Płacz niemowlaka: dlaczego dziecko płacze? Jak rozpoznać płacz z głodu, z bólu, z zimna?
Płacz niemowlaka to jedyny sposób, w jaki dziecko może komunikować swoje potrzeby. Gdyby noworodki i niemowlęta umiały mówić, wolałyby prosić o pomoc przy użyciu precyzyjnych zwrotów: „Mamo pić!” albo „Mam brudną pieluszkę”. Ale nie umieją, więc radzą sobie, jak potrafią: płaczą. Gdy dziecko płacze, przyczyn może być wiele: ból brzuszka, złość, głód albo zmęczenie. Płacz niemowlaka to nigdy nie jest manipulacja.
Płacz niemowlaka to dźwięk, którego nie da się zignorować. Wszyscy, niezależnie od wieku i płci, jesteśmy zaprogramowani w ten sposób, że słysząc płacz niemowlęcia, musimy coś zrobić – sprawdzić, co się dzieje, chronić dziecko, ukołysać albo chociaż znaleźć kogoś, kto to zrobi. Płacz niemowlaka trudno pozostawić bez reakcji, dzięki temu mały bezradny człowiek może liczyć na pomoc. Rodzice często jednak mają problem ze zrozumieniem przyczyny płaczu noworodka i niemowlaka. Wyjaśniamy: Co oznacza płacz niemowlaka i jak to rozpoznać? głód potrzeba bliskości brudna pieluszka nadmiar bodźców ból brzuszka zmęczenie złość za ciepło / za zimno nuda złe samopoczucie Jak reagować na płacz niemowlaka? Czekać czy od razu reagować na płacz niemowlaka? Co pomaga płaczącemu dziecku? Co robić, gdy dziecko płacze bez powodu i nie możesz tego znieść? Kiedy z płaczącym dzieckiem iść do lekarza? Co oznacza płacz niemowlaka? Małe dziecko płacze z wielu powodów, bo tylko tak może dać znać rodzicom, że coś mu przeszkadza, boli albo złości. Płacz niemowlaka to także mnóstwo innych reakcji: zaciśnięte piąstki, wiercenie się, machanie nóżkami i drżąca warga. Rodzice z czasem uczą się rozpoznawać przyczyny płaczu noworodka i niemowlaka. Oto najważniejsze z nich: Dziecko płacze, bo jest głodne Płacz niemowlaka będący oznaką głodu to zwykle kwilenie i rytmiczne popłakiwanie. Niemowlę układa główkę na bo jak do karmienia, zbliża piąstki do buzi, oblizuje się. Noworodki i niemowlęta mają maleńkie żołądki i nie są w stanie najeść się na zapas. Chcąc nie chcąc, niemowlę domaga się karmienia kilkanaście razy na dobę. Dziecko płacze, bo potrzebuje bliskości ​Dla niektórych dzieci bliskość rodzica jest ważniejsza nawet od jedzenia. Płacz niemowlaka spragnionego przytulania przypomina trochę miauczenie kota. Dziecko płacze, bo ma brudną pieluszkę Lepki kompres na pupie to żadna przyjemność, a co gorsza, poważne ryzyko podrażnienia skóry. Płacz niemowlaka może być donośny i brzmieć rozpaczliwie. Dziecko płacze przez nadmiar bodźców Światło, hałas, goście w domu, a nawet zabawy z mamą mogą być bardzo męczące, zwłaszcza że maleńki człowiek jest w stanie skoncentrować się tylko przez moment. Przebodźcowany niemowlak będzie grymasił i popłakiwał. Dziecko płacze przez ból brzuszka Kolka to problem ponad połowy niemowląt. Powoduje ból, który naprawdę trudno znieść. Płacz niemowlaka z powodu bólu brzuszka pojawia się nagle, jest gwałtowny i piskliwy. Dziecko może też płakać tuż po karmieniu, jeśli się przejadło. Dziecko płacze ze zmęczenia Nawet dorosły człowiek nie zaśnie, gdy jest ledwo żywy ze zmęczenia. Niemowlę tym bardziej, więc płacze, bo nie wie, co ze sobą zrobić. Najpierw będzie marudzić, a potem głośno płakać. Dziecko płacze, bo się złości Zdenerwowany