Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
Przeczytałam w sieci najsmutniejszy felieton na świecie. Tekst mamy kilkulatków, która wylicza swoje winy, powtarzając jak litanię na końcu każdego akapitu: nienawidzę siebie, nie potrafię sobie wybaczyć.
Winy nasze powszednie. Nic specjalnego. Nie ma co liczyć na wyznania patologicznej matki z pierwszych stron tabloidu. „Włączałam bajki, żeby mieć spokój. Nie chciało mi się wyjść na plac zabaw. Nie piekę ciasta. Nakrzyczałam. Nie pozwoliłam wybrać skarpetek, bo nie było czasu”. Ręka do góry, która z nas nie jest winna tych czy setki innych grzechów? Komu zawsze się chciało, kto nigdy nie nakrzyczał, kto naprawdę nie włącza bajek nawet wieczorem po całym dniu spędzonym z zakatarzonym, marudnym maluchem? Kto zawsze radośnie biegnie na podwórko i co sobota piecze ulubione ciasto? Matka to taki dziwny gatunek człowieka, który zawsze robi coś źle i zawsze ktoś go za coś obwini. Może i świetnie bawi się w sklep, ale za to dała córce frytki! Może wspaniale gotuje, ale syna widziano z tabletem w ręku, gdy ona sobie czytała. Może potrafi zorganizować przyjęcie urodzinowe z domowym tortem i szukaniem skarbów, ale co z tego, skoro za nic w świecie nie pójdzie do parku linowego? A jeśli, przypadkiem, nikt matce nic nie zarzuci, to już ona sama najlepiej znajdzie w sobie coś, do czego można się przyczepić. Rachunek sumienia wypada niewesoło. Nakrzyczałam nie raz i nie dwa. Tak długo specjalnie odwlekałam wycieczkę do wesołego miasteczka, aż zardzewiałe karuzele zapakowały się do ciężarówek i odjechały. Karmię frytkami i przymykam oko na chipsy kupione w drodze ze szkoły. Zdarza mi się podnieść nieprzytomny wzrok znad książki i zapytać: „Co mówiłeś?” po kwadransie brzęczącej mi w tle wyliczanki podwórkowych i szkolnych niepowodzeń. Zamiast uszyć kostium Rzymianki, wygrzebałam z szafy prześcieradło i owinęłam nim dziecko, dość niedbale zresztą. Telewizor włączałam tak długo, że do dziś potrafię zaśpiewać piosenkę tytułową z serialu o Bobie Budowniczym i tego drugiego o syrenkach (i być może będą to jedyne piosenki, jakie, złożona demencją, będę umiała za 50 lat zaśpiewać prawnukom). A do tego… – Nigdy nie miałam domku na drzewie! – wysyczała oskarżycielsko Mała Zo. To prawda. Ogródkowa pigwa potrzebuje jeszcze dwudziestu lat, żeby dało się na niej zbudować choćby karmnik. Odwieczne marzenie mojej córki pozostanie niezrealizowane – jak moje o pójściu z flagą na pochód pierwszomajowy czy mojego brata o domowej hodowli patyczaków. Czy mogę to sobie wybaczyć? Czy raczej czas posypać głowę popiołem, zbudować ten domek na najbliższym solidnym drzewie, upiec tort szpinakowy i zapisać się do klubu matek wyliczających sobie własne winy? A może nie? Patrzę na moje dzieci i na dzieci tych nienawidzących siebie mam. Radosne buzie, czyste ubrania, wspólne wakacje, wieczorne rozmowy. Czy mamy sobie naprawdę aż tyle do zarzucenia? Czy nasze dzieci zapamiętają te chwile, kiedy zrobiłyśmy coś źle? – Z tego mieszkania zapamiętam zapach ciasta w sobotę – powiedział Syn, przygotowując się do przeprowadzki. Może więc jednak nie wszystko stracone, może jest jakaś nadzieja? Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”
Przeprowadzka i stado owiec – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
Przeprowadzka w domu zbiegła mi się z tą w gazecie. Z ostatniej strony na początek – to zobowiązuje. Nowe zdjęcie, nowa fryzura, zabieram manatki, szybki rzut oka, czy nie zostały po mnie żadne śmieci, i już – tadam! – jestem w nowym miejscu.
W domu to bardziej skomplikowane. Rzeczy prowadzą własne życie. Kiedy na chwilę odwracamy wzrok, przemieszczają się, a czasem tajemniczo rozmnażają się same z siebie. Jak w średniowiecznych wierzeniach kijanki z błota, tak w mieszkaniu z kurzu lęgną się samotne skarpetki, gumki do włosów (może to forma przetrwalnikowa czegoś groźniejszego, która tylko czeka pod kanapą, żeby się wykluć?), nocą spod mebli wytaczają się nieprzebrane ilości piłeczek – do ping-ponga, golfa i te skaczące, które koty i dzieci lubią najbardziej. W szafach zalęgły się swetry, torebki i szaliki. Mniej widoczne niż mole, bo na szczęście nie fruwają, za to podstępnie zajmują miejsce, wijąc gniazda. W kuchni królują pojemniczki próżniowe, dzbanki i miseczki. Czy ja naprawdę kiedyś myślałam, że potrzebuję trzech dzbanków do kompotu? Kto podstępnie dawał mi te wszystkie solniczki? Skąd plastikowe pokrywki, które do niczego nie pasują? – Jest teoria, że zaginione skarpetki zmieniają się w pokrywki – twierdzi Mąż z kamienną twarzą. No i wreszcie pokój Dzieci. Terra incognita. Tu mieszkają smoki. Nie tylko te pluszowe. I kto wie co jeszcze… Na ten widok zawsze przypominam sobie stada owiec, przepuszczane przez pałace francuskich arystokratów, kiedy nie dało się już w nich mieszkać. Owce zżerały śmieci i pałac był jak nowy. Przydałoby mi się stado owiec. A przynajmniej jedna. Ostatecznie koza. Koty, niestety, nie sprawdzają się w tej roli. Od tygodni porządkujemy i sortujemy. To absolutnie zostaje – ukochana pluszowa panda wielkości dwulatka, bez nosa, ale z malowniczo rozprutymi szwami, zaproszenie na piąte urodziny koleżanki z przedszkola, pamiątka z gór – nadtłuczona szklana kula z pingwinem w środku (czyżby szkolna wycieczka do Poronina zahaczyła o Antarktydę?). To oddajemy znajomym dzieciom – loteryjki, puzzle, nietknięte zestawy do robienia biżuterii, kucyki-syrenki jak ze snu szalonego genetyka i raz użyte farby do malowania na koszulkach. To na śmietnik – kilogramy skamieniałej ciastoliny, różowy koń o grzywie ostrzyżonej w irokeza. Nawet stado owiec nie dałoby sobie z tym rady, tu trzeba by stada mechanicznych owiec-robotów o stalowych szczękach. I nagle okazuje się, że pokój Dzieci ma podłogę i to całkiem ładną, gdy nie pokrywa jej gruba warstwa wszystkiego. Zza sterty papierów i kubków z wypisanymi długopisami wyłania się okno. Szafki są zaskakująco przestronne. Spod stosu ubrań wynurza się pianino, a pod pluszakami, jak się okazuje, jest jakieś łóżko. A nawet dwa. Ekipa porządkowa obrzuca pokój fachowym spojrzeniem i… – Teraz to ja mogę tu mieszkać! – oznajmia Syn. – No właśnie. Po co się wyprowadzać? Przecież tu jest całkiem dużo miejsca – dodaje Mała Zo. – A te rzeczy w pudłach moglibyśmy po prostu trzymać w nowym mieszkaniu. Po namyśle, chyba jestem za. Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”
Z utęsknieniem czekałam na dziecko, byłam szczęśliwa, że stanę się mamą. A po porodzie? Zamiast się cieszyć, że urodziłam zdrowe, śliczne dziecko, przygryzałam wargi i ze łzami w oczach odwracałam głowę, żeby nikt tego nie widział...
Nie jest mi łatwo o tym pisać, choć minęło wiele lat od narodzin córki. Bo każdemu wydaje się, że przecież młoda matka nie może, co ja piszę, nie ma prawa być smutna. Bo przecież to oznacza, że nie cieszy się z dziecka, ba, może nawet żałuje, że została mamą. Bzdura! To nie takie proste. Kiedy kilka lat temu urodziłam pierwszą córeczkę, poczułam się bardzo nieszczęśliwa. Płakałam, nie miałam na nic siły, wszystko wydawało mi się bez sensu, jakby moje życie właśnie się skończyło. Dlatego, wszystkie smutne mamy, tak dobrze was rozumiem. Wasze łzy to nie lekki spadek formy, nie maluteńka chandra, którą wystarczy przeleżeć z książką w ręku. Poporodowy smutek (tzw. baby blues) trwa dłużej, jest znacznie bardziej intensywny i czasem, niestety, może przerodzić się w depresję. Lepiej więc nie zostawiać mu wolnej ręki i nie pozwolić się rozpasać, zawładnąć sobą (a przy okazji całym otoczeniem). Tylko jak tego dokonać, kiedy brakuje sił nawet na to, by powstrzymać łzy? Posłuchaj rad, które mi pomogły. 1. Nie wierz stereotypom Pierwszy stereotyp to wizerunek Matki Boskiej i Matki Polki, która z największym poświęceniem i oddaniem, bez słowa skargi opiekuje się dzieciątkiem. Drugi stereotyp jest uwspółcześniony i przedstawia macierzyństwo jako okres szczęśliwości, spełnienia, a jednocześnie umiejętnego pogodzenia opieki nad dzieckiem i swoich życiowych planów. Wystarczy poczytać o wszystkich aktorkach lub modelkach, które są wzorowymi matkami, nadal robią karierę, mają wspaniałe ciało, wyglądają kwitnąco... Na ich tle my – zwykłe matki wypadamy, delikatnie mówiąc, blado. Pamiętaj jednak, że oba stereotypy w świecie realnym po prostu nie istnieją! Zobacz też, jak mamy z Babyonline.pl pokazują swoje ciała po ciążach i porodach 2. Nie wypieraj swoich emocji i uczuć Mamy wolą odsuwać od siebie myśli, że coś z ich psychiką jest nie tak. Pewnie dlatego, że nie mają wiedzy na temat okołoporodowych zaburzeń nastroju. Jak wygląda matka z baby bluesem? często płacze (czasem z całkiem błahych powodów), odczuwa niepokój, jest bardzo nerwowa, krzyczy, martwi się o dziecko, ale czasem ma go serdecznie dosyć. źle sypia, zdarza się, że ogarnia ją niemoc. Ale ma też lepsze chwile: patrzy wtedy na maleństwo i jest szczęśliwa. Odnajdujesz się w tym opisie? Prawda jest taka, że baby blues dotyka według niektórych źródeł nawet 80% wszystkich mam! No właśnie! Nie ma co się zapierać, nie jesteś wilkiem w stadzie owiec. Pamiętaj, że bez powiedzenia jasno: „tak, mam baby blues" niemożliwa jest szybka pomoc samej sobie. Taki smutek może minie, ale będzie trwał dłużej albo skończy się depresją poporodową. 3. Znajdź czas dla siebie Podkreślam: dla siebie. Czyli robisz wtedy to, na co masz ochotę, co lubisz, co cię relaksuje, a nie sprzątasz, gotujesz i pierzesz. Do tego jednak potrzebne jest wsparcie bliskich. Na początek wystarczy zaledwie 10–15 minut. Ważne, byś mogła wtedy zostać bez dziecka. Najlepiej, gdy jest ono na spacerze z tatą albo ty sama wyjdziesz do sąsiadki. Czasem matki są na początku bardzo nieufne, boją się powierzyć dziecko komuś innemu (nawet jego tacie). Zatem nic na siłę. Ja na początek poprosiłam partnera, żeby wyszedł z dzieckiem do drugiego pokoju. Wtedy da się trochę odpocząć, a i niepokój związany z brakiem kontroli nad sytuacją jest jakby trochę mniejszy. Powolutku powinnaś jednak wydłużać czas dla siebie, próbować wyjść na dłużej. Rozwiąż test: Czy jesteś dobra dla siebie? 4. Porozmawiaj z tatą dziecka Poproś, żeby przypomniał sobie dzień, w którym miał chandrę. A potem wyobraził sobie, że ty czujesz to samo, tyle tylko że non stop, dzień w dzień, nie mając zbytnich nadziei, że coś się zmieni. A potem wyjaśnij, że może ci pomóc. Czasem wyręczając cię, innym razem przytulając i pozwalając się wypłakać. Mężczyźni często myślą, że muszą dopingować, tłumaczą: „weź się w garść", „nie ma o co płakać". A to niedobre słowa. Kobieta w smutku oczekuje pocieszenia, akceptacji i zrozumienia. I tego twój partner powinien się trzymać! 5. Poszukaj pomocy Nie zamykaj się w sobie, tylko znajdź pomocną dłoń. Może podać ci ją nie tylko twój partner, lecz także: Rodzina. Jeśli wie, że gorzej się czujesz i potrafi to zrozumieć, będzie dla ciebie nieocenionym wsparciem (teściowa nie zapyta, dlaczego dom wygląda, jakby właśnie przeszło przez niego tornado, a babcia nie skomentuje: „No tak, to dziecko ciągle płacze. Może mu coś jest!"). Inna mama. Najlepiej taka, która także ma malutkie niemowlę. Ale uwaga: czasem matki, chwaląc się swoimi dziećmi, mogą niechcący wpędzać w jeszcze większe poczucie winy („One sobie dają świetnie radę, ja tak nie potrafię!"). Przyjaciółka. Idealnie, gdy też ma dzieci, bo inaczej może mieć trudności ze zrozumieniem, dlaczego tak ci trudno („Nie wiem, o co ci chodzi. Przecież dziecko głównie śpi"). Psycholog lub psychiatra. Idź do niego, jeśli nie możesz znaleźć oparcia w mężu czy rodzinie lub twój smutny nastrój stale się pogłębia. Uwaga! Pomoc możesz także znaleźć w internecie (np. na stronie: www.stopdepresji.pl) lub internetowych forach, na których na temat depresji poporodowej wypowiadają się mamy i tatusiowie. A tak na zakończenie ciekawostka, która powinna cię przekonać, że warto sięgać po pomoc. Baby blues nie istnieje w kulturach pierwotnych. Bo tam kobietę, która właśnie urodziła dziecko, traktuje się jak królową. Wtedy inne kobiety (z bliższej i dalszej rodziny) opiekują się jej dzieckiem, pomagają w gospodarstwie, gotują, zajmują się dochodzącą do siebie po porodzie mamą. A my chcemy być takie samodzielne... I to nas gubi! Zrób test i przekonaj się: Czy umiesz dzielić się obowiązkami
Matka Polka to jest głupia... - felieton matki
Najpierw miesiącami marzy, żeby ktoś zabrał od niej dzieci, choćby na 5 minut. Aż w końcu nadchodzi lato i pociechy jadą na 2 tygodnie do babci. Matka Polka na drugi dzień usycha z tęsknoty, zamiast pędzić na tańce, gubiąc po drodze buty z radości.
