Bardowska pochwaliła się nowym gadżetem dla dziecka. Przyda się każdej mamie!
Wielu rodziców podziela jej zdanie i jest zachwyconych, że dbając o bliskość mogą... mieć wolne ręce.
Anna Bardowska znana z programu „Rolnik szuka żony” niedawno została mamą, a jej fanki bacznie obserwują na Instagrmaie i YouTubie, co u niej słychać. Bardowska ostatnio pochwaliła się nowym gadżetem, a także nową umiejętnością. "Mama przeszkolona, Liwia spokojna i zadowolona. Przydadzą mi się wolne ręce, tym bardziej, że Grzesiek jutro wyjeżdża na targi rolnicze. Dziękuję Kasiu za fachowe rady i miło spędzony czas. Jak to fajnie spotkać koleżankę ze studiów po 7 latach????." - napisała Ania Bardowska na Instagramie, pod zdjęciem z córeczką. View Burdaffi on the source website Dlaczego warto kupic chustę? Dziś widok rodzica noszącego dziecko w chuście nikogo nie dziwi, choć jeszcze kilkanaście lat temu w Polsce była to rzadkość. Wtedy myślano, że najlepszym i najbezpieczniejszym dla dziecka miejscem jest wózek. Tymczasem, zanim wózek na dobre zagościł w polskich domach, mamy nosiły dzieci chustach, szmatach, płachtach, chycach (w zależności od regionu). Niemowlęta w ten sposób także noszone są od wieków wielu regionach Afryki, Azji, Meksyku czy Peru. Noszenie dziecka w chuście ma długą listę zalet, dlatego staje się coraz popularniejsze.Dzięki tej metodzie dziecko ma bliski kontakt z rodzicem, a co za tym idzie poczucie bezpieczeństwa i komfortu (materiały, z których wykonane są chusty, dopasowują się do kształtu dziecka, a przez to są dla niego wygodne). Do tego mama ma wolne ręce. Jednak, aby uniknąć błędów przy noszeniu dziecka w chuście, konieczny jest instruktaż i trening. Warto poszukać czy w okolicy nie ma warsztatów z doradcą chustonoszenia. Ekspert pokaże, jak to robić bezpiecznie. Zobacz także: Jak odróżnić nosidła od tzw. „wisiadeł”? W czym nosić dziecko? Noszenie w chuście jest dobre dla dziecka. Sprawdź dlaczego Ćwiczenia z dzieckiem w chuście – porady fit mamy
Chusty do karmienia i noszenia dziecka – wybierz coś dla siebie
Są nie tylko wygodne, ale i… modne! Chusty bardzo ułatwiają życie młodym rodzicom, a przy tym umacniają ich więź z dzieckiem. Podpowiadamy, jakie wybrać.
Chusta do karmienia – daje intymność i wygodę Karmimy piersią nie tylko w domu, ale również poza nim. Aby zapewnić sobie i maleństwu odrobinę intymnej przestrzeni, warto zainwestować w specjalną chustę do karmienia. Niezwykle praktyczna, duża i uniwersalna chusta CuddleCo sprawi, że każda kobieta będzie czuć się komfortowo podczas karmienia piersią. A dzięki stylowym wzorom i kaszmirowemu, bambusowemu materiałowi, będzie również wyglądać pięknie i elegancko. Chusta przede wszystkim zapewnia wygodę i prywatność mamom karmiącym w miejscach publicznych. Można ją również złożyć na pół i w razie potrzeby użyć jako okrycie dziecka w wózku. Ta chusta z pewnością stanie się podstawowym elementem garderoby każdej mamy pasując jednocześnie do jej ubioru. Wystarczy dwukrotnie owinąć ją wokół szyi, a zmieni się ona w klasyczny komin. W modzie cały czas królują szarości i pastele, dlatego chusty CuddleCo zostały stworzone w takich kolorach, aby można było je nosić również po zakończeniu karmienia piersią. Będą pasowały zarówno do jeansów, kostiumu plażowego, jak i casualowych stylizacji na jesień. Chusta do noszenia dziecka – zapewnia bliskość Każda mama zdaje sobie sprawę z tego, jak przytulanie działa na maluszka – zapewnia mu bezpieczeństwo i buduje emocjonalną więź. Chusta do noszenia dziecka Izmi® to dobre rozwiązanie, które zapewni tobie i niemowlęciu potrzebną bliskość, tak ważną podczas pierwszych miesięcy życia. Miękka tkanina, odpowiednie wsparcie kręgosłupa oraz ogólny komfort. Może być używana już od narodzin. Delikatna, bambusowa tkanina dopasowuje się do ciała, bez względu na to, jaki nosisz rozmiar. Odpowiednia rozciągliwość materiału zapewni bezpieczeństwo dziecku, co z kolei pomoże mu szybko się wyciszyć. Dzięki chuście do noszenia Izmi pozostaniesz bardzo blisko swojej pociechy, nadal mając wolne ręce. Co więcej, możesz nosić maluszka z przodu lub z boku. Chusta Izmi® może również służyć jako pomoc w karmieniu piersią, wspierając Cię podczas karmienia maluszka. Należy jednak pamiętać, że taka pozycja wymaga podtrzymywania dziecka rękami. Tata również może pomóc! Kto powiedział, że tylko mama może nosić maluszka w ten sposób? Chusta do noszenia dziecka Izmi® jest na tyle wyjątkowa, że również tata ma możliwość budowania więzi z dzieckiem. Bardzo często, gdy mama dochodzi do siebie po porodzie, to właśnie on jest pierwszą osobą, która trzyma pociechę w ramionach. Podczas tzw. kangurowania noworodek słyszy bicie serca rodzica i uczy się rozpoznawać jego zapach. Chusta Izmi® daje możliwość powrotu do tej niezapomnianej, fizycznej bliskości. Maluchy lubią przytulać się do rodziców i czuć ich ciepło. A w czasie, gdy maleństwo będzie odpoczywać, tata może przyrządzić zdrowy posiłek. Jak należy zawiązać chustę? Wystarczy rozłożyć tkaninę na ramionach, aby zapewnić bezpieczne, ergonomiczne wsparcie. To takie proste i wygodne! A, gdy maluch trochę podrośnie... Chusta to praktyczne rozwiązanie, które sprawdza się w wielu sytuacjach. Ale pamiętaj, że dziecko możesz nosić nie tylko w ten sposób. Skorzystaj również z ergonomicznego nosidła Izmi, przeznaczonego dla dzieci od 9. miesiąca życia. Dzięki swojej fantastycznej konstrukcji nosidełko zapewnia równomierne rozłożenie masy ciała dziecka, co w efekcie zmniejsza nacisk na plecy rodzica. Forma nosidełka gwarantuje najlepszą możliwą pozycję również maluchowi, zapewniając naturalny rozwój bioder. Unikalne paski ściśle dopasowują się do ramion rodzica, a górna część nosidełka zapewnia maluchom odpowiednie podparcie głowy. Możliwość regulowania wysokości siedzenia zapewnia komfort i wygodę w czasie dorastania malucha. Dzieci bardzo lubią obserwować otoczenie, dlatego możliwość odpięcia i odwinięcia górnej części nosidełka pozwala im zaspokoić ciekawość. Chcesz zobaczyć pozostałe chusty i nosidełka? Zajrzyj tutaj Materiał powstał przy współpracy z: Marko
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 4. Noś dziecko przy sobie [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości opiera się na budowaniu mocnej więzi między rodzicem a dzieckiem. A noszenie niemowlaka to idealne do tego narzędzie! Zobacz na naszym filmie, jak Agnieszka Stein, psycholożka, tłumaczy, czemu tak ważne dla rozwoju niemowlaka są chusta, nosidełko czy... twoje ręce.
