Zmiany w szkołach od 1 września. Nauczycielom już słabo na samą myśl: „Czeka nas istny meksyk”
Od 1 września uczniów i rodziców czeka jedna z największych zmian w polskiej szkole od wielu lat. Nowe przedmioty, nowa podstawa programowa, zmiany w stołówkach i planowany zakaz telefonów to dopiero początek. Nauczyciele przyznają, że obawiają się pierwszych tygodni nowego roku szkolnego.
Nowy rok szkolny 2026/2027 będzie wyglądał inaczej niż wszystkie poprzednie. Od 1 września rusza kolejny etap Reformy26 „Kompas Jutra”, która stopniowo zmienia sposób nauczania w polskich szkołach. Nowa podstawa programowa obejmie przedszkola oraz klasy I i IV szkół podstawowych, pojawią się nowe rozwiązania w planach lekcji, zmienią się zasady żywienia dzieci, a rząd planuje również wprowadzenie zakazu korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych. Choć Ministerstwo Edukacji przekonuje, że celem reformy jest nowoczesna szkoła nastawiona na rozwijanie kompetencji, wielu nauczycieli podchodzi do zmian z dużą rezerwą. – Czeka nas istny meksyk – powiedziała mi znajoma nauczycielka szkoły podstawowej. Jej zdaniem w pierwszych miesiącach roku szkolnego trudno będzie uniknąć organizacyjnego chaosu. – Zmian jest bardzo dużo i wszystkie wchodzą praktycznie jednocześnie. Coraz więcej nauczycieli mówi też, że kolejne reformy, zamiast zachęcać do pracy, jeszcze bardziej skłaniają do odejścia z zawodu – przyznaje. Reforma26. Co zmieni się od 1 września? Największe zmiany odczują dzieci rozpoczynające edukację oraz uczniowie klas IV. To właśnie oni jako pierwsi rozpoczną naukę według nowych podstaw programowych. Reforma będzie wdrażana etapami – od września 2027 roku obejmie również pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych. Ministerstwo zapowiada odejście od nauki opartej głównie na pamięciowym opanowywaniu materiału. Większy nacisk ma zostać położony na rozwijanie umiejętności praktycznych, współpracę, krytyczne myślenie oraz świadome korzystanie z nowych technologii. W przedszkolach pojawi się również większy nacisk na ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami i rozwijanie tzw. higieny cyfrowej. Najważniejsze zmiany od września 2026 Rodzice powinni przygotować się na kilka istotnych nowości: nowa podstawa programowa w przedszkolach oraz klasach I i IV szkoły podstawowej, obowiązkowa edukacja zdrowotna z tematami dotyczącymi zdrowia fizycznego, psychicznego, odżywiania, bezpieczeństwa w internecie i profilaktyki uzależnień, powrót przyrody jako przedmiotu integrującego biologię, geografię, chemię i fizykę, wprowadzenie modułów poświęconych m.in. finansom, mediom, klimatowi, kulturze i bezpieczeństwu, rozpoczęcie realizacji tygodnia projektowego rozwijającego współpracę i kompetencje społeczne, nowe zasady żywienia w szkolnych stołówkach i przedszkolach, czyli wprowadzenie tzw. diety planetarnej, planowany zakaz korzystania z telefonów komórkowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, wdrażanie oceny funkcjonalnej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jako narzędzia lepszego planowania wsparcia. Edukacja zdrowotna i przyroda wracają do szkół Jedną z największych nowości będzie obowiązkowa edukacja zdrowotna. Uczniowie mają rozmawiać nie tylko o zdrowiu fizycznym, ale również o dobrostanie psychicznym, aktywności fizycznej, prawidłowym odżywianiu, bezpieczeństwie w sieci czy profilaktyce uzależnień. Jednocześnie moduł dotyczący zdrowia seksualnego ma być realizowany fakultatywnie. Do planów lekcji wróci także przyroda. Przedmiot ma łączyć wiedzę z biologii, geografii, chemii i fizyki, a większy nacisk zostanie położony na doświadczenia i zajęcia praktyczne zamiast samej teorii. Zdrowsze obiady i mniej smażonych potraw Zmiany obejmą również szkolne stołówki i przedszkolne kuchnie. Od września obowiązywać będą nowe normy żywienia. W jadłospisach pojawi się więcej warzyw, obowiązkowa porcja ryby raz w tygodniu oraz dania z roślin strączkowych. Ograniczona zostanie liczba potraw smażonych, a do ich przygotowania będzie można używać wyłącznie określonych tłuszczów roślinnych. Celem zmian jest poprawa jakości posiłków serwowanych dzieciom. Co z telefonami? Duże emocje budzi również planowany zakaz korzystania ze smartfonów w przedszkolach i szkołach podstawowych. Nowe przepisy mają objąć nie tylko lekcje, ale również przerwy oraz inne zajęcia odbywające się na terenie szkoły. Trzeba jednak pamiętać, że obecnie ustawa znajduje się jeszcze na końcowym etapie procesu legislacyjnego. Jeśli zakończy się on zgodnie z planem, nowe zasady zaczną obowiązywać od 1 września. Co zmieni Reforma26? Reforma26 to największa przebudowa szkoły od lat. Zwolennicy przekonują, że dzięki niej uczniowie będą zdobywać bardziej praktyczne umiejętności potrzebne we współczesnym świecie. Krytycy obawiają się jednak, że tempo zmian jest zbyt duże, a nauczyciele nie dostali wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do nowych obowiązków. O tym, która z tych wizji okaże się bliższa rzeczywistości, przekonamy się już w pierwszych tygodniach nowego roku szkolnego. Źródło: portaloswiatowy.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15” Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii
To jeden z tych komunikatów, na które co roku czekają tysiące rodziców. Ministerstwo Edukacji Narodowej podało już terminy ferii, przerw świątecznych i zakończenia roku szkolnego 2026/2027. Sprawdź, kiedy twoje dziecko będzie miało wolne.
