Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
Czy odmawianie zjedzenia posiłku przez malucha upoważnia dorosłą wychowawczynię do emocjonalnego wybuchu? Poznaj pełną złości relację zszokowanej mamy, która zderzyła się z kompletnym brakiem profesjonalizmu w przedszkolu i postanowiła głośno opowiedzieć o zachowaniu personelu placówki.
Szanowna Redakcjo! Mój trzyletni Oliwier chodzi do tej placówki od września i do tej pory adaptacja przebiegała w miarę spokojnie, choć synek jest z natury niejadkiem i potrzebuje czasu, by przekonać się do nowych smaków. Wczoraj, kiedy przyszłam odebrać go po pracy, zamiast uśmiechniętej i życzliwej wychowawczyni zastałam w sali atmosferę lodowatej wrogości. Przedszkolanka oddała mi dziecko bez słowa wyjaśnienia, z kamienną twarzą, ostentacyjnie mnie ignorując i odmawiając tradycyjnego przekazania informacji o tym, jak maluch spędził dzisiejszy dzień. Gdy zaniepokojona zapytałam, czy wydarzyło się coś złego, pani fuknęła pod nosem i stwierdziła, że Oliwier doskonale wie, co zrobił, i ona nie ma zamiaru z nami dzisiaj rozmawiać. Powód, który ostatecznie usłyszałam po długich naciskach, po prostu zwalił mnie z nóg i do teraz nie potrafię uwierzyć w to, co się stało. Okazało się, że dorosła, wykształcona kobieta najzwyczajniej w świecie obraziła się na trzyletnie dziecko, ponieważ mój syn podczas obiadu odmówił zjedzenia zupy jarzynowej i nie pomogły żadne prośby ani groźby. Cała ta sytuacja to jest jakaś koszmarna dziecinada i kompletna porażka pedagogiczna ze strony osoby, której powierzamy pod opiekę nasze największe skarby. Konflikt o talerz zupy w przedszkolu, czyli dorosła kobieta kontra trzylatek Kiedy Oliwier opowiedział mi w domu swoją wersję wydarzeń, po prostu zalałam się łzami ze złości i bezsilności, słysząc, jak został potraktowany przy rówieśnikach. Mój syn z powodu niechęci do ciepłych warzyw nie chciał zjeść na obiad zupy, co w wieku trzech lat jest absolutnie normalnym zachowaniem. Przedszkolanka postanowiła jednak za wszelką cenę złamać jego opór i zastosować popularną, choć niezwykle krzywdzącą zasadę zupa albo nic. Kiedy Oliwier twardo odmawiał przełknięcia choćby jednej łyżki, pani wychowawczyni zabrała mu talerz z drugim daniem i ogłosiła przy całej grupie, że od teraz z nim nie rozmawia, bo jest niegrzeczny i robi jej na złość. Przez całe popołudnie kobieta ignorowała pytania mojego syna, nie reagowała, gdy prosił o podanie zabawki, i ostentacyjnie pomijała go przy rozdzielaniu ról w popołudniowych grach zespołowych. To jest dla mnie absolutnie niedopuszczalne niedopełnienie podstawowych obowiązków wychowawczych i zwyczajne znęcanie się psychiczne nad małym dzieckiem, które nie potrafi jeszcze samo obronić się przed agresją dorosłego. W publicznej czy prywatnej placówce takie zachowanie powinno być natychmiast karane dyscyplinarnie, ponieważ nauczyciel ma obowiązek uczyć dzieci radzenia sobie z emocjami, a nie karać ciszą. Obrażanie się na dziecko? To brak profesjonalizmu kadry pedagogicznej Najbardziej przeraża mnie fakt, jak łatwo kadra w przedszkolach sięga po metody manipulacyjne, które niszczą poczucie bezpieczeństwa u najmłodszych. Mój syn po powrocie do domu był bardzo zdezorientowany, bał się, że pani już nigdy go nie polubi i że przez niezjedzoną zupę jest złym dzieckiem, które zasłużyło na odrzucenie. Toksyczna atmosfera, jaką stworzyła ta kobieta wokół jednego talerza zupy, to jawny dowód na brak jakichkolwiek kompetencji psychologicznych i pedagogicznych do pracy z maluchami. Trzylatek nie odmawia jedzenia po to, by zrobić na złość pani przedszkolance, tylko dlatego, że czuje lęk przed nowym smakiem lub po prostu nie jest w danym momencie głodny. Stosowanie takiej kary wobec tak małego dziecka to czysty narcyzm dorosłego człowieka, który nie potrafi znieść faktu, że trzyletni maluch ma własną wolę. Zadaniem wykształconego pedagoga jest wykazanie się czujnością, empatią i cierpliwością, a nie zachowywanie się jak obrażona nastolatka na szkolnym korytarzu. Od razu naskarżyłam do dyrektorki Dzisiaj rano natychmiast złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia natychmiastowych konsekwencji wobec tej pani. Nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył poczucie wartości mojego syna. Proszę rodziców dzieci przedszkolnych: stawiajcie twarde warunki personelowi placówek. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by w XXI wieku panie stosowały wobec naszych dzieci metody z poprzedniego stulecia, oparte na zawstydzaniu, ignorowaniu i zmuszaniu do jedzenia. Mamy pełne prawo wymagać absolutnego szacunku dla podmiotowości naszych dzieci, a każda sytuacja, w której dorosły pedagog obraża się na malucha, powinna być powodem do natychmiastowej interwencji rodziców. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Nie wychowuj niejadka. 5 zdań absolutnie zakazanych przy stole
Wielu dorosłych nie zdaje sobie sprawy, że codzienne rozmowy przy stole potrafią kształtować relację dziecka z jedzeniem na całe lata. Czasem wystarczy jedno, pozornie niewinne zdanie, żeby obiad przestał być czymś naturalnym, a zaczął kojarzyć się z napięciem.
Z pozoru „grzeczne” komunikaty potrafią skutecznie zablokować apetyt, zasiać lęk albo zbudować niezdrowe schematy. Dlatego ten artykuł nie jest o wymyślnych dietach ani trikach z internetu. Jest o słowach. A dokładniej o pięciu zdaniach, które przy stole robią więcej szkody niż pożytku. Jak słowa przy stole wpływają na apetyt dziecka? Atmosfera podczas posiłków ma ogromne znaczenie. Dziecko nie je w próżni. Je, słuchając, obserwując i reagując na emocje dorosłych. Jeżeli stół staje się miejscem kontroli, ocen i presji, jedzenie przestaje być neutralne. Zaczyna pełnić rolę testu posłuszeństwa albo pola walki. Bardzo często niejadek nie rodzi się z braku apetytu. On powstaje w procesie. W powtarzalnych sytuacjach, w których dziecko uczy się, że jedzenie to obowiązek, zagrożenie albo sposób na zasłużenie na aprobatę. Najczęstsze błędy rodziców podczas posiłków Poniżej zebrałam pięć zdań, które – w mojej ocenie – powinny zniknąć z rozmów przy rodzinnych stołach. Wypunktowałam je wraz z wyjaśnieniem, dlaczego są tak destrukcyjne. „Jeszcze trzy łyżki i koniec” To zdanie uczy dziecko ignorowania własnych sygnałów sytości. Zamiast słuchać swojego ciała, zaczyna jeść, „aby wykonać zadanie”. W dorosłym życiu często kończy się to problemami z regulacją apetytu. „Jak nie zjesz, nie będzie deseru” Jedzenie głównego posiłku zostaje tu zdegradowane do kary, a deser awansuje do nagrody. W efekcie dziecko uczy się, że wartościowe jedzenie jest czymś nieprzyjemnym, a słodycze mają emocjonalną wartość. „Zobacz, siostra zjadła, a ty nie” Porównywanie przy stole buduje wstyd i napięcie. Dziecko zamiast skupić się na jedzeniu, zaczyna myśleć o tym, że jest „gorsze” albo „problematyczne”. To prosta droga do powstania oporu. „Nie przesadzaj, to jest dobre” Tym zdaniem unieważnia się odczucia dziecka. Smak jest subiektywny, a komunikat sugeruje, że odczucia dziecka są nieważne lub błędne. Z czasem dziecko przestaje ufać własnym zmysłom. „Jak nie zjesz, to będziesz chory” Straszenie jedzeniem buduje lęk. Posiłek zaczyna kojarzyć się z zagrożeniem, a nie z troską. Dla wielu dzieci to wystarczający powód, żeby zacisnąć usta jeszcze mocniej. Co zamiast zakazanych zdań przy stole? Nie chodzi o to, żeby przy stole zapadła cisza albo żeby udawać, że problemu nie ma. Klucz tkwi w zmianie języka i intencji. Zamiast kontrolować, warto towarzyszyć. Zamiast naciskać, lepiej obserwować. Dobrze sprawdzają się komunikaty neutralne, spokojne i pozbawione ocen. Takie, które nie stawiają dziecka pod ścianą, a jednocześnie dają mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to zgodę na to, że apetyt bywa zmienny, a relacja z jedzeniem rozwija się etapami. Z mojego doświadczenia wynika, że dzieci, którym pozwala się decydować „ile” i „czy”, dużo szybciej zaczynają próbować nowych smaków. Bez presji. Bez negocjacji. Bez dramatów. Dlaczego warto zmienić język przy jedzeniu? Zmiana kilku zdań przy stole potrafi przynieść zaskakujące efekty. Napięcie opada, posiłki trwają krócej, a dziecko przestaje być w centrum uwagi jako „problem”. Jedzenie wraca na swoje miejsce – jako element codzienności, a nie pole wychowawczej bitwy. Zobacz też: „Puszczam dziecku bajki codziennie”. Czy to naprawdę szkodzi?
Twój maluch nie chce jeść? Podpowiadamy, jak zachęcić niejadka do jedzenia
Brak chęci do zjedzenia posiłku przez dziecko spędza sen z powiek wielu rodzicom. Jak radzić sobie z maluchem, który uparcie odmawia spożywania posiłków? Oto kilka sprawdzonych sposobów.
Mimo twoich usilnych prób i starań, maluch stanowczo odmawia zjedzenia posiłku? Niestety niezależnie od wieku dziecka, wielu rodziców boryka się z tym problemem. Jak więc radzić sobie z małym niejadkiem, by rozbudzić w nim chęć próbowania nowych smaków? Oto sprawdzone sposoby! Bądź kreatywna w kuchni Wyobraź sobie kanapkę z wędliną, ułożoną obok przepełnionej warzywami, kolorowej propozycji bagietki z serem żółtym i szynką. Którą wybierzesz? Oczywiście, że tę prezentująca się atrakcyjniej! Pamiętaj, że każdy z nas je przede wszystkim oczami. Im ciekawiej podasz posiłek, tym większa szansa, że dziecko go skosztuje. Na śniadanie zaserwuj więc tosty lub kanapki ozdobione warzywami - zrób postać króliczka z rzodkiewki, oczy z oliwek, uśmiech z papryki, a wąsy ze szczypiorku. Na obiad zaproponuj spaghetti - niech makaron stanie się włosami lalki, sos pomidorowy twarzą, a kulki mozzarelli z liśćmi bazylii jej oczami. Taka forma posiłku rozbudzi ciekawość malucha, a jedzenie przestanie w końcu wiać nudą! Niech gotowanie stanie się zabawą By dziecko nie bało się próbować nowych smaków, powinnaś rozbudzać w nim kulinarną ciekawość od samego początku. Gotując, zaproś malucha do zabawy. Połóż na blacie kilka różnych produktów - np. świeżego ogórka, paprykę, cytrynę, pomidorki koktajlowe. Niech będą kolorowe, o różnych fakturach i kształtach. Pamiętaj, że maluch poprzez zabawę poznaje świat. Podając mu warzywa, owoce, czy choćby ugotowany makaron w formie gwiazdek i wstążek jednocześnie, rozbudzisz w nim ciekawość. Idealnie, jeśli do zabawy użyjecie małych naczyń, garnuszków i narzędzi kuchennych. Niech dziecko tworzy posiłek razem z tobą i samodzielnie ozdabia potrawy! Gwarantujemy, że z biegiem czasu stanie się nieocenionym wsparciem w krojeniu czy ugniataniu ciasta. Jedzcie wspólne posiłki Pamiętaj, że każdy posiłek daje nam nie tylko energię do działania, ale ma również ogromną moc budowania więzi społecznych. To niezwykłe, jak ogromną rolę odgrywa w życiu każdego z nas! W trakcie wspólnego jedzenia mamy okazję do rozmowy, nie musimy się nigdzie spieszyć, a przy okazji łączymy przyjemne z pożytecznym - dostarczamy ciału niezbędne składniki odżywcze. Pilnuj, by w trakcie wspólnego posiłku nic was nie rozpraszało. Zostaw telefon w pokoju obok, wyłącz telewizor. Niech dziecko skupi się tylko i wyłącznie na byciu z tobą. Dobrym pomysłem jest serwowanie dań na kilku talerzach, z których każdy bierze to, na co ma ochotę. Taki wzorzec dzielenia się posiłkiem buduje poczucie wspólnoty i pozwala dziecku na spróbowanie większej ilości smaków, niż ma to miejsce gdy otrzymuje talerz z już nałożoną porcją do zjedzenia. Brak presji i możliwość samodzielnego dokonywania wyborów w kwestii posiłku naprawdę może zdziałać u kilkulatka cuda! Zrezygnuj z przymuszania Nie istnieje chyba nic gorszego, niż zmuszanie dziecka do zjedzenia posiłku. Dlaczego? Bo zwykle takie działanie przynosi skutek odwrotny do zamierzonego… Oczywiście rozumiemy, że twoja frustracja i złość spowodowana kolejną odmową jedzenia wynika z troski o dobro dziecka, ale ani przekupstwa, ani krzyki nie sprawią, że maluch będzie chętniej jadł. Ba! Takie działanie może na dobre zablokować malucha, bo skoro każdy posiłek powoduje żal i złość rodzica, to właśnie ten lęk w połączeniu z jedzeniem utrwali się w jego psychice. Jak więc postępować? Odpowiedź jest prosta - odpuść. Choć o niejadkach słyszałaś pewnie niejedną historię, to jesteśmy przekonani, że nigdy nie słyszałaś, że jakiemuś dziecku z powodu braku apetytu stała się krzywda. Niejedzenie posiłków to tylko kolejny etap w rozwoju małego człowieka, który w ten sposób zaznacza swoją autonomię. I przy okazji pamiętaj o powtarzalności tego schematu - im bardziej naciskasz, tym bardziej dziecko jest zmotywowane do zrobienia na przekór twoim oczekiwaniom. Ustal stałe godziny jedzenia i ogranicz przekąski Stałe pory posiłków regulują wydzielanie hormonów w organizmie człowieka i sprawiają, że jest on w stanie na bieżąco wykorzystywać energię pochodzącą z pożywienia. To niezwykle ważne, by zarówno dzieci, jak i dorośli codziennie jedli o zbliżonych porach. Zbyt długie odstępy między posiłkami lub bałagan związany z wielkościami porcji (np. jedzenie obiadu na kolację lub przekąski na obiad) rozregulowuje metabolizm oraz prowadzi do niekontrolowanych spadków cukru zaburzających łaknienie. Podobnie dzieje się, gdy dziecko przez cały dzień coś podjada. Ciasteczka, paluszki, chrupki, orzeszki - niby nic konkretnego, ale w skali dnia same przekąski mogą dostarczyć nawet 600 kcal. To tyle, co porządny obiad składający się z ziemniaków, kotleta mielonego i surówki! Dbaj o aktywność malucha Bycie aktywnym wzmaga apetyt. Nie dziw się więc, że twój maluch je mało, skoro całe dnie ogląda bajki lub bawi się w swoim pokoju. Aby zachęcić dziecko do posiłku, dbaj o odpowiednią ilość ruchu każdego dnia. Wyjdźcie na plac zabaw, na spacer, na hulajnogę. Niech nie zniechęci cię niska temperatura czy przelotny deszcz. Bycie na świeżym powietrzu i aktywność fizyczna to samo zdrowie, które przekłada się na apetyt malucha.