Rodzicielstwo bliskości (filozofia wychowywania dzieci oparta na budowaniu silnej więzi rodziców z dzieckiem, ang. attachment parenting) stawia na budowanie więzi między rodzicami a dzieckiem. To ta silna relacja sprawia, że maluch dobrze się rozwija i czuje bezpiecznie. 4. filar RB mówi o tym, jak ważne dla tworzenia silnej więzi z dzieckiem jest noszenie go - w chuście, nosidełku czy po prostu, na rękach. Tyle, ile ono potrzebuje. Noszenie dzieci stale przy sobie jest popularne we wszystkich niemal kulturach, w zachodniej najmniej. Tymczasem zaspokajają wielką potrzebę bliskości z rodzicem. Zobacz też: Bezcenne noszenie w chustach - uważaj na te błędy 4. filar rodzicielstwa bliskości - noszenie dziecka superważne dla jego rozwoju Nam się czasem wydaje, że człowiek ma potrzeby fizjologiczne, typu głód, pragnienie, zimno, i z drugiej strony psychologiczne, już nie takie ważne. Tymczasem dla małego dziecka nie ma granicy między jego potrzebami emocjonalnymi a fizjologicznymi. Potrzebuje bliskości i kontaktu fizycznego tak samo, jak pożywienia! Nie będzie rosło, rozwijało się, jeśli nie będzie miało czułości - mówi Agnieszka Stein, psycholożka, ekspertka nurtu wychowywania dzieci nazywanego rodzicielstwem bliskości. Dzieci sygnalizują dorosłym, ile tego kontaktu, noszenia i przytulania, potrzebują. Każdy maluch chce inną ilość bliskości - jedne dzieci pragną być noszone cały czas (zobacz też: zalety chustonoszenia), inne lubią spokojnie leżeć w łóżeczku. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Nosidełko dla niemowlaka - idealne na wiosenny spacer
Nosidełka dla niemowląt budzą wiele kontrowersji wśród rodziców, jak i lekarzy. Sprawdź, jakie nosidełko jest bezpieczne dla dziecka. To wygodne rozwiązanie na zbliżające się ciepłe dni - idealne na spacer z dzieckiem, kiedy potrzebujesz mieć wolne obie ręce.
Jak nosić niemowlę? Paweł Zawitkowski Cię zaskoczy! - film
Paweł Zawitkowski opowiada o błędach w noszeniu dzieci. Sprawdź, czy nosiłaś niemowlę w taki sposób.
Dzieci nie lubią pośpiechu! Dlaczego? Paweł Zawitkowski twierdzi, że pośpiech, lęk, strach czy złość powoduje, że stajemy się energiczni i ruchy, które wtedy wykonujemy (zupełnie niewinne dla nas) są zbyt brutalne dla dziecka. Błędy w noszeniu niemowląt Czy wiesz, że bujanie dziecka na rękach, które wykonujemy niemalże naturalnie, jest dla dziecka bardzo silną stymulacją? - Być może dla dorosłej osoby robienie czegoś takiego (red. podskakiwanie) nie jest wielką stymulacją, bo mamy dobrze przygotowane ciało, fantastyczne mechanizmy amortyzacyjne (…), dla dziecka ta stymulacja to jest mniej więcej tak, jakbyśmy skakali z 3 metrów na betonową posadzkę. Jest to gwałtowne obniżenie z gwałtownym zatrzymaniem i rozpoczęciem akcji, obniżenie jego ośrodka ciężkości, układu głowy i całego ciała itd. Układ przedsionkowy traktuje to jako agresję. Ja wiem, że niektórzy traktują to jako sposób na ukojenie dziecka. Owszem, dziecko się ukaja, ale z mechanizmu obronnego. - tłumaczy Paweł Zawitkowski. Zobacz film, a dowiesz się, jak nosić niemowlę. Zobacz też: 10 rzeczy, które pomagają noworodkowi przystosować się do życia po drugiej stronie brzucha
Nosiłam, przytulałam i kołysałam, a teraz wiem, że miałam rację!
Naukowcy przekonują, że to nieprawda, że rozpieścisz dziecko, jeśli będziesz je nosić. "Zepsujesz" je, jeśli tego nie zrobisz! Tulcie się więc spokojnie i nie słuchajcie "życzliwych". Ja tak robiłam i teraz się cieszę!
Kiedy moje dzieci płakały, podnosiłam je i przytulałam. Za każdym razem. Nakazywał mi to instynkt macierzyński i intuicja. Na szczęście nikt mi wtedy nie powiedział, że "zepsuję" je w ten sposób, że będą rozpieszczone albo że dziecko musi się wypłakać. Gdybym jednak miała takie osoby w swoim otoczeniu – i tak bym ich nie posłuchała! Głęboko wierzę w rodzicielstwo bliskości, chociaż kiedy moje dzieci były niemowlętami nie wiedziałam nawet, że moje zachowania względem nich mają swoją nazwę i że pisze się o tym książki. To zresztą jest dla mnie w rodzicielstwie bliskości najpiękniejsze: opiera się na naturalnej matczynej intuicji. A ta zawsze mówiła mi, że jeśli dziecko płacze, to znaczy, że czegoś potrzebuje i należy poświęcić mu uwagę. Przytulić i pocieszyć, zaspokoić potrzeby fizjologiczne lub emocjonalne. Noszenie dziecka to naturalny wybór Podnosiłam więc, kiedy płakały w łóżeczkach lub wózkach. Nosiłam w chuście, kołysałam, utulałam do snu. Przez pewien czas walczyłam z wieczornym rytuałem usypiania, bo miałam już dość wysiadywania przy łóżeczku syna, który musiał trzymać mnie za rękę dopóki nie zaśnie (kto przez pół godziny nachylał się nad szczebelkami łóżeczka wie, jak bardzo taka pozycja daje w kość. Dosłownie!). Przeczytałam o metodzie usypiania polegającej na pozwoleniu dziecku płakać przez 3-5-7 minut. Intuicja podpowiadała mi, że to nie dla mnie, ale spróbowałam. Wytrzymałam minutę i nigdy do tego nie wróciłam. Wierzę w bliskość, dotyk i troskę. Rzeczywiście, jeśli pozwolimy dzieciom się wypłakać, nie grozi nam ich "rozpieszczenie". Odniesiemy pełen sukces przekazując im, że rodzic nie jest po to, by być obok w trudnych chwilach. Jeśli tego chcemy – czemu nie? Ja wolę - i zawsze wolałam - być obok i wspierać. I nie żałuję! Naukowcy z odsieczą: noś i przytulaj! Wiem już z całą pewnością, że instynkt macierzyński i intuicja to siły, za którymi warto podążać i mam na to dowód. I to nie byle jaki! Naukowcy z Notre Dame University wręczyli mi oręż do szerzenia idei rodzicielstwa bliskości: badanie, którego wyniki opublikowano właśnie w piśmie "Applied Developmental Science", wykazało, że dzieci, które były podnoszone i przytulane, gdy płakały, wyrosły na lepiej przystosowanych do życia dorosłych. Naukowcy przyjrzeli się ponad 600 dorosłym, a prowadząca badanie profesor Darcia Narvaez z wydziału psychologii na Notre Dame, tłumaczy odkrycie swojego zespołu tym, że pierwsze lata życia mają fundamentalne znaczenie dla rozwoju mózgu: "To, co rodzice robią we wczesnych miesiącach i latach życia dziecka naprawdę wpływa na to, jak jego mózg będzie się rozwijać przez resztę życia" - powiedziała portalowi WSBT. Naukowcy pytali dorosłych o ich wczesne doświadczenia z dzieciństwa – o to, jak często rodzice ich przytulali, ile czasu poświęcali na beztroską zabawę z nimi, jak blisko była ze sobą rodzina. Okazało się, że ci dorośli, którzy w dzieciństwie otrzymali więcej czułości i bliskości wyrośli na spokojniejszych dorosłych. Niższy wśród nich był też odsetek problemów ze zdrowiem psychicznym. Po drugiej stronie znaleźli się dorośli, którzy we wczesnym dzieciństwie otrzymali mało fizycznego kontaktu i czułości ze strony rodziców – oni okazali się mieć gorsze umiejętności społeczne, a nawet problemy z wyborem moralnie akceptowalnych zachowań. Narvaez mówi więc przewrotnie: "Zepsujesz dziecko, jeśli go nie podniesiesz, kiedy płacze". Dlatego noś, przytulaj, kołysz i nie słuchaj innych. I następnym razem, gdy życzliwa babcia powie Ci, że masz pozwolić niemowlakowi się wypłakać, żeby go nie rozpieścić, sięgnij po odsiecz prosto ze świata nauki! Przeczytaj też: 7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka 11 głupich zdań, które słyszą rodzice jedynaków Nowy patent na usypianie: zacałować do snu!