Ministerstwo Edukacji Narodowej opublikowało oficjalny kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Rodzice mogą już zaplanować urlopy, zimowe wyjazdy czy opiekę nad dziećmi podczas przerw w nauce. Wiadomo, kiedy rozpocznie się rok szkolny, w jakich terminach odbędą się ferie zimowe w poszczególnych województwach oraz kiedy uczniowie rozpoczną wakacje. Kalendarz roku szkolnego 2026/2027. Najważniejsze daty Zgodnie z komunikatem MEN zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczną się 1 września 2026 roku (wtorek), a zakończą 25 czerwca 2027 roku (piątek). Wakacje rozpoczną się dzień później i potrwają do końca sierpnia. Najważniejsze terminy roku szkolnego 2026/2027: 1 września 2026 r. (wtorek) – rozpoczęcie roku szkolnego, 23–31 grudnia 2026 r. – zimowa przerwa świąteczna, 18–31 stycznia 2027 r. – ferie zimowe w województwach: podkarpackim, podlaskim, dolnośląskim, łódzkim, śląskim i opolskim, 1–14 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: mazowieckim, pomorskim, świętokrzyskim i lubelskim, 15–28 lutego 2027 r. – ferie zimowe w województwach: lubuskim, kujawsko-pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim i małopolskim, 25–30 marca 2027 r. – wiosenna przerwa świąteczna, 30 kwietnia 2027 r. – zakończenie zajęć dla klas programowo najwyższych liceów, techników i szkół branżowych II stopnia, 25 czerwca 2027 r. (piątek) – zakończenie roku szkolnego, 26 czerwca – 31 sierpnia 2027 r. – wakacje. Ferie zimowe 2027. Sprawdź termin dla swojego województwa Podobnie jak w poprzednich latach ferie zimowe zostaną podzielone na trzy tury. Dzięki temu ruch turystyczny rozkłada się w czasie, a rodziny mogą łatwiej zaplanować wyjazdy. Terminy ferii wyglądają następująco: 18–31 stycznia 2027 r. – województwa: podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, łódzkie, śląskie i opolskie, 1–14 lutego 2027 r. – województwa: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie i lubelskie, 15–28 lutego 2027 r. – województwa: lubuskie, kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie, zachodniopomorskie i małopolskie. Warto pamiętać, że terminy ferii wpływają nie tylko na organizację życia rodzinnego, ale również na ceny noclegów i dostępność miejsc w popularnych kurortach. Przerwy świąteczne i zakończenie roku szkolnego W roku szkolnym 2026/2027 uczniowie będą mieli dwie dłuższe przerwy świąteczne. Zimowa potrwa od 23 do 31 grudnia 2026 roku, natomiast wiosenna została zaplanowana na 25–30 marca 2027 roku. Starsi uczniowie zakończą naukę wcześniej. Klasy programowo najwyższe liceów, techników i szkół branżowych II stopnia zakończą zajęcia 30 kwietnia 2027 roku, aby przygotować się do egzaminów. Ministerstwo przypomina również, że szczegółowy harmonogram egzaminu ósmoklasisty, matur i egzaminów zawodowych Centralna Komisja Egzaminacyjna opublikuje do 20 sierpnia 2026 roku. Dopiero wtedy uczniowie i rodzice poznają dokładne terminy egzaminów. Ważne informacje dla rodziców Według wyliczeń rok szkolny 2026/2027 będzie oznaczał nawet 187 dni bez zajęć dydaktycznych, jeśli uwzględnić wakacje, ferie, święta, weekendy oraz dni ustawowo wolne od pracy. Dla uczniów to dobra wiadomość, natomiast rodzice już teraz mogą wykorzystać opublikowany przez MEN kalendarz, aby z odpowiednim wyprzedzeniem zaplanować urlopy, wyjazdy i opiekę nad dziećmi. Źródło: gov.pl Zobacz także: Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Napięcie między nauczycielami a rodzicami rośnie. Po informacji, że pedagodzy nie dostaną kolejnych podwyżek, pojawiły się zapowiedzi protestu i pomysłu ograniczenia pracy do absolutnego minimum. Dyskusja, która rozgorzała pod tekstem o „cichym strajku”, pokazała, jak bardzo Polacy różnią się w ocenie pracy nauczycieli.
Nauczyciele liczyli na podwyżki, ale ich postulaty nie zostaną spełnione. Rada Ministrów nie przyjęła propozycji zwiększenia wynagrodzeń, a Ministerstwo Edukacji tłumaczyło decyzję ograniczeniami finansowymi. W odpowiedzi Związek Nauczycielstwa Polskiego zapowiedział protest 31 sierpnia przed gmachem Ministerstwa Edukacji. To jednak niejedyny sposób, w jaki część środowiska nauczycielskiego chce wyrazić swoje niezadowolenie. Coraz częściej mówi się o tzw. cichym strajku, czyli ograniczeniu pracy wyłącznie do obowiązków wynikających z przepisów. „Minimum, tak jak wypłata”. Nauczyciele chcą postawić granice O pomyśle nauczycieli zrobiło się głośno po komentarzu opublikowanym na profilu „NIE dla chaosu w szkole”. Jego autor napisał, by zrezygnować z wycieczek, festynów, a zebrania organizować wyłącznie do 15, w godzinach pracy nauczycieli. Pomysł szybko wywołał ogromne emocje. Zwolennicy takiego rozwiązania przekonują, że nauczyciele od lat wykonują wiele obowiązków, za które nie otrzymują dodatkowego wynagrodzenia. Ich zdaniem organizacja wycieczek, konkursów, wydarzeń szkolnych czy kontakt z rodzicami po godzinach nie powinny być traktowane jako coś oczywistego. Przeciwnicy odpowiadają natomiast, że ograniczenie dodatkowych aktywności najbardziej odczują uczniowie i rodzice. Rodzice zabrali głos. Jedni popierają nauczycieli, inni są oburzeni Pod naszym tekstem dotyczącym planowanego „cichego protestu” opublikowanym w mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy. Dyskusja szybko pokazała, jak bardzo podzielone są opinie na temat pracy nauczycieli. Część rodziców uważa, że pedagodzy mają prawo postawić granice i przestać wykonywać obowiązki po godzinach. „No i bardzo dobrze. Dodałabym do tego zero przygotowywania w domu materiałów z własnej kieszeni, kserowania, drukowania na własny koszt, zero odbierania telefonów po godzinach pracy. Nikt nie pracuje po pracy charytatywnie, nauczyciele też powinni przestać” – napisała jedna z internautek. Podobne głosy zwracały uwagę, że problemem nie są same dodatkowe wydarzenia, ale oczekiwanie, że nauczyciel będzie stale dostępny. „Kiedyś nauczyciel był osobą szanowaną i ten zawód miał wysoką rangę społeczną. A teraz? Teraz każdy rodzic uważa, że wie wszystko lepiej, że dzieci są zawsze i wszędzie grzeczne, tylko nauczyciel sobie nie radzi” – komentował inny rodzic. „Zawsze możecie zmienić zawód”. Nie wszyscy stanęli po stronie pedagogów Niektórzy rodzice zwracali również uwagę na to, że ich zdaniem nauczyciele zbyt często skupiają się na własnych trudnościach, zapominając o przywilejach związanych z tym zawodem. Inni porównywali dzisiejszą szkołę z tą sprzed lat i przekonywali, że kiedyś nauczyciele wykonywali wiele dodatkowych obowiązków bez narzekania. „Nie rozumiem, dlaczego dawniej nauczyciele sprawdzali klasówki, jeździli na wycieczki, byli mili i uśmiechnięci w stosunku do uczniów, a teraz wciąż mało i niedobrze? Większość z was jest nauczycielami nie z powołania, tylko z konieczności. Nawet uczyć nie potraficie, skoro większość uczniów ma korepetycje. Leniuchy i obiboki z was i tyle” – napisał jeden z internautów. Niektórzy zwracali uwagę na wakacje i czas pracy nauczycieli: „Też niech mają tylko 30 dni urlopu w ciągu roku. Większość chciałaby mieć pobory nauczycieli, trzy miesiące wakacji i pracować najwyżej pięć godzin dziennie” albo „Niech pracują też od 8 do 16 podczas wakacji!” – pisali internauci. Pojawiły się również zarzuty dotyczące jakości nauczania: „Niech oni tak uczą, jak zakłada ich zawód. Prawda jest taka, że rodzice i tak muszą siedzieć i uczyć dzieci, żeby coś umiały”. Spór o nauczycieli pokazuje większy problem polskiej szkoły Dyskusja wokół „cichego strajku” nie dotyczy wyłącznie wycieczek czy festynów. W tle jest znacznie większy problem – pytanie o to, czym właściwie powinna być praca nauczyciela i czego społeczeństwo ma prawo od niego oczekiwać. Dla jednych nauczyciel to osoba, która powinna nie tylko przekazywać wiedzę, ale także angażować się w życie szkoły i wspierać uczniów na wielu poziomach. Dla innych – to pracownik, który ma określony zakres obowiązków i nie powinien stale wykonywać dodatkowej, często niewidocznej pracy. Jedno jest pewne – wrzesień 2026 może przynieść kolejną odsłonę konfliktu wokół polskiej edukacji. A emocje, które wywołał jeden internetowy komentarz, pokazują, że problem dawno przestał dotyczyć wyłącznie nauczycieli. Zobacz także: Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Są już pierwsze przecieki z egzaminu ósmoklasisty z polskiego. W sieci krążą zdjęcia arkuszy
Przecieki z egzaminu ósmoklasisty 2026 znów stały się hitem wyszukiwań tuż przed poniedziałkowym testem z języka polskiego. W mediach społecznościowych pojawiają się zdjęcia arkuszy, ale CKE podkreśla, że materiały są zabezpieczone, a rzekome wycieki zwykle bywają fałszywe.
