„Porzuciłem rodzinę i wyjechałem do Holandii, by zacząć tam nowe życie. Dziś mój syn ma 10 lat i traktuje mnie jak obcego człowieka”
„Myślałem, że tydzień w luksusowym hotelu naprawi dziesięć lat mojej nieobecności. Zamiast tego zrozumiałem, że dla własnego dziecka jestem zupełnie obcym człowiekiem.”
Od lat planowałem ten wyjazd. Pamiętam, jak dziesięć lat temu wyjeżdżałem z Polski z jedną walizką i wielkimi nadziejami. Miałem zarobić pieniądze w Amsterdamie, urządzić nam życie, a potem sprowadzić żonę i nowo narodzonego Igora. Życie napisało jednak inny scenariusz. Praca pochłonęła mnie bez reszty, awanse przyszły szybciej, niż się spodziewałem, ale cena okazała się wysoka. Moje małżeństwo rozpadło się na odległość. Z Igorem widywałem się rzadko, przeważnie przez ekran komputera, a nasze spotkania na żywo ograniczały się do kilku dni w święta. Teraz, gdy Igor miał dziesięć lat, postanowiłem to zmienić. Zarezerwowałem tydzień w luksusowym hotelu na Majorce, kupiłem mu najnowszy model konsoli do gier, żeby zaskarbić sobie jego sympatię, i zaplanowałem każdy dzień od świtu do zmierzchu. Basen, aquapark, wycieczki łodzią – wszystko, byle tylko nadrobić stracony czas. Byłem pewien, że ten wyjazd naprawi nasze relacje. Spotkaliśmy się na lotnisku w Warszawie. Była z nim moja była żona, Marta. Igor stał sztywno, ściskając w rękach plecak. Uśmiechnąłem się szeroko, podszedłem i próbowałem go przytulić, ale on tylko delikatnie klepnął mnie w ramię i cofnął się o krok. – Cześć, tato – powiedział cicho, unikając mojego wzroku. – No, cześć, synu! Gotowy na wielką przygodę? – zapytałem, starając się, by mój głos brzmiał entuzjastycznie. Skinął tylko głową. Marta spojrzała na mnie ze współczuciem, ale nic nie powiedziała. Odprawiliśmy się, wsiedliśmy do samolotu i przez całą drogę próbowałem nawiązać z nim rozmowę. Pytałem o szkołę, o kolegów, o ulubione gry. Odpowiadał półsłówkami: „tak”, „nie”, „dobrze”. Czułem, że z każdą minutą mur między nami rośnie, zamiast maleć. Chłód hiszpańskiego słońca Pierwsze dni na Majorce były dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Próbowałem wszystkiego. Rano wyciągałem go na basen, po południu na plażę. Kupiłem mu lody, dmuchanego flaminga, zabrałem na przejażdżkę na bananie za motorówką. Nic nie działało. Igor uczestniczył we wszystkich atrakcjach, ale robił to z obowiązku, bez cienia entuzjazmu. Większość czasu spędzał w swoim pokoju, grając na konsoli, którą mu kupiłem. Zastanawiałem się, czy to był dobry pomysł. Z jednej strony chciałem mu sprawić przyjemność, z drugiej – to urządzenie stało się kolejną barierą między nami. Pewnego wieczoru, po kolacji, zasiedliśmy na tarasie. Słońce powoli zachodziło, malując niebo na pomarańczowo. Zapytałem: – Jak ci się tu podoba, Igor? Fajnie, co? Wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu telefonu. – Jest okej. – Tylko okej? Przecież mamy tu wszystko! Baseny, jedzenie, plażę... Czego chcieć więcej? Spojrzał na mnie przelotnie. – Nie wiem. Po prostu... trochę tu nudno. Poczułem ukłucie w klatce piersiowej. Starałem się, jak mogłem, a on uważał to za nudne. Postanowiłem zmienić taktykę. – Wiesz, jak byłem w twoim wieku, to o takich wakacjach mogłem tylko pomarzyć. Mieliśmy z wujkiem starą łódkę na jeziorze i to było wszystko. – Fajnie – rzucił bez przekonania, wracając do telefonu. Zdałem sobie sprawę, że nie znam własnego syna. Nie wiedziałem, co go śmieszy, czego się boi, o czym marzy. Byłem dla niego obcym człowiekiem, panem z ekranu, który raz na jakiś czas przysyłał prezenty i płacił alimenty. Próba przełamania lodów Czwartego dnia wypożyczyłem samochód. Postanowiłem zabrać go z dala od hotelowego zgiełku, na dziką plażę, o której czytałem w przewodniku. Droga była kręta i długa, a w samochodzie panowała grobowa cisza. – Włączymy jakąś muzykę? – zapytałem, próbując rozładować napięcie. – Może być. Przełączałem stacje radiowe, aż w końcu natrafiłem na jakiś hiszpański pop. Igor westchnął cicho. – Nie lubisz tego? – zapytałem. – Nie słucham takiej muzyki. – A czego słuchasz? – Różnych rzeczy. Głównie rapu. – Rapu? Jakiego rapu? Polskiego, amerykańskiego? – Różnego. Rozmowa znów utknęła w martwym punkcie. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, okazało się, że plaża jest rzeczywiście piękna, ale pusta. Tylko my, piasek i morze. Rozłożyliśmy ręczniki w milczeniu. Igor usiadł i zaczął rzucać kamieniami do wody. Obserwowałem go przez chwilę. Miał moje oczy, ale wyraz twarzy Marty. Zastanawiałem się, co myśli, co czuje. – Chcesz się wykąpać? – zapytałem. – Nie, woda jest za zimna. – Przecież wczoraj w basenie siedziałeś godzinami. – Tam woda jest podgrzewana. Usiadłem obok niego. – Słuchaj, Igor... Wiem, że nie jesteśmy zbyt blisko. Wiem, że to moja wina. Zawsze byłem zajęty pracą. Ale chciałem, żeby te wakacje były dla nas okazją, żebyśmy się lepiej poznali. Żebyśmy spędzili razem czas. Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłem coś, czego się nie spodziewałem. Zmieszanie, może odrobinę strachu. – Ale ja cię nie znam, tato – powiedział cicho. – Jesteś dla mnie jak... wujek, który przyjeżdża z zagranicy. Jego słowa zabolały bardziej niż cios w brzuch. Wiedziałem, że ma rację, ale usłyszeć to od własnego dziecka było potwornie trudne. – Rozumiem – powiedziałem po chwili milczenia. – Ale możemy to zmienić, prawda? Możemy zacząć od nowa. Wzruszył ramionami. – Może. Moment szczerości Reszta dnia minęła w podobnym tonie. Próbowaliśmy rozmawiać, ale szło nam opornie. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w małym miasteczku na lody. Usiedliśmy na ławce na rynku. – Wiesz, tęskniłem za tobą – wyznałem nagle, nie planując tego. – Kiedy wyjeżdżałem do Holandii, myślałem, że to na krótko. Że zarobię trochę pieniędzy i wrócę albo wy dołączycie do mnie. Ale potem awans, więcej pracy, więcej pieniędzy... Zgubiłem gdzieś po drodze to, co najważniejsze. Igor jadł loda w milczeniu. Nie wiedziałem, czy w ogóle mnie słucha, czy tylko udaje. – Mama mówi, że pracujesz w jakiejś dużej firmie – powiedział w końcu. – Tak, w korporacji. Zajmuję się finansami. Nuda, prawda? – Trochę. Uśmiechnąłem się blado. – Ale wiesz co? Chętnie zamieniłbym te wszystkie raporty i tabele na możliwość bycia z tobą na co dzień. Żałuję, że ominęło mnie tyle rzeczy. Twój pierwszy dzień w szkole, twoje mecze piłki nożnej... – Nie gram już w piłkę – przerwał mi. Zaskoczyło mnie to. – Nie grasz? Dlaczego? Zawsze lubiłeś. – Złamałem nogę rok temu. Od tamtej pory jakoś nie mam ochoty. Nie wiedziałem o tym. Marta musiała mi wspominać, że miał jakiś wypadek, ale chyba nie zarejestrowałem powagi sytuacji. Byłem zbyt pochłonięty kolejnym projektem. – Przepraszam, że nie wiedziałem. – Spoko. – Ale to nie jest w porządku. Powinienem wiedzieć takie rzeczy. – Tato, daj spokój – powiedział cicho. – Jest, jak jest. Gorzka prawda Przez kolejne dni starałem się nie naciskać. Zrozumiałem, że dziesięciu lat nieobecności nie nadrobię w tydzień na plaży. Przestałem zmuszać go do rozmów i wspólnych aktywności. Jeśli chciał grać na konsoli, pozwalałem mu na to. Jeśli chciał pójść na basen, szliśmy. Ostatniego wieczoru zasiedliśmy na tarasie, tak jak pierwszego dnia. Pakowaliśmy już walizki, bo rano mieliśmy lot. – I jak oceniasz ten wyjazd? – zapytałem, starając się brzmieć naturalnie. – Było okej – odpowiedział standardowo. – Cieszysz się, że wracasz do domu? Spojrzał na mnie i po raz pierwszy podczas tego wyjazdu zobaczyłem w jego oczach szczery uśmiech. – Tak. Tęsknię za mamą. I za moim psem. – Macie psa? – zapytałem, czując kolejne ukłucie żalu. – Tak, od pół roku. Nazywa się Bazyl. Jest świetny. Nie miałem o tym pojęcia. Znowu. Uśmiechnąłem się smutno. – To fajnie. Na pewno się ucieszy, jak cię zobaczy. – Na pewno. Zapadła cisza. Patrzyłem, jak słońce znika za horyzontem. Zrozumiałem, że ten wyjazd nie był dla niego wakacjami marzeń. Był raczej przymusowym obowiązkiem, czasem spędzonym z obcym człowiekiem, który uparł się, by udawać ojca. – Wiesz, Igor... – zacząłem, dobierając słowa. – Wiem, że te wakacje nie były takie, jak sobie wymarzyłem. Wiem, że czujesz się ze mną nieswojo. Ale chcę, żebyś wiedział, że cię kocham. I postaram się być lepszym ojcem. Nawet na odległość. Igor spojrzał na mnie przez dłuższą chwilę. Nie powiedział, że też mnie kocha, bo pewnie by skłamał. Ale nie odwrócił wzroku. – Dobrze, tato – powiedział cicho. Podróż do Warszawy minęła bez problemów. Tym razem Igor pozwolił mi się przytulić na pożegnanie, choć wciąż był lekko spięty. Patrzyłem, jak znika z Martą, a ja zostałem sam. Z poczuciem porażki, ale też z odrobiną nadziei. Zrozumiałem, że bycie ojcem to nie luksusowe wakacje i drogie prezenty. To obecność, nawet jeśli polega na wysłuchaniu opowieści o nowym psie, o którym nie miało się pojęcia. Krzysztof, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Krysia nie chciała powiedzieć, kim jest ojciec Jasia. Po latach dowiedziałam się, że głupia przepowiednia nieomal zniszczyła ich życie” „Mieliśmy 5-letnią córkę, a on wciąż nie myślał o ślubie. Dopiero gdy zagroziłam, że wyjadę do Niemiec, zrozumiał, ile może stracić” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Po narodzinach Kazia mąż wyszedł świętować pępkowe i przepadł jak kamień w wodę. Po 3 latach zapukał do drzwi, jakby nic się nie stało”
„Nigdy nie przestałam go kochać, choć zostawił mnie w najtrudniejszym momencie życia. Kiedy stanął w progu, zrozumiałam, że patrzę na obcego człowieka. A potem usłyszałam jego głos...”