Metod podnoszenia i przenoszenia malca jest wiele. Należy zapoznać te prawidłowe, ponieważ to przez pierwsze lata życia szkielet pociechy rozwija się najintensywniej. W związku z tym wiedza oraz nawyki rodziców mogą albo pomóc uchronić malca przed wadami postawy lub, niestety, je pogłębić.
Do dziesiątego roku życia szkielet człowieka rozwija się najintensywniej, a kości przyrastają na grubość i objętość. W efekcie w tym okresie tworzy się aż 50% masy kostnej. Czy wiecie, że kość udowa trzylatka prawie nie zawiera już materiału, z którego była zbudowana, gdy dziecko było noworodkiem, a w pierwszym roku życia, malec potraja swoją masę? Dlatego tak ważne jest za dbanie o to, by kościec rozwijał się prawidłowo. Podnoszenie i przenoszenie bobasa ma na to niebagatelny wpływ. Jak podnosić noworodka? Przez pierwsze cztery miesiące życia mięśnie dziecka są za słabe, aby utrzymać jego ciało w pionie. Gdy tak je trzymamy, zbytnio obciążamy jego kręgosłup i biodra. Dlatego najważniejsza zasada brzmi: główka i tułów maluszka powinny znajdować się w jednej osi. Należy pamiętać także o tym, że: Odpowiedzią noworodka na niespodziewaną zmianę pozycji może być odruch Moro (malec raptownie wypręża ciało, rozrzuca rączki na boki, a potem przyciąga je do siebie). Dlatego przypominamy: żadnych gwałtownych ruchów przy najmłodszych. Do trzeciego miesiąca dziecko najlepiej nosić w pozycji „na fasolkę”. Jak ona wygląda? Maluszek leży na przedramieniu jednej ręki rodzica, z główką w zgięciu łokcia, podczas gdy druga ręka opiekuna wsunięta jest pod zgięte nóżki i podtrzymuje pupę bobasa. Malcowi powinno odbić się po jedzeniu, a więc należy go spionizować. Jak? Dziecko powinno opierać się na ramieniu mamy lub taty, a jego rączki powinny być swobodnie przez to ramię przewieszone. Jedna ręka rodzica podtrzymuje główkę,a druga pupę pociechy. Dzieci lubią „miękkie lądowania” i tak powinno wyglądać odkładanie bobasa do łóżeczka. Uwaga na główkę: tak, jak przy podnoszeniu, powinna być ona wyżej od reszty ciała. Jeśli malec śpi na boku, pod plecki można mu podłożyć wałek z ręcznika (dla stabilności pozycji). Jakie pozycje podczas leżenia i spania? Pierwsza, naczelna zasada brzmi: póki niemowlę nie potrafi się samodzielnie przekręcać, powinno spać wyłącznie na plecach. To najbezpieczniejsza pozycja. Jeśli malec ulewa, jego główka powinna być powyżej reszty ciała. Ponieważ jednak dziecko nie wymaga poduszki (wręcz nie powinno jej mieć), można np. podłożyć coś pod przednie nogi łóżeczka. Jeśli bobas nie ma kłopotów z bioderkami, może spać na boczku, na zmianę na lewym i prawym. Na brzuszku może leżeć tylko, jeśli nie śpi i jedynie pod czujnym okiem bliskich. Warto przy tym wiedzieć, że niektóre bobasy nie lubią tej pozycji i mogą nawet płakać, ale mama i tata muszą się z ewentualnymi łzami pogodzić, ponieważ ta pozycja wymaga ćwiczenia mięśni grzbietu czy opanowania umiejętności podpierania się na rączkach. W robieniu postępów pomocny będzie twardy materac i... miękka pieluszka. Ponieważ większość niemowląt lubi się kręcić, ich pieluszki muszą elastycznie dopasowywać się do ruchów i być chłonne, by izolować niedojrzałą skórę bobasów od wilgoci. Jak prawidłowo nosić dziecko? Metod noszenia dziecka jest wiele, dlatego każdy rodzić na pewno znajdzie tę, która jest bezpieczna i wygodna dla malca oraz komfortowa dla niego. Oto trzech sprzymierzeńców w noszeniu maleństwa: Chusta – noszony w niej bobas czuje ciepło mamy, słyszy bicie jej serca a ta bliskość (dosłowna, podobna trochę do kangurowania) sprawia, że można ona karmić go piersią bez wyjmowania z tejże chusty. Sprawdza się ona zarówno w przypadku kilkudniowych noworodków, jak i paromiesięcznych niemowląt. Do 4. miesiąca życia maluszek powinien być układany w pozycji "kołyski", czyli przodem do siebie, bokiem i na skos do podłoża. Uwaga na główkę – nie może być przyciśnięta do klatki piersiowej. Dla kogo chusty są niewskazane? Dla wcześniaków, dla dzieci z dysplazją bioder, wrodzoną łamliwością kości czy z silnym refluksem. Nosidełko – jest odpowiednie dla dziecka ok. 4 miesiąca życia, ponieważ to średnio wtedy malec potrafi już pewnie trzymać główkę. Podobnie jak chusta, nosidełko odciąża kręgosłup rodzica i sprawia, że malec jest naprawdę blisko niego. Rzadko jednak dziecko długo wytrzyma w takiej pozycji, ponieważ wygra... ciekawość. Ubranie rodzica jest po pewnym czasie nudnym widokiem, więc malec zacznie się wiercić, by zobaczyć coś więcej. Leżaczek – to idealne rozwiązanie dla dziecka, które jeszcze nie siedzi, a nudzi je ciągle leżenie. W takiej pozycji jest panem sytuacji – widzi co się dzieje, może się bawić a nawet jeść. Uwaga jednak na małych "wygodnickich" – tak komfortowa pozycja może sprawić, że malec może nie chcieć się czołgać ani turlać. Dlatego najważniejszy jest rozsądek i pamiętanie o tym, że aby kościec dziecka rozwijał się prawidłowo, potrzebna jest "pozycyjna różnorodność". Zajrzyj też na: www.dada.pl
Nawet najbardziej troskliwego rodzica od noszenia „ukochanego” ciężaru może rozboleć kręgosłup. Nim to się stanie można ponosić dziecko w nosidełku. My ci powiemy , które – naszym zdaniem – jest najlepsze.
Co robić, by zdrowo rosło? Radzi Paweł Zawitkowski
Nikt nie urodził się z umiejętnością pielęgnacji dziecka, tak jak nikt nie urodził się z prawem jazdy w ręce. Tego trzeba się nauczyć – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.
Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta, specjalista terapii metodą NDT-Bobath, autor m.in. książki i filmu „Co nieco o rozwoju dziecka” oraz poradników z serii „Mamo, Tato, co Ty na to?”. Pracuje w Klinice Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka Instytutu Matki i Dziecka. Rozmawiamy o tym, jak poprzez codzienne czynności wspierać rozwój dziecka: Dużo się teraz mówi o wspieraniu rozwoju dzieci, ale zastanawiam się, czy ono naprawdę ma sens? Zdrowe dziecko rozwija się w sposób naturalny i nie musimy go jakoś specjalnie trenować. Warto jedynie zapewnić mu dużo swobody ruchu, dużo różnorodnych doświadczeń zmysłowych, różnych modeli ruchu, dużo rotacji – robimy to np. podczas zwykłego ubierania, kąpieli, zabawy. Zwykle przy ubieraniu czy kąpieli dziecka nie myślę o zapewnianiu różnorodnych doświadczeń, tylko o tym, by jak najszybciej skończyć te trudne dla nas obojga chwile… Jeżeli niemowlę płacze przy kąpieli, ubieraniu czy przewijaniu, to prawdopodobnie nie dlatego, że coś je boli. Raczej właśnie dlatego, że za szybko i zbyt gwałtownie zmieniamy jego pozycję albo dlatego, że nie zwracamy uwagi na jego potrzeby. Często jest tak, że po kąpieli dziecko zaczyna płakać, a my na siłę zakładamy mu piżamkę, by najpierw je jak najszybciej ubrać, a dopiero potem ukoić. To nie tak! Zamiast w takiej chwili je ubierać, lepiej okryj kocem i utul, a dopiero gdy przestanie płakać, ubierz. To będzie bardzo wyraźna deklaracja szacunku dla dziecka jako osobnej istoty – dodajmy: deklaracja konieczna dla jego rozwoju emocjonalnego, społecznego, fizycznego. Niestety, zwykle po porodzie takiej uważności na sygnały i potrzeby dziecka dopiero musimy się uczyć. Co jeszcze muszę poprawić w pielęgnacji mojego dziecka? Najogólniej mówiąc, nie opiekujmy się nim w mechaniczny sposób. Nie ma sensu, żebyśmy np. budzili dziecko na jedzenie, kiedy jego gałki oczne są nieruchome, a twarz bez wyrazu, dlatego że te objawy wskazują, iż trwa faza snu głębokiego i dziecko jest nieprzygotowane na pobudkę. Nawet jeśli je wtedy obudzimy, ono źle nam zje, a potem długo będzie niespokojne. Co w takim razie robić, kiedy dziecko płacze? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Kiedy płacze, najpierw zadajmy sobie pytanie, co chce nam w ten sposób zasygnalizować. Poszukajmy możliwych przyczyn jego płaczu. Od tego trzeba zacząć, a nie nerwowo i gwałtownie bujać malucha, żeby jak najszybciej się uspokoił. Rzeczywiście pewnie pod wpływem takiego trząsania dziecko się uspokoi i pójdzie spać, ale z mechanizmu obronnego! Kołysanie, tulenie jest niezbywalną potrzebą niemowlęcia, ale jeśli jest zbyt gwałtowne, to staje się przykrym doświadczeniem dla dziecka. Powiedzieć „Najpierw poszukajmy możliwych przyczyn płaczu” jest łatwo, ale znaleźć ten właściwy powód łez jest już dużo trudniej. Nieprawda. Wystarczy słuchać i obserwować swoje dziecko. Kiedy np. płacze przy wychodzeniu na spacer, to najpewniej przez to mówi: „Jest mi gorąco, następnym razem to siebie najpierw ubierz, a dopiero potem mnie”. Kiedy płacze przy przewijaniu to z dużym prawdopodobieństwem możemy założyć, że chce nam powiedzieć: „Ta chusteczka jest dla mnie za zimna”. Zacznijmy od najprostszych spraw. Podążajmy za potrzebami swojego dziecka, bo właśnie to jest najlepszym wsparciem jego rozwoju. Niemowlę w dużym stopniu rozwija się poprzez obserwowanie, jak na jego potrzeby i oczekiwania reaguje świat zewnętrzny. Kiedy wiemy, o co mu chodzi, i nam jest łatwiej nim się opiekować. [CMS_PAGE_BREAK] Często po porodzie boimy się, że niechcący zrobimy temu kruchemu niemowlęciu krzywdę. Nikt nie potrafi w pełni sprawnie opiekować się swoim dzieckiem tuż po jego urodzeniu, podobnie jak nikt nie urodził się z prawem jazdy w ręce. Wszystkiego uczymy się w praktyce. Nie poprzez czytanie poradników, ale przez obserwację i próby – najpierw ostrożne, potem bardziej pewne. Przy zachowaniu minimalnego rozsądku i absolutnie intuicyjnej troskliwości nie ma mowy o tym, żeby skrzywdzić dziecko. Może to odnosi się do starszego dziecka, bo noworodek wydaje się taki kruchy, że aż strach go dotknąć. Ale mimo wszystko warto go dotykać jak najwięcej, choćby dlatego, że poprzez tulenie, noszenie przekazujemy mu nasze emocje. Nasze ciało w różnych stanach emocjonalnych inaczej pachnie, inaczej się rusza, inaczej jest napięte, inaczej wtedy bije nam serce. Przytulone do nas niemowlę umie to odczytać. Poza tym nasza bliskość powoduje całą kaskadę różnych zjawisk biochemicznych w organizmie dziecka, które regulują jego oddychanie, częstość pracy serca, wydzielanie hormonalne, trawienie i inne mechanizmy, od których zależy jego prawidłowy rozwój. To dlatego odpowiednie techniki pielęgnacji i opieki stanowią najważniejszy element terapii i stymulacji rozwoju wcześniaków. Co robić, jeżeli nasze dziecko rozwija się wolniej niż rówieśnicy. Nie dźwiga główki po skończeniu miesiąca albo np. nie lubi leżeć na brzuszku… Ależ ono ma prawo nie lubić leżenia na brzuszku. Połowa dzieci lubi, połowa nie. To samo tyczy się podnoszenia główki. Dzieci zaczynają się uczyć tego dopiero po porodzie i różnie im to wychodzi. Jedne niemowlęta rozwijają się trochę szybciej, inne wolniej – to jest zupełnie naturalne. A czy taki wolniejszy rozwój nie jest objawem nieprawidłowego napięcia mięśniowego? To już nie historia, ale histeria naszych czasów! Rodzice dopatrują się zaburzeń napięcia mięśniowego np. w zaciśniętych piąstkach noworodka, w chowaniu kciuka w piąstce albo niesymetrycznym ułożeniu ciała, tymczasem w 99 przypadkach na 100 to są zupełnie naturalne, fizjologiczne zachowania. Nie oczekujmy, że niemowlę będzie miało tak swobodne ruchy jak dorosły. Dziecko po porodzie wkracza w zupełnie nieznany dla siebie świat i ma prawo czuć się niepewnie. Przypomnijmy sobie ten dzień, kiedy pierwszy raz przypięliśmy do nóg narty – też wtedy mieliśmy spięte mięśnie, zaciśnięte kurczowo dłonie i strach w oczach. A zjazd z górki przecież jest łatwiejszy niż te wszystkie nowe doświadczenia, z jakimi styka się dziecko po narodzinach. Teoria w praktyce: Jak ułatwić opiekę nad dzieckiem? – radzi Paweł Zawitkowski: Najważniejsze by wszystkie czynności związane z pielęgnacją wykonywać zdecydowanie, ale jednocześnie wolno i delikatnie. Dostosuj tempo i zakres działań do możliwości dziecka, by ułatwić mu odpowiednią reakcję na twoje ruchy. Podnosząc niemowlę, zapewniaj mu oparcie pod całe ciało, a nie podtrzymuj wyłącznie pod główką i pod pupką. Przed przewijaniem ogrzej chusteczki w dłoniach, aby bobas nie miał styczności z mokrym i zimnym materiałem. Obracając niemowlę, nie „przepychaj” go przez barki, ale steruj jego biodrami. Wkładaj dziecko do wanienki bokiem, żeby widziało, co się z nim dzieje. Dzięki temu nie będzie się bać. Rady zostały zaczerpnięte z książki Pawła Zawitkowskiego „Mamo, Tato, co Ty na to”.
Noszenie na rękach może zapobiec kolce albo ulewaniu. Nie „rozpuści” dziecka. Noszenie to świetne zadanie dla taty. W jego dużych rękach dziecko jest bezpiecznie i nie czuje zapachu mleka - nie będzie domagało się piersi.
