Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
„Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wystarczało jedynie szybkie sprawdzenie. Właściwie nie musiałam po nich poprawiać” – opisuje swoją metodę Sims. Mniej walki, więcej współpracy Ta metoda działa nie tylko dlatego, że ma formę zabawy. Jej siła tkwi w dopasowaniu do sposobu myślenia dziecka. Obrazy działają na mózg dziecka lepiej niż zapisane słowa. Dziecko może je szybko przetworzyć, co nie wymaga dodatkowego wysiłku poznawczego. Co więcej, udział dzieci w tworzeniu zdjęć sprawia, że czują się współautorami zasad, a nie tylko ich odbiorcami. To subtelna, ale kluczowa zmiana: dziecko nie czuje, że coś mu każesz. Zamiast tego odczuwa odpowiedzialność za jakieś zadanie. Czasem nie trzeba wprowadzać systemów kar czy nagród. Wystarczy zmienić sposób komunikacji, by obowiązki przestały być polem walki – a stały się czymś naturalnym. Ciekawe, jakie miny mają goście na widok porozwieszanych po domu zdjęć dzieciaków sprzątających kuwetę albo ścierających kurze. ;) Źródło: birchpsychology.com Zobacz także: Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
Poprosiła syna, żeby wyrzucił śmieci. „Gdy zażądał 50 zł, stanęłam jak wryta”
Piszę do Was, bo wciąż nie mogę ochłonąć po tym, co wydarzyło się wczoraj w moim domu. Zawsze uważałam się za matkę nowoczesną, starającą się zrozumieć świat dzisiejszej młodzieży, ale to, co usłyszałam od mojego 12-letniego syna, sprawiło, że po prostu odebrało mi mowę.
Wszystko zaczęło się od zwykłej prośby, a skończyło na negocjacjach, których nie powstydziłby się rasowy rekin biznesu. Było późne popołudnie, ja właśnie kończyłam sprzątać po obiedzie, wstawiałam trzecie tego dnia pranie i marzyłam tylko o tym, żeby na chwilę usiąść z kubkiem kawy. Zauważyłam, że worek w kuchni jest już pełny po brzegi. Zawołałam mojego syna, Maćka, który od dwóch godzin siedział w pokoju z telefonem w ręku. Poprosiłam po prostu: „Weź, proszę, te śmieci i wyrzuć je przy okazji, jak będziesz wychodził do kolegi”. Spodziewałam się marudzenia, może lekkiego westchnienia, ale to, co nastąpiło, zwaliło mnie z nóg. Maciek popatrzył na mnie z kamienną twarzą i zapytał: „A ile mi za to zapłacisz? Myślę, że 50 zł będzie uczciwą stawką za taką fatygę”. Dom to nie firma, a rodzina to nie pracownicy W pierwszej chwili pomyślałam, że to żart. Zaśmiałam się nawet pod nosem, czekając, aż on też się uśmiechnie. Ale on stał tam dalej, z wyciągniętą ręką i zupełnie poważną miną. Zaczął mi tłumaczyć, że przecież jego czas jest cenny, że to dodatkowa praca, którą wykonuje na moją rzecz, i że w internecie czytał, iż za pracę należy się wynagrodzenie. Stanęłam jak wryta. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Zastanawiam się, gdzie popełniliśmy błąd? Przecież od małego uczyliśmy go, że dom to wspólnota. Czy ja wystawiam mu rachunek za to, że codziennie gotuję dwudaniowy obiad? Czy mąż żąda od niego prowizji za podwiezienie na trening piłki nożnej? Nagle poczułam się we własnym domu jak obca osoba, jak klientka w jakiejś korporacji, która musi płacić za każdy gest życzliwości. Jeśli zaczniemy wyceniać wyniesienie śmieci, to co będzie następne? Ścielenie łóżka za dyszkę? Odkurzanie za stówę? To przerażające, jak bardzo dzieci potrafią być dziś nastawione na zysk, zapominając o tym, co bezinteresowne. Pułapka płacenia za obowiązki, w którą wpadło wielu rodziców Zaczęłam o tym rozmawiać z koleżankami z pracy i ku mojemu zdziwieniu, niektóre z nich przyznały, że... płacą! „No wiesz, to taka motywacja”, „Przynajmniej ma swoje kieszonkowe i uczy się oszczędzać”. Tylko czy to naprawdę jest nauka oszczędzania, czy raczej nauka wyrachowania? Moim zdaniem płacenie dziecku za to, że sprząta po sobie lub pomaga w utrzymaniu wspólnego porządku, to prosta droga do wychowania egoisty. Bo przecież w życiu dorosłym nikt nam nie zapłaci za to, że umyjemy własne okna albo zrobimy zakupy dla rodziny. To są umiejętności życiowe, a nie usługi premium. Boję się, że jeśli teraz ulegnę i dam mu te 50 zł dla świętego spokoju, to za miesiąc Maciek nie kiwnie palcem, jeśli nie zobaczy banknotu. Gdzie podziała się zwykła, ludzka pomoc? Gdzie jest to poczucie, że robimy coś dla siebie nawzajem, bo się kochamy i szanujemy? Ta sytuacja pokazała mi, jak bardzo media społecznościowe i wszechobecny kult pieniądza wypaczają wartości, które staramy się przekazać w domu. Jak nauczyć dziecko szacunku bez portfela w ręku? Po tej kłótni (bo oczywiście skończyło się awanturą) Maciek poszedł do pokoju obrażony, a śmieci wyniosłam sama, a potem się popłakałam z bezsilności nad zlewem. Nie chodziło o te pieniądze, mogłabym mu je dać na kino czy wyjście z kolegami, gdyby po prostu o nie poprosił. Chodziło o ten brak empatii i przedmiotowe potraktowanie mnie − jego matki. Poczułam się jak darmowa służba, która jest potrzebna tylko wtedy, gdy trzeba uprać koszulkę albo przelać pieniądze na konto, ale sama nie może liczyć na wsparcie. Drogie mamy, czy Wy też macie takie problemy? Czy Wasze dzieci też próbują z Wami handlować? Chciałabym wiedzieć, jak stawiacie granice. Ja postanowiłam, że od jutra wprowadzam nowe zasady. Nie będzie pieniędzy za obowiązki. Będzie za to nauka tego, że każdy w tym domu ma swoje zadania, bo wszyscy z tego domu korzystamy. Jeśli Maciek chce zarobić, może skosić trawnik u babci albo pomóc sąsiadowi, ale w naszym wspólnym domu pomoc ma być odruchem serca, a nie transakcją. Mam nadzieję, że jeszcze nie jest za późno, by wyprostować to jego myślenie, zanim całkiem odbije mu od tych wszystkich biznesowych porad z TikToka. Pozdrawiam Was serdecznie, Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mam troje dzieci i nie pracuję, teściowa nazwała mnie pasożytem. Odpowiedziałam jej tak, że usiadła”
Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
Wielu rodziców zastanawia się, kiedy dziecko powinno zacząć pomagać w domu. Wbrew pozorom nie trzeba czekać do wieku szkolnego. Już kilkulatki mogą wykonywać drobne zadania – oczywiście dopasowane do ich wieku i możliwości. Dzięki temu uczą się samodzielności, odpowiedzialności i tego, że dom to wspólna przestrzeń, o którą dbają wszyscy domownicy.
Eksperci parentingowi podkreślają, że obowiązki nie powinny być traktowane jak kara. Najlepiej, gdy są naturalnym elementem codzienności. Małe dziecko często samo chce pomagać – warto ten moment wykorzystać, zamiast wyręczać je we wszystkim. Pierwsze obowiązki już dla 2-latka Dwulatki są bardzo ciekawe świata i chętnie naśladują dorosłych. Oczywiście ich „pomoc” bywa symboliczna, ale właśnie wtedy dziecko zaczyna rozumieć, że każdy w domu ma swoje zadania. Najprostsze obowiązki dla 2-latka to przede wszystkim drobne czynności związane z porządkiem: odkładanie zabawek do pudełka lub kosza, wrzucanie pieluszki lub chusteczki do kosza, podawanie rodzicowi drobnych przedmiotów podczas sprzątania, wkładanie książeczek na półkę, wrzucanie brudnych ubrań do kosza na pranie. Najważniejsze jest tu wsparcie rodzica i wspólne wykonywanie zadania. Dwulatek dopiero się uczy i często potrzebuje podpowiedzi. Warto też pamiętać, że na tym etapie liczy się przede wszystkim sam udział dziecka, a nie perfekcyjny efekt. Obowiązki dla dzieci w wieku 3–4 lat Trzy- i czterolatki są już znacznie bardziej samodzielne. Lepiej rozumieją polecenia i potrafią wykonać prostą czynność od początku do końca. To dobry moment, by wprowadzić kilka regularnych obowiązków. Dziecko w tym wieku może już: sprzątać swoje zabawki po skończonej zabawie, pomagać w nakrywaniu do stołu (np. podawać serwetki czy sztućce), wyrzucać drobne śmieci do kosza, odkładać buty lub kurtkę na swoje miejsce, pomagać przy prostych czynnościach w kuchni, np. mieszaniu składników albo myciu warzyw i owoców. Ważne, aby zadania były powtarzalne. Jeśli dziecko codziennie odkłada zabawki lub pomaga przed posiłkiem, szybko zaczyna traktować to jako coś naturalnego. Co może robić przedszkolak (5–6 lat)? Starsze przedszkolaki są już gotowe na większą odpowiedzialność. Pięcio- i sześciolatki potrafią wykonać bardziej złożone czynności i coraz częściej chcą robić coś „jak dorośli”. Do ich obowiązków mogą należeć m.in.: nakrywanie i sprzątanie ze stołu po posiłku, podlewanie kwiatów, pomoc przy rozpakowywaniu zakupów, odkładanie ubrań do szafy lub przygotowanie ich na następny dzień, ścielenie łóżka, sprzątanie swojego pokoju, pakowanie plecaka do przedszkola. W tym wieku dzieci mogą także pomagać w kuchni – np. smarować kanapki czy układać składniki na talerzu. Takie czynności rozwijają samodzielność i uczą planowania. Eksperci podkreślają jednak jedną ważną zasadę: lepiej wybrać kilka prostych obowiązków niż długą listę zadań. Dziecko łatwiej przyzwyczai się do stałych czynności wykonywanych codziennie. A gdy rodzice docenią jego wysiłek, chęć do pomagania zwykle pojawia się sama. Zobacz także: Jeden niepozorny obowiązek, którego warto wymagać już od 2-latka. To klucz do samodzielności
„Już 3-latek może robić pranie”. Kiedy jest za wcześnie na obowiązki domowe?
„Moje dzieci w wieku trzech lat pomagały przy praniu i rozładowywały zmywarkę” – usłyszałam ostatnio od koleżanki i… zamarłam. Trzylatek i pranie? Zmywarka? Przez chwilę zastanawiałam się, czy to jeszcze wychowanie, czy już przesada. A potem zaczęłam drążyć temat – i okazało się, że odpowiedź wcale nie jest oczywista.
„On jest jeszcze taki mały” – najczęstszy argument rodziców Kiedy myślimy o obowiązkach domowych, przed oczami staje nam raczej uczeń podstawówki niż kilkulatek w rajstopkach. Wielu rodziców powtarza, że „ma jeszcze czas”, że dzieciństwo powinno być beztroskie, bez listy zadań do odhaczenia. I jasne – trzylatek nie powinien mieć grafików ani odpowiedzialności dorosłego. Ale obowiązki domowe to nie kara ani mus. To element codzienności, który – odpowiednio dobrany – może być dla dziecka naturalną formą nauki samodzielności. Problem zaczyna się wtedy, gdy myślimy o obowiązkach wyłącznie w kategoriach „roboty”, a nie wspólnego działania. Co naprawdę może zrobić 3-latek? Gdy koleżanka mówiła o „robieniu prania”, nie miała na myśli sortowania kolorów ani obsługi pralki. Chodziło o drobne czynności – wrzucenie skarpetek do bębna, zamknięcie drzwiczek. Podobnie ze zmywarką – trzylatek może wyjąć plastikowe miski, podać sztućce, pomóc ułożyć talerze na blacie. Eksperci są zgodni – w wieku 3 lat dzieci bardzo chcą naśladować dorosłych. Czują dumę, kiedy mogą „pomóc”. To idealny moment, by nie gasić tej potrzeby hasłem „zostaw, ja zrobię szybciej”. Gdzie jest granica i kiedy robi się za wcześnie? Za wcześnie jest wtedy, gdy obowiązki stają się źródłem stresu – dla dziecka albo dla rodzica. Jeśli trzylatek słyszy pretensje, że coś zrobił krzywo, wolno albo nie tak jak trzeba – to nie jest nauka odpowiedzialności, tylko frustracji. Obowiązki na tym etapie powinny być dobrowolne, krótkie i dostosowane do możliwości dziecka. Psychologowie podkreślają, że kluczowe jest nastawienie dorosłych – dziecko nie „pomaga”, bo musi, tylko dlatego, że jest częścią rodziny. Nie chodzi o perfekcyjnie złożone pranie, ale o budowanie poczucia sprawczości – „jestem ważny, mam swój udział”. Obowiązki to inwestycja w przyszłość Dzieci, które od najmłodszych lat uczestniczą w codziennych domowych czynnościach, w wieku szkolnym są bardziej samodzielne i pewne siebie. Nie dlatego, że wcześnie nauczyły się sprzątać, ale dlatego, że nikt im nie odebrał poczucia kompetencji. Może więc pytanie nie brzmi „czy 3-latek może robić pranie”, ale raczej – czy my, dorośli, potrafimy pozwolić dzieciom próbować, nawet jeśli oznacza to trochę chaosu w kuchni i kilka skarpetek obok kosza. Zobacz także: „Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
Rodzicu, nie wychowuj darmozjada. Tych 5 rzeczy musi robić w domu każde dziecko
W wielu domach przychodzi moment, gdy rodzice zaczynają się zastanawiać, dlaczego codzienne obowiązki spadają wyłącznie na nich. To sygnał, że warto wprowadzić kilka prostych zasad, które uczą dzieci odpowiedzialności i zmieniają domową codzienność na lepszą.
