Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-06T17:01:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 4 nawyki rodziców, które niszczą w dziecku pewność siebie. Już zawsze będzie szarą myszką
items: Nieśmiałe dziecko w przedszkolu lub szkole: jak mu pomóc i dlaczego nie wolno nazywać go nieśmiałym?
items: Socjoterapia – na czym polega i jakie daje korzyści
items: Jak pomóc (i jak nie zaszkodzić!) nieśmiałemu dziecku?
items: Chciałabym, żeby moje dziecko było gwiazdą, a nie trzymało się z boku!
items: Kumpelska ławka, czyli jak ośmielić nieśmiałe dziecko
items: Jak ośmielić nieśmiałka?
items: Jak pokonać nieśmiałość?
items: Przedszkolne problemy: nieśmiałość i agresja
items: Jak postępować z dzieckiem, które się wstydzi - radzi psycholog
items: Jak pomóc nieśmiałemu dziecku?

4 nawyki rodziców, które niszczą w dziecku pewność siebie. Już zawsze będzie szarą myszką
type: item
date: 2025-12-06T17:00:42.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: nieśmiałe dziecko
subject: pewność siebie
subject: wychowanie dziecka
description: Nieraz słyszę od dorosłych, że „tacy już są” i nie mają odwagi wychodzić przed szereg. A ja widzę w tym cień dawnych rodzinnych scen. Pewne codzienne drobiazgi potrafią ustawić dziecko na przegranej pozycji na lata.
encoded: Wiele razy słyszę od znajomych rodziców to samo zdanie: „Chcę dla dziecka dobrze”. Wierzę w to. Tyle że dobre chęci nie zawsze prowadzą do dobrych skutków. Czasem drobne, powtarzane codziennie nawyki robią w dziecięcej głowie większą wyrwę niż jeden głośny konflikt. I najgorsze jest to, że dziecko zwykle nie potrafi nawet powiedzieć, skąd bierze się jego niepewność. Po prostu rośnie w przekonaniu, że „tak ma być”. Jak wychować pewne siebie dziecko? Pewność siebie nie rodzi się z wielkich przemówień o odwadze. Rodzi się z tysięcy małych sygnałów: jak na nie patrzycie, jak reagujecie na błędy, jak mówicie o świecie i o nim samym. Poniżej opisuję cztery szkodliwe nawyki, które widzę najczęściej. Dobra wiadomość: da się je zmienić szybciej, niż się wydaje. 1. Krytyka zamiast informacji zwrotnej Wielu rodziców myli krytykę z wychowaniem. Krytyka brzmi mniej więcej tak: „Znowu się nie postarałeś”, „Ty zawsze robisz bałagan”, „Co z tobą jest nie tak”. Dziecko słyszy wtedy słowa nie o zachowaniu, tylko o sobie. I krok po kroku buduje obraz własnej osoby jako „tej gorszej”, „tej, która zawodzi”. Informacja zwrotna wygląda inaczej: dotyczy konkretu i zostawia przestrzeń na zmianę. „Widzę, że pokój jest nieposprzątany. Ustalmy, kiedy to ogarniecie” albo „Co wam pomogło w tym zadaniu, a co było trudne”. Kiedy rozmawiam z dorosłymi, którzy nie wierzą w siebie, prawie zawsze w ich dzieciństwie przewijały się zdania o tym, jacy są, a nie co zrobili. To ogromna różnica. 2. Porównywanie do innych dzieci „Zobacz, jak Kasia ładnie czyta”, „Twój brat w twoim wieku był samodzielny”, „Inne dzieci potrafią się zachować”. Te słowa często wypowiadacie z nadzieją, że zmotywują. A one motywują tylko do jednego: do chowania się. Porównywanie uczy dziecko, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast rozwijać własne tempo i mocne strony, zaczyna się ścigać o akceptację. Albo rezygnuje, bo „i tak nie dogoni”. Widziałam to wiele razy w szkołach i w rozmowach z rodzicami. Dzie…