W dniu egzaminu internet potrafi zamienić się w bazar obietnic. Na X, TikToku i Instagramie krążą wpisy i nagrania, które sugerują dostęp do tematów albo wręcz gotowych arkuszy. To, co pojawia się w sieci jako „przeciek”, bardzo często okazuje się jednym z kilku wariantów: przerobionym graficznie zdjęciem, starym testem udającym nowy materiał albo listą zgadywanek na temat lektur i motywów. CKE zwraca uwagę, że oficjalne arkusze są zabezpieczone, a publikowane w internecie „rewelacje” zwykle nie mają pokrycia w rzeczywistości. Jednocześnie komisja analizuje każdy sygnał o możliwym wycieku. E8 przecieki. Jaka lektura będzie na egzaminie ósmoklasisty? W tegorocznych przeciekach prym wiodą „Dziady cz. II”, „Balladyna” oraz „Antygona” – to właśnie te utwory najczęściej wracają w szkolnych dyskusjach i edukacyjnych rankingach. View oEmbed on the source website Na X można też znaleźć rzekome treści zadań: View oEmbed on the source website Czy takie: View oEmbed on the source website Egzamin ósmoklasisty 2026. Kiedy pierwsze arkusze z polskiego? Egzamin ósmoklasisty 2026 odbywa się w dniach 11–13 maja: najpierw język polski, potem matematyka i język obcy nowożytny. Każdego dnia start jest o godz. 9. Test z języka polskiego trwa 150 minut (w przypadku dostosowań czas może zostać wydłużony o 45 minut). Dla porządku: matematyka trwa 125 minut (plus do 40 minut), a język obcy 110 minut (plus do 35 minut). W 2026 roku do egzaminu ma przystąpić 393 338 uczniów z 12 953 szkół. Większość zdających wybiera język angielski (98,4 proc.), język niemiecki deklaruje 1,2 proc., a pozostałe języki łącznie 0,4 proc. Dla wielu rodzin ważna jest też informacja, kiedy pojawią się materiały pewne, a nie „z internetu”: arkusze CKE mają być publikowane po godz. 14, gdy komisja udostępni je oficjalnie. E8. Co warto powtórzyć z polskiego? Nie da się uczciwie przewidzieć, co znajdzie się w tegorocznym arkuszu, ale można mądrze podeprzeć się tym, jak wyglądał egzamin w 2025 roku. Wtedy uczniowie pracowali m.in. na fragmencie „Chłopców z Placu Broni”, pojawiły się zadania związane z odwagą, lojalnością i przyjaźnią, a także polecenia z gramatyki, interpunkcji i analizy tekstu. W arkuszu był również tekst o przyjaźni oraz pytania odnoszące się do poglądów Arystotelesa. Znalazły się też zadania dotyczące „Małego Księcia”. W wypracowaniu do wyboru było przemówienie związane z motywem przyjaźni albo opowiadanie z bohaterem lektury obowiązkowej. Zobacz także: 3 najczęstsze błędy na egzaminie ósmoklasisty. Za to dostaniesz 0 pkt
Tak ogłupia się dzieci. Nowe podręczniki cofają uczniów do poziomu przedszkolaków
Jeszcze niedawno rodzice martwili się, że dzieci mają za dużo nauki. Dziś coraz częściej słychać coś zupełnie odwrotnego: że szkoła... przestała wymagać czegokolwiek. Nowe podręczniki tylko podsycają te obawy. Nauczyciele przecierają oczy ze zdumienia, a rodzice zaczynają zadawać niewygodne pytania.
Wpis opublikowany na facebookowym profilu OKE czyli Okiem Krytycznego Egzaminatora wywołał burzliwą dyskusję na temat tego, dokąd zmierza polski system edukacji. Autor przyznaje wprost: „Przeglądam nowe podręczniki i natknąłem się na coś takiego... i w sumie nie wierzę, że to jest podręcznik do klasy... no właśnie, której właściwie?”. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo nazywa problem, który dostrzega wielu z nas: kiedyś narzekaliśmy na zbyt wysoki poziom i za dużo nauki, dziś jest odwrotnie. Czy to źle? Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nie. W końcu dzieci mają mniej stresu, lepiej sobie radzą, częściej dostają dobre oceny. Problem w tym, że to tylko jedna strona medalu. Szkoła bez wymagań? Autor posta nie ma wątpliwości: „Mam wrażenie, że w pewnym momencie coś w edukacji po prostu pękło”. I trudno nie odnieść wrażenia, że to zdanie trafia w sedno. Bo jeśli przyjrzeć się zmianom w edukacji z ostatnich lat, zobaczymy wyraźny trend: odchodzenie od wymagań na rzecz komfortu. To niezwykle ważne, żeby mówić o prawach ucznia, żeby widzieć w nim człowieka, który może mieć gorszy dzień, jak każdy z nas. To jednak nie oznacza, że nie należy wymagać. „Z systemu, który powinien rozwijać, wymagać i przygotowywać do samodzielności, zrobiliśmy przestrzeń, w której najważniejsze stało się to, żeby wszyscy mieli dobre – a najlepiej bardzo dobre – oceny. Niezależnie od tego, co faktycznie potrafią” – czytamy. Autor wpisu kontynuuje: „Przestaliśmy wymagać od ucznia systematyczności, bo ‘ma za dużo na głowie’. Przestaliśmy wymagać wysiłku, bo ‘to wywołuje stres’. Przestaliśmy wymagać odpowiedzialności, bo ‘jeszcze zdąży się nauczyć’”. Kiedy? Kiedy zdąży się nauczyć, jeśli nie uczy go tego szkoła, jeśli nie uczą rodzice? Właśnie, drodzy rodzice. Szkoła to nie tylko miejsce zdobywania wiedzy, ale także – a może przede wszystkim – przestrzeń, w której dziecko uczy się radzić sobie z trudnościami, porażką, konsekwencją. Pozwólcie nauczycielom odrobić z dziećmi także tę lekcję. Jeśli odbierzemy im tę możliwość, co im zostanie? Wpisywanie DB i BDB do e-dziennika? Pokolenie dobrych ocen „Coraz częściej ocena nie ma już odzwierciedlać wiedzy, tylko samopoczucie” – zauważa autor wpisu. Brzmi ostro? Być może. Ale wystarczy porozmawiać z nauczycielami, by usłyszeć podobne głosy. Wielu z nich przyzna, choć nie każdy pod nazwiskiem, że presja, by dzieci „dobrze się czuły”, sprawia, że wymagania schodzą na dalszy plan. Błędy przestają być elementem nauki, a stają się czymś, czego należy unikać. Żeby Frankowi i Majeczce nie było smutno. A przecież – jak trafnie zauważa autor wpisu – „to właśnie trud, konsekwencja i mierzenie się z porażką budują kompetencje na całe życie”. Za 15 lat dziecko może nie pamiętać dwójki czy trójki z historii, ale będzie wiedziało, że jego działania mają konsekwencje, a wysiłek zostanie nadgrodzony. Szkoła nie może istnieć w izolacji od prawdziwego życia Nie chodzi o to, by wracać do szkoły opartej na strachu i presji. Ale równie niebezpieczne jest wpadanie w drugą skrajność. W system, który zamiast przygotowywać do życia, zaczyna je... symulować. Zniekształcać. Udawać, że zawsze jest łatwo, zawsze jest sprawiedliwie. Przecież to bzdury. Każdy z nas mierzy się czasem z trudnościami, ale dzięki kompetencjom nabytym w domu i w szkole umiemy sobie z nimi radzić. Nie rozpadamy się po najmniejszej porażce, a wyciągamy wnioski i idziemy dalej. „Chodzi o równowagę. O to, żeby młody człowiek wiedział, że coś się od niego oczekuje i że jest w stanie temu sprostać. Bo jeśli dziś nie wymagamy niczego, to jutro nie możemy oczekiwać wszystkiego” – tymi słowami kończy się ten ważny wpis. I ja zostawiam Was z tym przesłaniem. Zobacz także: Nauczycielka: „Poprosiłam, by uczeń starł tablicę. Po jego słowach osłupiałam”. Oto skutki bezstresowego wychowania
Ten trik na lepsze oceny na koniec roku działa jak magia. Wystarczy zacisnąć pięści
Jeśli nie masz już pomysłu, jak zmotywować dziecko do nauki, a przecież koniec roku się zbliża – koniecznie wypróbuj ten trik. To prosta metoda, dzięki której uczeń zacznie lepiej przyswajać wiedzę.
Zaciskanie pięści sposobem na lepsze zapamiętywanie – brzmi absurdalnie? A jednak coraz więcej osób mówi o tej metodzie w kontekście nauki. Nawet jeśli jesteś niedowiarkiem, z pewnością nie zaszkodzi spróbować – a może pomożesz tak dziecku przed wystawianiem ocen? Zaciskanie pięści jako metoda nauki: na czym polega ta metoda? Ten trik opiera się na założeniu: ciało i mózg są ze sobą ściśle połączone. Ruchy, które wykonujemy, mogą wpływać na to, jak przetwarzamy i przechowujemy informacje, bo przecież nasz mózg i tak decyduje o wszystkim, co się z nami dzieje. Jakiś czas temu o tej metodzie przypomnieli twórcy platformy edu-mag.pl. Na swoim profilu na Instagramie jedna z twórczyń pokazuje, jak w prosty sposób wykorzystać ją podczas nauki. Metoda jest banalna: podczas nauki poproś dziecko, by zacisnęło prawą dłoń na kilkadziesiąt sekund. Gdy będziesz je odpytywać, niech podczas przypominania materiału zaciśnie lewą dłoń. I już! Brzmi jak zabawa? Trochę tak. Ale za tym trikiem stoi konkretna teoria związana z pracą półkul mózgowych. Prawa ręka aktywizuje lewą półkulę, która odpowiada m.in. za analizę i zapamiętywanie. Z kolei lewa ręka pobudza prawą półkulę – tę bardziej związaną z odtwarzaniem wspomnień i kontekstem. Czy ta metoda naprawdę działa – czy tylko kolejny mit z internetu? Tutaj zrób kilka głębokich wdechów i nie łudź się, że trójkowy uczeń nagle zacznie przynosić do domu same piątki tylko dlatego, że przy nauce zaciskał pięści. Chociaż badania faktycznie sugerują, że taki mechanizm może mieć sens. A konkretnie badanie opublikowane w czasopiśmie PLOS ONE, które poprowadziła naukowczyni dr Ruth Propper z Montclair State University w USA. W eksperymencie wzięło osób 51 osób. Uczestnicy zostali podzieleni na grupy, a ich zadaniem było zapamiętanie 72 słów. Najlepsze wyniki osiągnęła grupa, która: zaciskała prawą dłoń przed nauką (ok. 90 sekund), zaciskała lewą dłoń przed przypominaniem (ok. 90 sekund). Osoby, które stosowały tę technikę, w niektórych przypadkach lepiej radziły sobie z przypominaniem informacji. Ale – i to ważne – nie jest to cudowna metoda na zrobienie orła z wróbelka. Efekty są raczej subtelne i mogą zależeć od dziecka, jego stylu uczenia się i poziomu skupienia. Jak wesprzeć dziecko w nauce? Chociaż samo zaciskanie pięści może nie wystarczyć, warto je wykorzystać jako jedną z metod wspierania procesu uczenia się. Pamiętaj, że dobre wyniki w nauce to nie tylko talent do pochłaniania wiedzy z konkretnego przedmiotu, ale też: powtórki rozłożone w czasie, aktywne przypominanie (np. przepytywanie się), tłumaczenie materiału własnymi słowami, odpoczynek i sen, dieta bogata w składniki odżywcze. A na koniec: oceny są ważne i nie udawajmy, że jest inaczej. Ale nie są najważniejsze, zwłaszcza jeśli mają kojarzyć się z ciągłą presją, rywalizacją z innymi czy byciem niewystarczającym. Dziecko nie potrzebuje samych czwórek i piątek, ale potrzebuje cierpliwego, kochającego i akceptującego je rodzica. Zobacz także: Postaw na biurku 2 słoiki i zobacz, co się stanie. Dziecko od razu zacznie się lepiej uczyć
Szkoła kpi z rodziców i nauczycieli. „Wiadomość w Librusie przyszła o 7:30 w poniedziałek”
Jedna krótka wiadomość potrafi wywrócić poranek do góry nogami. Gdy szkoła komunikuje zmiany w ostatniej chwili, konsekwencje ponoszą nie tylko uczniowie, ale całe rodziny. Ten poniedziałek zaczął się od absurdu, który do dziś trudno mi zrozumieć.
Powiadomienie, które rozwaliło cały poranek O 7:30 rano zawibrował mi telefon. Szykowałam się do pracy, z kubkiem kawy w dłoni, zobaczyłam powiadomienie z Librusa. „Nowa wiadomość”. Otwieram i czytam, że zajęcia zaplanowane na 8:00, które kilka dni temu zostały oficjalnie odwołane, jednak się odbędą. Informacja wysłana trzydzieści minut przed rozpoczęciem lekcji. Przez chwilę myślałam, że to jakiś żart. Przecież plan dnia był już ustalony inaczej. Córka o 7:30 była w łazience – z rozczochranymi włosami, w piżamie, na etapie mycia zębów. Nagle mieliśmy się w pół godziny teleportować do szkoły. Czy ktoś w tej szkole myśli o rodzinach? To, co najbardziej mnie uderzyło, to nie sama zmiana decyzji, ale sposób jej przekazania. Jakby dyrekcja zakładała, że wszyscy siedzimy od świtu na baczność, tylko czekając na nowe komunikaty. A przecież rodzice planują poranki, pracę, dojazdy, opiekę nad młodszymi dziećmi. Nauczyciele też mają swoje życie i obowiązki. Jestem ciekawa, kiedy nauczyciel na zastępstwo się o tym dowiedział... Była długa przerwa świąteczna, tyle dni bez nauki i szkolnego chaosu. Ledwo dzieci wróciły do rytmu, a już na starcie taki bałagan. Jakby ktoś zapomniał, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego są prawdziwi ludzie, nie pionki w planie lekcji. Nieobecność, której nikt nie cofnie Moja córka oczywiście dostała nieobecność. Nie zdążyłyśmy – fizycznie nie było to możliwe. I w systemie będzie to wyglądało tak, jakbyśmy to my zawiniłyśmy, jakbyśmy zlekceważyły obowiązek szkolny. A prawda jest zupełnie inna – zawiódł system i brak szacunku do czasu rodzin. Najgorsze jest poczucie bezsilności. Mogę napisać maila, mogę się oburzać, ale jutro znów mogę dostać podobne powiadomienie w ostatniej chwili. Chciałabym tylko odrobiny przewidywalności – takiej, która pozwala normalnie żyć, a nie reagować na szkolne komunikaty jak na alarm przeciwpożarowy. Zobacz także: 6 żelaznych zasad w fińskich szkołach. To dlatego dzieci w Finlandii świetnie się uczą
Córka napisała kartkówkę najlepiej w klasie. Zamiast pochwały, spotkała ją kara
Moja córka dostała najlepszy wynik z kartkówki. I właśnie wtedy dowiedziała się, że sukces w szkole potrafi boleć bardziej niż porażka.
Szkoła powinna być miejscem, które ma wzmacniać dzieci. Tymczasem moja córka wróciła pewnego dnia ze szkoły blada, z drżącym głosem. „Mamo, pani powiedziała, że muszę dzisiaj jeszcze raz odpowiedzieć – na głos, przy biurku. Bo nie wierzy, że sama napisałam kartkówkę”. „Przecież ty nigdy tak dobrze nie piszesz” Nie będę udawać – moja córka nigdy nie była „tą najlepszą”. Z matematyką jej się nie układało. Trójki, czasem czwórki, sporo stresu i niepewności. Ale tym razem naprawdę siadła. Kilka wieczorów, dużo ćwiczeń, trochę mojej pomocy i jej uporu. Widziałam dumę w jej oczach, kiedy mówiła, że „chyba pierwszy raz wszystko rozumiała”. Kiedy przyszła z wynikiem – piątka, najlepsza w klasie – świętowałyśmy. To była ta jedna chwila, kiedy wreszcie uwierzyła, że może. A następnego dnia poszła do szkoły. „To niemożliwe, żebyś sama to napisała. Ty nigdy tak dobrze nie piszesz” – usłyszała. I zamiast gratulacji, dostała wezwanie do biurka. Miała jeszcze raz – ustnie – odpowiedzieć na pytania z kartkówki. Jeśli nie odpowie tak samo dobrze, ocena nie zostanie uznana. To nie była rozmowa. To był egzamin. Sam na sam, z napięciem, jakiego dorosły czasem nie udźwignie. Sukces, który trzeba było „udowodnić” Moja córka siedziała przy biurku i odpowiadała. Dłonie jej drżały, głos się łamał. Wiedziała, że każde potknięcie będzie dowodem winy. I że cała jej praca może pójść na marne. „Mamo, czułam się jak oszustka, choć nic złego nie zrobiłam” – powiedziała wieczorem. To zdanie najbardziej rozdarło mi serce. Bo kara w tej historii nie polegała na tym, że odebrano jej ocenę. Kara polegała na braku zaufania. Na zawstydzeniu. Na publicznym podważeniu jej wartości. I na tym, że dziecko musiało udowodnić swoją niewinność tylko dlatego, że… poradziło sobie lepiej niż zwykle. Dzieci bardzo szybko uczą się, że lepiej się nie wychylać Patrzę na to od lat – jako mama, redaktorka, obserwatorka świata rodziców. Dzieci uczą się błyskawicznie: jeśli jesteś słaby – masz wsparcie, jeśli nagle ci wychodzi – budzisz podejrzenia. To nie jest opowieść o jednej nauczycielce. To historia o systemie, w którym sukces dziecka, które dotąd miało trudności, traktuje się jak błąd w matrycy. A przecież rozwój wygląda właśnie tak: najpierw długo jest trudno. A potem – czasem nagle – zapala się światło. Czy naprawdę chcemy je gasić pytaniem: „Na pewno sama to zrobiłaś?” I czy zdajemy sobie sprawę, jak głęboko zapada w dziecko doświadczenie, w którym zaufanie trzeba dopiero „zarobić”? Co powiedziałam mojej córce–— i co mówię dziś sobie Wieczorem usiadłyśmy razem. Powiedziałam jej, że jej praca ma wartość. Że to, co zrobiła, było prawdziwym wysiłkiem. I że dorosłym też zdarza się popełniać błędy – także te, które ranią. Czy ocena została uznana? Tak, po ustnym odpytywaniu. Ale ta historia nie skończyła się wtedy. Skończyła się dopiero, gdy zobaczyłam, że moja córka przed kolejną kartkówką… nie chciała już się starać. „Bo jak mi wyjdzie za dobrze, to znowu mnie wezmą do odpowiedzi”. I to jest dla mnie najboleśniejsze. Bo szkoła ma uczyć wiedzy – ale też zaufania do siebie. A tego dnia nauczyła jej czegoś odwrotnego: że nawet kiedy robisz wszystko dobrze, możesz zostać postawiona pod ścianą. Sukces nie powinien być podejrzany Dlatego piszę ten tekst – nie po to, by atakować nauczycieli. Piszę go po to, żeby przypomnieć: dzieci rosną w zaufaniu. A kiedy odbieramy im prawo do dumy z własnej pracy, zostawiamy w nich ślad, który zostaje na długo. Jeśli Twoje dziecko pewnego dnia wróci dumne z piątki – uciesz się razem z nim. Zapytaj, jak do tego doszło, co pomogło, czego się nauczyło. I jeśli kiedyś ktoś zakwestionuje ten sukces – bądź po jego stronie. Bo dzieci wcale nie potrzebują, żebyśmy je chronili przed porażką. Potrzebują, żebyśmy nie karali ich za to, że wreszcie im wyszło.
Końcówka semestru i płacz przy biurku. Dlaczego dzieci boją się ocen?
To miał być zwykły wieczór, a skończył się łzami nad zeszytem i szeptanym: „Mamo, ja nie dam rady”. Im bliżej końca semestru, tym częściej widzę ten strach – nie przed nauką, tylko przed oceną.
Końcówka semestru zawsze była nerwowa, ale mam wrażenie, że z każdym rokiem w powietrzu wisi coraz większe napięcie. W moim domu też. W jednym pokoju słyszę „muszę poprawić”, w drugim „a co, jeśli nie zdążę”. A ja – choć mam już swoje lata i doświadczenie – zaskakująco dobrze pamiętam tamto kłucie w brzuchu na myśl o rubrykach w dzienniku. Tylko że dzisiaj dzieci nie boją się pał czy jedynek. One boją się rozczarować. Rodziców, nauczycieli, ale najbardziej – samych siebie. Presja, która zaczyna się bardzo wcześnie Kiedy rozmawiam z rodzicami, słyszę: „Ona sama od siebie tak dużo wymaga”, „On jest ambitny”. Jasne, ambicja bywa motorem. Ale widzę też dzieci, które nauczyły się, że ich wartość mierzy się kolorem ocen na ekranie Librusa. I wtedy ten niby niewinny koniec semestru zamienia się w wyścig z czasem. Jeszcze jedna kartkówka, jeszcze jedno zaliczenie, jeszcze jedno podejście. Jakby od tego zależało coś więcej niż cyferka w rubryce. Pamiętam rozmowę z mamą chłopca z czwartej klasy. Powiedziała: „On płacze przed snem, bo boi się, że zawiedzie panią”. Czwarta klasa. Dziesięć lat. Dziecko, które zamiast myśleć o Lego czy piłce, zastanawia się, czy jest wystarczająco dobre. Dlaczego te oceny aż tak bolą? Wielu specjalistów zwraca uwagę na to samo – dzieci boją się ocen, bo oceny są dla nich synonimem akceptacji. Nie umiejętności. Nie wiedzy. Po prostu akceptacji. Dostanę czwórkę – mama będzie zadowolona. Dostanę dwójkę – coś jest ze mną nie tak. Problem w tym, że to my – dorośli – przez lata mówiliśmy: „No widzisz? Gdybyś bardziej się postarał…”. A dziecko słyszało: muszę zasłużyć. I niesie to potem na każdą lekcję, każdą poprawę, każde „zapowiedziane sprawdziany”. Końcówka semestru tylko obnaża to, co przez cały czas i tak w nich rośnie. Kiedy płacz przy biurku staje się sygnałem alarmowym Nie ma nic złego w stresie – każdy z nas go zna. Ale kiedy widzę łzy moich własnych dzieci, kiedy widzę zaciśnięte pięści i oddech wstrzymany jak przed skokiem do zimnej wody, wiem, że to nie jest tylko „stresik przed oceną”. To strach przed porażką, który bywa tak silny, że zamraża. W tym roku moja córka powiedziała: „Bo ja chcę mieć dobre oceny, żebyś była dumna”. I wtedy poczułam, że gdzieś po drodze zgubiłam komunikat, który powinien być najważniejszy: jestem dumna z ciebie, nie z twoich stopni. Czego naprawdę potrzebują dzieci na koniec semestru Myślę, że nie pochwał. Nie nagród. I nie kolejnych korepetycji. Potrzebują zdania: „Twoja wartość nie mieści się w dzienniku”. Potrzebują ramion, w których mogą się rozpłakać, nie bojąc się, że za chwilę usłyszą: „Uspokój się, przecież to tylko oceny”. Bo dla dziecka to nigdy nie jest „tylko”. Potrzebują też naszego spokoju. Naszego dystansu. Naszego przypomnienia, że oceny są informacją, a nie wyrokiem. Koniec semestru to nie koniec świata Staram się ostatnio powtarzać to sobie codziennie: szkoła to maraton, nie sprint. I nie chcę, żeby moje dzieci biegły ten dystans z kamieniem w brzuchu. Końcówka semestru zawsze przyniesie emocje. Może czasem będzie płacz przy biurku. Ale jeśli dziecko wie, że jest kochane nie za stopnie, tylko za to, kim jest – ten płacz trwa krócej, a lęk nie rośnie w cień, który przykrywa całe dzieciństwo. A ocena? Ocena mija. Poczucie własnej wartości zostaje. Zobacz także: Nauczycielka z przedszkola zapytała o 1 rzecz. Kompletnie mnie zatkało
Te dzieci nie będą miały przerwy świątecznej. Matka: „Wszystko przez polonistkę”
Wystarczyło jedno zdanie, podsłuchane przypadkiem w sklepie, żeby zrozumieć, jak bardzo zmieniło się podejście rodziców do szkoły: „Moja córka nie będzie miała przerwy świątecznej, bo polonistka zadała lekturę!”. A ja stałam obok i zastanawiałam się: naprawdę? Lektura na święta to już powód, by ogłaszać stan wyjątkowy?