Jako mama też przerobiłam etap „ja zrobię, będzie szybciej”. No jasne, że szybciej. Tylko potem ta szybkość wraca do nas rykoszetem, bo dziecko przyzwyczaja się, że dom ogarnia się sam, a ono jest jedynie lokatorem. I nie chodzi o wychowanie małego pracownika domowego, ale o kształtowanie nawyków, które budują samodzielność, szacunek do pracy innych i zwykłą życiową zaradność. Nie lubię słowa „darmozjad”, bo brzmi ostro. Rozumiem jednak, skąd się bierze. Z bezsilności, kiedy widzicie nastolatka, który nie umie wstawić prania, nie potrafi zrobić kanapki, a brudne kubki mnożą się w pokoju jak grzyby po deszczu. Znam ten obraz. W moim domu też bywało tak, że łatwiej było mi przemilczeć chaos, niż zaczynać kolejną rozmowę. W pewnym momencie dotarło do mnie jednak, że jeśli nie nauczę dziecka podstawowych obowiązków teraz, to później zapłaci za to ono. I to nie w teorii, tylko w dorosłym życiu, w relacjach, w pracy, w codzienności. Poniżej zebrałam pięć obowiązków, które naprawdę warto dać dziecku i zrobić z tego stały rytuał. Bez wielkiej rewolucji, bez wojny o każdy okruszek. Z konsekwencją, spokojem i jasnym komunikatem: w tym domu każdy dokłada swoją cegiełkę. 1. Sprzątanie po sobie, czyli dom nie ma niewidzialnej sprzątaczki To podstawa, od której zaczynam zawsze, gdy ktoś pyta mnie o domowe obowiązki dzieci. Nie chodzi o to, żeby dziecko codziennie odkurzało cały salon. Wystarczy proste sprzątanie „po sobie”. Zjedliście, odkładacie talerz. Zrobiliście bałagan z klocków, zbieracie je do pudełka. Użyliście farb, myjecie pędzle i stół. Brzmi banalnie, ale to właśnie ta banalność tworzy nawyk. U mnie zadziałała prosta reguła: każdy sprząta miejsce, z którego korzystał. Bez gadania, bez negocjacji. Początkowo bywało różnie, wiadomo. Pomogło jednak to, że nie poprawiałam po cichu. Jeśli coś było zrobione niedbale, wracaliśmy do tematu i robiliśmy to jeszcze raz, spokojnie. Z czasem dziecko zaczyna widzieć sens, bo dom staje się wspólną przestrzenią, a nie hotelem. 2. Stały dyżur, bo obowiązki lubią rutynę Dzieci nie potrzebują listy dwudziestu zadań. Potrzebują stałego, przewidywalnego obowiązku. Raz w tygodniu wynoszenie śmieci. Codziennie karmienie zwierzaka. Chowanie umytych sztućców. To mogą być małe rzeczy, ale robione regularnie robią wielką robotę. Radzę wam wprowadzić dyżur na zasadzie „to jest twoje”. Dziecko wie, co do niego należy, nie musi pytać, przypominać sobie, negocjować. W moim domu ta regularność zmieniła wszystko. Przestałam być policjantką, a stałam się kimś, kto po prostu trzyma domowy rytm. Dziecko zyskało poczucie sprawczości, bo widziało, że bez jego udziału coś się nie wydarzy. 3. Pomoc w kuchni, bo jedzenie nie bierze się z lodówki Nie chodzi o gotowanie trzydaniowych obiadów przez ośmiolatka, tylko o udział. Wspólne obieranie warzyw, mieszanie ciasta, nakrywanie do stołu, sprzątanie po posiłku. Dziecko, które od małego ma kontakt z kuchnią, w przyszłości nie będzie bezradne. I to jest jedna z najcenniejszych umiejętności, jakie możecie mu dać. Pamiętam, jak mój syn pierwszy raz sam zrobił proste śniadanie. Duma była po obu stronach stołu. Uczycie dzieci, że posiłek to efekt pracy. Że ktoś musiał kupić produkty, przygotować je, a potem posprzątać. Taka lekcja zostaje w głowie na długo, bo jest doświadczana, a nie tylko opowiadana. 4. Porządek w swoich rzeczach, czyli szacunek do tego, co się ma Dziecko nie musi mieć idealnie poukładanego pokoju jak z katalogu. Powinno jednak umieć ogarniać swoje rzeczy. Odkładanie ubrań do szafy, segregowanie zabawek, pilnowanie szkolnych przyborów, dbanie o książki. To jest wasz codzienny trening odpowiedzialności. Jeśli mam wam coś podpowiedzieć z własnej praktyki, to jedno: nie róbcie z porządku kary. Lepiej działa podejście „sprzątasz, bo chcesz mieć łatwiej”. Uporządkowane rzeczy to mniej nerwów rano, mniej szukania, mniej poczucia chaosu. Dzieci to łapią szybciej, niż się spodziewacie, jeśli pokażecie im realny zysk. 5. Udział w domowych „sprawach dorosłych” To punkt, o którym mówi się rzadziej, a jest kluczowy. Dziecko powinno czasem zobaczyć, że dom to też planowanie, organizacja, wspólne decyzje. Dziecko może pomagać w drobnych zakupach, układać listę potrzebnych rzeczy, przypominać o ważnych dniach, podlewać rośliny, pilnować, żeby w przedpokoju był ład. Takie rzeczy budują poczucie, że dom to projekt całej rodziny. U mnie świetnie sprawdziło się włączanie dziecka w proste decyzje: co kupujemy na kolację, jak rozdzielamy obowiązki przed przyjściem gości, co trzeba zrobić, żeby weekend był spokojny. Dziecko uczy się wtedy, że życie rodzinne to współpraca, a nie obsługa. Nie musicie być idealni w tym procesie. Wystarczy, że będziecie konsekwentni. Dzieci testują granice, to normalne. Jeśli jednak spokojnie, dzień po dniu, powtarzacie te same zasady, one wchodzą w krew. I nagle orientujecie się, że nie wychowujecie „darmozjada”, tylko młodego człowieka, który umie zadbać o siebie i o innych. Zobacz też: 6 błędów wychowawczych szkoły. „Teraz muszę wszystko naprawiać w domu”
Lista obowiązków dla dzieci z podziałem na wiek. Rodzicu, nie wychowuj lenia
Wielu rodziców zastanawia się, kiedy zacząć wprowadzać obowiązki domowe. Tymczasem specjaliści podkreślają, że nauka samodzielności powinna zaczynać się już w przedszkolu – a nawet wcześniej. Dzieci chcą czuć się potrzebne, a drobne zadania budują ich pewność siebie bardziej niż niejedna pochwała. Oto praktyczna lista obowiązków dostosowanych do wieku, która pomaga nauczyć dziecko samodzielności.
Obowiązki domowe nie są karą ani sposobem na „odciążenie” dorosłych. Badania i doświadczenia psychologów mówią jasno – dzieci, które mają swoje zadania, rozwijają poczucie sprawczości, radzą sobie lepiej w szkole i szybciej stają się samodzielne. To właśnie codzienna, zwyczajna rutyna uczy ich kompetencji niezbędnych w dorosłym życiu. Obowiązki dla dzieci 2–3 lata W tym wieku dzieci są z natury chętne do współpracy. Lubią pomagać i chcą naśladować dorosłych. Co mogą robić? odkładać zabawki na miejsce wkładać brudne ubrania do kosza na pranie podawać i odkładać lekkie przedmioty (np. plastikowe kubeczki) wycierać rozlaną wodę lub rozsypane okruszki pomagać przy karmieniu zwierząt (pod czujnym okiem dorosłego) Obowiązki dla dzieci 4–5 lat To idealny moment na rozszerzenie zakresu zadań. Dzieci w tym wieku świetnie czują się w jasno określonych rolach. Co mogą robić? ścielić łóżko w swoim pokoju nakrywać do stołu i sprzątać po posiłku pomagać w prostych pracach kuchennych – mieszanie, mycie owoców samodzielnie ubierać się i odkładać ubrania podlewać rośliny pomagać przy zakupach – odkładanie produktów do torby Obowiązki dla dzieci 6–8 lat Wczesnoszkolni uczniowie są gotowi na regularne, codzienne zadania. Co mogą robić? pakować plecak na następny dzień wyprowadzać psa w towarzystwie dorosłego odkurzać niewielkie powierzchnie robić proste kanapki lub sałatki sprzątać pokój i biurko segregować pranie i składać swoje ubrania Obowiązki dla dzieci 9–11 lat To czas, w którym dzieci naprawdę zaczynają być samodzielne – o ile wcześniej im na to pozwolono. Co mogą robić? przygotowywać nieskomplikowane posiłki (np. jajecznicę, owsiankę) samodzielnie odkurzać i myć podłogi w swoim pokoju uczyć się planowania – np. pakowania stroju na WF wyrzucać śmieci robić proste zakupy opiekować się młodszym rodzeństwem przez krótką chwilę w domu (jeśli rodzic jest w pobliżu) Obowiązki dla nastolatków 12+ Nastolatki są już w stanie przejąć obowiązki niemal „dorosłe”. To inwestycja, która zwróci się w przyszłości. Co mogą robić? robić pranie i rozwieszać ubrania prasować rzeczy typu T-shirt przygotowywać proste posiłki samodzielnie jeździć po drobne zakupy sprzątać całe mieszkanie – po ustaleniu zasad organizować swój czas i obowiązki szkolne dbać o własne dokumenty, bilety, drobne wydatki Najważniejsze – nie poprawiaj po dziecku Rodzice często popełniają jeden błąd: poprawiają po dzieciach, bo „będzie szybciej” lub „zrobię to lepiej”. Tymczasem nauka jest procesem. Dziecko nauczy się ścielić łóżko, odkładać naczynia, robić kanapkę – jeśli tylko pozwolimy mu popełniać błędy. Samodzielność nie rodzi się z dnia na dzień. Rodzi się z codziennych, małych zadań, które pokazują dziecku: „Ufam ci. Potrafisz”. Zobacz także: Nauczycielka: „Nawet 3-latki muszą mieć obowiązki”. Bez tego wychowamy stracone pokolenie
Te dzieci rozwijają się najlepiej i rosną bezpiecznie. Ich rodzice wprowadzili 5 domowych zasad
To zaskakujące, ale wystarczy kilka prostych reguł, żeby w domu zapanował spokój, a dzieci rozkwitały. Nie chodzi o surowe nakazy, lecz o mądre zasady, które budują bezpieczeństwo i pewność siebie najmłodszych.
Od lat obserwuję, że to nie liczba zabawek, nowoczesne gadżety ani zajęcia dodatkowe decydują o tym, jak rozwija się dziecko. Największe znaczenie mają warunki, w jakich dorasta na co dzień – to, jak rodzice reagują, jak rozmawiają, jak wyznaczają granice. W domu, w którym panuje spokój i jasne reguły, dzieci czują się pewnie, wiedzą, czego się spodziewać, i potrafią same ocenić, co jest dobre, a co nie. Nie chodzi o rygor ani o wychowanie w duchu „bo tak trzeba”. Zasady mają pomagać, a nie ograniczać. Są jak drogowskazy – pokazują kierunek, ale nie odbierają wolności. Dlatego psychologowie podkreślają, że każde dziecko potrzebuje ich tylko tyle, żeby czuć się bezpieczne, a nie przytłoczone. Oto pięć podstawowych grup zasad, które warto wprowadzić w każdym domu − potrafią zmienić codzienność nie tylko dzieci, lecz także rodziców. 1. Zasady dotyczące bezpieczeństwa – fundament spokoju Bezpieczeństwo zaczyna się od przewidywalności. Dziecko, które wie, co mu wolno, a czego nie, nie musi zgadywać, jak zareaguje rodzic. Takie poczucie stabilności daje spokój i zaufanie. W naszym domu przyjęliśmy kilka prostych zasad: nie wspinamy się na meble i nie biegamy po schodach, mówimy o swoich emocjach, zamiast krzyczeć lub trzaskać drzwiami, nie używamy obraźliwych słów, prosimy o pomoc, gdy czujemy się przestraszeni lub niepewni, dbamy o siebie nawzajem – nikt nie wyśmiewa, nie szturcha, nie lekceważy drugiej osoby. Takie reguły uczą dzieci nie tylko dbałości o ciało, lecz także o emocje. Bo prawdziwe bezpieczeństwo to świadomość, że nawet jeśli się potkniemy, ktoś poda nam rękę, zamiast krzyczeć. 2. Zasady dotyczące moralności – uczymy dobra na co dzień Moralność nie rodzi się z zakazów, lecz z doświadczenia. Dzieci uczą się poprzez obserwację – widzą, jak dorośli reagują na błędy, jak traktują innych i jak mówią o prawdzie. W naszym domu uczymy, że szczerość i odpowiedzialność są ważniejsze niż perfekcja. Przykładowe zasady, które stosujemy: mów prawdę, nawet jeśli boisz się konsekwencji, jeśli coś zniszczysz lub zrobisz źle – postaraj się to naprawić, przepraszaj, gdy kogoś skrzywdzisz, dziękuj i doceniaj wysiłek innych, nie bierz cudzych rzeczy bez pytania. Takie proste reguły budują w dziecku wewnętrzny kompas. Dzięki nim rozumie, że uczciwość nie jest obowiązkiem wobec dorosłych, tylko drogowskazem na całe życie. 3. Zasady dotyczące zdrowych nawyków – codzienny porządek, który daje równowagę Dzieci potrzebują rytmu. Powtarzalność czynności nie jest nudą – to coś, co porządkuje świat i daje poczucie bezpieczeństwa. Dzięki codziennym rytuałom dziecko wie, czego się spodziewać, a to buduje wewnętrzny spokój. U nas działają takie zasady: myj zęby po śniadaniu i przed snem, po zabawie odkładaj rzeczy na miejsce, jedz przy stole, nie przed ekranem, ubieraj się samodzielnie na miarę swoich możliwości, przed snem odkładaj telefon i książkę, by odpocząć. Te drobne rytuały uczą konsekwencji, samodzielności i dbania o siebie. W dorosłym życiu takie nawyki zamieniają się w samodyscyplinę – a to jedna z najważniejszych umiejętności, jaką możemy przekazać dzieciom. 4. Zasady dotyczące relacji społecznych – dom to pierwsza szkoła empatii Dom jest miejscem, gdzie dziecko uczy się współpracy, cierpliwości i empatii. To właśnie tam po raz pierwszy doświadcza, że inni mają prawo do swoich emocji i potrzeb. Dlatego tak ważne są zasady, które uczą odpowiedniego postępowania w relacjach. U nas wyglądają one tak: słuchamy, gdy ktoś mówi – nie przerywamy, dzielimy się zabawkami i czasem, mówimy „proszę” i „dziękuję”, pomagamy sobie w obowiązkach, nie wyśmiewamy się z błędów innych. Takie drobiazgi tworzą klimat domu, w którym dziecko czuje się częścią wspólnoty. Z czasem przekłada się to na jego relacje w szkole, w pracy i w dorosłym życiu. 5. Zasady przygotowujące do dorosłości – uczymy odpowiedzialności Dzieci, którym ufa się w codziennych sprawach, szybciej uczą się samodzielności. Nawet proste obowiązki uczą zarządzania sobą, czasem i pieniędzmi. Rodzice, którzy wprowadzają takie zasady, dają dzieciom coś bezcennego – poczucie sprawczości. W naszym domu obowiązują m.in. zasady: każdy ma swoje obowiązki (np. pakowanie zmywarki, ścielenie łóżka), planujemy wspólnie wydatki z kieszonkowego, uczymy się oszczędzać – odkładamy część pieniędzy na wybrany cel, pomagamy w prostych pracach domowych, uczymy się rozwiązywać problemy, zanim poprosimy dorosłych o pomoc. Takie zasady przygotowują dziecko do życia w świecie, w którym nie zawsze ktoś poda gotowe rozwiązanie. To pierwsze kroki do samodzielności i pewności siebie. Zasady nie są po to, żeby ograniczać dzieci, ale by pomóc im zrozumieć świat. Każda z tych pięciu grup zasad – dotyczących bezpieczeństwa, moralności, zdrowych nawyków, relacji i dorosłości – tworzy dla dziecka stabilne rusztowanie. Dzięki nim może się rozwijać bez lęku, poznawać siebie i innych, a jednocześnie czuć, że jest kochane. Najlepsze domowe zasady nie wynikają z potrzeby kontroli, lecz z troski. Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
To tylko z pozoru błahe i proste czynności, które nie zajmują wiele czasu. Tak naprawdę to obowiązki, które obciążają psychicznie i wysysają energię jak mało co. Najczęściej wszystkie te rzeczy biorą na swoje barki zapracowane matki, ale nikt im za to nie płaci - nawet dobrym słowem. Mało tego, często nikt nawet tej pracy nie zauważa.
