To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Dyżury wakacyjne w przedszkolach to wyzwanie nie tylko dla dzieciaków i ich rodziców, ale również dla nauczycieli. Do grup trafiają dzieci z różnych placówek, a wraz z nimi rodzice, których wcześniej nie znali. To właśnie wtedy – jak mówi jedna z pedagożek – najłatwiej dostrzec różnice w podejściu do wychowania.
Pracując z tą samą grupą dzieci, nauczyciele są w stanie dobrze poznać ich potrzeby, znają ich historie i wszelkie rodzinne zawirowania. Wakacyjne dyżury wyglądają jednak inaczej. W jednej sali spotykają się dzieci z różnych przedszkoli, a nauczyciele poznają rodziców, z którymi wcześniej nie mieli żadnego kontaktu. Jedna z nauczycielek wychowania przedszkolnego przyznaje, że właśnie w tym okresie najczęściej wraca do domu z poczuciem, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. – Co roku coś mnie zaskakuje, ale w tym roku długo nie mogłam przestać myśleć o jednym chłopcu. Miał cztery lata, przyszedł do przedszkola w pieluszce, a przez cały czas w szatni był zajęty telefonem. Mama musiała go przekupstwem zmusić, żeby zostawił telefon w szatni i poszedł do sali – opowiada. „Mam wrażenie, że rodzice pomylili priorytety” Nauczycielka podkreśla, że nie zna historii tej konkretnej rodziny i nie wie, czy za późnym odpieluchowaniem nie stoją względy zdrowotne lub rozwojowe. Jednocześnie przyznaje, że jako pedagog coraz częściej widzi pewien powtarzający się schemat. – Mam wrażenie, że jako dorośli pomyliliśmy priorytety. Potrafimy godzinami zastanawiać się, jaki tablet kupić dziecku albo jak ustawić blokadę rodzicielską w telefonie, a znacznie rzadziej poświęcamy tyle samo czasu na uczenie samodzielności. Czasem odnoszę wrażenie, że ekran stał się wygodniejszy niż cierpliwe bycie z dzieckiem. Dodaje, że telefon bardzo często pojawia się już od progu przedszkola. – Rodzic chce szybko wyjść do pracy, więc daje telefon, żeby dziecko nie płakało, nie marudziło i nie zabierało czasu. Rozumiem pośpiech. Rozumiem zmęczenie. Ale jeśli ekran staje się odpowiedzią na każdą trudniejszą sytuację, to zaczynam się zastanawiać, kto tak naprawdę wychowuje to dziecko – rodzic czy algorytm. „Najbardziej szkoda mi dzieci” Najwięcej emocji budzi w niej jednak coś innego. – Czasami mam wrażenie, że dorośli nie zdają sobie sprawy, jak wygląda to z perspektywy dziecka. Czterolatek w pieluszce to dziś w przedszkolu rzadkość. Dzieci zauważają takie rzeczy. Zadają pytania, czasem komentują, czasem się śmieją. Najbardziej szkoda mi właśnie tego dziecka, bo ono nie ponosi odpowiedzialności za decyzje dorosłych. Nauczycielka zaznacza, że nie chodzi o ocenianie pojedynczych rodzin. – Są dzieci z zaburzeniami rozwoju, z problemami zdrowotnymi, są sytuacje, w których odpieluchowanie rzeczywiście trwa dłużej. To zupełnie inna historia. Mówię o przypadkach, kiedy widzę zdrowego, sprawnego czterolatka, a rodzice mówią: „Jeszcze nam się nie chciało”, „Jeszcze przyjdzie na to czas”, „Na wakacjach spróbujemy”. Słyszę takie zdania częściej, niż wielu osobom mogłoby się wydawać. Jej zdaniem współczesnym rodzicom coraz trudniej zaakceptować, że wychowanie wymaga czasu. – Nauczyliśmy się oczekiwać natychmiastowych efektów. Telefon uspokaja dziecko w minutę. Bajka rozwiązuje problem od razu. Ale samodzielności nie da się nauczyć jednym kliknięciem. Trzeba poświęcić dziecku uwagę, pozwolić mu próbować, czasem posprzątać po wpadce i uzbroić się w cierpliwość. Mam wrażenie, że niektórzy dorośli wolą odłożyć ten wysiłek na później. Nie tylko o pieluchę tu chodzi Historie takie jak ta łatwo sprowadzić do dyskusji o wieku, w którym dziecko powinno pożegnać pieluchę. W rzeczywistości problem jest jednak znacznie szerszy. Psychologowie i pedagodzy od lat zwracają uwagę, że dzieci potrzebują przede wszystkim czasu spędzanego z dorosłymi, wspólnego ćwiczenia codziennych umiejętności i budowania samodzielności. Jednocześnie badania pokazują, że najmłodsi coraz wcześniej mają kontakt z ekranami, a smartfon bywa wykorzystywany jako sposób na uspokojenie dziecka czy zajęcie go podczas codziennych czynności. – Nie twierdzę, że wszyscy rodzice tacy są – podsumowuje nauczycielka. – Ale po tegorocznych dyżurach wróciłam do domu z jedną myślą. Czasami bardziej cieszymy się z tego, że dziecko potrafi znaleźć ulubiony filmik w internecie, niż z tego, że staje się samodzielne. I to jest kierunek, który naprawdę mnie niepokoi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Wstyd w pijalni wód w słynnym uzdrowisku. „Ludzie nie mogli uwierzyć, na co rodzice pozwalają 3-letniej córce”
Zawsze wydawało mi się, że uzdrowiska takie jak Krynica-Zdrój to oazy świętego spokoju, do których człowiek ucieka, żeby naładować baterie, pospacerować po deptaku i w kulturalnych warunkach podreperować zdrowie. Sama jestem mamą dwójki dzieci, więc doskonale wiem, że podróżowanie z nimi to nie rurki z kremem i trzeba mieć oczy dookoła głowy. Rozumiem pot, łzy i nagłe zwroty akcji, ale to, co zobaczyłam podczas ostatniego weekendu w pijalni wód, po prostu zwaliło mnie z nóg. Do teraz czuję wstyd za to, jak niektórzy współcześni rodzice interpretują wolność i bezstresowe wychowanie. Przekroczono granicę, do której absolutnie nikt o zdrowych zmysłach nie powinien się nawet zbliżać.
Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Weszliśmy do pijalni, w środku panował ten specyficzny, elegancki klimat. Ludzie w ciszy sączyli wodę leczniczą ze szklanych pijałek, starsze panie rozmawiały półgłosem, a wokół rozchodziła się kojąca muzyka. Obok nas usiadło młode małżeństwo z córeczką, na oko trzyletnią. Dziewczynka od początku była dość żywiołowa, biegała między stolikami, ale umówmy się, to wciąż tylko dziecko. Prawdziwy dramat zaczął się w momencie, gdy mała nagle zastygła i głośno zakomunikowała, że natychmiast musi zrobić siku. Kultura osobista w miejscach publicznych a dzieci Każdy rodzic, który przechodził etap odpieluchowania, wie, że tu liczy się każda sekunda. Spodziewałam się, że matka albo ojciec porwą małą na ręce i popędzą do toalety, która w pijalni jest przecież świetnie oznaczona i ogólnodostępna. To, co wydarzyło się sekundę później, sprawiło, że wszystkim obecnym w pijalni dosłownie opadły szczęki. Matka dziewczynki bez cienia żenady wyciągnęła z wielkiej torby podręcznej plastikowy, rozkładany nocnik turystyczny. Zamiast wziąć małą na bok, pójść do łazienki czy chociaż wyjść na zewnątrz w ustronne miejsce, rozłożyła ten gadżet na samym środku eleganckiej sali, tuż obok stolików, przy których ludzie pili wodę. Ojciec jak gdyby nigdy nic posadził ją na tym plastiku, prosto przed oczami kilkudziesięciu zszokowanych kuracjuszy. Konflikt pokoleń w polskim uzdrowisku W tym momencie w pijalni zapadła taka cisza, że słychać było dosłownie szum kranu z wodą Jan. Starsze panie, które siedziały przy stoliku obok, aż zamarły z pijałkami w dłoniach. Widziałam ich miny, to było totalne niedowierzanie wymieszane z niesmakiem. Ludzie zaczęli ostentacyjnie odwracać wzrok, niektórzy zaczęli nerwowo chrząkać. Najgorsza w tym wszystkim była absolutna obojętność rodziców. Oni zachowywali się tak, jakby korzystanie z nocnika przez ich córkę na środku zabytkowego obiektu uzdrowiskowego było najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Matka z uśmiechem podawała małej chrupki, a ojciec scrollował telefon. Jedna ze starszych, eleganckich kuracjuszek nie wytrzymała. Podeszła do tej pary i bardzo cicho, ale stanowczo zwróciła uwagę, że pijalnia wód to nie jest publiczna toaleta i takie rzeczy powinno się załatwiać w łazience, szanując innych ludzi, którzy tutaj odpoczywają. Reakcja matki dziewczynki była podręcznikowym przykładem totalnego braku wychowania. Naskoczyła na tę starszą kobietę, że to jest małe dziecko, a jak się starszej pani nie podoba, to może wyjść. Granice bezstresowego wychowania i komfort innych Jako matka czułam, jak oblewa mnie gorący pot ze wstydu za tamtych rodziców. To nie jest żadna wygoda ani nowoczesne rodzicielstwo, to jest po prostu zwyczajne chamstwo i brak podstawowych manier. Kupując rozkładany nocnik, dostajemy genialne narzędzie na sytuacje awaryjne w lesie, w samochodzie na autostradzie czy na dzikiej plaży, a nie glejt na załatwianie potrzeb fizjologicznych dziecka w kawiarniach, restauracjach czy pijalniach wód. Ucząc dziecko, że może siusiać w każdym miejscu, bez względu na obecność innych ludzi, wychowujemy kogoś, kto w przyszłości nie będzie szanował żadnych barier społecznych. To wydarzenie zepsuło nam cały wieczór. Pijalnia wód w Krynicy straciła dla mnie swój urok, a w głowie została mi tylko ta żenująca scena. Mam wrażenie, że jako rodzice zaczynamy mocno błądzić. Chcemy, żeby świat był wyrozumiały dla naszych dzieci, ale sami nie dajemy światu ani odrobiny szacunku. Jeśli nie zaczniemy stawiać granic sobie i swoim maluchom w miejscach publicznych, to niedługo nikt nie będzie chciał nas nigdzie wpuszczać. I wcale się temu nie dziwię. Zobacz też: Podrzucanie dzieci znajomym w wakacje. „Wyprosiłam córkę sąsiadki, bo pchała się nawet na kolację”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś zawstydził moje dziecko” Najbardziej boli mnie nie sama sytuacja, ale sposób, w jaki została przedstawiona. Mój syn wszystko słyszał. Od tamtego dnia kilka razy zapytał mnie, czy jest „dzidziusiem”. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle. Mam świadomość, że dyżury wakacyjne są trudniejsze. Dzieci są z różnych przedszkoli, grupy są liczniejsze, nauczycielki nie znają wszystkich maluchów, a pracy jest bardzo dużo. Ale czy to usprawiedliwia takie słowa? Przecież właśnie po to istnieją dyżury, żeby rodzice mogli normalnie pracować, kiedy ich przedszkole jest zamknięte. Nie wiem, czy przesadzam. Wiem tylko, że wyszłam z tej rozmowy z poczuciem, że moje dziecko zostało ocenione nie przez to, jakie jest, ale przez to, że nadal nosi pieluchomajtki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli opisana sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak relacjonuje nasza czytelniczka, trudno ją zaakceptować. Dyżur wakacyjny nie jest „innym rodzajem” przedszkola. To nadal realizacja opieki przedszkolnej – tyle że w placówce wyznaczonej do pełnienia dyżuru. Przedszkola publiczne funkcjonują przez cały rok szkolny, a wakacyjne dyżury organizowane są po to, by zapewnić dzieciom opiekę w czasie przerw w pracy innych placówek. Równie ważna jest kwestia pieluch. Sam fakt, że dziecko korzysta z pieluchomajtek, nie może być podstawą do odmowy objęcia go opieką. Czynności higieniczne, takie jak pomoc przy zmianie pieluchy czy skorzystaniu z toalety, są elementem opieki nad dzieckiem. W praktyce często wykonuje je pomoc nauczyciela lub inny pracownik przedszkola, ale obowiązek zapewnienia dziecku niezbędnej opieki spoczywa na placówce. Warto też pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie. Dla jednych trzy i pół roku to moment pełnej samodzielności, dla innych – etap, na którym trening czystości wciąż trwa. Powinno to spotykać się przede wszystkim ze wsparciem, a nie z zawstydzaniem. Zobacz także: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zgłaszać swoje potrzeby, a ona ma pod opieką piętnaścioro innych maluchów i nie zamierza co chwilę sprawdzać każdego. To jest bzdura i unikanie odpowiedzialności za zdrowie małego człowieka, który nie potrafi jeszcze sam zmienić sobie ubrania ani zawalczyć o swoje prawa. Trzylatek zaangażowany w zabawę często zapomina o całym świecie lub po prostu wstydzi się podejść do surowej pani i powiedzieć o swoim problemie. Zadaniem pedagoga jest posiadanie czujności i empatii, by sprawdzić stan czystości dziecka przed wyjściem na plac zabaw czy przed powrotem rodziców. Nie zamierzam milczeć Dzisiaj rano złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec personelu. Natrafiłam jednak na mur − dyrektorka próbowała bagatelizować problem, twierdząc, że odparzenia u maluchów o tej porze roku to normalna sprawa. Ja jednak nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył zdrowie mojego dziecka w imię świętego spokoju przedszkolanek. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje największe skarby do placówek: stawiajcie twarde warunki. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by traktowano nasze dzieci jak przedmioty, które mają tylko grzecznie siedzieć i nie generować pracy personelowi. Mamy pełne prawo wymagać absolutnej czystości, za którą płacimy ciężko zarobionymi pieniędzmi. Pola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie, że od dzieci wymaga się za dużo i za wcześnie. Kiedyś nikogo nie dziwiło, że maluch rozwija się we własnym tempie. Dzisiaj wszyscy oczekują, że trzylatek będzie samodzielny niemal pod każdym względem. Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka. Jeśli zdarzają mu się wypadki, to potrzebuje wsparcia, a nie oceniania. Nadal uważam, że personel przedszkola powinien pomagać w takich sytuacjach, zamiast umywać ręce i tłumaczyć się procedurami. Komentarz redakcji Temat samodzielności przedszkolaków regularnie budzi emocje. Warto jednak pamiętać, że polskie przepisy nie nakładają na nauczycieli przedszkola obowiązku przewijania zdrowych, kilkuletnich dzieci. Od dziecka przyjmowanego do przedszkola oczekuje się podstawowej samodzielności w zakresie czynności higienicznych, choć oczywiście personel powinien reagować w sytuacjach losowych i zapewniać dziecku bezpieczeństwo oraz godne traktowanie. Trudno nie współczuć dziecku, które zmaga się z problemem moczenia się. Jednocześnie warto zastanowić się, czy utrwalanie korzystania z pieluszki u zdrowego czterolatka rzeczywiście służy jego rozwojowi. Specjaliści podkreślają, że przedłużające się pieluchowanie może utrudniać naukę samodzielności i obniżać motywację do opanowania ważnych umiejętności. Każdemu dziecku należy się szacunek i wsparcie. Jeśli jednak nie występują zaburzenia rozwojowe, problemy zdrowotne lub inne szczególne okoliczności, odpowiedzialność za proces odpieluchowania spoczywa przede wszystkim na rodzicach. Trudno oczekiwać, by nauczycielki opiekujące się jednocześnie kilkunastoma lub kilkudziesięcioma dziećmi przejmowały obowiązki, które powinny zostać wypracowane wcześniej w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Matka żąda od pani w przedszkolu przewijania dziecka. „Płacę, więc wymagam”
Dzisiaj usłyszałam od pani w przedszkolu, że jeśli mały natychmiast nie zacznie wołać o nocnik, to będę musiała go zabrać z placówki, bo „one nie są od przewijania”. Powiedziałam jej prosto w oczy: płacę, więc wymagam. To jest ich obowiązek, a nie łaska.