Lato to bardzo przyjemna pora roku. Nawet matki to przyznają. Nie żeby jakoś szczególnie doceniały kwiaty, miękki wiatr albo zachody słońca nad Wisłą, ale już takie walory pogody, jak to, że dzie cku wystarczy tylko jedna warstwa ubrań zamiast siedmiu i że spodenki letnie są tańsze od zimowych – owszem, tak. No więc jest lato, wszyscy pojechali na urlopy, a my z koleżanką siedzimy w pracowniczej stołówce. Jest tak cicho, że słychać każde skrobnięcie łyżki. Apetyt jakoś nam nie dopisuje. Obie prawie zanurzyłyśmy nosy w zimnej zupie i wspominamy. Nie, nie wakacje, bo jeszcze nawet nie zdążyłyśmy wyjechać z miasta. Wspominamy wszystkie śmieszne rzeczy, które ostatnio zrobiły nasze dzieci – a to, że Jasio próbował się przejechać na jamniku sąsiadów, a że Wioletka wrzuciła garść jagód do świeżego prania, a Michaś nie wyjął kanapki ze szkolnego tornistra i wszystko spleśniało. No, bardzo śmieszne – zwłaszcza nam było wesoło, kiedy to wszystko się działo i próbowałyśmy dopierać jagodowe plamy z letnich sukienek. Teraz nic nie dopieramy i jest nam z tego powodu smutno. Bo my jesteśmy Matki Polki. Matki zatroskane, że dzieci pojechały do dziadków i być może tęsknią za domem albo – co gorsza – świetnie się bawią bez nas. W teorii też mogłybyśmy się tak bawić, bez nich. W końcu tyle miesięcy na to czekałyśmy, ale chyba nam się to czekanie nazbyt przeciągnęło, bo już nie wiemy co i jak. Człowiek bezdzietny nie ma takich dylematów, po prostu wychodzi z pracy i idzie sobie zagrać w siatkówkę albo wypić piwo z kumplem. Ale nie my. Matka-Polka–Chwilowo-Bezdzietna jest jak w letargu, czas jej się rozmywa. Za dużo go jest po prostu. Przecież dotąd po pracy biegłyśmy na złamanie karku zmienić opiekunkę, odebrać dziatwę z przedszkola, ze szkoły, potem na judo, na angielski, na plac zabaw. Szybko: zakupy, kolacja, kąpiel, książeczki, zamówić pieluchy przez internet, spakować plecak na jutro, paść jak ścięta kłoda. A teraz nic. Dzieci na wakacjach, nie wiadomo, co robić. My się z koleżanką – Matką Polką dobrze rozumiemy. My już odwykłyśmy od ludzkich odruchów, znamy tylko matczyne. No więc siedzimy we dwie i myślimy, co by tu. I nagle pojawia się znakomity pomysł, żeby pojechać do dzieci, trochę je odwiedzić. Tylko na chwilkę, zerknąć choć przez dziurkę od klucza, czy dobrze się mają, przytulić odrobinę, powdychać zapach małych plecków. To chyba nie zaszkodzi? Zgadzamy się, że to bardzo dobry pomysł. Postanowione, w piątek jedziemy! Apetyt od razu nam wraca. W piątek jedziemy do dzieci Po pracy szybciutko wsiadam w pociąg, podróż dłuży się niemiłosiernie, jeszcze 100 tys. kilometrów do miasta B. Piszę do koleżanki dojechałaś?. Wciąż nie dojechała, ale wzajemnie zapewniamy się, jak bardzo nam się spieszy do naszych dzieci. Mam książkę, ale poczytać nie mogę, bo co chwila sprawdzam, czy na pewno wzięłam ze sobą bardzo kosztowne upominki dla syna i córki. No przecież wzięłam, zajmują tyle miejsca w torbie, że nie starczyło mi już na tusz do rzęs. Tusz jedzie w kieszeni kurtki, ale to nic nie szkodzi, bo zaraz zobaczę moich milusińskich. Czego się nie robi dla dzieci, prawda? Czego się nie robi dla dzieci Jak się okazuje, spokojnie można nie robić wielu rzeczy, ale o tym zaraz. Najpierw muszę wejść do domu dziadków. Dzwonię, otwiera syn i z miejsca informuje mnie, że jego siostra rano zrobiła śmierdzącą kupę i że on sobie tego nie życzy, a poza tym czy mu coś przywiozłam? No pewnie, że przywiozłam, daj całusa synku! Daje takiego na szybko i zaraz domaga się prezentu. Nie tak to sobie wyobrażałam. Może z córką pójdzie lepiej. Znajduję ją w piaskownicy – jak zawsze półgołą. Córka jest młodsza, więc bardzo cieszy się na mój widok i z tej radości wsypuje mi 2 garści piachu za sukienkę. Nic nie szkodzi, i tak jest już podniszczona ze względu na plamy z jagód. Próbuję postawić dziecko na ziemi, ale się nie daje, więc krążę po ogrodzie z córką na rękach, podskakując to na jednej to na drugiej nodze w nadziei, że część piasku wyleci sama. Mamo, podskocz jeszcze raz tak śmiesznie – syn nagle wyłania się zza krzaka, a w ręku dzierży iPada, którego musiał zwędzić dziadkowi – bo ja cię filmuję. Tak być nie może! Jedno dziecko stawiam na trawie, drugiemu zabieram iPada, na co oboje wybuchają płaczem. Żeby rozwiązać sytuację, wyjmuję z torby drugi prezent i daję córce. Plan odwrócenia ich uwagi powiódł się połowicznie, bo córka faktycznie zajęła się nową zabawką, ale syn dalej płacze i też domaga się prezentu. Ale jak to? Przecież ty już swój dostałeś – dziwię się, tak jakbym dopiero teraz zetknęła się z dziecięcą logiką. No tak, pamięć złotej rybki... Pośród tych lamentów i piachu po raz pierwszy pojawia się myśl, że może lepiej było zostać w domu i się nie denerwować. Na razie nie wypowiadam jej głośno, bo przecież dopiero przyjechałam, przecież jeszcze będzie cudownie. Niestety, dzieci mają inne plany i sprowadzają się one do tego, żeby nie dać mi spokoju ani przez sekundę. W sobotę leje, więc głównie próbuję ubrać córkę i nie dać się sfilmować znudzonemu synowi, a w niedzielę na odwrót: próbuję nie dać się sfilmować synowi i ubrać córkę. Ganiamy się tak po całym domu, a dziadkowie patrzą na to zniesmaczeni. Kiedy wykończona siadam do obiadu, babcia stanowczo oświadcza, że tak dalej być nie może, że świetnie sobie radzili beze mnie i że mam wsiąść do najbliższego pociągu i wracać do siebie. Jest mi trochę przykro, ale zaraz dzwoni moja koleżanka. Brzmi jakoś dziwnie, ledwo dyszy, ale pyta, czy w poniedziałek pójdziemy na siatkówkę i piwo. Pójdziemy. I ani słowa o dzieciach. Na wypadek, gdybyście też zapomniały, co i jak: Bądź dobrą matką, zrób coś dla siebie Przy mnie moje dzieci zachowują się 100 razy gorzej niż zawsze i ja się z tego cieszę! Czy mamie wolno spełniać marzenia? Ja to zrobiłam i nie żałuję
Sprawdzam skrzynkę mejlową i czytam wiadomość od koleżanki. Klikam w załącznik, otwieram krótki filmik. Siedzę wpatrzona w ekran i nie mogę wyjść ze zdziwienia. Marysia przesłała pierwsze kroki swojej córeczki na plaży w Ostrowie, komentarz w tle mówił: „Pięknie, córciu, dalej...”.