Noszenie na rękach niesie za sobą mnóstwo korzyści dla zdrowia dziecka. Nie tylko daje mu poczucie bezpieczeństwa, nie tylko wspomaga jego rozwój równowagi, lecz także pomaga w konkretnych sytuacjach. Oto one: Kangurowanie wcześniaka Jeżeli wasze dziecko urodziło się przed terminem, noszenie będzie dla niego terapią, która pomoże mu wyrównać oddech i utrzymać stałą ciepłotę ciała. Lekarze zalecają przede wszystkim metodę „skóra do skóry”, kiedy niemowlę jest rozebrane i przytulone brzuszkiem do twojej nagiej klatki piersiowej. Ten sposób noszenia (nazywamy go kangurowaniem) daje bardzo wymierne efekty. Badania wykazały, że wcześniaki, kangurowane przez rodziców jeszcze w szpitalu, szybciej rosną i przybierają na wadze niż dzieci, które nie doświadczyły kojącego dotyku. Przeczytaj: Kangurownie przynosi bezcenne korzyści Chwyt kolkowy Kangurowanie zaleca się też w przypadku donoszonych niemowląt, szczególnie jeśli mają z kolkę. To też ma swoje naukowe uzasadnienie. Z jednej strony nacisk twojej klatki piersiowej na brzuch dziecka ułatwia mu pozbycie się gazów z jelit (zdaniem pediatrów to właśnie wzdęcia są główną przyczyną kolki jelitowej), a z drugiej, kiedy ciasno tulisz malucha do siebie, odcinasz je od nadmiaru światła i hałasu, dzięki czemu wieczorem jest mniej zmęczone i rozdrażnione. Ważne! Wieczornym płaczom zapobiega też specjalna pozycja noszenia, tzw. chwyt kolkowy. Ułóż dziecko na swoim przedramieniu, brzuszkiem do podłogi. Jego głowa powinna spoczywać w zgięciu twojego łokcia, a ręce i nogi zwisać luźno po obu stronach twojej ręki. Noś je tak kilka razy dziennie po parę minut. Nacisk twojej ręki na brzuszek dziecka ułatwi mu oddanie gazów i zapobiegnie kolce. Warto przeczytać też: Kolka u niemowlęcia - nie jesteś bez szans! Gdy niemowlę ma dysplazję Przez pierwsze miesiące życia dużo dzieci ma jeszcze niedojrzałe stawy biodrowe, tzw. dysplazję. Ze względu na jej ryzyko każde niemowlę powinno być zbadane przez ortopedę tuż po porodzie i sześć tygodni później. Na zaawansowaną niedojrzałość stawów biodrowych pomoże tylko specjalne leczenie, ale niewielką dysplazję koryguje się poprzez gimnastykę i szerokie odwodzenie nóżek dziecka. Ortopedzi zwykle zalecają też, aby niemowlaka z niewielką dysplazją nosić w pionowej pozycji, „brzuch do brzucha” z nóżkami szeroko rozstawionymi na boki i lekko ugiętymi w kolanach. Taka pozycja sprzyja rozwojowi bioderek, ale uwaga: aby noszenie przyniosło same korzyści, dziecko powinno móc swobodnie fikać nóżkami. …albo problemy z napięciem mięśni Jeszcze inaczej nosi się dziecko, u którego lekarz stwierdzi nadmierne napięcie mięśniowe. Tutaj bardzo dobrze sprawdza się pozycja „na fasolkę”. Weź dziecko tak, jak bierze je mama do karmienia piersią. Jego plecy powinny być podparte na twoim przedramieniu, a główka wygodnie leżeć w zgięciu twojego łokcia. Nos, bródka i pępek dziecka powinny leżeć w tej samej linii. Drugą rękę wsuń między nóżki i podtrzymuj pupę i kręgosłup. W pozycji „na fasolkę” plecy dziecka powinny być lekko zaokrąglone, (właśnie jak ziarenko fasoli), a rączki i nóżki lekko zgięte i skierowane w stronę brzucha. To bardzo naturalna pozycja, dzięki której rozluźniają się mięśnie całego ciała – i o to właśnie chodzi. Przeczytaj więcej o tym: Napięcie mięśniowe - po czym poznać, że niemowlę ma kłopoty? Na ulewanie i katar I jeszcze jeden korzystny sposób noszenia niemowlaka: pionowo, na ramieniu, jak do odbicia. Nie ma nic prostszego, ale trzeba pamiętać o trzech rzeczach. Pierwsza: podtrzymywanie główki. Do czwartego miesiąca mięśnie karku dziecka nie dadzą sobie same rady z jej utrzymaniem. Druga rzecz to ułożenie rączek dziecka. Obie powinny być przerzucone przez twoje ramię, a nie np. odgięte do tyłu. I trzecia – zmiana ramion. Raz noś malucha na jednym ramieniu, następnym razem na drugim. Kiedy nosimy niemowlę zawsze w tej samej pozycji, ono uczy się skręcać główkę i całe ciało tylko w jedną stronę – a to bardzo niekorzystne. Lekarze zalecają noszenie pionowe m.in. wtedy, kiedy maluch ma katar – taka pozycja ułatwia mu oddychanie i zapobiega zaleganiu wydzieliny w nosie – albo jeśli często ulewa pokarm: pionizowanie w dużym stopniu zapobiega powrotom mleka z żołądka do gardła.
Rozpieszczanie niemowlaka - czy to możliwe?
„Nie skacz tak koło dziecka, bo je rozpuścisz” – straszy teściowa. „Jeśli będziesz ciągle je nosić, wychowasz rozkapryszonego maminsynka” – ostrzega koleżanka. Czy na pewno mają rację?
Nie! – mówi Beata Płażewska, psycholog dziecięcy. – Noworodki i kilkumiesięczne niemowlęta nie potrafią manipulować otoczeniem, nie kalkulują: „Chcę, żeby moja mama przyszła, więc będę udawał, że coś mi dolega”. One naprawdę potrzebują bliskości, uwagi i tego, by możliwie szybko reagować na ich potrzeby. Dając im to wszystko, wcale ich nie rozpieszczamy, lecz sprawiamy, że stają się ufne, odważne i samodzielne. Paradoksalnie to właśnie te niemowlęta, które pozostawia się samym sobie, mogą wyrosnąć na dzieci lękliwe, niesamodzielne, domagające się ciągłej uwagi. Takie, które nieustannie szukają potwierdzeń, że są wystarczająco ważne i kochane. Dziecko potrzebuje bliskości Rozczulają nas zdjęcia kociaków, małpek czy foczek wtulonych w swoje włochate, ogoniaste i wąsate mamy. „Właśnie tak powinno być” – myślimy, bez wahania uznając, że taka bliskość jest czymś absolutnie naturalnym i właściwym. Skąd więc pomysł, że dzieci powinny być traktowane inaczej, z większym dystansem, chłodniej? Albo że przytulanie mogłoby im zaszkodzić? – To jakieś straszne nieporozumienie – mówi psycholog. – Niemowlęta potrzebują bliskiego, fizycznego kontaktu z matką zupełnie tak samo jak małe foki czy kociaki. Chcą czuć jej zapach, słyszeć bicie serca, czuć ciepło jej ramion. Amerykański psycholog Harry Harlow przeprowadził przed laty słynny eksperyment: malutkim, pozbawionym mamy małpkom dał do wyboru dwie „matki” zastępcze – drucianą (z mlekiem) i zrobioną z miękkiego futerka (bez mleka). Zwierzątka wolały tę drugą, bo mogły się do niej przytulić! – Z dziećmi jest tak samo – mówi Beata Płażewska. – Pozbawione czułości i opieki kogoś, kogo mają „na wyłączność”, nie rozwijają się, jak należy. ...bo dotyk to potęga! W latach 30. i 40. ubiegłego wieku Margaret Ribble prowadziła badania nad hospitalizowanymi niemowlętami. Maluszki cierpiały na biegunki, nie chciały jeść i miały różne zaburzenia, które nie wiązały się bezpośrednio z chorobą, która sprowadziła je do szpitala. Badaczka doszła do wniosku, że to efekt rozłąki z matką. Inni naukowcy, René Spitz i Katharine Wolf, badali po II wojnie światowej dzieci z sierocińców. Choć maluchy były pod opieką lekarzy i regularnie je karmiono, marnie się rozwijały, były niespokojne i przygnębione, chorowały. Brakowało im kogoś, dla kogo byłyby najważniejsze. Wniosek jest prosty: nie słuchaj „mądrych” rad i przez pierwsze miesiące życia dziecka noś maleństwo na rękach, kołysz