Kochana Redakcjo! Po dzisiejszej porannej rozmowie z wychowawczynią w przedszkolu mojego synka czuję tak ogromną wściekłość, że aż wszystko się we mnie gotuje. Mój Tymek skończył niedawno trzy lata i od tego semestru poszedł do grupy adaptacyjnej. Syn jest bystry, świetnie mówi, potrafi sam zjeść obiad, ale wciąż ma jeden mały problem − proces odpieluchowania idzie nam jak po grudzie i w sytuacjach stresowych Tymek po prostu potrzebuje jeszcze pieluchomajtek. W przedszkolu usłyszałam dzisiaj ultimatum: albo syn natychmiast zacznie kontrolować swoje potrzeby, albo mam go zabrać z placówki, bo opiekunki nie zamierzają go przewijać. Odpowiedziałam paniom krótko: płacę za to przedszkole i mam prawo oczekiwać pełnej opieki. Pomoc dziecku w takich sytuacjach to ich podstawowy obowiązek, a nie dobra wola. Sztywne procedury kontra psychika małego dziecka Kiedy zapisywałam Tymka do przedszkola, nikt nie mówił mi, że brak pełnego odpieluchowania to wyrok skazujący na siedzenie w domu. Teraz nagle dyrekcja zasłania się wewnętrznym regulaminem, twierdząc, że placówka nie ma warunków sanitarnych do przewijania starszych dzieci. No przecież to jest jakiś ponury żart! Gdzie podziało się dobro dziecka, o którym tak pięknie piszą w ulotkach informacyjnych? Mój syn przeżywa ogromny stres związany z nowym miejscem, nowymi dziećmi i rozłąką ze mną. Zamiast dać mu czas i otoczyć wsparciem, pani w przedszkolu woli postawić sprawę na ostrzu noża. Oczekiwanie, że każde dziecko w wieku trzech lat będzie jak zaprogramowany robot bezbłędnie korzystać z toalety, to czysta ignorancja i brak wiedzy o rozwoju maluchów. Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie i zmuszanie go do rezygnacji z pieluchy pod groźbą wyrzucenia z przedszkola to potworna krzywda dla jego psychiki. Emocjonalny szantaż opiekunek i zaniedbywanie obowiązków Najbardziej oburza mnie ta wszechobecna spychologia i wygoda personelu. Panie twierdzą, że mają pod opieką dwadzieścioro dzieci i nie mogą tracić czasu na jednego malucha w pieluszce. A ja się pytam: to za co wy bierzecie pieniądze? Co miesiąc płacę podatki, opłacam wyprawkę, ubezpieczenie i catering. To nie są małe kwoty, które znikają z mojego portfela dla zabawy. Wymagam więc, by w ramach tych opłat moje dziecko miało zapewnioną pełną, godną opiekę, również tę higieniczną. Pani w przedszkolu nie robi mi łaski, że zmieni brudne pieluchomajtki. To jest jej praca, za którą dostaje co miesiąc pensję! Jeśli praca w przedszkolu kojarzy się jej tylko ze sterylnym siedzeniem przy stoliku i wycinaniem kwiatuszków z papieru, to chyba pomyliła zawody. Opieka nad trzyletnim dzieckiem to także radzenie sobie z jego fizjologią. Zostawianie zapłakanego malucha w brudnej bieliźnie tylko po to, by nauczyć go moresu albo zmusić matkę do uległości, to zwykłe lenistwo i brak podstawowej empatii do drugiego człowieka. Gdzie kończą się wymagania systemu, a zaczyna normalność? Wiem, że zaraz w komentarzach podniosą się głosy oburzonych pań opiekunek, że przedszkole to nie żłobek. Ale granica wieku między tymi placówkami jest płynna, a dojrzałość emocjonalna i fizyczna trzylatków bywa różna. Nie pozwolę, by mój syn czuł się gorszy, zawstydzany i odrzucany tylko dlatego, że potrzebuje jeszcze kilku tygodni ćwiczeń. Jeśli system edukacji w Polsce jest tak nieudolny, że nie potrafi zapewnić jednej dodatkowej pomocy nauczyciela do grupy trzylatków, która pomogłaby przy higienie, to czas głośno o tym mówić, a nie zrzucać całą winę na rodziców. Ja nie zamierzam ulegać tym absurdalnym rygorom. Będę walczyć o prawa mojego dziecka do edukacji i normalnego traktowania, bo przedszkole ma pomagać nam w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi przy pierwszym lepszym problemie z nocnikiem. Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
Czy dzieci w przedszkolu powinny być odpieluchowane? Mail od naszej czytelniczki pokazuje, jak szybko z pozoru błahy problem może zamienić się w emocjonalną wojnę między rodzicem a przedszkolem.
Napisała do nas mama 3,5-letniego chłopca, która nie kryje oburzenia zachowaniem nauczycielki przedszkolnej. Anna wyjaśnia, że jej syn już dawno nauczył się korzystać z toalety, jednak kilka tygodni temu coś się zmieniło. Coraz częściej nie zdążał do łazienki, dlatego mama zdecydowała się zakładać mu do przedszkola pieluchomajtki. Anna podejrzewa, że to regres spowodowany dużymi zmianami w życiu chłopca: jego problemy zaczęły się, gdy dowiedział się, że jego mama jest w ciąży i już za kilka miesięcy będzie starszym bratem. Jak twierdzi nasza czytelniczka, na początku nauczycielki wydawały się wyrozumiałe, tym bardziej że wyjaśniła im, że to musi być zmiana na tle emocjonalnym. Problem pojawił się po miesiącu, gdy chłopiec zaczął codziennie mieć „wpadki”, a panie coraz wyraźniej okazywały frustrację. Punktem zapalnym miały być słowa jednej z nauczycielek: „Skoro jest dzidziusiem w pieluszce, to powinien siedzieć w domu”. „Mam wrażenie, że oni oczekują od dzieci perfekcji” „Naprawdę nie rozumiem, o co tyle pretensji. Mój syn nie robi tego specjalnie. Ma dopiero 3,5 roku (w październiku skończy 4 lata), jest bardzo wrażliwy i po prostu ostatnio gorzej znosi stres. Mąż dużo pracuje, ja też mam swoje obowiązki, a teraz, kiedy jestem w ciąży, jestem trochę bardziej nerwowa, dużo mamy na głowie. On na pewno to wyczuwa, ale czy to powód, żeby robić z niego jakiegoś problemowego dzieciaka? Na początku wszystko było okej. Powiedziałam paniom wprost, że przez jakiś czas będzie chodził w pieluchomajtkach, bo czasem nie zdąży. Kiwały głowami, mówiły, że rozumieją, że każde dziecko rozwija się inaczej. No to uznałam, że temat jest załatwiony. Tylko że po kilku tygodniach zaczęły się dziwne komentarze. A to, że ‘warto poćwiczyć w domu’, a to, że ‘grupa idzie dalej’. Przepraszam bardzo, ale to jest przedszkole, a nie wojsko. Dzieci mają trzy lata, nie trzydzieści. Najbardziej wkurzyło mnie to, co usłyszałam ostatnio. Jedna z pań powiedziała przy innych rodzicach w szatni, że skoro mój syn jest ‘dzidziusiem w pieluszce’, to powinien siedzieć w domu. Zamurowało mnie. Jak można powiedzieć coś takiego o małym dziecku? Mam wrażenie, że dziś od dzieci oczekuje się perfekcji. Wszystko ma być szybko, idealnie i bezproblemowo. A jak dziecko potrzebuje trochę więcej czasu albo uwagi, to od razu jest kłopotem. Tak, oczekuję, że ktoś okaże mojemu dziecku cierpliwość, a nie będzie je zawstydzał. Mój syn jest cudownym, mądrym chłopcem. To, że ma chwilowy regres, nie oznacza, że można go traktować gorzej”. Granice cierpliwości i granice wsparcia Trudno nie współczuć matce, która usłyszała tak mocne słowa o swoim dziecku. Regres w odpieluchowaniu naprawdę się zdarza i dla wielu rodziców jest źródłem ogromnego stresu, poczucia winy i bezradności. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie i czasem potrzebuje więcej wsparcia, niż zakładaliśmy. Z drugiej strony warto pamiętać, że nauczycielki przedszkolne pracują jednocześnie z całą grupą dzieci i również mają swoje granice. Codzienne przewijanie starszego dziecka czy częste „wypadki” mogą być dla personelu dużym wyzwaniem organizacyjnym. W takich sytuacjach najważniejsza wydaje się spokojna rozmowa i wspólne szukanie rozwiązania – bez zawstydzania dziecka, ale też bez wzajemnych pretensji. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
„Myślałam, że nauczą moją Tosię siadania na nocnik. Niestety przedszkolanki sobie nie radzą”
Piszę do Państwa, bo czuję się zupełnie bezsilna i, nie boję się tego słowa, oszukana przez system wczesnej edukacji. Moja córka, Tosia, skończyła właśnie trzy latka i dumnie maszeruje do przedszkola, a ja, zamiast cieszyć się jej rozwojem, każdego dnia przeżywam ten sam koszmar związany z pieluchami.
Kiedy zapisywałam Tosię do placówki, byłam pełna optymizmu, bo przecież tyle się słyszy o tym, jak grupa motywuje dzieci do zmian. Tosia w domu wciąż nosi pieluszkę − próbowaliśmy różnych metod, ale zawsze kończyło się to płaczem, awanturą i zasikanym dywanem, więc w końcu odpuściłam, myśląc: „Spokojnie, w przedszkolu podpatrzy inne dzieci i panie ją nauczą”. Byłam święcie przekonana, że od tego właśnie są profesjonalne przedszkolanki, które mają podejście, cierpliwość i odpowiednie techniki, o których ja, jako zmęczona mama pracująca na pełen etat, nie mam pojęcia. Wielkie nadzieje i bolesne zderzenie z rzeczywistością Niestety, rzeczywistość okazała się brutalna. Już po pierwszym tygodniu usłyszałam od pani wychowawczyni, że powinnam przynieść więcej ubranek na zmianę, bo „Tosia nie woła”. No przecież wiem, że nie woła, dlatego jest w przedszkolu, żeby się tego nauczyć! Poczułam się, jakby ktoś dał mi w twarz. Przecież przedszkole to instytucja edukacyjna, a nauka korzystania z toalety to taka sama część rozwoju jak nauka trzymania kredki czy śpiewania piosenek. Dlaczego ja mam to robić sama w domu, skoro płacę niemałe czesne i oddaję dziecko pod opiekę specjalistów? Czy nauka higieny to nie jest obowiązek nauczyciela? Zaczęłam drążyć temat i dowiedziałam się, że panie w grupie Tosi oczekują, że to rodzic wykona czarną robotę. Ale przepraszam bardzo, gdzie tu logika? Tosia spędza w przedszkolu osiem godzin dziennie, czyli lwią część swojego aktywnego czasu. To tam ma największą szansę na naukę. Kiedy zapytałam wprost, dlaczego panie nie wysadzają jej regularnie na nocnik, usłyszałam, że mają dwudziestkę innych dzieci i nie mogą zajmować się tylko jednym. Dla mnie to brzmi jak zwykłe lenistwo i spychanie odpowiedzialności. Uważam, że odpieluchowanie to część misji przedszkola. To tam dziecko powinno uczyć się samodzielności w każdym wymiarze. Skoro panie potrafią zorganizować teatrzyk, wyjście do teatru i rytmikę, to dlaczego przerasta je przypilnowanie, żeby dziecko siadło na nocnik co godzinę? Czuję, że moje dziecko jest zaniedbane pod tym względem. Zamiast wsparcia, dostaję tylko pretensje, że pieluszka znów jest pełna. No jest pełna, bo nikt Tosi nie zachęcił do skorzystania z toalety! Przecież to profesjonalistki, powinny mieć swoje sposoby na oporne maluchy. Poczucie winy i brak wsparcia dla pracujących rodziców Najgorsze w tym wszystkim jest to, jak bardzo czuję się oceniana. Kiedy odbieram Tosię, widzę te wymowne spojrzenia innych matek, których dzieci już dawno biegają w majteczkach. Czuję się, jakbym była gorszą mamą, bo nie siedziałam z dzieckiem dwa tygodnie na podłodze, biegając za nim z nocnikiem. Ale ja nie mogę sobie na to pozwolić! Pracuję, mam dom na głowie i po prostu liczyłam na to, że przedszkole będzie dla mnie partnerem, a nie kolejnym źródłem stresu. Chciałabym zapytać inne mamy: czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy to nie jest tak, że dzisiejsze przedszkolanki chcą mieć tylko „gotowe”, idealne dzieci, a nad tymi, które potrzebują więcej pracy, nie chcą się pochylić? Moim zdaniem to skandal, że system zmusza rodziców do brania urlopów tylko po to, żeby odpieluchować dziecko, bo placówka sobie nie radzi. To jest ich praca, ich obowiązek i część edukacji, za którą my, rodzice, płacimy. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy niektórym osobom i pokaże, że przedszkole nie może umywać rąk od najważniejszych etapów rozwoju naszych dzieci. Z poważaniem, Mama Tosi Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ciągłe awantury o „jeszcze minutkę”: 5 błędów rodziców, przez które dziecko przykleja się do telefonu
„Nie dam rady odpieluchować 3-latki”. Matka oburzona wymaganiami przedszkola
Rekrutacja do przedszkoli jeszcze się nie zaczęła, a emocje już sięgają zenitu. Trafił do nas list od mamy 2-letniej dziewczynki, która – szukając odpowiedniej placówki – natknęła się na warunek, który ją zszokował. Czy przedszkole naprawdę ma prawo stawiać takie wymagania?