Sprawdzam skrzynkę mejlową i czytam wiadomość od koleżanki. Klikam w załącznik, otwieram krótki filmik. Siedzę wpatrzona w ekran i nie mogę wyjść ze zdziwienia. Marysia przesłała pierwsze kroki swojej córeczki na plaży w Ostrowie, komentarz w tle mówił: „Pięknie, córciu, dalej...”. Naprawdę zupełnie standardowy film, naprawdę zupełnie zwyczajne dziecko, a jednak nie mogę oderwać wzroku. Jeszcze kilka miesięcy temu nawet bym go nie obejrzała do końca, może nawet nie otworzyłabym załącznika, podejrzewając jego treść. To nie nowość, że Maryśka została matką i wszystkich zarzuca zdjęciami swojej córki. A jednak coś się zmieniło... Tamta ja to jakaś inna ja, jakby twarz w krzywym zwierciadle lub karykatura umysłu. Nawet będąc w ciąży, nie umiałam rozczulać się nad dziećmi. Patrzyłam na swój brzuch i pragnęłam, żeby to było najdłuższe dziewięć miesięcy w życiu. Czym bliżej terminu, tym mocniej pragnęłam: „Jeszcze nie teraz, nie dziś, proszę!”. A potem wystąpiłam w krótkometrażowym filmie na porodówce, który zdawał mi się udziałem w wenezuelskim tasiemcu. Nigdy nie zdarłam sobie tak gardła i nie przeżyłam takiego bólu, który okraszony szokiem powodował, że mogłabym chodzić po ścianach. Krzyczałam, groziłam i złorzeczyłam, a gdy WRESZCIE zjawiła się położna, błagałam o znieczulenie. – Teraz za późno, kochaniutka. No, co ja widzę? Weź się w garść, umyj się, uczesz, żebyś urodziła jak człowiek! Co kurka – pomyślałam – żart jakiś czy mnie słuch zawodzi? JA TU UMIERAM! Nie umarłam jednak i co więcej, dane mi było przeżyć poród na stojąco, bo moje dziecko (wtedy tak bym nie powiedziała) nie chciało wyjść na świat. Kiedy w końcu położono mi córkę (wtedy też bym tak tego nie ujęła) na piersi, wpatrywałam się w nią i zastanawiałam, czyje to dziecko leży na moim ciele i co ja tu robię? Ktoś kiedyś powiedział, że razem z dzieckiem rodzi się matka. Mój poród był wyjątkowo długi, a rzeczona matka narodziła się po dwóch dobach ciągłego wpatrywania w małą istotkę. Dziś oglądając filmik od Marysi, wiem, co oznacza: „Pięknie, córciu...”. Patrzę, jak moje dziecko wytycza nowy szlak, a moje serce na przemian pęka z dumy i drży jak liść na wietrze... Taki los matek i ojców – dziecko jest DROGIE, bo drogo opłaca je serce rodziców. Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 4/2016 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Prezenterka i dziennikarka telewizyjna, Katarzyna Burzyńska, niedługo zostanie mamą. Jak czuje się w ciąży i jak przygotowuje się do nowej roli? O tym tylko dla nas napisała w felietonie!
Obecnie w siłę i kilogramy, ale od początku… Bo początek był najtrudniejszy. Mimo, że ciąża była zaplanowana w najdrobniejszej kresce termometru, to kiedy zobaczyłam je dwie na teście, zaczął się prawdziwy dramat marzeń. Pierwsze, co mi towarzyszyło to niezgoda na ten stan. Zostałam sam na sam z CIĄŻĄ – jej cieniami i strachami; zmarła moja beztroska i zdolność wyobrażania sobie korzystnych dla mnie zdarzeń. Zostałam sama z MACIERZYŃSTWEM, do którego – zdiagnozowałam się szybko, podlewając moją diagnozę suto łzami – jestem przecież niezdolna! A wokół wszyscy się cieszą: Mąż, Rodzina… I ja sama na środku tego karnawału… Później, gdy rozmawiałam z innymi kobietami – wspólniczkami w tych rozczarowaniach, zdziwieniach i wątpliwościach, okazało się, że zdarzyło się to większości z nich. Dlaczego więc do cholery nie mówi się o tym i nie pisze? Żadna sexy mama nie zająknęła się na ten temat… Do diabła z nimi! Któregoś dnia jednak – zupełna zmiana tonacji uczuć – przyszło zadowolenie, błogość i spokój. A zaraz po nim jego konkurent – turbodoładowanie: chcę więcej, szybciej, już, na teraz! Chcę wszystko, bo mogę wszystko przecież! Jak tę energię wykorzystać, jak spożytkować? Można na przykład upiec wieniec drożdżowy o północy. Ja dodatkowo stałam się społecznikiem. Jak te marudne babcie, które upominają Cię na poczcie, że za głośno rozmawiasz przez telefon albo wytykają Ci, ze parasolką moczysz ławkę na przystanku autobusowym. Czaiłam się przy miejscu parkingowym dla inwalidów i robiłam awantury tym, którzy zajmowali je bezprawnie. Robiłam też chryje palaczom w toaletach pociągowych. Oberwało się nawet kelnerce w restauracji, która zamiast kremu pomidorowego podała mi zupę pomidorową. Stałam się nieznośna. Na szczęście miałam tego świadomość. Miałam też świadomość, że to daje mi szczęście. Kolejna sprawa: skłonność do melancholii – nie tylko oglądałam z dziwnie rozochoconym okiem, ale PŁAKAŁAM na „Tańcu z gwiazdami”! Czułam do tych ludzi mnóstwo serdeczności. Ciąża to demoniczny atak na rozum, przetoczenie krwi logice i tortura dla zdrowego rozsądku. Tak. Wkurzał mnie brzuch, wstydziłam się go, nie podobał mi się, nie polubiliśmy się. Gdy zobaczyłam go ukradkowo wieczorem w lustrze w szafie, zastanawiałam się przerażona, co to za kobieta grasuje o tej porze po mojej sypialni. No i płakałam, kiedy nie zmieściłam się w ulubioną sukienkę. W tę drugą w kolejności i trzecią też. Teraz łapię się na tym, że czasem bezwiednie go dotykam i głaszczę, uśmiechając się z pieszczotliwą słodyczą… Wieczorami mam uczucie rozpychania, jakby to pod osłona nocy On (brzuch) powiększał się, by rano przywitać mnie bardziej okazałym. Jakby był nieśmiały i nie chciał tego robić przy świetle dziennym. Udaje mu się mnie zaskoczyć za każdym razem. I choć nie lubię niekonsultowanych niespodzianek, to te zaczęły mi się podobać. No i kwestia kolejek: jestem na zakupach, chyba kupię buty. Chociaż… czy ja ich potrzebuję? Nie no, kupię. Wprawdzie są trochę za duże, ale nie ma mniejszych. Jeszcze raz przymierzę. Ok. Biorę! Staję w kolejce. Gdy trafiam do kasy, słyszę: „Ależ Pani nie musiała stać w tej kolejce!”. Zdziwiona zastanawiam się, dlaczego? Jak się kupuje na wyprzedaży, to nie trzeba tu odczekać swojego? A może jak się kupuje za duże buty, to zapraszają od razu do kasy, żeby się przypadkiem nie rozmyślić? Okazuje się, że powód jest znacznie bardziej banalny: CIĄŻA, moja przyjaciółka na zakupach. Kiedy byłam u innej przyjaciółki, zapytała mnie, czy dziecko już się rusza. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że nie. "Kaśka, to chyba niedobrze, na tym etapie już powinno. Może coś jest nie tak?". I nagle … kopnęło po raz pierwszy, a potem jeszcze 4 razy. Ewidentnie po to, żeby mnie uspokoić i zapewnić, że wszystko w porządku. Wtedy, jak każda matka o swoim dziecku, pomyślałam: „ Boże! To jest geniusz!” Na takim właśnie etapie jesteśmy. Dziś na co dzień jestem skopana, dziecko błąka się we mnie marzycielsko, wtedy i ja marzę, zatracona w zapomnieniu, zapale i ożywieniu, które tryska mi z oczu i uśmiechu. Mówi się, że twarz kobiety w ciąży się zmienia. Mnie też mówią, że coś się stało z moją. Nasycenie szczęściem ją rzeźbi i modeluje, to pewne. Czy wpadam w słodką histerię? I owszem. Czy mój mąż uważa ją za słodką? Nie jestem pewna… Czy w funkcjonowaniu mojego umysłu coś nie gra? Tak. Nierzadko postępuję jak wariatka. Ale kocham tę ciążę. Kocham ją za jej nierealność, bo rzeczywiście czasem sama w nią nie wierzę, a czasem mam jej świadomość bardzo wyraźną. Wszystko u mnie jest momentalne, gwałtowne i nieciągłe. I to jest piękne! Czy ciąża mnie obciąża? Nie. Tylko badanie glukozy. Zajrzyj też na: wybierzstrone.com.pl
Przy mnie moje dzieci zachowują się 100 razy gorzej niż zawsze – i ja się z tego cieszę!
Moje dzieci to aniołki: grzeczne, miłe i posłuszne. To znaczy – tak słyszałam, bo w domu, kiedy jestem z nimi, wychodzi z nich to, co w nich najgorsze. No i świetnie!
Kiedy 2 lata temu moje dzieci zostały po raz pierwszy same na tydzień u babci, ta nie mogła się ich przez telefon nachwalić. Rozpływała się z zachwytu, jakie to są miłe, takie ułożone, pomocne i do rany przyłóż – aż przyjemnie było tego słuchać. Tylko że, kurczę, miałam wrażenie, jakbym słuchała nie o swoich dzieciach… Te kłótnice, awanturnice, złośnice – tak się nagle zmieniły? Mazurski klimat tak na nie podziałał? Ktoś mi dzieci podmienił? Na szczęście, kiedy po tygodniu rozłąki po nie przyjechałam, mogłam się uspokoić. Nikt ich nie podmienił. Ledwo stanęłam w progu, a one zaczęły się kłócić (najpierw nieśmiały rozbieg o to, której pierwszej dałam buziaka, a potem już się potoczyło jak z górki). Zaczęły się fochy, obrażanie się, odburkiwanie i patrzenie spode łba (na mnie i na wszystkich wokół) – świetnie mi znane z domowych awanturek! I tylko babcia nie mogła się nadziwić tej fatalnej przemianie. Patrzyła i kręciła głową: "Póki cię nie było, były takie grzeczne, a teraz jakby diabeł w nie wstąpił". Nie diabeł, a poczucie bezpieczeństwa Moje córki nie są jakieś wyjątkowe: większość dzieci w obecności swojej mamy zachowuje się zupełnie inaczej niż wtedy, gdy jej nie ma. Gorzej albo nawet dużo gorzej. I to bardzo dobrze – bo wiecie, o czym to świadczy? Że w jej obecności czują się bezpiecznie. To mama jest tym bezpiecznym miejscem, w którym dziecko może choć na chwilę zdjąć maskę grzeczności i pozwolić sobie na bycie sobą z całym spektrum swoich emocji: od tych łatwych i przyjemnych, aż po te najtrudniejsze do zniesienia. To mama jest dla swoich dzieci workiem treningowym, na którym mogą wyżyć swoje nerwy, strachy i stres, tłumione w przedszkolu, szkole albo na wakacjach u babci. A takie wyżycie się jest potrzebne każdemu! Ich kłótnie i fochy przy tobie wcale nie świadczą o tym, że rozpuściłaś dzieci i że pozwalasz, by weszły ci na głowę (nie pozwól, by ktoś ci to wmówił). Te wszystkie płacze i awantury – choć są trudne do zniesienia – są dowodem na to, że nasze dzieci są przy nas naturalne. Przecież powiedzmy sobie szczerze, grzeczność nie jest naturalna: jej zasady trzeba poznać i trzeba się ich nauczyć. I owszem, warto, by dziecko przestrzegało zasad dobrego zachowania także przy tobie – ale jeśli czasem je poluzuje, to nie karć go tak od razu. Potraktuj jego gorsze zachowanie jako wyraz zaufania do ciebie. Pomyśl sama: przecież twoje dziecko niczym nie różni się od ciebie. Tobie też przecież emocje puszczają dopiero przy najbliższych, którym ufasz i wiesz, że możesz sobie przy nich pozwolić na szczerość, prawda?
„Jak Pani zamierza wychować to dziecko? Mam pacjentkę, ma padaczkę, teraz rodzina ma problem”. „Rodzimy naturalnie, da Pani radę. Właściwie rodzi się mięśniami gładkimi, a u Pani jest dysfunkcja mięśni szkieletowych”. „Pracuje Pani? I jak sobie radzi? Bo z takim schorzeniem to jest ciężko”.