niesmiale-dziecko-2-3b5df25.png
width: 1600
height: 1200

Nieśmiałe dziecko w przedszkolu lub szkole: jak mu pomóc i dlaczego nie wolno nazywać go nieśmiałym?
type: item
date: 2023-09-06T06:09:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
description: Nieśmiałe dziecko w przedszkolu czy w szkole nie ma łatwego życia. Zwłaszcza gdy w grupie czy klasie ma przebojowych, uwielbianych przez innych kolegów. Według specjalistów najczęściej to dorośli pielęgnują w dziecku nieśmiałość. Jak tego uniknąć, by wychować pewne swojej wartości i radosne dziecko?
encoded: Z nieśmiałych dzieci nie muszą wyrosnąć nieśmiali dorośli. Zamiast więc szukać lekarstwa na nieśmiałość, pomóż swojemu maluchowi poczuć się pewnie wśród innych ludzi. Spis treści: Nieśmiałość, czyli co? Nieśmiałość: czy to zawsze powód do obaw? Nieśmiałe dziecko: z natury lub z wychowania Jak pomóc nieśmiałemu dziecku? Nieśmiałość, czyli co? Nieśmiałość sprawia, że dziecko odczuwa dyskomfort z powodu: lęku pojawiającego się w sytuacjach społecznych, negatywnej (niskiej) samooceny, niewiedzy na temat tego, jak najlepiej zachować się w danej sytuacji. Lęk, niepewność, brak przekonania co do własnej wartości powodują cały szereg zahamowań. A te z kolei sprawiają, że dziecko "ginie" w tłumie lub staje się obiektem drwin ze strony rówieśników. Przebojowość, pewność siebie, odwaga — te cechy w dużej mierze decydują dziś o tym, czy człowiek osiągnie zawodowy sukces. Często to właśnie rozpychając się łokciami, można znaleźć ciekawą pracę, a później utrzymać się na stanowisku czy zdobyć awans. Zrozumiałe więc, że rodzice martwią się, widząc, jak ich pociecha samotnie przygląda się radosnej zabawie innych dzieci. Diagnozując nieśmiałość u dziecka, wychowawcy i nauczyciele coraz rzadziej mylą wycofanie podopiecznych z lenistwem, złym wychowaniem czy lekceważeniem obowiązków. Uwaga: Tzw. przebojowość połączona z agresją (słowną i/lub fizyczną) również oznacza, że dziecko boryka się z niską samooceną i lękiem wobec otoczenia, które próbuje w ten sposób maskować. Nieśmiałość: czy to zawsze powód do obaw? Nie ma nic dziwnego w tym, że 2-, 3- a nawet 4-latek wykazuje oznaki nieśmiałości. Na tym etapie rozwoju jest ona zupełnie naturalna i nie powinna zbytnio martwić rodziców. Większość dzieci „wyrośnie” z niej, zanim pójdzie do szkoły. Nie dziw się więc, że Twoje dziecko woli bawić się samo lub najwyżej obok kolegi nie nawiązując z nim jednak kontaktu – to zupełnie typowe dla przedszkolaków i młodszych dzieci. Podobnie jak rola obserwatora, którą często przyjmują maluchy. Nie powin…