„Moja córka ma dopiero dwa lata. Już teraz czuję presję” Piszę do was, bo czuję ogromną frustrację i bezsilność. Moja córka skończyła dwa lata we wrześniu. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, we wrześniu 2026 roku miałaby rozpocząć przedszkole jako trzylatka. To przecież normalny wiek. Taki, w którym wiele dzieci dopiero oswaja się z nocnikiem. Zaczęłam już rozglądać się za placówką – wiem, że rekrutacje ruszają pod koniec lutego, na początku marca, a dobre przedszkola szybko się zapełniają. Zadzwoniłam więc do jednej z nich, żeby zapytać o ofertę, adaptację, podejście do dzieci. I wtedy usłyszałam coś, co ścięło mnie z nóg – „dzieci przyjmowane do przedszkola powinny być odpieluchowane”. Odłożyłam słuchawkę z poczuciem, że ktoś właśnie postawił mi nierealne wymagania. Starszy syn odpieluchował się późno – i co z tego? Mam starszego syna, dziś ośmiolatka. Był w pieluchach długo – do czwartego roku życia. Próbowaliśmy wszystkiego – nocnik, nakładka, książeczki, nagrody, cierpliwość. Nic nie działało szybciej, niż pozwalała na to jego gotowość. Lekarka i psycholog uspokajali – rozwija się prawidłowo, po prostu potrzebuje czasu. Dziś jest samodzielnym, mądrym chłopcem. Nikt nie pyta, kiedy dokładnie przestał nosić pieluchę. Moja córka rozwija się bardzo podobnie. Widzę to – w emocjach, w tempie, w reakcjach. I naprawdę boję się, że mimo starań nie będzie w pełni odpieluchowana na czas. Czy to oznacza, że nie zasługuje na miejsce w przedszkolu? Przedszkole to edukacja czy selekcja „gotowych” dzieci? Najbardziej boli mnie ton tych wymagań – zero elastyczności, zero zrozumienia. Jakby każde dziecko było produktem, który musi spełniać checklistę, inaczej odpada. Rozumiem organizację pracy, rozumiem trudności kadrowe. Ale czy naprawdę rozwiązaniem jest przerzucanie całej odpowiedzialności na rodziców? Czy przedszkole nie powinno wspierać dzieci w nauce samodzielności, zamiast oczekiwać, że przyjdą już „gotowe”? Mam wrażenie, że coraz częściej zapominamy, czym jest rozwój dziecka – nierówny, indywidualny, niepodlegający sztywnym terminom. Komentarz redakcji Wymóg pełnego odpieluchowania bywa spotykany w regulaminach przedszkoli, ale warto pamiętać – prawo oświatowe nie uzależnia przyjęcia dziecka do przedszkola od tej umiejętności. Trzylatek ma prawo być na różnym etapie rozwoju, także w sferze fizjologicznej. List tej mamy pokazuje coś jeszcze – jak wcześnie zaczyna się presja i selekcja, które niewiele mają wspólnego z realnymi potrzebami dzieci. Warto pytać, rozmawiać i nie bać się kwestionować zasad, które z troską o rozwój mają niewiele wspólnego. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Umęczyłam się z odpieluchowaniem synka, a panie wszystko zepsuły. Weszłam do sali i popłynęły mi łzy
„Kazali mi odpieluchować dziecko, zanim przyprowadzę je do przedszkola. Panie nie chcą babrać się w pieluchach” [LIST DO REDAKCJI]
Panie tylko pokręciły głowami, kiedy przyprowadziłam Oliwkę do sali i wręczyłam zapas pampersów na tydzień. Usłyszałam, że takie bobasy w pieluchach to się w domu trzyma, a nie wysyła do przedszkola.
Oliwka ma dopiero niecałe 3 latka i nie chcę jej odpieluchowywać na siłę. Nie jest na to gotowa, próbowałam i wiem swoje, to dla niej zbyt duży stres. Zresztą kto powiedział, że trzylatek musi już korzystać z nocnika? W przedszkolu kazali mi zabrać dziecku pieluchę Pierwszego dnia przedszkola przyniosłam dla Oliwki całą torbę rzeczy – ubranka na zmianę, pościel, kosmetyki no i oczywiście zapas pampersów, żeby nie zabrakło. Pieluchy wyjęłam, żeby były pod ręką, i wtedy pani wychowawczyni tak mnie przeszyła wzrokiem, że aż mi mowę odebrało. „U nas w przedszkolu tego nie używamy” – powiedziała surowo. Podobno wszystkie dzieci mają korzystać z nocnika albo toalety, takie są wymagania. Bardzo się zmartwiłam, Oliwka jest jeszcze za malutka na nocnik, 3 latka skończy w listopadzie. Ale mimo to w domu spróbowałam posadzić ją na nocnik. Był tylko płacz i krzyk, tak jak za pierwszym razem w wakacje. Boję się, bo synek znajomej nabawił się zapalenia pęcherza przez to, że wstrzymywał mocz. Oni też próbowali odpieluchować go zbyt wcześnie i tak się to skończyło. Od Redakcji: nie ma żadnej podstawy prawnej, zgodnie z którą przedszkole państwowe mogłoby zakazać przyprowadzania dzieci korzystających z pieluch. Jedno z najważniejszych zadań przedszkola to właśnie pomoc dziecku w pokonywaniu trudności rozwojowych i nabywaniu właściwych nawyków. A co jeśli moja Oliwka posiusia się w majtki w przedszkolu i panie będą na nią krzyczeć? Wtedy to już w ogóle się zablokuje, a przedszkole zacznie jej się źle kojarzyć. Niestety na prywatne przedszkole, w którym mogłaby chodzić w pampersie nawet cały rok, nie stać nas. Obawiam się, że w naszej placówce chodzi tylko i wyłącznie o wygodę pań, które nie chcą się babrać w pieluchach, a nie o samodzielność i dobro dzieci. Agnieszka Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: Kiedy i jak odpieluchować dziecko? Jesteście na etapie nocnikowania? Wkrótce pora na kolejny krok! Majteczki treningowe dla maluchów
Jak nauczyć dziecko korzystać z nocnika? – szybko i bez stresu
Na pytanie, jak nauczyć dziecko korzystać z nocnika, nie ma jednej odpowiedzi. Każdy maluch w końcu opanuje te umiejętność, choć jeden zrobi to wcześniej, inny później. Jeśli jednak odpowiednio przygotujesz dziecko do nauki korzystania z nocnika i będziesz je w tym czasie wspierać, odpieluchowanie z pewnością pójdzie łatwiej.
Wielu rodziców zastanawia się, jak nauczyć dziecko korzystać z nocnika. Kluczem do sukcesu jest atmosfera – dziecko nie może czuć nerwowości czy irytacji z twojej strony, ale zachętę i aprobatę. Nie zapominaj, że w nauce siusiania do nocnika nie chodzi o twoją wygodę, ale o wspieranie dziecka w samodzielności. Dobrym czasem do oswajania dziecka z nocnikiem jest lato. W ciepłe dni maluch ma na sobie mało ubranek i łatwo może się sam rozebrać. Pamiętaj, że twoje dziecko może absolutnie odmówić współpracy i nie chcieć nawet spojrzeć na nocnik. Trudno. Widocznie jeszcze nie dojrzało do takiej zmiany. Nie nalegaj i na pewien czas po prostu schowaj nocnik. Poczekaj, aż dziecko samo zdecyduje, gdzie chce się załatwiać. A w międzyczasie go nie zawstydzaj i nie pozwalaj, by robili to inni. Spis treści: Jak szybko nauczyć dziecko korzystania z nocnika? Kiedy uczyć dziecko korzystania z nocnika Jak poznać, że dziecko jest gotowe na naukę korzystania z nocnika? Najgorszy błąd przy nauce korzystania z nocnika Jak szybko nauczyć dziecko korzystania z nocnika? Nauka korzystania z nocnika może trwać tydzień lub dłużej. Wszystko zależy od tego, czy dziecko jest gotowe do nocnikowania oraz od atmosfery, w jakiej nauka korzystania z nocnika się odbywa. Najszybciej korzystania z nocnika uczą się dzieci: dobrze przygotowane do tej nauki, w wieku minimum 18 miesięcy, rozumiejące i wykonujące proste polecenia, potrafiące skupić się na zabawie przez 5-10 minut, świadome tego, kiedy robią kupę (cichną, skupiają się, nieruchomieją) potrafiące pokazać, gdzie mają różne części ciała. Krok 1: Przygotowanie do nauki korzystania z nocnika Zabieraj ze sobą dziecko do toalety i pokaż, jak z niej korzystasz. Niektóre dzieci tak bardzo chcą naśladować dorosłych, że od razu zaczynają siusiać do sedesu (kup wtedy specjalną nakładkę na deskę, by maluch mógł stabilnie siedzieć). Na początku nocnik jest jednak wygodniejszy niż sedes, bo dziecko samo może z niego korzystać. Na nocniku możesz też usiąść sama, pokazując, do czego służy i jak go używać. Wspólnie wysadzajcie też misie czy lalki. Zachęcaj dziecko do korzystania z nocnika, tłumacząc, że duże dzieci i dorośli już nie noszą pieluch. Powiedz, że w majtkach jest po prostu wygodniej niż w pieluszce. Sprawdź, czy dziecko radzi sobie już samo z zakładaniem i zdejmowaniem majtek. Naucz też dziecko różnicy miedzy suchym a mokrym (pokazuj np. tu trawa jest mokra, a tu sucha, to są mokre rączki, a to suche rączki, to jest suchy ręcznik papierowy, a to mokry itp.) Krok 2: Wybierz odpowiedni nocnik i akcesoria Pierwszy nocnik dla dziecka powinien być zwykły, tradycyjny, ale dość wygodny. Ma przecież służyć do siusiania, a nie do zabawy. Możesz zabrać dziecko na zakupy. Jest szansa, że nocnik, który samo wybierze, łatwiej będzie mu zaakceptować. Istnieje też ryzyko, że spodoba mu się model grający lub o dziwnym kształcie. Wtedy trudno będzie ci odwieść je od takiego zakupu. Od razu oswajaj dziecko z nocnikiem. Początkowo można je na nim sadzać w pieluszce, aby zobaczyło, że da się na tym siedzieć. Później sadzaj malca bez pieluszki, np. bezpośrednio przed kąpielą. Przygotuj odpowiednie wygodne ubranko: kilka par majteczek i łatwe do ściągnięcia spodenki na gumce (bez suwaków, guzików, szelek). W czasie nauki, gdy jest ciepło, maluch może biegać po domu z gołą pupą. Kup książeczki, których bohaterowie opanowują trudną sztukę siusiania do nocnika – może dziecko zechce ich naśladować? Krok 3: Postaw na cierpliwość, uwagę i wyrozumiałość Nie pytaj co pięć minut, czy dziecko chce siusiu. Obserwuj malucha i proponuj korzystanie z nocnika, gdy widzisz, że za chwilę będzie taka potrzeba. Chwal dziecko. Gdy zobaczy, jak wielką radość ci sprawiło, robiąc siusiu do nocnika, następnym razem też się postara. Koniecznie powstrzymaj się od robienia min lub komentarzy na temat zapachu kupki. Nagradzaj za sukces. Każda kropla, która znalazła się w nocniku, powinna wzbudzić twój zachwyt. Możesz nawet bić brawo. Ważne, by dziecko zrozumiało, że o to właśnie chodzi. Prawdziwy sukces, gdy dziecko po raz pierwszy samo usiądzie na nocniku i zrobi siusiu, nagródź specjalnie, np. upominkiem. Wybaczaj błędy. To, że dziecko kilka razy skorzystało z nocnika, nie oznacza, że tę trudną sztukę opanowało do perfekcji. Nieraz jeszcze może mu się zdarzyć zrobienie siusiu w majtki. Nie reaguj złością, nie krzycz, nie wzdychaj. Dziecku i tak jest ciężko, że mu się nie udało. Po prostu uśmiechnij się i je pociesz. Bywa, że trudne przeżycia (np. powrót mamy do pracy, pojawienie się rodzeństwa) lub choroba powodują regres. Wtedy dziecko może ponownie przestać kontrolować potrzeby fizjologiczne. Czekaj cierpliwie. Nawet jeśli dziecko w dzień nie nosi już pieluchy, nocą może jej potrzebować. Dopiero gdy maluch na sucho prześpi kilka nocy z rzędu, spróbuj położyć go bez pieluszki. A i to wcale nie oznacza, że nie będzie czasem moczyć łóżka (to może się zdarzać nawet do 5. roku życia). W dzień wkładaj dziecku pieluchę, gdy wiesz, że z szybkim wysadzeniem mogą być problemy, np. w czasie długiej jazdy autem czy podczas zakupów w sklepie. Ale jej nie nadużywaj! Co robić, gdy nauka korzystania z nocnika nie idzie dobrze? Twoje