„Jak Pani zamierza wychować to dziecko? Mam pacjentkę, ma padaczkę, teraz rodzina ma problem”. „Rodzimy naturalnie, da Pani radę. Właściwie rodzi się mięśniami gładkimi, a u Pani jest dysfunkcja mięśni szkieletowych”. „Pracuje Pani? I jak sobie radzi? Bo z takim schorzeniem to jest ciężko”. „Jeśli planujecie jeszcze dziecko, musimy rodzić naturalnie, bo nie można zrobić kolejnej cesarki. Drugie dziecko... No, w waszym przypadku chyba niekoniecznie”. Tydzień później, leżąc na stole operacyjnym w innym szpitalu, usłyszałam krzyk mojego dziecka. Płakało. Ale ja nie płakałam. Wtedy byłam szczęśliwa i wdzięczna, że personel małego szpitala potraktował mnie jak człowieka. Jak matkę. Wiedziałam też, że żaden lekarz nie ma prawa użyć takich zdań, jakich użyto w stosunku do mnie. Żaden, nawet najlepszy specjalista nie może kwestionować mojego prawa do posiadania dziecka. Bo jestem słabsza? Tak, jestem niepełnosprawną mamą Gosi, ale nie pół-mamą, mamą gorszą, kochającą swoje dziecko mniej niż inne mamy. Jestem mamą, która bez zastanowienia oddałaby życie za swoją córkę. Decydując się na dziecko, wiedziałam, że będzie ciężko. Będzie trudniej niż zwykle. Ale życie bez dziecka nie miało sensu. Jeszcze przed porodem wychodząc po badaniach ze szpitala, byłam pełna obaw. Przecież nawet lekarz dał mi do zrozumienia, że sobie nie poradzę. Niepełnosprawna mama – to, jego zdaniem, nie powinno się zdarzyć. Zdarzyło się całkiem spodziewanie, po prawie trzech latach starań, pod okiem lekarzy specjalistów. Z zaleceniami, ostrzeżeniami, dobrymi i złymi rokowaniami. Mój cud się zdarzył i trwa nadal. Moje dziecko jest zdrowe, silne i piękne. Wiem, że jeszcze nie raz usłyszę niemiły komentarz, bo macierzyństwo nie zaskakuje tylko wysypką na pleckach, bolesnym ząbkowaniem, katarem, odparzeniem na pupie czy odpieluszkowym zapaleniem skóry. Zaskakuje, gdy moja córka stanie sama w łóżeczku, powie „mama”, pogłaszcze kota. I wtedy, gdy ktoś obcy powie mi, że nie mam prawa jej mieć. Mam! Jestem takim samym człowiekiem jak inni, kocham ją tak samo jak inne mamy swoje dzieci i mówię jej to każdego dnia. To, ile trudu wkładam w to, żeby być mamą, wiem tylko ja i moje dziecko. Najważniejsze, że jesteśmy razem. Mija rok, odkąd życie moje, Gosi i taty Kamila jest piękniejsze. I jeśli znów ktoś powie mi, że jest inaczej, obiecuję, że ugryzę! Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 3/2016 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Noworoczne postanowienie - felieton czytelniczki
Początek nowego roku zawsze skłania mnie do refleksji. Układam listę noworocznych postanowień. Schudnę, zacznę biegać, nauczę się angielskiego, włoskiego... Sęk w tym, że najczęściej nie starcza mi sił.
Początek nowego roku zawsze skłania mnie do refleksji. Układam listę noworocznych postanowień. Schudnę, zacznę biegać, nauczę się angielskiego, włoskiego... Sęk w tym, że najczęściej nie starcza mi sił. W tym roku będzie inaczej. Pierwsze na liście: zacznę biegać. Po ciąży zostało mi kilka kilogramów i ta okropna oponka na brzuchu, przez którą nie mieszczę się w swoje ukochane ubrania. Z wielkim zapałem oznajmiłam więc, że zaczynam od jutra – buty i strój zakupiłam jeszcze przed urodzeniem Adasia. Pasuje, bo spodnie specjalnie kupiłam rozmiar większe. Ufff... Mąż ma na 9.00 do pracy, więc będę biegać z rana. Ustawiam budzik na 6.00, wcześniej odciągam mleko dla Adasia. Ubrana w dres i gotowa do wyjścia słyszę płacz małego. Idę do sypialni, mąż śpi. No cóż, karmię młodego, zmieniam pieluszkę, budzę męża i oddaję mu synka. To biegniemy. Baj, baj, oponko! Po 25 minutach wracam, serce bije mi jak oszalałe, może jutro pójdzie mi lepiej... Ale jest jeszcze gorzej: ledwo chodzę, mąż się śmieje, że powinnam biec minutę i trzy iść marszem, a nie biec cały czas. Łatwo mu mówić – do lata zostały tylko cztery miesiące. Aaaaa! Po trzech tygodniach mam dość! – Może rower? – namawia mnie mąż. – O tak, rower. Może namówię przyjaciółkę. Następnego dnia czuję się jeszcze bardziej obolała i nie mogę chodzić. Karolina dała mi niezły wycisk, a ja głupiutka bez kondycji, nie oszczędzałam się – przecież do wakacji tak mało czasu. Wszystko mnie boli. Z trudem zajmuję się synkiem. Ledwo chodzę – tak się kończy moja przygoda z rowerem. Mąż wraca z pracy z niespodzianką: karimata i płyta „Nike trening” na Xboxa. Włącza ją i siada z młodym na kanapie, komentując, jak ćwiczę: – Tyłek wypnij, proste plecy, nie tak, zobacz, jak on to robi. Po 20 minutach mam dość! Wygrzebałam moją listę postanowień i podarłam ją. – Koniec z postanowieniami – oznajmiłam mężowi. A dodatkowe kilogramy i oponka na brzuchu? – Czy to jest takie ważne? – pytam męża. Przytula mnie. – Dla nas i tak jesteś najpiękniejsza na świecie! I jak ja mam być na nich zła... Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 2/2016 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Logo macierzyństwa - felieton czytelniczki
Zimowy, biały poranek. Słońce delikatnie muska policzki, a we mnie bezmiar szczęścia. Takiego, którego nie można kupić w żadnym sklepie. Szczęścia, za które nie zapłacimy kartą Visa ani największy kredyt świata w banku nam go nie sfinansuje.
Zimowy, biały poranek. Słońce delikatnie muska policzki, a we mnie bezmiar szczęścia. Takiego, którego nie można kupić w żadnym sklepie. Szczęścia, za które nie zapłacimy kartą Visa ani największy kredyt świata w banku nam go nie sfinansuje. Nie ma na niego bonów promocyjnych ani czeków. Po ponad dwóch tygodniach spędzonych w szpitalu, pomiędzy innymi Ciężarówkami, Paniami Położnymi, Lekarzami i płaczącymi bobaskami, mamy wypis!? Małgośka zdrowa, z żółtego kurczaczka zamieniła się w różowiutką krewetkę. Po żółtaczce nie ma śladu. Mąż czeka na korytarzu z przygotowanym nosidłem. Dumnie niesie na rękach nasze (na tamtą chwilę) trzy kilo siedemset gram szczęścia!? Przekroczyliśmy próg naszego mieszkania i mała krewetka wylądowała na naszym wielkim łóżku. Co teraz?! Przecież w szpitalu nie dali nam instrukcji obsługi... Tak właśnie zaczęła się nasza piękna codzienność, dni po brzegi wypełnione radością, miłość unosząca się w powietrzu. I nawet hektolitry śliny, ulane mleko na nowej sukience, wielogodzinne marudzenie, nocne wstawanie i na rękach usypianie, ból popękanych brodawek, czuwanie nad łóżeczkiem, gdy gorączka, brak czasu na obiad, na spotkania, na rozrywki nie były w stanie nawet przez moment wkraść się burzowymi myślami do mej głowy i serca. Miałam ochotę cały czas trzymać Gosię przy piersi, nosić na rękach aż do bólu ramion. Odurzać się zapachem jej naoliwkowanego ciałka. Dotykać mięciutkich włosków i małego noska. Patrzyć w duże niebieskie oczy. Przewijać każdą kupkę dziesięć razy dziennie. Fotografować każdą nanosekundę jej życia. Wspominam te chwile z łezką w oczach. Moje szczęście ma już sześć miesięcy, 73 centymetry i ponad 8 kilogramów. Od pół roku mój świat jest inny. Nie sypiam regularnie, nie wypijam gorącej kawy, czasami zjadam obiad na kolację, makijaż robię z prędkością światła. Nie narzekam na nudę i nie szukam atrakcji poza domem. Nie myślę o rzeczach mało ważnych. Czas, który mija, jest na wagę złota. Każda łza, troska i zmarszczki na moim czole to logo bycia mamą. I chociaż dzieci za szybko wyrastają z kolorowych ubranek, to chce się spacerować z nimi na coraz dłuższe dystanse, dotykać coraz dłuższych włosków, pozwalać, by opuszczały nasze kolana i po swojemu poznawały świat. Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 1/2016 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Mamusiu! Zrobisz mi pić? – Z pokoju słyszę jak moja starsza córeczka domaga się czegoś do picia. – Chcesz soczek z czarnej porzeczki czy kompot z jabłek? – Chcę kompocik!
Mamusiu! Zrobisz mi pić? – Z pokoju słyszę jak moja starsza córeczka domaga się czegoś do picia. – Chcesz soczek z czarnej porzeczki czy kompot z jabłek? – Chcę kompocik! Pora obiadowa, a ja mam jeszcze ziemniaki nieobrane i nieugotowany makaron do rosołu. Muszę się sprężyć i zrobić obiad. Przydałoby się też posprzątać w łazience, poodkurzać i poprasować stertę ubrań, która leży już dobry tydzień. Eh, tylko czasu brak. – Mamusiuuu! Gabisia płacze! – No to już chyba nici ze sprzątania. Czemu ta moja młodsza córka tak marudzi? Ania tak nie płakała! Potrafiła większość dnia przespać, budząc się na jedzenie i przebranie. – No już, Gabrysiu, mamusia cię nakarmi, przebierze i pójdziesz sobie spać. Godzina bujania w wózku pomaga i malutka zasypia, a ja mogę dokończyć to, co robiłam wcześniej. Anusia jest już dużą dziewczynką i kiedy dostanie plastelinę albo kredki, nie ma jej dobrą godzinę, a ja mogę troszkę ogarnąć bałagan. No, to teraz dokończę obiad i biorę się za ogarnięcie domu. Ledwo obrałam ziemniaki słyszę: – Mamusiu! Gabisia płacze! – Co się dzieje, córeczko? Dlaczego płaczesz? Czy coś ci dolega? – Córeczka uspokaja się, gdy tylko biorę ją na ręce. Jak szybko nauczyła się, że na rękach najlepiej! To chodź, maluchu, pokażę ci nasze mieszkanko. Wycieczka, karmienie i przebranie zajęło nam prawie godzinkę, ale mała śpi. Uf, to idę kończyć to, co zaplanowałam. – Mamusiu, mamusiu, nudzę się! – Eh, czemu one nie dadzą mi posprzątać? Przecież robię to dla nich, żeby było czysto, a obiad był na czas. – To chodź, pomożesz mi sprzątać. Tutaj masz ściereczkę i umyj stoliczek. Stuk! Hałas, że ho-ho. Co się stało? Przerażona pobiegłam do pokoju, gdzie sprzątała moja córeczka. – Mamusiu, psieplasiam, nie chciałam. Uf, to tylko cukierniczka spadła. Tylko jak? Przecież stała na regale, a nie na stole? – Mamusiu, chciałam tylko jedno ziarenko cukru. – Łeeee, łeeee – z pokoju słyszę płacz Gabrysi. Nie. Na dziś koniec. Trudno, będzie bałagan, sterty niewyprasowanych ubrań i zupa zamiast obiadu z trzech dań, ale niech moje dzieci będą szczęśliwe. – Aniu, zjemy zupę i idziemy na plac zabaw. – Huraaaaa! Mamusiu, kocham cię! Jesteś wspaniała! Dla takich chwil naprawdę warto odpuścić sprzątanie… Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 11/2015 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Czekanie na kompot - felieton czytelniczki
Tak, wiem: każde dziecko rozwija się we własnym, najlepszym dla niego tempie. Tak, wiem: chłopcy zaczynają mówić później niż dziewczynki. Tak, wiem: trzeba z dzieckiem rozmawiać.
