które nie znają granic, bo nikt im ich wyraźnie nie postawił. Dzieci, które nie słyszą „nie”, bo wszystko można negocjować. Dzieci, które są przekonane, że ich komfort jest najważniejszy, a każda niewygoda to coś, czemu należy się sprzeciwić. A przecież życie tak nie wygląda. Szkoła też nie powinna tak wyglądać. Nie chodzi o to, żeby dzieci były bezkrytycznie posłuszne, tylko o to, żeby rozumiały podstawowe zasady funkcjonowania w grupie. Żeby wiedziały, że czasem trzeba zrobić coś, na co nie ma się ochoty. Że są sytuacje, w których nie wszystko zależy od ich decyzji. Najbardziej boli to, co między słowami To jedno zdanie – „nie jestem sprzątaczką” – wracało do mnie jeszcze długo po tej lekcji. Nie dlatego, że uczeń nie starł tablicy. Naprawdę nie o to chodzi. Chodzi o to, co kryje się pod tymi słowami – przekonanie, że pewne rzeczy są „poniżej”, że nie trzeba się angażować, że można po prostu odmówić i na tym koniec. Najbardziej boli mnie jednak coś jeszcze. To, że coraz częściej nauczyciel musi się zastanawiać, czy w ogóle może o coś poprosić. Bo za każdym razem istnieje ryzyko, że spotka się nie tylko z odmową, ale też z reakcją rodziców, którzy uznają, że dziecko zostało „zmuszone” albo „źle potraktowane”. W takiej rzeczywistości naprawdę trudno budować autorytet. Trudno uczyć czegokolwiek poza samą podstawą programową. A przecież szkoła to nie tylko wiedza. To także miejsce, w którym dzieci uczą się relacji, szacunku i odpowiedzialności – również za najprostsze rzeczy. Może właśnie dlatego tak bardzo mnie to uderzyło. Bo czasem naprawdę nie chodzi o wielkie problemy, tylko o jedno zdanie, które pokazuje, jak bardzo zmienił się świat. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
Nauczyciele masowo odchodzą ze szkół. „To już nie chodzi tylko o pieniądze”
Jeszcze kilka lat temu mówiło się głównie o brakach kadrowych w małych miejscowościach. Dziś problem dotyczy szkół w całej Polsce. Z pracy w zawodzie rezygnują nie tylko młodzi nauczyciele.
Wbrew pozorom nie chodzi wyłącznie o pensje. Niskie zarobki nadal są jednym z najważniejszych powodów odejść, ale nauczyciele coraz częściej mówią o czymś więcej: przeciążeniu, braku wsparcia i poczuciu, że ich praca przestała być szanowana. „Polska szkoła to szkoła braku” Takie określenie pojawiło się podczas debaty Związku Nauczycielstwa Polskiego poświęconej raportowi o odchodzeniu nauczycieli ze szkół, która miała miejsce jesienią 2024 roku. Badaczki z Uniwersytetu Warszawskiego zwróciły uwagę, że współczesna szkoła jest dla wielu pedagogów miejscem ciągłego niedoboru. Brakuje nie tylko pieniędzy. Brakuje czasu, wsparcia, zaufania i zwykłego szacunku. Nauczyciele skarżą się, że są przytłoczeni biurokracją, dokumentami i obowiązkami, które nie mają wiele wspólnego z uczeniem dzieci. W badaniach aż 75 proc. nauczycieli wskazało wynagrodzenie jako główny powód zniechęcenia do pracy. Na drugim miejscu znalazły się trudności we współpracy z rodzicami – wskazało je 49 proc. badanych. Pedagodzy coraz częściej mówią o roszczeniowości