je, przytulaj, łaskocz, masuj, głaszcz. Na pewno mu w ten sposób nie zaszkodzisz. Przeciwnie: twój wypieszczony, syty czułości malec będzie czuł, że jest kochany i bezpieczny. I będzie na tyle pewny siebie, że gdy przyjdzie odpowiednia pora, sam zejdzie z twoich rąk i z chęcią wyruszy na podbój świata. Mamo, przyjdziesz do mnie? Niemowlę ma do dyspozycji tylko jeden sposób, by powiadomić innych, że jest mu źle: płacze. Robi to nie tylko wówczas, gdy jest głodne albo ma mokrą pieluchę. Krzycząc wniebogłosy, przekazuje również wiele innych ważnych komunikatów: „Jestem zmęczony”, „Coś mnie boli”, „Zimno mi” itd. A więc płacze, bo ma powód, a nie po to, by tobą manipulować albo zrobić ci na złość. To prawda, że czasem krzyczy także wówczas, gdy po prostu chce się do ciebie przytulić. Ale to przecież jest dla niego najważniejsze! Gdy reagujesz na jego płacz i próbujesz mu pomóc, to tak, jakbyś mówiła mu: „Już dobrze, jestem przy tobie, możesz na mnie liczyć”. Dzięki temu sprawiasz, że ten nowy, zupełnie jeszcze obcy świat, nie wydaje mu się taki straszny i nieprzewidywalny. Babcie, ciocie i znajome mają trochę racji: zostawiając maleństwo, „by się wypłakało”, można sprawić, że w końcu zamilknie. Jednak będzie milczało nie dlatego, że zrobiło mu się lepiej, tylko dlatego, że się zmęczyło i/albo pojęło, że jego płacz i tak nic nie da. A przecież nie o to ci chodzi, prawda? I jeszcze jedno: gdy będziesz działać (brać maluszka na ręce, karmić, przewijać, tulić, pocieszać, nucić kojącą melodię), tobie także będzie łatwiej. Natura tak to wymyśliła, że choćbyś nie wiem jak się starała, nie będziesz w stanie słuchać płaczu spokojnie albo choć obojętnie. Mamy, które czekały, „aż się dziecko wypłacze”, dobrze wiedzą, że bardzo trudno to znieść. Najważniejsze: po prostu być razem Zdrowe maleństwa nie potrzebują wymyślnych ćwiczeń, specjalnych zajęć ani supernowoczesnych zabawek edukacyjnych, by się dobrze rozwijać. Zdobywają nowe umiejętności nieustannie: podczas zabawy z mamą albo tatą, w czasie spaceru, posiłków, pogaduszek podczas zmiany pieluszki itd. W ciągu kilku pierwszych miesięcy życia najlepszą „pomocą naukową” są dla nich kochający, cieszący się ich obecnością rodzice. Dlatego nie wierz tym, którzy mówią, że poświęcając czas własnemu dziecku, sprawisz, że wyrośnie na rozkapryszonego kilkulatka, który nie będzie potrafił zająć się sam sobą nawet przez pięć minut. To nieprawda. Bawiąc się z maluszkiem, mówiąc do niego, uśmiechając się, kąpiąc go, robiąc zabawne miny, pozwalając, by obserwował cię, jak coś robisz itd., uczysz go mnóstwa ważnych rzeczy: komunikowania się, panowania nad własnym ciałem, koncentrowania uwagi itd. Dajesz mu „narzędzia” – umiejętności, z których potem będzie korzystał samodzielnie przez całe życie. Nie musisz być ideałem Możesz powiedzieć: „No dobrze, ale czy to znaczy, że mam być do dyspozycji dziecka non stop, 24 godziny na dobę? Nosić je nawet wtedy, gdy mdleją mi ręce? Bawić się z nim także wówczas, gdy zasypiam na stojąco? Pędzić do niego, kiedy tylko kwęknie, nawet jeśli nie spłukałam jeszcze szamponu z włosów albo nie przełknęłam kanapki?”. Oczywiście, że nie! I to z co najmniej trzech powodów. Po pierwsze: choćbyś nie wiem jak się starała, nie będziesz w stanie odczytać wszystkich wysyłanych przez maleństwo komunikatów ani spełnić jego wszystkich pragnień. Czasami zwyczajnie nie będziesz wiedziała, czego potrzebuje, albo będziesz zbyt zmęczona, by spełnić jego życzenie. Na szczęście twój malec wcale nie potrzebuje matki idealnej. Wystarczy mu, że – jak mówią psycholodzy – będziesz „wystarczająco dobra”, co oznacza, że będziesz się starała do niego dostroić i realizować jego potrzeby w miarę swoich możliwości. – Dziecka nie da się uchronić przed stresem w stu procentach – tłumaczy psycholog. – To zresztą dobrze, bo w małych (i tylko w małych) dawkach nie jest wcale taki zły: stymuluje, skłania malca do działania i rozwoju. Po drugie: żeby dobrze zadbać o dziecko, musisz zapewnić sobie minimum komfortu: przespać się choć trochę, umyć głowę, przebrać w czyste ubrania, zjeść spokojnie (a nie na jednej nodze, w biegu między łóżeczkiem a kuchnią) śniadanie. Dlatego jeśli tylko możesz, korzystaj z pomocy innych, przede wszystkim taty maleństwa. Ono potrzebuje także jego bliskości. Po trzecie: malca wcale nie trzeba nieustannie nosić, pocieszać, zabawiać. W latach 70. ubiegłego wieku Burton White i jego współpracownicy obserwowali na przestrzeni lat grupę maluchów. Doszli do wniosku, że najlepiej rozwijały się dzieci matek, które były dostępne i pomagały pociechom, gdy one tego potrzebowały (a nie non stop, niezależnie od tego, na co akurat maluszki miały ochotę i czego im było trzeba). „Ilość czasu spędzanego przez matkę z dzieckiem nie miała znaczenia; istotną zmienną była raczej giętkość matki – jej wrażliwość na potrzeby dziecka” (cytat: R. Vasta, M. Haith i S. Miller, „Psychologia dziecka”). Matki najlepiej rozwiniętych dzieci organizowały otoczenie swoich pociech w taki sposób, by mogły one swobodnie je badać. Nie zamykały ich na całe dnie w kojcach, dbały o ich bezpieczeństwo, podsuwały zabawki. W ten sposób wpływały na doświadczenia dziecka także wówczas, gdy nie zabawiały go osobiście. Czasem trzeba powiedzieć „NIE” – Noworodek nie potrafi czekać i bardzo trudno mu się pogodzić z tym, że jego życzenie nie zostaje spełnione natychmiast. Jednak tak nie powinno być wiecznie – mówi Beata Płażewska. – Trzy-, czteromiesięczny maluszek może już chwilę poczekać (choć z pewnością nie będzie miał na to ochoty). Im dziecko jest starsze, tym więcej sytuacji, gdy wręcz trzeba powiedzieć mu „nie” („Nie mogę się teraz z tobą bawić, bo robię obiad”, „Nie dam ci tego do rączki, bo mógłbyś się skaleczyć” itd.). – Stawianie rozsądnych granic to także wyraz miłości i troski – tłumaczy psycholog. – Dzięki nim malec czuje się bezpieczniej i uczy się reguł obowiązujących w świecie. Może go sobie uporządkować: „Aha, to wolno, a tego nie wolno, to jest OK, a to nie”. Ale to już zupełnie inny temat. Superduet, czyli maleństwo i ty Jak każda młoda mama nie zawsze możesz odgadnąć, czego potrzebuje twoje dziecko. Spokojnie, wiesz o macierzyństwie więcej, niż ci się wydaje, wystarczy, że wsłuchasz się w siebie. Wiele nauczy cię też twój maluszek. Dlatego: Zaufaj intuicji. Badacze zauważyli, że w kontaktach z maleństwami matki intuicyjnie dostosowują się do ich potrzeb i możliwości, np. odruchowo je kołyszą albo spędzają dużo czasu na zabawach „twarzą w twarz”. Niemowlęta to uwielbiają! Obserwuj maluszka. On całym sobą podpowiada, czego od ciebie oczekuje. Płacze, gdy mu źle, uśmiecha się rozkosznie, jakby chciał powiedzieć: „Pobaw się ze mną, widzisz, jaki jestem fajny?”, ssie piąstkę, gdy jest głodny... Choć pewnie teraz nie zawsze łatwo ci w to uwierzyć, z dnia na dzień będziesz rozumieć dziecko coraz lepiej. Bądź cierpliwa. Wzajemne „dostrojenie się” wymaga czasu.