dziecko może odmówić współpracy i nie chcieć nawet spojrzeć na nocnik. Widocznie jeszcze nie dojrzało do takiej zmiany. Nie nalegaj i na pewien czas po prostu schowaj nocnik. Wróć do niego za jakiś czas i zacznij wszystko od początku, z nową energią i nowymi pokładami cierpliwości. A w międzyczasie nie zawstydzaj dziecka i nie pozwalaj, by robili to inni. Kiedy uczyć dziecko korzystania z nocnika? Najwcześniej naukę korzystania z nocnika można rozpocząć po 18. miesiącu życia. Kontrolowanie swojej fizjologii nie jest jednak łatwe dla dwulatka – dziecko musi zauważyć, że chce się załatwić, przypomnieć sobie, co to oznacza (że zaraz zacznie siusiać), i wiedzieć, że musi dotrzeć do nocnika. Do tego potrzebna jest świadomość ciała i zdolność koncentracji. To dlatego większość dzieci zaczyna załatwiać się do nocnika dopiero w połowie 3. roku życia. To czas, gdy naturalnie dojrzewają do pożegnania z pieluchą. Co ciekawe: dziewczynki z reguły wcześniej rezygnują z pieluch niż chłopcy. Wieści o niemowlakach świadomie siusiających do nocnika włóż między bajki. Zwykle to przypadek okupiony przez dziecko długim siedzeniem na nocniku. Najszybciej korzystania z nocnika uczą się dzieci, które są na to gotowe. Jak poznać, że dziecko jest gotowe na naukę korzystania z nocnika? Zanim kupisz nocnik i rozpoczniesz naukę, sprawdź, czy dziecko już na pewno może przejść etap odpieluchowania. Sygnały gotowości dziecka do korzystania z nocnika: Dziecko ma suchą pieluszkę przez dłuższy czas (np. dwie godziny). Chętnie naśladuje dorosłych (mycie zębów, zmywanie). Umie spokojnie usiedzieć w miejscu. Rozumie proste polecenia i umie jasno powiedzieć, co chce zrobić. Sygnalizuje miną albo gestami, że chce, by zmienić mu pieluchę. Nie jest w trakcie tzw. buntu dwulatka. Zanim zrobi siusiu, zachowuje się inaczej niż zwykle, np. chowa się za firankę lub nieruchomieje. Najgorszy błąd przy nauce korzystania z nocnika Nauka siusiania na nocnik nie może oznaczać, że ograniczasz dziecku napoje! Zbyt mała ilość płynów może tylko spowodować kłopoty ze zdrowiem. Niech zawsze dziecko ma w zasięgu ręki niegazowaną wodę mineralną w plastikowych butelkach z ustnikiem czy kubeczek lekkiej herbatki owocowej. Pełny pęcherz może ułatwić dziecku naukę rozpoznawania, kiedy chce mu się siusiu. Nie ograniczaj picia przed snem i nie wysadzaj dziecka w nocy. To na niewiele się zda, bo dziecko przestanie siusiać w nocy dopiero wtedy, gdy naturalnie do tego dojrzeje. View Burdaffi on the source website Zobacz także: 5 książek pomocnych przy odpieluchowaniu dziecka. Są świetne! Nocnik grający może wyglądać jak prawdziwa toaleta! Jaki przyspieszy trening czystości? [RANKING] ​Twój synek ma problemy z siusianiem do nocnika? Ten gadżet ułatwi mu naukę na 100%! Konsultacja merytoryczna dr hab. Aleksandra Jasielska Psycholożka, adiunkt w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Pieluchomajtki dla ruchliwych dzieci? Znamy takie! Dowiedz się, jak wypadły w naszym teście
Tym razem w Klubie Rodzica Recenzenta zostały przetestowane pieluchomajtki Dada Extra Care Pants. Jak ocenili je rodzice? Czy faktycznie są świetne dla aktywnych maluchów? Poznaj ich opinie i dokonuj mądrych decyzji zakupowych!
Na rynku pojawia się wiele nowości, jednak zabiegany rodzic nie zawsze jest w stanie wszystkie sprawdzić samodzielnie. Właśnie dlatego stworzyliśmy miejsce, w którym zupełnie za darmo rodzice mogą przetestować nowości znanych marek, a następnie podzielić się swoją opinią i dzięki temu pomóc innym dorosłym w dokonaniu wyborów zakupowych. Tak też było w tym przypadku – w Klubie Rodzica Recenzenta zorganizowaliśmy test pieluchomajtek Dada Extra Care Pants. Co sądzą o nich rodzice i… czy podobały się maluchom? Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants – produkt idealny dla dziecka pełnego energii Czy faktycznie tak jest? Producent zapewnia, że pieluchomajtki Dada Extra Care Pants są idealne dla bardzo aktywnych maluchów. A co na to rodzice? Rodzice potwierdzili, że testowane pieluchomajtki to idealny produkt dla maluchów pełnych energii. Mogą biegać, skakać, wiercić się, robić fikołki i będzie ich wszędzie pełno, a właśnie te pieluchomajtki zapewnią im ochronę, jakiej potrzebują. Aleksandra: „Są świetne! W końcu wygodnie mogę przebrać swoje ruchliwe dziecko. Bardzo pomocne poza domem, ponieważ można zmienić je, gdy dziecko stoi”. Wioleta: „Jako że syn jest bardzo energicznym i ruchliwym dzieckiem, czasem trudno za nim nadążyć i zmienić szybko pieluszkę albo posadzić na nocniku. Pieluchomajtki są wygodne, a przede wszystkim szybko się je zakłada”. Anna: „Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants całkowicie spełniły nasze oczekiwania. Produkt ten idealnie sprawdza się u dzieci większych, bardziej ruchliwych, u których o leżeniu już nie ma mowy”. Kinga: „Moje dziecko to istne tornado. Biega, skacze, ucieka – cały dzień jest w ruchu. Wiele pieluszek się przesuwało lub odpinało. Na szczęście trafiliśmy na Dada Extra Care Pants. Idealnie spełniają nasze oczekiwania!”. Pieluchomajtki Dada – zdejmowane i zakładane… w biegu oraz idealne do odpieluchowania Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants zakładane są jak majteczki, co ułatwia przewijanie, a także pomaga podczas nauki korzystania z nocnika. Według producenta są doskonałe nawet dla najbardziej ruchliwych maluszków – aby je zdjąć, wystarczy rozerwać boczki, ściągnąć i zwinąć. Ponadto 93% testujących je rodziców zgodziło się ze stwierdzeniem, że faktycznie ułatwiają korzystanie z nocnika. Małgorzata: „Pieluchomajtki Dada spełniają swoją funkcję bardzo dobrze. Dziecko jest przekonane, że nosi majteczki, dzięki czemu chętnie uczy się korzystać z nocnika czy toalety”. Iwona: „Zaczęliśmy u synka etap odpieluchowania i dzięki temu, że pieluchomajtki szybko się ściąga, zdążyliśmy za każdym razem na nocniczek. Jak najbardziej polecamy!”. Małgorzata: „Jesteśmy w trakcie odpieluchowania 2-letniej córki, więc tego rodzaju pieluchomajtki to strzał w dziesiątkę. Szybko się je zakłada, ściąga jeszcze szybciej, a co w nich najfajniejsze, to świetne dopasowanie do ciała dziecka, tak, że nic nie przecieka, nawet gdy dziecko robi w nich akrobacje (również podczas spania). Zachowują się jak druga skóra”. Czy pieluchomajtki zapewniają doskonałą suchość i ochronę przed przeciekaniem? Według producenta, pieluchomajtki Dada Extra Care Pants zapewniają 3 razy lepszy komfort noszenia i ochronę przed przeciekaniem niż produkty innych marek. Posiadają identyfikator wilgotności, który podpowiada, kiedy je zmienić. Ponadto zostały wyposażone w lepiej dopasowane falbanki przeciw wyciekowe, mają 10% większy wkład chłonny i są 20% szersze dla lepszego dopasowania do ciała dziecka. A jak to wygląda w praktyce? Małgorzata: „Po przetestowaniu pantsów, jak najbardziej mogę je polecić. Doskonale dopasowują się do ciała dziecka, nie przeciekają w nocy. Są mięciutkie. Jestem mile zaskoczona”. Agnieszka: „Pieluchomajtki super nam się sprawdziły! Mój synek dużo biega i jest energiczny. Zauważyłam, że w pieluchomajtkach jest mu wygodniej niż w pieluszce. Dodatkowo na noc sprawdzają się znacznie lepiej niż zwykłe pieluszki w kwestii ochrony przed przeciekaniem”. Paula: „Bardzo lubimy pieluchomajtki Dada. Są miękkie i delikatne. Nigdy nie przeciekły. Nie utrudniają ruchów dziecka. Są bardzo przyjemne dla skóry”. Aleksandra: „Pieluchomajtki Dada Extra Care spełniły moje wszelkie oczekiwania. Ich główną zaletą jest doskonała chłonność oraz to, że nie przeciekają. Sprawdzają się w każdych warunkach”. Dlaczego jeszcze pieluchomajtki Dada Extra Care Pants podobały się rodzicom? W wielu opiniach pojawiały się głosy, że maluchy uwielbiały w nich chodzić. Wszystko za sprawą tego, że pieluchomajtki Dada nie utrudniają ruchów, są elastyczne i nie uciskają – co ważne według wielu z rodziców, nie wpijają się okolicę pieluszkową, nawet gdy są pełne. Ponadto nie przesuwają się i nie spadają – aż 95% testujących rodziców zgadza się ze stwierdzeniem, że dobrze dopasowują się do ciała dziecka. Dorota: „Pieluchomajtki Dada nie przemakają, nie przemieszczają się, są bardzo chłonne. Nawet po całej nocy, pomimo chyba maksymalnego zapełnienia, nie było czuć, żeby coś przemakało. Z całego serca polecam te pantsy!”. Edyta: „Dzięki testowaniu pieluchomajtek Dada Extra Care Pants 5 już wiem, a nigdy bym wcześniej nie pomyślała, że mogą być takie fajne i w bardzo niskiej cenie. Pieluchomajtki są dopasowane do ciała dziecka, bardzo fajnie rozciągają się i dopasowują się do każdej sylwetki dziecka”. Wszyscy rodzice (100%) docenili, że pieluchomajtki Dada są miękkie i przewiewne, dlatego idealnie nadają się do noszenia nawet w upalne dni. Ponadto recenzenci zauważyli, że są delikatne dla skóry i nie podrażniają jej, nawet u maluchów mających skórę wrażliwą i skłonną do powstawania zmian w okolicy pieluszkowej. Beata: „Doskonale sprawdziły się przy naszym delikwencie. :) Do tego są mięciutkie i przewiewne, mimo upałów nie zdarzyły nam się odparzenia ani inne nieprzyjemności, polecamy z czystym sumieniem!”. Paula: „Trafiliśmy akurat na upały, więc często córka chodziła tylko w pieluszce. Ani razu nie zdarzyło nam się odparzenie, co potwierdza tylko to, że pieluszka wykonana jest z naturalnych, przewiewnych materiałów”. Co ważne, aż 97% testujących pieluchomajtki Dada przyznało, że spełniły ich oczekiwania. Z kolei 98% tych opiekunów poleciłaby je innym rodzicom. Iwona: „Zacznę od tego, że mój maluch jest szalonym dzieckiem. Zmiana pieluszki to było wyzwanie, ale problem się skończył, kiedy dostaliśmy pieluchomajtki Dada”. Weronika: „Jestem bardzo zadowolona z produktów Dada. Są wysokiej jakości, wytrzymałe i spełniają moje oczekiwania. Polecam i na pewno będę korzystała. Warto spróbować”. Anna: „Pieluchomajtki Dada są mięciutkie, przewiewne, a jednocześnie bardzo chłonne. SUPER!!! Na pewno jeszcze je kupię”. Dada Extra Care Pants to jedyne pieluchomajtki stworzone we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka! Dostępne są w trzech rozmiarach: 4 MAXI (8-15 kg), 5 JUNIOR (12-18 kg) i 6 EXTRA LARGE (16+ kg). Kupisz je w sklepach Biedronka. Czy już wiesz, kiedy z maluchem przetestujesz wyjątkowe pieluchomajtki Dada? Wyniki zostały przygotowane na podstawie testu przeprowadzonego w serwisie Mamotoja.pl na grupie 92 kobiet na przełomie czerwca i lipca 2022 r. Materiał powstał z udziałem marki Dada
Pieluszki to must have wyprawki każdego noworodka, niemowlęcia i starszaka. Na co zwrócić uwagę podczas zakupu, aby nie tylko świetnie pełniły swoją funkcję, ale również były w pełni bezpieczne i zapewniały komfort maluchowi? Podpowiadamy, jakie cechy posiada idealna pieluszka!