Niemowlę nie przybiera na wadze: jak sprawdzić, czy się najadło? [EKSPERT RADZI]
Jeśli niemowlę nie przybiera na wadze, nie należy tego bagatelizować. Może to być pierwszą oznaką infekcji. Sprawdź, co radzi zaniepokojonym mamom prof. Kamil Hozyasz z Instytutu Matki i Dziecka.
Waga noworodka tuż po porodzie spada – nie powinnaś mieć powodów do niepokoju, ponieważ jest to naturalny proces fizjologiczny. Po tygodniu od narodzin waga maluszka zaczyna powoli rosnąć, a trzytygodniowy noworodek powinien ważyć mniej więcej tyle, ile w chwili urodzenia. A co jeśli niemowlę nie przybiera na wadze? Spis treści: Waga dziecka w pierwszych miesiącach po narodzinach Co robić, gdy niemowlę nie przybiera na wadze? Niemowlę nie przybiera na wadze. To może być choroba Jak często ważyć dziecko? Jak sprawdzić, czy dziecko się najada? Jak czytać siatki centylowe? Waga dziecka w pierwszych tygodniach i miesiącach Noworodek traci po porodzie 5–10% swojej wagi urodzeniowej. Jednak nie każde dziecko robi to tak samo szybko i to też jest naturalne. W pierwszych czterech miesiącach dziecko przybiera najszybciej na wadze, bo średnio 120–225 g na tydzień. Potem przyrost wagi zmniejsza się do 90–150 g na tydzień. Sześciomiesięczne niemowlę przybiera już tylko 50–80 g na tydzień. Przyjmuje się, że między 4. a 6. miesiącem życia niemowlę podwaja swoją wagę urodzeniową, a w okolicy pierwszych urodzin potraja ją. Nadal masz wątpliwości, ile powinno przybierać twoje dziecko? Sprawdź wagę niemowlaka od urodzenia do 12. miesiąca [TABELA]. Co robić, gdy niemowlę nie przybiera na wadze? Jeśli martwisz się, że twój niemowlak nie przybiera na wadze, zacznij od wizyty u pediatry, który opiekuje się maluchem. To lekarz lub lekarka musi zdecydować, czy konieczna jest konsultacja ze specjalistą zajmującym się żywieniem najmłodszych. Jeśli tak – wskaże ci najbliższą poradnię gastroenterologiczną, dietetyczną lub żywieniową oraz wypisze niezbędne skierowanie. Placówki takie znajdują się m.in. przy Akademiach Medycznych, w Instytucie Matki i Dziecka, Centrum Zdrowia Dziecka oraz Centrum Zdrowia Matki Polki. Możliwe, że lekarz zaleci: Więcej kalorii. Już 3-miesięcznemu dziecku lekarz może zalecić dodawanie do mleka (odciągniętego z piersi albo mieszanki modyfikowanej) kleiku ryżowego, który wzbogaci posiłek. To dodatkowa porcja łatwo przyswajalnych węglowodanów. Kiedy nadejdzie pora na rozszerzanie diety, do każdej zupki dodawaj łyżkę dobrej jakości masła lub oliwy – dzięki temu posiłek będzie bardziej kaloryczny. Specjalne tłuszcze MCT. Są lekkostrawne, więc szybko dostarczają energii – w sam raz dla dziecka, które słabo przybiera na wadze. Sinlac. To bezglutenowa kaszka zbożowa, którą można podawać już od 5. miesiąca życia. Mogą ją dostawać również dzieci z alergią na białko mleka krowiego (jako uzupełnienie karmienia piersią lub mlekiem modyfikowanymi). Niemowlę nie przybiera na wadze. To może być choroba Czasem brak apetytu i słabe przybieranie na wadze mogą być oznaką choroby. Oto najczęstsze z nich: Zespół złego wchłaniania. Brak apetytu bywa sygnałem, że dziecko może mieć tę chorobę. To dolegliwość jelita cienkiego, które nie może wchłonąć potrzebnych organizmowi składników pokarmowych i wydala je z kałem. Przykładem zespołu złego wchłaniania jest celiakia, czyli zespół nietolerancji glutenu. Maluch przestaje przybierać na wadze, a nawet chudnie, nie ma apetytu, ma wystający brzuszek i robi brzydko pachnące kupki. Dzieci z celiakią zazwyczaj cierpią także na anemię. Anemia. Ta choroba jest spowodowana niedoborem żelaza, ważnego składnika hemoglobiny. Niedobór żelaza powoduje niedotlenienie tkanek, co wpływa niekorzystnie na pracę całego organizmu. Dziecko z anemią (niedokrwistością) jest blade, wciąż zmęczone, nie ma apetytu. Anemię leczy się, podając żelazo oraz preparaty poprawiające apetyt. Alergia pokarmowa. Maluch uczulony na jakiś składnik jedzenia często słabiej przybiera na wadze. Jeśli twoje dziecko broni się przed jedzeniem, a po posiłku ma ból brzucha, oddaje luźne kupki ze śluzem, warto sprawdzić, czy nie macie do czynienia z alergią. Infekcja. Długotrwały brak apetytu i słabe przybieranie na wadze mogą świadczyć o utajonej chorobie. Najczęściej wiąże się to z przewlekłą infekcją układu moczowego. Gdy nie jest ona leczona, może trwać bardzo długo. Jeśli więc dziecko, poza brakiem apetytu, nie ma innych wyraźnych objawów choroby (np. kataru, gorączki, bólu ucha), warto zrobić mu analizę moczu. Jak często ważyć dziecko? W pierwszych tygodniach życia warto to robić raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Od 2. miesiąca można ważyć niemowlę rzadziej – przy okazji szczepiennych wizyt u lekarza. Najlepiej, by dziecko było wtedy przed karmieniem i bez ubranka lub tylko w cienkiej koszulce. Niemowlę nie przybiera na wadze: jak sprawdzić, czy się najada? Jeśli karmisz swoje dziecko butelką, możesz łatwo oszacować, ile je twoje dziecko. Natomiast, jeśli karmisz maluszka wyłącznie piersią, można przyjąć, że twoje dziecko najada się gdy: moczy 5–6 pieluszek dziennie, a mocz jest zupełnie bezwonny i jasny,​ wygląda zdrowo, jest spokojne i wyraźnie zadowolone po jedzeniu, ssie efektywnie, czyli wyraźnie słyszysz, jak przełyka, w piersiach czujesz wtedy lekkie mrowienie związane z wypływem mleka. Większość niemowląt je co 2–3 godziny i sama budzi się na jedzenie. Niemowlę nie przybiera na wadze: jak czytać siatki centylowe? Siatki centylowe pomogą ci sprawdzić, czy maluch prawidłowo przybiera na wadze. Możesz je wydrukować – uwaga: inne są siatki centylowe dla dziewczynek, inne są siatki centylowe dla chłopców. Znajdziesz je też na ostatnich stronach książeczki zdrowia dziecka. Powiemy ci, co to jest centyl i jak czytać siatki centylowe. Jak posługiwać się siatką? Wybierz siatkę odpowiednią do wieku i płci swojego malca. Znajdź na osi poziomej punkt odpowiadający wiekowi, a na osi pionowej – jego wadze. Przeprowadź z tych dwóch punktów linie proste. Punkt przecięcia wyznaczy tzw. pozycję centylową. Co to jest centyl? Wskazuje pozycję dziecka wśród wszystkich jego rówieśników. Jeżeli np. waga twojego malca jest na poziomie około 50. centyla, to znaczy, że jest on „średniaczkiem”, czyli połowa dzieci w jego wieku waży więcej, a druga połowa – mniej. Jeżeli natomiast parametry te są np. blisko 10. centyla, to oznacza, że 10% dzieci jest szczuplejszych od twojego, a 90% – cięższych. Co oznacza tzw. wąska i szeroka norma? Jeśli linie przetną się między 25. a 75. centylem, nie musisz się martwić. Waga dziecka jest w tzw. wąskiej normie. To wartości, które obejmują połowę rówieśników twojego dziecka. Norma szeroka rozpina się między 10. a 90. centylem i obejmuje 80% dzieci. Wartości poniżej 10. i powyżej 90. centyla oznaczają, że maluszek wymaga konsultacji lekarskiej (sygnalizują niedowagę lub otyłość). Co może niepokoić? Jeśli od urodzenia waga i wzrost malucha jest na poziomie np. 10. centyla, nie ma w tym nic złego. Niepokojąca jest nagła zmiana, np. spadek z pozycji pomiędzy 25. a 50. centylem na pozycję poniżej 3. centyla albo dysproporcja między wzrostem i wagą, np. waga poniżej 10. centyla, wzrost powyżej 75. Zobacz także: Pienista kupka u niemowlaka: przyczyny u niemowlaka karmionego piersią i mlekiem modyfikowanym Grzyby a karmienie piersią – co wolno, a czego lepiej unikać Zakrztuszenie niemowlaka: co zrobić, by pomóc dziecku? [Film] Konsultacja merytoryczna Prof. nadzw. dr hab. Konrad Kamil Hozyasz Pediatra, gastrolog dziecięcy, pediatra metaboliczny. Ordynator Oddziału Kliniki Pediatrii Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie
Dziecko nie chce jeść w przedszkolu: przyczyny + wskazówki dla rodziców
Twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu? Najczęściej jest to reakcja na stresujące sytuacje, np. adaptację w nowym miejscu. Niechęć do jedzenia w przedszkolu na szczęście mija – z czasem. Długotrwały brak apetytu u dziecka może jednak być objawem poważnych dolegliwości.
Moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu”, martwi się wielu rodziców. Jeśli to również o tobie – nie powinnaś martwić się na zapas. Najczęściej taki stan jest przejściowy i w krótkim czasie wszystko wraca do normy. Sprawdź, co może być przyczyną, że twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu. Dlaczego dziecko nie chce jeść w przedszkolu? To pytanie dręczy wielu rodziców, jednak nie ma na nie jednej odpowiedzi. Każde dziecko jest inne, a każda sytuacja powinna zostać rozpatrzona indywidualnie. Najczęściej powodem niechęci do jedzenia jest: adaptacja w przedszkolu i związany z tym stres, silna tęsknota za rodzicami, nieumiejętność jedzenia sztućcami, duży konflikt w rodzinie, np. rozwód rodziców, ciężka choroba, zakażenie pasożytami, depresja dziecięca. Jak również powody mogą być bardziej błahe z punktu widzenia rodzica (ale nie dziecka!): kłótnia z koleżanką lub kolegą, brak ulubionego kubeczka, niemiły komentarz innych dzieci, np. dotyczący koszulki, ziemniaki posypane koperkiem, zgubiona zabawka, komentarz pani nauczycielki, np. „tylko maluszki nie jedzą…”, dziecko potrzebuje skorzystać z toalety, ale się wstydzi. A jeśli dziecko NIC nie je w przedszkolu? Jeśli taka sytuacja pojawia się w pierwszym lub drugim dniu obecności dziecka w przedszkolu, to powodem najczęściej jest silny stres, który najprawdopodobniej szybko minie. Jeśli nie zauważasz innych niepokojących objawów, to nie powinnaś mieć powodów do zmartwień. Natomiast jeśli sytuacja taka trwa dłużej lub pojawia się w kolejnych miesiącach, a nawet w kolejnym roku pobytu dziecka w przedszkolu, to powodem mogą być… złe nawyki żywieniowe. Dzieci szybko się uczą poprzez obserwację i doświadczenie. Jeśli odbierając dziecko, wręczasz mu dużego pączka lub dziecko wie, że po powrocie do domu będzie mogło zajadać się słodyczami lub innymi niezdrowymi przekąskami, celowo nie je w przedszkolu, aby po powrocie mieć więcej miejsca w brzuszku. Chyba wiesz, co powinnaś zrobić w tej sytuacji, prawda? Ogranicz dziecku słodycze, a już na pewno nie dawaj mu ich zaraz po wyjściu z przedszkola. Oczywiście, wcześniej poinformuj je o tym, żeby miało szansę zjeść w przedszkolu porządny i zdrowy obiad. Jeśli brak apetytu u dziecka utrzymuje się dłużej, a wykluczyłaś czynniki środowiskowe – dziecko dobrze zaadaptowało się w przedszkolu, w jego życiu nie ma żadnych stresujących sytuacji, nie ma konfliktów między nim a rówieśnikami – skonsultuj się z pediatrą. Wizyty u lekarza nie powinnaś również odkładać, jeśli dziecko przestało jeść nie tylko w przedszkolu, ale i w domu. Jak przekonać dziecko do jedzenia w przedszkolu? Małe dziecko nie zawsze pamięta twoje argumenty, natomiast szybko uczy się poprzez własne doświadczenie i obserwację. Jak możesz pomóc dziecku i przekonać je do wspólnych posiłków w przedszkolu? Porozmawiaj z dzieckiem – zachęcaj do wspólnego jedzenia z dziećmi, opisz wspólne posiłki jako fajną i ciekawą zabawę. Porozmawiaj z wychowawczynią grupy – powiedz jej, co cię niepokoi, poproś ją, aby nie zmuszała dziecka do jedzenia, najczęściej takie metody przynoszą odwrotny skutek Ogranicz słodycze i niezdrowe przekąski – jeśli dziecko jest nauczone, że po przedszkolu może jeść bez ograniczeń słodycze, to z pewnością jest to dla niego dobra motywacja, żeby nie jeść nic w przedszkolu. Nie rozmawiaj tylko o jedzeniu – gdy odbierasz dziecko z przedszkola, nie wypytuj, ile zjadło i co zjadło. Jeśli dla ciebie i dziecka jedzenie jest trudnym tematem, wplataj pytania dotyczące posiłków między inne, bardziej ogólne pytania, np. o zabawy. Nie rezygnuj z posiłków – możesz pomyśleć, że „skoro moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu, to nie powinnam płacić za posiłki, które i tak zostają wyrzucone do śmieci”. Nie jest to dobra strategia, ponieważ tym samym zupełnie zamykasz dziecku możliwość na spożywanie posiłków w grupie. Być może twoje dziecko potrzebuje więcej czasu lub za odmawianiem jedzenia kryją się poważniejsze problemy, np. dziecięca depresja. Nie przypinaj łatek – jeśli nazywasz dziecko niejadkiem, najprawdopodobniej stanie się to samosprawdzającą się przepowiednią, dziecko będzie chciało nieświadomie zaspokoić twoje oczekiwania i… nie będzie jadło. Nie porównuj z innymi dziećmi – porównywanie z innym dzieckiem nie sprawi, że twoje zacznie jeść, takie zachowanie jest demotywujące. Poradź się specjalisty – jeśli twoje dziecko nie je w przedszkolu, a ty jesteś tym poważnie zaniepokojona, powinnaś skorzystać z porady specjalisty, np. porad dietetyczki, lekarki rodzinnej, a w niektórych sytuacjach psycholożki. Zobacz także: Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola? Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów Zaświadczenie o alergii do przedszkola: czy trzeba je dostarczyć? [WZÓR]
Obiad dla niejadka – poznaj proste przepisy na dania dla dzieci
Obiad dla niejadka musi być nie tylko zdrowy, ale i naprawdę smaczny! Poznaj przepisy na dania, które przekonają każde dziecko do zjedzenia posiłku. Polecamy pyszne placki, sałatki, kremy i inne pomysły na szybki obiad.