Nie obawiaj się, niemowlęcia nie zepsujesz częstym noszeniem, tuleniem, zaspokajaniem wszelkich jego potrzeb. Właśnie taka twoja miłość bezwarunkowa, będzie mu najbardziej potrzebna.
Na pewno nieraz zdarzy ci się usłyszeć: Nie noś go tyle, bo się przyzwyczai i nie da ci spokoju, Zostaw w łóżeczku, niech sama zaśnie, Jak się wypłacze, to się uspokoi, Przestań ją tak ciągle karmić, ona cię terroryzuje. To niemądre stwierdzenia i nie warto przywiązywać do nich wagi. Dlaczego? Noworodek płacze, bo chce ci coś powiedzieć Krzyk i łzy dla twojego nowo narodzonego dziecka będą z początku jedynym sposobem porozumiewania się ze światem i oznajmiania mu swoich potrzeb. Noworodek płacze, gdy chce mu się jeść albo pić, boli go brzuszek (bo np. ma kolkę), przestraszył się albo po prostu bardzo, ale to bardzo pragnie poczuć ciepło maminego ciała, usłyszeć kojące bicie jej serca. Nie zawsze i nie od razu będziesz umiała rozpoznać, dlaczego twoje dziecko płacze. Ale jeżeli weźmiesz je na ręce i przytulisz, ono będzie czuło, że chcesz zaradzić jego kłopotom. Maleńkie niemowlę nie potrafi czekać. Pięć minut, gdy kąpiesz się czy robisz kolację, to dla niego niemal wieczność! I nie zrozumie, jeśli nie przyjdziesz ukoić go od razu. To z jego strony wcale nie manipulacja, a z twojej – jeśli pobiegniesz szybko – zbędne „rozpieszczanie”. Maluch naprawdę potrzebuje twojej bliskości i dotyku – teraz, zaraz! Noworodek potrzebuje miłości Fakt, iż zwracasz uwagę na potrzeby swojego dziecka i starasz się je zaspokajać, to dla niego najważniejszy sygnał świadczący o tym, że jest dla ciebie ważny (nawet noworodek to czuje!). Przecież wiesz, że głód i pragnienie to niejedyne potrzeby małego człowieka. Aby prawidłowo się rozwijać, musi mieć też zaspokojoną potrzebę bycia kochanym! Nie bez powodu badania psychologów pokazują, iż maluchy z domów dziecka – opuszczone, których wołaniem nikt się specjalnie nie interesuje – rozwijają się gorzej, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie oraz umysłowo. Owszem, dziecko, na którego płacz nikt nie reaguje, w końcu się uspokaja. Ale to najgorszy rodzaj uspokojenia, jaki można sobie wyobrazić. Ono się uspokaja z rezygnacji... Dostrzega, że nie ma po co płakać – nikt nie przyjdzie, bo nikogo jego płacz nie obchodzi. Zdrowy, kochany noworodek krzyczy wniebogłosy, bo wie, że mama pospieszy na ratunek. Jeśli go nie utulisz, w końcu zaśnie zmęczony płaczem. Ale czy wiesz, co w tym czasie przeżywa? Czuje się odrzucony i zbędny. U ciebie w ramionach zaś wie, że jest bezpieczny i kochany. To poczucie to jedna z najważniejszych rzeczy dla prawidłowego rozwoju twojego maleństwa. W pierwszych tygodniach po narodzinach może ci być trudno. Noworodek pewnie będzie chciał być cały czas przy piersi, na rękach. I możesz mieć poczucie, że jedyne, co robisz, to go kołyszesz, nosisz, karmisz, nie mając czasu na nic innego. Nawet na zjedzenie obiadu czy wzięcie prysznica! Tak będzie tylko w pierwszych miesiącach. Noworodek czuje się częścią mamy i chce być blisko niej. Nie odmawiaj mu tego. Dzięki tobie noworodek będzie spokojniejszy Karmiłaś dziecko przed kwadransem, a ono znowu płacze? Trudno, tak w pierwszych tygodniach po porodzie bywa. Przytul je i pokołysz, może po prostu chce znowu pobyć blisko ciebie. Nie daj sobie wmówić, że nosząc maluszka, wychowasz małego tyrana. I nie myśl, że jeśli będziesz często go tulić, to on już na twoich rękach zostanie na całe lata. Jest wręcz odwrotnie! Czy wiesz, że dzieci w początkach życia często noszone, „zaopiekowane”, potem mniej płaczą i są spokojniejsze? Poza tym już niedługo maluch zacznie coraz bardziej interesować się światem, potem raczkować i wstawać. A wtedy jego potrzeba poznawania otoczenia będzie tak wielka, że z pewnością nie uda ci się utrzymać go na swoich kolanach. I jeszcze zatęsknisz za czasami, kiedy tak bardzo chciał się do ciebie tulić. Czy mama noworodka musi być idealna? Jest i druga strona medalu. Żadna mama nie jest w stanie non stop reagować na wszystkie potrzeby dziecka i w stu procentach odczytywać sygnały, jakie ono wysyła. Nie ma rodziców idealnych, niech tylko będą „wystarczająco” dobrzy. Tacy, którzy starają się spełniać potrzeby dziecka i są mu oddani. Nie panikuj, jeśli dziecko czasem na ciebie zaczeka. Zadręczając się wyrzutami sumienia, jemu nie pomożesz, a sobie zaszkodzisz. Malec stopniowo będzie się uczył czekania i przeżywania także takich emocji, jak smutek. Gdy skończy 3–4 miesiące, nie musisz już od razu biec z łazienki, jeśli zapłacze. Możesz do niego mówić – słysząc twój głos, będzie wiedział, że jesteś blisko. W ten sposób masz szansę wychować szczęśliwe, radosne dziecko. Noworodek lubi być blisko mamy W końcu przez dziewięć miesięcy byliście jednością! Dlatego tak mu dobrze u ciebie na rękach. Jak go nosić? Wypróbuj różne pozycje. Sprawdź, która wam obojgu najbardziej odpowiada: Kołyska. Dziecko leży na twoim przedramieniu lub pleckami opiera się o twoją klatkę piersiową, dłonią podtrzymujesz mu pupę i nóżki, drugą ręką trzymasz go z przodu. Noworodek przodem do świata. Maluch opiera się o ciebie pleckami, jedną rękę wkładasz pomiędzy jego nóżki i podtrzymujesz jednocześnie brzuszek, główka dziecka spoczywa w zgięciu drugiej ręki. Noworodek na ramieniu. Pozycja dobra po karmieniu, aby maluszkowi odbiło się powietrze. Trzymasz dziecko pionowo, główkę ma na twoim ramieniu, jedną ręką podtrzymujesz mu pupę, drugą – plecki i kark. Noworodek w górze. Trzymasz noworodka przodem do siebie, podtrzymując pod paszkami i jednocześnie zabezpieczając główkę. W tej pozycji możesz z nim „porozmawiać”. Noś noworodka a będzie mądrzejszy Naukowcy twierdzą, że noszenie i kołysanie niemowlaka wpływa korzystnie na pracę mózgu. Badano grupę dzieci w wieku od 3 do 13 miesięcy. Eksperyment wykazał, że maluchy dużo kołysane szybciej się uczą: siadać, raczkować, chodzić. Warto więc maluszka nosić na rękach, bujać w ramionach, a potem... kupić mu np. huśtawkę. W innych badaniach zaobserwowano z kolei, że noworodki łatwiej się uspokajają, gdy są kołysane ruchami pionowymi. Zapewne dzieje się tak, gdyż dziecko przyzwyczaja się do tego typu stymulacji w ostatnim trymestrze ciąży, kiedy, ustawione główką w dół, jest poddawane takim ruchom, gdy mama np. chodzi.
Zobacz, jak prawidłowo układać dziecko po karmieniu, żeby bezpiecznie mu się odbiło.