Sklepowe półki uginają się od pieluszek dla dzieci. Warto jednak pamiętać, by decyzja o wyborze konkretnego opakowania, była przemyślana. Szybki zakup może przynieść więcej szkody niż pożytku, w tym m.in. podrażnienia, alergie skórne czy dyskomfort i brak snu. Dlatego jeśli chcesz, by decyzja była strzałem w dziesiątkę, przygotuj się do niej – pamiętaj, by pieluszki miały poniższe cechy! 7 cech idealnych pieluszek 1. Wyjątkowa chłonność Długi i spokojny sen czy też wspaniałą zabawę umożliwia tylko sucha pieluszka. Warto zatem wybrać takie, które odznaczają się wysoką chłonnością, najlepiej do 12 godzin, a także takie, które wchłaniają wilgoć bardzo szybko! Spore ułatwienie zapewnia rodzicom wskaźnik wilgotności, który pokazuje, kiedy należy przewinąć bobasa. 2. Przewiewne Istotne jest również to, by pieluszka równomiernie rozprowadzała wilgoć, tak by utrzymywała się ona z dala od skóry malucha. Aby było jeszcze bardziej komfortowo, warto by była wyposażona w elastyczne falbanki, które zapewnią ochronę przed przeciekaniem. 3. Miękkie i delikatne Wybrane pieluszki powinny otulać skórę malucha, dzięki czemu nie tylko zapewnią mu komfort, ale również będą wspierały jego rozwój – podczas snu i w trakcie zabawy! 4. Łatwe do zdejmowania i zakładania Zarówno maluszki, jak i starsze dzieci, które korzystają z pieluszek, zwykle nie lubią czynności, jaką jest przewijanie. Aby zmiana pieluszki przebiegała sprawnie, warto wybrać takie, które mają łatwe w użytkowaniu rzepy. Z kolei wybierając pantsy dla starszaka, warto zwrócić uwagę, by nie wymagały zapinania. 5. Elastyczne Życie każdego maluszka, niezależnie od wieku, zwykle obfituje w wiele aktywności i… ruchu. Aby dziecko mogło bawić się i tym samym rozwijać, należy wybrać pieluszki, które nie będą go w żaden sposób krępowały. Postaw na takie, które zapewnią należytą swobodę ruchu i tym samym umożliwią beztroską zabawę. 6. Naturalne dla mikrobiomu Skóra dziecka potrzebuje ochrony, dlatego wybrane pieluszki powinny być najwyższej jakości. Trzeba zwrócić uwagę, by w składzie pieluszek nie znalazły się żadne, szkodliwe dodatki. W praktyce oznacza to, by nie zawierały: alergenów, perfum, chloru i lateksu, dzięki czemu unikniecie podrażnień i alergii skórnych. 7. Certyfikowane Bezpiecznym wyborem dla delikatnej skóry malucha będą pieluszki z certyfikatami. Oznacza to, że produkt został poddany badaniom w niezależnych laboratoriach, gdzie potwierdzono jego jakość. View Ediplayer on the source website Pieluszki Lupilu – otulają miłością! Zastanawiasz się, jakie pieluszki wybrać? Najlepiej takie, które posiadają wszystkie, powyższe cechy. Takim produktem są pieluszki Lupilu. Najlepszą pieluszką na start dla noworodków i niemowląt będą pieluszki Lupilu PREMIUM, które doskonale wywiązują się z najważniejszych zadań: dostarczają komfort zapewniają spokojny sen dbają o bezpieczeństwo wspierają rozwój dziecka Można zdecydować się również na pomocników do zadań specjalnych – pieluszki Lupilu soft&dry. To właśnie one zachowują suchość aż do 12 godzin, zapewniając należyty komfort. Dlaczego jeszcze warto wybrać Lupilu soft&dry? nie podrażniają delikatnej skóry dziecka dopasowują się do ruchów maluszka zapewniają komfort i bezpieczeństwo Dla starszego dziecka, które potrafi już chodzić i tym samym również… biegać, skakać i figlować, świetnym wyborem będą Lupilu Pantsy PREMIUM. Dlaczego się sprawdzą? łatwe do zakładania i zdejmowania superchłonne do 12 godzin idealne do nauki korzystania z toalety/nocnika Pieluszki i pantsy Lupilu dostępne są wyłącznie w sklepach Lidl – wystarczy odwiedzić najbliższy sklep i zapoznać się z szeroką ofertą. Ponadto dostępne są również w sklepie internetowym www.lidl.pl – można je zatem zamówić bezpośrednio do domu, kupując przez Internet. Materiał powstał z udziałem marki Lupilu
Jakie cechy powinny posiadać pieluchomajtki dla zwinnego malucha?
Dziecko powyżej 6. miesiąca życia zaczyna jeszcze intensywniej eksplorować świat, dlatego też potrzebuje wyjątkowej ochrony. Pieluchomajtki świetnie sprawdzają się u ruchliwego bobasa, który nawet na chwilę nie chce przerywać zabawy. Jakie cechy powinny posiadać, aby sprawdziły się u aktywnego i… niecierpliwego malucha?
Gdy maluch zacznie raczkować, a później chodzić – wszędzie jest go pełno! Nie ominie go żadna okazja do zobaczenia czegoś nowego lub sprawdzenia dotychczas nieznanej zabawy. Aby maluch nabywał nowe umiejętności i rozwijał się, warto nie zawracać mu głowy tak przyziemnymi sprawami, jak zmiana pieluchy… By było jeszcze prościej, lepiej zdecydować się na pieluchomajtki, które rodzice mogą szybko zmienić na placu zabaw czy w podróży, a także sprawdzają się np. podczas treningu czystości. Dowiedz się, jak wybrać odpowiednie i na co konkretnie zwrócić uwagę podczas zakupów. Jakich pieluchomajtek potrzebuje aktywny maluszek? Oto 5 cech, które posiadają te idealne: 1. Nie krępują ruchów Aby dziecko mogło poznawać otaczający go świat w pieluchomajtkach, muszą być one tak dopasowane, by nie ograniczały jego ruchów. Należy dopasować je przede wszystkim do masy ciała dziecka (zwykle dostępne są w opakowaniach z oznaczeniami: MIDI, MAXI, JUNIOR). Warto zwrócić uwagę na specjalną konstrukcję, która powinna umożliwiać aktywne spędzanie czasu, a także nie powoduje otarć i jest wygodna. 2. Łatwo je zdjąć i założyć Zmiana pieluchomajtek powinna odbywać się bez przerywania zabawy, dlatego też najlepiej sprawdzą się modele, które są wyjątkowo łatwe do zakładania i zdejmowania. Świetnym wyborem będą te z rozrywanymi bokami, dzięki czemu rodzic nie będzie musiał odrywać malucha od zabawy. 3. Są przewiewne i chłonne Należy wybrać takie pieluchomajtki, które będą wykonane z materiałów umożliwiających swobodny przepływ powietrza. Tylko wtedy skóra dziecka będzie oddychać i tym samym nie pojawią się na niej odparzenia lub podrażnienia. Istotne jest także to, by wybrany produkt dla zwinnego malucha miał wkład chłonny wykonany ze specjalnej włókniny, która szybko i równomiernie rozprowadza po nim wilgoć. 4. W pełni bezpieczne Wybierając pieluchomajtki, należy zwrócić uwagę na ich skład. By chroniły skórę i zapewniały maluchowi komfort, nie mogą zawierać surowców bielonych szkodliwym chlorem, elementów lateksowych oraz nie powinny być perfumowane. 5. Testowane i z pozytywną opinią ekspertów Aby mieć pewność, że wybrane pieluchomajtki mają wysoką jakość i są w pełni bezpieczne dla maluszka, warto wybrać te, w których ich właściwości zostały potwierdzone przez testy dermatologiczne. O dobrym wyborze produktu świadczą także jego pozytywne opinie np. Instytutu Matki i Dziecka. Szukasz idealnego produktu? Sprawdź pieluchomajtki Bella Baby Happy Pants Właśnie one maja wszystkie te cechy, które są istotne, gdy maluch jest aktywny. Pieluchomajtki Bella Baby Happy Pants są idealne dla dzieci od 6. miesiąca życia. Dzięki specjalnej konstrukcji i technologiom sprawiają, że ich wymiana jest szybka i bezstresowa, dzięki czemu dziecko może wrócić szybko do zabawy. To produkt, który sprawdza się na spacerze, w podróży, a także pomaga przyzwyczaić dziecko do noszenia bielizny w przyszłości. Chcesz jeszcze lepiej zadbać o skórę malucha? Z pieluchomajtkami świetny zestaw tworzą chusteczki nasączone Bella Baby Happy Sensitive, które dzięki starannie dobranym składnikom i neutralnemu pH delikatnie ją oczyszczają i pielęgnują, zachowując naturalną barierę ochronną. Teraz już wiesz, jakie pieluchomajtki sprawdzą się przy wspólnej zabawie i aktywnym spędzaniu czasu. Dzięki nim twoje zwinne dziecko będzie bez przeszkód poznawać świat! Materiał powstał we współpracy z marką Bella Baby Happy Pants
To oczywiste, że dwulatek korzysta z nocnika. A twój wciąż nie?
Co zrobić, jeśli dziecko w wieku dwóch lat wciąż nie chce załatwiać swoich potrzeb na nocniku, tylko z upodobaniem nosi pieluchy? Jak mu pomóc?
Odkąd twoje dziecko skończyło magiczne dwa lata, wszyscy na widok pieluchy na jego pupie są co najmniej zdegustowani? Patrzą na ciebie jak na leniwą mamę, której nie chce się nauczyć malca tego, co przecież wszystkie dzieci w tym wieku już robią, czyli nocnikowania. W dodatku słyszysz co krok od mamy, koleżanek, sąsiadek, że „to oczywiste, że dwulatek potrafi już korzystać z nocnika”. Myślisz sobie: „dlaczego więc nam idzie to tak opornie? Czy to ja jestem kiepską mamą, czy z moim dzieckiem jest coś nie tak?”. Oto, co na ten temat twierdzi Jasper Juul wybitny pedagog. Nasze oczekiwania wobec dzieci versus rzeczywistość Powszechnie obowiązujące założenie na temat pożegnania z pieluszką zakłada, że mniej więcej około drugiego roku życia przestaje być ona potrzebna. Tyle tylko, że w tym założeniu znajdują się wyłącznie nasze oczekiwania. To my, dorośli, narzucamy maluchom konieczność podporządkowania się temu ogólnemu schematowi. Dlaczego? Żeby nie musieć wysłuchiwać negatywnych komentarzy na temat późnego odpieluchowywania, żeby uważać się za porządnego, radzącego sobie rodzica, żeby w końcu przestać wstydzić się, gdy ktoś wytknie nam, że nasze dziecko wciąż nosi pieluchę, a ich przestało, gdy miało… (i tu pada jakiś wiek dziecka, oczywiście znacznie młodszy niż dwa lata). Jasper Juul podkreśla coś, o czym często zapominamy. Twierdzi, że „wszystkie moje oczekiwania są MOJE: powstały w mojej głowie i to ja jestem za nie odpowiedzialny”. Nie możemy zatem narzucać z góry dzieciom jakichś schematów, licząc na to, że one je po prostu przyjmą i będą stosować. Bo kiedy nasze oczekiwania nie zostaną spełnione, pojawiają się wszelkie destrukcyjne myśli włącznie z tą, że jest się złym rodzicem. Jak prawidłowo podejść do odpieluchowania dziecka? Przede wszystkim nie narzucać sobie (ani dziecku) określonego wieku, kiedy ma się to wydarzyć. Większość dzieci jest na to gotowa między 2,5. a 4. rokiem życia. Gotowość dziecka powinna być dla nas kluczowa. Zamiast na siłę męczyć dziecko sadzaniem na nocnik, a siebie ciągłym myciem podłóg i praniem ubranek po wpadkach, lepiej poczekać na sygnał od dziecka. Z pewnością, gdy samo dojrzeje do tego, że chce przestać nosić pieluszkę, z radością ci to oznajmi (i nie bój się, że stanie się to dopiero w dniu 18. urodzin, czym być może jesteś notorycznie straszona. Czy widziałaś kiedyś zdrowego, przeciętnego 18-latka w pieluszce?). Jasper Juul proponuje, by pytać dziecko o jego gotowość do nocnikowania. Jeśli wciąż jej nie wykazuje, tłumaczyć, że jest już ona trochę męcząca, ale że samo musi się zdecydować na ten krok. I czekać. A dziecko prędzej czy później przybiegnie z radosną nowiną, że jest już gotowe. Wtedy czym prędzej wybierzcie się do sklepu po nocnik. Przydadzą się też majteczki treningowe, ponieważ nie ukrywajmy, że mimo szczerych chęci, dziecku mogą zdarzać się na początku wpadki. Ale z pewnością będzie ich mniej, gdy będzie czuło, że jest wspierane w jego własnej decyzji, a nie że nakazuje mu się przestać załatwiać w pieluszkę, jeśli ono inaczej jeszcze nie potrafi i nie chce. View Burdaffi on the source website Także, drodzy rodzice, niech sobie mówią te ciocie, babcie i sąsiadki, że dwulatek to wstyd, żeby chodził w pieluszce. A wy róbcie swoje. Obserwujcie wasze maluchy i sprawdzajcie ich gotowość na nowe wyzwania. W atmosferze zrozumienia i bezpieczeństwa nie tylko odpieluchowanie pójdzie wam gładko. Powodzenia! Źródło: dziecisawazne.pl Zobacz też: Pieluchy jednorazowe czy wielorazowe, co wybrać? 15 kroków do odpieluchowania dziecka Jesteście na etapie nocnikowania? Wkrótce pora na kolejny krok!
Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział? Życie z małym dzieckiem jest trudne!
Jednego dnia przytulasz słodkiego bobasa i nie przeszkadza ci, że ślini się jak nieboskie stworzenie (ząbkowanie!), a raptem parę tygodni później to samo dziecko pędzi przez mieszkanie, zostawiając za sobą ślad z rozgniecionych chrupków kukurydzianych. A to dopiero początek!