imgSyRnE6-3bea3ee.jpg
width: 3012
height: 2000

Socjoterapia – na czym polega i jakie daje korzyści
type: item
date: 2021-03-22T21:36:55.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: nieśmiałe dziecko
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
description: Socjoterapia to terapia społeczna, która jest częścią terapii zajęciowej. Kierowane na nią są osoby, które mają problemy emocjonalne i zaburzenia zachowania. Socjoterapia ma działanie terapeutyczne, rozwojowe i edukacyjne.
encoded: Socjoterapia, zwana też terapią społeczną, tylko wtedy przynosi dobre rezultaty, gdy na zajęciach panuje dobra atmosfera, nie ma konfliktów, a uczestnicy czują się bezpiecznie i komfortowo. Na zajęciach socjoterapeutycznych kluczową rolę odgrywa dobry kontakt z terapeutą, rodzaje aktywności, w jakich biorą udział uczestnicy oraz rodzaj zaburzeń z jakimi zmagają się pacjenci. Spis treści: Socjoterapia Cele socjoterapii Socjoterapia dla dzieci Socjoterapia Socjoterapia wykorzystuje wpływ środowiska społecznego, pozytywne oddziaływanie grupy społecznej oraz interakcje społeczne. To dlatego socjoterapia odbywa się w grupie, aby między uczestnikami miały szansę odbywać się interakcje i nawiązywać relacje. Terapia społeczna uczy nowych sposobów myślenia i radzenia sobie z problemami. Socjoterapia jest skuteczną metodą leczenia zaburzeń lękowych, osobowości, odżywiania się, a także łagodzenia problemów emocjonalnych. Jej zastosowanie jest bardzo szerokie – od terapii dzieci po terapię osób niepełnosprawnych i osadzonych w zakładach karnych. Socjoterapię stosuje się u dzieci nadmiernie nieśmiałych, zalęknionych, cierpiących na fobię szkolną. Pomaga dzieciom z wadami wymowy oraz agresywnym i takim, które nie potrafią dobrze funkcjonować w grupie. Z kolei dzieciom autystycznym ułatwia poznanie wzorców zachowań i przyswojenie norm. Cele socjoterapii Istnieją trzy cele socjoterapii. W zależności od grupy i potrzeb jej członków terapeuta może przenosić nacisk na jeden z nich albo pracować we wszystkich trzech obszarach. Cel terapeutyczny socjoterapii. Chodzi o nauczenie pacjentów pewnych umiejętności psychologicznych, które pozwalają łagodzić skutki stresu i kontrolować trudne emocje. Dzięki temu osoba poddana terapii staje się pewna siebie i kształtuje pozytywny obraz swojej osoby. Cel edukacyjny socjoterapii. Terapeuta tak organizuje zajęcia, aby dzięki nim przekazywać zasady obowiązujące w grupie społecznej, a także rządzące nią normy i reguły. Pacjenci uczą się rozpoznawać e…

on7x2S-116830-d254df6.jpg
width: 1200
height: 900

Jak pomóc (i jak nie zaszkodzić!) nieśmiałemu dziecku?
type: item
date: 2017-01-23T13:45:51.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
description: Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z nieśmiałością dziecka? Przeczytaj rady eksperta: czego nie robić, żeby nie zaszkodzić i co robić, żeby pomóc.
encoded: Czy twoje dziecko jest nieśmiałe? Czy unika towarzystwa, a obecność innych ludzi sprawia, że się wycofuje? Chowa się za twoimi plecami, każde wyjście wiąże się z trudnymi sytuacjami i malutkimi, a czasem większymi, dramatami? Być może uważasz, że to trudne być mamą nieśmiałego dziecka. Chciałabyś, żeby twój synek, zamiast chować się za twoją spódnicą, ładnie powiedział dzień dobry cioci, a córeczka wyrecytowała wierszyk na przedszkolnym przedstawieniu – przecież w domu tak buzie im się nie zamykają! Z drugiej strony wiesz, jak trudno twojemu dziecku funkcjonować w sytuacjach towarzyskich i bardzo mu współczujesz. Chciałabyś mu pomóc, ale nie wiesz jak. Do nieśmiałości dziecka trzeba podchodzić poważnie. Nieśmiałe dziecko potrzebuje mądrego wsparcia: - Nie pomożemy ani rzucając dziecko na głęboką wodę, ani chroniąc je nadmiernie, tylko oferując mu pewien rodzaj przyjaznych doświadczeń społecznych, w których może trenować swoje umiejętności – radzi Paulina Michalik, psychoterapeutka z Akademickiego Centrum Psychoterapii i Rozwoju przy Uniwersytecie SWPS. Przyjrzyjmy się najpierw samej naturze nieśmiałości. Czym jest nieśmiałość? Kim jest człowiek nieśmiały? Michalik obrazowo tłumaczy to przykładem podanym przez profesora Philipa Zimbardo: - To np. uczeń, który wie, ale nie zgłasza się do odpowiedzi, osoba, która umie i lubi tańczyć, ale nie wchodzi na parkiet, człowiek samotny, który nie chce umówić się na randkę. Jego wewnętrzny strażnik ostrzega: nie rób tego, bo wystawisz się na widok publiczny i narazisz na śmieszność. Zdaniem psychoterapeutki nieśmiałość może wynikać z 3 grup czynników i może być częściowo wrodzona, a częściowo... wyuczona: - Jest grupa czynników biologicznych, czyli wrodzonych – mówimy tu np. o temperamencie, reaktywności na bodźce - mówi Michalik. - Jest też grupa czynników wynikających z bodźców zewnętrznych, czyli np. tego, jak jesteśmy wychowywani oraz grupa czynników związanych z wyobrażeniami na własny temat, czyli niskiej samooceny. Nie z…