Te prace w domu i przy dzieciach są niewidoczne, bo nie zostawiają śladów – nie widać ich efektów tak jak czystej podłogi czy ugotowanego obiadu. A mimo to potrafią całkowicie zdominować dzień. Każdy dzień. Obowiązków w domu jest znacznie więcej niż tylko gotowanie, wyrzucanie śmieci i ładowanie prania. Jest jeszcze mnóstwo pracy, której nie widać − organizowania, planowania, przewidywania, pamiętania, podejmowania decyzji. To tzw. obciążenie mentalne i niewidzialna, ciężka praca. Oto obowiązki, które matki najczęściej wykonują samodzielnie, a których inni nawet nie zauważają. 1. Dbanie o garderobę dzieci – by ubrania zawsze były w dobrych rozmiarach i dopasowane do sezonu Dzieci rosną błyskawicznie – z miesiąca na miesiąc zmienia się rozmiar buta, długość spodni, a zimowa kurtka z zeszłego roku okazuje się nagle za ciasna. Matki regularnie przeglądają szafy, robią zakupy odzieżowe, organizują ubrania „na już” i „na później”, czasem przekazują za małe rzeczy dalej, innym razem kompletują całe zestawy „na zapas”. Wiedzą, kiedy zbliża się zmiana pory roku i wyprzedaże. Szukają promocji, zamawiają online, mierzą, zwracają. To cicha, ale nieustanna logistyka. 2. Planowanie zdrowych i atrakcyjnych posiłków (i mierzenie się z odmową jedzenia) To, co trafia na talerz dziecka, to nie przypadek. To efekt ciągłego balansowania między tym, co zdrowe, a tym, co dziecko faktycznie zje. Matki spędzają mnóstwo czasu na planowaniu posiłków, wyszukiwaniu przepisów, wymyślaniu urozmaiconych śniadań i obiadów, a potem... muszą mierzyć się z grymaszeniem, odmawianiem, wypluwaniem. I jeszcze raz zaczynać od nowa. A wszystko to po to, by dziecko miało energię i rozwijało się prawidłowo. Z kuchni wychodzą nie tylko posiłki, ale i matczyna cierpliwość. 3. Pilnowanie, by w domu niczego nie zabrakło (kosmetyki, środki czystości, przekąski itp.) To jak niewidzialny radar – matka wie, że kończy się pasta do zębów, że trzeba dokupić papier toaletowy, że w lodówce brakuje mleka, a ulubione przekąski dziecka właśnie się skończyły. Robi listy zakupów, zamawia online, biegnie do sklepu w ostatniej chwili. To ona dba, by zawsze było mydło przy umywalce, krem na odparzenia w szufladzie i zapas chusteczek w torebce. 4. Bycie na bieżąco z grafikami i potrzebami szkolnymi To zadanie, które najbardziej wyczerpuje psychicznie – wymaga nieustannej gotowości i czujności. Trzeba pamiętać o zmianie planu lekcji, dniu bez mundurka, zebraniu w przedszkolu, urodzinach kolegi, wycieczce klasowej i pracy plastycznej na jutro. Matki prowadzą domowe kalendarze, tablice, instalują aplikacje, przypomnienia – bo szkoła i przedszkole to codzienny potok informacji. Często to one odpowiadają za to, że dziecko nie zapomni zabrać stroju na wf czy pieniędzy na teatrzyk. Nikt tego nie widzi, ale bez tej cichej pracy wszystko by się posypało. 5. Umawianie i pilnowanie wizyt lekarskich Z pozoru to proste – zadzwonić, umówić, pojechać. W rzeczywistości to szukanie wolnych terminów, dopasowywanie grafiku, dopasowywanie do pracy i zajęć dziecka. A potem organizowanie transportu, przepakowywanie dokumentacji, kupowanie leków. Matki znają historię zdrowotną dziecka na pamięć, pilnują bilansów, szczepień, wizyt kontrolnych, konsultacji specjalistycznych. Robią to, by dziecko czuło się bezpieczne i zaopiekowane – nawet jeśli ono samo tego nie zauważa. 6. Uczestniczenie w przyjęciach urodzinowych innych dzieci (wraz z całą logistyką, kupowaniem prezentów itp.) Dziecięce urodziny to nie tylko tort i balony – to dla matek logistyka pełną parą. Trzeba odpowiednio wcześnie kupić prezent, zapakować go, zorganizować transport, dostosować termin do innych rodzinnych planów, dopilnować godziny, czasem zostać na miejscu, czasem wrócić za chwilę. A po drodze jeszcze o niczym nie zapomnieć. Lubimy mówić, że wychowanie dzieci to najważniejsza praca na świecie. Czas najwyższy, by właśnie tak zacząć ją traktować. Zobacz też: 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2 Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy
Mężczyźni nie angażują się w wychowywanie dzieci? „Ojciec mojego dziecka nie wie nawet, jaki numer ubranek nosi dziecko”
Przez lata pokutował schemat rodziny, w której większość obowiązków spoczywa na barkach kobiety. Choć z biegiem lat ulega on zmianie, nie wszyscy tatusiowie poczuwają się do opieki nad swoimi dziećmi. Uczestniczenie w obowiązkach domowych dla niektórych z nich zdaje się abstrakcją.
Wiele kobiet żyje w związkach ze wspaniałymi mężczyznami – partnerami przez duże „P”, którzy czynnie uczestniczą w wychowaniu dzieci i są równie zaangażowani w życie rodzinne, jak ich partnerki. Niestety, często zdarzają się też sytuacje, w których nadal pokutuje przekonanie, że rolą kobiety jest zadbanie o WSZYSTKO, a mężczyzna ogranicza się do „bycia” i zarabiania pieniędzy. Na facebookowej grupie dla mam jedna z internautek zapytała inne kobiety, czy ich partnerzy im pomagają. Niektórzy panowie sumiennie wywiązują się ze swoich obowiązków, inni z kolei... w ogóle ich nie dostrzegają. „Ja jestem moim mężem zachwycona” Wiele mam chwaliło swoich partnerów. Kobiety opisywały, że dzielą się obowiązkami, a one same nie wyobrażają sobie funkcjonowania bez tego wsparcia. „Ja jestem moim mężem zachwycona. Ma cudowną więź od pierwszych chwil z najmłodszym synkiem. Czasem nawet synek (roczny) woli przytulić się do klaty taty niż piersi mamy. Ze starszymi dziećmi też ma wspaniałą więź i spędza z nimi dużo czasu. Docenia mnie i jest przy mnie. Nie jest ideałem, a do tego stanu, który mamy dzisiaj, dochodziliśmy bardzo ciężkimi latami pracy. Mimo wszystko było warto. Każdej kobiecie życzę takiego męża”. „Mój tez pomaga. Dziś ma dzień wolny od pracy, więc umył podłogi i ugotował obiad. Normalne jest, że robi zakupy, nosi małą do odbicia i zmienia jej pieluchę. Przy pierwszym dziecku to tylko on kąpał syna. Tak naprawdę to kilka dni temu, po raz pierwszy w życiu, kąpałam niemowlę”. „Ojciec moich dzieci, mój mąż osobisty, jest najlepszy! Lepiej usypia córkę, dba o maluchy, broni, chroni. Pamięta o witaminach i myciu zębów. Chodzi z dziećmi do lekarza, na pobranie krwi, na plac zabaw, odprowadza do przedszkola. Mogę zostawić dzieci na cały dzień i nie dzwoni co chwilę z pierdołą. Jak był sam z synem (bo byłam w szpitalu), to super sobie poradził sam. Myślę, że musimy mieć trochę więcej wiary w tych naszych mężczyzn”. „Mój mąż nie »pomaga«, tylko jest tatą i mężem. »Pomóc« to mi może sąsiad wózek wnieść na piętro”. „Nie pomaga” Nie wszystkie mamy mogą jednak liczyć na swoich partnerów. „Ojciec mojego dziecka nie wie nawet, jaki rozmiar ubranek nosi dziecko. Nie wie, ile miarek mleka trzeba wsypać na konkretną ilość wody. Nie wie nic, bo po co. Ja jestem matką, on pracuje. Po co ma cokolwiek robić przy dziecku, nie pomagać, po prostu robić. No po nic, bo przecież pracuje i ile jeszcze może więcej zrobić?!”. „Mam praktycznie to samo, gdyby nie fakt, że mam pomagać jego mamie w pracy (całe szczęście dostaje za to kasę od niej i chowam dla siebie), to by nie wiedział kompletnie nic na temat naszych dzieci... Ubranka zawsze ja muszę za niego wybierać, mleka już nie piją, ale też były cyrki z tym...”. „Ubranka to standard. Mój mąż ostatnio 15 minut ZGADYWAŁ, kiedy urodziny ma młodsza córka... Przykre”. „Nie pomaga, pomagał przez miesiąc po pierwszym porodzie. Teraz łaskawie kilka razy w miesiącu zostanie z dziećmi, kiedy ja pomagam jego mamie w pracy, a starszą córę raz na 3 miesiące zabierze na zakupy i ot, cała pomoc”. „Nie tylko na barkach mamy spoczywa wychowanie dzieci” Uwagę przykuwa wypowiedź jednej z internautek. Kobieta z dużą dozą empatii podeszła do swojego partnera, wspierając go podczas budowania relacji z dziećmi: „Na pewno jest Wam ciężko wyłamać się ze schematu, który przechodził z pokolenia na pokolenie. To taka domowa rewolucja, że nie tylko na barkach mamy spoczywa wychowanie dzieci. Najlepiej zacząć od małych kroczków, np. u mnie mąż nie lubił zajmować się młodszą córką, bo po prostu frustrowało go to, że sobie »nie radził«. W końcu pomyślałam, że zamiast mówić np. »zajmiesz się nią na godzinkę?«, to proponowałam np. »nakarmisz ją kaszką? Poradzicie sobie świetnie«. I małymi kroczkami zbudowała się między nimi fajna relacja, gdzie początki między nimi były trudne. Zauważyłam też, że mąż nie lubi, gdy mówię mu, jak może spędzić czas z dziećmi, więc mówię np., że idę umyć włosy czy coś i jakby potrzebował inspiracji, co robić, to niech da znać, ale na pewno coś wymyśli. Warto też dać szczerze facetowi do myślenia, że nie jesteś samotną matką, więc dlaczego masz się tak czuć we własnym domu, mając ojca waszych dzieci obok siebie. Trzymam kciuki, żebyście to jakoś rozpracowali”. Z całą pewnością między kobietą a mężczyzną podział obowiązków powinien być sprawiedliwy, akceptowany przez obie strony. Chodzi o znalezienie złotego środka, wybranie takiego modelu, który pasuje obojgu. Do tego jednak niezbędna jest chęć płynąca od obojga partnerów, mnóstwo motywacji, a przede wszystkim – rozmowa. Warto też spojrzeć na swoich mężczyzn nieco bardziej łaskawie – może najzwyczajniej w świecie czasami nie są świadomi tego, że ich postawa jest niewłaściwa lub obawiają się wykonywania niektórych czynności? Zobacz także: Przez Covid wracamy do PATRIARCHATU: kobiety więcej pracują, a mniej zarabiają Minister Czarnek uważa, że rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża to FUNKCJA KOBIETY Przez pandemię kobiety mają jeszcze więcej obowiązków! [WYNIKI BADAŃ]
Kobieta miała dość i przestała sprzątać za innych domowników: „W pewnym momencie zabraknie im łyżek i talerzy”
Jedna z mam miała dość tego, że wszystkie obowiązki są na jej głowie. Pewnego dnia zbuntowała się i przestała sprzątać za pozostałych domowników. Pokazała w sieci rezultaty eksperymentu.