Niemowlę powinno jak najmniej samo leżeć w łóżeczku – twierdzi Ewa Grzybowska, psycholog i terapeuta integracji sensorycznej. Dowiedz się, dlaczego dotyk jest dla maleństwa tak ważny.
Noszenie dziecka na rękach? Tak! Nic dziwnego, że dziecko nie lubi leżeć w spokoju. Gdy mieszkało w twoim brzuchu, wciąż kołysałaś je swoimi ruchami. Jeśli teraz nosisz je na rękach, w chuście, kołyszesz lub bujasz, przypominają mu się wcześniejsze doznania, które tak lubiło. Nawet najmłodsze niemowlę uwielbia być na rękach. Jest zadowolone, gdy kręcisz się z nim w kółko, unosisz je do góry i opuszczasz (nawet czasami dość szybko i gwałtownie!). Rodzi się bowiem z bardzo dobrze rozwiniętym zmysłem równowagi. Bezpośrednio po urodzeniu lekarz układa noworodka na brzuchu matki, aby nawiązały się pierwsze więzy dotykowe. Kontakt ten dostarcza dziecku pewności siebie, spokoju, a Ty przekazujesz mu swoje ciepło i czułość, tak bardzo potrzebne do prawidłowego rozwoju. Skóra do skóry Kontakt maleństwa ze światem zewnętrznym zaczyna się przez skórę – poprzez nią noworodek odczuwa temperaturę i odbiera bodźce dotykowe. Wszystkie naturalne czynności, jak pieszczoty, pocałunki, branie na ręce czy ciche mówienie są nieocenione w nawiązywaniu porozumienia i przekazywaniu emocji pomiędzy matką a dzieckiem. Dotykaj z miłością W ciągu dnia wiele razy bierzemy dziecko na ręce, aby mu zmienić pieluszkę, nakarmić czy uspokoić. Jeśli robimy to w sposób mechaniczny i w dużym pośpiechu, zaspokajamy jedynie biologiczne potrzeby dziecka. A ono potrzebuje dotyku miłości, który sprawi, że będzie czuło się kochane i bezpieczne. Dlatego podczas czynności pielęgnacyjnych postaraj się skupić tylko na maleństwie. Dotyk uspokaja i usypia Noworodki często noszone na rękach, pieszczone, kołysane i bujane mniej płaczą i szybciej zasypiają. Największe zdziwienie psychologów wzbudzało jednak to, że maluszki łatwiej się uspokajały, jeśli były kołysane ruchami pionowymi (czyli góra–dół) niż w poziomie! Psychologowie doszli do wniosku, że jest tak dlatego, że dziecko przyzwyczaiło się do tego typu ruchów w ostatnim trymestrze ciąży, kiedy to przekręciło się i ustawiło już główką w dół. To właśnie dlatego wcale się nie boi – ba, wręcz jest zachwycone – gdy tatuś podrzuca je teraz do góry i łapie! Tylko ze ta zabawa jest dla niego bardzo niebezpieczna, dlatego surowo zakazana. W trakcie podrzucania dziecko jest narażone na wiele urazów, np. odgięciowy uraz kręgosłupa szyjnego. Może do tego doprowadzić gwałtowne odrzucenie do tyłu główki niemowlęcia, która nie ma jeszcze odpowiedniego wsparcia, natomiast mięśnie szyi nie są wystarczająco silne. Podczas podrzucania może dojść również do trwałego uszkodzenia mózgu, który w czasie potrząsania obija się o kości czaszki. Na skutek tego powstają obrzęki i siniaki, co może prowadzić do upośledzenia umysłowego lub fizycznego. Jednym z urazów związanych z podrzucaniem jest też oderwanie się siatkówki oka, a w konsekwencji zaburzenia widzenia lub nawet ślepota. Urazy te zdarzają się rzadko, ale nie warto ryzykować. Gdy dziecko nie chce być noszone Jest jednak grupa niemowląt, która za kołysaniem czy bujaniem nie przepada – dodaje Ewa Grzybowska. – Gdy te dzieci są starsze, źle się czują na huśtawce, karuzeli, zjeżdżalni. Powodem jest tzw. niepewność grawitacyjna, której przyczyną jest najprawdopodobniej niedojrzałość układu przedsionkowego mózgu. Psychologowie odkryli, że dzieci nielubiące bujania, huśtania, zabaw na zjeżdżalniach czy przechodzenia na placu zabaw przez tunele są bardziej lękliwe, nieśmiałe i wycofane. Trudniej też nawiązują kontakty z rówieśnikami. Dlatego jeśli twój maluszek nie lubi kołysania, powiedz o tym pediatrze. Podpowie, jak postępować z malcem, jak się z nim bawić i ćwiczyć lub skieruje do terapeuty.[CMS_PAGE_BREAK] Głos porozumienia Dotyk to pierwsza forma porozumienia pomiędzy matką a noworodkiem. Niemal równolegle z nią przebiega kontakt głosowy – maluch szybko odróżnia głos mamy od głosu innych domowników czy obcych osób. Szybko uczy się także rozpoznawać nastrój mamy po brzmieniu głosu. Dlatego psychologowie zalecają częste przytulanie maleństwa, przemawianie do niego łagodnym tonem, nucenie piosenek, szeptanie do ucha. Bodźce dotykowe, słuchowe i wzrokowe są niezbędne do prawidłowego rozwoju dziecka. Odwieczna forma wyrażania matczynej miłości Mamy z plemion afrykańskich, Azjatki żyjące w kulturach pierwotnych, Eskimoski – wszystkie te kobiety od wieków zgodnie z tradycją i kulturą niemal nie rozstają się z dzieckiem. Maluchy nosi się na plecach lub na boku w przewiązanej chuście. Dzieci niemal od pierwszych chwil życia asystują mamie w pracy, odpoczynku, posiłku czy nawet towarzyskiej rozmowie. Często ze zdziwieniem obserwujemy, najczęściej na filmach i w reportażach, jak spokojne są te dzieci – nie płaczą, często śpią, mają uśmiechnięte, zadowolone buzie. Psychologowie twierdzą, że noszenie dziecka i bezpośredni kontakt z matką stanowią podstawę jego spokoju i zapewniają poczucie bezpieczeństwa. Poruszanie się w rytm matczynych kroków i gestów jest swoistym przedłużeniem życia płodowego, a kontakt z ciałem matki, wyczuwanie jej zapachu i ciągłe słuchanie jej głosu sprawia, że malec rozwija się spokojnie, zgodnie z naturalnym rytmem. Zdaniem psychologów, to cywilizacja sprawiła, że dzieci pozbawione matczynej bliskości mają zaburzenia rozwojowe, są niespokojne i płaczliwe. Czy nie będzie rozpieszczone? Wiele mam zadaje sobie pytanie, czy branie maleństwa na ręce nie sprawi, że dziecko przyzwyczai się do pieszczot i stanie się małym tyranem domagającym się ciągłego noszenia i kontaktu z mamą. Pamiętając o tym, jak ważne są dla malca dotyk i przytulanie, nie zapomnij o konieczności zaspokajania także innych jego potrzeb – rozwoju społecznego i poznawania otaczającego świata. Przekazując dziecku uczucie dotykiem i uśmiechem, możesz się nie obawiać, że je rozpieścisz. Na rękach lub na huśtawce Kołysanie i bujanie przyspiesza rozwój dzieci! Eksperymenty naukowców, opublikowane niedawno w prestiżowym medycznym piśmie „Science”, wykazały, że maluchy poddawane tego typu stymulacji szybciej się uczą. Badano grupę niemowląt w wieku od trzech do trzynastu miesięcy. Dzieci cztery razy w tygodniu przez miesiąc siadały dorosłym na kolanach i kręciły się na obrotowym krzesełku. Maluchy były zachwycone taką zabawą (zwłaszcza jeśli potem gwałtownie się zatrzymywały!), śmiały się, wydawały radosne okrzyki. Rezultaty eksperymentów zdumiały badaczy: te dzieci potem szybciej uczyły się siadać, raczkować, wstawać i chodzić. Warto więc malca tulić, nosić na rękach, kołysać, a potem... kupić mu huśtawkę!