Kiedyś wydawało mi się, że czas leczy rany. Słyszałam to zdanie od matki, od przyjaciółek, a nawet od psychologa, do którego zapisałam się kilka miesięcy po tym, jak mój świat rozpadł się na tysiąc kawałków. Ale prawda jest taka, że czas niczego nie leczy. On po prostu przykrywa ból warstwą kurzu, codziennych obowiązków i rutyny. Przez trzy lata budziłam się z tą samą cichą nadzieją, z tym samym uciskiem w klatce piersiowej. Nigdy nie przestałam kochać mojego męża, mimo że zostawił mnie w chwili, gdy najbardziej go potrzebowałam. Kazio miał właśnie skończyć trzy lata. Był radosnym, pełnym energii chłopcem, który każdego dnia przypominał mi o tym, co straciłam. Miał te same ciemne, kręcone włosy i ten sam uśmiech, w którym pojawiał się uroczy dołeczek na lewym policzku. Żyliśmy we dwójkę, w naszym małym, bezpiecznym świecie, w którym nie było miejsca na niespodzianki. A jednak ten wtorkowy wieczór miał zmienić wszystko. Ten jeden zwyczajny wtorek To był zupełnie przeciętny dzień. Odebrałam Kazia z przedszkola, zrobiliśmy szybkie zakupy, a potem wróciliśmy do domu, żeby ugotować zupę pomidorową, którą mój syn absolutnie uwielbiał. Kiedy w kuchni bulgotał wywar, Kazio układał na dywanie w salonie wieżę z drewnianych klocków. Zaparzyłam sobie melisę i usiadłam na chwilę na kanapie, patrząc, jak małe rączki mojego syna precyzyjnie dopasowują do siebie kolejne elementy. W takich momentach czułam spokój. Czułam, że mimo wszystko daję radę. Że stworzyłam mu dom. I wtedy usłyszałam pukanie do drzwi. Zmarszczyłam brwi, bo nikogo się nie spodziewałam. Kurierzy zwykle dzwonili domofonem, a sąsiadka z dołu zawsze uprzedzała SMS-em, jeśli chciała wpaść na kawę. Pukanie powtórzyło się – ciche, ale stanowcze. – Mamusiu, ktoś puka – zauważył Kazio, nie odrywając wzroku od swojej wieży. – Słyszę, kochanie. Zaraz sprawdzę – odpowiedziałam, odstawiając kubek na ławę. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer. To, co zobaczyłam, sprawiło, że serce stanęło mi w gardle. Zaparło mi dech. Przez ułamek sekundy myślałam, że mam halucynacje, że mój przemęczony umysł płata mi okrutne figle. Ale on tam stał. Mój mąż. Tomek. Cofnęłam się o krok, czując, jak drżą mi dłonie. Trzy lata. Tysiąc osiemdziesiąt dni bez żadnego znaku życia. Tysiąc osiemdziesiąt dni płaczu, szukania, zgłaszania na policję, rozwieszania plakatów, sprawdzania szpitali... A on po prostu stał na wycieraczce, jakby wrócił z pracy. Pępkowe, z którego nigdy nie wrócił Wspomnienia uderzyły we mnie z ogromną siłą. Przypomniałam sobie tamten dzień, kiedy Kazio przyszedł na świat. Poród był trudny, trwał kilkanaście godzin. Tomek był przy mnie przez cały czas, trzymał mnie za rękę, gładził po włosach. Płakał ze szczęścia, kiedy po raz pierwszy wziął naszego syna w ramiona. Następnego dnia wieczorem miał zorganizować tradycyjne „pępkowe” z kolegami. Pamiętam, jak całował mnie na pożegnanie w szpitalnej sali. – Będę jutro rano, kochanie. Kocham was najbardziej na świecie – powiedział, po czym wyszedł. I to był koniec. Zapadał się pod ziemię. Telefon milczał. Koledzy zeznali na policji, że wyszedł z pubu około pierwszej w nocy i poszedł w stronę domu. Nigdy tam nie dotarł. Służby przeczesywały miasto, sprawdzano monitoring, przesłuchiwano świadków. Nic. Zostałam sama z noworodkiem, z rozrywającym bólem i milionem pytań bez odpowiedzi. Przez pierwszy rok nie mogłam spać, nasłuchując zgrzytu klucza w zamku. Z czasem musiałam nauczyć się żyć na nowo, dla Kazia. Czas, który nagle się zatrzymał Drżącymi rękami przekręciłam zamek i otworzyłam drzwi. Stał w półmroku klatki schodowej. Miał na sobie znoszoną, ciemną kurtkę, której nie znałam. Jego twarz była szczuplejsza, zarost dłuższy, ale to wciąż był on. Jednak kiedy spojrzałam w jego oczy, poczułam lodowaty dreszcz. Nie było w nich dawnego ciepła, tej iskry, w której kiedyś się zakochałam. Była w nich tylko dziwna, przerażająca pustka. – Cześć, Natka – powiedział cicho, a jego głos brzmiał sucho, niemal obco. – Zrobisz mi herbaty? Patrzyłam na niego, nie mogąc wykrztusić z siebie ani słowa. Mój mózg nie potrafił przetworzyć tego, co się dzieje. Oczekiwałam łez, błagań o wybaczenie, dramatycznej historii o amnezji albo porwaniu. A on stał i pytał o herbatę. – Tomek? – szepnęłam, a po moich policzkach popłynęły łzy. – Gdzie ty byłeś? Co się stało? Nie odpowiedział od razu. Spuścił wzrok i przestąpił z nogi na nogę. – Mogę wejść? – zapytał, ignorując moje pytania. Odsunęłam się mechanicznie, wpuszczając go do przedpokoju. Wszedł ostrożnie, jakby bał się, że zaraz go stąd wyrzucę. Kiedy ściągał buty, z salonu wybiegł Kazio. Obcy człowiek w moim salonie – Mamusiu, wieża się przewróciła! – zawołał radośnie, ale na widok obcego mężczyzny zatrzymał się w pół kroku. Jego uśmiech zniknął. Tomek zamarł. Spojrzał na chłopca, a w jego oczach mignęło coś na kształt przerażenia, może żalu. Zrobił krok w stronę syna. – Cześć, mały – powiedział cicho, próbując się uśmiechnąć. Kazio cofnął się gwałtownie. Jego małe rączki zacisnęły się na moim udzie, a twarz schował za moimi nogami. Patrzył na Tomka wielkimi, przerażonymi oczami. – Kto to jest, mamo? – zapytał szeptem, ściskając mój materiał spodni. Te słowa uderzyły mnie mocniej niż fizyczny cios. To był jego ojciec. Mężczyzna, o którym opowiadałam mu każdego dnia. Mężczyzna, którego zdjęcia pokazywałam mu przed snem. Ale dla Kazia to był tylko obcy pan, który nagle wtargnął do naszego bezpiecznego świata. – To... to jest tata, kochanie – powiedziałam łamiącym się głosem. Pocałowałam synka w czubek głowy. – Tata wrócił. Ale Kazio nie pobiegł w jego ramiona. Zamiast tego wtulił się we mnie jeszcze mocniej, wyraźnie zaniepokojony. Tomek opuścił ręce, wzdychając ciężko. Poszliśmy do kuchni. Zrobiłam tę przeklętą herbatę, chociaż moje dłonie tak się trzęsły, że połowę rozlałam na blat. Usiedliśmy naprzeciwko siebie przy małym stole. Kazio bawił się w salonie, ale co chwilę zerkał na nas z niepokojem. – Dlaczego? – zapytałam w końcu, patrząc mu prosto w oczy. – Dlaczego nas zostawiłeś? Gdzie byłeś przez te trzy lata? Tomek objął kubek obiema dłońmi, jakby próbował się ogrzać. Jego wzrok uciekał w bok. – Przestraszyłem się – powiedział w końcu, a jego głos był tak cichy, że ledwo go usłyszałam. – Kiedy zobaczyłem małego w szpitalu... Dotarło do mnie, że to już koniec. Że moje życie się skończyło, że teraz wszystko będzie kręcić się wokół niego. W pubie chłopaki opowiadali o nieprzespanych nocach, o kredytach, o braku wolności. Wypiłem za dużo. Wyszedłem stamtąd i poczułem, że duszę się w tym mieście. Słuchałam go, a moje serce powoli zamieniało się w kamień. – Więc po prostu uciekłeś? – zapytałam, czując, jak narasta we mnie gniew. – Zostawiłeś mnie z jednodniowym dzieckiem, w połogu, przerażoną, bo bałeś się nieprzespanych nocy? – Pojechałem na dworzec. Wsiadłem w pociąg do Niemiec. Zacząłem pracować na budowach. Myślałem, że jak zarobię, to wrócę. Ale im więcej czasu mijało, tym trudniej było mi spojrzeć ci w oczy. Wstydziłem się. Prawda, która uwalnia Patrzyłam na mężczyznę, którego kochałam ponad życie. Na ojca mojego dziecka. Przez trzy lata budowałam w głowie jego idealny obraz. Wmawiałam sobie, że musiał mieć wypadek, że stracił pamięć, że został do czegoś zmuszony. Tymczasem prawda była banalna i okrutna w swojej prostocie. Był tchórzem. – A dlaczego wróciłeś dzisiaj? – zapytałam, starając się opanować drżenie głosu. Wzruszył ramionami. Ten drobny, lekceważący gest sprawił, że coś we mnie pękło. – Straciłem pracę. Pomyślałem, że... że może moglibyśmy spróbować od nowa. Zobacz, jak mały urósł. Chciałbym go poznać. Odwróciłam wzrok w stronę salonu. Kazio siedział na podłodze, uważnie układając klocki. Mój wspaniały, mądry syn, który nie potrzebował ojca-widma. Potrzebował stabilności, bezpieczeństwa i miłości, której Tomek nie potrafił nam dać. Spojrzałam z powrotem na męża. Dostrzegłam w jego oczach chłód, obojętność i egoizm. Nie było w nim miłości do mnie ani do Kazia. Przyszedł, bo nie miał gdzie się podziać. – Nie – powiedziałam stanowczo, wstając od stołu. – Nie ma żadnego „od nowa”. Trzy lata temu podjąłeś decyzję. Nie masz prawa teraz wracać, jakby nic się nie stało, i burzyć naszego spokoju. Tomek podniósł głowę, wyraźnie zaskoczony. – Natka, daj spokój. Jestem jego ojcem. – Nie. Jesteś dawcą nasienia – odpowiedziałam, a mój głos był zimny jak lód. – Ojcem jest ten, kto wstaje w nocy do gorączkującego dziecka. Kto uczy jeździć na rowerze, kto opatruje zdarte kolana. Ty uciekłeś, bo bałeś się obowiązków. Mój syn nie potrzebuje takiego ojca. I ja też cię już nie potrzebuję. Życie, które toczy się dalej Nie protestował zbyt długo. Wypił herbatę do końca, włożył buty i wyszedł. Kiedy zamknęłam za nim drzwi, osunęłam się na podłogę w przedpokoju. Płakałam, ale to nie były łzy rozpaczy. To były łzy ulgi. Przez trzy lata trzymałam się ducha z przeszłości. Teraz ten duch zniknął, a na jego miejscu pojawił się słaby, obcy człowiek, za którym wcale nie tęskniłam. Poczułam małe rączki na moich ramionach. Kazio przytulił się do mnie, opierając główkę na moim ramieniu. – Ten pan już poszedł, mamusiu? – zapytał cicho. – Tak, kochanie – uśmiechnęłam się przez łzy, całując go w czoło. – Poszedł. Jesteśmy tylko my. Poszliśmy zjeść zupę pomidorową. Zrozumiałam, że czas nie leczy ran, ale prawda potrafi uwolnić. Moje życie znowu należało do mnie. I wiedziałam, że cokolwiek przyniesie przyszłość, damy sobie radę. Natalia, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę” „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Harowałem na obczyźnie, by Marcelkowi i Mai niczego nie brakowało. Gdy odkryłem, co wyprawia moja żona, wiedziałem, że muszę ratować dzieci”
„Myślałem, że żona znalazła sobie pocieszenie w ramionach innego, gdy harowałem za granicą, by ona mogła zająć się wychowywaniem dzieci. Prawda okazała się znacznie gorsza i droższa, niż mogłem sobie wyobrazić”.
Od pięciu lat moje życie dzieliło się na dwa domy. Ten prawdziwy, w Polsce, gdzie zostawiłem żonę i dwoje dzieci, oraz ten tymczasowy, w holenderskim Venlo, gdzie dzieliłem ciasne mieszkanie z trzema innymi chłopakami z budowy. Zasuwałem po dwanaście godzin na dobę, żeby spłacić kredyt za dom i odłożyć trochę grosza na czarną godzinę. Każdy zjazd do Polski to było święto, a wieczorne rozmowy wideo z dziećmi były dla mnie jak powietrze. Zawsze dzwoniłem po dwudziestej, kiedy dzieciaki, ośmioletni Marcelek i sześcioletnia Maja, były już po kąpieli. – Tatuś! – krzyczał Marcelek, machając energicznie rączką do obiektywu, a moje serce miękło jak wosk. – Co tam u was, łobuzy? – pytałem, ocierając z twarzy pot i pył po ciężkim dniu. – Byliśmy dziś w parku! – opowiadał Marcelek, przejmując telefon. – I graliśmy w piłkę. Wujek Artur pokazał mi taki ekstra trik z piętką! Zamrugałem, nie do końca rozumiejąc. – Jaki wujek Artur? – zapytałem, marszcząc brwi. – No ten nowy wujek – wtrąciła się Majeczka, zanim Marcel zdążył odpowiedzieć. – Kolega mamy. Ekran nagle zawirował i zobaczyłem twarz mojej żony, Sylwii. Wyglądała na spiętą. Szybko zabrała dzieciom telefon. – No już, już, idźcie już do łóżek, muszę porozmawiać z tatą – powiedziała pospiesznie, a potem uśmiechnęła się do mnie trochę nerwowo. – Cześć, kochanie. Jak tam po pracy? – Sylwia, kim jest Artur? – zapytałem bez ogródek, czując dziwny ucisk w żołądku. – Oj, daj spokój, to tylko znajomy – machnęła ręką, ale nie patrzyła mi w oczy. – Poznaliśmy się na placu zabaw. Ma syna w wieku Mai, więc dzieci czasem się bawią razem. Nic wielkiego. Nic wielkiego. To dlaczego miała wypieki na twarzy? Dlaczego tak szybko zabrała dzieciom telefon? Znałem moją żonę od piętnastu lat. Zawsze wiedziałem, kiedy coś ukrywała. Ziarno niepokoju Od tamtej rozmowy nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Praca na budowie wymagała skupienia, a ja wciąż wracałem myślami do tego „wujka Artura”. Wyobrażałem sobie najgorsze scenariusze. Zdrada. Romans. Zmęczenie samotnością i szukanie pocieszenia w ramionach kogoś, kto był na miejscu, a nie tysiąc kilometrów dalej, zjadając zupki chińskie i odliczając dni do zjazdu. Zacząłem ją sprawdzać. Dzwoniłem o nietypowych porach. Raz nie odebrała o czternastej. Oddzwoniła po dwóch godzinach, mówiąc, że była na zakupach i nie słyszała telefonu. Innym razem podczas wieczornej rozmowy usłyszałem w tle jakiś męski głos. – Kto to? – zapytałem natychmiast. – To tylko telewizor, Darek – westchnęła, przewracając oczami. – Robisz się strasznie przewrażliwiony. Przewrażliwiony? Może. Ale nie mogłem pozbyć się wrażenia, że coś mi umyka. Mój kumpel z ekipy, Tomek, tylko podsycał te obawy. – Stary, z babami to nigdy nie wiadomo – mówił. – Siedzisz tu, tyrasz na dom, a ona tam ma wolną chatę. Mój kuzyn miał to samo. Pojechał do Norwegii, a jak wrócił, to w szafie znalazł cudze gacie. Nie chciałem w to wierzyć. Sylwia nie była taka. Ale z drugiej strony, pięć lat rozłąki to szmat czasu. Postanowiłem wziąć urlop na żądanie i zjechać do Polski bez zapowiedzi. Musiałem się upewnić. Prawda okazała się inna Zatrzymałem samochód przecznicę od naszego domu. Było po piętnastej, wszyscy powinni być w domu. Wziąłem głęboki oddech i ruszyłem w stronę furtki. Serce waliło mi jak młot. Spodziewałem się wszystkiego – obcego samochodu na podjeździe, nieznajomych butów w przedpokoju, nakrycia na gorącym uczynku. Otworzyłem drzwi swoim kluczem, starając się nie robić hałasu. Z salonu dochodziły głosy. Głos Sylwii i jakiegoś mężczyzny. – …ale musimy wpompować w to więcej kasy, Sylwia – mówił facet. – Reklama na Facebooku to podstawa. Bez tego nikt nie kupi tych mat edukacyjnych. – Artur, ja już nie mam z czego – usłyszałem desperację w głosie żony. – Przelałam ci wczoraj piętnaście tysięcy z oszczędnościowego. Darek mnie zabije, jak się dowie. Zamarłem. Oszczędnościowego? Przecież to były pieniądze odkładane od trzech lat na remont dachu i nową elewację. Pieniądze, na które harowałem w pyle i deszczu. Wszedłem do salonu. Sylwia i jakiś facet pod trzydziestkę siedzieli przy stole zasłanym wydrukami, laptopami i próbkami jakichś kolorowych materiałów. – Co tu się dzieje? – zapytałem, starając się opanować drżenie głosu. Sylwia podskoczyła, zrzucając ze stołu długopis. Zbladła tak bardzo, że myślałem, iż zemdleje. – Darek? Co ty tu robisz? Przecież miałeś przyjechać dopiero za dwa tygodnie… – Pytam, co tu się dzieje – powtórzyłem, przenosząc wzrok z niej na Artura. – I gdzie są nasze oszczędności? Artur odchrząknął, poprawiając okulary. – Panie Dariuszu, my z Sylwią prowadzimy mały biznes… – Jaki biznes?! – wybuchnąłem. – Jakie piętnaście tysięcy z oszczędnościowego?! Sylwia schowała twarz w dłoniach i zaczęła szlochać. Artur, widząc, co się święci, zaczął pospiesznie pakować swojego laptopa. – Ja może was zostawię – wymamrotał, omijając mnie szerokim łukiem i wymykając się z domu. Biznes życia Usiedliśmy w kuchni. Sylwia wciąż płakała, a ja patrzyłem na nią, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszałem. Powoli, z każdym jej słowem, docierało do mnie, w jakie bagno wdepnęliśmy. Artur nie był żadnym lowelasem. Był „wizjonerem biznesu”, którego poznała na placu zabaw. Przekonał ją, że założenie sklepu internetowego z ekologicznymi, ręcznie robionymi matami edukacyjnymi dla dzieci to żyła złota. – Darek, ja chciałam dobrze – chlipała, wycierając nos chusteczką. – Chciałam, żebyśmy mieli więcej pieniędzy, żebyś nie musiał już tam jeździć. Artur miał plan, dostawców… Potrzebował tylko kapitału na start. – Więc oddałaś mu nasze oszczędności? – zapytałem, czując, jak ogarnia mnie lodowaty chłód. – Ile dokładnie? – Trzydzieści pięć tysięcy – szepnęła, nie podnosząc wzroku. Zakręciło mi się w głowie. Trzydzieści pięć tysięcy złotych. Półtora roku mojej ciężkiej pracy. Oszczędności, wyrzeczenia, brak snu, jedzenie najtańszych konserw. Wszystko poszło na jakiś durny, wirtualny biznes, o którym nie miałem zielonego pojęcia. – Sprzedaliście cokolwiek? – zapytałem cicho. – Trzy sztuki – przyznała. – Dwie kupiła moja siostra, jedną Artur. Spojrzałem na stosy kolorowych materiałów leżących w salonie. To nie był biznes. To była utopia, a moja żona dała się nabrać jak dziecko. – Dlaczego mi nie powiedziałaś? – zapytałem, czując bezsilność. – Dlaczego ukrywałaś to przede mną? – Bo wiedziałam, że się nie zgodzisz – odpowiedziała, podnosząc wreszcie zapłakane oczy. – Chciałam ci zrobić niespodziankę. Chciałam udowodnić, że też potrafię zarabiać, a nie tylko siedzieć w domu z dziećmi, podczas gdy ty nas utrzymujesz. Zrozumiałem wtedy, że ten problem był głębszy niż tylko utrata pieniędzy. Sylwia czuła się bezwartościowa, a moja nieobecność tylko to potęgowała. Zamiast budować wspólne życie, oddaliliśmy się od siebie tak bardzo, że zaczęła podejmować desperackie decyzje, byle tylko coś zmienić. Siedzieliśmy w milczeniu, dopóki teściowa nie przywiozła dzieciaków. Były zachwycone moim niespodziewanym przyjazdem. Ja uśmiechałem się przez łzy, udając, że wszystko jest w porządku. Ale w porządku nie było i wiedziałem, że minie dużo czasu, zanim znów poczujemy się bezpiecznie. Oszczędności przepadły. Artur zwinął interes miesiąc później, tłumacząc się trudną sytuacją na rynku. Zostały nam tylko kartony z kolorowymi matami, które do dziś zalegają na strychu – pomnik naszej naiwności i braku komunikacji. Zamiast remontu dachu, musieliśmy zadowolić się załataniem najgorszych dziur. A ja? Ja wciąż jeżdżę do Holandii. Tylko teraz częściej dzwonię do żony i nie pytam już tylko o dzieci, ale też o to, jak ona się czuje. Dariusz, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże” „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
Może Irka beze mnie będzie miała nawet lepiej, kiedy zostanie z dziećmi sama? Bo zawsze przecież znajdzie się miejsce w żłobku czy przedszkolu i dodatkowe zapomogi…
Wczoraj moja córka wraz z zięciem sprawili nam nie lada niespodziankę. Wpadli do nas zaraz po pracy, choć rzadko im się to zdarza, bo normalnie są bardzo zajęci. – A co to, ktoś umarł? – zdziwiłem się, widząc ich w drzwiach. – Wręcz przeciwnie, tato – roześmiała się Kasia. – Przyszliśmy wam tylko powiedzieć, żebyście na czerwiec przyszłego roku nie robili żadnych większych planów, zagranicznych wojaży czy czegoś takiego… – A czemu? – zainteresowałem się. Nie, żeby coś takiego przeszło mi nawet przez myśl, bo latem i tak jeździliśmy z Ireną tylko na działkę. Za granicą to najdalej byliśmy w Bułgarii, jeszcze w poprzednim ustroju. – Bo będziecie potrzebni mi tutaj, na miejscu – Kasia i Michał popatrzyli porozumiewawczo po sobie. – Przy bawieniu wnuka albo wnuczki! Strasznie się ucieszyliśmy się, bo czekaliśmy na taką wiadomość od lat Ale młodzi, jak to młodzi, najpierw czekali, aż dostaną stałą pracę, potem, aż się dorobią, wezmą kredyt na mieszkanie… Tymczasem czas leci, człowiek nie staje się młodszy, a i ja, i Irenka chcieliśmy jeszcze pobawić wnuka, zabrać go na ryby albo na wakacje nad morzem… Kasia natychmiast zabarykadowała się z matką na sofie i zaczęły rozmawiać o tych wszystkich szczegółach ciąży – trymestrach, mdłościach – które nie są żadnemu facetowi potrzebne do szczęścia. Zabrałem więc zięcia do piwnicy, w której mam urządzony niewielki warsztacik, i gdzie w starym kredensie, w tajemnicy przed Irenką, trzymam nalewkę na wyjątkowe okazje. To teraz miałem jak znalazł, żeby oblać dobre wiadomości! – Jak tam, chłopie? – zapytałem Michała, kiedy już rozlałem rubinowy płyn do kieliszków. – Zdenerwowany? – Może trochę – przyznał zięć. – Ale tyle się naczekaliśmy, że zdążyłem już przeczytać chyba wszystkie książki, które wciąż mi podsuwała Kasia. Chyba nic mnie nie zaskoczy! Chociaż… Wiesz, tato, jak wręczyła mi te maleńkie buciki i powiedziała, że zostanę tatą, to nie powiem, nogi się pode mną ugięły. Rozumiałem go doskonale, w końcu sam przez to przeszedłem i to niejeden raz. Z pierwszą dwójką, naszymi bliźniętami, było jeszcze nie tak źle. Mieliśmy z Irenką po dwadzieścia parę lat, mnóstwo energii, do tego mieszkaliśmy jeszcze z teściami, więc mogliśmy na nich liczyć. Jednak i tak dzieci dały nam w kość Jedno spało, drugie zaczynało płakać, jedno jadło, drugie chciało się bawić. Do tego doszły kolki i problemy z tym, żeby w ogóle coś dla nich zdobyć: wózek, wanienkę, śpiochy… Gdyby teściowa nie miała znajomości w kilku sklepach, to nie wiem, jak dalibyśmy sobie radę! W każdym razie przez kilka pierwszych lat było nam ciężko i nawet nie myśleliśmy o powiększeniu rodziny. Potem dzieci podrosły, poszły do przedszkola, Irenka wróciła do pracy, mogliśmy sobie pozwolić na wynajęcie niewielkiego mieszkania w mieście. Wszystko jakoś się układało i, chociaż od czasu do czasu bliźniaki marudziły, że chciałyby rodzeństwo, my z Irenką nie zamierzaliśmy mieć więcej dzieci. Uznaliśmy, że swój przydział już odchowaliśmy. Dzieci były większe, mogliśmy wreszcie zostawić je u zaprzyjaźnionych sąsiadów i wybrać się gdzieś do znajomych albo nawet całą rodziną pojechać w góry, co oboje z żoną uwielbialiśmy. Pewnego dnia, kiedy wróciłem z pracy do domu, bliźnięta jak zawsze szalały na podwórku z innymi dzieciakami, za to Irenka siedziała przy kuchennym stole w całkowitym bezruchu. Przestraszyłem się nie na żarty – pomyślałem, że może jest chora albo coś? Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby tak próżnowała Zawsze krzątała się po kuchni, a nawet kiedy siedziała w fotelu, to robiła na drutach albo coś wyszywała. Takie zachowanie było więc do niej całkowicie niepodobne. – Coś się stało? – zapytałem więc, opadając na stołek obok niej. – Ale chyba nic z dziećmi? – Byłam dzisiaj u lekarza – powiedziała, potwierdzając moje domysły, po czym dodała cicho: – Jestem w ciąży, Rysiu. Choć wcześniej Irena zgadzała się ze mną, że wystarczy nam dwójka dzieci, teraz widziałem, że patrzy na mnie jakoś tak z nadzieją. No ale co się dziwić, hormony w jej ciele robiły swoje. Tymczasem ja widziałem sprawę jasno – i wcale nie byłem zachwycony. I choć trudno mi się do tego przyznać, wstałem wtedy z tego krzesła i wyszedłem bez słowa. Nie przytuliłem Irki, nie powiedziałem jej, że się cieszę Nic. Nawet dobrze nie wiedziałem, co robię ani gdzie idę. Nie zastanawiałem się nad tym. W głowie huczało mi od innych myśli. Przede wszystkim: jak my sobie poradzimy? Irka dopiero co wróciła do pracy, zaczęliśmy mieć trochę więcej pieniędzy, a tu co – koniec? Teściowie dawno zmarli, nie mieliśmy co liczyć na ich pomoc. Nasze mieszkanko było naprawdę malutkie, tak że nawet nie wyobrażałem sobie, gdzie moglibyśmy wstawić następne łóżeczko. A ten maluch, co się jeszcze nie urodził, to chyba musiałby raczkować po tapczanie… Do tego czasy były ciężkie, niespokojne, w zakładach coraz częściej odbywały się strajki, protesty, człowiek nie wiedział, co go czeka nazajutrz. „A jeśli stracę pracę? – zamartwiałem się. – Chyba pod most przyjdzie nam pójść! Jak w takich warunkach mielibyśmy wychować następne dziecko? Że też akurat teraz! Dopiero co wyszliśmy z pieluch, wreszcie moglibyśmy się nacieszyć życiem!”. Może to głupie, ale jedyne wyjście, jakie przychodziło mi do głowy, to takie, żeby to wszystko rzucić. Zostawić Irkę i dzieciaki, wsiąść w najbliższy pociąg i pojechać gdzieś przed siebie, bez żadnych zmartwień, obowiązków, kłopotów… Pomyślałem, że Irka nawet jako samotna matka miałaby lepiej, bo zawsze znalazłoby się miejsce w żłobku czy przedszkolu, i dodatkowe zapomogi… Dziś sam nie bardzo mogę w to uwierzyć, ale takie mnie wtedy ogarnęły myśli Choć bliźniaki kochałem nad życie, to myśl o następnym dziecku po prostu przyprawiała mnie o gęsią skórkę. Taki byłem zamyślony, że nawet nie zauważyłem, kiedy trafiłem do parku, na plac zabaw. Opadłem tam na ławeczkę i zastanawiałem się nad swoim życiem. Nagle z zamyślenia wyrwał mnie cichy głosik. W taki sposób poznałem swojego przyszłego zięcia. – Tatuś? – pytał mały, na oko trzyletni chłopczyk; oparł się o moje kolano i wpatrywał się we mnie uważnie. – Zgubiłeś się, bąblu? – uśmiechnąłem się do niego, rozglądając się uważnie wokół, w poszukiwaniu rodziców malca; na szczęście zaraz podbiegła do mojej ławki jego matka. – Michasiu, ile razy ci mówiłam, że nie wolno podchodzić do obcych panów! – strofowała synka. – Masz się trzymać mamusi! Kobieta wyprawiła malca do piaskownicy i zwróciła się do mnie: – Jego ojciec porzucił mnie, zanim Michaś się urodził – wyjaśniła cicho. – Dziadków też nie ma, więc wszędzie szuka sobie taty… Nie zliczę już, ile razy musiałam go odciągnąć od obcych mężczyzn, boję się o niego. Ale co mogę na to poradzić, Michaś tak bardzo potrzebuje taty. Aż łzy mi się zakręciły w oczach, bo widziałem, z jaką nadzieją patrzył na mnie ten chłopczyk. Poczułem się, jakby ktoś walnął mnie w brzuch i przywrócił trochę zdrowego rozsądku. Wiedziałem, jakie zadanie mam do wykonania! Pobiegłem do najbliższej kwiaciarni i wykupiłem wszystkie żółte róże, ulubione kwiaty Irki. – Już myślałam, że się nie ucieszyłeś, że chcesz nas zostawić – szlochała, kiedy wpadłem do kuchni, gdzie siedziała tak, jak ją zostawiłem. – Uciekłeś, jakby cię kto gonił… – Musiałem kupić kwiaty dla przyszłej mamy mojego synka. Albo córeczki – uściskałem ją delikatnie. Nigdy nie powiedziałem żonie, jakie myśli wpadały mi wtedy do głowy ani co planowałem. Wstyd mi było. Życie nam się jakoś poukładało, nie straciłem pracy, mieszkanie dostaliśmy większe ze względu na następne dziecko, a bliźnięta były zachwycone siostrzyczką i wprost wyrywały ją sobie z rąk. A co jest najlepsze? Ten mały chłopczyk, który szukał sobie wtedy ojca, dziś mówi do mnie „tato”. Jego matka zaprzyjaźniła się z moją Irką, kiedy razem wychodziły na plac zabaw – nasza Kasia i ten mały Michałek bawili się razem, a potem, po latach, to już jakoś poszło… A ja jestem pewien, że mój zięć swoich dzieci nie zawiedzie. Zobacz też: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Adam wyskoczył tylko po pieluchy, a zniknął na 2 lata. Popłakałam się, gdy zobaczyłam go w parku z innym dzieckiem”
Miejski park tętnił życiem, ale dla mnie cały ten gwar był tylko tłem dla wielkiego smutku. Siedziałam na ławce, kurczowo trzymając za rączkę mojego dwuletniego synka. Igor miał zaledwie miesiąc, kiedy jego ojciec, Adam, wyszedł z mieszkania z jedną misją. Pieluchy się skończyły, a mały płakał. Adam pocałował mnie w czoło, rzucił ciche: „Zaraz wracam, kochanie” i zamknął za sobą drzwi. Nigdy do tego sklepu nie dotarł. Przez dwa koszmarne lata żyłam w zawieszeniu, nie wiedząc, co się stało.
I właśnie tam, w cieniu starych dębów, mój wzrok przykuła znajoma sylwetka. Serce podeszło mi do gardła. To był Adam. Żywy, zdrowy, ubrany w sportową kurtkę. Obok niego biegał mały, może dwuletni chłopczyk, którego Adam czule asekurował, podnosząc z trawy. − Adam? − szepnęłam, a głos całkowicie uwiązł mi w gardle. Dopadłam do niego w kilku krokach, zostawiając Igorka przy ławce. Moje ręce trzęsły się tak mocno, że ledwo byłam w stanie utrzymać pion. − Adam, na miłość boską, to ty?! − krzyknęłam, a łzy płynęły mi po policzkach ciurkiem. − Szukałam cię wszędzie! Gdzie ty byłeś przez dwa lata? I czyje to jest dziecko?! Sekret wreszcie wyszedł na jaw Mężczyzna gwałtownie obrócił głowę. Na mój widok zbladł tak potwornie, że aż musiał oprzeć się o parkowe drzewo. W jego oczach zamiast strachu czy wstydu zobaczyłam jednak gigantyczne, obezwładniające wzruszenie. − Karolina... − wykrztusił łamiącym sich głosem, a z jego oczu również popłynęły łzy. − Ja... ja nie wierzę, że cię widzę. − Nie wierzysz?! − wrzasnęłam, czując, jak narastający żal i poczucie zdrady odbierają mi zmysły. − Zniknąłeś bez słowa! Zostawiłeś mnie samą z noworodkiem! A teraz spacerujesz sobie w parku z innym dzieckiem? Kim ona jest? Kim jest ta kobieta, dla której nas porzuciłeś?! Adam nie odpowiedział od razu. Spojrzał na biegającego obok malucha, który uśmiechał się od ucha do ucha, trzymając w rączce plastikową grzechotkę − dokładnie tę samą, którą miał w łóżeczku tamtego feralnego wieczoru. − Karolina, posłuchaj mnie, błagam cię − szepnął Adam, łapiąc mnie za lodowate dłonie. − Ja was nie porzuciłem. Nigdy bym tego nie zrobił świadomie. Druga strona tragedii i bolesna prawda o utraconym czasie Osunęliśmy się oboje na pobliską ławkę. Adam płakał tak mocno, że aż brakowało mu tchu w piersiach, a jego ciałem wstrząsały dreszcze. Powoli, słowo po słowie, cała ta niesamowita historia zaczęła układać się w logiczną całość. Okazało się, że tamtego wieczoru, tuż po wyjściu z bloku, Adam został potrącony na przejściu dla pieszych przez pirata drogowego. Sprawca uciekł, a mój mąż jako NN trafił do szpitala w innym województwie. Kiedy w końcu się wybudził, okazało się, że cierpi na całkowitą amnezję wsteczną. Nie pamiętał, jak się nazywa, kim jest ani że ma w Warszawie żonę i maleńkiego synka. Zagubiony, zaczął budować swoje życie na nowo z pomocą wolontariuszki ze szpitala, która otoczyła go opieką. Między nimi narodziło się uczucie, a niedługo potem na świat przyszedł ich wspólny syn, który ma dziś prawie dwa lata. Adam żył w przekonaniu, że to jego jedyna rodzina. − Pamięć wróciła mi dopiero trzy dni temu, Karolina − szlochał Adam, tuląc moje dłonie do swojej twarzy. − Zobaczyłem w sklepie zabawkę, ten mały traktor, o którym kiedyś rozmawialiśmy. To był impuls, uderzenie. Wszystko we mnie pękło w jednej sekundzie. Przypomniałem sobie twój uśmiech, nasz dom, Igorka... Przyjechałem tu pierwszym pociągiem razem z małym, bo jego mama musiała zostać w pracy. Chodziłem wokół naszego starego bloku, bojąc się wejść na górę. Bałem się, że już kogoś masz, że mnie nienawidzisz... Trudny powrót i miłość, która musi znaleźć nową drogę Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, do ławki podbiegł mój mały Igor. Chłopiec patrzył na zapłakanego, obcego mężczyznę oraz na swojego rówieśnika biegającego obok. Adam spojrzał na niego i w tamtej sekundzie zalał się łzami po raz kolejny, widząc obok siebie dwóch swoich synów − z dwóch zupełnie różnych, odciętych od siebie światów. − Igorku... − szepnął, powoli klękając na piasku. − Synku, to ja. Twój tata. Mój mały chłopiec, który do tej pory znał ojca tylko z wyblakłych fotografii, podszedł bliżej i bez słowa przytulił się do jego szyi, a drugi synek Adama zaciekawiony podał mu swoją zabawkę. Porwałam ich wszystkich w ramiona, rycząc ze wzruszenia i gigantycznej, obezwładniającej ulgi. Wszystkie żale, pretensje i podejrzenia o świadomą zdradę, które nosiłam w sobie przez te dwa potworne lata, rozpłynęły się w powietrzu. Wiedziałam, że sytuacja jest niesamowicie trudna i skomplikowana. Adam miał teraz drugie dziecko, drugą kobietę, która kochała go i nie miała pojęcia o jego przeszłości. Czekały nas niezwykle trudne rozmowy, układanie życia na nowo i bolesne decyzje. Ale tamtego dnia w parku, patrząc na dwóch małych chłopców bawiących się wspólnie w piasku, poczułam po raz pierwszy od dwóch lat wewnętrzny spokój. Mój mąż żył, odzyskał pamięć, a nasza miłość, choć okaleczona przez los, dostała szansę, by znaleźć nową, dojrzałą drogę. Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
Nawet 9600 zł na każde dziecko: wielu ojców nie wie, że te pieniądze im się należą. Część świadczeń przepada
800 plus dla ojca to świadczenie dostępne na takich samych zasadach jak dla matki: przysługuje na każde dziecko do 18. roku życia i nie zależy od dochodu. To 800 zł miesięcznie, czyli 9600 zł rocznie na jedno dziecko. Ojciec może sam złożyć wniosek online, a pieniądze trafią na konto.
800 plus kojarzy się wielu osobom głównie z mamami, ale w praktyce świadczenie może pobierać także ojciec. W Polsce 800 zł miesięcznie przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie zależy od dochodu rodziny. Wniosek da się złożyć samodzielnie online, a wypłata trafia wyłącznie na konto bankowe wskazane we wniosku. Ojciec też może być wnioskodawcą i to nic nadzwyczajnego Przepisy nie wprowadzają ograniczeń, które z góry wykluczałyby ojców z prawa do świadczenia Rodzina 800 plus. To ważne szczególnie wtedy, gdy w codziennym życiu to tata ogarnia większość spraw: zapisy do szkoły, wizyty u lekarza, zajęcia dodatkowe i domowy budżet. W takiej sytuacji złożenie wniosku przez ojca jest po prostu praktycznym rozwiązaniem. Świadczenie przysługuje na każde dziecko do 18. urodzin. Nie ma tu kryterium dochodowego, więc wysokość zarobków nie zmienia prawa do wypłaty. Warto też pamiętać o formie przekazywania pieniędzy: 800 plus jest wypłacane wyłącznie na rachunek bankowy. Jeśli w rodzinie macie jedno wspólne konto albo osobne rachunki, to właśnie we wniosku wskazuje się, gdzie mają trafić środki. Liczby, które robią różnicę w domowym budżecie Kwota jest stała: 800 zł miesięcznie na jedno dziecko. W przeliczeniu na rok daje to 9600 zł. Przy dwójce dzieci robi się z tego 19 200 zł rocznie. To pieniądze, które w wielu domach realnie pomagają spiąć wydatki związane z dziećmi: opłacić wyprawkę szkolną, dojazdy, zajęcia sportowe czy po prostu codzienne potrzeby. Warto spojrzeć na to też z perspektywy planowania. Stałe wsparcie co miesiąc jest łatwiejsze do rozpisania w budżecie niż jednorazowy zastrzyk gotówki. Jeśli więc to ojciec prowadzi domowe rozliczenia albo po prostu woli mieć kontrolę nad terminami i formalnościami, może sam przejąć temat wniosku. Wniosek bez biegania po urzędach: cztery wygodne kanały online Złożenie wniosku nie wymaga wizyty w placówce, bo przewidziano kilka zdalnych ścieżek. Ojciec może złożyć wniosek przez Platformę Usług Elektronicznych ZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia albo aplikację mZUS. To szczególnie pomocne, gdy trudno znaleźć czas między pracą a opieką nad dziećmi. Po wysłaniu wniosku kluczowe jest to, by dane były spójne, a rachunek bankowy wpisany poprawnie, bo wypłata odbywa się wyłącznie przelewem. W praktyce najwygodniej ustalić w rodzinie, na czyje konto mają wpływać środki i kto będzie pilnował formalności. Po rozwodzie i przy opiece naprzemiennej zasady są jasne W rodzinach po rozstaniu czy rozwodzie temat 800 plus bywa bardziej drażliwy, bo dotyczy codziennych wydatków na dziecko. Przy opiece naprzemiennej świadczenie może zostać podzielone między rodziców po połowie. Z kolei gdy dziecko mieszka z ojcem na stałe, to tata może być jedynym beneficjentem programu. To rozwiązania, które mają porządkować sytuację i dopasować wypłatę do realnej opieki nad dzieckiem. Jeśli w waszej rodzinie obowiązki są rozdzielone w konkretny sposób, warto trzymać się tych zasad i zadbać o to, by wniosek składała osoba, która faktycznie ma być wskazana do pobierania świadczenia. Źródło: gov.pl Zobacz też: „Mąż przyniósł ze spaceru pusty wózek dziecięcy, który stał pod lasem. Gdy zajrzałam pod kocyk, zmroziło mi krew”
„Mąż szykował się, by świętować Dzień Ojca, a ja płakałam w poduszkę. Gdyby tylko wiedział, że to nie jego święto”
Czerwiec zawsze był w naszym domu miesiącem pełnym radości, ale w tym roku zbliżający się Dzień Ojca napełniał mnie paraliżującym poczuciem winy. Mój mąż, Robert, od trzech lat był najwspanialszym, najbardziej oddanym tatą dla naszej córeczki Bianki. Widziałam, z jaką dumą opowiadał kolegom o jej pierwszych krokach i jak skrupulatnie planował ten wyjątkowy czerwcowy dzień. Tymczasem ja co noc płakałam w poduszkę, nie mogąc znieść ciężaru tajemnicy, którą ukrywałam przed nim od lat.
Za każdym razem, gdy Robert brał małą na ręce, w mojej głowie kołatała jedna, rozdzierająca myśl: „Gdybyś tylko wiedział, że to nie twoje dziecko”. Dosłownie pękałam ze strachu przed dniem, w którym prawda wyjdzie na jaw. Wszystko rozstrzygnęło się w ubiegły piątek, a sekret, który ujrzał światło dzienne, całkowicie zburzył nasz dotychczasowy porządek − choć w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam. Czerwcowe przygotowania i ciche łzy Wszystko zaczęło się na dwa tygodnie przed Dniem Ojca. Robert z niesamowitym entuzjazmem opowiadał o tym, jak zabierze Biankę na jej pierwszy wyjazd pod namiot nad jezioro. Kupował miniaturowy śpiwór, małą wędkę i uczył małą leśnych piosenek. Bianka była w niego wpatrzona jak w obrazek − dla niej tata był całym światem. Ja w tym czasie gasłam w oczach, nie mogłam już tego znieść. Każde ich wspólne przytulenie wywoływało u mnie ucisk w klatce piersiowej. Moje wyrzuty sumienia stały się tak potężne, że unikałam kontaktu wzrokowego z mężem. Zamykałam się w sypialni pod pretekstem migreny i bezgłośnie szlochałam, patrząc w sufit. Byłam pewna, że jeśli powiem Robertowi prawdę, nasze małżeństwo i dotychczasowe życie obrócą się w ruinę. Ukrywałam przed nim fakt, że biologicznie... nie był ojcem Bianki. Córeczka była owocem mojego poprzedniego, trudnego związku, który rozpadł się, zanim jeszcze dowiedziałam się o ciąży. Gdy Robert pojawił się w moim życiu, po 9 miesiącach urodziła się Bianka. Żyłam w przekonaniu, że Robert uważa Biankę za swoje rodzone dziecko i nigdy nie miałam odwagi wyjawić mu prawdy o przeszłości. Przypadkowe znalezisko w szufladzie Wszystko pękło w miniony piątek. Robert pojechał do marketu budowlanego po brakujące linki do namiotu. Chciałam schować do jego biurka stare rachunki za prąd. Szukając wolnego miejsca, przypadkowo wysunęłam małą, zablokowaną szufladę na samym dnie dębowego mebla. Wewnątrz, wśród starych kluczy, znalazłam grubą, błękitną kopertę wetkniętą pod dokumenty notarialne. Koperta była otwarta. Z drżącymi rękami wyciągnęłam z niej stary akt urodzenia Bianki z dopisanym nazwiskiem jej biologicznego ojca oraz pożółkły list, na którym widniało pismo mojego męża. Gdy moje oczy prześlizgnęły się po papierze, poczułam, że grunt usuwa mi się spod nóg. W liście, napisanym przez Roberta trzy lata temu, znajdowało się zrzeczenie się praw do dziecka ze strony tamtego człowieka oraz potwierdzenie pełnej spłaty jego dawnych długów. Wszystko wskazywało na to, że Robert potajemnie odszukał mężczyznę z mojej przeszłości i załatwił z nim wszystkie formalności prawne, bym ja już nigdy nie musiała się bać. Data na dokumencie wskazywała, że Robert zrobił to jeszcze zanim oficjalnie zamieszkaliśmy razem. Rozmowa w blasku księżyca W tym samym momencie usłyszałam kroki na schodach. Robert wrócił do domu. Gdy wszedł do sypialni i zobaczył mnie klęczącą na dywanie z dokumentami w ręku, nie zaczął krzyczeć. Usiadł ciężko na brzegu łóżka, wziął głęboki oddech i delikatnie wyciągnął błękitną kopertę z moich zdrętwiałych palców. − Odszukałaś to... − wyszeptał cicho, a w jego oczach pojawiły się łzy. − Robert... Ty wiedziałeś? Od samego początku wiedziałeś, że Bianka nie jest twoją biologiczną córką? − wykrztusiłam przez łzy, a mój głos drżał od nadmiaru emocji. − Dlaczego udawałeś? Dlaczego pozwalałeś mi żyć w tym potwornym strachu, że prawda kiedyś nas zniszczy? Ja przez lata bałam się ci o tym powiedzieć, żeby cię nie stracić! Mąż mocno przytulił mnie do swojej piersi, gładząc mnie po plecach. To, co usłyszałam chwilę później, całkowicie zmieniło wszystko. Kto naprawdę jest ojcem? − Maja, przecież widziałem twój strach, gdy Bianka była mała − zaczął Robert łamiącym się głosem. − Wiedziałem, przez co przeszłaś w poprzednim związku i jak bardzo bałaś się, że tamten człowiek wróci i skrzywdzi was obie. Odszukałem go. Zrzekł się wszystkiego w zamian za pomoc w spłacie jego zobowiązań. Podpisał papiery i obiecał zniknąć na zawsze. Milczałem, bo czekałem, aż ty sama będziesz gotowa, by o tym porozmawiać. Nie chciałem otwierać twoich starych ran. Robert spojrzał na mnie, a z jego oczu biła niesamowita, czysta miłość. − Przez te trzy lata widziałem, jak dziwnie patrzysz na mnie, gdy zbliżał się Dzień Ojca. Słyszałem, jak płaczesz w łazience. Domyślałem się, że nosisz w sercu ten ciężar. Ale posłuchaj mnie uważnie, Maja. Ojcostwo to nie są dokumenty urzędowe ani więzy krwi. Ojciec to ten, który wstaje w nocy, gdy mała ma koszmary. To ten, który trzyma ją za rękę i uczy budować zamki z piasku. Bianka to moja córka, bo ulepiłem ją z mojej miłości. To jest moje święto, Majka. Bo to ja jestem jej tatą. Najpiękniejszy czerwiec Słuchając mojego męża, płakałam jak głupia. Moje łzy nie były już jednak spowodowane strachem czy poczuciem winy. Płakałam nad niesamowitym, cichym bohaterstwem tego człowieka, który cztery lata temu schował całą męską dumę do kieszeni, by dać nam bezpieczny dom, a potem w milczeniu dźwigał ten sekret, by chronić mój święty spokój. Wreszcie runął dzielący nas mur milczenia i strachu. Otworzyły się drzwi do zupełnie nowej, pełnej prawdy i szacunku rzeczywistości. W minioną niedzielę Robert i Bianka wyjechali pod namiot. Gdy pakowałam im plecaki, do małej kieszonki kurtki męża wsunęłam laurkę, którą wspólnie z małą przygotowałyśmy. Na okładce Bianka namalowała wielkie, koślawe serce, a ja dopisałam pod spodem jedno zdanie: „Dla Najwspanialszego Taty na świecie − dziękujemy, że jesteś naszym bezpiecznym portem”. Już wiem, że prawdziwa rodzina nie potrzebuje urzędowych zapisów w papierach. Potrzebuje ludzi, którzy są gotowi zaryzykować wszystko, by chronić miłość tych, których kochają najmocniej na świecie. Zobacz też: „Teściowa zabrała mojego Stasia na weekend na działkę. Gdy po 2 dniach przywieźli tylko pusty fotelik synka, skamieniałam”
„List zza grobu od mojego ojca. To, co zrobił dla mnie 30 lat temu, wbiło mnie w ziemię”
Mój tata, Tomasz, odszedł nagle w zeszłym miesiącu. Przez całe życie pamiętałam go jako człowieka skrytego, niemal surowego w obyciu i chorobliwie oszczędnego. Gdy byłam dzieckiem, nigdy nie kupował mi drogich zabawek, nie jeździliśmy na zagraniczne wycieczki, a każdą złotówkę oglądał dwa razy, zanim ją wydał. Jako nastolatka miałam o to do niego ogromny żal. Zazdrościłam rówieśnikom markowych ubrań i beztroski. Myślałam, że tata po prostu skąpi mi na wszystko. Prawda o jego „skąpstwie” wyszła na jaw dopiero podczas porządkowania jego dokumentów w opustoszałym mieszkaniu.