Miss Potkin w dosyć niecodzienny sposób postanowiła nauczyć swoją rodzinę, że każdy z domowników ma określone obowiązki i powinien je wypełniać. Do tej pory wszystko było na jej głowie. Przeprowadziła „strajk”, podczas którego przestała prać, zmywać i wykonywać pozostałe prace domowe. Po kilku (z pewnością ciężkich) dniach kobieta odniosła zwycięstwo. Niecodzienny eksperyment Kobieta zamieściła w sieci zdjęcia piętrzących się brudnych naczyń: „Dwa dni temu postanowiłam przestać zmywać. Przygotowuję wszystkim kolacje i jestem zmęczona tym, że muszę jeszcze sprzątać. Wtedy pojawił się ten stos. W pewnym momencie zabraknie im łyżek, filiżanek i talerzy”. Two days ago, I decided to stop doing the dishes. I make all the dinners and I am tired of having to do all the cleaning too. SINCE THEN this pile has appeared and at some point they are going to run out of spoons and cups and plates. Who will blink first? Not me. pic.twitter.com/IZkOwP3a6B — Miss Potkin (@MissPotkin) March 17, 2021 Kobieta pokazała też inne zdjęcia, dokumentujące przebieg „walki o porządek” z domownikami. Podczas trzech dni, w trakcie których kobieta nie sprzątała, w domu zaczął robić się dość spektakularny bałagan. Poza brudnymi naczyniami zaczęły piętrzyć się też góry ubrań, rozrzuconych na podłodze. Let me know when you want to talk about the fact that I stopped doing the laundry too. It’s getting a bit post apocalyptic. The piles are everywhere. pic.twitter.com/9NEUIVExwE — Miss Potkin (@MissPotkin) March 18, 2021 Efekt eksperymentu W pewnym momencie Miss Potkin udostępniła film, na którym jej mąż „zeskrobuje z miski twarde jak kamień płatki”. Someone just discovered the joy of scraping rock hard old cereal off a bowl. Big day, BIG, huge. pic.twitter.com/gitNEI55xz — Miss Potkin (@MissPotkin) March 18, 2021 Eksperyment zakończył się sukcesem, a domownicy zdali sobie sprawę, że bałagan sam nie zniknie w magiczny sposób. „To lekcja, żeby być słyszaną i szanowaną, i żeby nie musieć się powtarzać, kiedy rzeczy zaczynają wymykać się spod kontroli. Znaleźliśmy się w wyjątkowych czasach i dla mnie ostanie dwa dni były zabawniejsze niż cokolwiek innego. Myślę, że każdy z nas ma prawo do przeprowadzania własnych eksperymentów” - podsumowała Miss Potkin. Źródło: Twitter Zobacz także: 10 wskazówek Marie Kondo, które odmienią twój dom i twoje życie Przez pandemię kobiety mają jeszcze więcej obowiązków! [WYNIKI BADAŃ] Jak utrzymać porządek w domu: 5 urządzeń, dzięki którym polubisz sprzątanie (i się nie napracujesz!)
Rodzic sam w domu, czyli kto ma gorzej: mama czy tata?
Wszystkich rodziców, którzy nie pracują zawodowo i zajmują się wyłącznie domem i dziećmi łączy to jedno uczucie: samotność.
"Może to rosnące uczucie izolacji ma coś wspólnego ze zmieniającymi się porami roku. Nie spotykamy się tak często z innymi dziećmi i ich mamami. Co więcej, dwoje starszych dzieci wróciło do szkoły, więc więcej czasu spędzam w domu sama" – napisała Melissa. Nie ty jedna czujesz się czasem samotna! Mama kontra tata Każdy rodzic, który zajmuje się domem i nie pracuje zawodowo, czuje się czasem samotny. To brutalna prawda, do której wielu "pełnoetatowych rodziców" nie chce się przyznać. Celowo piszę "rodzic", nie "mama" – coraz częściej to kobiety wracają do pracy po urodzeniu dziecka, a obowiązki domowe przejmują mężczyźni. Czytając wypowiedzi mężczyzn, którzy zajmują się dziećmi i domem, można odnieść wrażenie, że jest im o wiele trudniej, niż kobietom. "Do samotności, którą odczuwasz, będąc osobą zajmującą się domem, dodaj: chodzenie na zajęcia zatytułowane Mama i Ja; potrzebę zmiany pieluchy, kiedy w męskiej toalecie nie ma przewijaka, bo jest tylko w damskiej; pytania, czy zajmujesz się dzieckiem chwilowo, czy być może wziąłeś wolne, żeby odciążyć żonę. Przez to czujesz się, jakbyś nie był pełnowartościowym rodzicem" – napisał autor bloga DadNCharge. Inny tata dodał: "Nie ma nikogo, z kim można porozmawiać. Faceci nie są jak kobiety, nie spoufalamy się tak bardzo, chyba że mamy ku temu jakiś konkretny powód. Żaden facet nie spotka się z drugim facetem, żeby rozmawiać o środkach czystości do łazienki". Zobacz także: "Szanuj matkę swojego dziecka". Musisz przeczytać ten list! Samotność w czterech ścianach To nie jest wyścig ani licytacja – nie można stwierdzić, kto ma gorzej, pełnoetatowa mama czy pełnoetatowy tata. Codzienne obowiązki: gotowanie, pranie, sprzątanie, szykowanie dzieci do przedszkola i zawożenie ich na dodatkowe zajęcia mogą być wyczerpujące. Gdy rodzic ma tę upragnioną "chwilę dla siebie", zdaje sobie sprawę, że jest sam. Dziecko śpi, obiad zrobiony, mieszkanie czyste, ale nie ma do kogo się odezwać, komu się wyżalić. Samotność, znudzenie, smutek – żadne z tych uczuć nie trwa wiecznie. Wystarczy zacząć działać, zrobić pierwszy krok. Na bezdzietnych znajomych, partnera czy zapracowaną mamę nie zawsze można liczyć. Warto znaleźć ludzi, którzy na co dzień zmagają się z tymi samymi problemami: stertą prania, gorączką u dziecka czy brakiem czasu dla siebie. Nie trzeba szukać daleko – wystarczy znaleźć grupę wsparcia na Facebooku czy zajęcia dla rodziców w osiedlowym domu kultury. Każde miejsce, które łączy rodziców, może być azylem. Czytaj także: Zarabiasz więcej od męża? Są plusy i minusy! źródło: babycenter.com
Zdaniem ekspertów może to wpłynąć wyjątkowo niekorzystnie na zdrowie nasze i naszych dzieci.
W chłodne miesiące stojaki z praniem trafiają do mieszkań. W tym czasie też zdecydowanie rzadziej wietrzymy mieszkania, sprawia to, że wilgotność powietrza wzrasta nawet o 30 procent. Specjaliści alarmują, że może to być bardzo groźne dla naszego zdrowia. Prawidłowa wilgotność powietrza w mieszkaniu Ubrania na świeżym powietrzu schną znacznie szybciej i nie trzeba się martwić o dodatkowy mebel. Ten kto ma taką możliwość, pranie wywiesza zazwyczaj na dworze lub na balkonie (choć w tym przypadku w dochodzą kwestie tego, co wypada, a co nie). Jednak, gdy przychodzi jesieni i zima, wszyscy swoje ubrania zaczynają suszyć w mieszkaniach. Okazuje się, że nie jest to najlepszy pomysł. Naukowcy z Mackintosh School of Architecture zbadali, jak suszą pranie mieszkańcy Glasgow. Na 100 badanych domów, aż w 87 domownicy suszyli pranie wewnątrz mieszkania (w łazience lub w pokoju). Okazało się, że podczas suszenia zaledwie jednego prania do powietrza ulatniają się ok. 2 litry wody. W większości domów w zimne miesiące okna są pozamykane i zaczyna się grzać. Ciepło i przyjemnie? Ale nie tylko dla ludzi! W ten sposób tworzy się środowisko idealne do rozwoju pleśni i roztoczy. Co więcej "tak klimat" sprzyja rozprzestrzenianiu się alergenów. Gdyby tego było mało, to specjaliści ostrzegają, że podczas takiego suszenia do powietrza przedostają się szkodliwe opary z detergentów. Zdrowi ludzie niemający problemów z odpornością, mogą nie odczuć żadnych negatywnych skutków zawilgocenia powietrza w swoim domu. Jednak dla dziecka może to być już być duża różnica, problem mogą mieć także alergicy i astmatycy. Zaniepokoić powinny szczególnie na problemy z oddychaniem, kaszel i bóle głowy. Warto wyposażyć się w higrometr, by śledzić poziom wilgotności powietrza w mieszkaniu. Norma to przedział wartości od 40 do 60 procent. View Burdaffi on the source website Dobre sposoby na suszenie prania Zdania są mocno podzielone. Jedni zalecają, by jednak suszyć na dworze, nawet jeśli jest mróz. Jednak jeśli masz w domu alergika, nie jest to dobre rozwiązanie. W ten sposób możesz wnosić pyłki do domu, a warto wiedzieć, że niektóre drzewa pylą nawet w zimie! Najlepiej, gdy w domu lub bloku jest oddzielne pomieszczenie przeznaczone na suszarnię. Wielu z nas zapomina o tym aspekcie podczas wyboru miejsca do zamieszkania i ląduje z suszarką na pranie w salonie. Jeśli zdecydujesz się na suszenie prania w mieszkaniu (lub nie będziesz miał innego wyboru), koniecznie zadbaj o dobra cyrkulacje powietrza i często wietrz, szczególnie pomieszczenie, w którym wieszasz pranie. Jeśli jest to łazienka, zostawiaj jak najczęściej otwarte drzwi. Można też zawsze zainwestować w suszarkę bębnową lub elektryczną suszarkę do ubrań. Zobacz także: Pokój noworodka. Na co zwrócić uwagę? 10 pomysłów na wymarzony pokój dla dziecka Jak radzić sobie z katarem u niemowlaka [WIDEO]
Kobiety wykonują więcej prac domowych, gdy... w domu jest mężczyzna
Panowie bez wątpienia angażują się w opiekę nad dzieckiem czy obowiązki domowe bardziej, niż robiło to pokolenie naszych ojców. Czy to nadal za mało?
Przez ostatnie dziesięciolecia model rodziny uległ bardzo dużym zmianom. Przewinięcie czy nakarmienie malucha dla współczesnego taty to nie problem. Na ulicach nie brakuje panów z niemowlakami w wózeczkach czy z maluchami na placach zabaw. I mogłoby się wydawać, że dzięki tym przemianom społecznym paniom jest dużo lżej. Przecież teraz kobieta może dzielić obowiązki domowe i rodzicielskie ze swoim partnerem, równocześnie realizując się zawodowo. Tymczasem badania wykazały, że jest wręcz przeciwnie. Podwójny etat Macierzyństwo z pewnością daje wiele satysfakcji, ale nie jest i nigdy nie było łatwe. Wymaga od kobiety dużo pracy i poświęceń. Liana C. Sayer z Uniwersytetu Maryland i Joanna R. Pepin z Uniwersytetu Teksańskiego w Austin postanowiły sprawdzić, czy faktycznie zaangażowanie się panów w wychowanie i obowiązki domowe sprawia, że paniom na co dzień jest lżej. Badaczki przeanalizowały dane ponad 20 000 matek, które udzieliły informacji o sobie w ramach Amerykańskiego Badania Wykorzystania Czasu (American Time Use Survey, ATUS)w latach 2003-2012. Niestety okazało się, że jeśli w domu jest mężczyzna, kobiety spędzają paradoksalnie więcej czasu na gotowaniu, sprzątaniu, zakupach czy praniu niż ich samotne koleżanki. Co ciekawsze, dzieje się tak, nawet jeśli mama jest jedynym żywicielem rodziny. Jeśli role są odwrotne, panowie robią nieporównywalnie mniej w domu. Na każdą godzinę obowiązków domowych pracujących mam, panowie poświęcają na nie zaledwie 11 minut. Nawet w dni wolne od pracy mamy nie robią sobie przerwy i poświęcają trzy razy więcej czasu na gotowanie, sprzątnie, czy pranie niż pracujący ojcowie. Dlaczego tak się dzieje? Stare schematy Bez wątpienia nadal mamy do czynienia z głęboko zakorzenionymi poglądami dotyczących ról społecznych. Choć zmienił się model rodziny, nadal oczekiwania względem żon i matek są bardzo wysokie. Czasem moja córka słyszy od swojej prababci: „Daj ojcu odpocząć, bo jest zmęczony po pracy” i próbuję sobie przypomnieć, kiedy ostatnio ja miałam na to okazję, poza tym o mnie nikt tak nie mówi. Choć wydawałoby się to oczywiste, że skoro na przestrzeni kilkudziesięciu lat zmieniły się obowiązki zawodowe kobiet, a także ich wkład finansowy w utrzymanie rodziny, to i obowiązki domowe powinny ulec zmianie. Jednak nadal gdzieś między wierszami czuje się te stare utarte schematy. Badania wykazały, że kobiety stawiają obowiązki domowe nawet ponad swój czas wolny, czy sen. Czują się odpowiedzialne za zapewnienie odpowiednich warunków swoim bliskim (nie zdając sobie sprawy, że może mieć poważne konsekwencje dla ich zdrowia fizycznego i psychicznego). Co ciekawsze, samotne matki chcą równie mocno tego samego dla swoich dzieci, ale nie ulegają tak łatwo dodatkowej presji, by funkcjonować zgodnie z wyidealizowanym wyobrażeniem superżony, która musi mieć nieskazitelnie czyste podłogi, czy codziennie inny obiad. Choć wzorce wśród pracujących matek są takie same, to okazuje się, że obecność mężczyzny może diametralnie zmienić sposób ich funkcjonowania. Analizy wykazały także, że w pełnych rodzinach kobiety rzadziej wykorzystują pomoc innych. Czy wiesz, że dzieci samotnych matek wykonują więcej prac domowych? Oczywiście nie oznacza to, że samotnym matkom jest łatwiej, istnieje wiele innych czynników, które powodują stres i sprawiają, że może być im ciężko. Nie jest to także wina panów Nie chodzi również o obwinianie mężczyzn, którzy „mogliby więcej” lub „robią zbyt mało". Niestety kobiety łatwiej ulegają oczekiwaniom społecznym i same sobie podnoszą poprzeczkę. Natomiast panowie są znacznie mniej wymagający wobec siebie i co ciekawsze wobec swoich żon (choć czasem im się wydaje inaczej). Podczas gdy mężowie nie widzą nic złego, np. w kupieniu gotowego ciasta na rodzinny festyn, kobiety „spinają się” na przygotowanie domowego wypieku, obawiając się, że nie będą wystarczająco dobrymi matkami, jeśli tego nie zrobią. Choć zapewne wkurza cię takie „męskie” podejście do wielu spraw, to nie oznacza przecież, że przez to dzieci byłyby głodne, brudne, nieszczęśliwe lub mniej kochane. Daje to do myślenia! Może warto więc zrobić mały rachunek sumienia i ideologię superwoman spróbować włożyć miedzy bajki. Jeśli tak się faktycznie dzieje, przestań stawiać obowiązki domowe nad własny czas wolny, czy sen i daj sobie prawo do większego luzu. Nie martw się, i tak nadal będziesz SUPER! Źródło: washingtonpost.com
To jedna z najważniejszych metod wychowawczych: znasz ją, ale dlaczego jej nie używasz?