rodziców i o tym, że nauczyciel z autorytetu stał się kimś, kogo trzeba nieustannie kontrolować i rozliczać. Wielu nauczycieli przyznaje też, że najbardziej boli ich brak uznania społecznego. Jeszcze niedawno ten zawód kojarzył się ze stabilnością i szacunkiem. Dziś coraz częściej słyszą, że „mają za dużo wolnego” albo „powinni sobie radzić”. Odchodzą nie najmłodsi, ale ci, którzy zdążyli się rozczarować Zaskakujące jest to, że z zawodu najczęściej nie rezygnują osoby tuż po studiach. Częściej odchodzą nauczyciele, którzy pracują już kilka lat i zdobyli pierwszy stopień awansu zawodowego. Badaczki tłumaczą, że to moment, w którym mija początkowy entuzjazm. Młody nauczyciel wchodzi do szkoły z przekonaniem, że będzie miał wpływ na uczniów i będzie mógł rozwijać swoje pomysły. Po kilku latach zderza się jednak z rzeczywistością: niską pensją, nadmiarem obowiązków i permanentnym zmęczeniem. Do tego dochodzi wypalenie zawodowe. Nauczyciele pracują nie tylko podczas lekcji. Po południu sprawdzają kartkówki, przygotowują materiały, odpisują rodzicom i wypełniają dokumentację. Wielu z nich przyznaje, że właściwie nigdy nie kończą pracy. Coraz częściej mówi się też o jeszcze jednym, mniej oczywistym powodzie odejść: hałasie. Z badań prowadzonych w europejskich szkołach wynika, że nauczyciele są przemęczeni ciągłym przebywaniem w głośnym otoczeniu. Szkolne korytarze i stołówki osiągają poziom hałasu porównywalny z ruchem ulicznym czy wydarzeniami sportowymi. Pedagodzy przyznają, że po kilku godzinach pracy mają bóle głowy, problemy z koncentracją i trudności z głosem. Część bierze z tego powodu zwolnienia lekarskie. Dla wielu osób to kolejny sygnał, że szkoła stała się miejscem, w którym trudno normalnie pracować. Jeśli nauczyciele odchodzą, problem dotyczy nas wszystkich To nie jest już problem pojedynczych szkół ani chwilowy kryzys. Polska szkoła starzeje się razem z nauczycielami. Coraz mniej młodych osób chce pracować w zawodzie, a ci, którzy przychodzą, często szybko rezygnują. Eksperci alarmują, że jeśli nic się nie zmieni, za kilka lat może zabraknąć nauczycieli nie tylko od fizyki czy matematyki, ale także od języka polskiego, edukacji wczesnoszkolnej i przedmiotów artystycznych. By zatrzymać nauczycieli w szkołach, nie wystarczy jednorazowa podwyżka. Potrzebne są mniejsze obciążenie biurokracją, realne wsparcie psychologiczne i większy szacunek dla tego zawodu. Bo kiedy nauczyciele odchodzą, tracą nie tylko szkoły. Tracą przede wszystkim dzieci. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Źródła: znp.edu.pl, glos.pl Zobacz także: Snują się po korytarzach jak duchy. Nauczyciel „gorszego sortu” jest w każdej szkole
Polonistka: „Pozwalam jeść na lekcji i chodzić do WC”. W pokoju nauczycielskim słyszy jedno
Jestem nauczycielką języka polskiego w klasach 4-8 i tak – pozwalam uczniom pić wodę na lekcji, zjeść kanapkę, jeśli nie zdążyli na przerwie, i wyjść do toalety bez publicznego tłumaczenia się przed całą klasą. Dla części moich koleżanek i kolegów to niemal herezja.