niemowlak napręża całe ciało i zaciska piąstki. Zazwyczaj reaguje w ten sposób na brak zainteresowania rodziców albo opiekunów. Dziecko płacze, bo mu za ciepło lub za zimno Niemowlęta są bardzo wrażliwe na temperaturę. A że nie potrafią same naciągnąć na siebie kołderki albo rozpiąć sweterka, krzyczą, ile sił w płucach. Jeśli dziecko płacze z zimna, może mu drżeć dolna warga, jeśli z gorąca, może ciężko dyszeć. Dziecko płacze, bo się nudzi Niemowlak jest istotą społeczną. Nie lubi być zbyt długo sam i zaczyna się nudzić, jeśli wokół niego nie dzieje się nic ciekawego. Płacz znudzonego niemowlaka to popłakiwanie i kwilenie. Dziecko płacze, bo źle się czuje Płacz bywa pierwszym objawem wykluwającej się choroby. Zwykły katar u noworodka może okazać się poważnym problemem. Bywa, że płacz niemowlaka wynika z niedojrzałości układu nerwowego. Czasem dzieci po prostu muszą sobie popłakać. Jeśli dziecko rozwija się dobrze, ma apetyt, przybiera na wadze, a od czasu do czasu płacze, można uznać, że po prostu ma zły dzień. Jak reagować na płacz niemowlaka? Przede wszystkim zastanów się, dlaczego dziecko płacze. Zamiast działać automatycznie (natychmiast przystawiać do piersi, przewijać, wtykać smoczek itd.), nastaw się na odbiór i spróbuj ustalić, co jest przyczyną płaczu. Na początku jest to bardzo trudne – dziecko krzyczy, ty się boisz, jesteś zdenerwowana, trzęsą ci się ręce. Mimo wszystko warto się zatrzymać i przyjrzeć zachowaniu dziecka (jego mimice, ruchom) oraz odpowiedzieć na kilka pytań: Kiedy dziecko ostatnio jadło? Co może przeszkadzać niemowlakowi? Co dzieje się w najbliższym otoczeniu? Co się wydarzyło przed wybuchem płaczu? Dzięki takiemu śledztwu masz większą szansę zaspokoić rzeczywistą potrzebę dziecka. Nakarmienie niemowlęcia, gdy rozpacza z powodu wrzynającej się w ciało gumki, nie rozwiąże przecież jego problemu. Czekać czy reagować od razu na płacz niemowlaka? Badania dowodzą, że dzieci, których matki reagowały na płacz, nie wyrastają na rozkapryszonych maminsynków. Przeciwnie: są bardziej ufne, odważne, samodzielne i rzadziej płaczą niż te, które pozostawiano, by się wypłakały. Co się dzieje z tymi, na których płacz nikt nie reaguje? W końcu milkną. Jednak nie dlatego, że jest im dobrze. Po prostu wiedzą, że to nie ma sensu. W przyszłości mogą mieć problem z nawiązywaniem więzi z innymi. Reagowanie na płacz dziecka nie oznacza, że powinnaś wyskakiwać z wanny, gdy tylko usłyszysz kwęknięcie. Nie zwichniesz dziecku osobowości, jeśli najpierw się wytrzesz. Chodzi jedynie o to, by pojawić się możliwie szybko i nie zostawiać niemowlęcia samemu sobie, „by się wypłakało”. Im dziecko młodsze, tym krócej może czekać. Co pomaga płaczącemu dziecku? Najłatwiej poradzić sobie wówczas, gdy dziecko płacze z konkretnej przyczyny, np. z głodu albo z powodu mokrej pieluchy. Wystarczy je wówczas nakarmić, przewinąć i problem się rozwiązuje. Co zrobić, gdy przyczyną płaczu niemowlaka nie jest głód lub brudna pieluszka? Przytul dziecko – w twoich ramionach poczuje się bezpiecznie. Zna cię dobrze: rozpoznaje twój zapach, głos, rytm serca. Nawet jeśli nie przestanie płakać, na pewno poczuje się bezpieczniej. Dotknij – czasem wystarczy głaskanie albo położenie dłoni na piersi maleństwa. Zaśpiewaj kołysankę – nawet