W polskich domach dzieci bardzo mało pomagają w domowych obowiązkach. To nie dobrze − mówi psycholog Maria Rotkiel. Zobacz okiem specjalisty, dlaczego tak ważne jest od małego włączanie dziecka w sprzątanie.
Rodzina to gra zespołowa, jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Także w takich uciążliwych, codziennych drobiazgach jak sprzątanie. W końcu samo się nie zrobi. Warto, aby każdy, mama, tata, ale i dzieci, dołożyli swoją cegiełkę do utrzymania porządku. Jednak badania pokazują, że raczej tak nie jest. Tylko 12 proc. dzieci pomaga w domu Z ankiety przeprowadzonej na zlecenie marki Indesit wynika, że tylko 12 proc. dzieci regularnie pomaga w obowiązkach domowych. Większość nie jest uczona systematycznego zaangażowania. 55 proc. ankietowanych rodziców deklaruje, że ich dzieci pomagają w obowiązkach domowych „czasami” − wynika z raportu „Podział obowiązków w polskich gospodarstwach domowych”. A w jakich sytuacjach dzieci pomagają rodzicom? W ponad połowie przypadków „zawsze, gdy rodzice o to poproszą”. 26 proc. badanych angażuje dzieci po skończeniu ich innych obowiązków np. szkolnych, a 22 proc. pozwala zdecydować dzieciom. Obowiązki domowe: róbmy to częściej z dziećmi „W polskich rodzinach zaangażowanie dzieci w codzienne obowiązki jest zbyt małe” − komentuje wyniki badań psycholog i terapeutka rodzinna Maria Rotkiel. Jej zdaniem regularna pomoc dzieci w domowych pracach to jedna z najważniejszych metod wychowawczych. Psycholog tłumaczy, że nie włączając malucha w systematyczną pomoc w sprzątaniu, uczymy je, że inni zajmują się domem i rodzinnymi obowiązkami. A to powoduje, że dziecko: zwalnia się z poczucia odpowiedzialności za rodzinne życie, rozleniwia, wyklucza z domowej codzienności. Przedszkolak musi mieć zadanie „Każde dziecko już od wieku przedszkolnego powinno mieć swoje domowe zadania” − powiedziała psycholog. Oczywiście obowiązki muszą być dopasowane do wieku malucha, dlatego warto zacząć od: uczenia dzieci sprzątania zabawek, obowiązki nie powinny być zbyt trudne do wykonania, zabierać zbyt wiele czasu. Wraz z wiekiem powinnaś włączać dziecko w pomoc przy: sprzątaniu mieszkania, nakrywaniu do stołu przed posiłkiem, prostych domowych czynnościach. „Ważne jest to, aby dziecko od początku uczyło się tego, że zajmowanie się domem to przyjemność i wspólna odpowiedzialność” − podkreśliła Rotkiel. Dlatego warto zadbać o miłą atmosferę podczas takiej pracy, malutką nagrodę dla dziecka za wykonanie swoich obowiązków i pamiętać o pochwale − radzi psycholog. View Burdaffi on the source website Czym skorupka za młodu... Reguły, jakie panują w twoim domu wpływają też na charakter dziecka. Od tego zależy, jak będzie w dorosłym życiu budowało i pielęgnowało relacje z bliskimi osobami, jaki będzie miało stosunek do pracy i jakości jej wykonywania. Włączając dziecko w domowe obowiązki, uczysz je: odpowiedzialności za rodzinę, dobrej organizacji czasu, planowania, współdziałania, empatii, sumienności, słowności, konsekwencji, pracowitości, czystości. „Jeżeli chcemy wychować dziecko na osobę godną zaufania, pomocną, odpowiedzialną, doceniająca pracę innych, dbającą o bliskie osoby i potrafiąca dawać im wsparcie to włączajmy dzieci w domowe obowiązki” − apeluje psycholog Maria Rotkiel. Bez mycia naczyń nie ma sukcesu Angażujmy nasze dzieci do codziennych zadań. Może to być świetna inwestycja w ich przyszłość. Kilka tygodni temu pisałyśmy w mamotoja.pl o badaniach mówiących o tym, jakie cechy dziecka świadczą o tym, czy odniesie w życiu dorosłym sukces. Okazuje się, że dowodem na to jest nawet zmywanie naczyń przez malucha. To jak traktuje swoje zadania domowe, przekłada się na sposób myślenia o świecie. Za poczuciem „mam pracę do zrobienia" idzie przekonanie, że każdy z członków rodziny (zespołu) musi wnieść swój wkład, aby ona dobrze funkcjonowała. Dlatego nie oszczędzajmy naszych maluchów i dawajmy im trochę pracy! Źródło: mat. prasowe
”Mama i tata to nie są roboty” - z tą piosenką maluch chętniej posprząta zabawki
Zamiast ciągłego i często bezskutecznego tłumaczenia, że trzeba sprzątać zabawki naucz swojego malucha piosenki o sprzątaniu domu. O wiele szybciej trafi do dziecka niż tysiące twoich słów. I można przy tym pośpiewać!
Piosenka o sprzątaniu domu opowiada o tym, że pranie, prasowanie i sprzątanie mieszkania „same się nie zrobią” i że wszyscy w domu powinni dbać o porządek w domu. Dzieci też! Zaśpiewajcie razem ten hit przedszkolaków! "Mama i tata to nie są roboty" - tekst piosenki W mediach społecznościowych, m.in. na You Tubie możesz zobaczyć, jak maluchy śpiewają piosenkę o sprzątaniu domu. Melodia jest łatwa do zapamiętania, podobnie jak jej słowa. „Mama i tata to nie są roboty, zawijaj rękawy bierz się do roboty! Samo się nie zrobi pranie, prasowanie i mycie podłogi i kurzy ścieranie. Same się ubrania nie poukładają i same talerze się nie pozmywają. Mama i tata.... twoje łózko nie chce samo się pościelić, a chwasty w ogródku same się wypielić. Mama i tata... Skoro wszyscy razem w domu tym mieszkają, wszyscy niech tak samo o porządek dbają. Mama i tata ... Samo się nie zrobi pranie, prasowanie i mycie podłogi i kurzy ścieranie. Skoro wszyscy razem w domu tym mieszkają, wszyscy niech tak samo o porządek dbają" "Mama i tata to nie są roboty" - wideo View oEmbed on the source website Bałagan w całym domu Padasz na twarz pod koniec dnia, a w całym domu gdzie nie spojrzysz leżą porozrzucane dziecięce zabawki. Brzmi znajomo? Nie ma co ukrywać - bałagan po zabawie dzieci to jedna z tych słabszych stron macierzyństwa. Jak nauczyć malucha sprzątania zabawek, tak aby z czasem potrafił trzymać porządek i pomagał w obowiązkach domowych? Jest na to kilka sposobów, a podobno tajemnica sukcesu tkwi w tym, aby zacząć to jak najwcześniej. Może warto zacząć od tej prostej piosenki? Jak zachęcić dziecko do sprzątania zabawek? Aby nauczyć dziecko porządku, najlepiej zacznij od nauki sprzątania zabawek. Maluch, który wie, że wszystkie rzeczy mają swoje miejsce i powinny na nie wrócić, chętniej je posprząta. Warto tak urządzić mieszkanie, aby dziecku łatwo było zabawki odkładać na miejsce. Wygospodaruj: szufladę, półkę czy kilka pudeł, aby dziecko wiedziało, gdzie znajdują się jego rzeczy; miejsca te powinny być łatwo dostępne; oznacz pudła czy szuflady kolorem, kształtem, naklej na nie obrazki, tak aby dziecko wiedziało, że np. na pudle z klockami jest domek, a miś na pojemniku na pluszaki. 5 praktycznych rad, jak pomóc dziecku w nauce porządkowania: nauka sprzątania ma sens, gdy dziecko wie, że obowiązki nie dotyczą tylko jego; sprzątaj razem z dzieckiem – na początku będziesz robiła to głównie sama z małą pomocą, z czasem wystarczy, że będziesz obserwować i chwalić z boku; nie zmuszaj, lecz tłumacz – dlaczego sprzątanie jest konieczne; wyjaśnij, że w czystym pokoju milej się bawić, łatwiej znaleźć potrzebne zabawki; pokaż skutki bałaganu – udowodnij, jak długo szuka się autka albo ukochanego misia, gdy nie zostały odłożone na swoje miejsce, np. do pudła; daj przykład – jeżeli kładziesz swoją książkę na podłodze, malec nie rozumie, dlaczego on musi sprzątać, a mama nie; opowiedz bajkę na ten temat – przygody bohaterów pomagają maluchowi poradzić sobie z nowym zadaniem. PAMIĘTAJ, że półtoraroczne dziecko samo nie uporządkuje swojego pokoju. Ono nawet nie rozumie jeszcze pojęcia bałagan. Zacznij więc od wprowadzenia prostych zasad. Pilnuj, aby dziecko bawiło się naraz tylko kilkoma zabawkami. Łatwiej mu będzie odłożyć na miejsce parę autek, niż sprzątnąć całe ich pudło. Niech maluch od małego poznaje obowiązki domowe Obowiązki domowe mogą mieć już nawet 4-latki. Jak podkreślają eksperci, dzięki nim dziecko czuje się ważne, potrzebne i... jest z siebie bardzo dumne. Jeżeli chcesz przyzwyczaić swoje dziecko do jakichś czynności, pamiętaj o kilku ważnych rzeczach: dostosuj je do wieku; dziecięce obowiązki muszą być przede wszystkim bezpieczne dla malca, nie wchodzi w grę np. prasowanie ubrań; bądź konsekwentna i cierpliwa; ustal z dzieckiem np. w jaki dzień będzie ci pomagało przy praniu; nie denerwuj się jak będzie przy tym na początku więcej twojej pracy niż jego pomocy; zachęcaj, nie odmawiaj, nawet jeżeli dziecko wykona coś nieporadnie, pozwól mu na to; chwal - częste pochwały są najlepszym sposobem na to, by twoje dziecko polubiło czynności, którymi musi czy też powinno się zająć. [CMS_PAGE_BREAK] "Mama i tata to nie są roboty" - tekst piosenki [GRAFIKA] Śpiewaj razem z dzieckiem piosenkę - klikając grafikę możecie jeszcze szybciej przyswoić jej słowa! Napiszcie w komentarzach, w jaki sposób zachęcacie swoje maluchy do pomocy w domu? Czy macie swoje patenty na nauczenie malucha sprzątania po zabawie? Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Zobacz też: Skąd się biorą bałaganiarze Zabawki i zabawy wspomagające integrację sensoryczną DIY: Jak zrobić fajną zabawkę dla dzieci w minutę? (FILM)
Być mamą w domu i w pracy – tego nigdy nie zaliczysz na 100 procent!
Nie uda się być najlepszą mamą i świetnym pracownikiem, choćbyś nie wiem, jak się starała – pisze mama trójki maluchów, jednocześnie pracująca zawodowo. Zobacz, jak wygląda jej dzień! Też tak masz?
