Dramatyczna walka o małą Zuzię: rodzice wyrywają ją sobie z rąk. Dziewczynka chce być z tatą
Konflikt pomiędzy rodzicami Zuzi trwa już kilka lat. W tym czasie dziewczynka na przemian przebywała i u mamy, i u taty aż do momentu, w którym tata postanowił zabrać ją do siebie na stałe wbrew wyrokowi sądu. Mężczyzna pokazał szokujące dowody na znęcanie się nad jego dzieckiem.
Zuzia urodziła się w 28. tygodniu ciąży, długo przebywała w szpitalu. Według relacji ojca matka nie chciała jej wtedy odwiedzać ani karmić. Teraz chce odebrać córkę tacie. Mężczyzna twierdzi jednak, że matka znęca się nad dzieckiem. Wszystko opowiedział w programie „Interwencja” Polsat News. Walka o Zuzię: kto krzywdzi dziecko? Mama Zuzi miała porzucić córkę, jeszcze kiedy ta była w szpitalu. Tata dziewczynki udostępnił mediom nagrania, na których słychać, jak kobieta odcina się od obowiązków, odmawia odwiedzin i karmienia maluszka. Padły wtedy szokujące słowa, m.in.: „Bo ty chcesz, k***, żebym ja po prostu inaczej nie funkcjonowała, tylko dom – szpital – dom. Tak się nie da na dłuższą metę funkcjonować” oraz „Nie będę chodziła, k***, jak zwis ostatni” (w nawiązaniu do karmienia córki piersią). Gdy dziewczynka wyszła ze szpitala, rodzice próbowali jeszcze mieszkać razem i tworzyć dla niej pełną rodzinę. Nie udało się. Mama Zuzi niespodziewanie zabrała córkę i wyjechała, wkrótce do pana Przemysława przyszedł pozew rozwodowy. Sprawa rozwodowa ciągnęła się 2 lata, tata zabierał wtedy córkę do siebie tylko na weekendy. Gdy zaczął zauważać ślady przemocy na ciele dziecka, postanowił wszystko dokumentować. „Przedstawiłem w sądzie dowody na krwiaki na uszach, siniaki na podudziach, siniaki na żebrach, na plecach otarcia. Ja to wszystko złożyłem do sądu. Plus do tego nagrania, że mama ją bije po buzi” – powiedział pan Przemysław. W 2020 roku sąd w Radomiu wydał postanowienie, w którym opiekę nad dzieckiem powierzył ojcu. Matce ograniczył prawa rodzicielskie. Kobieta od tego wyroku się odwołała i Sąd Apelacyjny w Lublinie w 2021 roku zmienił wyrok. Opiekę powierzył matce, a ojcu prawa do dziecka ograniczył. Tata Zuzi zabrał ją jednak do siebie wbrew wyrokowi, kiedy zauważył na jej ciele kolejne niepokojące ślady. Wg lekarza były to ślady po przypalaniu papierosem. Matka w asyście policji i kuratorów już 14 razy próbowała odebrać córkę ojcu. Nagranie z ostatniej interwencji szokuje: Zuzia jest wtulona w tatę, płacze, że nie chce iść do mamy. Policjantka zdecydowała się przerwać całą akcję. Reportaż i nagrania można obejrzeć tutaj: <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="481" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FInterwencjaPolsat%2Fposts%2Fpfbid028AseyuLs1PNxif4ezpcPXgdvAP4AJeXGRST5XYrA8N58qVcrdjqdmCYkbmCStzovl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Piszemy też o: Tragiczny finał wakacji, nie żyje 2-letni chłopiec. Wyszedł w nocy z domu i został potrącony 35-letnia babcia podbija TikToka [WIDEO] Urodziła w autobusie. Pomogły pasażerki
Zabraniasz ojcu kontaktów z dzieckiem? Możesz słono zapłacić
Czy przepisy polskiego prawa pozwalają nałożyć na jednego z rodziców obowiązek zapłaty drugiemu rodzicowi rekompensaty za utrudnianie kontaktów z dzieckiem? W środę 22 czerwca 2022 r. o godzinie 11.30 odbędzie się posiedzenie Trybunału Konstytucyjnego, na którym ogłoszony zostanie wyrok w sprawie.
14 tys. złotych – tyle może zapłacić matka, która utrudniała ojcu kontakt z córką. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Krakowie matka dziewczynki została zobowiązana do zapłaty na rzecz swojego byłego męża kwoty 1500 zł za każde naruszenie obowiązku umożliwienia ustalonego na drodze sądownej kontaktu z dzieckiem. W najbliższą środę poznamy wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 3/20). A co gdy dziecko nie chce się spotykać z jednym z rodziców? Matka, jak i córka, zgodnie twierdzą, że wcześniejsze decyzje sądów dotyczyły jedynie tego, czy do spotkania między ojcem a córką doszło, czy nie. Zdaniem oskarżonych taka „zimna” interpretacja prawa nie uwzględnia innych czynników: niebrana była pod uwagę chęć i gotowość dziecka do spotkań z ojcem, a także fakt, że ocenie sądowej nie podlegało zachowanie ojca w trakcie spotkań ani jego brak zaangażowania w życie rodziny (m.in. odmówił uczestnictwa w terapii rodzinnej). W interpretacji prawa na rzecz matki pojawiają się także argumenty o przysługującym jej prawie do wychowania dziecka zgodnie z własnymi przekonaniami oraz prawie nietykalności osobistej – w przypadku córki. Przypominamy, że niezależne od wyroku Trybunału zawsze najważniejszym dobrem dla każdego rodzica powinno być dobro dziecka. Rozwód jest stresującym, a nawet traumatycznym przeżyciem, dlatego też angażowanie dziecka w konflikty między rodzicami może w znaczący sposób negatywnie wpłynąć na jego lub jej zdrowie psychiczne i poczucie bezpieczeństwa. Źródło: trybunal.gov.pl Piszemy też o: Marta Paszkin i Paweł Bodzianny z programu „Rolnik szuka żony” zostali rodzicami! Kaja Godek urodziła czwarte dziecko. Podziękowała za modlitwy Koło: 6-latka przestała oddychać godzinę po przyjęciu do szpitala. Nikt nie zna przyczyny śmierci dziecka
Dziewczynka odebrana siłą matce: 7-latkę wywieziono za granicę
Kobieta mieszkała z córeczką w Polsce od kilku lat. W wyniku konfliktu z byłym mężem dziewczynka została jednak odebrana matce i to w sposób, od jakiego włosy jeżą się na głowie! Kobieta straciła kontakt z dzieckiem, być może na zawsze.