Przesuwałam ciężką, dębową szafę w jego sypialni, gdy zauważyłam, że jedna z desek podłogowych lekko odstaje. Podważyłam ją nożem. W niewielkiej wnęce leżała metalowa, zardzewiała kasetka. Wewnątrz nie było jednak złota ani ukrytych oszczędności. Znalazłam tam plik starych rachunków szpitalnych, dokumenty medyczne z lat 90. oraz błękitną kopertę zaadresowaną moim imieniem. Pismo na kopercie było drżące, ale bez trudu rozpoznałam charakterystyczne litery mojego taty. Usiadłam na podłodze, a gdy otworzyłam list, serce zabiło mi szaleńczo. List z przeszłości „Moja ukochana Córeczko. Jeśli czytasz te słowa, znaczy, że mój czas na ziemi dobiegł końca. Przepraszam, że przez całe życie musiałaś znosić moje trudne usposobienie i wieczne oszczędzanie. Chcę, żebyś w końcu poznała prawdę o tym, co wydarzyło się dokładnie 30 lat temu, w lipcu 1996 roku” − pisał tata. W tamtym okresie, jako trzyletnia dziewczynka, przeszłam ciężką chorobę. Pamiętałam z opowieści mamy tylko tyle, że „było trudno, ale mnie uratowano”. List taty odsłonił jednak drugą, dramatyczną stronę tamtych wydarzeń. Okazało się, że moje życie wisiało na włosku, a jedyną szansą na ratunek przed nieodwracalnymi zmianami był natychmiastowy zakup niezwykle drogiego leku sprowadzanego z zagranicy. Koszt terapii przekraczał wszelkie możliwości finansowe moich rodziców. Kwota była dla nich astronomiczna. Poświęcenie, które odebrało mi mowę Tata opisał w liście, jak w ciągu 24 godzin musiał podjąć najważniejszą decyzję w swoim życiu. Nie mieliśmy zdolności kredytowej, a rodzina nie mogła nam pomóc. Wtedy mój tata, który od młodości kochał muzykę i był genialnym, obiecującym skrzypkiem, zdecydował się na ostateczny krok. Sprzedał swój największy skarb − oryginalne, bezcenne, zabytkowe skrzypce, które odziedziczył po swoim dziadku i na których grał w filharmonii. Instrument, który był dla niego całym światem i źródłem utrzymania, oddał za ułamek wartości prywatnemu kolekcjonerowi, byle tylko zdobyć gotówkę w kilka godzin. „Gdy dostałem pieniądze do ręki, nie myślałem o muzyce. Myślałem tylko o Twoim oddechu. Kupiłem ten lek i podarowałem Ci drugie życie. Musiałem jednak zrezygnować z pracy w filharmonii, straciłem pasję, a potem... potem założyłem firmę transportową, której nienawidziłem. Oszczędzałem każdy grosz, bo panicznie bałem się, że los znowu wystawi nas na próbę, a ja nie będę miał już czego sprzedać, by Cię ratować. Wybacz mi, że nie potrafiłem kupować Ci drogich prezentów. Moim największym prezentem był każdy dzień z Tobą” − kończył list mój ojciec. Najpiękniejsze łzy Siedziałam na podłodze w jego dawnym pokoju, tuląc pożółkłą kartkę papieru do piersi. Łzy bezsilności, wdzięczności i potężnego wzruszenia dosłownie zalały moje policzki. Zabrakło mi tchu. Przez całe życie niesprawiedliwie oceniałam człowieka, który dla mojego uśmiechu i zdrowia złożył na ołtarzu całe swoje życiowe marzenie, swoją tożsamość i pasję. Przez trzydzieści lat nosił w sercu tę cichą tajemnicę, nigdy nie wypominając mi, jak wielką cenę zapłacił za moje ocalenie. Wróciłam do domu i spojrzałam na moje własne dzieci bawiące się w salonie. Zrozumiałam wtedy, że prawdziwa miłość rodzicielska nie potrzebuje braw, drogich wakacji ani luksusów. To ciche, codzienne poświęcenie, o którym często dowiadujemy się dopiero wtedy, gdy jest już za mało czasu, by powiedzieć proste: „Dziękuję, tato”. Choć błękitna koperta była listem zza grobu, ostatecznie zmyła z mojego serca cały żal z dzieciństwa. Mój tata nie zostawił mi w spadku milionów, ale zostawił mi coś o wiele cenniejszego − dowód na to, że byłam dla niego najważniejszą istotą na świecie. Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Wniosek o urlop ojcowski 2023 – wzór do druku
Wniosek o urlop ojcowski należy złożyć w formie pisemnej u pracodawcy. Do wniosku o udzielenie urlopu ojcowskiego należy dołączyć m.in. oświadczenie, że nie skorzystało się z tego prawa wcześniej. Wydrukuj gotowy wzór wniosku o urlop ojcowski i dowiedz się, jak prawidłowo go napisać.
Wniosek o urlop ojcowski musisz złożyć najpóźniej 7 dni przed planowanym terminem urlopu. 14 dni wolnego przysługuje ci, jeżeli jesteś zatrudniony na umowę o pracę i urodziło ci się dziecko. Aby skorzystać z tego prawa, musisz złożyć u pracodawcy pisemny wniosek o urlop wraz z odpowiednimi dokumentami. Jak napisać taki wniosek? Przygotowaliśmy kilka wskazówek, a także gotowy wzór podania o urlop ojcowski, który możesz wydrukować. Spis treści: Wniosek o udzielenie urlopu ojcowskiego Dokumenty do wniosku o urlop ojcowski Oświadczenie do wniosku o urlop ojcowski Wzór oświadczenia do wniosku o udzielenie urlopu ojcowskiego Wniosek o urlop ojcowski: wzór Termin złożenia wniosku o urlop ojcowski Wniosek o udzielenie urlopu ojcowskiego: jak go napisać? Wniosek o udzielenie urlopu ojcowskiego powinien zawierać: imię i nazwisko pracownika, miejscowość i datę złożenia wniosku, dane pracodawcy, imię i nazwisko dziecka, datę urodzenia dziecka, wskazanie okresu, na jaki ma być udzielony urlop ojcowski albo jego część, podpis pracownika. Urlop ojcowski: zasady To musisz wiedzieć o urlopie ojcowskim: wynosi 14 dni kalendarzowych, można go wykorzystać do momentu skończenia przez dziecko 24 miesięcy, przysługuje do upływu 24 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku o przysposobieniu dziecka (do lat 7 lub 10, jeśli odroczono wobec niego obowiązek szkolny), można go wziąć jednorazowo lub podzielić na dwie części, jest płatny: otrzymuje się 100 proc. wynagrodzenia, można z niego skorzystać niezależnie od tego, czy mama dziecka jest na urlopie macierzyńskim. Dokumenty do wniosku o urlop ojcowski Dokumenty, które musisz dołączyć do wniosku o urlop ojcowski to: dokument aktu urodzenia dziecka (odpis skrócony lub kopia), kopia prawomocnego postanowienia sądu o przysposobieniu dziecka (w przypadku adopcji), oświadczenie ojca, czy korzystał z urlopu ojcowskiego albo jego części, dołączoną kopię prawomocnej decyzji o odroczeniu obowiązku szkolnego (w przypadku przysposobienia dziecka do lat 10, wobec którego odroczono obowiązek szkolny). Oświadczenie do wniosku o urlop ojcowski Do wniosku o urlop ojcowski dołącz oświadczenie, że nie korzystałeś wcześniej z urlopu ojcowskiego na wskazane we wniosku dziecko. Jeśli korzystałeś już z części urlopu – w oświadczeniu należy podać jego datę. Wzór oświadczenia do wniosku o udzielenie urlopu ojcowskiego W załączonym do wniosku oświadczeniu napisz: Oświadczam, że jako ojciec (lub prawny opiekun): nie korzystałem z urlopu ojcowskiego w celu sprawowania osobistej opieki nad wymienionym we wniosku dzieckiem oraz nie pobierałem zasiłku macierzyńskiego z innego tytułu. Lub: korzystałem z części urlopu ojcowskiego w terminie (data) w celu sprawowania osobistej opieki nad wymienionym we wniosku dzieckiem. Nie zapomnij o dopisaniu daty i podpisie. Wniosek o urlop ojcowski: wzór Jak napisać wniosek o urlop ojcowski? Możesz zrobić to samodzielnie, korzystając z wcześniejszych wskazówek lub skorzystać z gotowego wzoru. Musisz go jedynie wydrukować i wypełnić. Kliknij we wniosek o urlop ojcowski, aby go wydrukować: Termin złożenia wniosku o urlop ojcowski Wniosek o udzielenie urlopu ojcowskiego musisz złożyć najpóźniej 7 dni przed planowanym terminem urlopu. Pracodawca nie ma prawa wniosku odrzucić. Jeżeli nie zachowasz siedmiodniowego terminu między datą złożenia wniosku a wskazanym terminem rozpoczęcia urlopu ojcowskiego, pracodawca nie ma obowiązku ci go udzielić. Ważne! Zgodnie z unijną dyrektywą już wkrótce obojgu rodzicom będą przysługiwać po 2 miesiące urlopu rodzicielskiego. Jeśli nie wykorzysta ich np. tata, jego część urlopu przepadnie. Przepisy w państwach członkowskich miały zostać wprowadzone do 2 sierpnia 2022 r., ale w Polsce zaczną obowiązywać od 1 stycznia od 2023 r. Zobacz też: Wniosek o opiekę nad dzieckiem [WZÓR] Wniosek o urlop wychowawczy – wzór do druku ​Wniosek o urlop rodzicielski – wzór do druku
Pępkowe: co to za tradycja i co się kupuje w prezencie?
Pępkowe to tradycja świętowania narodzin dziecka. Najczęściej odbywa się w męskim gronie i polega na opijaniu faktu zostania ojcem. Tradycyjne pępkowe w dzisiejszych czasach odbywa się coraz rzadziej, ustępując miejsca kobiecemu baby shower. Prezent na pępkowe to jednak wciąż popularny zwyczaj. Warto wiedzieć, kiedy zorganizować pępkowe i co się wtedy kupuje. Wątpliwości pomógł nam rozwiać socjolog, dr Tomasz Sobierajski.
Pępkowe to stara tradycja, której celem było ulżenie napiętym nerwom, symboliczne pożegnanie beztroskiego życia i zadbanie o zdrowie dziecka. „Dziecko nieopite to dziecko chorowite” – opijanie narodzin dziecka miało nawet swoje logicznie brzmiące uzasadnienie. Pępkowe to także niecodzienne zwyczaje i prezenty. O szczegóły zapytałyśmy socjologa, dra Tomasza Sobierajskiego. Spis treści: Pępkowe: co to jest? Kiedy robi się pępkowe? Pępkowe: tradycja i zwyczaje Czy na pępkowe kupuje się prezent? Pępkowe a baby shower Pępkowe: co to jest? Pępkowe to męskie spotkanie, podczas którego świeżo upieczony ojciec wraz z kolegami i innymi mężczyznami z rodziny świętuje, a najczęściej opija narodziny dziecka. Skąd wziął się taki dziwny zwyczaj? „Z radości” – odpowiada socjolog, dr Tomasz Sobierajski. – „Urodziło się dziecko, a to jest przecież duży powód do świętowania”. Zdaniem socjologa pępkowe z pewnością nie jest żadnym zapijaniem strachu przed nową rzeczywistością. Owszem, taki strach spada na młodego ojca, ale nie tuż po porodzie, a trochę później. Może na porannym kacu albo (i to najbardziej prawdopodobna opcja) kiedy dziecko razem z mamą przyjedzie ze szpitala do domu. „Zazwyczaj dopiero kilka dni po narodzinach dziecka mężczyźni uprzytamniają sobie, jak bardzo ich życie się teraz zmieni” – mówi dr Sobierajski. Pępkowe kojarzy się z inną męską imprezą, wieczorem kawalerskim, i według Tomasza Sobierajskiego to skojarzenie jest jak najbardziej słuszne. Dla socjologa zarówno pępkowe, jak i wieczór kawalerski to nie tylko okazje do wypitki, ale tzw. rytuały przejścia, dokładnie takie same jak np. pasowanie na ucznia czy studniówka. Pępkowe jest rytualnym wejściem na wyższy poziom: na etap największej dojrzałości i odpowiedzialności życiowej. Tutaj już, inaczej niż na wieczorze kawalerskim, nie ma striptizu ani wyjazdów na paintball czy do Las Vegas. Jest alkohol i koledzy – to fakt, ale o wiele częściej pępkowe to spokojna posiadówka w domu, do tego często międzypokoleniowa, z własnym ojcem i teściem. Pępkowe: kiedy się odbywa? Pępkowe zwykle organizuje się tuż po narodzinach dziecka. To jeszcze jeden argument przeciwko pępkowemu powtarzany przez przeciwników tej tradycji: ojciec opijający narodziny dziecka w czasie, gdy mama i noworodek potrzebują wsparcia i opieki to raczej nie jest powód do dumy. Obecnie terminy pępkowego ustala się jednak z większą swobodą. Krótkie męskie spotkanie można zaplanować na dowolny dzień, który będzie pasował zarówno tacie, jak i mamie. Pępkowe: tradycja i zwyczaje Tradycyjne pępkowe miało dać młodemu ojcu poczucie wsparcia. To nie tylko pożegnanie się z kolegami w stylu: „Stary, już jesteś dla nas stracony”. Zdaniem Sobierajskiego na pępkowym: pije się za zdrowie dziecka i młodego taty, przekazuje się rady, nawet jeśli są to rady koślawe, rodem z innego pokolenia, utrwala się poczucie zjednoczenia młodego taty z innymi, bardziej już doświadczonymi ojcami. Co ciekawe, pępkowe zwykle jest imprezą bardziej „elitarną” niż wieczór kawalerski. Bardzo często jest imprezą ściśle ojcowską – bez bezdzietnych i nieżonatych kumpli. Jeśli zastanawiasz się, jak i gdzie zorganizować pępkowe to do wyboru są trzy opcje: w domu – organizujesz spotkanie w męskim gronie. Kto stawia na pępkowym? Zgodnie ze zwyczajem to młody tata częstuje gości alkoholem i powinien zapewnić nie tylko napoje, ale i przekąski. W praktyce jednak najczęściej jest to impreza składkowa, każdy zaproszony przychodzi z przysłowiową flaszką w ramach prezentu. Ta opcja jest zazwyczaj tańsza, jednak weź pod wagę: sprzątanie przed i po imprezie; w lokalu – rezerwujesz stolik na określoną liczbę osób i na koniec imprezy regulujesz rachunek lub stawiasz na aktywnie spędzony czas i umawiasz się z innymi ojcami np. na kręgle, czy gokarty (w przypadku drogich atrakcji każdy płaci sam za siebie). Minus: koszt (ale nie musisz sprzątać); opcja mieszana – impreza rozpoczyna się w domu (tzw. biforek), a kończy się w lokalu. Współcześnie jednak coraz więcej ludzi, nie tylko kobiet, ale i mężczyzn, odrzuca tradycję pępkowego i uważa, że opijanie narodzin dziecka jest obciachem. „Oczywiście wszyscy znamy opowieści, jak to nasi ojcowie po naszych narodzinach szli w tango na trzy dni albo i na tydzień, ale jakoś nie mamy zbytniej ochoty ich naśladować” - mówi Sobierajski. Zwyczaje pępkowego coraz mniej pasują do obecnych norm kulturowych. Zmieniło się postrzeganie samej ciąży i rodzicielstwa: poród i opieka nad dzieckiem to już nie tylko sprawa kobiety, ale obojga rodziców. W tym aspekcie powoli dobijamy do Skandynawii, gdzie rola taty nie różni się od roli mamy (częściej chcemy naśladować wychowanie dzieci w Szwecji), porody rodzinne są normą, urlopy rodzicielskie dzieli się na pół, popularnym rozwiązaniem kwestii opieki nad dziećmi po rozwodzie jest opieka naprzemienna – i gdzie pępkowego się nie obchodzi, chociaż przecież pije się alkohol tak samo, jak u nas. Czy na pępkowe kupuje się prezent? Prezent na pępkowe zazwyczaj kojarzy się z alkoholem. Powinien to być jednak alkohol dobrej jakości, a jeszcze lepiej − samodzielnie przygotowana nalewka. Co jeszcze można przynieść na pępkowe? album na zdjęcia dziecka oraz fotografie rodzinne książkę dla ojców zabawną koszulkę albo kubek z dedykacją dla młodego taty voucher na basen albo siłownię sadzonkę drzewa do zasadzenia View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Pępkowe a baby shower Z punktu widzenia socjologa Sobierajskiego pępkowe jest o wiele bardziej „nasze” niż baby shower, czyli impreza dla przyszłych mam, która została żywcem przejęta z amerykańskiej kultury. „Powiem szczerze, że z dwojga złego, to już wolę to pępkowe. Baby shower, z tymi wszystkimi różowościami, dziwnymi konkursami, prezentami i tortami z pieluszek, jest moim zdaniem bardzo infantylne. Co więcej, jest okropnym symbolicznym wciśnięciem ciężarnej kobiety w rolę jakiejś matrony” – mówi Tomasz Sobierajski. Jeszcze bardziej nie podoba mu się samo rozróżnienie na imprezę męską i damską. „Dla mnie baby shower byłoby do zaakceptowania, gdyby to nie była impreza tylko dla matki i jej koleżanek, ale dla obojga rodziców i ich wszystkich wspólnych przyjaciół. Bo wtedy byłaby po pierwsze mniej sztuczna, a po drugie oznaczałaby zrównanie ról matki i ojca w rodzinie”. Zobacz też: Po co dziecku jest ojciec – wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński Poród rodzinny - 6 rad dla taty 10 najpiękniejszych tortów na baby shower Konsultacja merytoryczna dr Tomasz Sobierajski Socjolog, metodolog, trener komunikacji interpersonalnej i medycznej, wykładowca akademicki, adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego
Kuba Wojewódzki zdradził płeć dziecka. Jak myślisz, chłopiec czy dziewczynka?
59-letni Kuba Wojewódzki i jego partnerka niedługo powitają na świecie swoje pierwsze dziecko. O płci dziecka znany celebryta poinformował w programie „WojewódzkiKędzierski” w... dość nietypowy sposób.
Kuba Wojewódzki niedługo zostanie ojcem. O tym, że jego partnerka jest w ciąży, poinformował jakiś czas temu na antenie TVN. Podczas rozmowy z Michałem Żebrowskim, aktorem i dyrektorem Teatru 6. piętro, celebryta zdradził płeć swojego nienarodzonego dziecka. Kuba Wojewódzki zostanie ojcem: chłopiec czy dziewczynka? W najnowszym odcinku podcastu Onetu „WojewódzkiKędzierski” w pewnym momencie rozmowa panów zeszła na tematy ojcostwa. Kuba Wojewódzki zapytał Michała Żebrowskiego, czy planuje powiększyć swoją rodzinę (przypomnijmy, że żona aktora, Aleksandra Żebrowska, jest w ciąży). Aktor powiedział: „Każde dziecko jest cudem”. Co Kuba Wojewódzki spuentował: „Przecież to wiadome, że Michał płodzi synów, a ja córki”. Piszemy też o: Nowe informacje o stanie zdrowia synka Joanny Opozdy. Jak się czuje mały Vincent? Synek Aleksandry Żebrowskiej jeszcze nie mówi. Fanki zaniepokojone Czy donuty Ekipy powtórzą sukces słynnych lodów? Pączki z dziurką czekają na fanów!
Jakub Rzeźniczak spotkał się z synem. Rodzinne więzi zacieśniali w salonie kosmetycznym
Jakub Rzeźniczak spotkał się z synem Oliwierem i swoją byłą partnerką Magdaleną Stępień. Piłkarzowi towarzyszyła córka z poprzedniego związku.
Historia relacji Jakuba Rzeźniczaka i Magdaleny Stępień jest bardzo trudna. Piłkarz zostawił ją, gdy ta była jeszcze w ciąży. Modelka przeszła traumatyczny poród, a następnie musiała stawić czoła samotnemu macierzyństwu. Ostatnio pojawiły się doniesienia, że Jakub Rzeźniczak nie ma kontaktu ze swoim synkiem, a co gorsza – wcale nie zabiega o niego. Spotkanie piłkarza z synkiem Ostatnio na portalu pudelek.pl pojawiła się informacja, że Jakub Rzeźniczak spotkał się z Magdaleną Stępień i synem Oliwierem. Na zdjęciach opublikowanych przez portal widać, że spotkanie miało miejsce w salonie kosmetycznym. Uczestniczka 5. sezonu „Top Model” wraz z dzieckiem czekała na piłkarza przed salonem oferującym usługi manicure. Jakub Rzeźniczak przybył na miejsce w towarzystwie swojej czteroletniej córeczki z poprzedniego związku. Cała czwórka weszła do salonu. Opuścili go po jakiejś godzinie. Modelka czule pożegnała się z dziewczynką, przytulając ją. Z relacji świadków wynika, że ekspara na zakończenie spotkania zamieniła ze sobą jedynie kilka słów. Następnie Magdalena Stępień z synkiem udała się w swoją stronę, a sportowiec z córeczką poszedł do zaparkowanego obok samochodu. Choć relacja rodziców Oliwiera nadal wydaje się dość chłodna, to wspaniale, że próbują dojść do porozumienia. Zobacz także: Małgorzata Ostrowska-Królikowska: „warto uświadamiać dzieciom kruchość istnienia” Córka Zofii Zborowskiej zadławiła się mlekiem. Mama nie umiała jej pomóc! Joanna Opozda kupiła pierwszą rzecz dla dziecka. Przyszła mama zalewa się łzami ze wzruszenia
Wiele wskazuje na to, że Jakub Rzeźniczak nie ma kontaktu z synkiem
Jakub Rzeźniczak kilka miesięcy temu po raz drugi został tatą. Z najnowszych doniesień wynika jednak, że piłkarz niekoniecznie przejmuje się swoją rolą i praktycznie nie ma kontaktu z synkiem.
Magdalena Stępień i Jakub Rzeźniczak kilka miesięcy temu zostali rodzicami Oliwiera. Pierwsze miesiące były bardzo ciężkie dla mamy chłopca. Uczestniczka 5. sezonu „Top Model” przeżyła traumatyczny poród. Modelka borykała się także z zapaleniem piersi. Młoda mama była również w złym stanie psychicznym, a o pomoc dla niej apelowała nawet Maffashion. Nie mogła także liczyć na pomoc swojego byłego partnera i ojca Oliwiera – Jakuba Rzeźniczaka. Ostatnie doniesienia serwisu Plotek.pl sugerują, że niestety nic się nie zmieniło. Co więcej, piłkarz prawdopodobnie nie ma kontaktu z synem i... raczej o niego nie zabiega. Jakub Rzeźniczak nie interesuje się swoim synkiem? Pod jednym z postów Magdy Stępień na Instagramie internauta zamieścił następujący komentarz: „Taki fajny chłopiec, a ojciec ma gdzieś... Mega przykre”. Modelka polubiła ten komentarz, co prawdopodobnie oznacza, że zgadza się z wypowiedzią swojego fana. Magdalena Stępień wiele razy mówiła, że Jakub Rzeźniczak potraktował ją źle jeszcze przed narodzinami dziecka. Po porodzie również nie mogła liczyć na jego wsparcie. Portal Plotek.pl poprosił o komentarz znajomą Jakuba Rzeźniczaka i Magdaleny Stępień, pytając, czy piłkarz rzeczywiście nie angażuje się w wychowanie Oliwiera. „Kuba raz na jakiś czas pyta co u Oliwiera i o to, kiedy może się z nim zobaczyć, ale na tym się kończy. Na pytania Magdy o konkretne dni spotkań już nie odpowiada” – powiedziała kobieta z otoczenia ekspary. Po narodzinach maluszka Magdalena Stępień utrudniała piłkarzowi kontakty z synkiem. Modelka tłumaczyła to tym, że „każde jego przyjście powodowało żal”. Ojciec dziecka nie wykazał się jednak determinacją w zabieganiu o kontakty z synkiem. „Swoje trudności związane ze spotkaniami z synem tłumaczy początkową niechęcią Magdy. Bardzo szybko się zraził i stwierdził, że nie będzie zabiegał o kontakt. Ja odnoszę wrażenie, że on nie ma więzi z Oliwierem i nie robi nic, by to się zmieniło” – tłumaczyła znajoma rodziców Oliwiera w rozmowie z Plotkiem. Z relacji informatora Plotka wynika także, że zainteresowanie synkiem nie mieści się w harmonogramie czasowym Jakuba Rzeźniczaka: „Przykro się patrzy, że Kuba ma czas, by co tydzień kursować z Płocka do Rzeszowa, gdzie mieszka jego nowa partnerka, a totalnie nie znajduje czasu, by zadbać o kontakt z synem. Nie tylko się spotkać, ale po prostu zadzwonić do Magdy i zapytać, jak czuje się Oliwier”. Źródło: plotek.pl Zobacz także: Ida Nowakowska uwielbia Święto Zmarłych, ale zabawom na Halloween nie mówi „nie”! Zofia Zborowska zmaga się z wypadaniem włosów po ciąży Dziecko Julii Rosnowskiej płakało na klatce. Sąsiadka upokorzyła aktorkę
Robert Karaś, partner Agnieszki Włodarczyk, mimo narodzin dziecka nie zrezygnował z treningów
Robert Karaś został nowym rekordzistą świata w Ultra Triathlonie na dystansie pięciokrotnego Ironmana. Teraz partner Agnieszki Włodarczyk zdradził, że mimo narodzin synka Milana wcale nie musiał rezygnować z siebie i treningów.
Robert Karaś i Agnieszka Włodarczyk w lipcu zostali rodzicami Milana. 32-latek w rozmowie z „Dzień dobry TVN” opowiedział, w jaki sposób łączy bycie ojcem z ciężkimi treningami. Postawa triatlonisty udowadnia, że pojawienie się dziecka nie musi wcale oznaczać, że trzeba z siebie rezygnować! Ojcostwo wcale nie jest ograniczeniem Partner Agnieszki Włodarczyk zdradził, jak zmieniło się jego nastawienie do sportu po narodzinach syna: „Jestem mniej nastawiony na ryzyko. Jak się pojawia lampka »stop«, to zauważam ją, kiedyś ją mijałem i leciałem dalej”. Rober Karaś wyznał także, że dzięki byciu tatą jest lepiej zorganizowany, a także, wbrew przewidywaniom wielu osób, wcale nie był zmuszony, by rezygnować z treningów. „Jest też dużo lepiej, jeśli chodzi o organizację. Wiele osób mnie ostrzegało, że jak pojawi się dziecko na świecie, to skończy się trening, a wcale tak nie jest. Jak jest synek, to robię treningi, kiedy on nam pozwala, także on jest najważniejszy” – powiedział rekordzista. Jak jest u was? Czy pojawienie się dziecka było przeszkodą, by dalej realizować swoje pasje? A może jednak macie czas dla siebie, żeby dalej robić to, co kochacie? Zobacz także: Magdalena Stępień udostępniła wiadomość od hejtera. Życzył, żeby syn ją znienawidził Anna Wendzikowska o relacji z rodzicami. „Koszmar. Słabo to wspominam” Zofia Zborowska o powrocie do formy po ciąży: „Muszę wrócić do swojej wagi, żeby wrócić do zawodu”
Sylwia Bomba nie może liczyć na pomoc byłego partnera w wychowaniu córki
Sylwia Bomba samotnie wychowuje trzyletnią córeczkę. Nie może liczyć na pomoc swojego byłego partnera, jednak stara się być dla Antosi i mamą, i tatą. Celebrytka przyznała także, że macierzyństwo jest dla niej bardzo trudne.
Sylwia Bomba znana z programu „Gogglebox. Przed telewizorem” w lipcu rozstała się ze swoim partnerem. Teraz celebrytka zdradziła, że nie może liczyć na jego pomoc w opiece nad dzieckiem, choć początkowo zapowiadała, że będą dzielić się obowiązkami. Sylwia Bomba w ostatnim czasie posłała swoją córeczkę pierwszy raz do przedszkola. Celebrytka bierze także udział w programie „Taniec z gwiazdami”, więc w jej życiu ostatnio bardzo dużo się dzieje. Po ostatnim odcinku programu influencerka udzieliła wywiadu dla portalu pomponik.pl, w którym opowiedziała o samotnym wychowaniu dziecka. Samotne macierzyństwo Została zapytana, czy nie obawia się, że jej córka w przyszłości dotkliwie odczuje brak ojca. „Spójrz na Oliwię (Bieniuk, również uczestniczkę programu „Taniec z gwiazdami” – przyp. red.). Wyrosła na piękną, mądrą, wspaniałą kobietę, mając tylko tatę. Myślę sobie, że ja będąc mamą, jestem w stanie być i mamą, i tatą. (...) Kobiety mają tę moc, mają tę siłę. Potrafią łączyć wiele ról” – odpowiedziała Sylwia Bomba. Celebrytka przyznała jednak, że samotne macierzyństwo bywa bardzo ciężkie: „Macierzyństwo ogólnie jest bardzo trudne i ktoś, kto nie ma dzieci, nie jest w stanie sobie wyobrazić, jakie to jest trudne. Jesteś cały czas, 24 godziny na dobę za kogoś odpowiedzialna. Pomyśl sobie, że jesteś w tym sam, tak jak ja jestem sama”. Zobacz także: BARDZO SZCZERE wyznanie Klaudii Halejcio na temat macierzyństwa Patrycja Tuchlińska pokazała się fanom miesiąc po porodzie. Partnerka miliardera ma powód do świętowania Jakub Rzeźniczak NAŚMIEWA SIĘ z alimentów, które musi płacić na dzieci!
Jakub Rzeźniczak NAŚMIEWA SIĘ z alimentów, które musi płacić na dzieci!
Jakub Rzeźniczak zażartował ostatnio publicznie z płacenia alimentów na swoje dzieci. Zasugerował, że są one tak wysokie, że nie wystarcza mu pieniędzy na skompletowanie odpowiedniej garderoby. Miało być śmiesznie, wyszło... niesmacznie.
Jakub Rzeźniczak jest ojcem dwójki dzieci: 4-letniej Inez i dwumiesięcznego Oliwiera. Piłkarz nie jest w związku z żadną z matek swoich dzieci. Magdalenę Stępień zostawił kilka miesięcy przed porodem. Modelka bardzo przeżyła rozstanie. Po porodzie wyznała, że nie ma oparcia w ojcu swojego dziecka. Żart na temat alimentów Jakub Rzeźniczak nie ma opinii przykładnego i zaangażowanego ojca, jednak wcale nie psuje mu to humoru. Piłkarz zażartował ostatnio w sieci z matek swoich dzieci, a dokładniej – alimentów, które musi im płacić. Ostatnio na Twitterze Zbigniew Boniek opublikował zdjęcie Jakuba Rzeźniczaka i zażartował z jego zbyt krótkich spodni. „Kuba, co się dzieje, masz wodę w piwnicy?” – napisał były prezes PZPN. „Alimentów tyle, że na spodnie nie starczyło” – zareagował piłkarz, starając się być zabawny. Żartobliwy komentarz został jednak bardzo negatywnie odebrany przez internautów. Większość osób była bardzo oburzona żartem piłkarza. Oto niektóre z komentarzy: „No kur... takie to zabawne, Kuba? Boki zrywać”; „Kobieta przeżywa dramat i pewnie przepłakała niejedną noc, a ty sobie jaja robisz?”; „Ciebie bawi życie bez honoru?”. W konsekwencji Jakub Rzeźniczak usunął swój komentarz. Kuba co się dzieje, masz wodę w piwnicy? https://t.co/ZS3Zqn5Mlp — Zbigniew Boniek (@BoniekZibi) September 4, 2021 Żart Jakuba Rzeźniczaka zdaje się bardzo nie na miejscu, zwłaszcza w świetle ostatnich wydarzeń związanych z byłą partnerką piłkarza. Modelka bardzo boleśnie zniosła rozstanie i samotne macierzyństwo. Traumatyczny poród i konflikt z ojcem dziecka sprawiły, że Magdalena Stępień dostała zalecenie psychoterapii. Zobacz także: Marianna Gierszewska wspomina poród. Nie ukrywa, że było ciężko i emocjonalnie Maffashion walczy o życie obcego dziecka, ale fani grzmią: „Za mało wpłaciłaś!” Anna Lewandowska wyjechała bez dzieci. „Balans i cisza rano”
Magdalena Stępień ogranicza Jakubowi Rzeźniczakowi kontakty z dzieckiem! „Każde jego przyjście powodowało żal”
Magdalena Stępień udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała o tym, co obecnie przeżywa. Zdradziła także, jak wyglądają relacje jej byłego partnera Jakuba Rzeźniczaka z ich synkiem, małym Oliwierem.
Magdalena Stępień i Jakub Rzeźniczak niecały miesiąc temu powitali na świecie swojego synka – Oliwiera. Niestety, relacje między rodzicami dziecka nie układają się dobrze. Partnerzy rozstali się jeszcze przed narodzinami maluszka. Jakiś czas temu uczestniczka „Top Model” opowiedziała o swoim traumatycznym porodzie. Przyznała, że byłoby jej łatwiej, gdyby obok niej był ojciec dziecka – Jakub Rzeźniczak. Teraz młoda mama wyjawiła, jak wyglądają kontakty piłkarza z synkiem. „Postawiłam sprawę jasno” Modelka wyznała w rozmowie z Jastrząb Post, że ze względu na swoje dobro stara się ograniczać kontakt ojca z małym Oliwierem. Cała sytuacja jest dla młodej mamy bardzo bolesna, a rany związane z rozstaniem jeszcze się nie zabliźniły. „Na początku postawiłam sprawę jasno. Nie do końca chciałam, aby widywał się z małym, to było bardzo bolesne dla mnie. Każde jego przyjście do domu powodowało żal, smutek i nie dawałam sobie z tym rady. Nie potrafiłam zbudować normalnej relacji ojciec – matka, bo po prostu jest za wcześnie” – powiedziała modelka. „Mam w sercu duży żal, że on poszedł od razu w nową relację. Z tym nie mogę sobie poradzić. Takie były decyzje, że ja nie za bardzo chciałam, aby on miał kontakt z Oliwierem. I też tak powiedział mój psychoterapeuta – że byłoby lepiej, żebyśmy nie mieli tego kontaktu przez jakiś czas. Żeby to wszystko ucichło, żeby sobie poradziła z tymi emocjami i z tą całą sytuacją, która się wydarzyła” – dodała. Magdalena Stępień opowiedziała także o podejściu piłkarza do synka: „Jest zakochany w Oliwierze. To jest jego syn. Był, jest i będzie”. Wspomniała także, że jej kontakty z ojcem dziecka są bardzo ograniczone: „Tyle, co rozmawiamy o zdjęciach małego i formalnościach. A tak nie mamy kontaktu”. Zobacz także: Agnieszka Kaczorowska zachwyca figurą: stawia na piękno nawet po porodzie! Agnieszka Włodarczyk pokazała, jak zmieniło się jej ciało po ciąży. Kobiety jej dziękują! Lara Gessler większość ubrań dla dziecka ma „z drugiej ręki”
Magdalena Stępień o swoim TRAUMATYCZNYM porodzie: „Nie dawałam rady psychicznie i fizycznie”
Magdalena Stępień, uczestniczka 5. sezonu „Top Model”, niedawno urodziła syna. Świeżo upieczona mama wyznała, że dzień porodu był jednym z najbardziej traumatycznych dni w jej życiu.
Magdalena Stępień w rozmowie z Plejadą bardzo szczerze opowiedziała o swoim porodzie. Modelka nie oszczędziła swojego byłego partnera, piłkarza Jakuba Rzeźniaczka, mówiąc wprost, że jego obecność byłaby dla niej dużym wsparciem. Niestety, nie mogła liczyć na ojca swojego dziecka w tak ważnym momencie... Traumatyczny i samotny poród Magdalena Stępień wspomina swój poród jako bardzo ciężkie przeżycie. Fakt, że nie było przy niej ojca jej dziecka, sprawił, że było jej jeszcze trudniej: „Lekarz powiedział, że mam rodzić naturalnie. Zgodziłam się, bo myślałam, że to będzie ból do wytrzymania, a tutaj nie było znieczulenia. Chciałam spróbować. Kiedy zaczęły się bóle, były tak silne, że nie dałam rady. Błagałam ich o cesarskie cięcie. Nie dawałam rady psychicznie i fizycznie. Może łatwiej byłoby mi znieść ten ból, gdyby Kuba był obok. (...) Mówiłam lekarzom, że jeśli nie zrobią mi cesarskiego cięcia, wyjdę ze szpitala”. Modelka w gorzkich słowach wypowiedziała się na temat swojego byłego partnera, Jakuba Rzeźniaczka, który nie stanął na wysokości zadania i nie okazał jej wsparcia: „Miałam skurcze 24 godziny, niestety Kuby nie było przy mnie. Mimo że wiedział, że się zaczęło i że mogę w każdej chwili urodzić, to przyjechał dopiero później przed szpital ze swoją nową partnerką. Mnie pomagają sąsiedzi. Bez tych wspaniałych ludzi nie dałabym sobie rady. Oni zawieźli mnie do szpitala. Byłam w tych bólach sama. O wszystkim, co się wydarzyło w ostatnim czasie, mówię ze łzami w oczach. (...) Dzień porodu to był jeden z najbardziej traumatycznych dni w moim życiu”. Kompleksy z powodu ciała Magdalena Stępień wyznała również, że nie potrafi zaakceptować swojego ciała, które po ciąży jest zupełnie inne. „Wydawało mi się wtedy, że już zawsze wszystko będzie tak piękne i kolorowe. Ale tak nie było. Zaczęłam tyć. Kilogramów przybywało coraz więcej, a ja zaczęłam patrzeć na siebie krytycznie. Oczywiście tłumaczyłam sobie w kryzysowych momentach, że pod sercem noszę wielki cud, to dawało mi siłę i wiarę, że zmiany sylwetki są przejściowe i że wrócę do stanu sprzed ciąży. Nie było to dla mnie łatwe, ale starałam się nie dołować” – powiedziała dla Plejady. Modelka przyznała także, że jej kompleksy spowodowane są między innymi tym, że jej partner w tym czasie odszedł do innej kobiety: „Moja obecna sytuacja prywatna spowodowała, że czuję się trochę źle ze swoim ciałem. Wpadłam w lekkie kompleksy po tym, jak Kuba odszedł do innej kobiety. To wywołało we mnie smutek i rozżalenie. (...) Byłam w »Top Model«. Mówili, że mam »ciało bogini«. Nagle ono się zmienia przez ciążę i dowiaduję się, że mój partner odchodzi do innej. Czuję się źle sama ze sobą. Wiem, że wygląd to nie wszystko, ale to jest straszny cios”. Magdalena Stępień wyznała, że świadomość tego, że piłkarz ma nową partnerkę, sprawia jej bardzo dużo bólu. Modelka jest zdania, że postawił on swoje szczęście ponad szczęście swojego dziecka: „Jest mi przykro, że kobieta kobiecie potrafi zrobić takie świństwo. Ja bym nie mogła spać, wiedząc, że podczas gdy ja miło spędzam czas z mężczyzną, matka jego dziecka leży z noworodkiem sama w domu w czasie połogu. Nie mieści mi się to w głowie, jak można tak potraktować kobietę w ciąży”. Zobacz także: Tym Agnieszka Włodarczyk zajadała się w czasie ciąży! Joanna Krupa prowadzi dziecko na kontrowersyjnych szelkach. To dobry pomysł? Barbara Kurdej-Szatan reklamuje „wisiadło”? Niechcący pokazała, jak nie nosić dziecka
Joanna Koroniewska nie chce zgody z ojcem. Nie przedstawi mu wnuczek!
Joanna Koroniewska od lat nie kontaktuje się z ojcem, choć ten próbuje zbliżyć się do jej rodziny. Robi to jednak w zaskakujący sposób – oczerniając córkę w mediach. Co na to aktorka?
Joanna Koroniewska wychowywała się bez ojca, który opuścił rodzinę, gdy miała zaledwie rok. Teraz w mocnych słowach odpowiedziała mu na zarzuty, jakie kieruje on pod jej adresem... za pośrednictwem gazet. Aktorka nie ma zamiaru przedstawiać ojcu swoich córek. Joanna Koroniewska nie pogodzi się z ojcem Gwiazda nie chce utrzymywać kontaktu z ojcem, który nigdy nie był obecny w jej życiu. Ten zaś stara się odnowić ich relacje. Co powiedział o córce? W wywiadzie dla gazety „Dobry Tygodnik” Leszek Koroniewski wyznał, że w jego ocenie aktorka źle opiekowała się umierającą na raka matką. To zaskakująca wypowiedź w ustach mężczyzny, który sam porzucił rodzinę i na którego pomoc bliscy nie mogli liczyć. Ojciec Joanny Koroniewskiej ma ponadto żal do córki, że nie pozwoliła mu poznać wnuczek: „Janinka i Helenka to moje jedyne wnuczki, ale nigdy ich nie spotkałem. (...) Dzwoniłem, gdy Asia była w ciąży, ale jej mąż przejął słuchawkę. Miałem dać jego rodzinie spokój”. Reakcja aktorki na te słowa mogła być tylko jedna: Joanna Koroniewska ucięła dyskusję na temat swoich kontaktów z ojcem, pisząc, że „ten samolot już dawno odleciał”. Doradziła też ojcu, by następnym razem spróbował porozmawiać z nią osobiście, a nie przez media. „Smutne jest to, że są ludzie, którym bardziej zależy na swoim własnym wizerunku niż rzeczywistej potrzebie. (...) Ojciec to stan emocji, a nie wspólny kod DNA”. Komentarz wydaje się zbędny. Joannie Koroniewskiej życzymy dużo siły. Zobacz też: Tato, świeć przykładem! Wywiad z psychologiem Czas taty i syna: wspólne chwile budują więź Dlaczego dziecko potrzebuje taty?
Maciej Dowbor został nazwany „zboczeńcem”. Ostro odpowiedział na krytykę internautów
Zdjęcie Macieja Dowbora z córką bardzo oburzyło internautów. Został on nawet nazwany „zboczeńcem”. Dziennikarz ostro, ale bardzo trafnie odpowiedział na negatywne komentarze.
Joanna Koroniewska, żona Macieja Dowbora, z okazji Dnia Ojca opublikowała archiwalne zdjęcie swojego męża i córeczki. Pod postem rozpętała się burza. Powodem było to, że prezenter leżał na łóżku w samej bieliźnie, trzymając dziecko na swoich kolanach. Maciej Dowbor Maciej Dowbor postanowił publicznie odnieść się do zarzutów pod swoim adresem. Opublikował na Instagramie post na ten temat. Dziennikarz dobitnie stwierdził, że nie rozumie współczesnego świata: „Czy świat już kompletnie zwariował?! Ja rozumiem polityczną poprawność i piętnowanie patologii. Ale czy facet z własnym dzieckiem na kolanach musi być uznawany za zboczeńca?! Tylko dlatego, że leży w łóżku i nie ma na sobie koszulki?!”. W kolejnej części wpisu odniósł się do nagości rodziców przy dzieciach, prezentując swój punkt widzenia na ten temat: „Osobiście uważam (ja akurat mam tu na sobie bokserki), że nie ma nic złego w nagości rodziców przy dzieciach… oczywiście do pewnego wieku. Wolę, żeby moje córki zdawały sobie sprawę już od najmłodszych lat, że chłopcy mają »siusiaki«. Może dzięki temu nie będą musiały zaspokajać swojej ciekawości dotyczącej podstaw anatomii, bawiąc się z kolegami w doktora”. Prezenter zabrał głos także w kwestii tabu związanego z nagością przy dzieciach: „Tworzenie tabu, tajemnicy, zawstydzenia wokół seksualności to budowa fundamentu dla młodych ludzi, którzy później mogą łatwo zostać ofiarami swojej niewinności, ale i niewiedzy! Moje córki wiedzą, czym różni się mamusia od tatusia i dlatego nie robi to na nich żadnego wrażenia. I mam nadzieję, że dzięki temu unikną niepotrzebnych »niespodzianek« ze strony odważnych i chętnych do »pomocy« kolegów!”. Zobacz także: Anna Dereszowska jest w ciąży! To będzie jej trzecie dziecko! Małgorzata Rozenek-Majdan pokazała pierwsze kroki Henia! (rozczulające wideo) Agnieszka Włodarczyk dostała złośliwy komentarz na temat swojego wyglądu
Piotr Żyła chwali się relacjami z dziećmi: „cieszyli się z medali, kibicują mi”
Piotr Żyła pochwalił się dobrymi relacjami z dwojgiem swoich dzieci. Skoczek twierdzi, że nie przejmuje się donosami w mediach o napiętych stosunkach między nim a Justyną Żyłą. Oskarżenia byłej żony traktuje zaś lekceważąco.
Piotr Żyła cieszy się sportowymi sukcesami, ale na sytuację w życiu prywatnym też nie może narzekać. Skoczek buduje dom i umacnia swój związek z nową partnerką. Podobno z dziećmi także ma poprawne relacje. Piotr Żyła o dzieciach: kibicują mi Piotr Żyła skomentował medialne doniesienia na temat swoich rzekomych problemów rodzinnych. Jak twierdzi, nie przejmuje się zbytnio tym, co ludzie piszą o nim w internecie, a zaczepki ze strony byłej żony nie mają wpływu na jego samopoczucie. „Nie wiem, skąd ludzie biorą te rzeczy w internecie. To, co się tam dzieje, jest czymś zupełnie innym od normalnego i realnego życia. A ja żyję realnie, a nie w Internecie. Nawet czasem nie wiem, co się dzieje w tym wirtualnym świecie, bo średnio mnie to interesuje” − powiedział w rozmowie z Onet Sport. Wygląda na to, że oskarżenia Justyny Żyły, jakoby Piotr nie interesował się dziećmi, nie płacił alimentów, a nawet pozbawił byłą żonę samochodu, nie robią na nim wrażenia. Wręcz przeciwnie, Żyła zapewnia, że jego relacje z dziećmi są bardzo dobre i cały czas jest na bieżąco z tym, co się u nich dzieje: „Oboje cieszyli się z medali, jakie zdobyłem w Oberstdorfie. Córka Karolina zaczęła jeździć na nartach. Grywa na pianinie i na flecie. Kuba zrobił sobie przerwę od skoków i nie wiem, czy jeszcze wróci. Chyba nie bardzo ciągnie go na skocznię”. Zobacz też: Jak ochronić dziecko, gdy rodzice się rozwodzą? Rozmowa psycholożek Justyna Żyła narzeka na niskie alimenty, a przecież to średnia krajowa! Niepłacenie alimentów: gdzie zgłosić i co za to grozi?
Michał Wiśniewski jest ROZCZAROWANY porodem 5. dziecka
Michał Wiśniewski opowiedział o narodzinach swojego 5. dziecka. Choć lider zespołu „Ich Troje” był przy narodzinach synka, nie udało mu się spełnić swojego ogromnego marzenia. Wszystko przez obostrzenia związane z koronawirusem.
Niedawno na świat przeszło 5. dziecko Michała Wiśniewskiego. Mężczyzna ujawnił szczegóły porodu i zdobył się na bardzo osobiste wyznanie. Nie wszystko było tak, jak sobie zaplanował. Nie przyćmiło to jednak radości z narodzin kolejnego potomka. „Jestem przeszczęśliwy, przeżywam teraz jeden z najpiękniejszych okresów w moim życiu” - wyznał. Narodziny syna Michał był przy swojej ukochanej w trakcie porodu. Jak sam przyznał, takie rozwiązanie było to dla niego jedyną słuszną opcją: „Byłem przy każdym porodzie i przy tym też. Nie wyobrażam sobie, że nie byłoby mnie przy narodzinach”. Michał zdradził także, że marzył o tym, by jego dziecko przyszło na świat w Łodzi – rodzinnym mieście piosenkarza. Obostrzenia związane z pandemią koronawirusa sprawiły jednak, że nie mógłby być przy porodzie. „Chciałem, by choć jedno z moich dzieci urodziło się w moim rodzinnym mieście w Łodzi, niestety, tam rodzinne porody są zakazane, więc musieliśmy zmienić plany” - wyjawił piosenkarz. Źródło: plotek.pl, dziendobrytvn.pl Zobacz także: Ola Hamkało URODZIŁA! Znamy płeć drugiego dziecka aktorki z „Na dobre i na złe” Poród rodzinny dopiero po wykonaniu PŁATNEGO testu na COVID! Fanka wytyka Żebrowskiej cesarkę, inna na to: „Nasze dzieci obchodzą WYDOBYCINY!”
Polski „Żywy Ken” nie pokaże więcej publicznie syna: „Wolę, żeby cały hejt spadał na mnie”
Michał postanowił, że będzie chronił prywatność swojego dziecka i nie pokaże więcej jego zdjęć w sieci. Mężczyzna chce tę sferę rodzinną „zakopać do pudełka”.
Michał Przybyłowicz w marcu ogłosił, że ma syna. „Żywy Ken” wcześniej ukrywał fakt, że jest tatą 4-letniego chłopca i nie pokazywał go w mediach społecznościowych. Później zmienił decyzję i udostępniał wspólne zdjęcia. Teraz znowu zamierza z tego zrezygnować. Prywatność dziecka Michał postanowił, że będzie chronił prywatność swojego dziecka i nie pokaże więcej jego zdjęć w sieci: „Generalnie wyszło tak spontanicznie, że zdecydowałem się o tym powiedzieć, aczkolwiek na dzień dzisiejszy wyszedłem z założenia, że no może to jest wszystko nie po kolei, bo skoro o tym powiedziałem, to każdy już wie, natomiast postaram się znów tę sferę rodzinną zakopać do pudełka i z tym nie wychodzić. Wolę już ja być na tapecie, żeby cały hejt spadał na mnie. Wolę kwestie rodzinne schować na dalszy plan. Nie będę już mówił co, gdzie, jak i po co”. Relacje z matką dziecka „Żywy Ken” opowiedział także jakie relacje łączą go z matką jego dziecka: „Jesteśmy w dobrych relacjach, nie ma pomiędzy nami żadnych spin. Potrafimy normalnie porozmawiać, spotkać, się. Wszystko jest ok. Ja też nie ukrywam, że jestem człowiekiem odklejonym od rzeczywistości, może tego nie widać, ale ten aspekt, jeśli chodzi o rodzinę, jest dla mnie mega ważny i mógłbym wiele zrobić dla rodziny, poświęcając swoją osobę”. Źródło: pudelek.pl Zobacz także: Sharenting – moda na umieszczanie zdjęć dzieci w sieci, której lepiej nie ulegać Basia Kurdej-Szatan pokazała zdjęcia z pierwszych chwil po porodzie. Ale Henio robi słodkie minki! Hyży pokazała kolejne zdjęcie z córką. Fani: „Pani zrobiła sobie dziecko dla fejmu”
Mateusz Damięcki został ojcem! Znamy płeć i imię dziecka
To pierwsze dziecko aktora i jego żony, Pauliny Andrzejewskiej.
Informacja o tym, że para spodziewa się dziecka, obiegła media na początku grudnia. Andrzejewska pojawiła się na imprezie charytatywnej w zaawansowanej ciąży, a radosną nowinę potwierdził ojciec aktora. Jak się okazuje, maluszek już przyszedł na świat! Skromnie i po cichu Choć Mateusz Damięcki i Paulina Andrzejewska są para od 6 lat, fani nie mogli doczekać się informacji o ślubie. "Ze ślubem wciąż czekamy. Oboje nie lubimy wielkich przyjęć" - wyznała w jednym z wywiadów Andrzejewska. Mówiło się, że para czeka na unieważnienie pierwszego ślubu kościelnego Mateusza, który trwał zaledwie 8 miesięcy. W ubiegłym tygodniu wszystkich zaskoczyła informacja o ślubie. Andrzejewska i Damięcki postanowili zalegalizować związek jeszcze przed narodzinami dziecka. Mateusz Damięcki ojcem Gdy para pojawiła się na początku grudnia na imprezie charytatywnej, od razu wzbudziła zainteresowanie reporterów. Brzuszek Andrzejewskiej nie pozostawiał wątpliwości, że Damięcki wkrótce zostanie ojcem. Informację o ciąży potwierdził w jednym z wywiadów Maciej Damięcki oraz agentka aktora, Agatha Slaby-Bolińska. Choć dziecko miało przyjść na świat w lutym, to okazuje się, że maluszek już się urodził. Synek aktora przyszedł na świat w nocy z 25-26 stycznia. Jakie imiona wybrała para? Syn aktora to Franciszek Mateusz. Młodej parze i świeżo upieczonym rodzicom życzymy wszystkiego najlepszego! Podoba się Wam imię, jakie wybrała ta para? Napiszcie w komentarzach. Źródło: viva.pl Zobacz także: Weronika Rosati została mamą! Podoba ci się jak księżna Kate ubiera swoje dzieci? Zainspiruj się! Najlepszy wiek na zajście w ciążę - radzi ginekolog
Kiedy facet staje się tatą? Uwaga, ten film może wzruszyć...
Gdy dziecko przychodzi na świat? Kiedy zaczyna mówić? A może... już gdy maluch rozwija się w brzuchu mamy? Zobacz, kiedy facet staje się ojcem zdaniem Grzegorza Pawłowskiego, trenera, coacha i... ojca właśnie.
Kiedy stajemy się rodzicami? Hm, każdy ma na to swoją odpowiedź. Ale jeśli zostawimy w spokoju dyskusje o budzeniu się instynktu macierzyńskiego i tacierzyńskiego czy o tym, ile rozumie niemowlak, to zostanie nam... no właśnie – zostanie nam nasz własny drogowskaz – serce matki i ojca! Posłuchaj trenera oddechu, coacha i ojca w jednej osobie, Grzegorza Pawłowskiego i sprawdź, kiedy jego zdaniem facet staje się ojcem. Zobacz też: Najlepsze teksty i wywiady o ojcach i dla ojców Kiedy budzi się instynkt ojcowski? Dziecko jeszcze w brzuchu mamy słyszy i czuje obecność taty. Wie, że to bardzo bliska osoba dla jego mamy, ale i dla niego. Od ciebie zależy, tato, kiedy i jak pociągniesz tę znajomość... Budowanie i wzmacnianie więzi między waszą trójką oraz dawanie wsparcia partnerce to teraz twoja największa i najważniejsza rola. Jak być dobrym tatą? Obejrzyj nasz film, a potem... zdaj się na swój instynkt. Zobacz też: 17 pomysłów na prezent na Dzień Ojca – od noworodka Jak być dobrym tatą wyjaśnia ekspert