Pracujący rodzic to rodzic nieziemsko wyczerpany – napisała mama trójki maluchów. Zobacz, jak wygląda jej tydzień - to nieustająca żonglerka i walka z czasem! Ten tydzień jest podwójnie trudny, bo została sama, mąż musiał wyjechać. Pobudka o 4.30 - Każdego ranka mój dzień zaczyna się od tego, że troje dzieci w wieku poniżej 5 lat muszę zawieźć do przedszkola – zaczyna swój opis dnia. Trzeba przypilnować ubrania, posiłku, plecaczków i jeszcze swoich spraw zawodowych. Bardzo trudna i wyczerpująca sztuka. Mama zaczyna dzień o 4.30 rano, tak, aby do 6:30 ogarnąć wszystko. "Dzisiaj jest dzień zdjęciowy? Muszę wystroić swoje dzieci. A co jak cały mój wysiłek pójdzie na marne, kiedy moi chłopcy zdecydują się walczyć w błotnistym śniegu po drodze?" - denerwuje się. We wtorek ćwiczy z jednym z maluchów sztukę dzielenia się, co oznacza, że musi go przekonać, aby zamiast 5 rzeczy wyniósł do przedszkola tylko jedną. W środę jest dzień literki i maluchy muszą przynieść do przedszkola rzeczy związane z daną literką. Najstarszy synek ma przynieść rzeczy na literę "C", ale upiera się, że słowo "wąż" też się zaczyna na "C". - Moje daremne próby przekonania go idą na marne, więc wychodzę z domu z wężem i jedynymi innymi rzeczami, które mogę złapać - kijem z marchewki i selera naciowego" – opisuje. A co jeżeli zadzwonią, że są chore? Po odstawieniu dzieci do przedszkola kobieta pędzi do pracy. "Będąc w pracy, muszę być obecna, angażować się i radzić sobie z biznesem jak szef" – pisze. Co nie jest proste, bo myśli zaprzątają dzieci. "Nie ośmielam się pozwolić, aby to kolidowało z wymaganiami pracy lub rozpraszało mnie" – mówi, przyznając jednocześnie, że jest w stałej gotowości, że otrzyma wezwania z przedszkola, że dziecko zachorowało. "Muszę wyjść z pracy o 15.15, aby zdążyć odebrać mojego najstarszego synka. Następnie będę w pośpiechu robić obiad, kąpać dzieci, odrabiać pracę domową, przygotowywać torby na lunch i ubrania na następny dzień" – opisuje. Dzień zakończy skreśleniem ostatniej rzeczy z listy zadań. Dzieci w łóżkach, jeszcze pranie, chwila przerwy i znowu od nowa. "Nie będziesz matką roku" bo.... "Pomimo mojego najlepszego wysiłku, nie mogę zadowolić wszystkich do tego stopnia, jakiego pragnę" – przyznaje mama. Podkreśliła, że dlatego opisała swój dzień, aby pokazać, że tej walki o bycie świetną mamą nie da się wygrać. "Nie możesz być matką roku i z powodzeniem zaspokoić wszystkie intensywne wymagania życia zawodowego, podczas gdy biegasz jak dzika, starając się utrzymać wszystko w równowadze" – napisała. "Wszystko, co możemy zrobić, to postarać się robić to jak najlepiej" – dodała. To, co napisała ta mama, spotkało się z komentarzami internautów, popierającymi jej zdanie. "Rozpoczęłam karierę, gdy mój syn miał 2 lata. Myślałem, że to będzie satysfakcjonująca kariera. To była i nadal jest najtrudniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem. Nienawidzę zostawiać mojego syna codziennie i NIENAWIDZĘ, że moja praca aż tak bardzo mnie wyczerpuje" – napisała jedna z mam. "Praca w pełnym wymiarze czasu i bycie mamą to była jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie kiedykolwiek musiałem zrobić" - dodała inna internautka. "To wszystko jest bardzo trudne ... wszystko. Żonglerka i walka!" – stwierdzono. Źródło: scarymoommy.com Zobacz też: Ponad połowa matek boi się powrotu na rynek pracy. Czy mają się czego obawiać? 6 kosmetycznych cudów, które ratują życie pracującej mamie Chciałabym powrócić do pracy, ale boję się – jak sobie z tym poradzić mówi psycholog [WIDEO]
37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy?
Czy twoje dziecko potrafi prać ręcznie, przyszywać guziki i rozpoznać dojrzałą gruszkę? Spójrz na listę rzeczy, których podobno nie uczymy już naszych dzieci. Uwaga! Jest kontrowersyjna.
Powstała kontrowersyjna lista rzeczy, których nie uczymy już dzieci, mimo że sami uczyliśmy się ich w dzieciństwie. Wiele z tych czynności wydaje się już niepotrzebnych, powstaje więc pytanie, czy w ogóle jest sens, żeby nasze dzieci się ich uczyły? To trochę tak, jak z nauczycielami skarżącymi się, że dzieci w wieku 7 lat nie potrafią wiązać butów – owszem, w wielu wypadkach jest to prawdą, ale czy muszą to już umieć w tym wieku, skoro buty na rzepy są po prostu praktyczniejsze? Można by nawet zaryzykować twierdzeniem, że nauka pisania, z naciskiem na to, że pismo ma być ładne, też staje się zbędna, skoro i tak większość z nich przez całe dorosłe życie będzie pisać głównie na komputerach (albo telefonach!). Spójrzcie na tę listę i oceńcie, ile z tych rzeczy nauczyłyście – lub planujecie nauczyć – swoje dziecko, a które umiejętności, waszym zdaniem, są już zupełnie zbędne. 50 rzeczy, których rodzice nie uczą swoich dzieci Poniższa lista powstała w wyniku ankiety przeprowadzonej przez Addis Housewares, producenta sprzętów domowych, i w wersji oryginalnej miała 50 pozycji. Naszym zdaniem wiele z tych rzeczy jest kompletnie przestarzała, a niektóre są po prostu dziwaczne (recykling mydła?) lub nie mają odzwierciedlenia w polskiej kulturze (chutney). Z kolei takie rzeczy jak np. nowe zelówki w butach to chyba zawsze była u nas działka szewca? Wybraliśmy dla was 37 przykładów – spójrzcie, które z nich rzeczywiście przeszły już do lamusa. Ale warto spojrzeć na te listę, jako na ciekawostkę i zachętę do rozmyślań o tym, jak zmieniło się nasze życie i czego być może jednak warto nauczyć swoje dziecko. 1. Cerowanie skarpetek 2. Przyszywanie łat do spodni 3. Zaszywanie dziur w wełnianych swetrach 4. Wymiana zelówek w butach 5. Polerowanie sztućców i srebra 6. Pisanie listów 7. Robienie dżemu i konfitur 8. Ręczne pranie 9. Szydełkowanie 10. Robienie na drutach 11. Podwinięcie spódnicy 12. Przyszywanie guzików 13. Odkamienianie czajnika 14. Szycie 15. Prawidłowe przechowywanie odzieży z innego sezonu 16. Pismo ręczne 17. Kompostowanie 18. Skakanie na skakance 19. Pieczenie ciastek 20. Uprawa warzyw 21. Pieczenie ciasta 22. Wiosenne porządki 23. Pora wysiewania nasion 24. Czyszczenie piekarnika 25. Nazewnictwo roślin 26. Jak założyć i ukształtować ogród 27. Mycie naczyń 28. Odplamianie ubrań 29. Składanie ubrań 30. Rozpoznawanie dojrzałych owoców 31. Mycie samochodu 32. Pozbywanie się plam z mebli i dywanów 33. Wypisywanie pocztówek i kartek 34. Robienie naleśników 35. Mycie okien 36. Sortowanie prania 37. Prasowanie Niektóre z tych czynności wciąż trzeba wykonywać, różnica polega na tym, że kiedyś dzieci bardziej angażowały się w prace domowe. A jednak, jak podkreślają współcześni psychologowie, domowe obowiązki są ważne dla rozwoju dziecka. Trochę być może szkoda tych chwil z babcią, która uczyła szydełkowania i robienia na drutach. Ale kto powiedział, że teraz też nie można tego nauczyć swoich dzieci? Zobacz też: Nauka domowych obowiązków Czy włączać dziecko w prace domowe? Jak to zrobić mądrze? Jak nie zostać zgorzkniałą kurą domową?
"Mój syn nigdy nie będzie zbyt męski, żeby gotować i sprzątać"
Ta mama ma ważne przesłanie do rodziców: nauczcie synów gotować i pomagać w domu! Nam podoba się jej apel, a wam?
Dzieci mogą z powodzeniem wykonywać różne obowiązki domowe – przekonuje Nikkole Paulun (występował w programie MTV o nastoletnich mamach) i pokazuje na Facebooku swojego 6-letniego syna podczas wykonywania różnych prac domowych. Jej celem było zwrócenie uwagi rodziców na to, że dzieci nie tylko mogą pomagać w domu, ale też, że jest to im potrzebne, żeby nauczyć się samodzielności, a w przyszłości być pożytecznymi członkami społeczeństwa. Co sądzicie o tym pomyśle? Czy Nikkole ma rację, czy może przesadza? Zobaczcie jej post i przeczytajcie jej przesłanie. Nas bardzo to przekonuje, a was? "Uczę mojego syna gotować i wykonywać prace domowe. Dlaczego? Ponieważ obowiązki domowe nie są tylko dla kobiet. Ponieważ pewnego dnia będzie być może singlem, mieszkającym samotnie i będzie wiedział, jak zrobić pranie i nie zamawiać codziennie jedzenia na wynos. Ponieważ pewnego dnia być może będzie chciał zaimponować ukochanej własnoręcznie przygotowanym posiłkiem. Ponieważ któregoś dnia może mieć dzieci i żonę, i będzie musiał uczciwie wziąć na siebie część obowiązków domowych. Ponieważ ja jestem z pokolenia, które narzeka, że szkoła nie nauczyła nas gotować, prać, wiązać krawatów i płacić podatki. Ponieważ nauka robienia tych wszystkich rzeczy i bycia przydatnym członkiem społeczeństwa, zaczyna się ode MNIE. Ponieważ to jest w porządku, żeby pozwolić dziecku być dzieckiem, a jednocześnie przekazywać mu lekcje na całe życie. Mój syn nigdy nie będzie zbyt "męski", żeby gotować i sprzątać. Będzie tym typem mężczyzny, który po zmianie koła w samochodzie, będzie sprawdzać pieczeń w piekarniku. Który będzie umiał segregować pranie i kosić trawę. Pamiętajcie, rodzice, mężczyzna, który uważa, że nie powinien gotować albo wykonywać prac domowych, kiedyś był chłopcem, którego tego nie nauczono". Zobacz też: 10 umiejętności, których musisz nauczyć synka, by był dobrym mężem Tata na 1 dzień przejął obowiązki mamy i... Fajnie mieć syna!
Odkurzanie, pranie, gotowanie? Obowiązki domowe – przewodnik wg wieku
Wiesz, dlaczego dzieci powinny pomagać w domu? Przeczytaj. I zobacz, jakie obowiązki domowe mogą mieć w zależności od wieku.
Kiedy my byliśmy dziećmi, posiadanie obowiązków domowych było czymś naturalnym, ale teraz – jako rodzice – czujemy często, że wymaganie od dzieci udziału w pracach domowych jest wykorzystywaniem i nie jest na miejscu. Niepotrzebnie! Obowiązki domowe dziecka są ważne z kilku powodów: jak wykazały badania, dziecko, które wykonuje drobne prace w domu, lepiej się uczy i ma lepsze kontakty z rówieśnikami. Poza tym dzieci, które mają swój wkład w dbanie o dom, uczą się odpowiedzialności i współpracy. Jeśli więc czujesz, że wszystko jest na twojej głowie, a jednocześnie, że sama wszystko zrobisz szybciej i lepiej, zastanów się: może jednak warto podzielić się obowiązkami zresztą rodziny? Nie mówimy tu o zlecaniu małym dzieciom ciężkich pracach domowych, ale spójrzcie na tę listę zadań, z którymi powinno sobie poradzić dziecko w zależności od wieku. Potraktujcie to jako inspirację, nie musicie kurczowo trzymać się tej listy. Dziecko 2-3-letnie Już przed 3 urodzinami dziecka, warto zachęcić je do pomocy i nie robić wszystkiego za nie. Będzie to cenną nauką samodzielności i zaprocentuje w przyszłości. 2- i 3-latek może wykonywać następujące zadania w domu: Wrzucać brudne ubrania do kosza na bieliznę Odkładać na miejsce zabawki Odkładać książeczki na półkę Pomagać w karmieniu zwierzątka domowego Wyrzucać zużyte pieluszki do kosza Dziecko 4-7-letnie Dziecko w tym przedziale wiekowym może zrobić jeszcze więcej rzeczy samodzielnie. Nie spodziewajmy się idealnych rezultatów, chwalmy dziecko za wysiłek! Do jego obowiązków domowych może należeć: Pomoc w nakrywaniu do stołu (i w sprzątnięciu po posiłku) Ścielenie łóżka Podlewanie kwiatków Pomoc w rozpakowaniu zakupów Zamiatanie Ścieranie kurzu Wybieranie ubrania na następny dzień (pod nadzorem rodzica) Sprzątanie zabawek w swoim pokoju Przeczytaj: "Mój syn nigdy nie będzie zbyt męski, żeby gotować i sprzątać" Dziecko 8-10-letnie Mniej więcej właśnie między 8 a 10 urodzinami dziecko coraz lepiej radzi sobie z obowiązkami domowymi i wykonuje swoje zadania z coraz lepszym efektem. Co może robić w domu dziecko w tym wieku? Samodzielnie nakryć do stołu Odkurzyć podłogę (nie w całym mieszkaniu!) Nakarmić zwierzątko domowe Wynieść śmieci Pomóc w przygotowaniu śniadania/kolacji Załadować i opróżnić zmywarkę Rozpakować zakupy Odłożyć wyprane ubrania na miejsce Posprzątać swój pokój (kurze też!) Spakować tornister Dziecko 11-letnie + Nastolatki pragną coraz większej samodzielności, mogą więc mieć też więcej bardziej odpowiedzialnych obowiązków domowych. Oto kilka sugestii prac, które mogą wykonywać w domu młodsze nastolatki: Pomoc w sprzątnięciu kuchni Mycie naczyń Załadowanie i włączenie zmywarki Włączenie prania Spacer z psem Przygotowywanie nieskomplikowanych potraw Odkurzanie i mycie podłogi w swoim pokoju Pamiętajmy o tym, żeby chwalić dzieci za posprzątanie pokoju czy pościelenie łóżka, nawet jeśli nie jest idealnie. Poza tym warto wykorzystać to, że 3-6-letnie dzieci mają naturalną potrzebę pomagania, obowiązki domowe są więc dla nich także formą zabawy i sprawiają im przyjemność. A czy wasze dzieci wam pomagają? Jak? Napiszcie nam o tym w komentarzu. Inspiracja: Popsugar Zobacz też: Nauka domowych obowiązków Czy włączać dziecko w prace domowe? Jak to zrobić mądrze? Jak nie zostać zgorzkniałą kurą domową?
5 rzeczy, których warto nauczyć dzieci, dopóki są małe
Myślisz: przy małym dziecku muszę pamiętać o tylu rzeczach. Szczepienia, rozszerzanie diety, zabawy rozwijające, bilans dwulatka… czy naprawdę jest coś jeszcze? Tak, kilka nieskomplikowanych tricków wychowawczych, za które będziesz sobie wdzięczna, gdy dziecko trochę podrośnie. Zobacz, jakich!
Prawdopodobnie masz już dość obowiązków, bez względu na to, czy łączysz macierzyństwo z pracą czy koncentrujesz się wyłącznie na swoim ukochanym członku rodziny. Dlatego nie proponujemy ci żadnych dodatkowych zajęć, tylko przyjrzenie się tym, które i tak masz w swoim (i dziecka) grafiku. Zabawa, kolacja, spacer – nic nadzwyczajnego. Pomyśl, ile rzeczy robisz codziennie, zajmując się swoim dzieckiem. Nie byłoby miło wiedzieć, że czemuś służą, zamiast myśleć, że to tylko żmudne czynności, które trzeba odklepać? Podpowiadamy, którym aspektom wychowania warto się przyjrzeć i nieco inaczej je zorganizować. Cel jest taki, żeby dziecko wyrosło na zdrową i samodzielną osobę, na którą w przyszłości spojrzysz z dumą i w duchu powiesz sobie „dobra robota!”. 1. Naucz dziecko zajmować się sobą Dzieci kochają, gdy ktoś się nimi zajmuje. Chcą być podziwiane, chwalone i najważniejsze. Ale ileż można? Ile razy byłaś wołana, żeby popatrzeć, jak twoja córka czy syn walą patykiem w podłogę? Ile razy biłaś brawo, gdy dziecko wrzuciło/wyjęło kulkę do pudełka? Nałożyło buty (w dodatku na odwrót)? Zamiauczało jak kotek? Z wiekiem ta potrzeba wcale nie przemija, a mamom jakoś nie ubywa obowiązków. Jeżeli nie chcesz skończyć animując 12-latka, naucz dziecko samodzielnej zabawy, kiedy jeszcze jest małe. Zostaw je w pokoju najpierw na 5 minut, potem na 10, 15 itd. Co jakiś czas przychodź i chwal, że tak ładnie się samo bawi. W ten sposób nie wychowasz dziecka, które potrafi spędzać czas tylko przed komputerem albo jeśli ktoś dorosły mu go zorganizuje. 2. Naucz dziecko kompetencji społecznych To bardzo istotna umiejętność, bo człowiek, który ma dobre relacje z innymi ludźmi nie tylko nie jest samotny, ale też nie ma problemów z takimi rzeczami, jak znalezienie pracy czy odnalezienie się w nowym środowisku. Czasy, gdy człowiek pracował w jednym miejscu przez całe życie, bezpowrotnie minęły, więc twoje dziecko bardzo skorzysta, jeśli posiądzie tzw. „miękkie umiejętności”. Z tego powodu warto rozwijać inteligencję emocjonalną dziecka – ustal jasne zasady zachowania i je egzekwuj, ucz dziecko szacunku do innych i współpracy z innymi, nazywaj własne i dziecka emocje. To tylko skrótowe pomysły na rozwijanie inteligencji emocjonalnej – więcej czytaj tutaj. 3. Naucz dziecko jeść wszystko Jeśli uważasz, że taki kulinarny trening to chwyt, który służy głownie rodzicom, masz rację... w połowie. Dziecko, które je normalne, pełnowartościowe posiłki, raczej nie będzie miało problemów z otyłością, a w przyszłości spokojnie pojedzie z kolegami na obóz i nie zasłabnie z niedożywienia. Jedzenie ma wartości odżywcze, ale też wymiar społeczny. Posiłek to czas spędzany razem przy stole i nikt nie lubi jeść w towarzystwie kapryśnego dziecka, które krzywi się na widok wszystkiego, co znajdzie na talerzu. O wiele przyjemniej jest jeść z kimś, kto potrafi cieszyć się jedzeniem. Dlatego od małego przyzwyczajaj dziecko do wszystkich smaków. Nie ustępuj przy pierwszym sprzeciwie – niech dziecko zje chociaż odrobinkę chłodniku, ryby, szparagów. Jeżeli nie masz pewności, czy już możesz wprowadzić do diety poszczególne składniki, skorzystaj z naszej encyklopedii żywienia dziecka. 4. Naucz dziecko sprzątać po sobie Wyręczanie dziecka w obowiązkach domowych, które spokojnie mogłoby wykonywać samo, to zdecydowanie zły pomysł. Nie mówiąc o tym, że z czasem stanie się to naprawdę frustrujące. Jest wiele czynności, w których może pomóc rodzicom już 2-latek, a tym bardziej starsze dziecko. Odkładanie zabawek na miejsce, podlewanie kwiatków, ścieranie kurzu ze stoliczka to tylko przykłady. Na pewno sama wymyślisz jakie „obowiązki” są na tyle bezpieczne i łatwe, że dziecko może je samodzielnie wykonać. Pamiętaj, żeby z wiekiem je dziecku nieco rozszerzać – zgodnie z jego możliwościami. Tak nauczysz je podstawowej odpowiedzialności za wasz dom. Zacznij już dziś wieczorem – nie sprzątaj sama zabawek, niech dziecko ci pomoże. 5. Naucz dziecko się ruszać Małe dzieci i tak są ruchliwe, wiemy to bardzo dobrze. To nic złego! Dbaj o to, żeby nie zatraciły tej naturalnej potrzeby, bo przedszkole i szkoła mają magiczną moc zamieniania jej w wieczne znudzenie i niechęć do sportu. Nie dopuść do tego! Od małego przyzwyczajaj dziecko do faktu, że jazda na rowerze, chodzenie pieszo, wyście na basen to normalne, codzienne zajęcia, a nie odświętne aktywności. Na urodziny czy dzień dziecka zamiast torby żelków podaruj maluchowi trójkołowa hulajnogę, rękawki do pływania albo zabierz go na najlepszy plac zabaw w okolicy. Pokaż mu, że po zakupy się idzie, a nie jedzie samochodem. Ćwicz razem z dzieckiem. Nie zabieraj dziecka do galerii handlowej – zagraj z nim w piłkę. Ruch jest mu bardzo potrzebny teraz, gdy się intensywnie rozwija, ale też jako nawyk na przyszłość. Czytaj też: Podwórko górą! Dlaczego jest lepsze od superzajęć za pieniądze? Matka po Godzinach mówi: nie trzeba być idealną matką [wywiad] Jak wychować pewne siebie dziecko radzi trenerka parentingowa
Nie chcę wychować lenia! Domowe obowiązki dla rocznego i 2-letniego dziecka
Znasz to powiedzenie "czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał"? Jest prawdziwe! Warto uczyć dzieci pomagania w domu już od 1. roku życia. Zobacz, jakie zadania możesz powierzyć rocznemu i 2-letniemu dziecku.
Od kiedy dziecko może pomagać w domu? Wydaje ci się, że rok lub dwa to za wcześnie na pierwsze domowe obowiązki? Wszyscy eksperci są zgodni, że dzieciom należy pozwalać włączać się w zajęcia, jakie wykonuje mama czy tata. Może z początku nie warto nazywać ich "obowiązkami domowymi", tylko np. "pomaganiem rodzicom". Dziecko naprawdę widzi i zapamiętuje, co robią jego rodzice i rodzeństwo i... chce robić to samo. Dla takiego malucha zamiatanie czy podlewanie kwiatków to nie są przykre "obowiązki", tylko nowa, świetna zabawa. Jeżeli właśnie tak potraktujesz kwestię dbania o dom razem z dzieckiem, znacznie ułatwisz sobie sprawę. Na początku dziecko rzeczywiście będzie bardziej przeszkadzać i brudzić niż pomagać, ale z czasem nauczy się wykonywać zadania jak należy. Na początku nie oczekuj od dziecka, że zawsze wykona swoje zadanie na tip-top. W tym wieku ważniejsze jest, żeby po prostu zaczęło się uczyć. Przede wszystkim, dziecko od samego początku będzie uczyć się, że dom to ważne miejsce, o które należy dbać i to wspólnie. Nauczy się też, że to także jego miejsce. Dlatego nie zniechęcaj dziecka i pozwól mu włączyć się w obowiązki. Przykładowe zadania, które można powierzyć rocznemu dziecku W przypadku rocznego dziecka powinny to być naprawdę bardzo proste rzeczy. Nawet jeżeli dziecko jeszcze nie chodzi lub chodzi słabo, na pewno dobrze już chwyta i przestawia rzeczy w mieszkaniu. Niech do jego obowiązków należą zadania spod znaku "odkładania na miejsce": Odstawianie na miejsce bucików Odkładanie na miejsce książeczek Sprzątanie zabawek wieczorem - wrzucanie ich np. do pudła, wkładanie do szafki Wyrzucanie pieluchy do kosza (dzieci, które już chodzą; jeżeli jest łatwy i bezpieczny dostęp do kosza na śmieci) Najpierw pokaż dziecku, jak powinno daną rzecz zrobić, a gdy wykona twoje polecenie, pochwal je głośno. Przykładowe zadania, które można powierzyć 2-letniemu dziecku Dwulatek rozumie już naprawdę dużo. To znaczy, że można od niego też trochę więcej wymagać. Do powyższej listy "obowiązków" śmiało możesz dopisać takie zadania: Wycieranie swojego stoliczka po posiłku (np. chusteczką dla niemowląt) – nie denerwuj się, że dziecko zrobi to niedokładnie, ważne, że zacznie wyrabiać taki nawyk Wkładanie swoich ubrań do kosza na pranie Pomaganie w kuchni, np. mieszanie, wykrawanie szklanką ciasta na pierogi, wsypywanie do miski itd. Pomoc przy rozpakowaniu zakupów (lekkie rzeczy) Pamiętaj, żeby za każde wykonane zadanie pochwalić dziecko! Czytaj też: Czy włączać dziecko w prace domowe? Jak to zrobić mądrze?
Rihanna! Chcesz się dowiedzieć, co to znaczy praca? Odwiedź jakąś matkę!
"Całymi dniami nic, tylko sprzątanie, sprzątanie, sprzątanie...". Parodia popularnego hitu Rihanny "Work" to nasza matczyna rzeczywistość...
Parodii o dzieciach i rodzicielstwie powstało już mnóstwo. MyLifeSuckers wzięli na warsztat rzecz najbardziej przyziemną z możliwych – utrzymanie domu w czystości, gdy mieszkają w nim małe dzieci. Na czyich barkach spoczywa ten obowiązek? Niestety, wciąż mamy. Jakbyśmy miały za mało na głowie... Śpiewają do melodii hitu Rihanny i idzie to mniej więcej tak: "Sprzątanie – to się nigdy nie kończy! Walka z brudem – to wszystko, czym się zajmuję Patrzcie, jak rozpylam Plecy mnie już naprawdę bolą (...) Nie potrafią wcelować do toalety. Wiedzą, że ja posprzątam, więc brudzą. Niech nikt nie dotyka moich świecidełek! Dlaczego zawsze niszczą moje najładniejsze rzeczy? Stłukli mój kubek, ekran i złamali moją cierpliwość Używają mojej szminki do "dekoracji" A mamy, która cię kocha, jako służącej, synu... Wszystko, czego od ciebie chciałam, to żebyś wyniósł cholerne śmieci Posprzątaj swój bajzel i wstań z tego leniwego tyłka Oni robią bałagan, a ja całymi dniami sprzątam (...) Za dużo brudnych rzeczy do prania, Błagam was dzieci – chusteczką, a nie rękawem Jeśli naplujesz na lustro – nie zobaczysz swojego odbicia! Co to, u licha, za papka? Mam nadzieję, że to nie kupa! Mam nadzieję, że nie zwariuję! (...) Zabawki są wszędzie, Nie można usiąść na krześle Idź posprzątać swój pokój! Wiesz, jak użyć miotły? (...) Ta praca domowa mnie wykończy! Nie! Czyszczę, czyszczę, czyszczę... Ile jeszcze lat będę czyścić? Chcę stąd uciec... Wszystko, co robię to sprzątanie, sprzątanie, sprzątanie..." Zobaczcie: View oEmbed on the source website Czytaj też: Chciałam tylko kupić buty dla moich dzieci! Teraz wiem, jakie błędy popełniłam- felieton matki
Polacy nie potrafią odpoczywać, a zwłaszcza młodzi rodzice
Oczekujemy od siebie wydajności na 200%, a nie inwestujemy nawet 10% w odpoczynek i ładowanie baterii. Nic dziwnego, że w połowie dnia padamy ze zmęczenia.