Smaki na językach: od kiedy dzieci smakują świat?
Czy wiesz, że znane dziecku smaki dają mu poczucie bezpieczeństwa i kontroli? Właśnie dlatego psycholog Dorota Zawadzka radzi wprowadzać nowe smaki powoli. Zobacz, co jeszcze warto wiedzieć o zmyśle smaku, a także skorzystaj z wielu porad naszego eksperta.
Dzięki zmysłowi smaku rozpoznajemy podstawowe smaki: słodki, słony, kwaśny, gorzki i umami. Jest to możliwe poprzez kubki smakowe, które rozmieszczone są głównie na języku, ale również na podniebieniu oraz w gardle. Odczytane informacje trafiają do mózgu i dzięki temu można delektować się ulubionymi smakami. Co warto wiedzieć, noworodek odczuwa smaki intensywniej niż dorosły, co wynika z tego, że kubki smakowe w tym okresie pokrywają całą jamę ustną. Trwa to do około 10. roku życia, gdy część z nich zanika, przez co zmysł smaku nie są już tak wyostrzony. Od czego zależą gusta smakowe maluchów? – Preferencje smakowe dziecka zależą od wielu czynników. Jednym z nich jest przyzwyczajenie do smaków, których maluch doświadczył w łonie matki – podkreśla psycholog Dorota Zawadzka. Dodaje również, że kolejnym czynnikiem jest przyzwyczajenie, które kształtują rodzice poprzez proponowanie dziecku konkretnych pokarmów . Ponadto istnieją też uwarunkowania genetyczne. Ważnym czynnikiem jest także to, co jedzą – stawiają na stole – sami rodzice i opiekunowie. Dlaczego dzieci potrafią lubić jedno danie, jeden smak, jedną konsystencję? Ekspertka podkreśliła, że jest to kwestia gotowości psychiki dziecka na nowe elementy otoczenia i na zmiany. – Jedzenie – jego faktura czy smak – jest takim samym czynnikiem oddziaływania jak temperatura, światło bądź dźwięki. Jedno, znane danie czy smak daje dziecku poczucie kontroli i bezpieczeństwa. Mali ludzie także mają trudności z nowościami, dlatego warto wprowadzać je powolutku – podpowiada psycholog Dorota Zawadzka. Kiedy niechęć maluchów do jedzenia powinna zaniepokoić rodziców i co z tym zrobić? Jeśli proponujecie dziecku różne smaki, konsystencje pokarmu i kolory, a ono konsekwentnie i stanowczo odmawia, może to świadczyć o zaburzeniach integracji sensorycznej lub innych deficytach o podłożu psychicznym. Pierwszy krok to zawsze wizyta z dzieckiem u specjalisty i praca nad rozszerzeniem jadłospisu. Oczywiście dziecko może też znakomicie funkcjonować przy ograniczonym menu, ale musicie się upewnić, że dostarczacie mu wszystkich składników potrzebnych do rozwoju. Nigdy nie wolno zmuszać dziecka do jedzenia ani zawstydzać, że nie zjadło. Dzieci mają prawo do niejedzenia. „Moje dziecko to niejadek” – czy tak faktycznie jest? Warto pamiętać, że o dzieciach-niejadkach zwykle mówi się, gdy nie jedzą tego, co chcą rodzice, kiedy rodzice chcą i ile oraz w sposób, jaki rodzice chcą. Zatem dziecku, które nie chce jeść, należy pozwolić nie jeść. Trzeba też pamiętać, że żołądek malucha jest wielkości jego piąstki i odzwierciedla to ilość pokarmu, jaką jest w stanie przyjąć podczas jednego posiłku. Tak patrząc, wiele dzieci zjada tyle, ile faktycznie może, i wcale nie robi na złość rodzicowi, który chce, by zjadło ono więcej… I zrozumiałe są też obawy rodziców, którzy mogą zastanawiać się, czy ich „niejadek” nie ma zaburzeń odżywiania. Warto jednak pamiętać, że dotyczą one mniej niż 1% wszystkich dzieci, co oznacza, że najpewniej nie dotyczą właśnie waszej pociechy. Jeśli jednak martwisz się, czy twoje dziecko je odpowiednią ilość pokarmu i czy jest odżywione, zawsze warto udać się do specjalisty i zweryfikować swoje przypuszczenia. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Brak apetytu u dziecka to poważny problem. Często zdarza się, że nasza pociecha odmawia zjedzenia warzyw, owoców czy nawet całego posiłku. Kiedy zacząć się martwić i jak poradzić sobie z małym niejadkiem? Poznaj nasze sposoby!
Rozpoznać problem Na początku należy sobie uświadomić, że brak apetytu u dziecka może mieć wiele przyczyn – począwszy od stresu i braku zainteresowania przez rodziców, aż po alergie i przewlekłe problemy trawienne. Czasem jednak trudno rozpoznać pewne nieprawidłowości, zwłaszcza gdy objawy są łagodne. Jeśli, więc podejrzewamy, że nasze dziecko zjada za mało, zainteresujmy się tym, lecz nie działajmy pochopnie! Przed przystąpieniem do działania zawsze przez kilka dni uważnie obserwujmy malucha. Pamiętajmy, że jednorazowe odmówienie posiłku nie jest powodem do niepokoju! Dlaczego? Istnieje kilka wyjaśnień takiego zachowania. Przede wszystkim odmówienie spożycia posiłku może być spowodowane chorobą, chwilowym spadkiem apetytu czy zwyczajnym… przejedzeniem. W dzisiejszych czasach poważnym zjawiskiem jest przekarmianie, które łączy się z podawaniem „na raz” dużej porcji pokarmu. Jest to o tyle niebezpieczne, że może doprowadzić do otyłości lub zaburzeń żywieniowych związanych z przejadaniem się w przyszłości. Drugim poważnym niebezpieczeństwem są zaś przekąski. Czasem zdarza się, że nasze dzieci przez cały dzień podjadają chrupki, żelki czy czekoladki - nic dziwnego, że nie mają potem ochoty na obiad! Co będzie zatem powodem do niepokoju? Naszą uwagę powinna przykuć przede wszystkim zbyt niska masa ciała, zahamowanie wzrostu czy znacząca utrata wagi, połączona z permanentnym brakiem apetytu (pomimo kilkugodzinnego postu) czy spożywaniem jedynie wybranych grup pokarmów. Jednak to nie wszystko! „Chomikowanie” i przeciągająca się zabawa jedzeniem na talerzu są także sygnałami alarmowymi. Jeżeli taka sytuacja powtarza się, nie ma na co czekać – działaj! Małymi krokami do celu Pierwszym krokiem do unormowania diety malucha jest wyznaczenie stałych pór posiłków, co pozwoli na wprowadzenie pewnej przewidywalności do Waszego życia. O ile jednak, pory posiłków powinny być stałe, to codzienne menu już pod żadnym pozorem nie może być monotonne! Aby temu zapobiec, co kilka dni testuj nowe potrawy i przepisy. Postaw na kolorowe, aromatyczne dania, które aż zachęcają do skosztowania. Do Waszej diety wprowadź egzotyczne owoce, orientalne potrawy czy zaskakujące połączenia smaków. Miksuj, piecz, gotuj i szalej na całego! Pytaj dziecko na co ma ochotę i komponuj jadłospis tak, aby jego zachcianki i preferencje zostały uwzględnione w kolejnym, wspólnym posiłku. Wiadomo, miło zjeść coś przygotowanego specjalnie dla Nas. Ja, sam! Dobrym sposobem, aby przekonać starsze dziecko do zdrowej diety jest włączenie go w przygotowywanie posiłków. Maluch swobodnie może mieszać ciasto czy kroić owoce plastikowym nożykiem. Pamiętaj, samodzielnie przygotowany posiłek jest dużo atrakcyjniejszy, niż ten przyrządzony tylko przez mamę. A do tego jaka frajda! Kolejnym trikiem jest zakup zastawy przeznaczonej specjalnie dla naszej pociechy. Kolorowy widelczyk, nożyk czy łyżeczka skutecznie zachęcają do spróbowania kolejnego dania, a samodzielne posługiwanie się sztućcami daje nie lada satysfakcję. Graj w chowanego Jeśli Twoja pociecha nie przepada za warzywami, owocami czy rybą warto przemycić te produkty w ulubionych daniach malucha. Jak to zrobić? Nic trudnego! Jeśli dziecko gustuje w makaronach dodaj do lasagne odrobinę tartej marchewki lub różyczki brokułu. Jest fanem pizzy? Wypróbuj wersję ze szpinakiem lub rybą. Owoce możesz zaś zaserwować w towarzystwie serka waniliowego, takiego jak np. Bakuś Puszysty. Puszysta przekąska dla każdego niejadka! Serek Bakuś Puszysty to mleczna propozycja, która doskonale sprawdzi się w diecie każdego niejadka. Dlaczego? Przede wszystkim kolorowe opakowanie skutecznie przyciąga wzrok dziecka i od razu zachęca do spróbowania. Drugim jego atutem jest typowo dziecięca gama smaków. Wanilia czy truskawka to ulubione wśród najmłodszych smaki serków. Dodatkowo niewielkie 90 g opakowanie bez problemu spałaszuje na raz nawet mały niejadek, co sprawia, że serek ten świetnie sprawdzi się zarówno jako przekąska, jak i dodatek do drugiego śniadania. Martwisz się, że słodki serek to nie najlepszy wybór dla Twojej pociechy? Zupełnie niepotrzebnie! Bakuś Puszysty posiada unikalną Formułę Zrównoważonego Rozwoju, która jest połączeniem cennych składników odżywczych, kompleksowo wspierających zdrowie i rozwój dziecka. Znajdziesz w nim mnóstwo wapnia oraz cennych witamin takich jak witamina D, B6 i B12, które są niezbędne dla prawidłowej pracy kości i mózgu. Dodajmy do tego niezwykłą, lekką konsystencję pianki oraz Certyfikat Centrum Zdrowia Dziecka i mamy serek idealny!
Psycholog apeluje: "Bardzo proszę w imieniu dzieci - nie róbcie tak!"
Metoda ta, choć zupełnie nieskuteczna, nadal z lubością stosowana jest przez rodziców. Co gorsza, jest z niej więcej szkody niż pożytku.