Byłaś lepiej lub gorzej przygotowana do zajmowania się noworodkiem i niemowlęciem, ale ten okres? Po 12. miesiącu życia w dzieciach zachodzi zmiana, która niektórych rodziców zmiata z nóg. Właśnie, to nogi są tu kluczowe- gdy tylko dziecko zaczyna chodzić, żegnajcie spokojne dni i leniwe spacerki z uroczym bobasem. Teraz głównie ganiasz za swoim maluchem, wózek stał się nagle wrogiem publicznym, a wasz dom przypomina scenę bitwy z Gry o Tron. Ale czekaj, to jeszcze nie wszystko! Małe dziecko znowu źle śpi! To brzmi jak najokrutniejszy żart – już wydawało ci się, że uporałaś się z grafikiem drzemek swojego dziecka, a ono wreszcie zaczęło przesypiać noce, gdy los zadrwił z ciebie okrutnie. Dziecko znów zaczęło się budzić! Jedne noce są spokojne, w inne wstajesz 15 razy. To może chwilę potrwać… Dzieci potrafią się uzależnić od bajek Na początku włączasz Dorę lub Peppę tylko na parę minut – czas wystarczający akurat, żeby zaparzyć sobie mocnej kawy albo skorzystać z toalety. Z czasem dziecko zaczyna coraz gwałtowniej protestować, gdy chcesz wyłączyć bajkę i po paru tygodniach orientujesz się, że twoja pociecha z chęcią zamienia się w telewizyjne zombie na godzinę albo dłużej. Twoje bardzo atrakcyjne propozycje (zoo, plac zabaw, sklep z zabawkami) są całkowicie ignorowane. Dziecko po prostu chce oglądać baję od rana do wieczora. Trening czystości to trening rodzicielskich oczekiwań To prawdziwy sprawdzian rodzicielskiej cierpliwości. Bo zdarzają się np. takie scenariusze, że dziecko najpierw chętnie siada na nocnik i bez problemu robi kupkę, po czym przez długie miesiące nie chce tego powtórzyć. Mimo, że jest całkowicie gotowe, żeby korzystać z nocnika, za każdym razem domaga się pieluchy. A ty miesiącami nakłaniasz, przekonujesz, zachęcasz… Dla małego dziecka wszystko jest śmiertelną pułapką „Uważaj na schodach!”, „Pamiętaj, żeby nie podchodzić do obcych psów na ulicy, bo mogą ugryźć!”, „Wyjmij rączki z nocnika, to nie zabawka”, „Przestań się wspinać po regale!”. Odkąd dziecko zaczęło chodzić, to twoja codzienna mantra. Dziecko robi wszystkie te okropne rzeczy, które dotąd robiły tylko cudze dzieci To wasza chwila prawdy. Nadchodzi taki moment, gdy twoje dziecko – dotąd zupełnie spokojne – nagle zaczyna wrzeszczeć na środku sklepu, zrzucać słoiki z półek i gryźć kolegów w piaskownicy. Zupełnie nie rozumiesz co się dzieje ani skąd się to wzięło? Taki wiek – to chyba wytłumaczenie, którego szukasz. Dopóki dziecko nie nauczy się współżycia z ludźmi, czeka cię parę (naście?) trudnych miesięcy. Wychowywanie dziecka w tym wieku może być trudne, ale też… ludzkie. Te momenty, w których masz ochotę zapaść się pod ziemię, pomagają uświadomić sobie, że nie ma idealnych dzieci ani idealnych rodziców i że każdy z nas ma swoje gorsze momenty. Zaakceptuj to, a następnym razem, gdy spotkasz rodzica z awanturującym się 2-latkiem, uśmiechnij się. Przecież wiesz, jak to jest. Czytaj też: Spacerek bez aferek - poznaj proste tricki!
5 książek pomocnych przy odpieluchowywaniu dziecka. Są świetne!
Nauka korzystania z nocniczka może być o wiele łatwiejsza, jeśli oboje z dzieckiem odpowiednio się do niej przygotujecie.
Kiedy przychodzi pora na zamianę pieluszki na nocnik, dziecko na początku może czuć się nieco zdezorientowane, a co za tym idzie, stawiać opór przed nowością. Dlatego świetnym pomysłem jest przygotowywanie malca do tej zmiany poprzez czytanie mu książeczek na temat pożegnania z pieluchą i korzystania z nocnika. Na rynku jest ich całkiem sporo. Przedstawiamy wam te najciekawsze. „Nocnik nad nocnikami” „Żegnaj, pieluszko. Jak miś polubił nocniczek” „Ale kupa! Co masz w pieluszce?” „Kicia Kocia i Nunuś. Na nocniku” „Kuba i jego nocnik” 1. „Nocnik nad nocnikami” Autor: Frankel Alona Wydawnictwo: Nisza View Burdaffi on the source website Książka wydawana jest w dwóch wersjach – dla chłopca i dla dziewczynki (w tej tematyce to jedyna taka propozycja, co jest jej ogromnym plusem). „Nocnik nad nocnikami” to prosta, przemawiająca do dziecka historyjka, opatrzona pięknymi ilustracjami i okraszona nutką humoru. Na uwagę zasługuje fakt, że sprawy fizjologiczne nie są w tej książce tematem tabu, autorka otwarcie o nich pisze, dzięki czemu dla dzieci też staje się to czymś normalnym, naturalnym. 2. „Żegnaj, pieluszko. Jak miś polubił nocniczek” Autor: Bellinda Rodik, Kerstin M. Schuld Wydawnictwo: Debit View Burdaffi on the source website To zaskakująca historia o misiu, który robił wszystko, żeby tylko nie korzystać z nocnika. Pewnego dnia usłyszał, że będzie mógł iść do przedszkola dopiero wtedy, gdy przestanie nosić pieluchę. Ale jak to zrobić? Opowieść wciąga dzieci, zwłaszcza te, które same właśnie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/czy-twoje-dziecko-jest-gotowe-na-pojscie-do-przedszkola-1050-r4/">wybierają się do przedszkola lub są początkującymi (nieodpieluchowanymi) przedszkolakami. Dla nich właśnie jest to lektura obowiązkowa! 3. „Ale kupa! Co masz w pieluszce?” Autor: Guido Van Genechten Wydawnictwo: Nasza Księgarnia View Burdaffi on the source website Ta propozycja to coś więcej niż zachęta do pożegnania z pieluszką, lecz także pomoc przy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/nacisk-na-edukacje-w-przedszkolu-wplywa-negatywnie-na-rozwoj-dziecka-26838-r1/">nauce liczenia i rozpoznawania zwierząt. Dociekliwa myszka jest żądna wszelkiej wiedzy o świecie. Sama nosi pieluszkę i jest żywo zainteresowana tym, co inni mają w swoich pieluszkach. Intrygujące? Wasze pociechy będą z zaciekawieniem słuchać tej zabawnej, pouczającej historii. 4. „Kicia Kocia i Nunuś. Na nocniku” Autor: Anita Głowińska Wydawnictwo: Media Rodzina View Burdaffi on the source website Kicia Kocia jest już na tyle duża, że nie nosi pieluchy, ale jej młodszy brat, Nunuś, właśnie uczy się korzystać z nocnika. Jak mu pomóc? Starsza siostra wpada na świetny pomysł, dzięki któremu to zadanie będzie naprawdę łatwe. Może twojemu dziecku też się on spodoba i podobnie jak Nunuś, przestanie w końcu nosić pieluszkę? Jest to bardzo prawdopodobne, bo Kicia Kocia jest w swoim pomyśle niezwykle przekonująca. 5. „Kuba i jego nocnik” Autor: Liesbet Slegers Wydawnictwo: Adamada View Burdaffi on the source website Tytułowy Kuba właśnie pożegnał się z pieluchą i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/pielegnacja/majtki-treningowe-dla-dzieci-uczacych-sie-korzystania-z-nocnika-25853-r1/">nosi już majtki. Nie oznacza to jednak, że korzystanie z nocnika przychodzi mu z łatwością. Zdarza mu się jeszcze popełniać błędy, ale kto ich nie popełnia? Zaletą tej książki jest krótka i konkretna opowieść, która oczywiście kończy się sukcesem bohatera. Ta historia uczy dziecko, że ono także, nawet jeśli wciąż zdarza mu się zapomnieć lub nie zdążyć usiąść w porę na nocniku, ostatecznie odniesie nocnikowy sukces. Dzięki tej książeczce może nawet szybciej, niż myślisz.
Jesteście na etapie nocnikowania? Wkrótce pora na kolejny krok!
Wspaniale, że twoja pociecha potrafi już korzystać z nocnika, ale pewnie wiesz, że na tym nie koniec nauki. Zobacz, co pomoże ci w oswojeniu dziecka z... sedesem!
Nauka nocnikowania wygląda bardzo różnie. Są dzieci, które już po dniu lub dwóch doskonale wiedzą, w jakim momencie usiąść na nocniku, by zdążyć załatwić co trzeba, innym zdarza się trochę wpadek i proces odpieluchowywania trwa dłużej. Z pewnością ważnym czynnikiem jest tu wiek dziecka i jego rozwój, ale nie tylko. Jednak niezależnie od tego, ile trwa nauka, koniec końców każdy maluch wreszcie potrafi sam korzystać z nocniczka, a duma rodziców wydaje się nie mieć końca. Absolutnie nie mówimy, że ta radość jest przesadzona, jest jak najbardziej na miejscu, ale pewnie już myślicie o tym, że za chwilę będzie czas na kolejny etap toaletowej edukacji, czyli samodzielne korzystanie z sedesu. Tu na ratunek wszystkim zatroskanym rodzicom przychodzą specjalne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://produkty.mamotoja.pl/pieluchy/nocniki-i-akcesoria">nakładki na muszlę klozetową. Jak wybrać tę idealną? Wybór dziecięcej nakładki na sedes nie jest prosty A to dlatego, że jest po prostu ogromny. Wydawać by się mogło, że nie może być większej filozofii w kawałku plastikowej deski z niewielkim otworem, nakładanej na sedes w celu zwiększenia komfortu małemu dziecku, dla którego normalny sedes jest za duży. Nic bardziej mylnego. Możecie spotkać: nakładki plastikowe o prostym, owalnym kształcie, profilowane nakładki plastikowe, nakładki z miękkim wypełnieniem (najczęściej jest to gąbka pokryta ceratą), nakładki z uchwytami, które dziecko może trzymać, załatwiając się na sedesie, nakładki ze schodkami, które ułatwiają samodzielne wchodzenie, nakładki z pokrywkami. View Burdaffi on the source website I jak tu odnaleźć się w tym gąszczu możliwości? Nasza rada jest taka – jeśli macie ochotę wydać więcej pieniędzy, możecie zainwestować w miękką nakładkę z uchwytami. Jeśli macie sporo miejsca w łazience, możecie wybrać model ze schodkami lub z podestem. Z pewnością są to przydatne udogodnienia, ale wcale niekonieczne. Swoją rolę doskonale spełni także najzwyklejsza plastikowa nakładka i z relacji wielu rodziców wiemy, że właśnie takie nakładki najczęściej kupują swoim pociechom. Dodatkowo taka zwykła nakładka najbardziej przypomina deskę sedesową, a różni ją od niej jedynie wielkość otworu. I o to przecież chodzi. Czy taka nakładka jest w ogóle potrzebna? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Może myślisz sobie, że nie ma sensu wydawać pieniędzy na kolejny zbędny gadżet, ale zapewniamy, że taka nakładka jest bardzo przydatna dla małego dziecka. Chodzi nie tylko o to, żeby dziecku wygodniej się siedziało i żeby nie wpadało pupą do sedesu. Przecież siedzi się na nim w pewnym celu... Korzystanie z muszli o dopasowanych rozmiarach sprawi, że dziecku będzie się też łatwiej wypróżniać, bo będzie mogło przybrać prawidłową pozycję (czyli kuczną). Zobacz też: Majteczki treningowe dla maluchów Jak wybrać odpowiedni nocnik dla dziecka? Od czego zacząć odpieluchowanie?
Dzięki tym majteczkom pożegnanie z pieluszką będzie o wiele łatwiejsze!
Dlaczego majteczki treningowe to przydatny gadżet w trakcie nauki korzystania z nocnika? Podpowiadamy!
Początki chodzenia bez pieluszki mogą być dosyć trudne. I nawet jeśli dziecko jest gotowe na załatwianie się na nocnik, mogą mu się zdarzać wpadki. Może na przykład zapomnieć o tym, że nie ma już na sobie pieluszki albo zwyczajnie nie zdążyć odpowiednio wcześnie zasygnalizować, że potrzebuje skorzystać z toalety. Nie zrażaj się tym jednak i nie wracaj od razu z powrotem do pieluchy. Możesz natomiast zrobić coś, dzięki czemu unikniesz konieczności mycia Mokrych podłóg po wpadkach malucha. Bardzo pomocne w nauce nocnikowania są majteczki treningowe. Czym są majteczki trenigowe? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Być może już kupiłaś takie majtki swojemu dziecku, bo dowiedziałaś się o nich, przygotowując się do odpieluchowania. Jeśli tak, na pewno potwierdzisz, że jest to bardzo praktyczny gadżet. Jeśli jednak dotąd nie słyszałaś o tego typu majtkach, pewnie zastanawiasz się, czym różnią się one od zwykłych majtek bawełnianych, które noszą starsze dzieci. Otóż majteczki lub pieluszki treningowe (występują w różnych wersjach: wkładane jak majtki lub zapinane po bokach jak pieluszki) to coś pomiędzy zwykłymi majtkami a pieluszką. Takie majtki specjalnie przygotowane dla maluchów rozpoczynających przygodę z nocnikiem wyposażone są we wkład zatrzymujący mocz, ale nie nieprzemakalny. Taki wkład jest wykonany np. z tetry. View Burdaffi on the source website Zalety majtek treningowych Takie majtki niewiele kosztują, a są pewnym zabezpieczeniem na wypadek, gdy dziecko zapomni o tym, że nie ma na sobie pieluszki i zrobi siusiu w majtki. Oczywiście w takiej sytuacji majteczki treningowe stają się mokre i nieprzyjemne dla malca i wymagają zmiany, ale unikamy konieczności zmiany całego ubranka i czyszczenia mokrej podłogi. Dzięki takim majteczkom dziecko szybko uczy się, że nie może załatwiać się już jak dawniej, bo nie ma na sobie pieluszki, która wchłaniałaby i zatrzymywała całą wilgoć. Poza tym niewątpliwą ich zaletą jest przyjemny w dotyku materiał i… super wygląd! Te majteczki pokochają wasze pociechy. I wy też! Zobacz też: Nie każdy nocnik jest dobry. Jaki wybrać? 10 rzeczy, które musisz wiedzieć o nocnikowaniu Od czego zacząć odpieluchowanie?