Mamy jeden z najdłuższych urlopów w Europie (wyprzedzają nas tylko Austriacy i mieszkańcy Malty), ale nie potrafimy korzystać z tego przywileju. Na co dzień zapominamy o tym, by wygospodarować choć chwilę tylko dla siebie, np. na długą kąpiel, ćwiczenia, spokojne zjedzenie posiłku. Potwierdziła to przeprowadzona w 2015 roku „Diagnoza zmęczenia Polaków - Bodymax”. Oto najważniejsze wnioski z badania. Najpierw obowiązki Jesteśmy coraz bardziej pogubieni w równoważeniu swoich zobowiązań zawodowych i rodzinnych. Ponad 33% respondentów nie było na urlopie w ciągu ostatniego roku, a ci, którym się to udało cieszyli się wolnymi dniami zaledwie przez tydzień. Bywało też tak, że w czasie przeznaczonym na odpoczynek, zdarzało im się myśleć o pracy, a nawet wykonywać zadania z nią związane. Elżbieta Lange – psychodietetyk i coach zdrowia, zwraca uwagę na to niepokojące zjawisko i podkreśla dobitnie, że zbyt długo ignorujemy sygnały, które wysyła nam organizm. Zbyt często przepracowujemy zmęczenie (niestety, w dosłownym tego słowa znaczeniu). Co czwarta badana osoba pracuje 6 lub 7 dni w tygodniu, ponad 8 godzin! Efekt jest taki, że aż 64% ankietowanych Polaków odnotowuje zmęczenie kilka razy w tygodniu, 21% zmaga się z nim codziennie, a 15% już po przebudzeniu narzeka na brak sił na sprostanie wyzwaniom dnia. Zobacz: Tak wygląda macierzyństwo - zabawne rysunki Ambitne młode mamy Przez wiele lat – zbyt pochopnie – za spadek aktywności obwinialiśmy lenistwo. Zmęczenie przypisywaliśmy ludziom starszym, znerwicowanym, walczącym z nadwagą, chorobami. Nie wypadało o nim mówić w kontekście osób realizujących się zawodowo, młodych, a jeszcze bardziej niepożądane, zakazane było to w języku ludzi sukcesu i rodziców, a zwłaszcza pracujących matek. W przypadku tych ostatnich marzenie o przysłowiowej chwili na regenerację… często nazywano, a raczej mylono, z egoizmem. Łatwiej było usprawiedliwić zaniedbanie wobec siebie, niż przyznać się do tego, ze organizm nie radzi sobie z wielozadaniowością i delikatnie prosi o odpoczynek. Kiedy znaleźć na niego czas? Drzemka malucha to idealna okazja do tego, by i mama odsapnęła. Teściowa zajęła się dzieckiem? Skorzystaj z pomocy i wyjdź na spacer, spotkaj się z przyjaciółką, zamiast nadrabiać zaległości w sprzątaniu. Poznaj: Domowy podział obowiązków Zgubna wielozadaniowość Okazuje się, że od lat 90. przyspieszyliśmy wiele swoich działań o ok. 10%. Według raportu portalu Live in the fast Lane mamy najwyżej pół godziny na zjedzenie wszystkich posiłków w ciągu dnia. Denerwujemy się, kiedy czekamy na coś dłużej niż 15 sekund. Przestaliśmy doceniać moc prostych rytuałów. komentuje Elżbieta Lange, psychodietetyk i coach zdrowia „My - kobiety, lekką ręką rezygnujemy często z jednego z najskuteczniejszych wyzwalaczy dobrej energii, a może nawet antydepresantu – z aktywności fizycznej. Nie słuchamy tego, co podpowiada nam nasze zmęczone ciało. Chcemy być perfekcyjnymi matkami, żonami, pracownicami. Nie wychodzi nam tylko bycie życzliwą wobec siebie. Trzeba nam tu nieco poprzestawiać tryby regeneracji sił. Może potrafimy już lepiej zarządzać czasem pracy, ale zbyt często zapominamy o potencjale energii wygenerowanej z odpoczynku. Naukowcy tłumaczą, że to ewolucja nauczyła kobiety wielozadaniowości. To, co kiedyś pomagało przetrwać – zdolność wykonywania kilku czynności jednocześnie – dzisiaj stało się przekleństwem.” Poznaj: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej Konsultacja merytoryczna Elżbieta Lange Psychoterapeutka specjalizująca się w nurcie Gestalt, psychodietetyczka, Diet Coach, trenerka z zakresu żywienia, autorka książek o odżywianiu
Co roku powtarzasz sobie, że tym razem już naprawdę skończysz z codzienną gonitwą i zaczniesz żyć spokojnie? Udało się? Nam też jeszcze nie. Przeczytaj o kilku drobnych zmianach, które mogą znacząco ułatwić codzienność rodziny z dzieckiem!
W tym roku zacznij z czystym kontem. Pozbądź się paru nielubianych obowiązków i naucz się wreszcie mówić "nie", a zobaczysz, o ile życie stanie się prostsze! 1. Porządne zapasy spożywcze To niewiarygodne, jak zdekoncentrowany i zły potrafi być głodny człowiek. A mały człowiek? Od tego roku, zamiast każdego popołudnia gorączkowo improwizować jakąś obiadokolację, przygotuj się do wieczornego posiłku. Któregoś wieczoru lub w weekend wybierz się na porządne zakupy (lub zamów większą ilość przez internet). Jajka, makaron, kasza, świeże i mrożone warzywa, mięso (jeśli używasz), pomidory w puszce, dobry ser, cytryny, czekolada i trochę przypraw – z takim zaopatrzeniem jesteś w stanie naprawdę dobrze nakarmić rodzinę. 2. Dokładne porządki w pokoju dziecięcym Na widoku przechowuj tylko zabawki dostosowane do wieku twojego dziecka oraz te, którymi rzeczywiście się bawi. Resztę sprzedaj, oddaj lub schowaj. Poświęć nawet kilka godzin na porządną, bezlitosną selekcję. Podziękujesz sobie później bardzo wiele razy, kiedy po każdej zabawie nie trzeba będzie przedzierać się przez okopy usypane z miśków i starych grzechotek. Dziecku będzie łatwiej posprzątać samodzielnie. Zaoszczędzony czas przeznacz na leżenie do góry brzuchem. 3. Zacznij oszczędzać Połowa małżeńskich kłótni wybucha właśnie z powodu pieniędzy. Żeby znowu wiosną nie zorientować się, że nie masz na buty dla dziecka, nie mówiąc już o butach dla siebie, odłóż cokolwiek na później. Teraz. Znajomi ufundowali sobie zagraniczne wakacje pilnując zasady: każde 5 zł, które mieli wieczorem w portfelu wkładali do słoja w kuchni. Po paru miesiącach uzbierali małą fortunkę. Może to pomysł dla Ciebie? 4. Czasami sobie daruj Planujesz zrobić trzypiętrowy tort na zjazd maturalny? Na bal karnawałowy w żłobku zamierzasz przynieść kosz własnoręcznie upieczonych babeczek? A może wystarczy kosz mandarynek z pobliskiego warzywniaka? Czasami lepiej się nie urobić po łokcie i przyznać (najpierw przed samą sobą), że jest się zbyt zmęczoną lub zbyt zajętą. 5. Przemyśl wszystkie dodatkowe zajęcia twojego dziecka To apel zwłaszcza do rodziców dzieci w wieku przedszkolnym – czy wiecie, że każde zajęcia, na które zapisujecie swoje dziecko, to Wasz obowiązek? Po pracy, po staniu korkach, podróży zatłoczonym autobusem, bez obiadu, czy naprawdę masz jeszcze ochotę ciągnąć trzylatka na judo po angielsku?
Obowiązki domowe mogą mieć już nawet 4-latki. Dzięki nim dziecko czuje się ważne, potrzebne i... jest z siebie bardzo dumne. Zobacz, jak je wprowadzać z głową!
Czy potrafisz wymienić choć 3 domowe obowiązki swojego kilkulatka? Nie? No cóż, nie ty jedna. Jak się okazuje, tak bardzo dbamy o to, by naszym dzieciom niczego nie zabrakło, że zapominamy o tym, iż one także czasem powinny coś „musieć”. Kilka dni temu wypełniałam w przedszkolu ankietę na temat mojej córeczki Zuzi. Gdy opisałam zainteresowania i umiejętności mojego dziecka, przeszłam do części „obowiązki”. O ile wypełnienie wcześniejszych pozycji zajęło mi kilka minut, o tyle niepozorna rubryka „obowiązki” po prostu mnie przerosła! Na początku pomyślałam oburzona: „Jak to? Przecież to dopiero czterolatka, co ona może, taka malutka, sama zrobić? Czego oni ode mnie w ogóle chcą?”. A potem zaczęłam się nad tym zastanawiać głębiej i... Dziecko zbyt zajęte na domowe obowiązki? My, rodzice, mnóstwo czytamy o wychowaniu dzieci, dbamy o nie, uczymy je dobrego zachowania, zapisujemy w przedszkolu na dodatkowe zajęcia... Jednym słowem, jesteśmy świadomi, jaki wpływ mamy na rozwój dziecka i, co ważniejsze, potrafimy to dobrze wykorzystać. Kilkulatki są ponad swój wiek mądre, szybko i chętnie się uczą (kiedy ja byłam przedszkolakiem, nie miałam pojęcia o angielskim), zdobywają mnóstwo doświadczeń (pierwszy raz w kinie byłam w zerówce). A z drugiej strony mamy świadomość, że każde dziecko potrzebuje zabawy. Zatem, kiedy maluch wraca z przedszkola, bawimy się z nim. No i kiedy to dziecko ma znaleźć czas na domowe obowiązki? Jakie obowiązki dla małego dziecka Moja sąsiadka mawia: „Jeszcze zdąży się w życiu napracować” i zbiera po swoim 10-letnim (!) synu talerze ze stołu. „Rety!” – myślę. „10-latek, a ma dwie lewe ręce”. Tyle tylko, że mądra jestem w teorii, bo w praktyce moja córcia też nie sprząta po jedzeniu. Ma co prawda 4 lata, ale właściwie czemu nie miałaby tego robić już teraz? W końcu ani to trudne, ani ciężkie zajęcie. Tylko czy maluchom takie właśnie stałe obowiązki są do czegoś potrzebne? Czy czegoś się przez to uczą? No pewnie, że tak! Dziecko, które po skończonej zabawie zawsze sprząta, wie, że konkretne sytuacje rodzą konkretne konsekwencje. Bałagan nie znika sam, więc może nie warto wysypywać wszystkich zabawek z koszów, bo potem trzeba będzie je poukładać. Smyk uczy się też systematyczności, gdy widzi, że góra brudnych talerzyków sama się nie zmniejszy. Dzięki obowiązkom ma szansę przekonać się również, jak żyje się w grupie: że ma się prawa i przywileje, ale jednocześnie każdy na miarę swoich możliwości wykonuje pewne zadania i jest za coś odpowiedzialny. Bo tak funkcjonuje rodzina, tak bywa w przyjaźni, w przedszkolu, szkole i w pracy. Nie tylko fajne obowiązki dla dziecka Ale co ta moja Zuzia może robić? Do zlewu nie sięga, żelazkiem się poparzy... Zamiast szukać obowiązków na siłę, postanowiłam to przemyśleć. A wtedy weszła do kuchni córeczka i poprosiła o posmarowanie naleśnika dżemem. Zazwyczaj w takich momentach rzucałam się do lodówki, żeby tylko coś zjadła. A teraz... Pokazałam Zuzi, gdzie jest dżem i jak zwinąć naleśnika. I wiecie co? Była tym zachwycona! Bo maluchy bardzo lubią być samodzielne. Mają wówczas poczucie, że robią coś ważnego. Gorzej było, kiedy córcia miała posprzątać zabawki. Była śpiąca, a ja... nieugięta. Pomogłam jej, ale wyjątkowo. Tak to już jest, że jedne obowiązki wypełniamy bez mrugnięcia okiem, a od innych chętnie uciekamy. Wprowadzasz dziecku obowiązki? Cierpliwości! Następnego dnia rano córka nie złożyła piżamki, bo się spieszyła, zapomniała zabrać do przedszkola worka z kapciami, choć jej o nim przypominałam, po południu nie powiesiła kurtki na wieszaku, bo za wysoko... Drobnostki – pomyślałabym kiedyś, ale teraz miałam mocne postanowienie, że nauczę Zuzię obowiązkowości. Obiecałam sobie, że będę ją budzić wcześniej, by ze wszystkim zdążyła, wieszak dla niej umocuję niżej, a jeśli chodzi o worek z kapciami – poproszę, by przygotowywała go wieczorem. No i tak minął tydzień nowych Zuzankowych obowiązków? Córeczka nawet nie protestowała, gdy po raz kolejny przypominałam jej o sprzątaniu czy dbaniu o swoje rzeczy. Przyzwyczajenie się do nowych zadań na pewno ułatwiło to, że byłam wyjątkowo cierpliwa i spokojna. Ale dzięki temu mam mniej pracy z utrzymaniem porządku w domu, a Zuzia poczucie, że za coś jest odpowiedzialna. I wiecie co? Wcale nie sprawia wrażenia przepracowanej i umęczonej. Wręcz przeciwnie: wygląda na to, że jest jej z tym całkiem dobrze. Zasady wprowadzania obowiązków dla dziecka Jeśli chcesz przyzwyczaić swoje dziecko do jakichś czynności, pamiętaj o kilku ważnych rzeczach: Dostosuj je do wieku. Dziecięce obowiązki muszą być przede wszystkim bezpieczne dla malca. Odpada więc robienie herbaty czy prasowanie ubrań. Bądź konsekwentna i cierpliwa. Co to za obowiązek, jeśli maluch będzie go wypełniać w kratkę, w zależności od własnego widzimisię? Z kolei twoja cierpliwość jest niezbędna, aby smyk nie uznał swoich zadań za karę. Zachęcaj, nie odmawiaj. Nawet jeśli dziecko wykona coś nieporadnie, pozwól mu na to (chyba że jest to niebezpieczne zadanie). Jeśli smyk kilka razy odejdzie z kwitkiem, przestanie się upominać o nowe obowiązki, np. możliwość nakrywania stołu, a jeszcze później w ogóle odechce mu się tego robić. Chwal, chwal i jeszcze raz chwal. Częste pochwały są najlepszym sposobem na to, by twoje dziecko polubiło czynności, którymi musi czy też powinno się zająć. Czytaj też: Trudna sztuka stawiania wymagań Czy muszę bawić się z moim dzieckiem? Nowy sposób na zabawę Jak rozwijać inteligencję emocjonalną u dziecka