Ostatnio trafiłam na wpis Doroty Zawadzkiej o pewnej popularnej "metodzie" wychowawczej. Sama jej nie stosuję i jestem jej ogromnym przeciwnikiem. I choć ten sposób wcale nie działa, to i tak rzesze rodziców nadal ją stosują... tylko zastanawiam się, po co? „Już dzwonię do pani doktor i trzeba będzie zrobić zastrzyk”, „nie pójdziemy nad morze”, „nie pójdziesz na basen”, „to wracamy do domu”, „ale ty jesteś niedobra/y”, „nic ci nie kupię”, „widzisz? wszyscy na Ciebie patrzą”, „zobacz, wszyscy się z ciebie śmieją”, „oszaleję z tobą”... Zapewne domyślacie się kiedy słychać te wszystkie „świetne” skierowane do dzieci słowa. Tak, przy posiłkach! Bardzo proszę w imieniu dzieci - nie róbcie tak!" - czytamy na profilu Doroty Zawadzkiej. Jednak to wierzchołek góry lodowej. Rodzice kłamią, szantażują i zmyślają, nie tylko, by malucha nakłonić do jedzenia, robią to przy niemalże każdym napotkanym oporze ze strony dziecka. Potwór z szafy Choć dziecięca wyobraźnia nie zna granic i maluchy wielu rzeczy się boją, to niestety większość lęków, to zasługa kochanych rodziców i dziadków. Co ciekawsze, dzieci straszono chyba od zawsze. Wiele uwielbianych przez nas bajek niegdyś kończyło się źle, choćby biedny Czerwony Kapturek został pożarty i taki był koniec tej historii. Bajka miała być straszną lekcją dla dzieci, ale czy skuteczną? Tak straszenie dzieci to bardzo stara "metodą," ale w gruncie rzeczy bardziej poprawnie będzie to nazwać błędem wychowawczym. Wielu z nas najpewniej także tak było wychowywanych. Mnie babcia straszyła choćby babą z komina. Do dziś nie mam pojęcia, co to miało na celu, ale pamiętam, że jej się bardzo bałam zawsze, gdy przyjeżdżałam na noc. Dziś jestem bardzo wyczulona na to, jak ktoś próbuje straszyć moje dziecko. Bo sposób ten nie tylko nie działa, ale przynosi więcej szkody niż pożytku. Kłamstwo ma krótkie nogi Każdy rodzic chce, by jego dziecko mu ufało, by przyszło, gdy będzie miało jakiś kłopot, a jednocześnie wielu łże w żywe oczy malca. Niewinne kłamstwo? Cel u święcą środki? Nic z tych rzeczy! Wbrew pozorom takie groźby nie wpływają korzystnie na nasz autorytet, jako rodziców. Działanie takiej metody jest tylko złudne i malec, nawet jeśli posłucha, to w końcu się zorientuje, że to "ściema". Wtedy dziecko będzie wiedziało, jak działa taki mechanizm i już więcej nie da się na niego nabrać, ale to nie jedyny kłopot. Dziecko nieustanne straszone wymyślonymi potworami, duchami czy pająkami może zacząć się naprawdę bać, np. pójść w nocy do łazienki. Oprócz słynnej baby na liście "podejrzanych typów" znajduje się lekarz, policjant i sąsiad... Pamiętaj, że w końcu twoje dziecko będzie musiało iść do przychodni i gwarantuję, że nie bezie zachwycone. Warto także mieć świadomość, że w razie kłopotów, np. gdy malec się zgubi, nie podjedzie do funkcjonariusza, czy sąsiada, którym nieustannie straszą go rodzice. Choć mówienie niewinnych kłamstewek jest kuszące, daruj sobie takie metody. Może ta historia cię przekona: Kiedyś szliśmy z mężem parkiem i 3-letnia dziewczynka bardzo szlochała, z dzieckiem była babcia. Staruszka nie mogła sobie poradzić z coraz bardziej histeryzującym dzieckiem. Najpewniej pierwsze, co jej przyszło do głowy, to właśnie postraszyć niewinne dziecko. "Patrz, jak się nie uspokoisz, to pan Cię zabierze." Mój mąż zdębiał... ukucnął przy dziecku, powiedział, że nie zamierza jej zabrać i zapytał, co się dzieje. Dziewczynka wyznała, że nie wie, gdzie jest mama... okazało się, że kilkulatka biegła na skróty, a za nią zmęczona babcia, tymczasem mama pchała wózek okrężną ścieżką, ale poza zasięgiem wzroku dziecka. Gdy mój mąż pokazał dziewczynce mamę, od razu się uspokoiła... Nie zapominajmy, że nasze dzieci są naprawdę bardzo mądre i zazwyczaj wystarczy porozmawiać. A wam się zdarza straszyć swoje dzieci? A może pamiętacie takie "straszydła" z własnego dzieciństwa? Źródło: Facebook Zobacz także: Jak zrozumieć niejadka? Rozmowa z ekspertem od żywienia Ściąga dla babć i cioć: drobiazgi zamiast słodyczy To lubię a tego nie
Nie możesz namówić dziecka, by jadło warzywa? Teraz zrobi to za ciebie Messi! [WIDEO]
Nakłonienie dziecka do zdrowej żywności jest nie lada wyzwaniem, ale genialna akcja Beko przekona każdego niejadka!
Ponad 78 proc. matek w Polsce nie ma wsparcia ze strony ekspertów (lekarzy, dietetyków, nauczycieli czy instytucji) w zakresie zdrowego żywienia dzieci, wynika badania przeprowadzonego na zlecenie Beko. Aż 73 procent z nich wiedzę na ten temat czerpie z internetu. Zaledwie 1 na 10 matek ma wsparcie lekarza rodzinnego, a na pomoc ze strony innych specjalistów może liczyć jeszcze mniejszy odsetek. Ta sytuacja już wkrótce może się zmienić, dzięki zainicjowanej przez Beko kampanii, do której zaprosiła dietetyków i... piłkarzy klubu FC Barcelona. Jedz jak mistrz! Według Światowej Organizacji Zdrowia, w ciągu najbliższych siedmiu lat liczba otyłych dzieci na całym świecie może wynieść nawet 70 milionów. Konieczne jest podjęcie kroków, by ograniczyć ten problem. Marka Beko, wspólnie z ekspertami i zawodnikami FC Barcelony postanowiła podjąć to wyzwanie. W kwietniu ruszyła polska odsłona globalnej kampanii #jedzjakmistrz (ang. Eat Like A Pro), która ma dostarczyć rodzicom wsparcia w zakresie zdrowego żywienia dzieci, a najmłodszych przekonać do tego, że warto jeść zdrowo. Jak Beko chce przekonać nasze pociechy do jedzenia warzyw? Zawodnicy najsłynniejszego na świecie klubu piłkarskiego to wszak idole nie tylko chłopców, ale też dziewczynek i to za pomocą tych autorytetów dzieci mają zwrócić uwagę na to, co jedzą. W ramach kampanii zrealizowane zostały dwie reklamy. Jedna pokazuje bardzo obrazowo, jak poważnym problemem jest szerząca się otyłość u dzieci, a także jakie może to nieść za sobą konsekwencje: View oEmbed on the source website Druga pokazuje mistrzów w akcji: View oEmbed on the source website Warto zaznaczyć, że cała akcja to nie tylko piękne słowa w reklamach promujących sprzęt marki, który notabene bardzo przyśpiesza pracę w kuchni. W ramach akcji dietetycy FC Barcelony opracowali kilkaset urozmaiconych przepisów. Są to propozycje proste i szybkie w wykonaniu, a do tego jakże atrakcyjne dla małego smakosza. Pizza, frittata, burgery... to rzeczy, na które każde dziecko się z całą pewnością skusi. Co więcej przepisy są tak proste, że mały mistrz będzie ci mógł pomóc w kuchni. Same miałyśmy okazję się przetestować te przepisy (zobacz naszą relację). Przygotowanie takiego zdrowego posiłku jest naprawdę szybkie, a efekt? Nie tylko posiłek pięknie wygląda, ale jest zdrowy i smakuje rewelacyjnie! Poza kulinarnymi receptami na zdrowe, smaczne dania i przekąski na stronie akcji, znajdziesz również dużo cennej wiedzy na temat żywienia dziecka. Źródło: mat.prasowe Zobacz także: Zalety karmienia piersią 7 rad dla rodziców, gdy dziecko jest za grube 8 produktów, którymi karmisz dziecko, a są toksyczne [WIDEO]
Zastanawiasz się, o co chodzi z humorami nad talerzem? Mamy tajną listę zasad, którą znają i stosują dzieci na całym świecie.
Choć każdy maluszek jest inny to czasem można mieć wrażenie, że wszystkie dzieci na świecie, bez względu na pochodzenie czy metody rodziców dokładnie tak samo podchodzą do ... talerza. Czyżby jakiś tajny pakt berbeci, które przestrzegają w żywieniu ściśle tych samych zasad. Mamy listę, która doprowadzi was do łez, ale czy na pewno ze śmiechu... Odmawiaj wszytego oprócz słodkich płatków śniadaniowych. W czwartki i co drugi piątek koniecznie bez mleka! Gdy na talerzu pojawia się coś o podejrzanym kolorze, uruchom tryb hiperwentylacji. Nigdy, ale to przenigdy i pod żadnym pozorem nie próbuj nowych smaków. Diametralna zmiana zdania jest całkowicie dopuszczalna i nie musisz się tłumaczyć rodzicom. Bądź podejrzliwy do wszystkiego, co wygląda jakby żyło, najbezpieczniejszy kolor to pomarańczowy. W sklepie pokaż, na co masz ochotę, wybieraj dużo, ale pamiętaj, że: a) możesz o tym wszystkim zapomnieć po powrocie do domu b) odczekaj, aż mama przygotuje z wybranych produktów posiłek i dopiero wtedy powiedz, że tego nie lubisz. Dokładnie przyglądaj się produktom, które mama wkłada do koszyka. Żądaj tylko tych z reklam i przede wszystkim te najdroższe. Absolutnie niedopuszczalne jest czekanie na posiłek dłużej niż 30 sekund. Dopytuj, co 10 sekund, kiedy w końcu dostaniesz coś do jedzenia. Koniecznie użyj do tego pięści, by wyrazić swoje niezadowolenie. Walenie pięściami może sprawić, że dostaniesz zimny lub częściowo zamrożony posiłek, ale to nie ma znaczenia, bo i tak go nie zjesz. Nie jedz w środę po południu, bo... tak! Masz do tego pełne prawo. Upewnij się, że masz łyżkę, nóż i dwa widelce do każdego posiłku (nawet zupy), a potem jedz rękoma. Ręce warto wytrzeć o ubranie i trochę wetrzyj także we włosy. Używaj tylko jednego ulubionego talerza, zrzuć na podłogę, jeśli jest brudny. Zrzuć jak najwięcej jedzenia ze stołu, w końcu ciągle słyszysz, że mama musi sprzątać podłogę. Spraw, by nie była zawiedziona. Zdrowe domowe chipsy z batatów? To profanacja! Unikaj wszystkiego, co jest polane sosem. Istnieje ryzyko, że są tam warzywa. Nigdy nie pij wody! Nie wierz, że możesz się odwodnić. Zawsze mów, że jesteś głodny, gdy jesteś w wannie. Pracuj nad swoim zegarem biologicznym, by obudzić się o północy na banana. Zapamiętuj, co dokładnie zostało kupione podczas ostatnich zakupów i zawsze żądaj tego, czego nie ma w lodówce. Nie można ufać zapiekankom i ciastom. Kopnij każdego, kto porównuje brokuły do małych drzewek. To obrzydliwe. Gdy odkryjesz smak ketchupu, jedz go do wszystkiego, a najlepiej z suchym chlebem. Nie daj się oszukać jakimś domowym mazidłem. Gdy masz wątpliwości, co do konsystencji lub koloru nie ryzykuj! Wybierz makaron sauté to bardzo wartościowy element diety. Pod żadnym pozorem nie bierz do ust nic, co ma zielony kolor. Dokładnie oglądaj każdy kawałeczek jedzenia, zanim zbliży się do twoich ust... ...jeśli się pomyliłeś, koniecznie wypluj! Zimą do diety dodaj śnieg, a latem piasek z piaskownicy. Wszytko, co jest niezjadliwe i obrzydliwe wrzuć na talerz do mamy, ale nigdy do taty! Awokado - o cho...era NIGDY W ŻYCIU! Zobacz także: 5 najlepszych ozdób wielkanocnych do samodzielnego wykonania​ Dodalibyście coś do tej listy? Napiszcie w komentarzach. Źródło: scarymommy.com Zobacz także: Nie je warzyw? Sprawdź, jakich składników odżywczych brakuje niejadkom! 4 pomysły na przemycenie warzyw Jak przekonać dziecko do jedzenia warzyw?
BLW: Co, gdy dziecko grymasi i chce orzechy? [WIDEO]
Jak rodzic może poradzić sobie z faktem, że dziecko nie chce jeść albo je - w przekonaniu dorosłego - zbyt mało? A co kiedy domaga się produktów alergizujących lub nieodpowiednich dla małych dzieci? Wątpliwości rozwiewają Anna Piszczek i Joanna Anger z bloga "Ala'Antkowe BLW".
BLW (Baby Led Weaning) to tak naprawdę powrót do natury, naturalnego rozszerzania diety dziecka, a nie sztucznie sterowanego tego procesu przez dorosłego. Tak było kiedyś i to nie jest wymysł dzisiejszych czasów. Przy BLW bardzo ważne jest, by nie zmuszać dziecka do jedzenia i nie zakładać konkretnych porcji, które ono powinno zjeść. Siadamy do stołu z zamiarem zjedzenia wspólnie posiłku, ale bez konkretnego planu, co do ilości zjedzonego pożywienia przez dziecko. Musimy mieć na uwadze to, że maluch może zjeść całe danie i domagać się jeszcze, wybrać tylko jedną rzecz i tylko to zjeść, a resztę zostawić, wreszcie w ogóle nie tknąć jedzenia i odmówić współpracy. Najtrudniejsze przy BLW? Zaufanie i szacunek Rodzic musi zaufać dziecku, że ono wie najlepiej, czy jest głodne, czy nie, na co ma danego dnia ochotę, czego potrzebuje. To bywa dla rodziców bardzo trudne. Jest to sztuka. Dziecko może nie mieć ochoty na jedzenie z różnych powodów, choćby z powodu złego humoru. I to też należy uszanować. Zobacz też: Najczęstsze pytania rodziców o metodę BLW Grymaszenie i wybrzydzanie to część nauki jedzenia Dzieci też bardzo często, np. jedzą przez miesiąc jedną ulubiona zupę, by potem nagle nie chcieć jej brać do ust. Jednego dnia uwielbiają banana, następnego mówią, że jest "bleee" i odpychają rączką. Albo z dnia na dzień zmieniają swoje preferencje smakowe. Należy to uszanować i nie wywierać na dziecko presji. Maluchy w ten sposób uczą się, że mogą zjeść to co chcą i kontrolować czynność jedzenia. To jest całkowicie naturalne i to – na pocieszenie można od razu dodać – mija. To wszystko mija. To jeden z etapów rozwoju i nauki jedzenia po prostu. Jeśli to zrozumiemy, przestaniemy tak bardzo się tym stresować. Warto dziecku proponować wciąż różne smaki, nie zważając na to, że wcześniej czegoś nie chciało. Etap jedzenia tzw. suchego makaronu trzeba po prostu czasem przeczekać. Zobacz też: BLW - zdrowe rozszerzanie diety czy moda? Czy podawać truskawki, orzechy, gluten? Czy podawać truskawki, seler, orzechy, gluten czyli produkty potencjalnie alergizujące? Nie zakładamy z góry, że coś uczuli naszego malucha. Jeśli w rodzinie nie było alergii i nie ma podstaw, by podejrzewać, że dziecko jest uczulone nie prowadzimy diety eliminacyjnej na wszelki wypadek. Wyeliminowanie czegoś z diety powinno się odbywać wyłącznie pod kontrolą lekarza. Podajemy wszystko (oczywiście z rozsądkiem i zdrowe produkty!) - można podawać każdy produkt w małych ilościach. Gdyby pojawiły się jakieś oznaki alergii, dopiero reagujemy. Czy jedzenie dla dziecka może być przyprawione? Zdecydowanie tak! Oczywiście ziołami – świeżymi i suszonymi. Owocami (banan), daktylami można posłodzić np. muffinki. Cukru nie używamy, soli nie używamy, bo są niezdrowe! Wiadomo, ale stosujemy zdrowe i bezpieczne zamienniki. Czego nie wolno podawać niemowlęciu do jedzenia? Pamiętaj! Tego nie podawaj niemowlęciu! To produkty zakazane: miód orzechy w całości grzyby (pieczarki można już podawać po ukończeniu 1. roku) surowe mięso Gdzie szukać konkretnych przepisów dla maluchów według BLW? Anna Piszczek i Joanna Anger na blogu Ala'Antkowe BLW poruszają tematykę BLW, ale wydały też już drugą książkę (Nowe alaantkowe BLW, Wydawnictwo Mamania) z ponad 100 przepisami na dania, które można podawać dzieciom (i całej rodzinie!). Są idealne dla bobasów, które lubią wybór i dla ich rodziców. Zobacz też: Wywiad z autorkami bloga Ala'Antkowe BLW: Nie mamy czasu, by stać przy garach!