10 rzeczy, które musisz wiedzieć o nocnikowaniu (a których nikt ci nie powie)
Nie ma jednego sposobu, żeby nauczyć malucha korzystania z nocnika. Żeby odpieluchowanie było łatwiejsze, musisz się odpowiednio przygotować.
Zrezygnowanie z pieluszek i przekonanie malca do korzystania z nocnika jest dla rodziców ogromnym wyzwaniem. Mamy dla was 10 wyjątkowych rad, dzięki którym będzie wam łatwiej. Z pewnością kilka z nich słyszałyście, ale niektóre będą zupełnie nowe. 1. Przygotuj się, może być boleśnie To zdarza się bardzo rzadko, ale warto być ostrożnym. Pewien tata tak bardzo zaangażował się w nocnikowanie synka, że podczas gonitwy za uciekającym malcem skręcił kostkę. Suche majteczki są ważne, ale twoje zdrowie również. 2. Upewnij się, że twoje dziecko wie, gdzie może załatwiać potrzeby, a gdzie nie może tego robić Są miejsca, w których nie załatwiamy potrzeb fizjologicznych. Naucz malca, że siku i kupkę powinien robić wyłącznie w toalecie. Pilnuj, żeby żaden dowcipniś nie uczył go siusiania w lesie czy u cioci w ogródku. Jasne zasady to podstawa dobrej komunikacji. Oczywiście zdarzają się wyjątki, kiedy konieczne będzie załatwienie potrzeb do nocnika w pokoju czy nawet samochodzie, jednak wyraźnie zaznacz, że to nie jest normalne. 3. Zaczekaj, dopóki maluch nie będzie w zupełności gotowy To najpoważniejszy błąd, jaki popełniają rodzice. Nie ma magicznej granicy wieku, po której można próbować pozbyć się pieluchy. Nie sugeruj się opowieściami koleżanek czy cioć. To, że Adaś zaczął korzystać z nocnika przed 2. urodzinami, a Maja od razu siadała na nakładkę sedesową, nie oznacza, że z twoim dzieckiem będzie podobnie. Daj mu czas! Zobacz: 8 sygnałów, że twoje dziecko jest gotowe na nocnik 4. Upewnij się, że wszędzie są nocniki (w łazience, w samochodzie, u babci) Nauka korzystania z nocnika będzie łatwiejsza i mniej stresująca, jeśli nocnik lub nakładka sedesowa będą zawsze pod ręką. Dzięki temu unikniesz stresu związanego z szukaniem czegoś, do czego maluch może się załatwić lub sprzątania, jeśli przydarzy mu się wpadka. 5. Przygotuj się na zwiedzanie publicznych toalet... Jeśli wychodzisz z malcem z domu, możesz mieć pewność, że czeka cię wizyta w najbliższej toalecie (w sklepie, w aptece, w restauracji czy kawiarni, w mieszkaniu dalekiej kuzynki). Nie próbuj przekonywać dziecka, że zaraz będziecie w domu i spokojnie zrobi siusiu do nocnika. Nic dobrego z tego nie wyniknie. 6. ... i wymyśl kilka historyjek, żeby odwrócić uwagę dziecka Załatwianie potrzeb w nowym, nieznanym miejscu może być stresujące. Żeby uniknąć łez i ataku paniki, przygotuj kilka bajek czy historyjek, które zainteresują malca i odwrócą jego uwagę. 7. Pamiętaj, potrzeby dziecka są najważniejsze "Mamo/tato, chcę siku!" – te słowa będą ciążyć nad tobą jak klątwa. Nieważne, co robisz (być może też korzystasz w tym czasie z toalety!) – jeśli usłyszysz te słowa, musisz zostawić wszystko, czym się aktualnie zajmujesz i pobiec do dziecka z nocnikiem (lub pobiec po dziecko, żeby posadzić je na nocniku). Natychmiastowa reakcja to sposób na uniknięcie nieprzyjemnych wpadek. 8. Pakuj się do wyjścia tak, jakbyś się przeprowadzał Dodatkowa bielizna, chusteczki nawilżane, papier toaletowy, chusteczki higieniczne, co najmniej dwa komplety ubrań na zmianę – zabieraj to wszystko, jeśli wychodzisz z dzieckiem do sklepu, na plac zabaw czy na obiad do babci. Nigdy nie wiesz, kiedy maluchowi przydarzy się wpadka. 9. Nie oczekuj, że nocą będzie tak łatwo, jak w dzień W nocy może być znacznie trudniej przekonać malca do nocnika niż w ciągu dnia. Najważniejsze, żeby nie zmuszać dziecka i nie wywierać na nim presji. Zdarza się, że maluch potrzebuje w nocy pieluszki nawet kilka miesięcy po tym, jak oduczy się noszenia jej w dzień. To świetna lekcja cierpliwości, zdecydowanie warta swojej ceny. 10. Mądrze przekupuj To rada dla zrezygnowanych rodziców, w przypadku których zawiodły wszelkie możliwe sposoby. Rozpieszczanie malca i przekupywanie go słodkościami czy zabawkami nie jest dobre, jednak jest w tym pewna metoda. Nie dawaj dziecku cukierków czy zabawek, jeśli zrobi siku do nocnika. Zamiast tego zaproponuj, że jeśli przez cały dzień będzie grzecznie wołał i załatwiał potrzeby do nocnika, pojedziecie w weekend na niesamowitą wycieczkę, o której marzył. Nie możesz okłamywać dziecka, musisz dotrzymać obietnicy. Pamiętaj jednak, że nawet takie drobne przekupstwo jest ryzykowne! Jak wyglądało to u was? Czytaj także: 11 ważnych pytań o nocnikowanie inspiracja: today.com
16 zdań których nie usłyszysz od dziecka ;-)
Choć bardzo chciałabyś usłyszeć te słowa, mamy złą wiadomość. Szansa, że maluch je wypowie, jest baaaardzo znikoma ;-) Zawsze można jednak pomarzyć!
Dzieci czasem wykazują się sporym uporem i trzeba być na to przygotowanym. Rodzice w ankiecie wymienili zdania, które bardzo chcieliby usłyszeć od swoich dzieci, ale ich zdaniem jest to niemożliwe. Czy zgadzacie się z tym? 16 zdań których nie usłyszysz od dziecka! 1. Mamo, tato jest weekend – możecie poleżeć w łóżku do południa! 2. Jestem gotowy na chodzenie bez pieluchy, zdejmijcie ją, a ja na pewno nie zapomnę dobiec do łazienki! Jak nauczyć dziecko siusiania na nocnik? 3. Nie, naprawdę nie mam nic przeciwko temu że kanapkę pokroiłaś w trójkąty, choć prosiłam o kwadraty... 4. Nie przejmuj się, jeżeli mój ulubiony i najukochańszy różowy talerzyk z Elzą jest w zmywarce, wezmę inny. 5. Mycie włosów – super, zróbmy to jeszcze raz. 6. Włosy mi się zlepiły i mam kołtuny? Rozczesz je, a ja spokojnie posiedzę. 7. O, paznokcie za długie? Jak rozczeszesz mi włosy, obetnij je. Posiedzę sobie dłużej. 8. Spieszymy się? Nie martw się, ty się szykuj, a ja nałożę buciki i spokojnie poczekam przy drzwiach. 9. Jestem wykończony. Zwinę się w kłębuszek i zrobię sobie drzemkę. 10. Powiedziałaś 5 minut, więc już zgasiłem telewizor i idę spać. 11. Nie martw się, że ciastka się połamały. Zjem je z przyjemnością. 12. Mam wielką ochotę na paluszki, ale skoro masz tylko rodzynki, to zjem je bez robienia awantury. 13. Rozumiem, że oglądanie tej samej bajki 36 razy jest nudne. Dobrze mamusiu, teraz Ty wybierz co będziemy oglądać. Czy znasz bohaterów z bajek twojego dziecka? 14. Słyszałam co powiedziałaś, kiedy zacięłaś się nożem, ale obiecuję, że nie powiem tego słowa gdy przyjdą goście. 15. Znalazłam otwarte pudełko Sudocremu na stole, więc założyłam nakrętkę i odłożyłam do szafki. 16. Widzę mamusiu, że jesteś zmęczona. Może utniesz sobie drzemkę, a ja cichutko pokoloruję. Każde z tych zdań wywołuje niepohamowany śmiech. Oj, gdyby to była prawda i dzieci tak mądrze, dojrzale i empatycznie odnosiły się do swoich rodziców, to czyż każdy nie chciałby mieć takiego wspaniałego brzdąca w domu? Na pewno dopisałybyście coś do tej listy. Śmiało, piszcie w komentarzach, to świetna zabawa uświadomić sobie, co chcielibyśmy usłyszeć od dzieci :-) 15 najbardziej wzruszających momentów w życiu mamy 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka
Przychodzi tak czas, kiedy maluch powinien pożegnać się z pieluszką. Kiedy najlepiej zacząć naukę nocnikowania i jak zachęcić dziecko do korzystania z nocnika?
Zamiana pieluchy na nocnik wcale nie musi być trudna i wiązać się ze stresem dla dziecka. Jak kiedy jest najlepszy czas, by zacząć uczyć dziecko korzystania z nocnika i jak zachęcić malucha do przesiadki z pieluchy na toaletowy „tron”? Kiedy zacząć naukę nocnikowania? Większość dzieci zaczyna korzystać z nocnika w połowie trzeciego roku życia. Dla dwulatka kontrolowanie swoich potrzeb fizjologicznych nie jest jeszcze łatwe – maluch często „zapomina”, że chce siusiu i że powinien wcześniej powiedzieć o tym mamie lub tacie, a przypomina sobie o tym zazwyczaj, kiedy pieluszka jest już pełna. Początek 3. roku życia jest dobry na pożegnanie z pieluszką z jeszcze jednego powodu – maluch w naturalny sposób zaczyna wtedy naśladować to, co robią dorośli. Jeśli zobaczy więc, że mama i tata korzystają z toalety i samo będzie mogło używać podobnego „urządzenia” , będzie to dla niego dodatkowa motywacja do nauki nowej umiejętności. Jak nauczyć dziecko korzystania z nocnika? Oto kilka prostych rad, dzięki którym twój maluch szybko i bez żalu pożegnał się z pieluszką: 1. Zareklamuj nocnik Tak, tak, trochę dobrego PR-u przyda się przy nauce nocnikowania. Opowiedz dziecku, jak fajnie jest chodzić bez pieluchy i że maluch niedługo nie będzie musiał jej zmieniać, wystarczy, że pójdzie do toalety i… po kłopocie. Pokaż też maluchowi, jak korzystać z nocnika – możecie na przykład sadzać na niego lalki i misie i bawić się, że uczycie je korzystania z nocnika. 2. Wybierzcie nocnik Koniecznie wspólnie z dzieckiem. Jeśli nocnik będzie taki, jak chce dziecko, maluch będzie z niego chętniej korzystał. Poza „klasycznymi” nocnikami, w sklepach znajdziesz także bardziej nowoczesne modele, np. takie, które swoim wyglądem przypominają prawdziwą toaletę, ma spłuczkę, a kiedy dziecko załatwi swoją potrzebę nagradza go melodyjką. 3. Chwal i nagradzaj Dziecko w wieku 2-3 lata uwielbia skupiać na sobie uwagę rodziców i słyszeć od nich słowa aprobaty. Dlatego wszystkie próby korzystania z nocnika nagradzaj i doceniaj. Pamiętaj, że dla maluch najlepszą nagrodą jest twoja pochwała i uwaga, dlatego nie szczędź ich brzdącowi. 4. Obserwuj i wspieraj Na początku maluch może mieć problem z sygnalizowaniem swoich potrzeb odpowiednio wcześnie, dlatego obserwuj dziecko i jeśli widzisz, że być może za chwilę będzie potrzebowało skorzystać z nocnika, zapytaj je o to. Nie rób tego jednak zbyt często – jeśli będziesz dopytywać co chwilę, czy dziecko chce siusiu, maluch zirytowany będzie odpowiadał „nie”, nawet jeśli będzie inaczej. A jeśli brzdąc tak czy owak nie zdąży usiąść na nocnik? Nie krzycz i nie strofuj go. Zamiast tego powiedz, że nic się nie stało i że następnym razem na pewno się uda. 5. Wybierz odpowiednią bieliznę Ponieważ maluch ma się rozstać z pieluchą, lepiej od razu oduczać go noszenia jej w dzień. Aby jednak uniknąć „mokrej wpadki” i ułatwić dziecku samodzielne korzystanie z nocnika, na dzień możesz zakładać brzdącowi Pantsy Dada. Te pielucho-majteczki posiadają wszystkie zalety standardowej pieluszki, ale dzięki kształtowi majteczek są idealne podczas treningu nocniczkowego. Ich elastyczne boczki dopasowują się do ruchów dziecka oraz ułatwiają zakładanie i zdejmowanie majteczek, dzięki czemu maluch nie będzie musiał prosić cię o pomoc, gdy będzie potrzebował skorzystać z nocnika. 6. Zapewnij poczucie bezpieczeństwa Pożegnanie z pieluchą to dla dziecka zupełnie nowa sytuacja. Maluch może być pełen obaw, że nie zdąży w porę zakomunikować ci swoich potrzeb lub dobiec do nocnika. Szczególnie trudne jest to w nocy, dlatego do spania, zwłaszcza na początku nauki nocnikowania, lepiej zakładać dziecku pieluszkę. To pozwoli zminimalizować stres dziecka i uniknąć sytuacji, w której brzdąc obudzi się w mokrej pościeli. Jaką pieluszkę na noc wybrać? Z pewnością bardzo chłonną, jak np. Dada Premium Extra Soft Junior+. pieluszki Junior+ mają dokładnie te same rozmiary i wymiary jak standardowe pieluszki Junior, co oznacza tę samą wysoką jakość i delikatność, ale ich tajemnica tkwi w plusie, który oznacza jeszcze większą chłonność! To czyni je idealnym produktem dla rosnących dzieci, które potrzebują już większej chłonności. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Niezbędnik malucha na pożegnanie z pieluszką
Nauka nocnikowania to duże wyzwanie nie tylko dla dziecka. Oto nasz top gadżetów przydatnych podczas pożegnania z pieluchą.