Kobieta stała z córką na warszawskim przystanku, kiedy podjechał samochód. Kilku mężczyzn złapało dziewczynkę i wciągnęło ją do auta. Mimo pomocy postronnych osób nie udało się zatrzymać sprawców. Dziecko wyrwane z rąk matki na ulicy Jak się okazało, za porwaniem 7-latki stał były mąż pani Moniki, który wywiózł córkę do USA. Kobieta także mieszkała w Stanach Zjednoczonych, ale 4 lata temu wróciła do Polski. Jej mąż miał się nad nią znęcać, wyzywać i nadużywać alkoholu. Pani Monika ma nawet pisma potwierdzające, że skarżyła się nowojorskiej policji na przemoc ze strony partnera – ujawniono w programie „Interwencja”. Po powrocie do Polski 39-latka złożyła pozew rozwodowy, to samo zrobił w USA jej mąż. Niestety, kobieta nie mogła uczestniczyć w rozprawie za oceanem i jej mąż zaocznie uzyskał całkowitą opiekę nad córką. Wtedy polski sąd umorzył sprawę o rozwód. Na mocy konwencji haskiej zdecydowano, że dziecko ma wrócić od ojca. Konwencja haska z 1980 r. przyjmuje jako zasadę niezwłoczny powrót dziecka uprowadzonego lub zatrzymanego w jednym z umawiających się państw do państwa miejsca jego stałego pobytu (art. 12 ust. 1). Mimo niekorzystnych wyroków pani Monika od 4 lat mieszkała z córką w Warszawie. 1 maja wszystko się skończyło. Mama i córka stały na przystanku autobusowym, gdy nagle obcy mężczyźni wciągnęli dziewczynkę do samochodu. Rozpaczliwe próby zatrzymania dziecka zakończyły się fiaskiem, samochód odjechał. Okazało się, że porwania 7-latki dokonali prywatni detektywi wynajęci przez byłego męża pani Moniki. „Dla mnie jest to wstrząsające, niepojęte, karygodne zachowanie. To był bandycki napad, córka została siłą wsadzona do samochodu, po raz ostatni ją wtedy widziałam. Nie miałam możliwości pożegnania się” – mówiła pani Monika w programie „Interwencja”. Agencja detektywistyczna tak odniosła się do kwestii porwania dziecka: „Taka forma odzyskiwania dziecka na pewno nie jest idealna, ale też była jedyną możliwą, zważywszy, że matka izolowała dziecko przez przeszło dwa lata, a organy państwowe okazały się bezradne, gdy trzeba było a) ustalić miejsce pobytu dziecka, b) odebrać je zgodnie z wyrokiem” – napisano w mailu. Postępowanie w tej sprawie cały czas się toczy. Tymczasem 7-latka wyjechała z ojcem do USA, a matka nie ma z nią żadnego kontaktu. Bardzo możliwe, że nigdy już go nie odzyska. Źródło: Polsatnews/Interwencja, gov.pl Piszemy też o: Niepokojący wpis na forum: „Znalazłam dziecko” Dzieci z „ciąż kowidowych” mogą mieć problemy neurologiczne Nastolatkowie uratowali dziecko
Magda Stępień przeszła piekło. To przez wizytę Jakuba Rzeźniczaka?
Magdalena Stępień mierzy się z chorobą dziecka, brakiem pieniędzy na specjalistyczne leczenie oraz trudnymi relacjami z byłym partnerem. Okazuje się, że w ostatnim czasie modelka przeszła wyjątkowo ciężkie chwile. Nie otrzymała pomocy od Jakuba Rzeźniczaka?
Kolejne gwizdy dołączają do apelu o wpłacanie datków na zbiórkę Magdy Stępień. Pozostało tylko dni, by zebrać ogromną kwotę 600 tysięcy zł na leczenie synka modelki. Czy to oznacza, że kobieta nie otrzymała pomocy od byłego partnera i ojca Oliwiera? Na jaw wychodzą szczegóły wizyty Jakuba Rzeźniczaka w Izraelu. Magdalena Stępień: „Przechodziłam przez piekło” Magda Stępień założyła kolejną zbiórkę, gdy okazało się, że na leczenie jej synka potrzeba dużo więcej pieniędzy. Niestety, na razie udało się uzbierać niewiele ponad połowę niezbędnej sumy. Modelka przekazała w mediach społecznościowych, że pomimo wcześniejszych rozmów z Jakubem Rzeźniczakiem nie dostała od niego wsparcia. W tej sytuacji przyjaciele Magdaleny Stępień, wśród nich trener Qczaj, apelują o wpłacanie nawet najmniejszych datków dla Oliwiera. Zupełnie jak gdyby Magda Stępień miała za mało problemów, nie układają się też jej relacje z ojcem chorego chłopca. Więcej światła na wizytę Jakuba Rzeźniczaka w Izraelu rzuciła przyjaciółka modelki i jednocześnie była partnerka innego piłkarza, Bartosza Kapustki. Klaudia Adamczyk napisała na Instagramie, że z trzech wolnych tygodni ojciec przeznaczył dla synka tylko dwa dni. W dodatku miał przychodzić do miejsca zamieszkania Magdy Stępień... z nową partnerką. „Brawo Qczaj, bo jak inaczej nazwać człowieka, który odwiedza swoje dziecko średnio raz na dwa miesiące, a tam, gdzie mieszka Magda, przychodzi z dziewczyną, przez którą wypłakała morze łez? Trzy tygodnie wolnego i tylko dwa dni zaplanować dla syna...” – napisała Kaludia Adamczyk, odnosząc się do słów Qczaja, który publicznie nazwał Rzeźniczaka frajerem. Swoją ciężką sytuację potwierdziła też sama Magda Stępień: „W ostatnich dniach przechodziłam przez istne piekło, dlatego było nas tu mniej. Nie będę się zagłębiać w szczegóły, bo to nie ma sensu. Pomału dochodzę do siebie. Choć sił mi nadal brak. Bardzo was proszę o dalsze udostępnianie zbiórki oraz chociaż najmniejsze wsparcie.” Piszemy też o: Zawiedziony Antek Królikowski wystawał pod domem synka. Nikt mu nie otworzył! Tajemnicze ostre zapalenie wątroby: aż 9 dzieci na jednym oddziale. Pomoże szczepionka? Ojciec usłyszał, że jego córka jest brzydka
Joanna Opozda w pierwszym wywiadzie po porodzie: „Każdy rodzic przez to przechodzi. Oczywiście każdy, który zajmuje się dzieckiem”
Joanna Opozda, aktorka i samodzielna mama kilkumiesięcznego Vincenta udzieliła pierwszego od czasu porodu wywiadu, w którym opowiada o swoim macierzyństwie. Nie mogła jednak przemilczeć zachowania ojca Vincenta. Antoni Królikowski mocno oberwał. Czy słusznie?