Twoje dziecko nie chce jeść warzyw? To wina genów!
Według amerykańskich naukowców wybrzydzanie przy jedzeniu może być cechą wrodzoną. Przeczytaj!
Większość dzieci w pewnym okresie wykazuje niechęć do jedzenia określonych produktów, np. warzyw. Naukowcy z Uniwersytetu w Illinois zauważyli jednak, że istnieją przypadki, kiedy to wybrzydzanie podczas posiłku jest zdecydowanie silniejsze, niż przeciętnie. Postanowili zbadać, czy za taką wyjątkową niechęć do jedzenia wykazywaną przez niektóre dzieci nie odpowiadają przypadkiem geny. Przeczytajcie, co odkryli! Czy geny odpowiadają za niechęć do jedzenia określonych produktów? Amerykańscy naukowcy postanowili przeprowadzić eksperyment i pobrali próbki ślin od 150 przedszkolaków. Pytali też rodziców, czy dzieci są niejadkami, czy zjadają posiłki chętnie. Na tej podstawie podzielili próbki ślin na dwie grupy – niejadków i dzieci bez problemów ze spożywaniem posiłków. Następnie przebadali DNA pobranych próbek i… okazało się, że spośród genów odpowiadających za odczuwanie smaków dwa z nich wyglądały inaczej u dzieci bez zaburzeń odżywiania i niejadków. Co więcej, oba te geny odpowiadają za odczuwanie smaku gorzkiego, co może wyjaśniać, dlaczego niektóre dzieci w ogóle nie chcą jeść warzyw. Warzywa w większości mają bowiem w sobie gorzki smak. Dodatkowo dzieci dużo intensywniej wyczuwają smaki i jeśli dla nas jakieś warzywo nie wydaje się gorzkie, nie znaczy to, że dziecko nie będzie czuło tego smaku. Dorośli mają dużo większą tolerancję na smaki, bo już bardzo dobrze je znają, a dzieci dopiero się ich uczą. Dlaczego jeszcze dzieci nie lubią gorzkich rzeczy? Okazuje się, że jest to naturalna, biologiczna reakcja organizmu. Gorzki smak ma bowiem większość trujących roślin. Organizm broniąc się przed zagrożeniem, odrzuca smak gorzki. Smak słony, słodki czy kwaśny nie ma takich konotacji, dlatego dzieci nie mają zazwyczaj problemu z jedzeniem takich produktów. Teraz już wiadomo, dlaczego dzieci wolą słone chipsy i słodkie czekoladki od zdrowych, ale gorzkich warzyw. Zobacz też: Nie je warzyw? Sprawdź, jakich składników odżywczych brakuje niejadkom źródło: ciekawe.org
„Jeśli nie masz niejadka w domu – nie masz prawa mnie pouczać!”
Nie dosyć, że masz w domu dziecko, które nie chce jeść – musisz słuchać rad od rodziców, którzy nie mają o tym pojęcia? Ten tekst jest dla Ciebie!
Jedna z mam na amerykańskim portalu parentingowym postanowiła podzielić się wnioskami na temat karmienia niejadka i tego jaką udręką jest przekonywanie go do zjedzenia czegokolwiek. Na domiar złego inni, nawet ci, którzy nie mają dzieci lub nie mieli do czynienia z niejadkami, muszą wtrącić zawsze swoje przysłowiowe pięć groszy, pogarszając tylko sytuację. „Jedz albo głoduj!” Jak nie dać się pouczać? Jeśli próbujesz już wszystkiego – porady typu „U nas w domu jak dziecko nie chce jeść – głoduje” – są całkowicie zbędne, bo tego przecież też próbowałaś. Powiedz na głos, że nie potrzebujesz dobrych rad. Zobacz także: Nie je warzyw? Sprawdź, jakich składników odżywczych brakuje niejadkom Prawdziwy niejadek chce ciągle jeść to samo, nie próbuje nowych potraw, ale musi coś przecież zjeść. Codziennie trwa więc walka wyczerpująca zarówno dla mamy, jak i dla dziecka. Może trzeba odpuścić i dać sobie czas? Nie zastanawiać się czy dzisiejsze menu będzie odpowiednie i czy nasze dziecko będzie głodować, czy jednak coś przejdzie mu przez gardło? Krytykanci nie pomagają i nie dają konstruktywnych rozwiązań, ponieważ do każdego dziecka trafiają zupełnie inne argumenty. Weź to pod uwagę i nie daj się! Studium niejadka Autorka artykułu przekonuje, że trzeba zaproponować dziecku coś nowego do jedzenia ok. 15 razy, aby stwierdzić, że tego na pewno nie będzie jadło. Podkreślanie w kółko, że dziecko jest niejadkiem powoduje, że zaczynamy wierzyć w to my i ono. Dajemy mu znakomitą wymówkę do tego, aby nie zjadło nic. Nie ma sensu się zadręczać. Nie ma sensu krytykować. Nie ma sensu pogarszać sytuacji i nie ma sensu słuchać innych! Daj dziecku czas, bo nauka jedzenia nowych potraw to długi proces. Czy zgadzasz się z autorką artykułu? Źródło: scarrymommy.com
Twoje dziecko to niejadek? A może to po prostu neofobia?
Niektóre dzieci nie chcą jeść, co bardzo martwi rodziców. Nawet jeśli jako niemowlęta jadły chętnie i próbowały bez problemów nowych produktów, to gdy skończyły dwa latka wszystko mogło się zmienić. Ich niechęć może wynikać z różnych powodów, ale bywa, że jest to po prostu neofobia. Ten termin wyjaśnia dr inż. Anna Harton, dietetyk z SGGW.
Niemowlęta w pierwszym roku życia mają zwykle dobry apetyt. Po pierwszych urodzinach może się to zmienić, choć nie musi. Natomiast widok 2–3-latka marudzącego przy jedzeniu jest już dużo częstszy. Dlaczego dzieci nagle przestają lubić jeść nowości? Co to jest neofobia? Neofobia to awersja do jedzenia nieznanych produktów – maluch, który ma neofobię, nie chce jeść tego, co jest nowe w jego diecie. W rozwoju dziecka ten specyficzny okres przypada między drugim a piątym rokiem życia. Nie wszystkie dzieci w tym czasie mają gorszy apetyt, ale niektóre właśnie wtedy zaczynają być nazywane przez rodziców niejadkami. Zobacz też: Co robić, gdy dziecko nie chce jeść? Dlaczego 2-latek nie chce jeść? Najlepszy na rozpoczęcie rozszerzania diety przypada na między 17. a 26. tygodniem życia, a czas do drugiego roku życia – na naukę jedzenia nowych produktów. Zanim dziecko skończy rok, a nawet do drugiego roku życia, jest najbardziej otwarte na nowości w diecie. To właśnie ten czas warto wykorzystać na zapoznanie dziecka z jak największą ilością nowych smaków – po drugim roku życia będzie to już nieco trudniejsze, dlatego że po tym czasie dzieci zwykle są mniej chętne do próbowania nowych produktów. Bardzo ważne jest jednak, żeby nie zmuszać dziecka do jedzenia – w ten sposób można je tylko zniechęcić. Psychologowie wskazują, że atmosfera, towarzystwo i otoczenie podczas posiłku są niezwykle ważne. Warto zadbać, aby były to dla dziecka przyjemne doświadczenia. I warto by to rodzice byli wzorem do naśladowania. Zobacz też: 25 sposobów, by zachęcić dziecko do jedzenia warzyw Konsultacja merytoryczna dr hab. inż. Anna Harton Dietetyczka, pracuje w Zakładzie Dietetyki Instytutu Nauk o Żywieniu Człowieka Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie
Zmuszasz dziecko do jedzenia? Po tym tekście przestaniesz!
Za mamusię, za dziadziusia, no zjedz, nie po to tyle mamusia stała przy garach! No zjedz przecież to dobre! No zjedz babcia specjalnie dla ciebie pojechała i kupiła marcheweczki, które tak lubisz… Tatuś będzie płakał jak nie zjesz! Zdarza ci się tak mówić albo inni mówią tak do twojego dziecka? Natychmiast przestań i zabroń tego innym. Sprawdź koniecznie dlaczego.
Na facebookowym profilu Family Lab Polska znalazłyśmy taką oto z pozoru niewinnie się zaczynającą zabawę: „Znajdź różnice: - Michałku, zjedz rosołek! - Nie chcę. - Zjedz, już pora na obiad. - Ale nie chcę. - Babcia specjalnie dla Ciebie ugotowała. - Ja nie lubię. - Nie lubisz?! Na pewno lubisz, zobacz, jaki pyszny! - Nie, nie chcę. - Michałku, specjalnie kupiłam ci wiejską kurę, ten rosołek jest bardzo zdrowy, on ci pomoże. - Ale ja nie potrzebuję pomocy… - Babci będzie przykro, jak nie zjesz… - Babciu, ale ja nie chcę… - Mieliśmy iść na plac zabaw, ale jak nie zjesz, to nie pójdziemy. - No dobrze… daj… zjem…” Ale dalej już nie było wcale aż tak zabawnie: „- Michał, masz! - Dzięki, nie chcę. - Stary, wszyscy już brali, najwyższy czas na ciebie. - Nie, ja nie chcę. - Stary, specjalnie skołowałem na dzisiaj! - Ale ja nie chcę. - Idealny towar, czyściutki, w sam raz! - Nie, stary, ja nie biorę. - Chyba żartujesz! Nawet nie wiesz, jak musiałem kombinować, żeby go załatwić. - To twoja sprawa. - Stary, potrzebujesz się wyluzować, to ci pomoże. - Nie, dzięki za taki luz. - Tak mi się wydawało, że z ciebie jest mega sztywniak. - Może i tak… - Ludzie daliby się pokroić za taki towar! - Może i tak… - Stary, mieliśmy iść razem do Krzyśka, ale jak ty jesteś taki drętwy, to nie ma sensu. Jak nie bierzesz, to nie idziesz. - Dobra, daj...” Zmuszanie dziecka do jedzenia to forma przemocy Czy tego chcecie w przyszłości dla swojego dziecka? Zmuszając w ten sposób dziecko do jedzenia stosujesz przemoc, którą można by nazwać przemocą "gastronomiczną". Przecież są inne formy zachęcania do jedzenia - zarówno słowne, jak i pozasłowne. Można zachęcać dziecko także poprzez zabawę, a przede wszystkim poprzez prawidłowe nawyki żywieniowe całej rodziny. Skoro mama pije tylko kawę i unika surowych warzyw trudno, żeby dziecko pałało do nich miłością. Apelujemy – nie zmuszajcie dzieci do jedzenia i dajcie im wolny wybór! Dzieci wiedzą co im smakuje, a co nie. Dziecko jak będzie głodne – samo poprosi. Rodzice powielają metody wychowawcze swoich rodziców Co wy na to? Czy to porównanie jest waszym zdaniem zbyt mocne? Muszę przyznać, że do mnie to bardzo przemawia i nigdy nie zrozumiem, co ma na celu zmuszanie dziecka na siłę do jedzenia. Sama jako dziecko byłam właśnie w podobny sposób zachęcana do jedzenia, a okazywanie uczuć poprzez jedzenie nie jest mi obcym zjawiskiem. Co z tego wynikło? Na szczęście nic strasznego, ale często zdarzało mi się w grupie rówieśniczej być mało asertywną osobą. Wiem też, że rodzice, często nieświadomie, naśladują metody wychowawcze swoich rodziców. Dlatego dzisiaj staram się unikać jak ognia takich zachowań wobec własnej córki. Czy zdarza wam się tak mówić do dziecka, by je nakłonić do zjedzenia czegoś? Przeczytaj także: Nagradzając dziecko w ten sposób, możesz mu zaszkodzić! 6 ważnych faktów o słodyczach dla dzieci Rady dla rodziców niejadka Źródło: facebook.com/Family-Lab-Polska
Nie je warzyw? Sprawdź, jakich składników odżywczych brakuje niejadkom
Naukowcy odkryli, jakich składników odżywczych brakuje w diecie niejadków. Sprawdź, co zrobić, jeśli twoje dziecko nie zjada rekomendowanych 5 porcji warzyw i owoców dziennie.
Dzieci powinny zjadać codziennie 5 porcji warzyw i owoców. Co jednak zrobić, jeśli dziecko odmawia jedzenia warzyw i owoców? Jeśli to dotyczy twojego dziecka, wiesz, jak stresujące są pory posiłków i jakiego wysiłku wymaga od rodzica przekonanie dziecka do zjedzenia marchewki czy brokułów... A teraz mamy na dodatek doniesienia ze świata nauki, które mogą zestresować nas jeszcze bardziej: naukowcy z Anglii przeprowadzili badanie wśród 7 tys. dzieci w wieku od 2-7 lat i odkryli, że niejadkom brakuje niektórych cennych składników odżywczych. Jakich i jak temu zaradzić? Sprawdź. Jakich składników odżywczych brakuje niejadkom? Wybrzydzanie przy jedzeniu i odmowa jedzenia warzyw to rzeczywistość wielu naszych domów. W pewnym momencie cieszymy się, kiedy nasze dziecko zje cokolwiek, nieważne, czy będzie to warzywo czy sucha bułka... Brzmi znajomo? Niestety. Pocieszające jest to, że naukowcy z Bristolu twierdzą, że niejadki w sumie spożywają wystarczająco dużo kalorii. Gorzej, że zjadają mniej warzyw i owoców od dzieci, które nie grymaszą przy jedzeniu. A to niestety przekłada się na odpowiednią podaż składników odżywczych. W diecie niejadków brakuje: beta-karotenu – znajduje się m.in. w marchewce, pietruszce, papryce i morelach, odpowiada za zdrową skórę, kości i dobry wzrok, wspomaga układ odpornościowy; żelaza – znajduje się m.in. w fasoli, pietruszce, brokułach. Niedobory żelaza prowadzą do anemii; cynku – znajduje się w m.in. w sezamie, czosnku, arbuzach, migdałach i szpinaku, działa korzystnie na układ odpornościowy dziecka, dostarcza organizmowi energii, sprzyja zdrowemu rozwojowi kości. Uważa się, że jego niedobór w organizmie może obniżać apetyt (!). Naukowcy odkryli także, że w diecie niejadków jest zbyt dużo cukru, bo spożywają go więcej niż dzieci niegrymaszące w jedzeniu i w słodkich napojach. Co robić, kiedy dziecko nie chce jeść? Autorka wspomnianego badania, dr Caroline Taylor z Uniwersytetu w Bristolu, radzi, żeby w przypadku niejadków, dołożyć wszelkich starań, aby dieta dziecka była odpowiednio zbilansowana. Sugeruje, żeby się nie poddawać, kiedy dziecko przy pierwszym skosztowaniu nowej potrawy, stwierdzi, że mu nie smakuje. Odmawia jedzenia warzyw? Spróbuj podawać je dziecko w urozmaiconej formie – surowe, gotowane, purée, pieczone, wymieszane z potrawami, które lubi. Czasami trzeba nawet kilkunastu podejść zanim dziecko polubi smak konkretnego jedzenia. Pamiętaj jednak, żeby pod żadnym pozorem nie zmuszać dziecka do jedzenia i nie karmić na siłę! Jak przekonać dziecko do jedzenia warzyw i owoców? Rodzicom niejadków nie brakuje wyobraźni w przemycaniu do diety dziecka warzyw i owoców. To bywa męczące, ale daje też szansę wykazania się kreatywnością, a sukces niewątpliwie cieszy... i lepiej smakuje! Oto kilka podpowiedzi, jak przekonać niejadka do jedzenia owoców i warzyw: Proponuj dziecku różne warzywa i owoce. W sklepach jest teraz ich ogromny wybór, może twojemu dziecku spodoba się owoc kaki albo chipsy z jarmużu? Możesz się zdziwić! Im wcześniej będziesz podawać dziecku różne warzywa i owoce, tym większa szansa na sukces. Jeśli twoje dziecko nie polubi pomidorów do 7 urodzin, następna szansa przed nim pewnie dopiero w dorosłości. Nie poddawaj się. Kiedy przygotujesz dziecku zdrowy posiłek, a ono odmawia spróbowania, nie wyskakuj z propozycją drożdżówki – nauczysz je, że wcale nie musi jeść tego, co ugotujesz, bo i tak dostanie ulubione słodkości. Pozwalaj na samodzielność – zarówno w jedzeniu, jak i przygotowywaniu posiłków. Pozwól małemu dziecku jeść warzywa rękoma, jeśli dzięki temu zje je z apetytem, zaangażuj przedszkolaka do wspólnego przygotowania posiłków. Nawet niejadki zjedzą soczewicę, jeśli same przygotują z niej sałatkę. Pokaż dziecku, że warzywa i owoce są fajne. Przerób ogórki na gąsienice, rzodkiewki na skrzaty, a pomidory na muchomory – to powinno je zachwycić. Jemy też oczami, pamiętaj. Kup blender (o ile jeszcze go nie masz)! Miksuj warzywa i owoce i dodawaj do wszystkiego – sosów do makaronu, mięsa, zup. Podawaj owoce w formie domowych soków, pokochajcie smoothie – można w nich wygodnie przemycić nawet szpinak i buraki! Podawaj małe porcje. Dzieci nie powinny zjadać tak dużych porcji jak dorosłych – porcja dla dziecka powinna być rozmiarów wnętrza dłoni. Małe porcje warzyw i owoców – np. pół banana czy łyżka groszku też się wliczają do Sławnej Piątki! Od razu lepiej, prawda? Zobacz też: Co to znaczy: porcja dla dziecka? Zasady zdrowej diety dla całej rodziny Ważne zasady żywienia niejadka - rady eksperta
Wybrzydza przy jedzeniu, nie próbuje nowych rzeczy? To mogą być geny!
Twoje dziecko nie chce próbować nowych rzeczy i wybrzydza przy jedzeniu? Przyczyna może być prostsza, niż myślisz. I niestety... nic na to nie poradzisz!
Dzieci często grymaszą i wybrzydzają przy jedzeniu, a rodzice skarżą się, że dziecko nie chce próbować nowych rzeczy. Czy u ciebie wygląda to podobnie? Wymyślasz nowe sposoby na przekonanie dziecka do spróbowania czegoś nowego, przemycasz warzywa, mięso... Czasem dochodzisz do kresu wytrzymałości, kiedy posiłki w twoim domu bardziej przypominają pole bitewne, niż okazję do bycia razem. Możesz przestać się zadręczać! Okazuje się, że niektóre dzieci nic na to nie poradzą, a wysiłki rodziców niewiele dadzą... Naukowcy odkryli, dlaczego niektóre dzieci wybrzydzają przy jedzeniu i nie chcą spróbować niczego nowego. Może to właśnie przypadek twojego dziecka? Podejście do jedzenia jest dziedziczne? Naukowcy z Wielkiej Brytanii donoszą na łamach The Journal Of Child Psychology and Psychiatry o wynikach swojego badania, które może wiele zmienić w życiu rodziców dzieci grymaszących przy jedzeniu. W badaniu przyjrzano się stylowi jedzenia prawie 2 tys. 16-miesięcznych bliźniąt – jedno- i dwujajowych. Naukowcy chcieli sprawdzić, jaką rolę pełnią geny w gotowości do próbowania nowego jedzenia i w wybrzydzaniu przy posiłkach. Wynik nie pozostawia wątpliwości: podejście dziecka do jedzenia jest w dużej mierze dziedziczne. Geny winne wybrzydzaniu przy jedzeniu Zdaniem naukowców 58 proc. przypadków niechęci do próbowania nowego jedzenia to właśnie wina genów. To samo dotyczy 48 proc. dzieci, które wybrzydzają przez posiłkach. Rodzice dzieci, które stwarzają takie problemy przy jedzeniu wiedzą, że nie jest łatwo – nie działają groźby, przekupstwo, negocjacje, łagodna perswazja – nic. Teraz przynajmniej połowa z nich może częściowo odpuścić, skoro wiedzą, że to kwestia genów. Uboga dieta zaszkodzi dziecku? W komentarzu do badania eksperci uspokajają rodziców: "O ile dieta dziecka zawiera produkty o dobrej wartości odżywczej, nawet jeśli jest to mało zróżnicowana dieta, nie zaszkodzi to dziecku" - twierdzi dr Alastair Sutcliffe, pediatra z University College w Londynie w wypowiedzi dla CNN News. Nie oznacza to jednak, że rodzice dzieci marudzących przy jedzeniu i niepróbujących niczego nowego, powinni przestać się starać urozmaicać dietę swojego dziecka. Co robić, kiedy dziecko nie chce próbować nowych rzeczy Jeden ze współautorów badania ma dla rodziców takich wybrednych smakoszy radę: po pierwsze powinniśmy dołożyć wszelkich starań, żeby czas posiłku był przyjemny, a jedzenie powinniśmy dziecku proponować, ale nie wmuszać. "Kiedy atmosfera podczas posiłków jest zła, dziecko stresuje się i jego wybrzydzanie przybiera tylko na sile. To samo dzieje się, kiedy zmuszamy je do jedzenia" - tłumaczy Andrea Smith. Sprawdź, czy twoje dziecko przybiera prawidłowo na wadze (kliknij w obrazek): Rady dla rodziców niejadka Jeśli twoje dziecko jest niejadkiem, wybrzydza przy jedzeniu, odmawia próbowania nowych potraw, nie błagaj go, żeby coś zjadł, nie naciskaj, nie uciekaj się do szantażu czy przekupstwa. Zamiast tego spróbuj stworzyć miłą atmosferę podczas posiłku i bądź cierpliwa. Większość dzieci wyrasta z wybrzydzania przy jedzeniu, chociaż czasem dzieje się to bardzo późno. Spróbuj też tych sposobów na niejadka: Bądź wzorem dla dziecka – podchodź z entuzjazmem do jedzenia, odżywiaj się zdrowo, twoja dieta powinna być urozmaicona Nie przeciągaj posiłków – nie zmuszaj dziecka do siedzenia przy stole dopóki wszystkiego nie zje, upewnij się, że atmosfera jest przyjazna i zrelaksowana Próbuj! – spróbuj zaciekawić dziecko jedzeniem, proponuj mu urozmaicone potrawy, może w końcu się przełamie? Oglądajcie razem programy kulinarne dla dzieci, np. "Klub małego kucharza" czy "MasterChef Junior", gotujcie wspólnie, zaopatrzcie biblioteczkę w książki kulinarne dla dzieci i rodziny. Zobacz też: 6 sposobów, jak uprzyjemnić dziecku posiłki 14 rad dla rodziców niejadka Zrozumieć niejadka: rozmowa z ekspertem od żywienia
Pomysł, na jaki wpadli właściciele tej restauracji, jest naprawdę świetny. Dzieci pokochają takie menu!
Gdy idziemy do restauracji z dzieckiem zaczyna się dyskusja, proszenie, przekupywanie, oby tylko dziecko coś zjadło. Mowa tu oczywiście o niejadkach, a nie tych dzieciach, które chętnie próbują nowych potraw i od stołu trzeba je odciągać. To z tymi dziećmi, które jak to się mówi, mogą żyć samym powietrzem, jest zawsze największy problem. Rodzice się martwią, dzieci denerwują, co to za przyjemność iść wtedy na wspólny obiad do restauracji? Dlatego też wielu rodziców odmawia sobie przyjemności wyjścia na obiad i zrobienia sobie odpoczynku od domowej kuchni. Zniechęcają ich restauracje nieprzygotowane na przyjście dzieci i serwujące dania, których dzieci po prostu nie lubią. Ta restauracja postanowiła wspomóc rodziców. Stworzyła menu dla dzieci, które zawiera tylko cztery dania, za to takie, które większość maluchów jest w stanie zjeść bez kręcenia nosem. Pomijamy fakt, czy to zdrowe i na pewno najlepsze pożywienie dla dzieci, ale coś za coś. Jeżeli pilnujemy by nasze pociechy jadły zdrowo przez całe tygodnie, to raz na jakiś czas, gdy idziemy zrelaksować się i wspólnie spędzić razem czas, możemy trochę sobie odpuścić. Nie ma nic bardziej stresującego, niż namawianie dziecka w miejscu publicznym do zjedzenia pożywnej sałatki, jeżeli ono nie ma na to ochoty. Poznaj sposoby na 4 typy niejadka! Menu zaproponowane przez restauratora to: 1. "Nie wiem" – czyli hot-dog z frytkami 2. "Nie mam pojęcia" – 2 kawałki kurczaka z frytkami 3. "Nie jestem głodny" – grillowany ser z frytkami 4. "Nie będę tego jeść" – paluszki rybne z frytkami Local Delis Kids menu from funny Znacie te słowa? Pewnie często je słyszeliście? Najczęściej chyba pada – nie będę tego jeść! Podobno dzieci odwiedzające tę restaurację są zachwycone menu stworzonym tylko dla nich i chętnie coś dla siebie wybierają. A trzeba przyznać, że nawet niejadek nie pogardzi dobrymi frytkami :-) Chciałabyś by takie menu pojawiło się w restauracji którą znasz? Zakaz wstępu dla dzieci do restauracji - czytelna informacja czy idiotyczny zakaz? źródło: popsugar
Wpadanie w histerię i 6 innych zachowań, przez które nie lubisz swojego dziecka
Kochasz swoje dziecko i zrobiłabyś dla niego wszystko. Są jednak chwile, kiedy masz wszystkiego dość, chcesz zamknąć się w łazience i nie wychodzić przez tydzień. Albo chociaż kwadrans.
Jest kilka uczuć, które świetnie zna każdy rodzic: nieskończona miłość do dziecka, strach, duma. Są momenty, w których mimo tej ogromnej miłości, przestajesz lubić swoje dziecko. To uczucie mija równie szybko, jak szybko się pojawia i wiele mam nigdy się do tego nie przyzna, ale... Odpowiedzcie sobie same na to pytanie: czy nie macie czasem wszystkiego dość? Dlaczego rodzice nie zawsze lubią swoje dzieci? 1. Budzą się o wiele za wcześnie Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce... Kiedyś myślałaś, że wstawanie o 7 to jakiś żart. Teraz gdy masz dziecko, o 7 nie możesz się doczekać pierwszej drzemki i dopicia zimnej kawy sprzed 2 godzin. 2. Wpadają w szał – najczęściej w miejscach publicznych Krzyczą, biją, płaczą. Rzucają się na podłogę. Tupią nogami. Zastygają w miejscu ze smarkami do pasa. Tego chyba nie trzeba wyjaśniać. 3. Zachowują się obrzydliwie Jak masz dobry dzień, wszystkie obrzydliwe rzeczy, które robi twoje dziecko, uważasz za urocze. Gdy wstaniesz lewą nogą... Lizanie wszystkiego wokół, bieganie po domu z niepodtartą pupą albo zasmarkaną buzią, jedzenie robaków i znalezionych na ulicy petów doprowadza cię do szału. 4. Mają wszy Gdy twój maluch idzie do przedszkola, jego życie towarzyskie staje się bardziej interesujące od twojego. Niestety, im więcej dzieci i zabaw na placu zabaw, tym większe prawdopodobieństwo złapania wszy. Jeśli znajdziesz je też na swojej głowie, twoja złość (i bezsilność!) jest jeszcze większa. 5. Marudzą przy jedzeniu Są dzieci, które zjedzą dosłownie wszystko, łącznie ze szpinakiem i solidną porcją flaków. Większość maluchów odkrywa swoje ulubione smaki i postanawia jak najszybciej cię uświadomić, co lubi jeść, a czego nie znosi. Nie zawsze w cywilizowany sposób, rzecz jasna. Możesz być najbardziej wyluzowaną mamą świata, która pozwala dziecku codziennie jeść naleśniki z cukrem i suchy chleb bez skórek, ale to chyba nie jest dobre rozwiązanie? 6. Mają słuch nietoperza Kiedy 7. raz prosisz, żeby pochował zabawki, nie słyszy. Ale kiedy przypadkiem przeklniesz w rozmowie z przyjaciółką czy mężem, już po tobie. W sklepie, u dziadków, w przedszkolu – twoje dziecko WSZĘDZIE będzie powtarzać TO słowo. 7. Nie przytulają się tak często, jakbyś chciała Z niemowlakiem było łatwiej. Brałaś go na ręce i tuliłaś, tuliłaś, tuliłaś... Z kilkulatkiem jest trudniej, najczęściej ma tyle na głowie, że nie ma czasu na kilka minut spontanicznego tulenia. Na szczęście jest pora snu – całus na dobranoc i długie tulenie to to, co oboje uwielbiacie! Co was wkurza najbardziej w waszych dzieciach? Czytaj także: Nie lubię dzieci! Swoje kocham, bo muszę
Małe dzieci, a takie wybredne przy jedzeniu. Jak z tym skończyć?
Małe dzieci, dwulatki są często nieznośnie wybredne przy stole. Pyszny domowy posiłek potrafią skwitować krótkim „nie chcę!”. Masz tego dość? Zobacz, co możesz zrobić, żeby dziecko zaczęło ładnie jeść!
Zdrowe dziecko nie zagłodzi się na śmierć, ale rodzice i tak się boją, że dobowa dieta składająca się z połówki banana i cukierka znalezionego na placu zabaw nie przysłuży się dobremu rozwojowi ich pociechy. Nawet, jeśli waga i wzrost dziecka wypadają przyzwoicie na siatce centylowej, taka „głodówka” może się ciągnąć tygodniami, a to już zaczyna być naprawdę niepokojące. Porzućmy więc na moment centyle i zastanówmy się, czy rodzinny stół warto zamieniać w pole bitwy. Z jednej strony chcemy uniknąć awantur z dzieckiem, ale gdy w grę wchodzą zdrowe posiłki i prawidłowy rozwój, sprawa nabiera powagi. Co można zrobić, żeby dziecko zaczęło jeść normalnie? Jak zachęcić dziecko do polubienia domowych posiłków Jedzenie to nie tylko paliwo dla ciała. To także społeczna aktywność i większość mam zgodzi się, że rodzinny stół to miejsce, przy którym zaczynają się kształtować zdrowe nawyki żywieniowe (i dobre maniery, miejmy nadzieję). Dlatego jedzcie wspólnie. Nawet, jeżeli rodzina w komplecie zbiera się dopiero wieczorem, pilnuj, żeby dziecko w ciągu dnia nie jadło samo, tylko z opiekunem. Usadzone na wysokim krzesełku na pewno nie będzie jadło z apetytem, gdy nikt nie będzie mu towarzyszył. Przy stole z rodziną dziecko uczy się cieszyć wspólnym posiłkiem i różnymi smakami. Ale często talerz mamy czy taty jest dla malucha znacznie bardziej interesujący niż jego własny, nawet, jeżeli jecie to samo. Rozwiązaniem jest tutaj dziecięca chęć naśladowania dorosłych - gdy zobaczy, że zjadasz swoje śniadanie, obiad, kolację, dziecko zacznie robić to samo, a przynamniej spróbuje. To już coś. Jedzenie a małe dzieci - powtórka z faktów Może tylko ci się wydaje, że dziecko nic nie je? Pamiętaj, że małe dzieci mają małe żołądki i zaspokajają się mniejszymi porcjami niż dorośli. Zrób rachunek sumienia i przypomnij sobie, czy nie dokarmiasz dziecka przy każdej możliwej okazji. Tu pół bułeczki, tam garść winogron, potem serek - dziecko potrafi się tym najeść i wtedy na pewno nie zechce jeść obiadu. Zimny posiłek może być tak samo odżywczy, jak ciepły - kanapka z dobrego pieczywa z masłem, plastrem wędliny i ogórkiem to całkiem niezły wynik. Dzieci nie mają takiej potrzeby eksperymentowania z jedzeniem, jak dorośli. Chętnie jedzą w kółko to samo, ale z czasem z tego wyrastają i zaczynają próbować nowych rzeczy. Pełnoziarniste produkty są ciężkostrawne. Dwulatki mogą ich zacząć próbować, ale młodsze dzieci raczej nie. Nie miej wyrzutów sumienia, jeśli podajesz dziecku głównie białe pieczywo, ryż i zwykły makaron. Jajko to skarbnica wartości odżywczych. Zawiera aż 13 witamin i 6 gram białka (dziecko potrzebuje ok. 16 g dziennie). Gdy dziecko prawie nic nie je Dziecko nie jest chore, nie ząbkuje, a nic nie je. Co wtedy? Dawanie mu czegokolwiek, byle zjadło (batona, chińskiej zupki, chipsów) nie jest rozwiązaniem. Najpierw dokładnie obserwuj sytuację i zapisuj każdy jego kęs. Pod koniec dnia będziesz mieć pełny obraz sytuacji - być może nie jest aż tak źle, jak ci się wydaje? Dzieci mają różne zapotrzebowanie energetyczne i różne apetyty. Niektóre wolą jeść malutkie porcje, ale często. Spróbuj przygotować dziecku kolorowy talerz z owocami, warzywami, ugotowanym makaronem - może coś z tego wybierze? Jeżeli twoje wysiłki nie przynoszą efektów, a z dziennych zapisków wynika, że dziecko naprawdę się nie odżywia, idź z nim do lekarza. Czytaj też: Jak nauczyć dziecko jedzenia wszystkiego - radzi Joanna Drzazga Wróżka Pietruszka, czyli jak nauczyłam dziecko jeść owoce i warzywa - opowieść Czytelniczki 6 sposobów, jak uprzyjemnić dziecku posiłki
Najbardziej irytujące rady dla rodziców – znasz je?
Lubicie, gdy ktoś udziela wam rad? Zwłaszcza takich, które pozostają w strefie "pobożnych życzeń"?
Nic tak czasem nie wkurza jak życzliwe rady i to od osób, które nie mają dzieci, albo są w zupełnie innej sytuacji. Niestety wiele osób czuje nieodzowną potrzebę dzielenia się z całym światem swoimi przemyśleniami i poczuciem, że są najlepszymi rodzicami. Oto 6 najbardziej irytujących porad dla rodziców! Mamy świadomość, że ich znacznie więcej! 1. Nie karm dzieci w samochodzie, nie będziesz mieć bałaganu. Jakże łatwo to powiedzieć, gdy jedziesz w dalszą drogę, a Twoje maluchy nie chcą spokojnie siedzieć z tyłu auta. Drożdżówka, paczka ciasteczek oraz paluszki, to produkty, które potrafią utrzymać je w radosnym nastroju przez dłuższy czas. 2. Twoje dziecko nie byłoby takim niejadkiem, gdybyś je przegłodziła. Niektórzy wierzą w to, że jak wybredne dziecko nie zje kilka razy obiadu, czy kolacji i zazna głodu, wtedy przekona się do pewnych potraw i chętniej będzie zjadać posiłki. Która kochająca mama położyłaby spać dziecko, które płacze z głodu i prosi o kanapkę z ulubionym serkiem? 3. Jeżeli naprawdę kochasz dzieci, nie będziesz zabierać ich na hamburgery i frytki. No tak, takie jedzenie nie jest najlepsze. Ale czasem wyjście np. do McDonaldsa czyni dzień lepszym. Ty nie musisz gotować, dzieci dostaną obiad i nową zabawkę, pobawią się na placu zabaw, a ty możesz spokojnie z mężem wypić kawę. I jak z tego zrezygnować? 4. Dzieci nie mogą zawładnąć twoim życiem! Hmm... ciekawe jak ma to wyglądać? Mamy je zostawiać same w domu i chodzić na spotkania z przyjaciółmi? Mamy kupić sobie nowe spodnie, kiedy wiemy, że dzieci potrzebują buty? Dzieci to całe nasze życie. Gdyby nie były najważniejsze, to nawalilibyśmy jako rodzice. 5. Nie rozumiem, dlaczego jesteś ciągle zmęczona? To chyba nie wymaga komentarza... 6. Miałam taki sam problem z psem. Musiałam mu po prostu pokazać, kto jest w domu panem. No tak, dla kogoś kto nie ma dzieci, pies może pełnić rolę dziecka. Ale żeby porównywać ich do siebie? Wychowanie dziecka wymaga chyba więcej poświęcenia! Takich cennych porad na pewno słyszeliście więcej. Piszcie w komentarzach, które Was denerwowały najbardziej! Młoda mama prosi, skończcie z tymi radami! Być matką i nie zwariować źródło: scarymommy
Najczęstsze pytania rodziców o metodę BLW (Baby Led Weaning)
Zebraliśmy powtarzające się w pytaniach rodziców wątpliwości dotyczące BLW – metody rozszerzania diety niemowlaka, która pozwala dziecku na samodzielne jedzenie, ale nie pozwala mu zostać niejadkiem :-) Przeczytaj te pytania oraz odpowiedzi na nie i podejmij decyzję najlepszą dla waszej rodziny.
Wahasz się, czy BLW jest na pewno dla was? Rozwiejemy twoje wątpliwości odpowiadając na pytania innych rodziców. Oni też się zastanawiali (ja też!), ale właśnie gruntowna wiedza na temat metody Bobas Lubi Wybór pozwala podjąć najlepszą decyzję. „Czy można jakoś zmniejszać bałagan podczas posiłków?” Jeśli stosujesz podkłady na podłogę i fartuszki, to jest on i tak ograniczony. Zaufaj dziecku, daj mu trochę czasu – zobaczysz, z każdym tygodniem rozrzucania będzie mniej. Obserwuj też malucha. Z czasem zazwyczaj zabawa jedzeniem i rzucanki następują pod koniec posiłku, kiedy brzdąc jest po prostu najedzony i zaczyna się nudzić. Wtedy czas zakończyć jedzenie. „Czy moje dziecko na pewno wie, ile jedzenia jest dla niego dobre? A co, jeśli akurat ono nie je instynktownie, tylko kieruje się np. emocjami?” Małe dzieci mają doskonale rozwinięty instynkt, który mówi im, jakie pokarmy spośród zaproponowanych wybrać, czego im w danym momencie potrzeba, a czego należy unikać. Na tym opiera się metoda BLW. Np. często przed infekcją dziecko odmawia jedzenia pokarmów stałych i chce pić więcej mleka mamy. Wie, że mamine mleko będzie dla niego w tym momencie lepszym pokarmem. Wątpliwości może mieć jednak rodzic, którego dziecko konsekwentnie wybiera dość jednostronnie pokarmy, np. chce jeść w większości surowe owoce i to w ilościach hurtowych. Kwestie takie zawsze należy rozważyć indywidualnie. Może wystarczy mała modyfikacja jadłospisu? A może akurat jest lato i dziecko instynktownie wybiera sezonowe owoce, bo ich akurat potrzebuje? Kiedy kupować sezonowe owoce i warzywa, żeby miały mało chemii? „Dlaczego prowadzenie jednocześnie dwóch kuchni - dla mnie i dziecka - nazywa się tanim rozszerzaniem diety?” Ale czemu dwóch kuchni? Ideą BLW jest właśnie jedzenie wspólnie oraz tego samego (oczywiście, jeśli w miarę zdrowo się odżywiasz). Jarzyny i kawałek mięsa ugotowane dla dwóch osób to tani obiad. Pizza dla ciebie i mdła zupka dla dziecka – to przecież znacznie droższa opcja. A może czas na zmiany i w twoim jadłospisie? „Jak sprawić, żeby warzywa nie ślizgały się w rączce?” W takim wypadku warto zostawić na warzywie lub owocu kawałek skórki lub obrać go obieraczką karbowaną. Umyta skórka na jabłku czy gruszce to nic szkodliwego dla malucha, a rowki na produkcie wystarczają, żeby dziecko mogło sprawnie go uchwycić. „Moje bliźniaczki mają blisko 11 miesięcy, a nie są zainteresowane stałymi pokarmami. Czy już nie powinny wsuwać niemal wszystkiego? Bardzo się martwię.” Tak to już jest, że niektóre dzieci już w wieku pół roku kochają „prawdziwe” jedzenie, a ich o kilka miesięcy starsi koledzy w ogóle się nim nie interesują. Do roku niemowlęciu wystarcza mleko mamy lub mieszanka, więc nie jest to jeszcze duży problem. Warto jednak wciąż proponować bliźniakom nowe potrawy i czekać, aż się na nie skuszą. Jedno jest pewne – prędzej czy później to naprawdę nastąpi, a presja tylko ten moment oddali! „Jak poznam, że dziecko się najada?” Podstawą jadłospisu niemowlęcia co najmniej do końca pierwszego roku jego życia jest nadal mleko – pokarm mamy lub mieszanka. Stałe posiłki dopiero wchodzą do gry i nie stanowią głównego materiału do najadania się. Organizm dziecka jest tak zaprogramowany, że za specjalnie na nie nie czeka. To, co najważniejsze i najpotrzebniejsze, płynie do niego wraz z mlekiem. „Czy można karmić dziecko częściowo według zasad BLW, a częściowo łyżeczką? To pomogłoby mi przełamać strach, że syn się nie będzie najadał.” Początki rozszerzania diety to nie jest czas, kiedy dziecko ma się najadać stałymi produktami. Podstawę jego diety wówczas wciąż stanowi mleko! Jednak jeśli rodzic potrzebuje świadomości, że smyk tyle i tyle je, a dziecko pozwala na karmienie łyżką, to czemu nie. Tylko że samodzielne oglądanie, poznawanie i wkładanie do buzi jedzenia jest dla malca taką frajdą, że szkoda mu ją ograniczać… Poza tym ważne, by dokarmianie nie towarzyszyło wszystkim posiłkom. „Jak robić z jedzeniem w restauracjach? Czy dla dziecka poniżej roku zamawiać specjalne dania dla dzieci czy to, co dla nas, normalnie z karty?” Jednym z fundamentów systemu BLW jest jedzenie razem z dzieckiem. Dlatego gdy zamawiasz zdrowe jedzenie, niech maluch próbuje go z tobą. Tym bardziej że często dania dla dzieci to smażone panierowane kawałki kurczaka czy frytki, zatem zamiana np. grillowanych warzyw na nie nie byłaby rozsądna... „Czy można jakoś ograniczyć bałagan podczas posiłków na mieście i „w gościach”? Mam z tym duży problem, bardzo mnie zawstydza, gdy Ania rozrzuca jedzenie po restauracji...” Warto mieć zawsze przy sobie chusteczki nawilżane. Można nimi w miarę na bieżąco wycierać blat fotelika do karmienia, rączki smyka czy nawet podłogę. Być może jednak personel lokalu będzie wyrozumiały i nie będzie rzucał nieprzyjaznych spojrzeń na rodziców BLW-smakosza? Warto się przekonać i wybierać te restauracje, które szanują także takich gości. „Moja 7-miesięczna