Nocnikowanie, czyli jak skutecznie odpieluchować dziecko
Nocnikowanie przeprowadzaj spokojnie, bo zbyt intensywny trening czystości grozi zaparciem nawykowym u dziecka. Zobacz, jak krok po kroku odzwyczaić dziecko od pieluch.
Nauka nocnikowania zaczyna się od wyboru dobrego momentu. Rozpoczynanie treningu czystości, gdy dziecko choruje albo w jego życiu zaszła właśnie jakaś zmiana (np. odstawiasz je właśnie od piersi), jest ryzykowne. W tym okresie ty też powinnaś być spokojna i mieć dużo czasu. Drugim warunkiem koniecznym udanej nauki korzystania z nocnika jest cierpliwość. Weź pod uwagę, że to może potrwać nawet parę tygodni. Jeżeli dziecko zdecydowanie nie chce korzystać z nocnika, daj mu spokój na jakiś czas i wróć do tematu np. za tydzień. Spis treści: 1. Nocnikowanie: Jak zachęcić dziecko? 2. Jak przyzwyczaić dziecko do nocnika - krok po kroku 3. Najczęstsze błędy podczas nauki nocnikowania 4. Dodatkowe pytania na temat nocnikowania 5. Problemy w nauce nocnikowania 6. Pomocne w nauce nocnikowania Nocnikowanie: Jak zachęcić dziecko? Nie zabraniaj dziecku wchodzić z tobą do łazienki. Jest w wieku, gdy bardzo chce robić to, co dorośli i uwielbia ich naśladować. Pokaż mu też starsze dziecko, które korzysta z nocnika, np. kiedy będziecie z wizytą u znajomych. Taka lekcja poglądowa będzie nieoceniona! Kupcie razem nocniczek. Taki, który podoba się dziecku. Jeśli nocnik ma pozytywkę, sprawdź, czy wygrywana melodyjka nie wystraszy małego użytkownika. Koniecznie wyjaśnij, do czego służy – dla malca wcale nie jest to oczywiste. Jak przyzwyczaić dziecko do nocnika - krok po kroku Często sadzaj dziecko na „tronie”. Gdy widzisz, że coś się święci, oraz w porach, gdy się załatwia, np. po przebudzeniu. Sadzaj go też wtedy, kiedy sama korzystasz z toalety. Pozwól dziecku bawić się bez pieluszki. Oczywiście wtedy, gdy w domu jest wystarczająco ciepło. Chodzenie w chłodnej, mokrej bieliźnie, ciągłe przebieranie się itd. to żadna przyjemność. Sprytny malec szybko zorientuje się, że znacznie wygodniej jest siusiać do nocnika niż w majtki i biegać bez ubrania. Boisz się o dywan? Słusznie. Najbezpieczniejszy będzie, gdy zwiniesz go w rulon i na jakiś czas schowasz. Kanapy oraz fotele możesz zabezpieczyć ceratą włożoną pod kapę. Chwal dziecko za wszelkie postępy. Rób to zawsze wówczas, gdy nocnik jest pełny. Dzięki temu dziecko będzie wiedziało, czego od niego oczekujesz. Za pełne zachwytu okrzyki wkrótce chętnie powtórzy swój wyczyn! Pytaj dziecko, czy chce mu się siusiu. Jednak nie rób tego co 5 minut, bo całkiem przestanie reagować. Zakładaj pieluszki tetrowe. Nie są tak chłonne jak jednorazówki, więc dziecko zawsze poczuje dyskomfort, gdy się w nie zsiusia. Ubierz malca w coś, co można szybko zdjąć, np. spodenki na gumkę. Na początku dziecko będzie w stanie „trzymać” siusiu tylko chwilę, nie będzie więc czasu na szarpanie się ze sprzączkami. Przygotuj ubranka na zmianę. Nie będziesz miotać się po domu w poszukiwaniu kąpielówek, gdy wszystkie majtki są mokre. Od razu kup np. 5 par majtek i przepieraj je w ręku po każdym zmoczeniu. Miej pod ręką coś do wytarcia podłogi. Na pewno ci się przyda dobry płyn do mycia podłóg, prania dywanów, kilka szmatek i mop. Najczęstsze błędy podczas nauki nocnikowania Nie zmuszaj dziecka, by usiadło na nocniku. Jeśli nie chce, odczekaj tydzień i ponów próbę. Zmuszanie grozi zaparciem nawykowym! Nie każ mu siedzieć „do skutku”. Nie da się zrobić kupy czy siusiu na zawołanie. Co gorsza, ingerując w czynności fizjologiczne, można zakłócić ich naturalny rytm. Nie zawstydzaj dziecka. Nie mów: „Taki duży, a nosi pieluchy” ani nie pozwalaj na to innym. Takie uwagi niczego nie uczą, tylko upokarzają. Nie krzycz i nie karz za wpadki. Nawet jeśli dziecko zmoczyło twój ukochany fotel, nie zrobiło tego przecież specjalnie. Nie ulegaj presji otoczenia. Nauka korzystania z nocnika to nie wyścigi. Dla rozwoju dziecka nie ma znaczenia, czy zrezygnuje z pieluch miesiąc wcześniej, czy później. Dodatkowe pytania na temat nocnikowania Czy dziecko jest gotowe na pożegnanie z pieluszką? Test Jak nauczyć dziecko siusiania na nocnik? 11 ważnych pytań Czy już pora na nocnik - pytania, na które musisz sobie odpowiedzieć Problemy w nauce nocnikowania Problemy z nauką siusiania Gdy twoje dziecko ma zaparcia Pomocne w nauce nocnikowania Przydatne podczas nauki nocnikowania Czas na nocnik, czyli trening czystości oczami doświadczonych mam Niezbędnik malucha na pożegnanie z pieluszką
Czy już czas na nocnik? Jak uczyć malca, żeby nie zwlekał z wołaniem siusiu? To naprawdę nie jest takie straszne! Sprawdź, kiedy twoje dziecko osiągnie umiejętności niezbędne do nauki nocnikowania.
Oczekiwanie od niespełna dwulatka, że będzie grzecznie sygnalizował swoje potrzeby, nie ma sensu. Dopiero tuż przed drugimi urodzinami dziecko kojarzy gniecenie w brzuszku z tym, że chce mu się kupkę, i uczy się rozpoznawać parcie na pęcherz. Ale na tę naukę ma czas do czwartych urodzin! Każde dziecko może w trochę innym czasie osiągać umiejętności potrzebne do nauki nocniczkowania. Ale wiele dzieci zdobywa je w podobnym czasie. Półtoraroczne dziecko jest na ogół świadome, że za chwilę zrobi kupę: skupia się, chowa w ustronne miejsce, napina brzuszek, marszczy przy tym buzię. Dwulatek zauważa, że zabrudził lub zmoczył pieluszkę. Są dzieci, które same ją zdejmują, oglądają, co się w niej znajduje, są też takie, które zupełnie lekceważą ten fakt. Niektóre maluchy potrafią też chwilę wcześniej usiąść w pieluszce na nocnik. Albo sadzają na niego lalkę lub misia. Trzylatek, o ile nie jest czymś zajęty, wyraźnie czuje i rozpoznaje, że chce mu się siusiu. Informuje o tym rodzica lub sam biegnie do nocnika. Metodą prób i błędów uczy się, jak długo może powstrzymywać się od oddania moczu, by się nie zsiusiać. Z uwagą ogląda też zawartość nocnika. Czterolatek potrafi samodzielnie zdjąć majteczki, usiąść na nocniczku i spokojnie poczekać na wypróżnienie, nawet jeśli trwa to nieco dłużej. Podejmując próby pożegnania pieluszki, musisz pamiętać o tych uwarunkowaniach rozwojowych małego dziecka. Pierwsze próby odpieluchowania Ponadrocznemu maluszkowi możesz kupić nocniczek, by się z nim oswajał, uczył do czego służy. Może go oglądać, siadać na nim, sadzać lalę na siusiu. Tłumacz, że rodzice też taki mają, tylko większy, w łazience. Malec powinien wiedzieć, jak swe potrzeby załatwiają domownicy: dzieci lubią naśladować dorosłych! Nie przetrzymuj malucha na nocniku na siłę, nie zabawiaj i nie odwracaj uwagi po to, by dłużej posiedział. Nie zmuszaj do korzystania z nocniczka, nie krzycz i nie dawaj klapsów, jeśli się nie uda. To tylko utrudni naukę. Pieluchy jednorazowe - sprawdź opinie! Latem łatwiej rozpocząć nocnikowanie Jeśli jest ciepło, możesz pozwolić szkrabowi na bieganie po domu na golaska albo w samej koszulce i majteczkach, bez pieluchy. Malutka strużka płynąca nagle po nóżkach dziecka szybko uświadomi mu, że niekontrolowane siusianie wcale nie jest przyjemne i może lepiej załatwić się w inny sposób. Bardzo ważne jednak, byś nie krytykowała malca, gdy się zsiusia, tylko pokazywała mu, że najlepszy sposób na uniknięcie wpadek to szybkie siadanie na nocniku. Co kilka godzin pytaj dziecko, czy nie chce mu się siusiu i wysadzaj je na kilka minut (nie wolno go jednak do tego zmuszać). Dobrze jest zwinąć dywan i zabezpieczyć kanapę i łóżko starym kocem, bo malec z pewnością zaliczy mnóstwo wpadek z siusianiem, zanim zacznie sygnalizować swoje potrzeby. View Burdaffi on the source website Załatwiam się jak mama i tata Dwulatek zazwyczaj chętnie robi „dorosłe” rzeczy, a jeśli jeszcze podkreślisz, że tylko duże dzieci robią siusiu do nocnika, to sukces jest blisko. Dziecku znacznie łatwiej przyjdzie nauka, jeśli będzie mogło kilkakrotnie zobaczyć, że i jego rodzice muszą załatwiać swoje potrzeby. Jeśli więc nie wstydzisz się, do ubikacji zabierz ze sobą malucha. Koniecznie także od samego początku mów i pokazuj dziecku, że po załatwieniu się należy zawsze umyć ręce. Po kilku takich „lekcjach pokazowych” zapytaj, czy chce dostać swój nocnik. Na zakupy idźcie razem. Sprawdź też: Czy dziecko jest gotowe na pożegnanie z pieluszką – test [CMS_PAGE_BREAK] Nocnikowy debiut Przychodzi w końcu moment, gdy dziecko, by zrobić kupkę, przerywa zabawę , chowa się w kącie. Jeśli oswajało się z nocnikiem, interesuje się zawartością pieluchy i sedesu, z którego wstaje domownik, można rozpocząć naukę. Bądź jednak przygotowana na liczne „wpadki”. Zajętemu zabawą malcowi mogą zdarzać się często. Jeśli dziecko ma się nauczyć samo załatwiać swoje potrzeby, musi umieć samodzielnie zdejmować ubranko. Bieganie do mamy, a potem do nocnika stwarza napięcie i utrudnia osiągnięcie sukcesu – malec musi wtedy o wiele wcześniej zareagować. Ubieraj go więc w luźne spodenki z gumką i pokaż, jak je szybko ściągnąć. Higiena podczas odpieluchowania to podstawa Po wstaniu z nocnika (po siusianiu też) miękkim papierem lub chusteczką przetrzyj dziecku pośladki i pachwiny, a dziewczynce wargi sromowe. Te czynności maluch traktuje całkiem naturalnie, protestuje zwykle dopiero wtedy, gdy dorosły okazuje niechęć czy obrzydzenie. Dzięki twej spokojnej pomocy chętniej będzie próbował sam się podcierać. Ale dopiero sześciolatek potrafi to zrobić dobrze! Pozwól dziecku przyjrzeć się zawartości nocnika, podziwiaj jego kupki. Myj z malcem ręce, by od razu uczyć go czystości. Wypadki podczas pożegnania z pieluchą Nawet jeśli twoje dziecko zacznie już kontrolować robienie siusiu i kupy, może mu się jeszcze od czasu do czasu zdarzać mała wpadka (bo np. bardzo zajęte zabawą, nie zdążyło do toalety). Pamiętaj też, że na początku maluchowi w nocy nadal potrzebna jest pielucha (dzieci początkowo podczas snu nie kontrolują siusiania). Zakładaj ją także przed dłuższą podróżą, bo dziecko nie umie zrobić siusiu tak jak dorosły – przed wyjściem, „na zawołanie”. Rodzice pytają: Jak uczyć malca, żeby nie zwlekał z wołaniem siusiu? Sama mów do niego: „Zaraz przyjdę, tylko zrobię siusiu” albo w czasie zabawy: „Przepraszam, ale muszę pójść do łazienki”. Pozwól mu iść za sobą, by zobaczył, co tam robisz. W ten sposób uczysz go, że nie należy z tym długo czekać. Czemu nauka nocnikowania czasem przebiega z oporami? Początkowo malec czuje się na nocniku – a więc w nowej sytuacji – niepewnie. Próbuje ją „oswoić”, np. korzystając z niego tylko w obecności zaufanej osoby (dziadka czy babci). Są też dzieci, które długo nie widzą potrzeby rezygnowania z pieluszki. Na nocnik siadają dopiero około trzecich urodzin. Do kiedy pieluszki są potrzebne nocą? Dojrzałość układu moczowego kształtuje się mniej więcej do 6. roku życia. Do tego czasu dziecko uczy się przesypiać noce „na sucho”. Nim to nastąpi, do snu potrzebuje pieluszek. Zobacz też: Jak nauczyć dziecko siusiania na nocnik? 11 ważnych pytań. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl