Jak można mówić o dziecku, że jest WREDNE?! Dziecko jest dzieckiem, to my bywamy WREDNI
Trafiliśmy w internecie na tekst, w którym autor udziela wskazówek, jak radzić sobie z „wrednym’’ dzieckiem. Wredny to może być dorosły, ale nie dziecko! Wyjaśniamy, dlaczego.
Autor wspomnianego tekstu wyjaśnia, jak można sobie radzić z dzieckiem, które jest „wredne". Pod hasło „wredne" podpina szereg zachowań, które dla dzieci są naturalne. Czy naprawdę maluch, który płacze, krzyczy, jest bardzo aktywny, ospały, izoluje się od towarzystwa, używa brzydkich wyrazów, jest nieprzewidywalny, jest „wredny’’? Jesteśmy przekonani, że to gruba przesada! Dziecko nie jest małym dorosłym! Autor już na wstępie popełnia poważny błąd, pisząc, że „dzieci to wbrew pozorom mali dorośli’’. Ma to wynikać z tego, że najmłodsi też przeżywają emocje i stres. Owszem, przeżywają, ale to nie znaczy, że tak jak dorośli potrafią sobie z nimi radzić. Zresztą ilu dorosłych tak naprawdę radzi sobie dobrze ze stresem i emocjami? Niewielu. Owszem, osoby dorosłe potrafią kontrolować swoje zachowanie, ale nie umieją robić tego dzieci i dlatego dziecko to nie mały dorosły. Nie można od niego oczekiwać tego, czego nie potrafi jeszcze zrobić, bo kontrola własnych zachowań, przewidywanie konsekwencji swoich działań i postępowanie zgodnie z normami społecznymi nie są wrodzone. Tego się trzeba nauczyć, a zajmuje to całe lata! Nie, dziecko nie jest małym dorosłym, bo nim być nie może. I nie wolno tak o nim myśleć, ani takich rzeczy pisać i przekonywać o tym rodziców. Czy to naprawdę oznaka bycia „wrednym’’? Pomyśl przez chwilę o słowie „wredny’’. Co przychodzi ci na myśl? Nam – osoba dorosła, która z premedytacją postępuje tak, aby sprawić innym przykrość, wyprowadzić je z równowagi, uprzykrzyć im życie. To ktoś, kto jest złośliwy i czerpie przyjemność z robienia paskudnych rzeczy. Autor tekstu jako „wredne" opisuje tak naprawdę wszystkie dzieci. Bo przecież większość z nich, śmiemy wręcz twierdzić, że wszystkie, zrobiły scenę sklepie, krzykiem i płaczem domagały się czegoś, nie zawsze słuchały poleceń, nie potrafiły usiedzieć w miejscu, grzmotnęły łopatką kolegę w piaskownicy, zabrały innym maluchom zabawkę, użyły brzydkich wyrazów, zrobiły coś, co mogło okazać się niebezpieczne. To naprawdę nie jest oznaka bycia wrednym, ale bycia... dzieckiem! Czy wrzeszczący i miotający się ze złości na podłodze kilkulatek czerpie z tego przyjemność? Nie. On cierpi, więc nie może być wredny! Na dodatek wsadzanie do tego samego worka – dzieci aktywnych i głośnych – maluchów, które są bierne, wycofane i mało ruchliwe, jest grubą przesadą. Maluch siedzący w kąciku i bawiący się zabawką, zamiast dokazywać z kolegami, jest „wredny’’? Mocno to naciągane. Autor na siłę podpina pod hasło „wredne dziecko’’ wszystkie dzieci: te sprawiające kłopoty i te wycofane. Czytając ten tekst, rodzice mogą odnieść wrażenie, że z ich pociechami musi być coś nie tak, niezależnie od tego, czy ich dziecko jest rozbiegane, czy spokojne. Tymczasem wszystkie wymienione w tekście zachowania mieszczą się w normie zachowań dzieci. Problemem są tylko wtedy, gdy z czasem nie ustępują. I wtedy takiemu dziecku trzeba pomóc! Zresztą, co to znaczy „grzeczne dziecko’’? I czy naprawdę chcemy mieć grzeczne dzieci? Lepiej przeczytać „Zachowania dzieci, które wróżą mu sukces zawodowy’ i uważać z tym, czego sobie życzymy... Nie ma dzieci „wrednych’’! I na koniec ważne przypomnienie. Nie ma niegrzecznych dzieci (a co dopiero „wrednych!). Dzieci mogą jedynie zachowywać się niegrzecznie. Nie mylmy osoby dziecka z jej zachowaniem! Dlatego nigdy nie mów dziecku: jesteś niegrzeczny, jesteś paskudny, jesteś okropny itp. Mówmy: zachowujesz się niegrzecznie, paskudnie, okropnie. To wielka różnica, która pokazuje maluchowi, że ma wybór i powinno decydować, jak ma się zachowywać. Jeśli tego nie będziemy robić, dzieci uwierzą, że są złe i niegrzeczne. I nadal będą tak się zachowywać, bo jak ma postępować ktoś, kto po prostu taki jest... Zatem mówimy zdecydowane NIE nazywaniu dziecka „wrednym’’! A może wy mówicie o swoich dzieciach, że są „wredne’’? Dajcie znać! Sprawdź też: Dzieci zachowują się niegrzecznie w obecności swojej mamy Czy istnieje skuteczny sposób na „niegrzeczne dziecko’’? Czy i jak karać dziecko za złe zachowanie
Dziecko przeklina? Psycholog wyjaśnia, jak reagować (a jak nie!), by przestało
Zdarza się, że dziecko przeklina, choć wcale nie zna znaczenia danego wyrazu. Niekiedy również chce po prostu zwrócić na siebie uwagę. Wytłumacz dziecku, co takie słowa oznaczają, ale przede wszystkim porozmawiaj z nim o tym, jak radzić sobie w sytuacjach emocjonujących, które powodują, że przeklina.
Małe dziecko przeklina z wielu powodów. Jeśli widzi, że brzydkie słowo robi duże wrażenie na rodzicach, oburza ich, dziwią się – używa go, ponieważ chce zwrócić na siebie uwagę. Bywa, że maluch jest zupełnie nieświadomy, że dane słowo jest niewłaściwe. Wytłumacz dziecku, że nie należy przeklinać. Porozmawiaj z nim również o jego emocjach, które powodują, że mówi brzydkie wyrazy. Sprawdź, co w tej kwestii radzi psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Spis treści: Dlaczego dziecko przeklina? Jak nie reagować, gdy dziecko przeklina? Co zrobić, jak dziecko przeklina? Inny rodzaj przekleństw dzieci Dlaczego dziecko przeklina? Zdaniem psycholog Beaty Chrzanowskiej-Pietraszuk, jeżeli dziecko w wieku przedszkolnym albo nawet dwulatek przeklina, może wiązać się to z kilkoma sytuacjami: Dziecko słyszy podobne słowa w domu lub na podwórku i powtarza. Jeśli w środowisku najbliższym jest tak, że te wyrazy są często obecne w języku dorosłych, to dziecko używa ich tak, jak używa każdego innego wyrazu, absolutnie nie zdając sobie sprawy z tego, że to jest wyraz niewłaściwy. Dziecko nie słyszy często brzydkich wyrazów, jednak słyszy te wyrazy w sytuacjach dosyć emocjonujących. Dziecko nie zna znaczenia takiego wyrazu, po prostu go usłyszało. Z jakiegoś powodu mu się ten wyraz spodobał, bo np. ładnie, nietypowo lub dziwnie brzmi. Dziecko już wie, że ten wyraz jest wyrazem brzydkim i testuje dorosłych. Sprawdza: jakie to wrażenie zrobi na babci, kiedy powiem jakieś słowo, o którym rodzice wczoraj mi mówili, że ono jest brzydkie. Jak nie reagować, gdy dziecko przeklina? - Im bardziej się oburzamy, gdy słyszymy przeklinające dziecko, im bardziej robimy zdziwioną minę, im bardziej mówimy, że tak nie wolno i że to brzydkie (i jeszcze w dodatku za karę wysyłamy do swojego pokoju), tym bardziej dziecko wie, że to jest wyraz, którego co prawda znaczenia nie zna i nie wie, co on oznacza, ale to jest wyraz, który na dorosłych robi bardzo duże wrażenie. Wobec czego, jeśli chce zrobić wrażenie na przyjęciu rodzinnym, to nie ma innego wyjścia – musi go użyć. Wtedy będzie w centrum zainteresowania i wszyscy będą na nie patrzeć, co jest akurat w przypadku wielu dzieci bardzo pożądanym efektem – tłumaczy Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Co zrobić, jak dziecko przeklina? Gdy dziecko przeklina, porozmawiaj z nim o tym, wytłumacz także, co takie brzydkie słowa oznaczają. - Żeby walczyć z tego typu sytuacją i żeby dzieci nie powtarzały przekleństw, warto im o tym mówić, że to są brzydkie wyrazy, nie należy ich mówić, nie należy ich powtarzać i że one oznaczają brzydkie rzeczy. Czasami można wytłumaczyć dziecku również, co oznacza taki wyraz, np. że jest to bardzo brzydka nazwa pupy, a grzeczne dzieci i dorośli mówią „pupa”, a nie używają tego drugiego wyrazu. Dzieci bardzo szybko uczą się nieużywania przekleństw, jeśli dorośli nie robią wokół tego wielkiej sprawy – mówi psycholog. Inny rodzaj przekleństw dzieci Ekspertka zauważa, że jest jeszcze inny rodzaj brzydkich wyrazów, o których dorośli absolutnie nie wiedzą, że są to brzydkie wyrazy, których dzieci używają, kiedy są na siebie zezłoszczone i w kłótniach. W wieku przedszkolnym dzieci używają różnego rodzaju obelg, typu: „ty brudny sedesie” albo „jesteś taki żółty, jak siki”. Używają różnego rodzaju sformułowań, które dla nich są obraźliwymi słowami. Natomiast my jako dorośli, jak słyszymy takie przekleństwa dzieci, to nie jest to dla nas aż taki duży kaliber, jak słowa powszechnie uznawane za obraźliwe. - W takiej sytuacji też warto porozmawiać z dzieckiem nie o używaniu brzydkich słów, ale o tym, w jakich sytuacjach się ich używa i o tym, jak sobie radzić z emocjami, które powodują, że te obraźliwe słowa przychodzą mu do głowy. Bo dzieci używają takich sformułowań, takich słów, wtedy, kiedy jest im źle i kiedy nie potrafią sobie poradzić z sytuacją. Kiedy ktoś im zrobił przykrość i nie potrafią sobie poradzić w inny sposób, jak tylko obrażając – radzi Beata Chrzanowska-Pietraszuk. Zobacz także: "Zamknij się k..."- to słowa opiekunki do 2-letniego dziecka w żłobku w Szczecinie Brzydkie wyrazy - 7 rad dla rodziców Dlaczego dzieci kłamią? Winni rodzice?
Dzieci zachowują się o 800% gorzej, gdy są pod opieką mamy. Nie bez powodu!
"Był grzeczny cały dzień, a gdy tylko się pojawiłaś, zaczął zachowywać się, jakby stracił rozum!" - narzekają mężowie.
Zostawiasz dziecko z tatą czy opiekunką i nagle zaczyna być grzeczne. Zauważyłaś, że większość dzieci zachowuje się dużo gorzej, gdy są z mamami? Kate Baltrotsky mama i blogerka wspomina, że czytała zabawny artykuł o tytule: „Badania: Dzieci są o 800% gorsze, gdy ich mamy są w pokoju”. Choć w artykule opisano nieprawdziwe badania, samo twierdzenie jest dla nas w 100% prawdziwe. Nieprawdziwe badania brzmią prawdziwie Dzieci absolutnie zachowują się znacznie gorzej, gdy są pod opieką matek. Oto fragment badania: „Dzieci w wieku 8 miesięcy spokojnie się bawią, ale gdy tylko w pokoju pojawia się matka, 99.9% z nich zaczynało płakać i potrzebowało natychmiast zwrócić na siebie uwagę. Pozostały 1% to dzieci z upośledzeniem wzroku, ale gdy tylko usłyszały głos matki, zaczynały rzucać rzeczami i prosić o przekąski, choć chwilę temu jadły”. Dziecko jest przy tobie niegrzeczne? To doskonale! Dziecko marudzi, natychmiast czegoś chce i pojękuje, gdy tylko pojawisz się w pokoju? To doskonale, bo... jesteś mamą i czuje się przy tobie bezpiecznie na tyle, by wyrażać swoje potrzeby. To do ciebie może zwrócić się ze wszystkimi swoimi problemami. Jeśli ty nie możesz czemuś zaradzić, to kto może? „To ty mamo jesteś koszem, do którego dziecko wyrzuca wszystkie nieprzyjemne uczucia i emocje. Jeśli dziecko doświadczyło jakiejś nieprzyjemnej sytuacji i mimo to trzymało się, przy tobie może w końcu uwolnić emocje. Oznacza to, że może płakać, marudzić (…) Nie daj sobie wmówić, że rozpuściłaś dziecko, gdy wita cię płaczem czy marudzeniem. Raczej stworzyłaś mu wystarczająco bezpieczne miejsce, by mogło zachowywać się naturalnie. A przy okazji to bardzo ważne dla dzieci, by mogły swobodnie wyrażać swoje uczucia i emocje, by ich organizm dobrze funkcjonował. W końcu, gdy dorosną, chcemy, aby miały dobrze rozwinięta inteligencję emocjonalną, prawda?” - czytamy we wpisie blogerki. Zobacz też: Czy wychowujemy mięczaków pozwalając im na okazywanie emocji?
Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy?
Bunt dwulatka trwa zazwyczaj kilka tygodni, choć u niektórych może się przedłużyć do nawet do kilku miesięcy. Ten etap muszą przejść wszystkie dzieci. U jednych bunt zaczyna się wcześniej, a u innych nieco później.
Bunt dwulatka to jeden z najtrudniejszych okresów zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Warto jednak wiedzieć, że jest to najważniejszy etap w rozwoju psychicznym malucha i na szczęście nie będzie trwał wiecznie. Wiele zależy od dziecka, jego charakteru, potrzeb, a także podejścia rodziców. Bunt najczęściej trwa około kilku tygodni, ale u niektórych dwulatków może przedłużyć się nawet do kilku miesięcy. Spis treści: Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Bunt czy złe zachowanie? Czy bunt dwulatka minie? Kiedy warto udać się do psychologa? Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Sposób na bunt dwulatka Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Zdaniem psychologów dzieci przechodzą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-7-sposobow-na-zbuntowaneg-dwulatka-6469-r1/">bunt dwulatka między 18. a 26. miesiącem życia. Wiele jednak zależy od samego maluszka, który może wejść w ten etap kilka tygodni wcześniej (nawet w okolicy pierwszych urodzin) lub kilka tygodni później. Co ciekawsze dzieci mogą przechodzić bunt z różnym nasileniem, np. dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. Może się także zdarzyć, że dziecko przejdzie ten okres bez większych zamian w zachowaniu. Nie bez znaczenia jest to, jak rodzice podchodzą do zbuntowanego dwulatka. Bunt czy złe zachowanie? Wielu rodziców zastanawia się, czy to już zaczął się ten słynny bunt dwulatka, czy też maluch „po prostu” źle się zachowuje. Charakterystyczne dla tego okresu są przede wszystkim protesty, upór, a ukochanym słowem jest „nie”. Maluch dąży do samodzielności na każdym kroku: sam chce jeść, sam chce myć zęby, sam wkładać buty itd., jednocześnie często nie ma wprawy i łatwo się denerwuje, gdy mu nie wychodzi. Pojawia się rozczarowanie i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-lek-na-atak-histerii-6104-r1/">wybuchy złości. Czy bunt dwulatka minie? Wiele osób nie wierzy w bunt dwulatka i twierdzi, że to tylko tłumaczenie złego zachowania dziecka, które wcale nie mija z wiekiem. Tymczasem warto wiedzieć, że dziecko rozwija się skokowo i tak jak na początku życia maluch przechodził <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/rozwoj-stop-dziecka-i-nauka-chodzenia-7474-r1/">skoki rozwojowe (które mogłaś odczuć bardziej lub mniej), tak teraz będziesz mogła dostrzec fale buntów. O buncie dwulatka mówi się najwięcej, bo to pierwszy taki okres u dynamicznie rozwijającego się dziecka, jednak nie ostatni. Rozwój dziecka przebiega jako sinusoida, więc w mniejszym lub większym stopniu bunty będą się pojawiały co kilka-kilkanaście miesięcy. Eksperci wyróżniają bunt dwuipółlatka, trzylatka, czterolatka i sześciolatka. Na każdym etapie maluch buntuje się nieco inaczej, ale nadal chodzi o niezależność i silną potrzebę wyrażania siebie. Kiedy warto udać się do psychologa? Do specjalisty warto się udać zawsze, gdy masz jakieś wątpliwości. Psycholog jest w stanie ocenić, czy zachowanie dziecka powinno cię martwić, a także podpowie, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/sposoby-na-bunt-dwulatka-5992-r1/">jak postępować ze zbuntowanym dwulatkiem. Z całą pewnością dla dziecka skrajne zachowania nie są dobre. Jeśli dziecko twoim zdaniem jest zbyt agresywne, łatwo wpada w szał i nic nie jest w stanie go powstrzymać, nie słucha rodziców, jeśli pojawiły się dziwne zachowania, których nie rozumiesz np. kiwanie się czy wyrywanie włosów, jeśli masz wrażenie, że nie wiesz, jak pomóc własnemu dziecku - koniecznie udaj się do psychologa. Powinnaś też wiedzieć, że brak buntu nie jest dobry. Brak sprzeciwów może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Niegdyś głównie próbowano „łamać charakter” małego buntownika, dziś specjaliści radzą, by ten niezwykle ważny okres w życiu dziecka przetrwać w zupełnie inny sposób. Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Bunt dwulatka najczęściej trwa kilka tygodni, choć u niektórych dzieci nawet kilka miesięcy. Kiedyś to minie, jednak pojawi się kolejny bunt, a po nim następny i jeszcze jeden, ale właśnie na tym polega dojrzewanie. Jeśli uświadomisz sobie, jak wielkie zmiany rozwojowe zachodzą w dziecku, będzie ci łatwiej znaleźć złoty środek. Tak jak byłaś dumna, gdy maluszek siadał, raczkował i stawiał pierwsze kroki, bądź dumna, że próbuje zaznaczyć swoją autonomię. Tak jak próbowałaś mu pomóc wtedy, pomóż i teraz. Przede wszystkim chodzi o to, by się „dogadać” i nie musi to być wcale takie trudne. Uzbrój się w cierpliwość, pamiętaj także o empatii i szacunku, które maluchom się należą. Sposób na bunt dwulatka Przede wszystkim dla dziecka skrajności nie są niczym dobrym. Tak więc zarówno musztrowanie dwulatka, jak i zupełne pobłażanie, nie sprawdzą się. Więc co począć? Dzieci potrzebują granic. Jedną z metod, którą polecają specjaliści, są tzw. małe wybory. Chodzi o to, by okresie buntu dwulatka dać dziecku jak najwięcej przestrzeni do podejmowania własnych decyzji. Szaleństwo? Rozwydrzony maluch rządzi? Nic z tych rzeczy! Dając dziecku dwie opcje do wyboru (z których każda usatysfakcjonuje też ciebie), dajesz maluchowi możliwość decydowania o sobie. Rób to jak najczęściej, np. dając do wyboru bluzeczkę, buty, posiłek itp. Zamiast walki z dzieckiem, które nie chce założyć bluzy, będziesz miała dwulatka, który dumnie podejmuje decyzję o kolorze bluzy, którą z chęcią założy. Ważne, by rzeczy do wyboru było niewiele, 2-3 wystarczą. Zobacz także: Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka Jak postępować z małym buntownikiem? [ŚCIĄGAWKA] 5 oznak, że dwulatek rozwija się prawidłowo
Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
Podniesiony głos to jedna z najczęstszych form dyscyplinowania dziecka. Choć zupełnie nie działa, wielu z nas wciąż popełnia ten błąd. Jak w takim razie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem dziecka?
Polacy niestety nadal chętnie podnoszą rękę na dzieci, by je zdyscyplinować. Bardzo mozolnie idzie zrozumienie, że takie karanie dziecka nie wnosi w wychowanie nic dobrego. A co z krzykiem? Naukowcy to sprawdzili. Badanie przeprowadzone w 2014 roku i opisane w Journal of Child Development wykazało, że dzieci, na które regularnie krzyczano w domu, miały niższe poczucie własnej wartości, a także częściej występowały u nich skłonności do depresji w porównaniu do dzieci, na które nie podnoszono głosu. Co jeszcze odkryli badacze? Naukowcy zauważyli, że częste podnoszenie głosu na dziecko przynosi efekty podobne do... kar fizycznych: podnosi poziom lęku, stresu, ryzyko wystąpienia depresji, czy problemów behawioralnych. Teoria ta może wzbudzać kontrowersje, jednak jakby się nad tym głębiej zastanowić ma to sens. Czy krzyk to dobra decyzja? Otóż krzyk nigdy nie jest przemyślaną decyzją. Taki "sposób komunikacji" zazwyczaj wynika z faktu, że coś dorosłego wyprowadziło z równowagi. Są to emocje, które narastają powoli i w końcu człowiek pęka. Krzyczymy, gdy już nie wytrzymujemy, gdy puszczają nerwy, a miarka się przebrała. Krzyk to reakcja bezradnej osoby, która nie ma pojęcia, co ma jeszcze zrobić. Zdecydowanie taka postawa nie sprawia, że rodzic wygląda autorytatywnie. Mamo, mów do mnie - Jeśli celem rodzica jest pokazanie dziecku, jak bardzo jest się sfrustrowanym, złym to krzyk będzie doskonałym narzędziem - tłumaczy Alan Kazdin, profesor psychologii i psychiatrii dziecięcej w Yale. - Jednak jeśli rodzic chce zmienić coś w zachowaniu dziecka, krzyk nie jest dobrą metodą. - dodaje. Tłumaczymy sobie, że krzykiem chcemy zwrócić uwagę dziecka na jakiś problem, jednak to bardzo nieskuteczne narzędzie, bo dziecko słyszy podniesiony głos i czuje złość opiekuna. W tym całym hałasie możesz mieć pewność, że merytoryczna teść (której często brak w emocjonalnych krzykach) nie dociera do twojej pociechy. Czy jest szansa, by się powstrzymać od krzyku? Zdecydowanie tak, co więcej warto to robić! Wiele osób twierdzi, że bez krzyku nie da się zdyscyplinować dziecka, a spokojna rozmowa to pobłażanie, a nawet lenistwo w kwestii wychowania. Są jednak narzędzia i metody, które pomagają rodzicom zmienić sposób komunikacji. Pedagodzy twierdzą, że dziecko, do którego mówi się spokojnie i ma się racjonalne wymagania, jest w stanie zachować spokój częściej niż dziecko, na które się krzyczy. Dlatego, zamiast znowu podnosić głos, wykonaj pracę nad swoim sposobem komunikacji. Pamiętaj, zachowanie dziecka jest definiowane, modelowane i kształtowane przez rodzica. Utrwalaj i chwal! Zamiast krzyczeć, gdy coś cię zdenerwuje, postaraj się uprzedzać problemowe sytuacje. Gdy mówisz do dziecka, upewnij się, że słyszy i rozumie, co mówisz. Jeśli jest taka potrzeba, dotknij dziecka, by oderwało się od tego, co robi. Komunikuj się twarzą w twarz z dzieckiem i mów prostym językiem czego oczekujesz. Nie rzucaj niejasnych komunikatów z drugiego pokoju, nie używaj aluzji i metafor. Gdy widzisz coś, coś nie pasuje ci w zachowaniu, od razu reaguj i rozmawiaj. Ustalaj zasady, dopytuj czy dziecko rozumie i pamięta, utrwalaj na każdym kroku. Psychologowie są zgodni, że najlepsze efekty przynosi pozytywne wzmocnienie. Dlatego chwal pociechę jak najczęściej, gdy robi coś dobrze i mów za co. W efekcie dziecko zaczyna zachowywać się lepiej, a rodzic mniej się denerwuje (a także mniej krzyczy). Zapewniam, że to działa! Źródło: nytimes.com Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością dziecka Bicie dzieci jest po prostu złe – czytaj wpis autorki bloga Hafija.pl Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
Wbrew pozorom coś, co dla ciebie jest błahostką, może wpływać na dziecko i jego zachowanie.
Zachowanie dziecka potrafi czasem wyprowadzić z równowagi. W takich sytuacjach rodzice często skupiają się na efektach, czyli złym zachowaniu dziecka. To duży błąd! Tymczasem należałoby zastanowić się, jaka jest przyczyna owego zachowania. Gdy maluch zaczyna marudzić, robi się trudny lub płaczliwy zastanów się, czy jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone? Często głód, zmęczenie czy nuda potrafią obudzić w dziecku małego łobuziaka. Bądź już duży i nie marudź Choć mogłoby się wydawać, że nasza córeczka lub synek jest już całkiem duży i może powiedzieć, o co chodzi, to trzeba przyznać, że niekiedy i my dorośli mamy z tym problem, np. gdy mamy gorszy dzień. Nie zapomnij, że malec dopiero się rozwija i uczy. Świat dziecka powinien być uporządkowany, tyczy się zarówno harmonogramu dnia, jak i reguł, których uczysz dziecko. Zanim zaczniesz się denerwować, a emocje wezmą górę, zastanów się, co może wywoływać złe zachowanie. Zacznij od podstawowych kwestii i sprawdź, czy tu nie pojawia się problem. Wbrew pozorom takich błahych przyczyn może być naprawdę wiele. Zobacz także: 10 najczęściej popełnianych błędów wychowawczych 9 powodów, dla których dzieci nie słuchają Emocje pod kontrolą: jak to zrobić? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]
10 rzeczy, które świadczą o złym wychowaniu dzieci – na pewno?
Tak myślałam, zanim zostałam mamą. Teraz już nikogo nie osądzam.
Kiedyś z łatwością przychodziło mi ocenianie rodziców, których dzieci się źle zachowywały, były niegrzeczne. Myślałam sobie: „Oni nie wiedzą, jak wychować własne dziecko”. Teraz jestem przekonana, że były to normalne dzieci, wychowujące się w normalnych rodzinach. Oto 10 rzeczy, które dla wielu świadczy o złym wychowaniu dziecka, póki sami nie zostaną rodzicami. Wybuchy gniewu. Dziecko, które płacze i krzyczy w miejscu publicznym, niczym magnes przyciąga wzrok otoczenia. „Co jest z tą matką, że nie potrafi poradzić sobie z własnym dzieckiem?” - myślałam. Jęczenie i marudzenie. Ciekawa jestem, ile razy prosiłam moje dzieci: „Przestań jęczeć, bo nic nie rozumieniem, kiedy mówisz do mnie takim głosem”. Nie odpowiadanie, gdy ktoś do nich mówi. Wiele dzieci nie odpowiada, jeśli uzna, że nie ma nic do powiedzenia. Inne odpowiadają w myślach, nie fatygując się otwieraniem ust :) Powtarzanie im, że to niegrzeczne milczeć, gdy koś je o coś pyta, zupełnie nie działa. Hałasowanie. Niektóre dzieci nie kontrolują głośności dźwięków, które z siebie wydają. Nawet gdy nie krzyczą, mówią podniesionym głosem. Czasem mam wrażenie, że nawet ich szepty są głośne. Kłamstwa. Dzieci mają bujną wyobraźnię i często konfabulują. Wielu dorosłych dziwiło się, jak wychowałam dziecko, gdy córka np. na pytanie o to, kto ją tak uczesał, mówiła, że zrobiła to ciocia żyrafa. Gorzej było, gdy w przedszkolu na pytanie, jak zrobiła sobie siniaka, wyjaśniła, że tata jej to zrobił (co oczywiście nie miało nic wspólnego z prawdą). Chodzenie późno spać. Są dzieci, których za nic nie zaciągniesz wcześnie do łóżka, a nawet jeśli jakimś cudem ci się to uda, będą leżały w nim, śpiewały, bawiły się, a i tak wcześnie nie zasną. Obrażanie się. Co za niegrzeczne dziecko stroi takie fochy? A która z dorosłych kobiet ich nie ma? Dłubanie w nosie. Wiedzą, że nie powinny, a już z pewnością nie w miejscu publicznym, mimo to nie potrafią się powstrzymać i wciąż to robią. Jeśli przeszkadza ci to tak bardzo u dziecka, popatrz na kierowców, którzy siedzą w samochodach ,czekając na zielone światło :) Jedzą z otwartymi ustami. - Glam, glam, glam - Proszę, jedz z zamkniętymi ustami. 10 sekund później - Glam, glam, glam - Kochanie? PROSZĘ, jedz z zamkniętymi ustami. 10 sekund później - Glam, glam, glam - Skarbie, zamknij usta, gdy jesz. 10 sekund później - Glam, glam, glam - Kochanie, mówię poważnie, musisz pozbyć się nawyku jedzenia z otwartymi ustami. Co będzie, gdy pójdziesz do kogoś i zaczniesz tak jeść? - Nie jem tak u innych. - Więc proszę, nie jedz tak również we własnym domu. Nikt nie ma ochoty słuchać, jak przeżuwasz swoje płatki śniadaniowe. 10 sekund później - Glam, glam, glam Zupełnie jakbym mówiła do ściany. Wszystkie inne obrzydliwe rzeczy, które robią małe dzieci. Jedne rzucają wszędzie brudne skarpetki, inne liżą poręcze, jeszcze inne pokazują języki. Paleta obrzydliwych dziecięcych zachowań jest bardzo bogata. Uczymy je, tłumaczymy, że tak nie wolno. Czy to działa? Niestety nie zawsze. Większość ludzi maj 18 lat na naukę odpowiedzialności, poprawności i wszystkich zachowań społecznie akceptowanych. Z łatwością ocenia się innych. Gdy ktoś spojrzy krzywo na ciebie, bo np. twoje dziecko pokazało mu język, pomyśl sobie, że jeszcze będzie miał czas, by poznać uroki rodzicielstwa, a wtedy z pewnością zmieni zdanie. Zobacz też: Jeśli widzisz matkę zmagającą się z płaczącym dzieckiem, proszę o jedno...
Dlaczego „trudne” zachowania dziecka są dobre?
Poznaj 10 oznaki silnej woli dziecka, które ciężko nam znieść.
Trudne? A może to po prostu silna osobowość? 10 oznaki silnej woli dziecka, które ciężko nam znieść Chcą same uczyć się nowych rzeczy. Jeśli narzucasz coś takiemu dziecku – życzymy powiedzenia. Jeśli zaś dasz mu wybór, chętnie zacznie z tobą współpracować i wszystko pójdzie znacznie sprawniej niż gdybyś nie dała mu choć niewielkiej autonomii. Może być to dla ciebie męczące, ale buduje zaufanie między wami. Dziecko nie musi bowiem ślepo wykonywać twoich poleceń, tylko jest traktowane jako partner do rozmowy. Mają swoje zdanie w każdej sprawie. Zaczynając od tego, w co się mają ubrać po sposób krojenia warzyw na obiad. Choć czasem mamy ochotę, by zrobiły coś bez wysłuchiwania ich długiej listy argumentów, badania pokazują, że wybredne dzieci, gdy dorosną, zarabiają więcej i są bardziej przedsiębiorcze. Robią na przekór. One wiedzą, co i kiedy chcą, nawet jeśli nie ma to nic wspólnego z tym, co ty zaplanowałaś. Podążają według własnego rytmu, co czasem bywa dla nas trudne, ale dzięki temu są twórcze. Są porywające i nie boją się poszukiwać własnych dróg i podążać za swoimi pasjami. Ciężko im przestawić się na inne zadanie. Choć może wydawać się, że ma to związek z tym, że nie lubią, gdy ktoś mówi im, co mają robić, nie do końca jest to prawdą. One z pasją oddają się zadaniom, które wykonują, dlatego tak trudno im jest się od nich oderwać. Zmuszają nas do podawania wielu argumentów. Czasem chce się powiedzieć „bo tak”, by zakończyć dyskusję na dany temat. Z tymi dziećmi to się nie uda. Chcą znać nie tylko twoje zdanie, ale i fakty. Nie obchodzi ich, co myślimy. Chciałabyś, żeby nosiły ubrania takiej, jak dzieci z sąsiedztwa? Chcesz, by interesowały się tym, czym ich rówieśnicy? Możesz dalej marzyć. Dzieci o silnej woli postępują po swojemu (bez względu na twoją opinię) i należy im na to pozwolić. Nie podlegają presji otoczenia, bo są silnie zmotywowane. Jeśli coś robią to dlatego, że w to wierzą, a nie, by przypodobać się innym. Zobacz też: Świat ma nową bohaterkę! Czy twoje dziecko też by to zrobiło? Dla nich wszystko jest czarne lub białe. Chcą robić tylko rzeczy, z którymi w pełni się zgadzają. Nie boją się stanąć do walki w obronie czegoś, w co wierzą. Niczego nie osiągnie się bez odwagi. Dzięki temu przekonaniu odnoszą sukcesy w dorosłym życiu. Są uparte i wybredne. To co, jeśli chcą nosić leginsy z koronką każdego dnia (nawet jeśli moda na nie dawno minęła)? Ich pasja i dbałość o szczegóły wynika z wysokich wymagań, jakie sobie stawiają. Mimo że nie zawsze może być to dla nas praktyczne i łatwe do zaakceptowania, nie powinnyśmy ich „naginać” do własnych przekonań. Lubią testować granice. Twoje dziecko nie próbuje doprowadzić cię do szaleństwa. Ono jest pełne energii i ciężko mu usiedzieć w miejscu, a to nie to samo, co bycie nieposłusznym. One pragną przygód i odkrywania świata. Chcą rządzić. Są silne i pewne siebie, więc łatwo rozwija się w nich chęć przywództwa. Zarządzanie innymi to bardzo cenna umiejętność, którą będą mogli wykorzystać w przyszłość. Zobacz też: Lizanie szyby, „trzymanie” do ostatniej chwili i 11 dziwnych rzeczy, które robią dzieci Źródło: popsugar
„Gdybyś tylko wiedziała...”- niezwykły list matki oskarżonej o rozpieszczanie dziecka
Czasem rozpieszczanie dzieci to najlepsze, co możemy dla nich zrobić.
Kelly Dirke tuliła w ramionach dziecko płaczące podczas zakupów. Widząc to, jakaś kobieta przechodząca obok oskarżyła ją o rozpieszczanie dziecka. Dirkes, która adoptowała córkę w wieku 10 miesięcy, po powrocie do domu zamieściła na Facebooku wzruszający list do sklepowej oskarżycielki. "Droga kobieto ze sklepu, Słyszałam już wcześniej, że rozpieszczam moje dziecko. Jesteś przekonana, że w ten sposób nigdy nie nauczy się być niezależne. Uśmiechnęłam się do ciebie, pocałowałam córkę w głowę i kontynuowałam zakupy. Gdybyś tylko wiedziała to, co ja wiem. Gdybyś tylko wiedziała, jak spędziła pierwsze 10 miesięcy swojego życia, zupełnie sama wewnątrz sterylnego metalowego łóżeczku, nie mając nic, co mogłoby ją pocieszyć poza ssaniem palca. Gdybyś tylko wiedziała, jak wyglądała jej twarz w chwili, gdy opiekun sierocińca przekazał mi ją do kołyski po raz pierwszy - ulotne chwile spokoju połączone ze zwykłym strachem. Nikt nigdy nie trzymał jej w ten sposób i nie miała pojęcia, co powinna zrobić. Gdybyś tylko wiedziała, że po przebudzeniu leżała w kołysce i nigdy nie płakała - bo do tej pory nikt nie reagował. Gdybyś tylko wiedziała, że lęk był standardową częścią jej dnia, samotna uderzała głową w szczebelki łóżeczka i kołysała się (...) będziemy spędzać minuty, godziny, dni, tygodnie, miesiące i lata próbując zastąpić część jej mózgu, która krzyczy "uraz" i "niebezpieczeństwo". Gdybyś tylko wiedziała to, co wiem. Gdybyś tylko wiedziała, że dziecko teraz płacze, gdy jest odłożone, a nie wtedy, kiedy ktoś je podnosi. Gdybyś tylko wiedziała, że dziecko "śpiewa" z górnej części płuc w godzinach porannych i po drzemce, bo wie, że jego paplanina sprawi, że ktoś podniesie je z łóżeczka i zmieni pieluszkę. Gdybyś tylko wiedziała, że to dziecko kołysze się, zasypiając w ramionach mamy lub taty, zamiast kołysania się z samotności (...) Gdybyś tylko wiedziała to, co wiem. Rozpieszczanie dziecka jest moim najważniejszym zadaniem i przywilejem. Będę nosić ją chwilę dłużej - lub tak długo, jak będzie mi pozwalać – bo w ten sposób uczy się, że jest bezpieczna, że należy do kogoś, że jest kochana. Gdybyś tylko wiedziała..." Zobacz też: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję wiele. Doceń mnie
Cisza w domu? Twoje dziecko śpi albo... jest niegrzeczne!
W twoim domu zrobiło się cicho, nikt nie krzyczy, nie płacze, nie stuka klockami o podłogę ani łyżką o garnek? Niemożliwe! No chyba że twoje dziecko śpi albo... rozrabia na całego, bo spuściłaś je właśnie na moment z oka. Kto wie, może właśnie teraz, kiedy czytasz ten tekst :)
Kiedy dziecko jest niegrzeczne, szybko przywołujesz je do porządku. Stosujesz zakazy, nakazy, a czasem nawet kary, by tylko zaczęło się odpowiednio zachowywać. Gorzej, gdy nie wiesz, że mały człowiek właśnie broi. Pierwszym niepokojącym sygnałem powinna być dla ciebie cisza. Wiem to nie tylko z własnego doświadczenia. Co można zbroić w kuchni Moja córka zaczęła późno raczkować, bo przez długi czas z powodu dysplazji stawów biodrowych miała unieruchomione nóżki w ortopedycznym aparacie. Dlatego kiedy już w końcu mogła się sama przemieszczać po domu, staraliśmy się dać jej jak najwięcej swobody. Zrobiliśmy wcześniej wszystko, by dom był dla młodej przyjazny (tutaj przeczytasz, jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka w domu, bo jak się okazało o wielu zabezpieczeniach nawet nie pomyśleliśmy). Któregoś razu córka wyraczkowała radośnie z pokoju, w którym czytałam książkę. Wiedziałam, że myszkuje w kuchni, stuka swoją dyżurną łyżeczką, rozmawia z kotkiem... Książka była wciągająca, więc dopiero po pewnym czasie poczułam dziwny niepokój. Niby nic właściwie się nie działo, nic niepokojącego nie słyszałam, nic nie słyszałam! Była cisza! Od jakiego czasu? Weszłam do kuchni, a moim oczom ukazała się biała postać. Córka miała białe włosy, białą bluzeczkę (wcześniej była niebieska), białe rajstopki itd. Cała obsypana mąką siedziała na podłodze, uśmiechając się do mnie łagodnie, jakby chciała powiedzieć: „No tak, wiedziałam, że w końcu przyjdziesz i mi wszystko popsujesz". Co potrafią zjeść dzieci O zdarzeniu opowiedziałam mojej koleżance, Marysi, która nie dziwiąc się wcale, stwierdziła, że to przecież oczywiste, że jak dziecko jest cicho, to znaczy, że broi. Na potwierdzenie przytoczyła historię swojego synka, który właśnie w czasie takiej ciszy napakował sobie buzię kocimi chrupkami i nie pozwolił ich sobie z niej wyjąć. Biedna Marysia bezradnie patrzyła, jak młody, zaśmiewając się wesoło, połyka chrupek po chrupku, chrupek po chrupku... Dzieci w ogóle lubią sobie ładować wszystko do buzi. Raz niespełna roczne dziecko mojej kuzynki w chwili, gdy jego mama rozmawiała przez telefon, zjadło dwie, na szczęście już zaparzone, torebki herbaty. W całości! Też zrobiło to po cichutku, a jakże! Po co matkę zawiadamiać, przysparzać kłopotów, no po co? Sprawdź, co robić: Gdy maluch rozrabia Co dzieci potrafią ubrudzić Jednak największe wrażenie zrobiła na mnie historia zaprzyjaźnionych z redakcją ponadrocznych bliźniaków. Ich mama w ramach relaksu wyskoczyła po południu do Lidla (to duża atrakcja, wie o tym każda młoda mama), pozostawiając dzieci pod opieką taty. Tatuś zmęczony zasiadł do laptopa, dzieci nie chciały przeszkadzać, więc cichutko bawiły się w drugim pokoju. Podkreślam, cichutko! W pewnym momencie do taty przydreptała córeczka. Cała w brązach. „Skąd one wzięły czekoladę?" – zdziwił się tata i poszedł sprawdzić, w jakim stanie jest druga latorośl. A tam czekała niespodzianka, bo to nie była czekolada (domyślić się nie trudno, co ją przypominało), a brązowe były nie tylko dzieci, ale także: telewizor, podłoga, część zabawek, wspaniały tunel do harców i inne pomniejsze elementy, o których nie wspomnę. I jak tu nie zacząć bać się ciszy? Ja tam już wolę, gdy jest głośno, słychać stukot małych stópek, wysypywanych klocków i spadającego ze stołu kubeczka. Zobacz: Dlaczego dzieci są niegrzeczne
Nie potrafi usiedzieć w miejscu ani na niczym się skupić. Jest niegrzeczne, biega, hałasuje, myszkuje po wszystkich kątach. Nie słucha, urządza awantury, nabija sobie guzy. Jak sobie radzić z takim dzieckiem?
Nieznośne dziecko – na jego temat wszyscy wokół mają coś do powiedzenia. "To na pewno ADHD" – mądrzy się koleżanka. "A gdzie tam, Jaś to po prostu żywe srebro, jak jego ojciec" – uspokaja babcia. "Diabeł wcielony! Trzeba mu przetrzepać skórę!" – mruczy pod nosem sąsiad. Co robić, by choć trochę okiełznać nieznośnego malca? Zapytaliśmy o to Beatę Chrzanowską, psychologa dziecięcego. Polecamy także: Twoje dziecko nie jest niegrzeczne, gdy... Przyjrzyj się dziecku. Może ma powód, by być niegrzeczne? Gdy dziecko zaczyna rozrabiać, np. wspinać się regał w supermarkecie, zastanów się dlaczego to robi. Nudzi się? Chce dotknąć czerwonej miski na najwyższej półce? Zwrócić na siebie twoją uwagę? Znając odpowiedź na to pytanie (uprzedzamy: nie zawsze łatwo ją odnaleźć) będziesz mogła odpowiednio zareagować: np. przydzielić mu Bardzo Ważne Zadanie, które odwróci jego uwagę od regału albo podpowiedzieć, jak ma się zachować ("Jeśli chcesz coś zobaczyć z bliska, powiedz mi, pomogę ci"). Nie ulegaj, jeśli złym zachowaniem chce na tobie coś wymusić, np. kupienie słodyczy. Jeśli to zrobisz, przy następnej okazji czeka cię powtórka. Przyjrzyj się jego rówieśnikom. Większość dzieci rozrabia! W zasadzie nie powinno się porównywać dzieci, ale... Jeśli uważnie przyjrzysz się grupie rozbrykanych maluchów, możesz dojść do wniosku, że ... wszystkie dzieci są niegrzeczne, a twoje dziecko nie wyróżnia się niczym szczególnym. –To zupełnie normalne, gdy dwu-, trzylatek się buntuje i "walczy" z rodzicami, jest w pięciu miejscach naraz, czasem pobije się z kolegą o najlepsze wiaderko, niekiedy urządza sceny w sklepie, sprawdza, co jest w szufladach, wierci się przy stole, biega, chce wejść na każdy murek i każdy krawężnik – mówi Beata Chrzanowska, psycholog dziecięcy. Przeczytaj także: ADHD czy złe zachowanie? Przyjrzyj się ... sobie. Może za dużo oczekujesz? Zdarza się, że zwyczajne, ruchliwe dziecko, wydaje się rodzicom niegrzeczne, bo ma inny niż oni temperament. – Tacy spokojni, mało energiczni rodzice oczekują, że podczas spaceru ich pociecha będzie szła grzecznie za rączkę, a potem posiedzi przy nich na ławce w parku. Mało który maluch jest w stanie sprostać takim wymaganiom! – mówi psycholog. Uporządkuj dzień To ważne w przypadku każdego dziecka bez wyjątku, jednak maluch z dużym temperamentem i kłopotami z koncentracją, w chaosie zupełnie się gubi. Pamiętaj o stałych porach posiłków, kąpieli itd. Pozwól dziecku się wyszaleć Dziecko musi dać upust rozsadzającej je energii, dlatego każdego dnia (a nie tylko w weekendy i to pod warunkiem, że świeci słońce) musi mieć gdzie pobiegać i poskakać. Jeśli pogoda jest brzydka i podwórko nie wchodzi w grę, zabierz je do sali zabaw albo na basen, urządź mu domowy tor przeszkód z poduszek itd albo chociaż pozwól poskakać po sofie albo potańczyć w rytm skocznej muzyki. A najlepiej zrób to razem z nim. Wprowadź jasne zasady Dziecko musi wiedzieć, co wolno, a czego nie. I trzeba mu to jasno powiedzieć, zamiast zakładać, że to oczywiste. – Dwu- albo nawet trzylatek może nie mieć pojęcia (bo niby skąd?), że nie wolno bić, krzyczeć, wybiegać na jezdnię albo grzebać w torebce mamy. To my, rodzice, musimy go tego nauczyć – mówi psycholog. Mów konkretnie, np. "Nie biegaj", "Mówi ciszej". Dziecko nie wie, co to znaczy "Bądź grzeczny". Nie licz na to, że dziecko z marszu zacznie przestrzegać reguł, bo nie zacznie na pewno. Bądź konsekwentna i powtarzaj nakazy i zakazy do skutku i jednocześnie chwal właściwe zachowania . Skup się na dziecku Zamiast je uspokajać, napominać i strofować niegrzeczne dziecko, pobaw się z nim, porozmawiaj albo poproś je o pomoc, np., w zrobieniu kolacji. Nabrudzi i nachlapie, ale będzie szczęśliwe, że robi coś ciekawego, ty będziesz wiedziała gdzie jest i co robi. W tym czasie z pewnością nie ściągnie sobie na głowę regału z książkami. Nie bij, nie dawaj klapsów W bitym dziecku (każdym, nie tylko tym aktywnym) narasta poczucie krzywdy, a to budzi złość i jeszcze gorsze zachowanie. Sprawdź, czego bicie uczy dzieci (video) Nie zasypuj dziecka zabawkami Nadmiar zabawek sprawia, że trudno się skupić: malec miota się od misia do wywrotki, od wywrotki do klocków itd. Nie spuszczaj malca z oka Aktywny, nieposłuszny malec może narobić sobie poważnych kłopotów. Staraj się przewidywać ewentualne zagrożenia. Jeśli trzeba, idź do psychologa Dajesz z siebie wszystko, a mimo to kompletnie sobie nie radzisz? Nie czekaj aż wszystko samo się jakoś ułoży, szkoda czasu i nerwów. Idź do specjalisty. - Czasem wystarczy jedna rozmowa, by sytuacja zmieniła się na lepsze – mówi Beata Chrzanowska. – Zdarza się na przykład tak, że dziecko zachowuje się źle, bo w domu każdy mówi mu co innego: mama swoje, tato swoje, babcia swoje itd. Dziecko nie wie, kogo ma słuchać, więc robi co mu się żywnie podoba. Z taką sytuacją można sobie poradzić niemal od ręki, wystarczy ustalić zasady. Niestety nie zawsze problem da się rozwiązać szybko, jednak nawet regularne wizyty u psychologa są lepszym rozwiązaniem niż nieustanna wojna domowa. Polecamy także: Co to znaczy "grzeczne dziecko"? Wywiad z Supernianią
Twoje dziecko NIE jest niegrzeczne, gdy... LISTA do wręczenia wszystkim członkom rodziny!
Czy dziecko, które jest w ciągłym ruchu można nazwać niegrzecznym? A takie, które nieustannie zadaje pytania albo często się złości?
Twoje dziecko NIE JEST niegrzeczne, gdy: ... wierci się, biega i zagląda we wszystkie kąty. Rozpiera je energia i naprawdę trudno mu usiedzieć w miejscu. Ruch jest mu potrzebny jak powietrze. Wszystkie dzieci mają kłopot z grzecznym siedzeniem w miejscu, jednak niektóre w ogóle nie są w stanie tego robić. To kwestia temperamentu. Nasza rada: Zadbaj o to, by dziecko mogło się wybiegać, wyskakać i wyszaleć. Spokojny spacer za rączkę czy grzeczne siedzenie na ławeczce w parku to dla niego tortury! Polecamy także: Co to znaczy "grzeczne dziecko"? Wywiad z Supernianią. ... zadaje setki pytań. Ciągłe "A po co?", "A dlaczego?" może być męczące, jednak dziecko pyta, bo chce wiedzieć, uczyć się i rozwijać. Nasza rada: Staraj się nie zbywać malucha i cierpliwie odpowiadaj nawet na najdziwniejsze jego pytania. Najciekawsze zapisuj. Za kilka lat wrócisz do nich z ogromną przyjemnością! Ucz dziecko (ostrzegamy: łatwo nie będzie), że nie wszystkie pytania wypada zadawać na głos. Te w rodzaju "Mamo, a dlaczego ta pani ma wąsy?" mogą ranić. ... rozkłada zabawki na czynniki pierwsze. Robi to, bo jest dociekliwe i chce wiedzieć, jak działają. Nasza rada: Doceniaj ciekawość dziecka. Kupuj mu zabawki, które można składać i rozkładać. Rozmawiaj z nim o tym, jak działają różne przedmioty, przeprowadzajcie razem proste eksperymenty. ... wraca z podwórka brudne. Pamiętasz? Maluchy dzielą się na czyste i szczęśliwe. Nasza rada: Pozwalaj się dziecku brudzić. Niech dotyka różnych rzeczy, eksperymentuje z wodą z kałuży, a nawet czołga się wokół piaskownicy. Trudno poznawać świat siedząc grzecznie na ławce i uważając na spódniczkę czy spodenki. Sprawdź dlaczego warto pokochać plac zabaw ... spada mu z widelca marchewka, podczas jedzenia robi wokół siebie bałagan. Nie da się jeść elegancko bez wielu godzin treningu. Nasza rada: Bądź cierpliwa, bo nauka samodzielnego jedzenia wymaga czasu. Zamiast burczeć na dziecko, że znów strąciło łokciem kubek, pokaż mu, gdzie najlepiej go postawić, by był bezpieczny. Nie wyręczaj dziecka. To jasne, że jeśli będziesz je karmić, nie będzie bałaganu. Malec straci jednak okazję do ćwiczeń. ... nie chce zjadać wszystkiego, co ma na talerzu. Ma rację: to ono wie najlepiej, czy jest już najedzone! Nasza rada: Nie zmuszaj dziecka, by jadło więcej niż potrzebuje. Decyduj o tym, co znajdzie się na jego talerzu, natomiast decyzję co do tego, jaka ilość jedzenia trafi do brzuszka, pozostaw malcowi. ... ma muchy w nosie, marudzi. Każdy ma czasem gorszy nastrój, dziecko też! Nasza rada: Spróbuj się zorientować, dlaczego dziecko marudzi. Może ma jakiś ważny powód (np. jest zmęczone albo znudzone)? Polecamy: 12 sposobów na marudę ... złości się. Człowiek ma prawo do wyrażania wszystkich uczuć i emocji, także tych negatywnych. Nasza rada: Nie odbieraj dziecku prawa do złości, postaraj się jednak sprawić, by rozumiało, co się z nim dzieje, i wyrażało emocje w formie, która jest do zaakceptowania dla innych. Przeczytaj: 8 sposobów na ataki histerii u dziecka
Tyle się teraz mówi o negatywnych skutkach klapsów i pozytywnym działaniu pochwał, iż można odnieść wrażenie, że lepiej w ogóle nie karać dziecka. Tymczasem kary mogą działać wychowawczo i czasem po prostu trzeba je wymierzać. Jak to robić, by odniosły dobry skutek, a nie skrzywdziły dziecka? Sprawdź!
Wszędzie słyszysz, że chwalenie dziecka jest zdecydowanie lepsze niż karanie. To prawda. Jeśli chcemy, by dziecko w jakiś sposób się zachowywało, np. mówiło „dzień dobry", pożyczało rówieśnikom zabawki, powinniśmy je chwalić za każdym razem, gdy zachowa się tak, jak tego oczekujemy. Tyle tylko, że już zdecydowanie rzadziej mówi się, co zrobić, jeśli taki mały człowiek jest niegrzeczny, np. bije innych, mówi brzydkie wyrazy czy po prostu nie chce cię posłuchać. Jak reagować? Choć zabrzmi to groźnie, odpowiedź brzmi: ukarać. Ale mądrze, adekwatnie do winy, wieku, sytuacji. Oto kilka ważnych zasad, które pomogą ci w odpowiednim ukaraniu dziecka. Kara musi być zapowiedziana Najpierw dziecku powinnaś wytłumaczyć, że czegoś nie wolno. Jeśli malec nie dostosowuje się, trzeba mu zakaz powtórzyć jeszcze raz, ale tym razem jednocześnie uprzedzić, że jego nieposłuszeństwo zostanie ukarane (np. "Jeśli jeszcze raz zaczniesz wyrywać Jaśkowi zabawkę, schowam twoje autko do torebki i oddam ci dopiero wieczorem"). Czytaj też: Wychowanie bezstresowe – Czy wychowywać bezstresowo? Najlepszą karą jest odebranie przywileju Twoje zdanie „Jeśli jeszcze raz sypniesz koleżance piaskiem w oczy, natychmiast wrócimy do domu" jest znacznie skuteczniejsze niż straszenie, np. klapsem czy czarownicą, która zabiera niegrzeczne dzieci. Kara musi być zawsze wyegzekwowana Aby kary były skuteczne, potrzebna jest konsekwencja. Gdy dziecko będzie wiedziało, że prawdopodobnie i tak mu odpuścisz, nie posłucha twoich gróźb. Zobacz też: Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Kara nie powinna być odwleczona w czasie Wymierzenie kary kilkulatkowi powinno następować tuż po złym zachowaniu. Jeśli np. zagrozisz małemu dziecku, które źle się zachowuje, że nie pójdziecie w następny weekend do zoo, to tak daleka perspektywa może nie zadziałać na jego wyobraźnię. Poza tym i tobie będzie trudniej być konsekwentną i dotrzymać słowa. W karaniu rodzice muszą trzymać wspólny front Nie zawsze macie takie same poglądy na temat wychowania dziecka. Ale ono nie powinno o tym wiedzieć. Dzięki temu będzie mu łatwiej was słuchać. Jeśli np. twój partner nie pozwolił dziecku na obejrzenie bajki, bo było niegrzeczne, nie zmieniaj już jego decyzji, nawet jeśli uważasz ją za błędną. Postarajcie się też nie rozstrzygać spornych kwestii w obecności dziecka. Zróbcie to dopiero wtedy, gdy będziecie wiedzieć, że smyk was nie usłyszy, np. kiedy położy się spać. Kary, których nie wolno stosować Są rzeczy, których nie wolno robić nawet w imię dobrego wychowania. Te metody nie tylko nie są skuteczne, ale przede wszystkim głęboko krzywdzą dziecko! Niekorzystne porównania. „Dlaczego Kasia potrafi, a ty nie?", "Zobacz, że Krzyś nigdy nie broi" – przed takimi słowami trudno się obronić. Dziecko nabiera przekonania, że zawsze będzie gorsze od innych. Poniżanie. „Nic nie potrafisz", „Zawsze wszystko psujesz" – dziecko w końcu zaczyna wierzyć, że jest do niczego. Obrażanie. Używanie brzydkich wyrazów obraża każdego człowieka, także małego. Wyśmiewanie. „Ale z ciebie fajtłapa", „Tobie to na pewno się nie uda" – to słowa, które każdemu podcięłyby skrzydła. Bicie. Naruszanie nietykalności osobistej (także klapsy) jest niedopuszczalne! Dziecko staje się wówczas ofiarą i uczy się, że swoje zdanie można przeforsować siłą. Bicie może przynieść chwilowy efekt (bo dziecko zrobi to, czego chcemy), ale pod jego wpływem maluch zamienia się w uległego, wycofanego człowieka, który nie wierzy w siebie albo wręcz przeciwnie – staje się agresywny i paradoksalnie bardziej niegrzeczny. Przeczytaj też: Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Twoje dziecko krzyczy, kopie, bije - wiemy, jak to zmienić! Sprawdź, a poskromisz małego buntownika.
Jak sprawić, by dziecko cię słuchało – 4 sposoby
Istnieją magiczne zdania, które sprawiają, że dzieci bez sprzeciwu robią to, o co je prosimy. Trudno ci w to uwierzyć? No to przekonaj się sama.
Rozrabia? To dobrze! 7 denerwujących zachowań niemowlaka, które świadczą o nim... dobrze.
Myślałaś, że twoje dziecko będzie grzecznie i cichutkie jak myszka, a tymczasem ono ciągle...
1. ...płacze? Świetnie! To znaczy, że choć nie umie jeszcze mówić, potrafi zadbać o siebie i wezwać cię na pomoc, gdy czegoś mu brakuje (np. jedzenia, przytulania lub uwagi) albo coś mu przeszkadza (np. zatkany nosek albo zbyt wysoka temperatura otoczenia). Płacz niemowlęcia bywa uciążliwy, a marudzenie nie do zniesienia, ale niepokojąca jest dopiero obojętność na nieprzyjemne doznania. Polecamy: Dlaczego płaczesz, skarbie? 2. ...hałasuje? Cudownie! Gdy z upodobaniem wali łyżką w garnek, stuka w pokrywkę albo wali jak opętany w bębenek, cieszy się tym, że wiele może: "To JA sprawiam, że robi się głośno!" – myśli i dlatego sprawia mu to tak wielką frajdę. A przy okazji z każdym stuknięciem doskonali sprawność rąk. 3. ... chce jeść rękami? Bardzo dobrze! Dzieci, które jedzą rękami, zamiast grzecznie pozwalać, by nakarmiono je łyżeczką, są szczuplejsze i chętniej sięgają po zdrowe pokarmy niż ich mniej samodzielni, karmieni papkami rówieśnicy. 4. ... ucieka przed tobą na czworakach? Gratulacje! Biegając po domu na czworakach ćwiczy mięśnie, koordynację oraz mózg. W ten sposób dba także o swój kręgosłup (dzięki raczkowaniu prawidłowo kształtują się jego krzywizny) oraz panewki biodrowe. Przeczytaj: Raczkowanie też jest ważne! 5. ... zagląda we wszystkie kąty? Brawo! Myszkując po mieszkaniu bada swoje otoczenie, co świadczy o tym, że jest bardzo mądry. Otwierając szuflady, wciskając guziczki pilota czy próbując złapać kota gromadzi najróżniejsze doświadczenia i wiedzę o tym, co go otacza. 6. ...upuszcza przedmioty? Fantastycznie! Nie denerwuj się, gdy po raz dziesiąty (albo pięćdziesiąty) schylasz się po rzuconą przez malucha zabawkę. To znak, że malec nie tylko nauczył się świadomie zwalniać uchwyt ale także odkrył na własną rękę jedno z najważniejszych praw fizyki: wypuszczony z rąk przedmiot spada na podłogę zamiast szybować w stronę lampy. 7. ...burzy zamki, które mu budujesz? Wspaniale! Rozwalanie budowli (podobnie jak hałasowanie) daje dziecku poczucie sprawstwa, wpływania na rzeczywistość. A to naprawdę nie byle co! Ma też okazję, by zauważyć, że klocki wyglądają całkiem inaczej wówczas, gdy są ustawione jedne na drugich, a inaczej, gdy wieża się rozpada i każdy z nich ląduje gdzie indziej. Sprawdź, jak maluszki w różnym wieku bawią się zabawkami, np. klockami czy piłką
Dzieci to nie lwy salonowe, które prezentują nienaganny savoir–vivre. Oto rzeczy, których po kilkulatku raczej nie możesz się spodziewać. Co nie znaczy, że powoli nie możesz go ich uczyć.
Najlepsze sposoby na dziecięcą złość, płacz i histerię
Zgodne, miłe, spokojne – takie bywa każde dziecko, ale tylko czasami. Bywa też trudne, niegrzeczne i uparte. Ale nawet z takim możesz sobie poradzić.
Konsultacja: dr Joanna Urbańska, psycholog, adiunkt w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Bunt dwulatka, pięciolatka, nastolatka – przygotuj się, że dzieci lubią zaskakiwać. Po miesiącach anielskiego zachowania, ujawnia się ich rogata dusza i dźga zrozpaczonego rodzica z każdej strony. Histeria w sklepie, awantura na placu zabaw, upór przed wyjściem z domu – takie sceny znają wszystkie mamy i wszyscy tatusiowie. Można wpaść w czarną rozpacz albo spróbować sobie z tym poradzić. Najlepszym sposób polega na zrozumieniu, dlaczego dziecko tak się zachowuje. Im więcej rozumiesz, tym spokojniej i skuteczniej działasz. Czy dziecko histeryzuje, by zrobić na złość? Złość bywa mylona ze złośliwością, choć nie ma z nią nic wspólnego. Myślisz, że małe dziecko zaczyna krzyczeć z wrodzonej przekory, gdy chcesz mu zmienić koszulkę na czystą? Na ogół dzieci jednak nie płaczą, by manipulować innymi. Takie przypadki zdarzają się jedynie wtedy, gdy maluch miał już okazję nauczyć się, że jedynym sposobem zwrócenia na siebie uwagi mamy i taty jest awantura. Albo gdy rodzice są niekonsekwentni – dziecko wie, że jeśli pokrzyczy, dostanie to, co chce. Czytaj też: Jaki charakter ma twoje dziecko? Sprawdź! Po co dziecko płacze? Płacz dziecka to sygnał, że jakaś potrzeba nie jest zaspokojona, że maluch nie wie, dlaczego ma coś zrobić, np. wydaje mu się, że zakładanie koszulki będzie trwać wieczność i nigdy nie wróci do zabawy, od której go oderwano. Brak wiedzy i stres powoduje, że dziecko nie słucha argumentów rodziców. Zalewa je fala emocji, o wiele silniejszych niż odczuwane przez dorosłych. Sama pewnie możesz przyznać, że pod wpływem stresu, złości zdarzyło ci się zrobić coś, czego potem żałowałaś. Pediatra wyjaśnia, jak reagować na bunt dwulatka: [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, jeśli odwrócenie uwagi nie skutkuje? Jeśli nie uda się dziecka zainteresować czym innym, reaguj spokojnie. Kiedy maluch krzyczy i wierzga, przytul go, zapewnij, że złe uczucia zaraz miną. Pokazując, że jesteś spokojna w takich chwilach, dajesz mu okazję, by się wyciszył. Gdy przytulasz dziecko (czasem jest to mocniejsze objęcie, przytrzymanie, aby nie zrobiło sobie krzywdy), ono czuje, że twoje ciało jest rozluźnione i samo szybciej się uspokaja. Przytulenie nie jest nagrodą. Pokazuje, że na rodzica można liczyć także w trudnych momentach. Starszym dzieciom można wyznaczyć miejsce, do którego są odsyłane na uspokojenie: „Jeśli dalej będziesz krzyczał, usiądziesz tu i poczekasz, aż będziesz spokojny. A potem przeprosisz, np. kota za ciągnięcie go za ogon albo wyjaśnisz wszystkim, dlaczego tak głośno krzyczałeś. Byłeś zły, a może smutny.” To pozwala dziecku nie blokować emocji, ale przeżyć je i spróbować rozładować, a także pomyśleć przy okazji o tym, co się zdarzyło. Dlaczego ostra reakcja na złe zachowanie dziecka rzadko przynosi efekt? Bo lepszy skutek przynosi zrozumienie, że dziecku też może na czymś zależeć i tłumaczenie mu, dlaczego nie pozwalasz, by coś robiło, bo np. gdy bawi się pilotem od telewizora, może go popsuć. Nie łudź się jednak, że na długo zapamięta taką informację. Przy kolejnej okazji pewnie znów wyciągnie rączki po swoją nową zabawkę. Czy pozwalać dziecku na to, czego rodzic nie akceptuje? Gdy próbujesz poradzić sobie z dziecięcymi emocjami, staraj się pamiętać, że nie na wszystko masz wpływ. Dziecko, nawet najbardziej do ciebie podobne, nie musi być twoją kopią. Może mieć zupełnie inny charakter i przez to inaczej reagować na wiele spraw, np. żywiołowo piszczeć, czym cię irytuje albo bać się wtedy, gdy tobie myśl o jakimkolwiek zagrożeniu nawet nie przyjdzie do głowy. Albo wybierać takie zabawy czy sport, których zupełnie nie pochwalasz. Wypracowanie kompromisu, szanowanie inności dziecka sprawi, że będzie miało ono mniej powodów do złości. A co z karą i nagrodą dla dziecka? Choć karanie i nagradzanie mają długą historię jako metody wychowawcze, ich skuteczność bywa kontrowersyjna. Kara wzbudza strach i uruchamia prosty mechanizm postępowania – dziecko nie robi czegoś nie dlatego, że tak postępować nie należy, nie wypada, tylko aby uniknąć kary. Podobnie jest z nagrodami. Maluch siedzi grzecznie na przyjęciu u cioci tylko dlatego, że w nagrodę pójdzie z tatą pograć w piłkę. Zdarza się też, że ukarane dziecko wpada w złość. Choć bez kar i nagród nie da się wychować dziecka, warto pamiętać, aby dziecko zawsze miało okazję zrozumieć, dlaczego je dostaje. Tłumacz dziecku, dlaczego czegoś nie można robić (gdy idziemy w gości, niczego nie ruszamy bez pytania), pokazuj, co jest dobre, a co złe (gdy rzuciłeś autkiem, zepsuło się, gdy bez protestów założyłeś buty, szybko wyszliśmy na spacer). Maluch wkrótce sam zacznie wyciągać odpowiednie wnioski. Poznaj 8 najbardziej kontrowersyjnych metod wychowawczych.
Co to znaczy „grzeczne dziecko"? Wywiad z Supernianią
Czy możemy oczekiwać od dziecka, że będzie zawsze grzeczne? Na co absolutnie nie możemy mu pozwalać? Jak nauczyć je zasad? Dlaczego dzieci źle się zachowują? Na te i inne pytania odpowiada Dorota Zawadzka, Superniania.
Wcieliła się w rolę telewizyjnej Superniani i dzięki temu jest znana w całym kraju. Napisała kilka książek, prowadzi kolejne programy w telewizji. Dorotę Zawadzką, świetną psycholożkę, zapytaliśmy o to, co naprawdę jest ważne w wychowaniu dzieci. Wszyscy chcemy, żeby nasze dzieci były grzeczne. Grzeczne, czyli… jakie? Każdy rodzic widzi to inaczej i czego innego wymaga. Dla wielu ludzi grzeczne dziecko równa się dziecko posłuszne, ciche, niesprawiające problemów. Takie, które spokojnie siedzi, nie przeszkadza, niczego nie chce, nie ma własnego zdania. Dla mnie tak pojmowana grzeczność to zaprzeczenie dzieciństwa. Dlaczego? Bo taki spokój nie jest dla dziecka stanem normalnym. Takie wyjątkowo grzeczne dzieci nie sprawiają dorosłym kłopotów, ale same mają naprawdę duży problem: boją się ludzi, życia, samodzielności, rówieśników. To niedobrze, gdy człowiek rośnie w przekonaniu, że świat jest zły albo niebezpieczny. Więc co w takim razie robić? Pozwalać dziecku na wszystko? Nie! Jednak zabierając się do wychowywania dziecka, musimy wiedzieć, do czego zmierzamy. Myśleć nie tylko o tym, co się dzieje tu i teraz (uff: siedzi cicho i pokornie robi, co mu się każe), ale o tym, jakim człowiekiem ma być w przyszłości (czy na pewno chcielibyśmy, żeby nadal takie było?). Dziecko musi biegać, dotykać, eksperymentować, buntować się, czasem nawet wkładać głowę między barierki. Dzięki temu uczy się świata, poznaje swoje możliwości, gromadzi wiedzę, jednym słowem – rozwija się. Nie zrobi tego, siedząc cicho w kącie i udając, że go nie ma. Dla mnie grzeczne dziecko to takie, które bada świat, eksperymentuje, ma swoje zdanie, jest samodzielne, ale jednocześnie stosuje się do obowiązujących zasad. Przeczytaj: Wychowanie bezstresowe - czy wychować bezstresowo:? Czy to w ogóle da się pogodzić? Oczywiście, że tak, pod warunkiem że dziecko tych zasad nauczymy i że powiemy mu (i będziemy to powtarzać do skutku), co jest dobre, a co złe. Ono się przecież nie rodzi z tą wiedzą. Musi nauczyć się, że są sprawy, w których nie ma negocjacji. Że nie można nikogo bić ani obrażać. Że nie wolno wybiegać na ulicę. Że trzeba po sobie sprzątać. I tak dalej. Ale nie może być tak, że zabronione jest prawie wszystko. Jak uczyć zasad? Przede wszystkim konsekwentnie. Nie może być tak, że inne reguły obowiązują w domu, a inne poza nim. Jeśli przestrzegamy jakiejś zasady, powinniśmy przestrzegać jej zawsze. Czytałam kiedyś o arystokracie, który w środku dżungli rozkładał stolik, włączał muzykę i dopiero wtedy zasiadał do posiłku. Uważam, że właśnie tak powinno być. Jeśli nie wolno trzymać nóg na stole, to nie wolno robić tego i u cioci na imieninach, i we własnych czterech ścianach. Jeśli nie wolno kłamać, nie wolno i w małych, i w dużych sprawach. Kradzież jest złem zawsze, niezależnie od tego, czy chodzi o dużą, czy o małą rzecz. To nie dla wszystkich jest oczywiste. Pracowałam z mamą, której synowie ubliżali i podnosili na nią rękę. Chłopcy buntowali się, nie zamierzali przestać. I ona powiedziała mi: „Wiesz co? Trudno, może niech to robią, byle nie przy ludziach”. Tak nie można! Polecamy także: Wyznaczanie granic - dlaczego trzeba czasem powiedzieć dziecku „nie" [CMS_PAGE_BREAK] Ważne jest również to, by samemu przestrzegać zasad, prawda? Oczywiście. Wystarczy pomyśleć, co się dzieje w głowie dwu-, trzylatka, któremu ojciec daje klapsa, mówiąc równocześnie: „Tyle razy ci mówiłem, że nie wolno bić słabszych!”. Nie można uczyć, że agresywne zachowania są złe, samemu zachowując się agresywnie. Przecież to absurd! Podobnie jest z agresją słowną. Z tym jest naprawdę źle. Gdy słyszę, jak mówią maluchy, więdną mi uszy. To straszne, że przechodzimy nad tym do porządku dziennego. Przeczytaj także: Czy karać dziecko klapsami? Często się słyszy, że dziś wielu dzieciom brakuje zwykłej kindersztuby... Bo brakuje. Nie rozumiem, jak matka może nie reagować, gdy dziecko nie kłania się nauczycielce czy sąsiadce. Powinniśmy pilnować tych spraw, pilnować, by dziecko odnosiło się do starszych z szacunkiem, by mówiło: „proszę”, „dziękuję”, „przepraszam”. Niestety, przestaliśmy o to dbać. Czy nie wystarczy dobry przykład? Skoro mówię „dzień dobry” i traktuję innych z szacunkiem, chyba mogę liczyć na to, że moje dziecko będzie postępować podobnie? Dobry przykład jest niezbędny, bo maluchy nas, rodziców, naśladują. Ale to nie wystarczy, żeby wyłuskać z naszego postępowania wszystkie ważne reguły. Poza tym dzieci lubią eksperymentować, sprawdzać: „A co będzie, jeśli postąpię inaczej?”. Dlatego trzeba mówić jasno, ubierać zasady w słowa i pilnować, by były respektowane. W wielu domach dorośli milkną, gdy dziecko zaczyna mówić, przerywają swoje zajęcia, żeby obejrzeć rysunek itd. A potem dzieci rosną, idą do przedszkola, szkoły i nagle okazuje się, że nie wolno przerywać starszym, że trzeba czekać na swoją kolej… Dzieci potrzebują naszej uwagi, ale nie musimy rzucać wszystkiego, by je nią darzyć. Zawsze przecież można powiedzieć: „Poczekaj chwilę, teraz rozmawiam” czy „Obejrzę twój rysunek, jak skończę robić to czy tamto”. Tyle że to powinno działać w obie strony. Zamiast mówić: „Obiad!” i oczekiwać, że dziecko natychmiast zamelduje się w kuchni, mówmy: „Kończ zabawę, za pięć minut będzie obiad”. To jest fair. Polecamy: Podwórkowy savoir-vivre No dobrze, ale co z dziećmi, które są naprawdę niegrzeczne? Myślę, że takich dzieci nie ma, są tylko sytuacje, gdy rodzice nie radzą sobie ze swoją rolą. Dzieci są inteligentne i szybko się uczą. Jeśli dziecko po awanturze w sklepie dostaje to, czego chciało, byłoby głupie, gdyby nie spróbowało skorzystać następnym razem. Zatem to nasze błędy mogą prowokować złe zachowanie. Jakie błędy wychowawcze popełniamy najczęściej? Najróżniejsze i to jest zupełnie normalne, w końcu jesteśmy tylko ludźmi. Najważniejsze, by nie brnąć w nie, nie popełniać w kółko tych samych. Poza brakiem konsekwencji takim bardzo często spotykanym błędem jest zbyt restrykcyjna, żelazna dyscyplina. Ma być tak i tak. Bez próby rozmawiania, bez dyskusji, postępowanie z dzieckiem na zasadzie: „Milcz, jak do mnie mówisz”. W efekcie dziecko słucha, bo musi, a nie dlatego, że rozumie zasady. A gdy wydostanie się spod kurateli rodziców, robi to, czego mu zabraniano. Bywa także odwrotnie: rodzice pozwalają na to, by dziecko przejęło władzę w domu. Spotkałam się z sytuacją, gdy trzyletni maluch decydował, czy jego mama może pójść do toalety! Dziecko może i powinno decydować o tym, co je dotyczy: na której półce trzymać traktor, którą koszulkę założyć, czerwoną czy żółtą, ale jest za małe, żeby decydować także o tym, co jest dobre, a co złe.Inny błąd: ignorowanie potrzeb dziecka. Każde dziecko jest inne, ma inne potrzeby. Nie musi być takie jak siostra czy brat, z każdym trzeba postępować inaczej. Czy wiesz: Co robić, by dzieci nas słuchały? [CMS_PAGE_BREAK] Z jakich jeszcze powodów dzieci źle się zachowują? Na przykład po to, by zaznaczyć swoją obecność, zwrócić na siebie uwagę. Bywa tak, że dziecko jest cichutkie i zachowuje się, jakby go wcale nie było, a gdy przychodzą znajomi, rozrabia, jakby wstąpił w nie diabeł. Robi to, żeby powiedzieć: „Halo, tu jestem!”. No bo skoro nie zwracamy na nie uwagi, gdy jest spokojne… Ale bywa jeszcze inaczej. Pracowałam kiedyś z chłopcem, który bił matkę, żeby go przytulała. Przeczytaj także: Złe zachowanie - 8 kół ratunkowych Żeby przytulała??? Tak, bo ona, zamiast powiedzieć: „Nie wolno”, zamiast złapać syna za rękę, uspokajała go we własnych ramionach, przytulając i całując. Przytulała go, kiedy ją bił, a nie wtedy, gdy rysował albo spokojnie się bawił, więc był agresywny, bo to była jego jedyna metoda na zdobycie czułości mamy. Rodzice próbują różnych sposobów, by przywołać dziecko do porządku, na przykład straszą: „Jeśli się nie uspokoisz, oddam cię dziadowi”. Nie wolno tego robić! Dziecko mało wie o świecie i takie groźby traktuje dosłownie. Gdy słyszy: „Jeśli nie umyjesz włosów, zalęgną ci się robaki”, może w to uwierzyć. Przekonałam się, że rodzice straszą dzieci także mną. Jakiś czas temu chłopczyk dostał na mój widok histerii. Podeszłam do rodziców i zapytałam wprost, dlaczego straszą dziecko Supernianią? Tata dziecka odpowiedział, że tylko to działa. To tak naprawdę nie może być! Polecamy także: Słowa, które ranią - 6 zakazanych zdań A więc co robić? Zamiast straszyć, trzeba znaleźć argument racjonalny dla dziecka. Przykład? Zamiast mówić: „Jeśli nie zjesz obiadu, zachorujesz i pojedziesz do szpitala”, lepiej powiedzieć: „Jeśli zjesz, to urośniesz i będziesz silny”. A jeśli to nic nie da, możemy powiedzieć: „OK, ale nie jesz nic do kolacji”. I nie dać mu nic do kolacji. Czasem nie ma wyjścia i trzeba dziecko ukarać. Jak to robić? Karą może być ton dezaprobaty, odesłanie do innego pokoju, odebranie przywilejów. Dziecko powinno ponieść konsekwencje swojego postępowania. Zabrało coś bez pytania? Musi odnieść, przeprosić. Ale nigdy nie wolno odbierać mu swojej miłości. Mały człowiek musi wiedzieć, że nie podoba nam się jego zachowanie, a nie on sam. Nie wolno karać za mówienie prawdy, bo uczy się, że lepiej się nie przyznawać. Czytaj też: Jak karać dziecko? A co robić, gdy dziecko marudzi? To wyprowadza z równowagi. Najlepiej ignorować. Nie pocieszać, nie prosić, by się uspokoiło, nie wściekać się. Zareagować, gdy dziecko zacznie mówić normalnie. Polecamy: 12 sposobów na marudę O czym jeszcze warto pamiętać? Żeby unikać etykietek. Zapytałam kiedyś grupę dzieciaków o to, jakie są. Odpowiadały: „Jestem grzeczny/a” lub „Jestem niegrzeczny/a”. Spośród tysięcy możliwości (mądry, wesoły, zabawny, chudy, gruby, szybki, itd.) wybrały właśnie tylko to. To pokazuje, że dzieci myślą o sobie kategoriami dorosłych. Gdy powtarzamy smykowi w kółko, że jest niegrzeczny, on w końcu zaczyna tak o sobie myśleć. I faktycznie zachowuje się niegrzecznie. No bo skoro jest niegrzeczny, to niby jak ma się zachowywać? Czy stan zdrowia może wpływać na zachowanie dziecka? Oczywiście! Gdy ja mam katar, jestem tak wściekła, że mój mąż woli trzymać się ode mnie z daleka. Dlaczego z dziećmi miałoby być inaczej? Rozdrażnienie, złe zachowanie, może mieć mnóstwo przyczyn, od alergii po zwykłe niewyspanie. Rodziców powinna zaalarmować zwłaszcza nagła zmiana zachowania. Gdy pogodne na ogół dziecko zaczyna marudzić, prawdopodobnie coś się święci i trzeba to wyjaśnić (często u pediatry). [CMS_PAGE_BREAK] Apel Twojego Dziecka (wytnij i zachowaj) Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co cię proszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam cię na próbę. Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa. Nie pozwól mi utrwalić złych nawyków. Ufam, że ty pomożesz mi się z nimi uporać. Nie postępuj tak, abym czuł się mniejszy niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, żeby udowodnić, że jestem duży. Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mnie przekonujesz, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie. Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego, co zrobiłem. Potrzebne mi są również bolesne doświadczenia. Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię: „Ja Cię nienawidzę”. To nie ciebie nienawidzę, ale ograniczeń, które stawiasz przede mną. Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. Pomyśl jednak, czy nie staram się przy ich pomocy przyciągnąć twojej uwagi, której tak bardzo potrzebuję. Nie gderaj. Będę się bronił, udając głuchego. Nie mów, że mój strach i moje obawy są głupie. Dla mnie są bardzo realne. Nie dawaj pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy później ich nie dotrzymujesz. Nie przeceniaj mnie. To mnie krępuje i niekiedy zmusza do kłamstwa, aby nie sprawić ci zawodu. Nie zmieniaj swoich zasad postępowania w zależności od układów. Czuję się wtedy zagubiony i tracę wiarę w ciebie. Nie zbywaj mnie, gdy stawiam ci pytania. Ja znajdę informacje gdzie indziej, ale chciałbym, żebyś ty była moim przewodnikiem po świecie. Nie sugeruj nigdy, że ty jesteś doskonała i nieomylna. Przeżywam bowiem zbyt wielki wstrząs, gdy widzę, że nie jesteś taka. Nie myśl nigdy, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej twojej godności. Wzbudza ono we mnie prawdziwą serdeczność. Nie zabraniaj mi eksperymentowania i popełniania błędów. Bez tego nie mogę się rozwijać. Nie zapominaj, jak szybko dorastam. Jest ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku, ale proszę cię – postaraj się. Autorką tego apelu nie jest Superniania (choć Dorota Zawadzka uważa, że jest niezwykle mądry i chętnie go poleca rodzicom). Jego pierwowzór stworzył Janusz Korczak, pedagog, który kochał dzieci ponad swoje życie. Każdy z nas powinien ten apel raz na jakiś czas przeczytać i starać się o nim pamiętać na co dzień. Dla dobra dzieci. Polecamy także: Rozrabia? To dobrze!
Ratunku! Czy da się poskromić zbuntowanego trzylatka?
Twój trzylatek nie chce cię słuchać, stale przekomarza się, wścieka, wpada w histerię... Masz dość? Czujesz się jak terroryzowana? Zaczynasz ustępować dla świętego spokoju? Ten tekst jest dla ciebie obowiązkowy.
Mimo próśb mamy trzyletnia Jagódka nie chce włożyć butów, tylko biega boso w przedszkolnej szatni. Potem, zamiast wracać do domu utartą drogą, idzie w przeciwnym kierunku. O czym świadczy takie zachowanie? O tym, że Jagódka rozwija się książkowo! Naturalny etap w rozwoju Trzy-, czteroletnie dziecko to istny wulkan energii. Wszędzie go pełno, wszystko chce wiedzieć, wszystkiego dotknąć. Zainteresowane tym, co go otacza, ciągle zadaje pytania, a do tego zawsze ma swoje zdanie (oczywiście zawsze inne niż mama) i chce działać po swojemu. Ten opis idealnie oddaje charakter twojego dziecka? Nie martw się, że masz niegrzeczne dziecko, które uwielbia robić ci na złość. Ono cię wypróbowuje. Chce się przekonać, na ile może sobie pozwolić. Niektóre dzieci w tym celu stosują różne bardziej lub mniej wyrafinowane sztuczki, np. krzyczą przeraźliwie, rzucają się na podłogę, tupią nóżkami. Inne znów droczą się z mamą, by w końcu jednak zrobić to, o co ona prosi. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje - 5 sposobów na dziecięce wybryki Pozwalaj w granicach rozsądku Rodzice trzylatka nie mają łatwo. Czasem jednak warto pozwolić, by dziecko postawiło na swoim. Jeśli jest to niemożliwe (np. ze względu na bezpieczeństwo), postaraj się skłonić dziecko do posłuszeństwa – ale nie krzycząc, szarpiąc albo dając klapsy. Spróbuj porozumieć się z dzieckiem, a jeśli konflikt jest drobny, poszukaj szybkiego rozwiązania i zapomnij o nim. Gdy kara jest konieczna, zawsze dostosuj ją do wieku dziecka i jego czynu. Na przykład gdy przedszkolak awanturuje się, rzuca zabawkami w brata lub męczy kota, trzeba go stanowczo upomnieć. Jeśli nie przestaje, można posadzić go na krzesełku w innym pokoju, by się uspokoił. Dla trzylatka taka kara nie powinna trwać dłużej niż trzy minuty. Czy wiesz: Jak karać dziecko? Ważne zasady wychowawcze Dziecko musi zrozumieć, że nie wszystko może zrobić po swojemu. Jak mu w tym pomóc? Staraj się, by upominanie nie było celem samym w sobie. Stosuj je tylko wtedy, kiedy to ma sens (np. gdy natychmiast musisz dziecko przed czymś powstrzymać). Jeśli nie chcesz, by kilkulatek rzucał piłką w kuchni, wytłumacz: „Możesz trafić w garnek z gotującą się zupą”. Zaproponuj mu też inną zabawę. Czasem ustąp. Jeśli np. odwiedzili was niespodziewani kuzyni z innego miasta, pozwól dziecku pójść spać godzinę później, by mogło dokończyć zabawę z gośćmi. Myśl o intencjach. Nie złość się, gdy dziecko upuści twój ulubiony kubek, ale stanowczo protestuj, gdy szarpie koleżankę za włosy. Nie wymagaj bezwzględnego, ślepego posłuszeństwa. Trzylatki są skłonne do ciągłego przekraczania granic, ale staraj się unikać poważniejszych scysji z dzieckiem. Odwracaj uwagę, żartuj, szukaj drogi kompromisu. Rodzice pytają - ekspert odpowiada Moje dziecko z uporem wciąż wszystko robi po swojemu. Mam pozwolić, by rządziło nami czy raczej ukarać? Mamie i tacie tylko się wydaje, że dzieci chcą nimi rządzić. One tak naprawdę pragną mieć silnych rodziców, którzy zawsze dadzą sobie radę. To daje poczucie bezpieczeństwa. Dziecko musi przestrzegać pewnych zasad. Nie pomoże w tym ciągłe pokrzykiwanie, np. „Nie rób tego” lub „Zostaw to”. Najważniejsze są zasady dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa. W tej sprawie trzeba być konsekwentnym, np. trzylatek, przechodząc przez ulicę, musi trzymać mamę za rękę, a nie biec obok niej, choćby nawet ulicą nie jechał żaden samochód. Magdalena Gąssowska, psycholog, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP w Warszawie Czy wiesz: Co robić, by dzieci nas słuchały?
Pod jej wpływem nawet najbardziej niesforny maluch zmienia się w uśmiechniętego aniołka. Taką moc chciałby mieć każdy rodzic. To możliwe! Zobacz, co radzi wszystkim rodzicom Dorota Zawadzka - Superniania.
Doroty Zawadzkiej nikomu nie trzeba przedstawiać, odkąd ze spokojnego pedagoga i psychologa zajmującego się rozwojem zmieniła się w pogromcę urwisów. Jej metody niemal jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przywracają ład i harmonię, koją dusze zdesperowanych rodziców. Dają pewność, że jest wyjście nawet z najtrudniejszych sytuacji. Nie zawsze można zapamiętać wszystkie „sztuczki” oglądając je w telewizji. Dlatego Dorota Zawadzka postanowiła je spisać i opublikować. Dobra polska książka o wychowaniu to prawdziwa rzadkość. A jeśli napisze ją Superniania, staje się lekturą obowiązkową. Mnóstwo w niej ważnych, praktycznych wskazówek, pomocnych każdego dnia. Przedstawiamy jej fragment, dedykując go wszystkim rodzicom, także tym, którzy już mają superdziecko. Tak naprawdę to wy wiecie najlepiej, jak poradzić sobie ze swoim rozbrykanym, a czasem nawet niegrzecznym dzieckiem. W tej książce i w programie telewizyjnym Superniania chce pomóc wam przypomnieć sobie, jak być wspaniałym rodzicem superdziecka. Rada Superniani nr 1: rodzicielstwo to skarb „W dzisiejszych trudnych czasach stworzenie ciepłego domu rodzinnego wymaga od nas wysiłku o wiele większego niż dawniej. Wielopokoleniowe domy odchodzą w niepamięć, babcie i dziadkowie są tak samo zapracowani jak my. Mamy coraz mniej czasu dla swoich bliskich. Bywa, że zdani na siebie dopuszczamy do głosu negatywne emocje, zapominając o tym, że rodzicielstwo to najpiękniejszy dar, jaki mogliśmy otrzymać. Nie możemy się jednak poddawać, ponieważ nasze dziecko potrzebuje silnych, mądrych i kochających rodziców. (...)” Rada Superniani nr 2: Wyznaczaj dziecku granice „Często nie potrafimy odczytać potrzeb własnych dzieci. One z kolei umieją wymyślać absurdalne i niewykonalne zachcianki wyłącznie po to, aby zaobserwować naszą reakcję, przekonać się, na ile mogą sobie pozwolić i które z życzeń jesteśmy w stanie spełnić. Taka próba sił rozgrywa się nieomal w każdej rodzinie. W ten sposób nasz syn lub córka dowiadują się, co jest dozwolone, a co zabronione. Czytelny zestaw zakazów i praw sprawia, że dziecko może się bezpiecznie poruszać w najbliższym otoczeniu.” „Jeśli wyznaczane przez nas granice są stałe – wyraźnie określone i konsekwentnie przestrzegane – zapewniamy naszemu dziecku poczucie bezpieczeństwa i uczymy świata, w którym to dorosły ustala reguły. Jeśli jednak dziecko przejmuje kontrolę nad nami, zaburzamy jego obraz świata. Mały tyran odczuwa niepewność i lęk, jeśli bowiem udało mu się podporządkować sobie rodziców, kto będzie stał na straży jego bezpieczeństwa? Kto go obroni, gdy przyjdzie prawdziwe zagrożenie? (...)” [CMS_PAGE_BREAK] Rada Superniani nr 3: Każde dziecko jest inne „Nie istnieje „wzorzec” dziecka w danym wieku. Nie ma więc powodu do niepokoju, jeśli rozwój naszego syna lub córki nie stanowi dokładnego odwzorowania poradnikowego opisu. Technika zastosowana wobec dwulatka może znakomicie nadawać się dla czterolatka czy dziecka starszego. Bądźmy więc elastyczni i uważni. Poświęćmy czas, aby zrozumieć nasze dzieci, i traktujmy je wyjątkowo. Nasza praca wychowawcza polega przecież na towarzyszeniu dziecku w zdobywaniu samodzielności i dorastaniu oraz jednoczesnym rozwijaniu w nim poczucia odpowiedzialności. (...)” Rada Superniani nr 4: Miłość jest najważniejsza „Żadne mądre i sprawdzone rady, techniki, zalecenia ani magiczne sposoby nie poskutkują, jeśli nie będziemy kochać naszych dzieci mądrze i najmocniej na świecie. Postarajmy się nie doprowadzić do sytuacji, w której to psycholog powie nam, jakie są marzenia, kłopoty czy radości naszego dziecka. Rozmawiajmy ze sobą jak najczęściej. Mówmy o sprawach ważnych dla nas i dla dziecka. Takie spotkania przy kuchennym stole zapadają w pamięć i budują więzi z bliskimi o wiele skuteczniej niż wizyty u najlepszego specjalisty. (...)” „Zanim wprowadzicie w życie którąkolwiek z moich rad, wsłuchajcie się głęboko w siebie i myślcie o szczęściu dziecka, a wtedy będzie Wam łatwiej rozwiązać problem. Każda rodzina jest inna, każdy z jej członków niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju.” Czytaj też: Dorota Zawadzka: Marnujemy pierwsze lata dziecka [WYWIAD]
Jak poradzić sobie ze złym zachowaniem przedszkolaka
Kopie, pluje, przeklina – takie „umiejętności” przynosi twoje dziecko z przedszkola. Czy można je tego oduczyć? Rodzicom radzi dr Mirosława Kownacka, psycholog dziecięcy.
Jeszcze do niedawna Twój synek był jak aniołek – grzeczny, przymilny, uprzejmy. Wszystko zmieniło się, gdy poszedł do przedszkola. Nagle zaczął pluć na podłogę i przy każdej okazji śpiewać piosenkę o... siusiaku. „Trzeba było jednak posłać go do innego przedszkola” – zadręczasz się każdego dnia. Spokojnie, nawet w najbardziej renomowanej placówce dzieci fascynują się powtarzaniem przekleństw zasłyszanych od kolegów. Dziecko wystawia cię na próbę Kilkulatki orientują się już, że są sfery życia, które dorośli uznają za „wstydliwe” (dotyczy to przede wszystkim seksu) i uwielbiają chwalić się znajomością nazw intymnych części ciała. Czują, że robią coś, czego nie powinny, i z zainteresowaniem czekają na reakcję dorosłych, szczególnie rodziców. Chcą sprawdzić, co się stanie, gdy będą niegrzeczne. Dziecięca potrzeba sprawdzania granic, do jakich można się posunąć, wystawia cierpliwość rodziców na nie lada próby. Twoja reakcja jest dla malca wyznacznikiem, jak potężne tabu narusza. Jeśli się roześmiejesz, zadowolony maluch będzie do znudzenia powtarzał nieszczęsną piosenkę o siusiaku. Gdy zareagujesz ostro, pokusa ponownego przekroczenia granicy również będzie wielka („Ciekawe, czy za drugim razem mama też się będzie tak złościła?”). A im spokojniej powiesz, że nie jest Ci przyjemnie, gdy tego słuchasz, tym szybciej (ale nie od razu!) dziecku znudzi się złe zachowanie. Będzie jeszcze wielokrotnie sprawdzało, czy zakaz jest wciąż ważny, czy obowiązuje zawsze, czy tylko w szczególnych sytuacjach. Staraj się być konsekwentna i zwracaj dziecku uwagę nie tylko w obecności innych dorosłych osób (Twojej mamy czy teściowej), ale także wtedy, gdy jesteście sami. Jeśli kilkulatek uzna, że ocena jego zachowania zależy od okoliczności, szybko nauczy się Tobą manipulować. Będzie Cię szantażował złym zachowaniem w kłopotliwych sytuacjach. Gdy będziesz trzymać się jednolitych zasad (ani w domu, ani poza nim nie wolno pluć), przedszkolak w końcu zacznie się do nich stosować. [CMS_PAGE_BREAK] Pomoże metoda „pokojowa” Jak wytłumaczyć dziecku, że nie warto przejmować złych nawyków od kolegów? W tym wieku to raczej niemożliwe. Przedszkolak naśladuje rówieśników, bo potrzebuje identyfikacji z nimi. W ten sposób oddziela się od mamy i zyskuje własną tożsamość. Nie ma sensu, by rodzice domagali się od wychowawczyni w przedszkolu ukarania „prowodyra”. Lepiej, by próbowali zwalczyć złe zachowanie u dziecka. Jeśli kilkulatek wciąż przeklina, mama może mu zaproponować, żeby w swoim pokoju powtarzał brzydkie słowa tak długo, jak chce. Warto mu w tym towarzyszyć i oczywiście wyjaśnić, czemu taka próba służy („Podoba ci się ta piosenka o siusiaku? Zaśpiewajmy ją razem i zobaczmy, co w niej jest fajnego”). Kiedy kilkulatek widzi, że brzydkie słowa nie budzą w mamie emocji, zapomina o nich. Dziecięce wybryki? Tylko spokojnie! Zamiast krzyczeć, gdy malec jest niegrzeczny, spróbuj zachować się według następujących zasad: - Nie udawaj, że nie słyszysz czy nie widzisz, że dziecko źle się zachowuje. Gdy będziesz ignorować jego wybryki, następnym razem zacznie pluć przy babci lub w sklepie, by zmusić Cię do reakcji. - Powiedz spokojnie, ale stanowczo, że nie podoba Ci się jego zachowanie. - Zapytaj je, dlaczego jest takie niegrzeczne. Oczywiście nie oczekuj, że udzieli Ci jakiejś sensownej odpowiedzi. Ale być może pytanie skłoni je do zastanowienia się nad swoim zachowaniem lub przeproszenia Cię. - Powtarzaj sobie, że takie dziecięce wybryki to normalna rzecz w tym wieku, która niebawem minie.
4 łatwe kroki, jak bez płaczu zakończyć zabawę
Kiedy trzeba zakończyć zabawę, dzieci protestują. Najlepsza zabawa jest przecież zawsze na samym końcu. Musisz być stanowcza, ale jednocześnie możesz dziecku osłodzić moment końca zabawy. Zobacz, jak zrobić to bez płaczu.
Gdy jesteś u znajomych i przychodzi czas, by wyjść, trudno jest ci nakłonić do tego dziecko. Stoisz nad nim i w kółko powtarzasz, że już idziecie i że trzeba zbierać zabawki. Wydaje się, że dziecko w ogóle tego nie słyszy. I rzeczywiście może tak być, bo jeśli dzieje się to nie pierwszy raz, twoje słowa przestały mieć dla niego znaczenie, jeśli powtarzasz w kółko: „idziemy”, a wcale nie idziecie. Dziecko szybko zauważa, kiedy za słowami rodzica nic się nie kryje i wykorzystuje to. Zmień taktykę. Krok 1 Uprzedź, że za 10 minut koniec zabawy Zamiast nagle przerywać dziecku świetną zabawę, na dziesięć minut wcześniej uprzedź o wyjściu. Potem przypomnij o tym raz jeszcze po 5 minutach. Krok 2 Pozwól dokończyć dziecku zabawę Gdy nadejdzie już czas – jeśli to możliwe – poczekaj, aż dziecko skończy to, co właśnie robi. Możesz też zastosować taktykę „ostatni raz”, jeśli dziecko zna to pojęcie. Ale wtedy musisz być bardzo konsekwentna i nie pozwalać na kilka kolejnych „ostatnich razów”. Krok 3 Zapowiedz jakąś przyjemność By złagodzić żal, wymyśl coś atrakcyjnego, co czeka na was w domu lub w drodze powrotnej. Może samochodzik już rozgrzewa silnik do wspólnej zabawy, a może ulubiona lala tęskni. Na drogę możesz dać też zdrową przekąskę. Krok 4 Zrób to, co zapowiedziałaś, i zakończ zabawę Gdy nic nie skutkuje, wyprowadź dziecko wbrew jego woli, ale czule (mimo jego złości) przemawiaj do niego: „Wiem, że chciałbyś jeszcze zostać, ale już czas wracać do domu. Przyjdziemy tu jutro (pojutrze, innym razem)”. Nie jesteś pewna, czy twój dwulatek umie tyle, ile powinien? Zrób test, czy twoje dziecko dobrze się rozwija.