Joanna Opozda sama wychowuje swojego synka Vincenta. I chociaż ojciec chłopca Antoni Królikowski deklaruje, że stara się mieć z synem częsty kontakt, to jednak większością obowiązków obarczona jest aktorka. „Ogromna jest miłość matki” Aktorka nie może się nadziwić, jakie to fantastyczne uczucie być mamą. Jak zdradza party.pl: „Najbardziej zaskoczyło mnie to, jak ogromna jest miłość matki do dziecka. Wcześniej tego nie rozumiałam. Kiedy mój synek nagle zachorował, wszystko przestało mieć dla mnie znaczenie. Zupełnie przestałam przejmować się dotychczasowymi problemami. To inny rodzaj miłości, który potrafią zrozumieć jedynie matki”. Ale tak jak każda mama, Joanna Opozda doświadcza także trudów macierzyństwa „Vincent to nocny marek, lubi sobie głużyć i pokrzyczeć, zwłaszcza w nocy. Zasypia dość późno, ale jak już zaśnie, to potrafi przespać cztery godziny. Całkiem nieźle jak na dwumiesięcznego niemowlaka, bo słyszałam, że niektóre dzieci budzą się nawet co dwie godziny”. I nie zapomina wspomnieć o swoim ojcu Vincenta „Chodzę niewyspana, ale... taka kolej rzeczy. Każdy rodzic przez to przechodzi. Oczywiście każdy, który zajmuje się swoim dzieckiem”. Pracująca mama Joanna Opozda nie zamierza również przemilczeć kwestii finansowych. Antoni Królikowski zawiesił swoją działalność zarobkową ze względu na stan zdrowia, a cała odpowiedzialność za utrzymanie i opiekę nad malutkim Vincentem spadła na aktorkę: „Bardzo bym chciała spędzać z synkiem cały swój czas. Niestety jest to niemożliwe. Sytuacja życiowa zmusiła mnie do szybkiego powrotu do formy i pracy. Muszę zarabiać, żeby utrzymać rodzinę”, mówi party.pl Joanna Opozda. Na szczęście, po rozstaniu z mężem Joanna Opozda może liczyć na pomoc mamy, Małgorzaty Opozdy. Źródło: party.pl Piszemy też o: Nauczycielka zostawiła pierwszoklasistę samego 20 km od szkoły Matka porzuciła 2-miesięczne dziecko. Powiedziała, że idzie do lekarza i już nie wróciła Dorota Zawadzka ostrzega przed takim nazywaniem narządów płciowych: „Nie róbcie tego dzieciom”
Wstrząsające sceny: kurator z ojcem chcieli siłą zabrać dziecko ze szkoły
Zgodnie z postanowieniem sądu kurator chciał odebrać dziecko matce. Sposób, w jaki przeprowadził czynności, pozostawia jednak wiele do życzenia.
Rodzice 7-letniej Adrianny są w trakcie rozwodu, a we wrześniu sąd przyznał prawo do opieki nad dzieckiem ojcu. Ponieważ dotychczas dziewczynka mieszkała z matką, kurator na wniosek ojca chciał wyegzekwować postanowienie sądu. Jednak czy tak powinno wyglądać przekazanie dziecka prawnemu opiekunowi? Do sieci trafiło nagranie, które mrozi krew w żyłach. Dziewczynka uczęszcza do szkoły podstawowej w Mójczy (woj. świętokrzyskie). To tam udał się ojciec dziecka razem z kuratorem, aby wspólnie odebrać siedmiolatkę pod nieobecność matki. Dziewczynka była przerażona i kurczowo trzymała się dyrektorki szkoły i nie chciała wykonać poleceń kuratora. Płakała i krzyczała, że chce do mamy i że nie chce iść z tatą. Matka przybyła do placówki, jak tylko dowiedziała się o zdarzeniu. Mimo tak dramatycznego przebiegu sytuacji kurator nie śpieszył się z przerwaniem działań egzekucyjnych. Dopiero po namowach policjantów procedura została przerwana. Wygląda na to, że jako jedyni z obecnych dorosłych osób zadbali o dobro dziecka. Zawiodły procedury? Sam rozwód rodziców nie jest łatwym przeżyciem dla dziecka. Często dorośli nie potrafią się dogadać, jednak procedury i odpowiednie organy powinny udzielić im jak największego wsparcia. Przede wszystkim chronione powinno być dziecko, tym razem jednak coś zawiodło. Rzecznik Sądu Okręgowego w Kielcach Tomasz Durlej ocenił, że wszystkie czynności odbyły się zgodnie z procedurą. Jednocześnie, jak wynika z Kodeksu Postępowania Cywilnego, mimo rozpoczętej interwencji, kurator może przerwać czynności, jeśli bezpośrednio zagrożone jest dobro dziecka. Czyżby zabrakło wrażliwości? Cała sytuacja niestety może skończyć się traumą dla 7-letniego dziecka. Ojciec zapowiedział, że nadal będzie dążył do wykonania postanowień sądu. Do kolejnej egzekucji może dojść jednak tylko wtedy, gdy złoży wniosek w tej sprawie. Ponieważ dziecko nie może doznać żadnego fizycznego ani psychicznego uszczerbku na skutek zmiany osoby sprawującej opiekę rodzicielską, matka wciąż może ubiegać się o odzyskanie praw do opieki nad córką. Zgodnie z przepisami kurator może poprosić o pomoc w postaci psychologa dziecięcego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Miejmy nadzieję, że bez względu na dalszy przebieg wydarzeń, to dobro dziecka będzie najważniejsze, a dziewczynka zostanie otoczona odpowiednią opieką. Źródło: tvp.pl, wkielcach.info Zobacz także: Rozwód a dzieci: jak poinformować dzieci o rozwodzie, władza rodzicielska, podział majątku, formalności Jak nie skrzywdzić dziecka podczas rozwodu? Rady dorosłych dzieci rozwodników Rodzina patchworkowa: definicja, problemy, zalety. Jak przeżyć w patchworku?