Tak, wiem: każde dziecko rozwija się we własnym, najlepszym dla niego tempie. Tak, wiem: chłopcy zaczynają mówić później niż dziewczynki. Tak, wiem: trzeba z dzieckiem rozmawiać. Tak, wiem: wiele zależy od genów, otoczenia, kontaktów z babciami, wujkami i ciociami, od śpiewania, słuchania muzyki, tańczenia i wszystkiego, co rozwija dobry słuch. Tak, teorię znam. Ale i tak nie mogę się doczekać, kiedy Szymuś przemówi. I co powie! Może zacznie od kotka albo od piciu, albo od domku, a może od razu zaśpiewa ulubioną piosenkę. A może powie najpiękniejsze słowo na świecie: ma-ma. Ma-ma. A może za dużo od niego wymagam? W końcu ma dopiero 16 miesięcy – przecież tak dobrze się rozwija: potrafi wejść na tapczan i usiąść na krzesełku (choć nie zawsze pupką trafia). I prawie sam zjada łyżeczką twarożek, sam nakłada i zdejmuje śliniaczek, a potem mruczy z zadowolenia jak mały kotek. Umie chodzić do tyłu i kołysać się na boki. I robi „pa-pa”, a jak zechce, to nawet „cześć”. I pije sam z kubeczka. I wie, że należy chodzić w butkach, żeby sobie nie pobrudzić nóżek. I sam wyrzuca brudną pieluchę do kosza na śmieci. I uśmiecha się najpiękniej na świecie. Ale nie mówi. Kurczę, nie mówi! Za to ja bez przerwy gadam: – Szymusiu, zaraz zmienimy pieluszkę, a potem rozłożymy klocki i zbudujemy farmę, a potem nastawimy rosołek. Lubisz rosołek, prawda? Obierzemy marchewkę i ugotujemy kluseczki. A na drugie danie dostaniesz ziemniaczka, filet z kurczaka i brokuła, zielonego jak twoje spodenki. A potem pójdziemy na spacer i poszukamy Panny Migotki (szczekliwej suczki sąsiadów). I tak w kółko: – Szymusiu, zaraz zmienimy pieluszkę, a potem… Szymuś patrzy ze zrozumieniem, ale nie mówi nic. To może do lekarza? Od razu do logopedy? Eee, pomyśli, że panikuję. Zaleci mi cierpliwość, opanowanie emocji lub ziółka na uspokojenie. Tylko wstydu się najem. To już lepiej poczekam. Tak, znam historię o kompocie. Kilkuletni chłopiec nie mówił. W końcu, po kilku latach, przy obiedzie po prostu zapytał: – A gdzie jest kompot? Rodzice złapali się za głowę. – Kochanie, to ty mówisz? Dlaczego tak długo milczałeś? A on na to: – Bo zawsze był kompot… To ja już zaczekam na ten kompot albo kotka, albo piciu, albo domek. I na naszą ulubioną piosenkę też zaczekam. Niech tylko przemówi… Felieton nagrodzony w „Twoim Dziecku” nr 11/2015 Zobacz zasady Konkursu na Felieton w miesięczniku „Twoje Dziecko”.
Zakaz wstępu dla … dzieci do restauracji – czytelna informacja czy idiotyczny zakaz?
„...obecność dzieci poniżej 5 lat, a także wózków i fotelików nie jest mile widziana w tym lokalu” - tak brzmi napis na drzwiach restauracji, który wywołał internetową debatę. Jestem matką 3 dzieci i moim zdaniem ...
Zakaz wprowadzania psów – rozumiem. Zakaz sprzedawania alkoholu nietrzeźwym – popieram. Zakaz wstępu dla dzieci do restauracji – budzi we mnie obawy. Włoski restaurator powiesił na drzwiach lokalu napis: "Z powodu wynikających z braku wychowania niemiłych epizodów obecność dzieci poniżej 5 lat, a także wózków i fotelików nie jest mile widziana w tym lokalu", a obok niego zawiesił przekreślone rysunki dziecka, wózka i nosidełka. Moja pierwsza myśl, gdy o tym przeczytałam: "Co będzie następne?!". Nie lubię zakazów, chyba jak u większości ludzi rodzą one we mnie bunt i złość. Dlaczego ktoś miałby mi mówić, gdzie wolno mi wchodzić z dziećmi, a gdzie nie? Dziwne to uczucie, gdy myślę o rodzinie wybierającej się na niedzielny obiad do restauracji i tym nietypowym powitaniu, które przeczyta na drzwiach. Oczywiście restauracji jest wiele i mogą iść do innej. Pytanie tylko, czy rodzice chcący spędzić czas bez dzieci nie mogą wybrać miejsca, gdzie ich nie ma? Co będzie następne? Czy właściciele basenów stwierdzą, że dzieci za bardzo hałasują, a co za tym idzie przeszkadzają pływającym w relaksie? A może sklepy! To by dopiero było! Koniec z dziećmi płaczącymi w kolejkach, krzyczącymi w sklepowych wózkach i histeryzującymi na sklepowej podłodze! Zabrońmy im wchodzić z dziećmi, by reszta społeczeństwa miała komfort zakupów. Albo komunikacja miejska! Czy wiesz, jak dużo miejsca w autobusie zajmuje dziecięcy wózek?! Może pójdziemy o krok dalej – nikt nie lubi matek z wózkami i ciężarnych w autobusach, więc zabrońmy im podróżowania tymi środkami komunikacji. Tak wiem, puściłam wodze wyobraźni i odeszłam od tematu. Czy więc jestem za zakazem przychodzenia z dziećmi do restauracji? Z jednej strony rozwydrzone dzieciaki (oczywiście nie moje) szalejące w restauracji potrafią nieźle wkurzyć człowieka. Z drugiej, czy dyskryminacja może być dobra? Wierzę, że nie wszystkie dzieci są rozpuszczone, że jest cała masa rodzin, w których dzieci doskonale znają restauracyjny savoir-vivre. Myślę więc, że lepiej upomnieć lub wyprosić z lokalu rodziców, których dziecko zachowuje się niegrzecznie, niż zakazywać wstępu wszystkim. A ty jesteś za takim zakazem? Napisz w komentarzu. Zobacz też: 10 rzeczy, których dziecko nie powinno robić przy stole, czyli stołowy savoir-vivre
Wczoraj po południu przejrzałam się w lustrze. Myślicie, że będzie o zmarszczkach? Pudło - o tym, co widzimy, przyglądając się nieco dłużej... innym ludziom.
Dzisiaj popołudniu przejrzałam się w lustrze. Myślicie, że będzie o zmarszczkach? Zmyłka - o tym, co widzimy, przyglądając się nieco dłużej innym ludziom. W pociągu do Malborka, inter city z przedziałami (a tak chciałam przejechać się pendolino! Niestety akurat o tej porze jeździ stary model) poznałam totalnie wkurzającą rodzinę z około półtorarocznym dzieckiem. Ups, wypisz wymaluj my sprzed 12 lat. No, nie licząc falbeneczek na spódniczce i łusek krokodyla na torebeczce Żony oraz postawionego z lekko dresiarską swadą kołnierzyka polo Męża :-) Pani wpadła do przedziału krzycząc głosem balansującym na granicy histerii, że trzy miejsca włączając te przy oknie są ich. Czy sądziła, że mimo miejscówek ktoś zapragnie je zająć? Hm... To był pierwszy atak. Za chwilę wypadła z przedziału, nakazując Mężowi włożenie na górną półkę toreb oraz wózka. Gdy zaczęłam pytać, czy wózek aby nie za szeroki, sprowadziłam na siebie potok nienawistnych słów. Bo ona już tak jechała i nie spadł, a w ogóle to jest idealne na wózek i nie będzie z przypadkową osobą dyskutowała... W tym czasie dwa razy próbowałam dokończyć swoje zdanie – czy nie za szeroki, bo mogłabym postawić go obok siebie. Nie dało się. Grzecznie poprosiłam o tę możliwość ze dwa czy trzy razy i za każdym razem zostawałam zalana kolejną krzykliwą mową watą o idealnej półce i jej wózkowym przeznaczeniu. Mąż również dwukrotnie próbował powiedzieć, że mogłaby dać mi skończyć, więc ściągnął na siebie nienawistne spojrzenia i uciszające syczenie. Zdumiona, jak dorosła osoba może się tak zachowywać, przypomniałam sobie siebie na progu macierzyństwa z numerem 1. Zdecydowaną, by robić wszystko tak, jak podpowiada mi intuicja, ale z nerwów nie słysząca jej podpowiedzi. A że ta cisza tylko wzmagała moją niepewność siebie w nowej roli, podobnie do Żony Z Inter City zagłuszałam ją pokrzykiwaniem z pewnością siebie graniczącą z arogancją. Biedne jesteśmy, my, młode matki. Zanim się otrzaskamy z macierzyństwem i staniemy na emocjonalne nogi, umiemy sobie wyrobić fatalną markę. Mam nadzieję, że inni nam to wybaczają. Ja wybaczam Żonie z Inter City i... tych wszystkich, którzy to przetrenowali ze mną, proszę o wybaczenie. PS Mój mąż przeczytał ten tekst i nie zgadza się, że byłam aż taką jędzą. Kochany... :-)
Co chcę dostać na święta? Lista prezentów dla mamy
Nie, nie chcę żadnej nowej bluzki czy zegarka. Prezenty, które ucieszyłyby by mnie najbardziej, są zupełnie z innej beczki! Macie podobne życzenia?
Drogi św. Mikołaju, W tym roku naprawdę zasłużyłam na coś wyjątkowego. Gotowałam, sprzątałam, prasowałam, wycierałam nosy i chodziłam na szkolne wywiadówki, choć uważam to za stratę czasu. Do tego dałam się w lecie namówić dzieciom (i ich tacie) na chodzenie po górach z namiotem, choć przecież, Mikołaju, znasz mnie i wiesz, że to nie do końca moja bajka. Dlatego nie waham się poprosić cię w liście o to, o czym na co dzień nie śmiem nawet marzyć: 1. Telewizję (nie tylko na święta) bez reklam zabawek, które na reklamach wyglądają cudownie, a w rzeczywistości są badziewnym plastikiem. 2. Pralkę, w której nie gubią się skarpetki. 3. A jeśli pralkę, to chociaż tygodniowy zapas niegubiących się skarpetek dla całej rodziny. 4. Samozaładowującą się zmywarkę. 5. 15 minut na kawę przed komputerem (tak, każda mama na to zasługuje!) 6. I jeszcze dodatkową godzinę wieczorem na poczytanie książki przed snem. 7. Dodatkową pamięć (do mojego mózgu, a nie do komórki, czy komputera!). I ładowarkę do kompletu. 8. I jakieś nowe nerwy, bo moje stare trochę się już wytarły. 9. Śnieg na Święta, no bo bez przesady, jak to?! A jeśli nie możesz spełnić tych 9 życzeń, to mam dla Ciebie, Mikołaju, moje 10. życzenie. Proszę, zrób tak, żeby moje dzieci w kolejnym roku były tak zdrowe, jak były przez cały 2015 r. Jeśli to życzenie dasz radę spełnić, to w sumie mogę jakoś się obejść bez tej zmywarki i tych 15 minut na kawę…
Co się zmienia między pierwszym a drugim dzieckiem?
Bez względu na to, jaka jest różnica wieku między dziećmi, przede wszystkim zmieniasz się ty - mama. Już nie jesteś, jak przy pierwszym dziecku, tak przestraszona, że wzywasz karetkę, gdy maluch kichnie. Jesteś mądrzejsza o to jedno dziecko, ale też uboższa o wszystkie złudzenia związane z macierzyństwem. Tak przygotowana wkraczasz w przygodę nr 2.
Macierzyństwo cz. 1 Na własnej skórze doświadczyłam, że macierzyństwo to ciężka praca. Prawdopodobnie najcięższa, jaką kiedykolwiek miałam, a w dodatku ten etat trwa do końca życia. Nie wiem jak Wy, ale ja nie miałam ambicji zostać pastelową mamusią z reklamy. Mimo to, rzeczywistość i tak mnie zaskoczyła. Syn tak szczelnie wypełnił moje życie, że z trudem przypominam sobie samą siebie z tamtego okresu. Oglądam na zdjęciach młodą dziewczynę w ciąży, potem z maleńkim dzieckiem i próbuję z nich ułożyć obraz osoby, którą byłam. Ale już nią nie jestem. Od września 2009 jestem kimś zupełnie innym - matką. Matki wzloty i upadki Od tamtej pory stałam się podwójna. Nie w sensie fizycznym, bo wagę akurat zgubiłam szybko, karmiąc piersią często i długo. Stałam się odpowiedzialna za drugiego człowieka i odtąd, cokolwiek robiłam, musiałam mieć na uwadze mojego syna. Nawet, gdy wychodziłam gdzieś bez niego, cały czas miałam go gdzieś z tylu głowy. Szłam na zakupy - wracałam z nową porcją ubranek... dla niego. Szłam na kawę, wracałam z książeczką... dla niego. Dość późno odważyłam się pójść z nim do sklepu czy kawiarni. Bałam się, że... dziś właściwie sama nie wiem czego. Muszę przyznać, że przez większość czasu byłam po prostu przestraszona własnym macierzyństwem. Nie wiedziałam wtedy, że niemowlę można zabrać wszędzie, gdzie się chce, nie wdając się z nim w dyskusje. Dopiero wyprawa z dwulatkiem czy trzylatkiem jest skomplikowana. Np. śpieszyłam się gdzieś, a syn akurat chciał przewracać psią kupę patykiem, przy okazji wysmarował nią swoje i moje buty, za nic w świecie nie chciał wsiąść do wózka, więc musiałam go nieść, jednocześnie pchając wózek, a psia kupa trafiała z jego butów na moją sukienkę. Takich sytuacji przeżyłam na pęczki, ale przy tym wszystkim dałabym się za niego pokroić. Macierzyństwo cz. 2 Kiedy syn poszedł do przedszkola, zaczęło mi brakować małego dziecka. Czułam, że to pierwszy, maleńki kroczek do naszej przyszłej rozłąki. Pewnie, że byłam zmęczona - która matka nie jest? - i marzyłam o tym, żeby ktoś inny się nim zajął. Ale też byłam (i cały czas jestem!) do niego nieprzytomnie przywiązana. I wyobraźcie sobie, że po niespełna pięciu latach w nasz układ wkroczyła nowa osoba. Córka. Reakcja syna na maleńką siostrę była bardzo dobra. Podobał mu się pomarszczony dzidziuś, sam chciał ją nosić i pchać w wózku, śmieszyło go, kiedy bekała po jedzeniu. Ale znacznie bardziej zaskakująca była moja reakcja na nowe dziecko. Ja się w ogóle nie bałam nią zajmować! Płakała? To nie koniec świata, trzeba ją było jakoś uspokoić. Miałam dosyć robienia okrążeń z wózkiem po pobliskim parku? Szłam gdzieś, gdzie mi się bardziej podobało, np. na Starówkę albo do muzeum. Kończyły się pieluchy? Nie taszczyłam wielkiej paki, jak poprzednio. Zamawiałam 100 sztuk przez internet. Przy drugim dziecku zyskałam doświadczenie, matczyną mądrość i spokój, których tak bardzo brakowało mi za pierwszym razem. Zrozumiałam, co miała na myśli Anna Komorowska mówiąc w wywiadzie, że trzecie dziecko można już przewinąć w powietrzu i zawinąć w gazetę, jeśli akurat nie ma się pieluchy. Można, bo bycie matką wymaga po prostu trochę wprawy.
Boże Narodzenie z dziećmi i bez dzieci – znajdź różnice
Każdy wie, że Boże Narodzenie z dziećmi jest zupełnie inne, niż bez nich. Ale na czym konkretnie polegają różnice?
Na reklamach Boże Narodzenie to biały puch za oknem, ogień w kominku i piękne dzieci skupione wokół choinki. U mnie w domu nie ma kominka, ze śniegiem też bywa słabo, za to dzieci i choinka – jak najbardziej. I kiedy tak patrzę na nie, to przypominam sobie, jak kiedyś – gdy jeszcze nie miałam dzieci – zupełnie inaczej wyglądały moje Święta... Ozdoby choinkowe Bez dzieci: Szklane bombki, delikatne świeczuszki i zwiewne choinkowe łańcuchy. Z dziećmi: Papierowe łańcuchy i tysiące cukierków. Po dwóch dniach – cukierki tylko na górnej części choinki. Kupowanie prezentów Bez dzieci: Uwielbiałam kupowanie prezentów. Energia tłumu, świąteczne dekoracje, "Last Christmas" w każdym sklepie i ta jedna świetna rzecz, istotna podczas wybierania prezentów. Czas. Z dziećmi: Jedno słowo – internet. Rozpakowywanie prezentów Bez dzieci: Delektowanie się tym. Kontemplowanie nawet wstążeczki na opakowaniu. Z dziećmi: Dzikie rzucanie się na paczki, które zwykle kończy się przewróceniem choinki. Przygotowania do świąt Bez dzieci: Niezauważalne. Z dziećmi: Zaczynają się już w listopadzie. Jasełka w przedszkolu. Pieczenie pierniczków na Wigilię w klasie. Prezenty na klasowe mikołajki. Loteria świąteczna w świetlicy. Przedświąteczne sprzątanie Bez dzieci: Z winem w ręce i kolędami w głośnikach. Mycie okien. Z dziećmi: Z okrzykami: "Zostaw to!", "Uważaj na wiadro!". Szalony śmiech na myśl o bezsensie mycia okien. Świąteczne wylegiwanie się Bez dzieci: Bez umiaru. Z dziećmi: Bez wylegiwania się. Czego jeszcze nie robiłabym w Boże Narodzenie, gdybym nie miała dzieci? 1. Nie ubierałabym przez pół soboty choinki. A przynajmniej na pewno nie w te wszystkie cukierki, papierowe aniołki i łańcuchy z kolorowego papieru. I nie wiedziałabym, jakie to fajne. 2. Nie wstawałabym w środku nocy, żeby napchać słodyczy do dziecięcych butów. A potem nie budziłby mnie nad ranem pisk radości, że "Do nas też przyszedł!". 3. Nie beczałabym jak głupia nad wymalowaną choinką na kartce. Wymiętolonej, potłuszczonej, postrzępionej z boku. Ale i tak najpiękniejszej na świecie.
13 kłamstw potrzebnych mamie, by przetrwać!
Gdybym nie wierzyła w nie, gdybym ich sobie codziennie nie powtarzała, moje pierwsze lata z dziećmi na pewno byłyby dużo trudniejsze.
To żadne wielkie kłamstwa – raczej tyci kłamstewska – za to pożytek z nich: ogromny! Dzięki tym 13 zdaniom, jakie powtarzałam sobie prawie każdego dnia, udało mi się w jako takim spokoju (i zdrowiu psychicznym) przetrwać pierwsze lata macierzyństwa: nocne pobudki, ząbkowanie i wieczorne płacze. Też je sobie powtarzasz? 1. Już niedługo zacznie przesypiać całe noce. To pomaga nawet jeśli się okazuje, że to "niedługo" trwa bite 4 lata. 2. To tylko taki wiek! Tak sobie powtarzałam i przy buncie 2-latka, i przy agresji 3-latka, i przy humorach 4-latka... Ostatnio z fochów 10-latka płynnie przeszłam w histerie nastolatka. 3. Wszystkie dzieci to przechodzą. Dobrze, że dopiero po zakończeniu ząbkowania mojej córki dowiedziałam się, że niektóre dzieci przechodzą ten okres NIEZAUWAŻALNIE. 4. Wszystkie matki tak mają. Też czasem płaczą ze zmęczenia, też mają chwile, kiedy marzą o życiu bez dziecka. Dziś wiem, że nie wszystkie mamy tak mają. Ale dalej wierzę, że nie jestem sama. 5. Dziś położę je wcześniej. A ono grzecznie i posłusznie zamknie oczy i po 5 minutach zaśnie. 6. Paluszki rybne są z ryby. Jeśli macie na ten temat inne wiadomości, błagam, nie dzielcie się nimi ze mną. 7. Poleżę z nim tylko chwilę... ...i na pewno, na pewno tym razem z nim nie zasnę. 8. Drugie się wychowuje łatwiej. Wyobrażałam sobie, jak to się dwoje dzieci ładnie ze sobą bawi, jak się sobą nawzajem zajmują, jak jedno drugie uczy pożytecznych rzeczy. Wyrywanie sobie lalek? Bicie się po głowie? W życiu! 9. Odpocznę, gdy zaśnie Bo przecież wcale nie będę miała wtedy prania do poskładania, naczyń do umycia, rachunków po popłacenia, męża do pokłócenia się... 10. Zajmę się tym, gdy ono usiądzie z zabawkami. Bo przecież dzieci, gdy już się zajmą zabawkami, to w ogóle nie potrzebują mamy do tego by patrzyła, biła brawo albo pilnowała, czy nikomu nie przychodzi do głowy włożyć sobie klocek do nosa. 11. Wszystko idzie zgodnie z planem. Ze wszystkich macierzyńskich kłamstw – to chyba jest największe. 12. Jutro wszystko pójdzie zgodnie z planem. A jednak nie – to chyba jest jeszcze większe. 13. W weekend tata zajmie się dziećmi. Oczywiście. Pod warunkiem, że w piątek wieczorem nie dostanie gorączki.
Czy ty też cierpisz na mamnezję? Sprawdź!
Czy wiesz, że młode matki są narażone na poważną chorobę: mamnezję?! Jeśli nie pamiętasz, jaki jest dziś dzień tygodnia i nie wiesz, jak właściwie się nazywasz – możesz być pewna: też padłaś jej ofiarą.
Wiem wszystko o chorobach wieku wczesnodziecięcego. Ospa, szkarlatyna czy choroba bostońska nie mają przede mną tajemnic. Nie wiedziałam jednak, że istnieją też choroby okresu wczesnomacierzyńskiego – a co więcej, że na jedną z nich – mamnezję – choruję już od lat! Co to za choroba: Mamnezja to specjalny rodzaj amnezji, który pojawia się tylko u młodych mam. Tak samo jak daltonizm mamnezja sprzężona jest z płcią, przy czym w przeciwieństwie od daltonizmu dotyka wyłącznie kobiety. Sposób zarażania: Kobieta zaraża się nią zwykle już na sali porodowej podczas kontaktu skóra do skóry z dzieckiem. Ewentualnie pierwsze objawy pojawiają się z kilkudniowym opóźnieniem i mogą być (mylnie!) interpretowane jako zwyczajne zmęczenie. 3 najczęstsze wczesne objawy mamnezji: (utrzymują się w pierwszych miesiącach od porodu): Nie jesteś w stanie przypomnieć sobie, od której piersi zaczęłaś ostatnie karmienie. Nie pamiętasz, jaki dzień tygodnia był wczoraj. Nie pamiętasz, jaka pogoda była dwa dni temu. 3 najczęstsze późne objawy mamnezji: (utrzymują się między 1. a 30 rokiem życia dziecka): Po powrocie ze szpitala chowasz szpitalną opaskę na rączkę swojego dziecka w bezpieczne miejsce i przez kolejne lata nie możesz przypomnieć sobie, gdzie konkretnie. Mniej więcej raz dziennie zwracasz się do męża imieniem twojego brata (tłumaczysz sobie, że Mariusz i Marcin brzmią przecież prawie tak samo!) Twierdzisz z absolutnym przekonaniem, że poród wcale nie był taki straszny i że właściwie nic nie bolało. Leczenie mamnezji: Do tej pory nie znaleziono jednego skutecznego sposobu leczenia, chociaż część lekarzy utrzymuje, że na mamnezję działa to samo, co na większość infekcji wirusowych, czyli sen i wypoczynek. Psycholodzy behawioralni doradzają też doraźne metody łagodzenia skutków mamnezji, np. zapisywanie ważnych terminów w kalendarzu. Powikłania: Mamnezja jest niegroźna, czasem jednak – jeśli jednym z objawów będzie notoryczne zapominanie o śniadaniu (tak bywa u wielu cierpiących na nią matek!) – może prowadzić do poważniejszych kłopotów ze zdrowiem, np. anemii. Uwaga! Najczęstszym powikłaniem trzeciego z późnych objawów mamnezji jest kolejna ciąża i poród.
Moje dziecko ma kłopoty? Powiedz mi o tym!
„Jak powiedzieć kuzynce, że jej dziecko potrzebuje pomocy psychologa?” – zapytała dziś koleżanka. Dla mnie odpowiedź na to pytanie jest tylko jedna: jak najszybciej.
Lubię, jak moje przyjaciółki, kuzynki i siostry wychwalają moje dzieci. Ale nie oczekuję od nich samych pochwał. Wprost przeciwnie. Oczekuję od nich przede wszystkim, że nie będą bały się mi powiedzieć, że coś je w moich dzieciach martwi. Być może mnie to zaboli. Być może z nimi się nie zgodzę. Ale zawsze będę im wdzięczna za szczerość i troskę. To, że jestem mamą moich dzieci, wcale nie znaczy, że jestem w stanie wszystko u nich wychwycić. Nie jestem! Dlatego potrzebuję wokół siebie osób, które nie będą się zastanawiać, w jaki sposób mi coś powiedzieć – tylko po prostu mi o tym powiedzą. To, że moja starsza córka ma wadę wzroku spostrzegliśmy zupełnie przypadkiem. Oglądaliśmy skoki narciarskie i nagle jakoś tak wyszło, że wszyscy widzieliśmy, jak daleko skoczył Kamil Stoch – tylko ona nie. U okulistki okazało się, że wada już jest mocno posunięta: -1,5 dioprii. Gdy powiedziałam o tym koleżance, ona odrzekła, że już dawno jej się wydawało, że Iga mruży oczy. Ale wolała nie poruszać tematu, bo nie wiedziała, jak na to zareaguję. Serio? Czemu boimy się, że urazimy kogoś naszą troską? Dlaczego tak się dziwnie porobiło, że macierzyńskie wsparcie zostało zredukowane do miziania się po główkach? Ja naprawdę nie tego potrzebuję. Jestem dorosła: zamiast czułych słówek wolę prawdę, nawet niewygodną i trudną! Jeżeli więc zauważysz, droga koleżanko czy kuzynko, że moje dziecko ma kłopoty – że potrzebuje konsultacji u okulisty, psychologa, psychiatry, laryngologa czy jeszcze kogoś innego – po prostu stań naprzeciwko mnie i mi o tym powiedz. Nie zastanawiaj się, jak ja zareaguję. Myśl o tym, że w ten sposób mi pomagasz. Możemy się tak umówić? Zobacz też: Jedno zdjęcie i dziecko oślepło
Supertata okiem... żony - list czytelniczki
Jak powiedzieć mężowi, że jest supertatą? Co zrobić, by uwierzył, że świetnie sobie radzi z dzieckiem i jest niezastąpiony? Można mu o tym powiedzieć na osobności, ale warto też o tym napisać w internecie, by o ważnej roli taty dowiedzieli się też inni mężczyźni.
Niedawno do redakcji Babyonline.pl przyszedł mail. Nasza czytelniczka opisała w nim swojego męża. Postanowiliśmy opublikować ten list, bo też uważamy, że rola taty jest bardzo ważna, a wielu ojcom należą się słowa uznania. Oto treść maila naszej czytelniczki: Mój mąż - Mateusz Komasara zdecydowanie zasługuje na tytuł supertaty, choć w momencie narodzin synka miał zaledwie 22 lata. Odkąd dowiedział się, że zostanie tatą, chodził ze mną na wszystkie badania w ciąży, dbał o mnie i maleństwo. Do dziś pamiętam spełnianie przez niego wszystkich moich zachcianek, głównie tych słodkich :) Przeczytaj: Zachcianki na cenzurowanym - czego nie jeść w ciąży Z wielką ochotą chodził ze mną na zajęcia w szkole rodzenia i sam chciał być przy porodzie. A gdy tylko nasz synuś pojawił się na świecie, totalnie oszalał na jego punkcie. Przez to, że miałam cesarskie cięcie, właśnie on był przy Kubusiu od samego początku, kangurował i troszczył się o maleństwo. Do dziś wieczorne kąpiele są zarezerwowane dla taty i synka. Wsparcie po porodzie Po porodzie nie musiałam namawiać Mateusza do pójścia na urlop tacierzyński, bo dla niego to było oczywiste, że przez pierwszy miesiąc chce być tylko z nami. Tak jest do teraz. Kubuś skończył sześć miesięcy, a mąż spędza z nami każdą wolną chwilę. Zazwyczaj jest tak, że to mama rozpieszcza swoje dziecko, a u nas jest odwrotnie. Tatuś najchętniej kupowałby małemu wszystkie zabawki, w szczególności te z myszką Miki, bo Kuba ją uwielbia. Ważna rola taty Mateusz cieszy się jak dziecko, gdy to on odkrywa nowe zdolności naszego synka. Tak właśnie było ostatnio, kiedy mały zaczął czołgać się po podłodze niczym wojskowy na poligonie. Myślę, że w dzisiejszych czasach rola taty zmieniła się na lepsze. Ojcowie angażują się bardziej (i od samego początku) w wychowanie dziecka. Mateusz jest tego dobrym przykładem, za co bardzo mu dziękujemy. Uwielbiam patrzeć, jak razem z synem bawią się i śmieją. To bezcenny widok. Bardzo Cię kochamy, tato. Twoja Monika Oto kilka zdjęć Mateusza z Kubusiem Zobacz: Dlaczego warto być tatą - 5 korzyści
Bliskie spotkania trzeciego stopnia, czyli jak szukałam niani
Ostatnie dwa miesiące urlopu macierzyńskiego czas przeznaczyłam na szukanie niani. Po miesiącu myślałam, że zwariuję.
Miałam taki plan: w tydzień albo dwa znajdę swój ideał, potem przez miesiąc wdrożę, jednocześnie przyzwyczaję Ninkę do niani – i ze spokojem wrócę do pracy. Zalogowałam się na niania.pl, napisałam ogłoszenie i zaczęłam czekać. A one zaczęły dzwonić, umawiać się i przychodzić (a czasem nie). Pierwsza: garsonka, torebka, solidne buty. Mary Poppins na emeryturze. Z wyglądu idealna. Dopóki nie zaczęła przekonywać nas, że możemy jej ufać: – Mnie, proszę państwa, możecie ufać – mówiła. – Ja nie jestem taka, jak się słyszy o opiekunkach. No bo kto to widział, usypiać dziecko nad kuchenką gazową! Przecież ono potem chodzi jak skołowane – oburzała się z prawdziwą znajomością tematu. Kiedy wyszła, rzuciliśmy się sprawdzać kurki w kuchence. Na szczęście okazało się, że to, co czuliśmy, to była jednak pełna pieluszka. Następna kandydatka nie zjawiła się wcale. Trzecia byłaby super, gdybym tylko rozumiała, co mówi. Dowiedziałam się wtedy o sobie, że nie mam nic przeciwko ludziom z wadami wymowy, dopóki nie zapytam ich, co dziś robiło moje dziecko. Wreszcie czwarta. Młoda, wesoła, ludzki człowiek. Gdy złapała mnie, jak zerkam na jej czarne obwódki wokół paznokci, bez cienia zażenowania wyjaśniła, że nie udało się ich domyć po zbieraniu malin. A zbiera je, bo maliny świetnie uzupełniają się smakowo z bimbrem, jaki pędzi jej mąż. Została u nas na miesiąc, potem sama zaszła w ciążę i lekarz kazał jej leżeć. Absolutnie to rozumiałam, choć wtedy nauczyłam się jednej ważnej rzeczy, jeśli chodzi o nianie (i nie tylko). Nigdy nie płaćcie z góry. Piąta miała idealne doświadczenie zawodowe: przez pół życia była położną na oddziale noworodkowym. Przewijanie i karmienie: level master. Z miejsca bym ją zatrudniła, gdyby nie Marcin. To, co dla mnie było na plus, dla niego było na minus. Powiedział, że nigdy nie zatrudni byłej położnej, bo wg niego człowiek, który przepracował 30 lat wśród płaczących dzieci, musiał, chcąc nie chcąc, uodpornić się na ten płacz. A nasza Ninula zasługuje na to, żeby jej płacz od razu stawiał opiekuna na nogi. Przekonał mnie. Podziękowaliśmy (choć ja trochę z żalem). Szukasz niani? Wejdź na: Następna to była prawdziwa jędza. W dodatku przy niej wyszło na jaw moje jędzostwo. Nie wiedziałam, że jestem zdolna kogoś podsłuchiwać, nagrywać i śledzić z ukrycia. Okazało się, że jeśli chodzi o moje dziecko, to jestem. Tu, w przeciwieństwie do położnej, daliśmy się złapać na doświadczenie zawodowe. Dawna dyrektorka przedszkola i nauczycielka rytmiki. I jak wyszło potem – wielka fanka krzyżówek. Przez całe dwa dni „wprowadzające” siedziała bez słowa przy stole i wciąż coś wpisywała w krateczki: pionowo na siedem liter, poziomo na pięć. Słowem nie odzywała się ani do mnie, ani do dzieci. Myślałam, że tylko przy mnie jest taka onieśmielona, więc – tu przechodzimy do wstydliwej kwestii – włączyłam dyktafon i wyszłam na dwie godziny do sklepu. Po powrocie poprosiłam, żeby teraz z kolei ona przeszła się z dziećmi – i nastawiłam się na słuchanie. I nic. Ledwie zamknęły się za mną drzwi (taki mam świetny dyktafon, że zbiera nawet odgłosy z przedpokoju), powiedziała trzyletniej wtedy Idze, żeby poszła do swojego pokoju, bo ona tu musi się zająć śpiącą Ninką. Zajęła się nią naprawdę cichuteńko. Przez kolejne dwie godziny nie zawołała do Igi, czy nie chce się czegoś napić, czy nie ma ochoty na kanapkę. Ta dwugodzinna cisza w dyktafonie powiedziała mi o niej wszystko, co chciałam wiedzieć. Kiedy całą trójką wróciły ze spaceru, zapłaciłam jej w przedpokoju i pożegnałam. Na szczęście teraz pora na happyend. Ania! Maturzystka w sportowych butach. Przyszła po jędzy, tydzień przed końcem mojego macierzyńskiego. Na pierwszym spotkaniu była punktualna! Zdjęła buty w przedpokoju (rodzice raczkujących dzieci wiedzą, o co mi chodzi). Zapytała o obowiązki i zapisała je sobie na kartce! I potem była z nami przez kolejne trzy i pół roku. Nauczyła Ninkę samodzielnego zasypiania i siusiania do nocnika. Nauczyła Igę pięknie rysować i rozglądać się na przejściu przez ulicę. Podbudowała naszą wiarę w ludzi i zdobyła nasze serca. Gratulowaliśmy jej zaręczyn, byliśmy na jej weselu, a teraz, kiedy Ninka i Iga są już duże, odwiedzamy jej półrocznego synka. Da się znaleźć idealną nianię. Jedna na siedem – to nawet niezły wynik. Czytaj także: Tacy lekarze nie powinni leczyć – a leczą
Wszystkie dzieci kocham tak samo – guzik prawda! - felieton matki wielodzietnej
Nie wolno faworyzować dzieci, więc tego nie robię, jednak serce nie sługa. O miłości, która nie zawsze jest łatwa i dzieciach, które są skrajnie różne.
- Czy będę kochać drugie dziecko tak, jak moje pierworodne? - martwiły się moje koleżanki, będąc w drugiej ciąży. - Z każdym kolejnym dzieckiem miłość się mnoży, nie dzieli.- odpowiadałam. Sąd to wiem? Mam ich troje. Wiem też, że nie mnoży się równie szybko i wprost proporcjonalnie. Jak to? Odpowiedź jest całkiem prosta. Wyobraź sobie małą dziewczynkę, która zerka na ciebie wzrokiem doskonale ci znanym. Próbujesz odszukać w myślach, gdzie już widziałaś to spojrzenie. Jest takie ciepłe i dające bezpieczeństwo. No tak, doskonale je znasz z ... lustra. Przecież to twoje oczy, ten sam kształt i przenikliwość. Do oczu dołóż doskonale ci znany grymas twarzy i sposób uśmiechania się. Patrzysz na dziecko będące kopią ciebie. Biegniesz do pudła schowanego głęboko w szafie. Pośpiesznie wyciągasz stare fotografie, przeglądasz zdjęcia, które zdążyła już pokryć warstwa kurzu. Porównujesz dziewczynkę stojąca przed tobą z tą na zdjęciu. Są identyczne! Ten sam sposób śmiania się, ta sama wrażliwość i sposób reagowania na sukcesy i porażki. Jej widok sprawia, że twój umysł udaje się w podróż o kierunku "dzieciństwo", aż ściska cię gdzieś głęboko w sercu. Wracają wspomnienia. Doskonale wiesz, jak ta mała istota zareaguje, gdy się przewróci, gdy rzuci ją chłopak, gdy nie zda egzaminu. Wiesz to, bo znasz siebie, a ona postąpi w doskonale znany ci sposób. Czy ją lubisz? Oczywiście! Jak mocno ją kochasz? Jak stąd do księżyca i z powrotem. Jak układają się relacje między wami? Doskonale! Z łatwością rozwiązujesz jej problemy, rozumiesz, dlaczego jest zła i co ją boli, gdy płacze. Zobacz też: Wychowanie dzieci bez pomocy teściów?? Łatwo kochać kogoś, kto jest do nas podobny Lecz nie jest to jedyna istota pukająca do twojego serca. Tuż obok niej z całych sił wali w nie mały człowiek, który jest dla ciebie istną zagadką. Kiedy myślisz, że będzie się śmiał, on płacze, gdy chcesz pocieszyć, on złości się jeszcze bardziej. Nie wiesz, jakich słów użyć, by ukoić jego serce. Czy kochasz swoją małą zagadkę? Najbardziej na świecie! Miłość do dziecka jest oczywista, ale już nie taka łatwa. Uczycie się siebie, docieracie. Otworzysz drzwi swego serca na oścież obu istotom. Tyle że jedna z nich wparuje do niego, jak do własnego domu, a druga poprzestawia w nim wiele mebli, zanim rozgości się na dobre. Miłość choć oczywista nie zawsze jest łatwa. Świat jest piękny dzięki temu, że nie rodzimy jedynie samych naszych kopii. Zobacz też: Nie lubię mojego dziecka! - felieton wyrodnej matki
Skoro można nie cierpieć rodzin z dziećmi (bo wiadomo, dzieciaci robią dużo hałasu, wszędzie się panoszą i jeszcze dostają wyższy socjal), to ja ogłaszam, że nie znoszę bezdzietnych z wyboru.
Moja zdeklarowana bezdzietna sąsiadka dawno temu pożaliła mi się, jak to z niczym nie nadąża. Że po pracy od razu biegnie na kurs angielskiego, potem na siłownię, po drodze do domu jakieś zakupy... Wraca padnięta około 23 i starcza jej energii tylko na obejrzenie filmu. Zaczęłam się śmiać, że nie ma na co narzekać, bo przecież przynajmniej robiła to, na co miała ochotę, a ja w tym czasie musiałam odrobić lekcje z dziećmi, przygotować obiad itp. itd. Teatralnie rozłożyła ręce i stwierdziła: "Olka, no przecież sama chciałaś mieć dzieci". Chciałam. I nie żałuję (choć rodzicielstwo rzeczywiście nie zawsze oznacza, że wszystko robię z ochotą, weźmy choćby wspomniane odrabianie lekcji). Ale mam już dość tej wyższości bezdzietnych z wyboru. Dzieciaci powinni być cicho Przeczytałam jakiś czas temu artykuł o polskich plażach. Że obciach, tłok, brzydko, niemodnie. No i te polskie rodziny! Rozwrzeszczane bachory, które mają czelność biegać po piasku, krzyczeć, domagać się głośno swojej mamy, robić tłok na brzegu. A czasem, o zgrozo, nawet płaczą!!! I te matki – w zbyt kusych kostiumach, bo miały czelność zbytnio przytyć w ciąży – zupełnie niepodobne do bezdzietnych współplażowiczek z wspaniałym biustem, który nie posłuży do tak niskiego zadania jak karmienie dziecka, fee. No co, ja też umiem się naśmiewać! Bezdzietnym się należy W kolejce po socjalne bony z okazji świąt usłyszałam kiedyś narzekanie bezdzietnej z wyboru kobiety, że ona nie rozumie, dlaczego ci z dziećmi dostają więcej. Bo niby dzieci to coś wyjątkowego? Przecież sami chcieli, to mają. No mają. Nie tylko dzieci, ale też więcej wydatków. I nie ma się co unosić, że chcieli. Czy taka wolna kobieta bez zobowiązań choć raz pomyślała, kto będzie płacił na jej emeryturę? Że niby sama sobie na nią zarabia? Teoretycznie, bo w praktyce nie tak są zbudowane finanse państwa (wystarczy zajrzeć do jakiegokolwiek ekonomicznego podręcznika). Egoizm i brak tolerancji Bezdzietni z wyboru są bardziej egoistyczni. Nie mają dzieci, bo lubią siebie, wolny czas i brak odpowiedzialności. Nie przekona mnie argument, że odpowiedzialność za siebie to to samo co odpowiedzialność za dziecko – wiem lepiej, bo doświadczyłam obu, bezdzietny – nie. Bezdzietni są mniej tolerancyjni. Przeszkadza im płacz (a czasem nawet śmiech) dziecka, dzieciatym nie – i to nie chodzi tylko o osobiste dzieci. Dzieciaci wiedzą, że młody człowiek tak już ma i kropka. Bezdzietni nie chcą plaży z rodzinami na piasku, restauracji czy hotelu przyjaznych rodzinie, bo ich zdaniem życie ma się dostosować do nich, nie odwrotnie. Oj, brzmi groźnie, bo gdyby przypadkiem okazało się, że życie ma nasze wymagania w nosie? Matki i ojcowie są górą! Pociesza mnie myśl, że bezdzietni z wyboru nigdy nie doświadczą tego całego ogromu wspaniałych i niepowtarzalnych uczuć związanych z rodzicielstwem. Choć i na to pewnie znajdą kontrargument, przytaczając historię jakiegoś syna, który zabił matkę, córki, która okradło swój rodzinny dom itp. itd. I właśnie za to nie cierpię bezdzietnych z wyboru. Zobacz: 5 świetnych kampanii promujących macierzyństwo
Wisi matka na płocie i maskuje się liściem… – pierwsze dni przedszkola!
Kochane mamy! Do diaska! Macie zdolne, fajne, towarzyskie dzieci! Większość nie dostanie Nobla, sorry. Ale naprawdę przedszkole to nie jest dramat! Wasze dziecko POTRZEBUJE grupy rówieśniczej, nowych wyzwań, umiejętności. Nie ma sensu tego młodego człowieka ograniczać.
A co ja widzę dziś? Idę z dzieckiem do przedszkola. Po drodze mijam chyba z pięć przedszkoli, do których moje dziecko nie było uprzejme się dostać. Niestety, już na początku edukacji spotykają nas porażki :) Prócz dumnie kroczących starszaków widziałam też dość absurdalne scenki. Otóż na płocie wisi kobita. W granatowej sukience, z piękną markową torebką. Zasłania się jakimś przesuszonym liściem. W pierwszej chwili myślałam, że przez ten płot coś jej spadło, ewentualnie kogoś woła. Guzik. Ona podgląda przedszkolanki, albo swojego syna, bo w sumie nie jestem pewna. Skręcamy w osiedle. W aucie pod przedszkolem inna kobita ryczy jak bóbr, obok facet trzyma ją za rękę i pociesza, jak umie. Mój syn patrzy z niedowierzaniem. Ja patrzę z przerażeniem. Zaczęło mi się robić gorąco, a to cholera, nawet nie moje dziecko! Za chwilę kolejne przedszkole. A tam 2 surykatki. Matka z ojcem uprawiają siady synchroniczne, gdy wydaje im się, że córka zerka przez okno. Piękne, ale przerażające. W samym przedszkolu też trafiam na “przyssawkę”. Mama i córka tkwią w nierozwiazywalnym splocie kończyn i ...obie ryczą. O ile dziecko rozumiem, o tyle po co ta matka płacze? Czy uważa, że przedszkole to takie straszne miejsce? Jeśli tak, to dziecka bym tam nie zostawiała. A jeśli to tylko jej strach przed rozstaniem, to wierzę, że jest dużą dziewczynką i chyba umie się powstrzymać. Oczywiście, że twoje dziecko będzie tęsknić i czasem będzie płakać, ale to absolutnie normalne. To zdrowa reakcja na nową i bardzo różną od codziennej sytuację. Odczepcie się! Nie stójcie pod drzwiami, nie wyjcie, nie wiście na płocie, nie opowiadajcie dziecku, że „jakoś da radę", tylko z uśmiechem puśćcie go w jego życie stojąc z boku. To właśnie ten czas. Sztuka rozstania to niezwykle ciężki temat dla niektórych mam. Rozumiem, ale nie znam tego kłopotu. Wychodzę z dość śmiałego założenia, że raczej to przedszkole się musi martwić, a nie ja. Mój syn nie da sobie w kaszę dmuchać, a ja mam duży spokój w kwestii miejsca, do którego oddaję malucha. Jest opieka, są koledzy, jest jedzenie, łazienka, zabawy edukacyjne itd. Będzie dobrze, a już na pewno ciekawiej niż z mamą. Jestem więc kobietą nieczułą. Trudno. Wytłumaczcie mi proszę, skąd w ludzach tyle zwątpienia we własne dzieci? To kwestia kompleksów? Tak bardzo boicie się placówek edukacyjnych czy swoich dzieci? Bo jakoś nie wierzę, że o dzieci. Nie przeszkadzajmy przedszkola nie są takie straszne. Zobacz też: 10 sposobów na przetrwanie w przedszkolu