img4p201Q-0544a7b.jpg
width: 620
height: 494

Chciałabym, żeby moje dziecko było gwiazdą, a nie trzymało się z boku!
type: item
date: 2016-10-13T13:21:26.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: dwulatek
subject: nieśmiałe dziecko
subject: wychowanie
description: Mam ją wypychać i zmuszać by była gwiazdą podwórka, czy pozwolić obserwować z daleka?
encoded: "No idź, pobaw się z dziećmi" – mówi z nadzieją, choć wie, że znowu będzie siedzieć na moich kolanach, lub cichutko siedzieć z boku. Posłuchajcie dylematów tej mamy! "One nie zmuszały swoich dzieci" "Wczoraj byłam z córką na czytaniu bajek w miejskiej bibliotece. Byłyśmy miesiąc temu, ale moja 2 latka nie chciała wziąć udziału. Postanowiłam spróbować ponownie. Większość dzieci pobiegła do pani czytającej książeczkę, by być jak najbliżej. Usiadły dokoła i z zaciekawieniem słuchały. Gdy zaczęło się wspólne śpiewanie, dzieci wzięły się za ręce i kołysząc się bawiły się razem. Patrzyłam na te dzieci i ich mamy. One wcale nie zmuszały ich do tego, dzieci same chciały być w centrum wydarzeń. Moja córka nie jest taka jak inne dzieci. Ona woli wszystko oglądać z daleka. Nie chce uczestniczyć w takich zabawach. Zawsze siada z boku, albo na końcu. Nie chce podawać dzieciom dłoni, nie tworzy z nimi kółka. Ona patrzy, analizuje. Jest częścią imprezy, ale... trzyma się z boku, a ja nie wiem jak na to zareagować. Mam ochotę wypchnąć ją na środek koła i powiedzieć - baw się, bądź gwiazdą! Śpiewaj najgłośniej z wszystkich dzieci! Ale wiem, że to będzie zmuszanie jej do tego. Nie chcę żeby czuła presję, że ma robić coś wbrew sobie, by zadowolić mnie, czy kogokolwiek innego. "Przestałam ją zmuszać" Wiem, że będzie to dla niej złe, bo próbowałam już to robić. Zmuszałam by bawiła się z dziećmi, a ona płakała i patrzyła na mnie błagalnie. Dziś już tego nie robię. Moja córka siedzi sobie z boku i podchodzi na tyle blisko, ile sama zdecyduje. Widzę, że kiedy jej nie zmuszam, czuje moją obecność i akceptację, otwiera się coraz bardziej. Zaczyna śpiewać, klaskać, wchodzić w relacje z dziećmi. Powolutku... Okazuje się, że to jest najlepsza metoda." Zmuszanie dzieci do zachowań przez nas oczekiwanych, nie przynosi nigdy dobrych rezultatów. Dzieci jeszcze bardziej okopują się w swoim strachu, lęku, bezbronności. Jeżeli poczują, że mają nasze wsparcie, jeżeli poczują się bezpiecznie, na pewno b…

imgTbedIE-441f2c0.jpg
width: 1100
height: 733

Kumpelska ławka, czyli jak ośmielić nieśmiałe dziecko
type: item
date: 2016-03-31T10:54:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nieśmiałe dziecko
subject: przyjaźń
subject: szkoła
subject: zabawa z dzieckiem
description: Nie każde dziecko szybko nawiązuje nowe znajomości. Czasem maluch nie ma się z kimś bawić i nie wie, co robić. Rozwiązaniem jest „kumpelska ławka”.
encoded: Kiedy jest się dzieckiem (a czasem nawet wtedy, kiedy jest się dorosłym!), nawiązywanie nowych znajomości może sprawiać trudności. By przezwyciężyć nieśmiałość dzieci, na boisku jednak z kanadyjskich szkół powstała „kumpelska ławka”. Jak działa ławka? „Buddy bench”, czyli „kumpelska ławka”, pomaga ośmielić nieśmiałe dzieci. Jeśli maluch nie ma się z kim bawić, siada na ławce. Dzięki temu inne dzieci mogą zaprosić go do zabawy. Na pytanie, ile czasu spędził siedząc na ławce, 7-letni Matt odpowiedział, że „minutę”. Tyle wystarczyło, by koledzy go zauważyli i zaproponowali wspólną grę. „Odkąd mamy ławkę, o wiele więcej dzieci ma przyjaciół i kolegów, z którymi może się bawić” dodał chłopiec. Dzieci w szkole Willowgroove uwielbiają „kumpelską ławkę”. Dzięki niej nie boją się pokazać, że czują się samotne i potrzebują nieco uwagi ze strony kolegów i koleżanek. Co myślicie o tym pomyśle? Czy w polskich szkołach przydałyby się podobne ławki? Czytaj także: Czy polskie dzieci są szczęśliwe?

imgPRSPLb-1a7d15f.jpg
width: 620
height: 349

Jak ośmielić nieśmiałka?
type: item
date: 2011-09-13T13:00:11.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: rówieśnicy
subject: wychowanie dziecka
description: Co robić, jeśli dziecko jest nieśmiałe? Czy można mu pomóc w kontaktach z rówieśnikami? Jak reagować na jego nieśmiałość? Wyjaśnia Julita Wojciechowska, psycholog.
encoded: Mój trzyletni synek do tej pory był w domu ze mną, babciami lub opiekunką. Ma kontakt z dziećmi, np. na placu zabaw, ale zawsze z trudnością włącza się w zabawę z nimi. Muszę go namawiać, a najlepiej bawić się z nim. Często siedzi u mnie na kolanach i tylko obserwuje. Mały ma iść teraz do przedszkola i boję się, jak sobie poradzi, skoro jest taki nieśmiały. Czy to cecha wrodzona? Co robić? Iza z Wrocławia Zachowania synka mogą wynikać z jego temperamentu, czyli sposobu odbioru bodźców i reagowania na nie. Dziecko może należeć do typu dzieci „wolno rozgrzewających się”, które w nowej sytuacji są napięte, nieśmiałe, ostrożne, potrzebują czasu na przystosowanie się i oswojenie np. z rówieśnikami. Być może też Pani lub inni opiekunowie wzmacniają takie podejście do nowych sytuacji i ludzi, nie wiedząc o tym – poprzez unikanie miejsc hałaśliwych, ceniąc rutynę. Czytaj też: Sprawdź charakter swojego dziecka Mów dziecku o tym, co ma się wydarzyć Choć temperament jest częściowo wrodzony i ma charakter biologiczny, można go kształtować. Ważne, by nowe sytuacje wcześniej omawiać, aby dziecko zaczęło przystosowywać się, jeszcze zanim coś się wydarzy. Jeśli jest już np. na placu zabaw lub w przedszkolu, warto pozwolić mu na dłuższe niż innym dzieciom oswajanie się z sytuacją, czyli najpierw na spokojną obserwację z odległości lub z kolan opiekuna, potem zaangażowanie się w zabawę z mamą, a następnie powolne oddzielanie się od niej. Może to trwać dłużej lub krócej. Czytaj też: Maluch samotnik Cierpliwie tłumacz sytuacje Zdarza się, że dziecko nawet poinformowane o nowości, płacze, marudzi – wtedy nie należy się wycofywać, ale przekonywać, pokazać korzyści z nowej sytuacji. Bez takiego treningu z bliską osobą samo z siebie nie pozbędzie się nieśmiałości czy strachliwości, a nawet mogą się one z czasem pogłębić. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognity…

imgem9K59-e73b171.jpg
width: 1024
height: 683

Jak pokonać nieśmiałość?
type: item
date: 2009-11-18T14:51:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: wychowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Dziecko nie chce się bawić z kolegami? Boi się wziąć udział w teatrzyku, chowa za tobą i wcale się nie odzywa? Możesz temu zaradzić!
encoded: Chciałabyś, by dziecko było śmiałe, przebojowe, a w towarzystwie czuło się jak ryba w wodzie. Tymczasem ono woli trzymać się z boku. Choć nie uda ci się w miesiąc zmienić nieśmiałka w duszę towarzystwa, to jednak drobnymi kroczkami warto go troszkę ośmielić. Podkreślaj dobre cechy dziecka Zamiast na siłę dziecko zmieniać, poszukaj w nim pozytywnych cech. Często osoby nieśmiałe są wrażliwe, mają bogatą wyobraźnię, potrafią współczuć innym. To ważne zalety! Podkreślaj je jak najczęściej, koniecznie w taki sposób, by dziecko słyszało, jak dobrze o nim mówisz. Wzmocnisz jego poczucie wartości. Nie porównuj dziecka z innymi Przy dziecku nie mów, że jest nieśmiały. Bo pomyśli, że jest gorszy. Nie porównuj dziecka z kolegami, mówiąc np. „Staś zawsze jest taki odważny, gra w piłkę z przyjaciółmi, sam zaczepia inne dzieci, a ty ciągle się za mną chowasz”. W ten sposób tylko zestresujesz dziecko. Nie stanie się przez to odważniejszy, a może się poczuć jeszcze mniej pewnie. Pokaż, jak sobie radzić Dziecko nie mówi „dzień dobry” nawet najbliższej sąsiadce, tylko chowa się za tobą? Nie krzycz na niego i nie groź, że jak następnym razem się nie przywita, to nie wyjdziesz z nim na dwór. W zamian zaproponuj mu, że gdy znów spotkacie sąsiadkę, przywitacie ją razem. Jeśli to się uda, super! Pochwal dziecko. Zadawaj nieśmiałemu dziecku proste pytania Na spotkaniach rodzinnych twoje nieśmiałe dziecko do nikogo się nie odzywa? Wszyscy mówią: „Jaka grzeczna dziewczynka, dobrze wychowana...”. A ty wiesz, że córeczka marzy, by wszyscy już wreszcie wyszli. Bywa też inaczej: dziecko wszelkimi sposobami chce zwrócić na siebie uwagę, bałagani, ciągnie cię do pokoju, bo nie ma odwagi odezwać się przy stole. Posadź dziecko obok siebie. Nie każ popisywać się piosenkami. Zamiast tego zadawaj mu pytania, na które łatwo odpowiedzieć: czy ma ochotę na dokładkę, jak mu smakuje kompocik. Powiedz o dziecku coś dobrego, np. w co lubi się bawić. Chwal dziecko! A jeśli po obiedzie ciocia czy wujek zaproszą…

imgKG0eEc-746270f.jpg
width: 640
height: 960

Przedszkolne problemy: nieśmiałość i agresja
type: item
date: 2007-05-30T12:32:11.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: nieśmiałe dziecko
subject: psycholog radzi
subject: złość u dziecka
description: Dziecko jest bardzo nieśmiałe lub agresywne? To częste problemy w przedszkolu. Psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk przekonuje, że można sobie z nimi poradzić. Przeczytaj, jak.
encoded: Wiedzę, jak się zachować w różnych sytuacjach, dzieci czerpią od rodziców. Są nie tylko mistrzami obserwacji, ale też najczulszymi barometrami – szybko odkrywają słabości taty i mamy, ich brak konsekwencji, przejmują lęki i obawy. Dlatego zanim przystąpisz do „naprawy” malucha, przyjrzyj się... sobie. To twoje reakcje, postrzeganie świata i oceny innych ludzi są dla dziecka wzorem do naśladowania. Potem sprawdź, co robić, gdy przytrafił wam się jeden z najczęstszych problemów. Nieśmiałość dziecięca Jak wypadnę w przedszkolu? Jak koledzy ocenią to, co powiem? A jak coś mi nie wyjdzie, to inni pewnie będą się śmiać? O tym, czy dziecko jest nieśmiałe, czy nie, wcale nie decyduje tylko temperament. Psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszuk mówi – Odpowiedzialnością nie obciążałabym tylko genów. Zdarza się, że dzieci powielają nieśmiałe zachowania rodziców. Dlatego na początek warto odpowiedzieć sobie na pytanie: co takiego robię, że moje dziecko czuje się niepewnie? Jak wygłaszam swoje zdanie? Jak zachowuję się przy obcych? Co czuję, gdy czeka mnie jakieś wyzwanie? Bywa, że nieśmiali rodzice wymagają od dziecka, by było „hej, do przodu” i tym wprawiają je w zakłopotanie. CO MOŻNA ZROBIĆ. Chwalić. Doceniać. Zachęcać. Dać dziecku wiarę w siebie, w swoje możliwości. Używać słów: „potrafisz”, „umiesz”. – Ale nic na siłę! Jeśli maluch nie chce czegoś zrobić, np. recytować wiersza przed rodziną, to lepiej go nie zmuszać – radzi psycholog. Agresja dziecięca Dziecko walnie kogoś pięścią, kopnie, energicznie wyszarpie zabawkę. Mały agresor budzi lęk wśród innych dzieci. Skąd bierze się w nim złość? Często jej źródłem jest brak zrozumienia przede wszystkich swoich uczuć, ale także możliwości. Dziecko w wieku przedszkolnym nie potrafi jeszcze panować nad swoimi emocjami. Jeśli coś go frustruje, denerwuje, może zareagować wybuchem złości, wściekłością - mówi psycholog. Czasem też etykietkę „agresor” przypina się dziecku, które nie zdaje sobie sprawy ze swojej siły. A wtedy zwykłe przy…