córeczka podczas posiłków wkłada do buzi bardzo duże ilości jedzenia. Nie wiem, jak ją tego oduczyć, boję się, że to skończy się wymiotami...” Eksperymenty dzieciaków z jedzeniem przybierają różne postacie… Nadmierne napełnianie buzi jedzeniem też do nich należy. Jednak maluchy, które same kontrolują to, co i w jakiej ilości znajdzie się w ich ustach, wiedzą, że gdy jedzenie zawędruje za daleko, poczują odruch wymiotny. Takie doświadczenie uczy je, gdzie jest granica odpowiedniej porcji jedzonka i ile zmieści się naraz do ust. „Ponieważ nie wiem, co podpasuje mojej córce, a co nie, to przygotowuję jej potrawy, które lubi. Mam pewność, że zje, ale z drugiej strony, przez to nie poszerza swoich kulinarnych horyzontów...” Nie ma co się ograniczać i podawać dziecku tylko to, co chętnie je. Maluchy mają zmienny gust i bardzo często ni stąd, ni zowąd zmieniają swoje upodobania kulinarne. Poza tym, nawet jeśli maluch wypluwa dany produkt, to nie zawsze znaczy, że mu nie podpasował, tylko może nie ma na niego ochoty akurat dzisiaj. Dlatego warto przy każdym posiłku dawać dziecku wybór, wtedy samo decyduje, kiedy czas na zmiany. „Za każdym razem, kiedy dzwoni moja mama, to pyta, ile Antek je. A ja nie umiem jej powiedzieć, bo on je sam, częściowo oczywiście rozrzucając jedzenie… Co mam odpowiedzieć mamie, kiedy znowu będzie wypytywać o te nieszczęsne łyżeczki zjedzonej zupki?” Cóż, tradycyjne podejście, każące młodej mamie tuczyć malucha, bo dziecko grubiutkie, to dziecko zdrowe, na szczęście odchodzi do lamusa. Ale pytania o ilości zjedzonego jedzenia pozostały… Na takie pytanie warto wyrecytować: „Dzisiaj jadł cukinię, marchewkę, ziemniaki, kurczaka, omleta i pomidory”. Brzmi imponująco, prawda? A do tego Antoś zapewne jest wesoły, energiczny i ma mleko w żądanych ilościach, więc o niedojadaniu nie może być mowy! Poza tym, warto przypomnieć, że kilka marchewek baby to znacznie więcej konkretnego jedzenia niż choćby miseczka papki marchewkowej, w której króluje woda, więc nie da się porównywać jedzenia przecierów z „prawdziwymi” produktami. W ostateczności można też mamie przypomnieć, że dziecko ma żołądek wielkości mniej więcej swojej piąstki, więc o napełnienie go naprawdę nie jest trudno. „Moja roczna Laura potrafi nie zjeść nic przez kilka dni! Jesteśmy tym z mężem bardzo zaniepokojeni. Pediatra kazała się nam tym nie przejmować i dać dziecku czas. Ale czy to naprawdę normalne?” Tak, to się często zdarza, że przez kilka dni z rzędu dziecko odmawia niemal całkowicie jedzenia, by potem zacząć jeść zupełnie normalnie lub odrabiać straty z naddatkiem. Jadłospis dziecka bilansuje się w ciągu tygodnia, a nie w ciągu dnia, zatem jest ogromne prawdopodobieństwo, że odpowiednia ilość niezbędnych składników zostanie w tym czasie przez malucha przyswojona. Przyczyn czasowego odmawiania jedzenia jest kilka: ząbkowanie (maluch nie chce podrażniać i tak bolesnych dziąseł), infekcja (dziecko traci apetyt przed lub podczas choroby, bo organizm nie chce tracić sił na trawienie, woli walczyć z infekcją) czy stresy (zmiana niani, powrót mamy do pracy, napięcia w domu) lub… brak powodu. Należy jednak pamiętać, żeby nigdy nie zmuszać ani nie namawiać dziecka do jedzenia. Zostało dowiedzione, że zdrowe dziecko samo się nie zagłodzi, więc trzeba poczekać, aż czas gorszego apetytu minie. Za to jeśli maluch jest blady, apatyczny i nieswój, koniecznie wybierz się z nim do lekarza.
Nakarmienie wybrednego dziecka i wewnętrzny spokój często się wykluczają. Mamy za wszelką ceną próbują dogodzić maluchom… Tylko po co? Przeczytaj nasze rady – oczywiście z przymrużeniem oka. ;)
Z pewnością chcesz, żeby twoje dziecko było szczęśliwe i najedzone, jednak nie wszystkie dzieci od razu uwielbiają brokuły czy gruszki... Próbując trafić w gust wybrednego malca, tracisz czas, energię i chęci. Mamy dla ciebie kilka rad, dzięki którym jedzenie będzie łatwiejsze. I przyjemniejsze! Twój maluch nie jest fanem owoców i warzyw? W porządku. Podawaj je w posiłkach, jedz i uznaj, że twoja praca na tym się kończy. Nie powinnaś zmuszać malca do jedzenia, wystarczy, że przygotujesz i podasz coś zdrowego. Nie zwiększaj porcji dziecka. Jako rodzic, kładziesz jedzenie na stole. Zadaniem dziecka jest zjedzenie takiej porcji, jaka mu wystarcza i na jaką ma ochotę. Unikaj dwóch P: przekupstwa i proszenia. Nie proponuj dziecku nagrody za to, że spróbuje czegoś nowego. To może być całkiem kosztowny interes... Nie próbuj przekupić i nie proś! Nie poddawaj się. Czasem miną godziny, zanim twoje dziecko odważy się zjeść coś nowego. Staraj się to zaakceptować. Nie myśl obsesyjnie o ilości warzyw, jaką zjada twoje dziecko. Zamiast tego skup się na przygotowywaniu posiłków, które będą smaczne i pełne witamin! Jeśli twoje dziecko jest smakoszem jedzenia typu fast food, spróbuj przygotować zdrowe wersje jego ulubionych dań. Nie wybieraj mrożonej pizzy czy smażonych frytek, zamiast nich przygotuj pieczone ziemniaki albo pizzę gryczaną! Nie zabieraj dzieci na zakupy. Maluchy nie powinny decydować o tym, co kupujesz. Wybieraj to, co jest dla nich dobre. Trzymaj płatki w przezroczystych opakowaniach. Kupujesz płatki, bo maluch uwielbia pszczółkę lub misia na opakowaniu? Jeśli będziesz je trzymać w plastikowym pojemniku, papierek nie będzie miał znaczenia. Zapamiętaj: producenci robią wszystko, żeby skusić twoje dziecko. Kolorowe opakowanie, słodki, chemiczny zapach i sztuczny kolor – wszystko po to, by dziecko chętnie jadło. Niestety, te produkty nie są zdrowe. Wybieraj produkty z krótką listą składników i bez sztucznych dodatków. Nie gotuj osobnych posiłków dla dziecka. Nie zawsze możesz zmienić preferencje swojego dziecka, ale możesz zmienić swoje nastawienie. Przygotuj i podaj jeden posiłek. Wkrótce przekonasz się, że twoje dziecko nie jest takim niejadkiem, jak myślałaś. Twoje dzieci lubią pogrymasić przy stole? Macie swoje sposoby, żeby przemycić do ich diety warzywa i owoce? Czytaj także: Czy dziecko może być wegetarianinem? Źródło: today.com
Twoje dziecko płacze przy stole, pluje jedzeniem, jada wyłącznie jogurt na zmianę z chlebem? Sprawdź, co może pomóc.
1. Daj dziecku odetchnąć Postaraj się, by sprawa jedzenia przestała być tematem numer 1 w waszym domu. Nie nazywaj malca niejadkiem. Oszczędź mu komentarzy („Oszaleję z nim, znowu nie tknął obiadu!”) i porównywania z innymi („Agatka zjadła kaszę, a Jaś jak zwykle tylko wszystko rozbabrał!”). Nie skarż się na niego babci, koleżankom itd. To naprawdę ważne, bo presja, jaką często wywierają na niejadku bliscy, może odebrać apetyt na dobre. 2. Pobaw się w księgową Przez kilka dni zapisuj wszystko, co zjada i wypija twoje dziecko: każdy kęs banana, każdy łyk soczku marchewkowego, każdą łyżeczkę serka. Nie przepuść żadnemu ciasteczku ani lizakowi. Może się okazać, że twój malec wcale nie jest niejadkiem, tylko je na raty albo nie to, co trzeba. 3. Pozwól dziecku zgłodnieć Nie biegaj za nim z kanapką po placu zabaw, nie wtykaj do buzi a to jabłka, a to banana. Daj mu szansę wybiegać się i wyszaleć, a przy okazji nabrać apetytu. Poza tym: Zrezygnuj ze słodyczy i niezdrowych przekąsek. Nie karm dziecka drożdżówkami „byle tylko coś przełknęło”, bo będziesz musiała robić to stale. Żaden malec nie zrezygnuje z nich dobrowolnie na rzecz brokułów! Uważaj także na słodkie herbatki i soczki. Są bardzo sycące, nic więc dziwnego, że nie ma się po nich ochoty na obiad. 4. Pozwól decydować Zdarza się, że dziecko wybrzydza przy jedzeniu bo to jedyna okazja, kiedy może o czymś decydować. Pozwól mu wybierać to, na co ma ochotę. Daj mu jednak ograniczony wybór ("Chcesz na śniadanie płatki czy bułeczkę z miodem?") 5. Poproś dziecko o pomoc w kuchni Każdy człowiek, nawet całkiem mały, lubi się czuć ważny i potrzebny. Zaangażuj dziecko w przygotowywanie posiłków, nawet jeśli oznacza to smarowanie masłem blatu i rozchlapywanie mleka po kafelkach. Postaw kuchcika na stołeczku i poproś o ułożenie na kanapce plasterków ogórka, przytrzymanie miseczki, podanie łyżki itd. I nie przeganiaj go, gdy zagląda do toreb z zakupami. Jeśli nie ma w nich nic niebezpiecznego, poproś, by je wraz z tobą rozpakował. Polecamy: Dziecko w kuchni 6. Pamiętaj, że je się oczami... Warto uatrakcyjniać nawet najprostsze posiłki. Może twój malec zje warzywa, jeśli pokroisz je w słupki i podasz w miseczce dip, w którym można je moczyć? Rzadko lubianym szpinakiem można posmarować naleśniki i ułożyć je tak, by wyglądały jak torcik. Kolorowy makaron jest "smaczniejszy" niż zwykły, podobnie jak ziemniaczki uformowane łyżką do lodów. 7. ... i uszami Na niektóre dzieci świetnie działa zmiana nazwy nielubianej albo nowej potrawy. Brokuły mogą nie wzbudzić zachwytu, "drzewka" mają szansę. Jajecznicę zamiast szczypiorkiem możecie posypać zielonym "confetti", a twarożek z rodzynkami piegowatą chmurką. Zaangażuj malca w wymyślanie nazw. Polecamy: Chcesz, by dziecko jadło warzywa? Nie mów, że są zdrowe. 8. Zostań przemytnikiem Twój maluch nie je mięsa, za to przepada za pierogami? Być może zje pierogi z mięsem. Warzywa można przemycać w naleśnikach, owoce w koktajlach mlecznych, mięso i żółtko w zupie. Pamiętaj jednak, że dzieci mają rentgen w oczach - mogą wypatrzyć mikroskopijny kawałek znienawidzonej pietruszki, nawet jeśli starannie przykryjesz go szynką. 9. Podawaj małe porcje Góra ziemniaków, piramida klopsów a do tego kopa surówki to stanowczo za dużo dla dziecka. Widok pełnego po brzegi talerza może mu skutecznie odebrać apetyt. Porcje dla dziecka powinny być nieduże. 10. Posadź malca przy wspólnym stole W towarzystwie je się przyjemniej, oczywiście jeśli atmosfera przy stole jest miła, a reszta biesiadników nie mówi rzeczy w stylu „Znowu krupnik?”. 11. Pozwól dziecku jeść samodzielnie To prawda, nabrudzi, wysmaruje się od włosów po kapcie i będzie jadł bardzo wolno, ale przecież dopiero się uczy. 12. Wrzuć na luz Nie krzycz, nie sztorcuj („Siedź prosto, uważaj na serwetkę”) i nie popędzaj niejadka, ale oczywiście nie pozwalaj mu, by wywracał talerz czy opluwał innych jedzeniem. Choć to czasem bardzo, bardzo trudne, staraj się trzymać nerwy na wodzy, nawet jeśli grzebie widelcem w jajecznicy i od kwadransa nie może uporać się z ziarenkiem groszku. 13. Nie zmuszaj Nawet jeśli osiągniesz cel (barszcz ukraiński zostanie zjedzony), sprawisz, że posiłki będą kojarzyć się dziecku z torturami. Jeśli czegoś wyjątkowo nie znosi (nawet dorośli miewają odruch wymiotny na widok konkretnych produktów) nie zmuszaj, by się z tym przeprosił. Nie przeciągaj posiłków w nieskończoność. Malec od godziny płacze nad zimną zupą? Wylej ją do zlewu. I tak nic z tego nie będzie, za to dziecko zacznie się bać kolejnego posiłku. 14. Akceptuj dziwactwa Są dzieci, które jadają tylko kilka produktów, np. jogurt na zmianę z szynką, ewentualnie dokładnie przecedzony rosół na prędze cielęcej. Inne nie tkną niczego, co jest czerwone, ma grudki albo jest na innym talerzu niż zwykle. Co gorsza, upodobania niejadków się zmieniają: potrawa, którą twój malec łaskawie tolerował, może w jednej chwili stać się niejadalnym paskudztwem. Choć zachowania tego typu wydają się irracjonalne, warto ustępować dziecku - oczywiście w granicach rozsądku. To, że ulubione dania podaje się częściej niż zwykle, nie oznacza oczywiście, że trzeba rezygnować z prób urozmaicenia diety. Zobacz także: Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw? 25 sprawdzonych sposobów