jeśli nie umiesz, a jeśli nie lubisz śpiewać, mów coś śpiewnym, spokojnym tonem. Kołysz – w ramionach, w bujanym fotelu, w wózku, niemowlęcej huśtawce. Większość dzieci to uwielbia. Możesz także włożyć maluszka do chusty albo nosidełka i wybrać się z nim na spacer po mieszkaniu. Otul miękkim kocykiem – jednak nie rób tego zbyt ciasno, „na mumię”. Choć na wiele niemowląt działa to kojąco, jest niebezpieczne dla ich bioder – nóżki dziecka nie mogą być zupełnie wyprostowane. Odkręć kran – włącz pralkę, odkurzacz (jeśli nie jest zbyt głośny) albo puść dziecku szum suszarki. Monotonne dźwięki, tzw. biały szum działają uspokajająco. Zabierz na spacer – dziecko zapewne zaśnie, zanim przejdziesz kilkanaście kroków. Masuj brzuszek – jeśli przyczyną płaczu jest kolka, zrób delikatny masaż antykolkowy. I uzbrój się w cierpliwość. View Burdaffi on the source website ​ Nie ma cudownego sposobu, który działa zawsze, wszędzie i na każde płaczące dziecko. To, co pomaga jednemu niemowlakowi, innego może doprowadzić do histerii. Trzeba po prostu próbować. Co robić, gdy dziecko płacze bez powodu i nie możesz tego znieść? Dziecko nigdy nie płacze bez powodu. Bardzo popularny jest fałszywy pogląd, że płacz niemowlaka to próba manipulowania otoczeniem. Nie daj się na to nabrać. Noworodki i małe niemowlęta płaczą, bo tylko w ten sposób mogą okazać, że potrzebują pomocy. Otrzymując ją, nabierają zaufania do świata, czują się bezpieczne i kochane. Zdarzają się jednak sytuacje, w których rodzice nie radzą sobie z płaczem dziecka. Wtedy trzeba to po prostu przetrwać, pamiętając, że niezależnie od tego, jak bardzo jesteśmy zmęczeni i zestresowani, nie wolno odreagować stresu na dziecku. Tego nigdy nie rób: Nie krzycz na dziecko – dla niego to jak trzęsienie ziemi. Nie potrząsaj – to śmiertelnie niebezpieczne, potrząsanie niemowlakiem może prowadzić do poważnych uszkodzeń ciała i mózgu (syndrom dziecka potrząsanego). ​Nie zostawiaj dziecka samego w domu – mały człowiek musi być non stop pod czyjąś opieką. Co możesz zrobić, kiedy masz dość płaczu dziecka? Staraj się jak najwięcej wypoczywać – tak, w praktyce trudno zrobić użytek z tej rady, ale zamiast gotować, sprzątać, prać, zdrzemnij się albo choć poleż w wannie. Przestań się oskarżać – to naprawdę nie twoja wina, że dziecko płacze. Poproś kogoś o pomoc – gdy ktoś zaopiekuje się dzieckiem, wyjdź na trochę z domu albo chociaż do drugiego pokoju. Jeżeli nie możesz liczyć na pomoc, zostaw na chwilę dziecko w łóżeczku albo kojcu (upewnij się, że jest bezpieczne i wyjdź na chwilę z pokoju. Postaraj się ochłonąć, opłucz twarz zimną wodą, weź parę głębokich wdechów. Poszukaj czegoś, co pomoże ci dojść do siebie – pewną młodą mamę, która miała problem z panowaniem nad sobą, uspokajało oglądanie zdjęć własnego dziecka – tych rozczulających. Dzięki nim nad złością brała górę myśl „Przecież to moje kochane maleństwo”. ​Wyżal się – choćby przez telefon, to pomaga. Pogadaj z innymi młodymi mamami. Gdy usłyszysz „Mój Szymek tak płakał, że sąsiedzi przyszli zapytać, co się stało”, poczujesz, że nie jesteś sama. Kiedy z płaczącym dzieckiem trzeba iść do lekarza? Jeśli płacz niemowlaka cię niepokoi, nie snuj domysłów, tylko skontaktuj się z pediatrą. Umów się do pediatry, jeśli: Dziecko płacze bardzo długo – nawet przy kolce nie powinno to trwać wiecznie. Niemowlę wygląda i zachowuje się inaczej niż zwykle – ty najlepiej znasz własne dziecko i wiesz, kiedy jest nieswoje. Nie chce jeść – nagła utrata apetytu wymaga konsultacji z lekarzem. Ma niepokojące objawy – na przykład katar, kaszel, podwyższoną temperaturę. Jego płacz brzmi inaczej niż dotąd – jest na przykład bardziej gwałtowny albo po prostu inny. ​Intuicja mówi ci, że z płaczącym dzieckiem dzieje się coś złego – zawsze lepiej dmuchać na zimne, niż zlekceważyć coś poważnego. Zobacz też: Noworodek nie chce spać – 7 najczęstszych przyczyn 7 rzeczy, których nie lubi niemowlę ​Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? Konsultacja merytoryczna Beata Płażewska Psycholożka ze specjalizacją psychopatologia rozwoju dzieci i młodzieży
Fantazja rodziców nie zna granic! Zobacz, jak nazywają swoje dzieci!
Jakub, Antoni, Zuzanna, Maria... to nadal najpopularniejsze imiona nadawane obecnie dzieciom. Jednak niektórzy rodzice muszą mieć dziecko o bardziej egzotycznym imieniu...
Według Ministerstwa Cyfryzacji najczęściej nadawane imiona od kilku lat pozostają niezmienne. Nadal największą popularnością cieszą się imiona Zuzanna i Antoni. Jednak niektórzy rodzice nie poprzestają na imionach znanych i lubianych, dlatego mamy w Polsce dzieci noszące imiona bohaterów seriali i filmów, ale i takie, których pochodzenie trudno odgadnąć. Te imiona nadawano dzieciom najczęściej Według danych z przełomu lat 2018/2019 najwięcej zarejestrowano w naszym kraju Antonich i Zuzann. Na dalszych miejscach, ale nadal wysoko na liście, wśród imion męskich są: Jakub, Jan, Szymon, Aleksander, Franciszek, Filip, Mikołaj i Wojciech. Na liście popularnych imion żeńskich za ten okres znalazły się także: Julia, Maja, Zofia, Hann, Lena, Alicja, Maria i Amelia. Najrzadsze i najdziwniejsze imiona Poniżej podajemy najrzadsze imiona, jakie nadano dzieciom w 2018 roku. Może nie wiedziałaś, ale mamy w kraju chłopców, których imiona brzmią następująco: Pawło, Ronan, Mordka(!), Loderyk, Marjan (tak, pisane przez "j"), Danial, Dacjusz, Bing, Angus, Ain, Thor, Rotariusz, Wouter, Tariel, Tadeush, Geralt, Fotis, Ezdrasz, Nikon... W 2018 roku dołaczyli do nich: Davinci, Juda, Julius, Octavian, Cristiano, Einar. Jeśli chodzi o imiona żeńskie, to od 2018 roku masz szansę spotkać w Polsce: Aimee, Amarachi, Gia Han, Liubov, Melek, Virę, Tue Nhi, Sumayę, Solomiję, Nare, Miglenę, oraz Iwę. Przeczytaj: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/imiona-ktorych-nie-mozna-nadawac-dzieciom-w-roznych-krajach-24037-r1/">Jakich imion nie wolno nadawać dzieciom Najpopularniejsze imiona żeńskie W tej kategorii najbardziej popularne są tradycyjne imiona, a na szczycie listy znajduje się imię Anna – nadano je 994655 dziewczynkom przed 1 stycznia 2019 r. Dalej na liście znajdują się: Maria, Katarzyna, Małgorzata, Agnieszka, Barbara. Sprawdź:<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/imiona/imie-dla-dziecka-a-znak-zodiaku-23112-r1/"> Jakie imię pasuje do znaku zodiaku twojego dziecka Najpopularniejsze imiona męskie w Polsce Nadal królują imiona tradycyjne. Na szczycie listy jest Piotr – 642941 mężczyzn i chłopców je nosi. Na kolejnych miejscach znajdują się: Krzysztof, Andrzej, Tomasz, Jan, Paweł.