img1kQD1K-ade5f19.jpg
width: 1024
height: 683

Jak postępować z dzieckiem, które się wstydzi - radzi psycholog
type: item
date: 2007-02-12T09:56:16.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: wychowanie
description: Dotychczas odważna dziewczynka, nagle zaczęła się wstydzić. Czy można ją jakoś ośmielić? - pyta mama Kamilki.
encoded: Kamilka ma niespełna cztery lata i jest bardzo nieśmiała. Nie chce nawet nikomu mówić „dzień dobry”. Wstydzi się i chowa za mnie. Poproszona, nie chce nawet kiwnąć głową na powitanie. Co mogę zrobić, aby ją ośmielić? Weronika Co robić, gdy dziecko się wstydzi Dzieci w wieku Kamilki bardzo często dość nagle zaczynają się wszystkiego wstydzić. Nie chcą wtedy z nikim się witać ani o nic prosić w sklepie. To może dziwić, gdyż jeszcze do niedawna zachowywały się zupełnie inaczej. W takiej sytuacji pomocna będzie konsekwencja, a także dobry przykład dawany przez rodziców, no i przede wszystkim czas oraz cierpliwość. Życzliwe zachęcanie do odważniejszych zachowań (ale nie natarczywe!) przyniesie w końcu efekt. Zanim to jednak nastąpi, trzeba się pogodzić z tym, że córeczka może się wstydzić. W takiej sytuacji lepiej nie onieśmielać jej dodatkowo, ani tym bardziej – nie ośmieszać. To może przynieść odwrotny skutek. Czytaj też: Zabawą pokonaj problemy dziecka Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgmShtRn-3c52735.jpg
width: 1024
height: 726

Jak pomóc nieśmiałemu dziecku?
type: item
date: 2007-01-01T18:16:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nieśmiałe dziecko
subject: plac zabaw
subject: urodziny
description: W przedszkolu, na przyjęciu, na placu zabaw - zobacz, co zrobić, by maluch nie czuł się skrępowany. Oto proste sposoby, które pomagają maluchom pokonać nieśmiałość.
encoded: Zabawa w teatrzyk Już dwulatek z przejęciem obejrzy zainscenizowaną przez Ciebie króciutką zabawę, podczas której np. mały miś albo ulubiona lala wstydzi przyłączyć do grupy bawiących się dzieci, ale wreszcie odważa się i od tej pory miło spędza czas z nowymi przyjaciółmi. Zachęcony trzylatek chętnie sam będzie odgrywał odpowiednie role. Za pomocą zabawek odtwarzajcie scenariusze, które powtarzają się w życiu malucha. Poproś go, by podsunął misiowi kilka sposobów na włączenie się do zabawy innych pluszaków, potem sama podsuń kilka dobrych, ale prostych pomysłów. Pamiętaj, by na końcu misiowi udało się dołączyć do grupy, bo zabawa musi mieć szczęśliwe zakończenie. Tylko wtedy będzie miała efekt terapeutyczny – dziecko przekona się, że również inni mają podobne problemy i nauczy się, jak je rozwiązywać. W domu z kolegą Od czasu do czasu zapraszaj do domu zaprzyjaźnione dzieci, by twoja pociecha mogła w bezpiecznych dla niej warunkach oswajać się z towarzystwem rówieśników. Zacznij od jednej tylko osoby, by maluchom łatwiej bawić się we dwoje. Wybieraj dzieci spokojne, a nie agresywne, na początku lepiej nieco młodsze od twojego, bo wśród nich maluch będzie się czuć mniej zagrożony. Uatrakcyjnij dzieciom czas, zorganizuj jakieś atrakcje, podsuwaj pomysły zabaw, które polegają na współpracy a nie rywalizacji – wspólnie spędzony czas ma być przyjemnością a nie stresem. Pamiętaj jednak, że dwu-, trzylatki nie sa jeszcze nastawione na kontakt i bawią się raczej „obok siebie” niż „razem”. W przedszkolu Porozmawiaj z wychowawczynią o kłopotach swojego smyka i poproś o dyskretne wspieranie go. Panie w przedszkolu potrafią tak zorganizować zabawę, by zachęcić do niej również te maluchy, które chowają się w kącie. Łącząc w pary bardziej przebojowe dziecko z mniej śmiałym, ułatwiają nawiązywanie przyjaźni i pomagają przełamać izolację. Warto więc zwrócić ich uwagę na kłopoty swojej pociechy. A przyprowadzając ją do przedszkola, lepiej przyjść kilka minut przed pojawieniem się in…

imguM35ko-e8fbdac.jpg
width: 620
height: 413