Pracuję w szkole podstawowej od kilkunastu lat. Widziałam już bardzo różne podejścia do dyscypliny. Takie, w których dziecko nie może napić się wody, bo „jest lekcja”. Takie, w których uczeń boi się poprosić o wyjście do toalety, bo kiedy pyta, słyszy: „Trzeba było iść na przerwie”. I szczerze? Nigdy nie rozumiałam, co to ma wspólnego z nauką. Dziecko, które jest głodne, spragnione albo rozpaczliwie próbuje wytrzymać do dzwonka, nie będzie słuchało o częściach mowy ani analizowało „Kamieni na szaniec”. Będzie myślało tylko o tym, żeby wytrzymać. U mnie nie trzeba prosić o pozwolenie na siku Na początku każdego roku mówię uczniom jedną rzecz. Jeśli musisz wyjść do toalety – wyjdź. Nie musisz podnosić ręki i ogłaszać przy całej klasie, że chcesz iść do łazienki. Wystarczy, że pokażesz mi gestem albo po prostu wyjdziesz. Jeśli chce ci się pić – napij się. Jeśli jesteś głodny i masz w plecaku kanapkę, możesz ją zjeść. Oczywiście nie w czasie kartkówki i nie w formie pikniku w ostatniej ławce. To naprawdę nie jest takie skomplikowane. Niektórzy nauczyciele mówią mi, że przez takie podejście „pozwalam uczniom wejść sobie na głowę”. Że zaraz będą spacerować po klasie, chrupać chipsy i wychodzić co pięć minut. Tylko że to nigdy się nie dzieje, bo dzieci i nastolatki bardzo dobrze rozumieją różnicę między zaufaniem a samowolą. Kiedy wiedzą, że traktuje się je z szacunkiem, poważnie, zwykle same zaczynają zachowywać się dojrzale. Pamiętam dziewczynkę, która bała się poprosić Kilka lat temu miałam taką uczennicę. Bardzo spokojną, cichą dziewczynkę, grzeczną i piekielnie zdolną. Pewnego dnia na mojej lekcji nagle wybiegła z klasy i rozpłakała się na korytarzu. Tak nagle. Okazało się, że na lekcji wcześniej inna nauczycielka nie pozwoliła jej wyjść do toalety. Dziewczynka była tak zestresowana, że nie wytrzymała, a dopiero u mnie na lekcji dotarły do niej te emocje. Nigdy nie zapomnę jej wstydu. Chyba właśnie wtedy postanowiłam, że na moich lekcjach nikt nie będzie musiał błagać o możliwość skorzystania z toalety. Nie chcę być nauczycielką, której uczniowie boją się bardziej niż sprawdzianu. Nie chcę budować autorytetu na tym, że mogę komuś czegoś zabronić. Autorytet buduje się inaczej. Spokojem, szacunkiem, konsekwencją. Bo ja naprawdę mam zasady. Na moich lekcjach nie wolno przeszkadzać innym, obrażać, krzyczeć czy siedzieć cały czas w telefonie. Ale nie uważam, że podstawową potrzebę fizjologiczną trzeba zamieniać w walkę o władzę. Człowiek jest ważniejszy niż regulamin Czasem słyszę od innych nauczycieli, że jestem „zbyt miękka”. Że przez takich jak ja dzieci przestają szanować szkołę. A ja mam dokładnie odwrotne doświadczenie. Moi uczniowie wiedzą, że mogą mi zaufać. Wiedzą też, że kiedy proszę o ciszę albo skupienie, robię to nie dlatego, że chcę pokazać, kto tu rządzi, tylko dlatego, że chcę ich czegoś nauczyć. Może właśnie dlatego zwykle słuchają. Mam wrażenie, że polska szkoła za długo próbowała wychowywać dzieci posłuszeństwem. Tymczasem one nie potrzebują kolejnego dorosłego, który będzie im udowadniał, że nie wolno. Potrzebują dorosłego, który pokaże im, że można być jednocześnie życzliwym i wymagającym, że można pozwolić napić się wody i jednocześnie nauczyć „Pana Tadeusza”. Że naprawdę nic złego się nie stanie, jeśli uczeń na lekcji polskiego zje kanapkę. Komentarz redakcji: Wielu nauczycieli, którzy dają uczniom więcej swobody, podkreśla, że szkoła nie musi opierać się wyłącznie na sztywnych zakazach i stresie. Coraz częściej mówi się o tym, że uczniowie lepiej funkcjonują tam, gdzie czują się traktowani po partnersku, a nie jak ktoś, kto przez 45 minut ma siedzieć nieruchomo i bez słowa wykonywać polecenia. Szkoła nie powinna wymagać od dzieci ignorowania podstawowych potrzeb. Coraz więcej nauczycieli zwraca uwagę, że partnerskie podejście i zaufanie działają lepiej niż sztywne zakazy. Dziecko, które czuje się bezpiecznie i jest traktowane z szacunkiem, łatwiej się uczy i chętniej współpracuje. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mój syn jest za dobry, by iść do publicznej szkoły. System by go połknął”
Nauczycielka bojkotuje lekturę szkolną. „Matki piszą w e-dzienniku, że ich dzieci płaczą”
Lektura „Asiunia” Joanny Papuzińskiej wywołała silne emocje wśród uczniów klas 1-3. Nauczycielka informuje, że po przeczytaniu książki dzieci płakały, a rodzice wysyłali do niej wiadomości z pretensjami.
Nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej, będąca jednocześnie mamą, zabrała głos na temat lektury „Asiunia” Joanny Papuzińskiej, czytanej przez uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Po wspólnej lekturze w klasie dzieci zaczęły płakać i okazywać smutek, a część z nich bała się później zasnąć. Sprawa odbiła się szerokim echem wśród rodziców – nauczycielka otrzymała liczne maile z pretensjami, w których podkreślano, że książka wywołała u najmłodszych silny lęk i niepokój. Trudne tematy w lekturach – czy są odpowiednie dla najmłodszych uczniów? Nauczycielka przyznaje, że rozumie wartość historyczną i literacką książki „Asiunia”, ale jej zdaniem przekaz tej lektury jest zbyt trudny emocjonalnie dla ośmioletnich dzieci. Podkreśla, że nie każde dziecko rozumie kontekst wojny, a zetknięcie z tak poważną tematyką często wywołuje niepokój i łzy. Wielu rodziców nie wie, jak rozmawiać z dzieckiem po takiej lekturze, a pozostawienie dzieci sam na sam z trudnymi emocjami jest według nauczycielki zbyt dużym obciążeniem. Kobieta apeluje, by książki poruszające bolesne wydarzenia historyczne były wprowadzane w bardziej przemyślany sposób i nie trafiały do samodzielnego czytania w domu. Dlaczego nauczycielka postuluje wycofanie „Asiuni” z kanonu lektur szkolnych? W opinii nauczycielki, kanon lektur szkolnych jest przestarzały i powinien być dostosowany do wrażliwości współczesnych dzieci. Zwraca uwagę, że książki rekomendowane dla uczniów klas 1-3 nie powinny wywoływać strachu i przygnębienia, lecz raczej wzbudzać ciekawość, zachęcać do samodzielnego czytania oraz budować pozytywne skojarzenia z literaturą. Zdaniem nauczycielki pielęgnowanie wrażliwości dzieci jest ważne, ale równie istotne jest zadbanie o ich poczucie bezpieczeństwa. Proponuje, by trudne tematy historyczne poruszać dopiero w starszych klasach i w odpowiednim kontekście, najlepiej z pomocą nauczyciela, który pomoże przepracować emocje i wyjaśni zawiłości opisywanych wydarzeń. Alternatywne propozycje w sprawie kanonu lektur dla najmłodszych Nauczycielka sugeruje, aby dla klas 1-3 wybierać książki budujące pozytywną relację dziecka z literaturą. Opowiada się za lekturami radosnymi, angażującymi i inspirującymi, które pomogą najmłodszym czytelnikom rozwinąć pasję do książek. Nie neguje potrzeby rozmów o historii, lecz zwraca uwagę, że wymagają one delikatnego podejścia i odpowiedniego wieku odbiorców. Zwraca się również do innych rodziców i nauczycieli o refleksję na temat aktualnego kanonu lektur i zachęca do dzielenia się opiniami. Nauczycielka w swoim apelu do rodziców wyraźnie podkreśla, że lektura „Asiunia” powinna zostać wycofana z kanonu dla najmłodszych. Domaga się, aby kanon lektur był lepiej przemyślany i bardziej wspierający dla uczniów, a rodzice nie musieli mierzyć się z nieoczekiwanymi emocjami swoich dzieci po powrocie ze szkoły. Zobacz także: Nauczycielka po 25 latach w szkole: „Tej 1 rzeczy nigdy nie powiem rodzicom wprost”
Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była jak oddech. Bez ocen. Bez presji. Bez oczekiwań. Po prostu – po ludzku. Komentarz redakcji Coraz częściej piszemy o przekraczaniu granic, presji i nadmiarze oczekiwań wobec nauczycieli. Dlatego tym bardziej warto pokazywać także dobre przykłady – takie, które przypominają, że szkoła może być miejscem empatii i zwykłej życzliwości. Czasem jedno zdanie, wysłane w odpowiednim momencie, znaczy więcej niż najlepszy regulamin. Zobacz także: Jasełka, które wymknęły się spod kontroli. Wszystko przez to, co trzymali w rękach rodzice