Scena wyglądała tak: dwie kobiety stały na dziale z ozdobami świątecznymi, jedna oburzona, druga kiwająca głową ze współczuciem. – Wyobrażasz sobie? Zadała na święta. Lekturę! Ona nawet nie odpocznie! – żaliła się jedna z nich. Gdyby ktoś nie wiedział, co dokładnie „zadała ta straszna polonistka”, mógłby pomyśleć, że chyba projekt naukowy, trzy rozdziały z matematyki i prezentację multimedialną. Ale nie. Zadała przeczytanie książki, która od września widnieje w wykazie lektur. Książki, której omawianie zaplanowane jest tuż po przerwie świątecznej. I książki, o której każdy rodzic – tak samo jak dziecko – wiedział od początku roku szkolnego. Tyle że teraz nastał grudzień. Grudzień, miesiąc emocji i… roszczeń. Przerwa świąteczna nie jest „wakacjami od wszystkiego” W tym roku dzieci zaczynają wolne wyjątkowo wcześnie – już 22 grudnia. Do szkół wracają dopiero 7 stycznia. To aż 16 dni wolnego. 18, jeśli doliczyć weekend 20-21. Czy naprawdę przeczytanie jednej książki w ciągu prawie trzech tygodni to „koniec świata”? Może to zabrzmi kontrowersyjnie, ale mam wrażenie, że część rodziców traktuje szkołę jak dyskomfort, z którego trzeba dziecko wyzwolić, a nie jak normalną część życia. Jakby każde zadanie domowe było aktem agresji, a każda lektura – zamachem na święty spokój. Tymczasem obowiązki ucznia nie znikają tylko dlatego, że jest grudzień. Przerwa ma dać oddech, jasne. Ale nie ma przecież sensu udawać, że szkoła przestaje istnieć. Spis lektur był od września. Naprawdę ktoś jest zaskoczony? I to jest sedno sprawy. Lektury nie pojawiają się z dnia na dzień jak kometa. Nauczycielki i nauczyciele przedstawiają harmonogram na cały rok już we wrześniu. Nikt nie trzyma tego w tajemnicy. W większości szkół lektury są nawet omawiane zgodnie z kolejnością, przerabianą od lat. Jeśli polonistka przypomniała przed świętami: „Po powrocie omawiamy książkę”, to zrobiła dokładnie to, co powinna. Z odpowiednim wyprzedzeniem. Bez nerwów. Bez presji. To nie jest zadawanie na święta. To konsekwentna realizacja programu. Dlaczego rodzice reagują tak ostro? Może dlatego, że grudzień ma w sobie coś, co wyciąga z ludzi emocje. Zakupy, przygotowania, presja idealnych świąt, imprezy firmowe, prezenty, porządki – to wszystko sprawia, że nawet drobiazg urasta do rangi dramatu. A jednak, słuchając mam narzekających na książkę do przeczytania, trudno nie odnieść wrażenia, że wymagania wobec szkoły drastycznie spadły. Część rodziców zdaje się oczekiwać, że edukacja dopasuje się do świątecznego grafiku ich rodziny. Nie odwrotnie. Może w tym wszystkim najbardziej smuci jedno – że dziecko słyszy od rodzica: „Biedactwo, nie będziesz miało wolnego, bo musisz czytać książkę”. Co ma myśleć? Że czytanie to kara? Że obowiązki są absurdem? Że szkoła jest przeszkodą, a nie drogą? To my, dorośli, uczymy dzieci podejścia do pracy, nauki i odpowiedzialności. Jeśli w grudniu każda lektura jest „problemem”, to trudno się dziwić, że później młodzież nie radzi sobie z prostymi zadaniami. Może święta to właśnie najlepszy moment. Długi wolny czas, spokojne wieczory, kubek kakao, światełka, koc. Może lektura na święta to nie obciążenie, ale świetna okazja, by zrobić coś razem – bez pośpiechu i bez dramatu. Bo prawda jest taka: żadne dziecko nie traci przerwy świątecznej z powodu książki. Ale może stracić coś innego – szansę na nauczenie się, że obowiązki są normalną częścią życia. A to znacznie większy problem niż jedna grudniowa lektura. Zobacz także: Nauczycielka: „Rodzice zostawiają dzieci pod drzwiami o 7:00. Nie myślą o konsekwencjach”
Nie tylko leniwi obrywają w szkole. „Córka chciała poprawić 4+ i przez tydzień nie miała spokoju”
Wciąż słyszę, że tylko dzieci, które „nie przykładają się do nauki”, mają pod górkę. Ale mam wrażenie, że w tej opowieści brakuje tych uczniów, którzy naprawdę się starają, bo chcą. Którzy mają ambicje, wewnętrzną motywację, marzenia o czerwonym pasku, nie dlatego, że ktoś im kazał, tylko dlatego, że lubią czuć dumę z własnej pracy. Moja córka jest jedną z nich. I o dziwo to właśnie takie dzieci potrafią oberwać najbardziej.
Moja córka chodzi do 4 klasy. Zdolna, ciekawa świata, uwielbia matematykę. Nigdy jej nie gonię do nauki, bo nie muszę – ona sama stawia sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Teraz, tuż przed przerwą świąteczną, gdy nauczyciele szykują się do wystawiania ocen, córka zaczęła sama podliczać średnią. No i się zaczęło. Z ostatniego sprawdzianu z matmy dostała 4+. Świetna ocena, dla większości w pełni satysfakcjonująca. Ale moja córka uznała, że skoro zna materiał lepiej, to dlaczego nie spróbować poprawić? Dlaczego nie zawalczyć o piątkę, a może nawet szóstkę, skoro czuje, że ją stać? Poszła więc do nauczycielki z prostą prośbą. I właśnie wtedy wszystko się posypało. „To już przesada” – słowa, które zabolały bardziej niż zła ocena Nauczycielka zareagowała szybko, ale nie tak, jak ktokolwiek by się spodziewał. Przy całej klasie powiedziała głośno: „Nie poprawia się takich ocen. To już przesada”. Klasa zachichotała, ktoś coś skomentował. Moja córka stała obok biurka, czerwona jak burak. Wróciła do domu i od razu powiedziała, że nigdy więcej nie zapyta o poprawę, choćby miała tróję. Przez cały tydzień chodziła przygaszona. Niby to tylko jedno zdanie, niby nie było w nim ostrego tonu, ale sposób, w jaki zostało wypowiedziane, zabolał ją bardziej niż najniższa ocena. Zamiast wesprzeć dziecko, które chce pracować więcej, niż musi, publicznie je skarcono za ambicję. Za to, że chciało „za dobrze”. Zdałam sobie wtedy sprawę, że ambitne dzieci też mają ciężko. Są oceniane nie tylko na papierze, ale też przez pryzmat oczekiwań dorosłych, którzy czasem wolą święty spokój niż dodatkową pracę. I to mnie najbardziej zasmuciło – że można zniechęcić kogoś, kto naprawdę chce się uczyć. Między presją a ambicją jest cienka granica. Ale dzieci nie powinny bać się starać Zamiast cieszyć się nadchodzącą przerwą świąteczną, moja córka stresowała się tym jednym incydentem. Bała się, że znów ktoś ją wyśmieje, że znów usłyszy, że „przesadza”. A przecież szkoła powinna doceniać wysiłek, nawet jeśli pochodzi od dziecka, które nie zadowala się przeciętnością. Dzieci leniwe mają w szkole ciężko. Ale dzieci ambitne też nie mają łatwo. Bo często muszą udowadniać, że ich motywacja jest „w sam raz” – nie za mała, ale też nie za duża, żeby nie drażnić dorosłych. A ja chciałabym tylko jednego: żeby ambicja nie była powodem do wstydu. Żeby dziecko nie bało się zapytać o poprawę. Żeby nie czuło, że za każdy przejaw chęci rozwoju może zostać wyśmiane. W końcu szkoła powinna być miejscem, gdzie można chcieć więcej – i nie zostać za to ukaranym. Zobacz także: Nauczycielka: „Rodzice zostawiają dzieci pod drzwiami o 7:00. Nie myślą o konsekwencjach”
Uczeń dostaje dwóję, a korepetytor ma kłopoty. „Rodzice zażądali zwrotu pieniędzy”
Coraz więcej nauczycieli prowadzących korepetycje skarży się na narastającą presję i oczekiwania niektórych rodziców. W liście do naszej redakcji jeden z nich opisuje sytuację, przez którą niemal zrezygnował z pracy dodatkowej.