Ile jest warta mama siedząca w domu z dzieckiem? Policzono, to niewyobrażalne sumy!
„Niewidoczna" praca kobiet przynosi o wiele większe zyski niż branża technologiczna - ogłosili eksperci w raporcie organizacji humanitarnej Oxfam.
Ten raport powinien uciąć wszelkie dyskusje pod tytułem, że kobieta siedząca w domu z dziećmi tak naprawdę niewiele robi. Policzono, ile wynosi opieka nad potomstwem 24 h, ich wychowywanie, sprzątanie, robienie zakupów i masa innych domowych obowiązków. Wyszły z tego niebotyczne sumy. Zobaczcie! Mamy zarabiają tryliony dolarów „Na całym świecie kobiety pracują codziennie 12,5 mld godzin bez wynagrodzenia" – wynika z raportu organizacji humanitarnej Oxfam. Eksperci szacują, że nieodpłatna praca wykonywana przez kobiety przynosi dla globalnej gospodarki trzy razy więcej zysku niż branża technologiczna. Oxfam oszacował, że nieodpłatna praca kobiet daje rocznie 10,8 tryliona dolarów dla światowej gospodarki. Praca kobiet w domu to „niewidzialny" silnik gospodarki „To bardzo ważne, abyśmy zdali sobie sprawę, że niewidzialnym silnikiem naszej gospodarki jest tak naprawdę nieopłacana praca opiekuńcza kobiet. To musi się zmienić" – apeluje prezes Oxfam India Amitabh Behar. Behar przywołał przykład hinduski – Buchu Devis, która każdego dnia poświęca około 17 godzin pracom domowym, związanym m.in. z przygotowaniem posiłków czy pozyskaniem wody, po którą musi iść pieszo trzy kilometry. Do tego dochodzi praca zarobkowa – bardzo słabo płatna, w trudnych warunkach. Ludzie protestują, nie chcą dłużej akceptować tych nierówności, nie chcą żyć w takich warunkach – podkreślił Behar. Matki cały czas są niedoceniane Przykład podany przez prezesa indyjskiego oddziału organizacji może wydawać się skrajny, warto jednak podkreślić, że dotyczy milionów kobiet, matek żyjących w ubóstwie, często bez dostępu do opieki medycznej i pracy na godnych warunkach. Raport Oxfam analizuje sytuację życiową kobiet w krajach rozwijających się, to jednak wart jest uwagi, gdyż pokazuje skalę wysiłku kobiet i ich pracy. Jest ona drastycznie niedoceniana, pomijana. Ekonomiści z reguły skupiają się na wielkich liczbach i rzadko pochylają się nad <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/siedzisz-w-domu-z-dzieckiem-wiec-nie-zarabiasz-to-mit-zobacz-ile-warta-jest-twoja-praca-17402-r1/">wyceną prac domowych, ale my mamy, dobrze wiemy, ile wysiłku wymaga prowadzenie domu i opieka nad dzieckiem. Wystarczy spisać wszystkie czynności, które wykonujemy codziennie, a potem obliczyć, ile trzeba by było za nie zapłacić niani oraz pomocy domowej. To są naprawdę duże sumy. Źródło: national-geographic.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/konkurs-na-felieton-bo-przeciez-siedzi-pani-w-domu-15402-r1/">Bo przecież siedzi pani w domu... – felieton czytelniczki​ Ojciec – bloger przeprasza matki, które zostały w domu wychowując dzieci <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/zostalas-z-dzieckiem-w-domu-zamiast-wrocic-do-pracy-nic-dziwnego-22742-r1/">Zostałaś z dzieckiem w domu, zamiast wrócić do pracy? Nic dziwnego!
Po rozwodzie małe dziecko powinno mieć jeden dom [WIDEO]
Jeden dom i jak najmniej zmian w życiu maluszka - radzi psycholog Alicja Budzyńska. Ekspert wyjaśnia w filmie, dlaczego w przypadku bardzo małych dzieci nie wchodzi w grę, aby mogły być na przemian u mamy, a następnie u taty.
Maluszki potrzebują spokoju i powtarzalności rytmu dnia. Rozwód rodziców, aczkolwiek absolutnie dziejący się poza ich zrozumieniem, jest jednak na tyle dużą zmianą w życiu ich małego dziecka, że trzeba zrobić wszystko, aby nie dostarczyć mu kolejnych. Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, jak zorganizować opiekę nad tak małym dzieckiem w przypadku rozstania jego rodziców. Problem był jednym z tematów dyskusji przy okazji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Dziecko przy pierwszoplanowym rodzicu Małe dzieci nie mają poczucia czasu, nie są w stanie coś przewidzieć, czy na coś oczekiwać. Dla nich wszytko jest "tu i teraz". "Dlatego powinny mieć jeden dom" - mówi psycholog. Czy stworzy go mama, czy może tata? Ekspert nie wskazuje konkretnie, chociaż podkreśla, że są sytuacje oczywiste jak np. karmienie piersią powodujące, że dziecko zostaje przy mamie. "Rodzic który do momentu rozstania pełnił pierwszoplanową rolę i był bliżej dziecka, powinien w dalszym ciągu tę opiekę sprawować" - tłumaczy Budzyńska. Jak najmniej zmian W przypadku rozstania rodzice powinni zadbać o to, aby było jak najmniej zmian w życiu dziecka. "Dostateczną zmianą w jego życiu jest rozstanie rodziców i rozpad domu" - mówi ekspert. A chodzi o to, aby w życiu tak małego dziecka było ich jak najmniej. Małe dziecko powinno zostać przy mamie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Zrozum, co dziecko przeżywa podczas rozwodu rodziców Mama vs tata – wojna o wychowanie dziecka - znacie to? Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO]
Dziecko po rozwodzie: raz u mamy, raz u taty, czy to dobre? [WIDEO]
Opieka naprzemienna jest w Polsce coraz częściej stosowana, ale wymaga ona spełnienia odpowiednich warunków - mówi psycholog Alicja Budzyńska. Zobacz film, w którym ekspert tłumacz,y kiedy taka opieka nad dzieckiem po rozwodzie jego rodziców ma sens.
Opieka naprzemienna po rozwodzie, bardzo popularna w Skandynawii i sprowadza się do tego, że dziecko przebywa na przemian u każdego z rozwiedzionych rodziców, np. przez tydzień u jednego z nich, następnie przez kolejny tydzień u drugiego. Taki podział opieki nad dzieckiem jest dopuszczalny w obecnym stanie prawnym, mimo braku ustawowych uregulowań w tej materii. Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, dlaczego taka forma opieki w Polsce nie zawsze zdaje egzamin. Problem był jednym z tematów dyskusji przy okazji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Opieka szyta na miarę "Trzeba wybrać taki model, który pasuje do potrzeb dziecka, do sytuacji opiekuńczo-wychowawczej i do sylwetek rodziców" - przestrzega psycholog. Dlatego najlepiej, jeżeli rozwiązanie opieki nad dzieckiem będzie "szyte na miarę" - podkreśla. Ekspert przyznaje, że Skandynawowie mają wieloletnie doświadczenie w stosowaniu pieczy naprzemiennej nad dzieckiem po rozwodzie rodziców. "Ona się może tam sprawdzać bardziej, ale nie musi się sprawdzać w naszej rzeczywistości. Jesteśmy innymi społeczeństwami, chociażby jeśli chodzi o temperament" - zaznacza. Opieka naprzemienna pod warunkiem, że ... Psycholog przyznaje, że opieka naprzemienna jest w Polsce coraz częściej stosowana, ale jak pokazują skandynawskie doświadczenia, może być ona realizowana tylko w określonych warunkach. Po pierwsze, kiedy rodzice są zgodni i są w stanie ze sobą współpracować. "Kiedy się wzajemnie szanują, kiedy realizują podobne wartości w relacji z dzieckiem" - mówi Budzyńska. Ważne, aby czuli się odpowiedzialni za dziecko, bez względu na to, czy dziecko spędza czas z mamą, czy z tatą - dodaje. Dlatego zdaniem psycholog, jeżeli w rodzicach nie ma możliwości i gotowości do ustępstw, trudno sobie wyobrazić realizację naprzemiennej opieki. Ekspert wymienia jeszcze jeden ważny warunek, który powinien być spełniony przy tego rodzaju opiece: miejsca zamieszkania rodziców nie mogą być zbyt odległe od siebie. W przeciwnym razie "dziecko będzie wyjmowane z jednego świata do drugiego, a połowę czasu będzie spędzać w podróżach" - przestrzega. Czy uważacie, że opieka naprzemienna to dobre rozwiązanie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Rozwód i opieka na dzieckiem – nowe przepisy korzystne dla ojców. 5 sposobów na wychowanie optymisty Kara i konsekwencja w wychowaniu dziecka - zobacz porady psychologa
Kolejne maleństwo zostawione w "oknie życia" u sióstr zakonnych
W koszyku leżała spokojnie mała dziewczynka, noworodek. Alarm usłyszały siostry Barbara i Auxiliana, zaraz potem zbiegły się pozostałe zakonnice. Są bardzo przejęte - to pierwsze dziecko pozostawione w ich "oknie życia".
Takich alarmów siostry słyszały już wiele, ten nie okazał się fałszywy. Dźwięk dzwonka rozległ się w czwartkowy wieczór, o godzinie 20.45 w "oknie życia" w klasztorze sióstr Antoninek w Wieluniu. To miejsce dla dzieci, które z różnych powodów nie mogą być ze swoją mamą. Istnieje już od 8 lat i zostało otwarte w marcu 2010 roku, w 5. rocznicę śmierci Jana Pawła II. Malutka Antosia, bo takie imię nadały jej siostry zakonne, jest pierwszym dzieckiem zostawionym w tym miejscu. Maleństwo było zadbane Jak mówią siostry, dziewczynka była nakarmiona, przewinięta, z przygotowanymi ubrankami oraz pieluchami i chusteczkami. Przy noworodku nie było natomiast żadnej karteczki z wiadomością od rodziców. "Gdy zobaczyłyśmy w oknie dziecko, zbiegły się wszystkie siostry" – opowiada siostra Auxiliana. Malutka miała jeszcze świeżą ranę po pępowinie z opatrunkiem. Została ochrzczona przez siostrę przełożoną Izabelę i otrzymała na imię Antonina na cześć św. Antoniego - patrona zakonu. "Nie chciałyśmy, żeby dziewczynka była bezimienna, więc zatroszczyłyśmy się o chrzest i nadałyśmy jej imię Antosia" – tłumaczy siostra Auxiliana. "Jeśli dzieckiem zaopiekuje się rodzina zastępcza, to ma ona prawo nadać imię według własnego uznania" – dodaje siostra Maria, matka generalna zgromadzenia. Antosię przewieziono do szpitala Siostry zawiadomiły szpital. Lekarz zbadał maleństwo i ocenił, że dziewczynka urodziła się 28 czerwca, a więc w dniu jej oddania do "okna życia". Stan noworodka jest dobry, dziewczynka miała wagę 2, 660 kg i mierzyła 53 cm długości. "Okno życia" to bezpieczne miejsce, gdzie matki mogą anonimowo zostawić maleństwo, którym nie chcą lub nie są w stanie się opiekować. Wieluńskie "okno życia" to drugie takie miejsce, po Częstochowie, w archidiecezji częstochowskiej, gdzie można zostawić maluszka. Maleństwo przewieziono na oddział noworodków wieluńskiego szpitala. Siostry będą mogły je tam odwiedzać jeszcze przez najbliższe 6 tygodni, potem dziewczynka trafi do Częstochowskiego Ośrodka Adopcyjnego. "Cieszymy się, że dziecko jest zdrowe, że jego Matka ofiarowała mu życie" – mówią zakonnice. O noworodku został również powiadomiony dyżurny wieluńskiej policji. Mundurowi podejmują niezbędne czynności przewidziane dla takiej sytuacji. Nie wiadomo, kim są rodzice dziewczynki. Być może zostawili dziecko w akcie desperacji, czy będąc w trudnej sytuacji, a może pod wpływem szoku poporodowego - mówią zakonnice. "Podziękowałyśmy panu Bogu za ten dar, cieszyłyśmy się, że dziecko trafiło do nas, a nie wylądowało na śmietniku, czy w innym miejscu" – podkreślają. Zakonnice nie dowierzały "Okna życia" w Wieluniu istnieje od 2010 roku i przez ten czas siostry Antoniki wiele razy zbiegały do okienka wychodzącego na ulicę. Wystarczy je otworzyć, by alarm rozniósł się po zakonnych domach. Zdarzało się, że ktoś podrzucał... psa czy kota. Inni zaglądali do środka pewnie z czystej ciekawości. "Tyle było fałszywych alarmów, że niektóre siostry nie dowierzały, że zostawiono dziecko" – słychać w klasztorze. Jak podkreślają siostry, "okno życia" służy jego ratowaniu. "Mamy dowód, że spełniło swoją rolą" – podkreślają siostry Antoninki. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Zgodnie z procedurami, maluszki takie przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. Źródło: Niedziela, naszemiasto.pl Wieluń Zobacz też: Okna życia – powinny istnieć czy nie? Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką? Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości
Rozpacz niepełnosprawnej matki: "Nawet alkoholikom nie odbiera się dzieci z taką łatwością"
Ponieważ jeździ na wózku inwalidzkim, sąd chce jej odebrać córkę
Niepełnosprawna Joanna Gawryś-Wojtyś z Zielonej Góry już wkrótce może zostać rozłączona z córką tylko dlatego, że nie porusza się na własnych nogach, a na wózku inwalidzkim. Tak zdecydował sąd rejonowy w Zielonej Górze. Czy polskie prawo nie jest w stanie chronić niepełnosprawnych rodziców i ich dzieci i wspierać ich zamiast skazywać na rozdzielenie? Komentarz Rzecznika Praw Obywatelskich. Matka na wózku inwalidzkim nie jest w stanie opiekować się dzieckiem? Pani Joanna twierdzi, że w jej życiu nie ma barier, mimo że sama wychowuje córkę i nie jest w pełni sprawna. Pracuje jako grafik komputerowy, wykonuje wszystkie czynności domowe, ma własne mieszkanie, sprawnie porusza się na wózku inwalidzkim, a na zewnątrz na wózku elektrycznym. - Niepełnosprawność nie dyskwalifikuje mnie jako matki. Dbam o maleńką najbardziej na świecie – wyznaje. W opiece nad córką dodatkowo pomagają jej na co dzień mama i ciocia. Ale to dla sądu za mało. Zdecydował, że kobieta potrzebuje stałej pomocy. Dał jej też ultimatum. Musi sama znaleźć odpowiednią osobę najpóźniej do 23 listopada, inaczej jej córka trafi do pogotowia rodzinnego. Zrozpaczona pani Joanna deklaruje - to dziecko, na które czekałam, którego pragnęłam i które kocham. Zamieszkam z każdą odpowiedzialną osobą, która zechce mi pomóc, tylko nie zabierajcie Wiktorii. Problemy pani Joanny pojawiły się, gdy wystąpiła do sądu o rozwód. Jej mąż i tak nie zajmował się wcześniej dzieckiem, ponieważ od dłuższego czasu przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Jednak dopiero pozew rozwodowy spowodował, że sytuacją rodzinną zainteresował się sąd i uznał, że kobieta na wózku inwalidzkim nie może samodzielnie sprawować opieki nad dzieckiem, nawet z pomocą matki i ciotki. Rzecznik Praw Obywatelskich komentuje sprawę z Zielonej Góry Adam Bodnar pełniący obecnie funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich tak ocenił sprawę pani Joanny Gawryś-Wojtyś i jej 5-miesięcznej córki: „Po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy, sąd mógł tutaj taką decyzję podjąć i warto pamiętać, że sąd musi się kierować przede wszystkim dobrem dziecka. Sytuacja jest bardzo skomplikowana, wygląda na to, że jedynie dziecko w tej rodzinie jest w pełni sprawne i zdrowe. Problem polega na tym, że my faktycznie w Polsce nie mamy takich możliwości, aby stworzyć porządny system opieki, która by pozwalała na to, aby osoba z niepełnosprawnością, która sama nie jest osobą samodzielną, mogła pozostać z własnym dzieckiem i jednocześnie, żeby ktoś się tą osobą zajmował i też zajmował się dzieckiem”. Czy naprawdę dla dziecka najlepszym rozwiązaniem jest oderwanie go od matki, która je kocha i troszczy się o nie, a jej jedynym problemem jest niepełnosprawność nabyta w wyniku mózgowego porażenia dziecięcego? Liczymy na to, że polskie prawo znajdzie w końcu sposób na ochronę i wspieranie rodziny zamiast stosowania takich najłatwiejszych, krzywdzących rozwiązań. Źródło: fakt.pl Zobacz też: Pierwsze godziny po porodzie. Samotność i cierpienie matki Niewinna zabawa w mamę może skończyć się w szpitalu! Skoczył z 2-latką na bungee. Dziecko nie miało żadnych zabezpieczeń
7 rzeczy, których samotna mama nie chce od ciebie usłyszeć
Samotna matka z pewnością usłyszy któreś z tych zdań przynajmniej raz. A szkoda. Przeczytaj, co na pewno nie podniesie jej na duchu.
Ratunku! Dlaczego my zawsze czujemy się zobowiązani do wygłaszania swoich opinii i to nieproszeni? Jesteśmy narodem ekspertów, wiemy wszystko na każdy temat: od tego, jak najlepiej trenować polską reprezentację w piłce nożnej, co zrobić, żeby nasi skoczkowie narciarscy zawsze stawali na podium, poprzez tematy z zakresu opieki i wychowywania - jak żywić i ubrać dziecko, jak go nie rozpuścić (Klapsy! Dyscyplina! Do kąta!), po rady, jak dbać o męża i jak rządzić krajem. Wszyscy wiemy wszystko i nie wahamy się się tej wiedzy użyć, żeby uświadamiać innych! Przyznajmy sobie zresztą szczerze, nikt nie ma większej racji niż my i nikt nie ma nic ciekawszego do powiedzenia niż my sami. Dobrze, koniec ironizowania, ale myślę, że każda matka miała momenty, kiedy ulewało jej się od tych "eksperckich" komentarzy. A teraz wyobraźcie sobie, z czym muszą zmierzyć się samotne matki! Jakby samo rodzicielstwo nie było trudne, prawda? Otóż samotne macierzyństwo jest jeszcze trudniejsze i to bez względu na to, czy mówimy o matkach po rozwodzie, wdowach, itd. Nie jest też aż tak ważne, czy ojciec jest zaangażowany czy nie – sam fakt mieszkania tylko z dzieckiem i samodzielnego codziennego ogarniania rodzicielskiej rzeczywistości jest trudny. W portalu PopSugar ukazało się ciekawe zestawienie rzeczy, których żaden empatyczny człowiek nigdy nie powinien powiedzieć mamie-singielce. Oto perełki, które samotnym mamom zdarza się często usłyszeć – i chociaż często wypowiadamy takie zdania z troski i chęci udzielenia wsparcia, ich oddziaływanie ma efekt odwrotny do zamierzonego: Jaka szkoda, że twoje dziecko nie ma pozytywnego męskiego wzorca w domu Straszne, prawda? Równie dobrze można wbić tej matce sztylet prosto w serce. Dwoi się i troi, żeby zapewnić dziecku jak najlepsze życie i żeby jak najmniej ucierpiało na tym, że nie dorasta w pełnej rodzinie, a tu bach! Mistrz empatii wyskakuje z klasyką gatunku. Pamiętajmy też, że dziecko ma wujków, dziadków, nauczycieli i nie wychowuje się w świecie rodem z "Seksmisji". A bardzo często ma też kochającego i oddanego ojca, tyle tylko, że z nim nie mieszka na co dzień. Dzieci potrzebują obojga rodziców Pewnie. A w idealnym świecie nawet wszystkie mają dwoje kochających się i szanujących rodziców. W tym prawdziwym świecie jednak trafiają się różne rozdania. Są nieszczęśliwe małżeństwa, jest przemoc domowa, są porzucenia, jest brak miłości, także tej rodzicielskiej. Są dzieci wychowujące się tylko z mamami, i te, które mieszkają z tatą. Są dzieci wychowywane przez dziadków. A tak przy okazji, powiedzielibyśmy to samotnej matce, której partner zmarł? Wiem, jak to jest. Mój facet jest ciągle w pracy Przykro mi to mówić, ale to nie jest to samo. Czasem wraca z tej pracy, prawda? Jesteście dla siebie życzliwi, masz z kim podzielić się nowymi sukcesami dziecka, troskami też. Macie ten sam adres zamieszkania. Samotna mama, jak sama nazwa wskazuje, jest sama: ona i dziecko lub dzieci. Może mieć pomoc, ale większość odpowiedzialności spoczywa na niej. I nie ma obok niej ojca dziecka, z którym może pogadać wieczorem lub wyjechać na rodzinne wakacje. Próbowaliście ratować małżeństwo? To oczywiście zdanie do rozwódki. Wiedzą powszechną jest przecież, że ludzie podejmują decyzję o rozwodzie po błahej sprzeczce, między jednym a drugim łykiem kawy, prawda? Lepiej nie zadawać takich pytań, zwłaszcza, jeśli nie znamy historii. Mogą tylko zirytować, rozdrapać zabliźniające się rany, przygnębić. Ale ci fajnie, że ci tu żaden chłop nie marudzi! A zamieniłybyśmy się z nią? Jako kobiety lubimy sobie ponarzekać na naszych facetów: a to, że mało domyślni, a to, że bałaganiarze, a to, że nigdy nie mogą niczego znaleźć. A w ogóle bez nich to byłoby dopiero łatwe życie! Rzucamy więc zdaniem typu "przynajmniej nie musisz się użerać z facetem/matkować mężowi", myśląc, że dodajemy otuchy samotnej mamie. Hmm, nie tędy droga. Nie wspominając już o tym, że wiele rozwiedzionych rodziców nie ma najlepszych relacji z byłymi partnerami... Zazdroszczę ci, że możesz odpocząć od dzieci Dla postronnych wygląda to tak, że samotna rozwiedziona matka ma co drugi weekend wolny i może oddawać się swoim przyjemnościom, tymczasem my, mamy mieszkające z ojcami naszych dzieci, od porodu nie miałyśmy okazji wyjść gdzieś same. Rzeczywistość jednak często wygląda tak, że samotne mamy martwią się o swoje dzieci, o to, jak czują się ciągle przewożone od domu do domu, z wyznaczonymi w kalendarzach datami odwiedzin u taty, z obowiązkowym miesiącem wakacji u niego, a miesiącem u niej. Na dodatek nastoletnie dzieci buntują się, że nie mogą planować czasu ze znajomymi, bo muszą go podporządkowywać ustaleniom sądu, a poczucie winy u rodziców tylko wzrasta. Nie boisz się, że nie będą umiały stworzyć funkcjonalnego związku? Ależ oczywiście, że samotne mamy bardzo się tego boją! Po co więc podsycać ich lęk? Prawdopodobieństwo rozwodu w przypadku dorosłych, których rodzice byli rozwiedzeni wzrasta dwukrotnie. Trzykrotnie, jeśli oboje małżonków pochodzi z niepełnej rodziny. To niezbyt podnosząca na duchu perspektywa, prawda? Nie dobijajmy, kiedy chcemy wspierać. To proste, wystarczy odrobina empatii. Zobacz też: Jak samotne mamy ułatwiają sobie życie? 6 sprawdzonych rad Nowe życie po rozwodzie Jestem mamy i taty. Nawet po rozwodzie!
Samotne mamy są superbohaterkami i prawdziwymi mistrzyniami wielozadaniowości. Niestety za tak wytężony wysiłek często płacą wysoką cenę. Niepokój, nerwowość, uzależnienie od własnych rodziców - to tylko niektóre problemy, z którymi muszą się zmierzyć. Przeczytaj, jaki wpływ na psychikę kobiety może mieć samotne macierzyństwo.
Uogólnienia są zazwyczaj ryzykowne, nie inaczej jest w przypadku samotnego macierzyństwa. Jednym samotnym matkom jest łatwiej stawić czoła wychowywaniu dzieci w pojedynkę, innym przychodzi to trudniej. Niektóre samodzielne mamy - jak lubią być nazywane - mają wsparcie w rodzinie i znajomych, inne są zdane wyłącznie na siebie. Każda samotna mama jest inna, każda ma za sobą własną historię i drogę do samotnego macierzyństwa, a jednak wiele je łączy. Nie wszystkie kobiety wychowujące dzieci bez partnerów czują się samotne i nie wszystkie mają problemy finansowe, jednak badania pozwalają wyciągnąć pewne ogólne wnioski na temat sytuacji życiowej samotnych matek i niestety nie są one optymistyczne. Samotnym mamom po prostu żyje się trudniej, tym bardziej więc należy im się podziw i wsparcie za wytrwałość, pomysłowość i siłę, z którą stawiają czoła codzienności. I nie bójmy się nazywać rzeczy po imieniu: samotne macierzyństwo nie jest łatwe i może być dużym obciążeniem dla psychiki kobiety. Dlatego warto szukać wsparcia! Różne powody samotnego macierzyństwa Dróg do samotnego macierzyństwa jest wiele. Wśród samotnych mam są kobiety po rozwodzie, w separacji, wdowy, panny itd. Niektórzy zaliczają do samotnego macierzyństwa także sytuację, w której kobieta żyje w związku partnerskim. Analizując dane Narodowego Spisu Powszechnego itp. należy traktować je jako wskazówki, a nie rozstrzygające informacje, bo nie biorą one pod uwagę rozmaitych niuansów, takich jak np. plany zwarcia kolejnego związku, określanie się jako samotny rodzic ze względów biurokratycznych, podatkowych itd. Z danych zgromadzonych w ramach Narodowego Spisu Powszechnego w 2011 roku dowiadujemy się, że w porównaniu z 2002 roku liczba samotnych rodziców (zarówno matek, jak i ojców) zwiększyła się o 16,1 proc. Przybywa związków partnerskich i małżeństw bezdzietnych, więcej jest też właśnie rodzin niepełnych, w których dziecko wychowuje się z jednym rodzicem. W 2011 roku samotnego macierzyństwa doświadczało 20,2 proc. kobiet, a samotnego ojcostwa 3,6 proc. mężczyzn. To wzrost o 11,4 proc. od 2002 r. w przypadku samotnych mam i aż o 52,3 proc. w przypadku ojców! Psychologiczne trudności samotnej mamy Wiele mówi się o tym, że sytuacja finansowa samotnych matek jest trudniejsza, jednak na tym nie kończą się trudności. Samotne mamy po rozwodach (i nie tylko) muszą borykać się też z wieloma trudnościami psychologicznymi. Prof. Dr hab. Maria Beisert, psycholożka, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wysuwa teorię, że kobieta po rozwodzie może wpaść w "pułapkę podwójnej regresji". Co to oznacza? Z jednej strony mamy tzw. "regresję do spraw własnego dziecka": jako główny opiekun swojego dziecka, samotna matka bierze na siebie większość odpowiedzialności za sprawy go dotyczące i musi sprostać zadaniom zwyczajowo podzielonym między dwóch rodziców. Kobieta zaczyna żyć sprawami swojego dziecka, rezygnuje z siebie. To swoista reakcja obronna, pozwalająca oddalić konieczność adaptacji do nowej sytuacji życiowej. Z drugiej strony mamy jej relację z jej własnymi rodzicami, którzy często źle rozumieją wsparcie, którego powinni udzielać dorosłej córce i ich działania mogą prowadzić do utraty autonomii kobiety i jej uzależnienia od swoich rodziców. To tzw. "regresja do roli dziecka własnych rodziców". Samotna mama jest bardziej nerwowa? Psychologowie podkreślają, że w przypadku matek samotnie wychowujących dzieci najbardziej zagrożone są ich potrzeby zapewnienia rodzinie bezpieczeństwa finansowego oraz potrzeby dotyczące opieki i wychowywania dzieci. To oznacza duże obciążenie psychiczne dla kobiety. Dr Katarzyna Walęcka–Matyja z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Łódzkiego pisze w pracy "O samotnym macierzyństwie i odpowiedzialności z perspektywy psychologicznej": "U matek samotnie wychowujących dzieci zaobserwowano niedostateczne panowanie nad sobą, wysoki poziom pobudliwości, napięcia i niepokoju. Natomiast u dzieci tych matek zaobserwowano wysoką pobudliwość, podejrzliwość, wrogie nastawienie do innych, brak ufności, wzmożoną lękliwość, współwystępujące z nerwowością i poczuciem przeciążenia u matek (Tyszkowa, 1991)". Poproś o pomoc! Jeśli czujesz, że powyższe problemy dotyczą ciebie, pomyśl o wsparciu psychologicznym. Jeśli nie stać cię na prywatną psychoterapię, pamiętaj, że pomoc możesz uzyskać także w ramach NFZ. Wychowując dziecko w pojedynkę masz wszelkie powody, by czuć się obciążona i zmęczona. Psycholog może ci pomóc w radzeniu sobie ze stresem i emocjami, budowaniu samooceny, a także w budowaniu prawidłowych relacji z dzieckiem. Pamiętaj, że rodzina samotnego rodzica może funkcjonować prawidłowo, a samotna matka może z powodzeniem odpowiedzialnie i skutecznie opiekować się dzieckiem. Przyda jej się do tego wsparcie rodziny i społeczeństwa, odpowiedni poziom dochodów, dobra opieki zdrowotnej i... spokój. Każdy może szukać wsparcia, ty również. Należy ci się nawet bardziej niż innym, bo ciągłe obciążenie, którego doświadczasz to zadanie dla superbohaterów. Jeśli czujesz, że jest ci bardzo trudno, poproś o pomoc już dziś. Może na początek rozmowa? Zobacz też: Jak samotne mamy ułatwiają sobie życie? 6 sprawdzonych rad "Nie poluję na męża", czyli samotne mamy obalają mity