Autor listu to nauczyciel z wieloletnim doświadczeniem, który wie, jak pracować z dziećmi. Pisze jednak, że w ostatnich latach coraz częściej spotyka się z przekonaniem, że korepetycje są gwarancją najwyższych ocen, a nie procesem, w którym sukces zależy od wielu czynników. „Kiedyś rodzice pytali, jak mogą wspierać swoje dziecko. Dziś niektórzy pytają, dlaczego zapłacili za lekcje, a dziecko nie ma szóstki” – relacjonuje. Korepetytor: roszczenia zamiast współpracy W liście opisuje historię jednego z uczniów, który miał problemy z matematyką. Był zaangażowany, ale brakowało mu czasu na systematyczne powtórki. Nauczyciel tłumaczył, prosił o krótkie ćwiczenia w domu, zachęcał chłopca do utrwalania materiału. „Niestety rodzice uznali, że skoro płacą, to ja mam sprawić, żeby syn był najlepszy w klasie” – pisze. Kiedy uczeń dostał dwóję ze sprawdzianu, rodzice zamiast rozmowy wybrali żądania. Zgłosili się do korepetytora z pretensją. „Usłyszałem, że nie wykonałem usługi należycie i że oczekują zwrotu pieniędzy za ostatni miesiąc. Poczułem się jak usługodawca, który odpowiada za wynik, nie za proces” – relacjonuje. Dziecko między ambicją rodziców a rzeczywistością W swoim liście nauczyciel podkreśla, że najbardziej szkoda mu ucznia. Atmosfera wokół korepetycji stała się napięta i chłopiec zaczął bać się błędów. „Zawsze powtarzam uczniom, że pomyłki są częścią nauki. Tym razem widziałem, że każdy błąd wywołuje w nim lęk” – wspomina. Rodzice, zamiast wspierać syna, zaczęli wywierać na niego presję. Oczekiwali natychmiastowych efektów, nie patrząc na trudności, które narastały już wcześniej. Korepetytor próbował tłumaczyć, że nauka to proces wymagający czasu. „Powiedziałem, że nie zastąpię systematyczności. Mogę pomóc, mogę prowadzić, ale nie jestem w stanie w tydzień naprawić braków z całego semestru” – pisze. Jak podkreśla, wielu rodziców zapomina, że korepetytor nie jest cudotwórcą ani osobą, która ma moc zmieniania ocen według potrzeb. Jego rolą jest towarzyszenie w edukacji, a nie przejmowanie za nią pełnej odpowiedzialności. Kiedy oczekiwania wymykają się spod kontroli Pod koniec listu nauczyciel przyznaje, że choć kocha swoją pracę, coraz trudniej odnaleźć mu w niej radość. „Nie mam nic przeciwko wymaganiom, ale chciałbym, żeby były realne. Zdarza się jednak, że rodzice traktują mnie jak gwarancję sukcesu, a nie partnera do współpracy” – podsumowuje. Ta historia nie jest odosobniona i wielu pedagogów potwierdza, że roszczeniowość to narastający problem. Zamiast skupiać się na procesie nauki, na motywacji dziecka, na jego indywidualnym tempie i możliwościach, część rodziców widzi w korepetycjach wyłącznie szybki sposób na poprawę ocen. Tymczasem nic nie zastąpi pracy, cierpliwości i wspólnego zaangażowania. List naszego czytelnika to ważny głos w dyskusji o tym, jak wygląda dziś edukacja poza szkolną ławką. I choć opisana sytuacja dotknęła jednego korepetytora, warto zastanowić się, ile podobnych historii rozgrywa się w polskich domach każdego tygodnia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Arogancki mail nauczycielki w niedzielny wieczór. „Nie wierzę, że to się dzieje”
Czy wrócą obowiązkowe prace domowe? Nowacka mówi o konkretnej dacie
Rodzice odetchnęli, nauczyciele się buntują, a uczniowie? Nadal odrabiają zadania – ale bez ocen i presji. Zdaniem pedagogów spadła motywacja, a z nią wyniki. Teraz głos zabiera ministra Barbara Nowacka – i nie pozostawia złudzeń, co dalej z pracami domowymi.
Nie wiadomo, co budzi dziś więcej emocji – prace domowe czy edukacja zdrowotna. Jedno jest pewne: temat zadań domowych znów jest na świeczniku. Ministra edukacji Barbara Nowacka przyznała w TVN24, że zmiany są monitorowane i mogą zostać skorygowane. „Jeżeli okaże się, że wymaga to korekty, to taka korekta nastąpi” – zapowiedziała w programie Jeden na jeden. Zmiany w pracach domowych. Czy dzieci mają dziś mniej nauki? Od 1 kwietnia 2024 roku w szkołach podstawowych obowiązują nowe zasady dotyczące prac domowych. W klasach I–III nie zadaje się ich wcale, poza ćwiczeniami motorycznymi. Uczniowie klas IV–VIII mogą dostać zadania, ale ich wykonanie jest dobrowolne, a nauczyciel nie może ich oceniać – zamiast stopnia daje informację zwrotną. Ministerstwo Edukacji od początku podkreślało, że to nie znosi obowiązku nauki. Dzieci nadal powinny czytać lektury, uczyć się słówek czy powtarzać materiał z lekcji. Zmienia się jednak sposób, w jaki mają to robić. „Zamiast odpoczywać, siedziały nad zadaniami godzinami” Minister Barbara Nowacka w rozmowie z Bogdanem Rymanowskim w programie Jeden na jeden tłumaczyła, że decyzja o zmianach miała swoje źródło w głosach rodziców, nauczycieli i samych uczniów. „Patrząc na to, w jaki sposób wcześniej prace domowe były zadawane, jak masowo dzieciaki, zamiast chociażby czytać książki, zamiast oddawać się swoim pasjom albo zwyczajnie odpocząć, godzinami odrabiały prace domowe, musieliśmy podjąć działania” – powiedziała. Działania te miały dwa filary. „Po pierwsze, została uszczuplona podstawa programowa już od 2024 roku o 20 procent. Po drugie, zaszła zmiana w sposobie zadawania prac domowych w szkołach podstawowych” – zaznaczyła. „Rodzice robili zadania za dzieci” Nowacka wskazała, że problemem nie były same zadania, lecz sposób ich wykonywania. „To, co się zmieniło, to jest to, że one są nieobowiązkowe i nieoceniane, dlatego że większość sygnałów, jakie mieliśmy, mówiła o tym, że na przykład rodzice robią je z dziećmi albo dzieci robią je z korepetytorami” – zauważyła ministra. W jej ocenie system wymagał przełamania rutyny, która utrwalała nierówności edukacyjne i nie sprzyjała samodzielności dzieci. Nowa formuła – zdaniem resortu – ma wspierać rozwój ucznia, a nie go przytłaczać. Kiedy wejdą pierwsze zmiany? Ministra edukacji zapewniła, że obecne przepisy będą poddane szczegółowej ewaluacji. „Jeżeli okaże się, że wymaga to korekty, to taka korekta nastąpi”. Na pytanie o możliwy termin zmian odpowiedziała, że „na pewno nie od 1 września” bieżącego roku. Dodała, że korekty mogą wejść w życie najwcześniej od 1 września 2026 roku, ale nie wyklucza, że mogą nastąpić wcześniej, jeśli będzie taka potrzeba. Źródło: TVN24 Zobacz też: Będzie nowa ocena w szkołach. Kolejne zmiany MEN już we wrześniu MEN robi z przedszkoli przechowalnie. Dzieci będą się w nich kisić do 20 Oni nie dostaną przelewów na 300 plus. Mnóstwo rodziców popełniło banalny błąd we wnioskach