Nowa rola w życiu - czyli jak świadomie przygotować się do roli rodzica
Macierzyństwo to nie tylko przygotowanie pokoju dla dziecka i zaopatrzenie się we wszelkie, niezbędne akcesoria. To również świadome przygotowanie się do nowej roli w życiu.
Przygotowania do powiększenia rodziny nie mogą ograniczać się do gromadzenia niezbędnych przedmiotów (wózek, przewijak, ubranka) i przygotowania do samego porodu. Miesiące ciąży to także czas na przygotowanie mentalne do roli rodzica. Dobrze jest zacząć od uświadomienia sobie powszechnie funkcjonujących mitów na temat niemowlęcia, macierzyństwa i w ogóle rodzicielstwa, a z drugiej strony od rozważenia i ew. przebudowania własnych oczekiwań i wyobrażeń na ten temat. Mam nadzieję, że nie nastawiacie się na przeżywanie od rana do nocy wyłącznie niebotycznego szczęścia i zachwytu? Takie chwile też będą, ale wymieszane z niepokojem, lękiem, złością, zwątpieniem w siebie i partnera, rozgoryczeniem i wszechogarniającym zmęczeniem i niewyspaniem. I to wszystko jest jak najbardziej normalne. Warto zawczasu porozmawiać na spokojnie (a nie między karmieniem a zmianą ubrudzonej koszulki, bo znowu tak strasznie się Maleństwu ulało), czy jesteście zgodni w takich kwestiach, jak np. reakcja na marudzenie dziecka przed zaśnięciem, odmawianie jedzenia czy płacz bez widocznego powodu. Porozmawiajcie ze znajomymi czy krewnymi, którzy niedawno zostali rodzicami, o tym, jakie trudności przeżywają i jak sobie z nimi radzą. Poobserwujcie ich sposób zajmowania się dzieckiem. To wszystko plus lektura wybranych książek poświęconych opiece nad dzieckiem powinny Was uspokoić i dodać otuchy. Warto też (jeśli wcześniej tego nie opanowaliście) opracować sobie jakąś odpowiadającą Wam technikę relaksacji, umożliwiającą szybkie odzyskiwanie spokoju i radzenie sobie ze zbyt silnymi emocjami. Rekomenduję odliczanie przez pół minuty czy minutę co trzy od wybranej dużej liczby (np. 964 – i potem liczymy 961, 958, 955 itd.), oczywiście za każdym razem startując od innej wartości. No i koniecznie pomyślcie, kogo i w jakim zakresie będziecie mogli prosić o pomoc (zrobienie zakupów, zostanie z dzieckiem na godzinę, ugotowanie obiadu itp.), bo naprawdę zbudowana zawczasu sieć wsparcia może okazać się nieoceniona. Tekst: dr Aleksandra Piotrowska, doktor psychologii, psycholog dziecięcy, wykładowca na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, społeczny doradca Rzecznika Praw Dziecka i Komitetu Ochrony Praw Dziecka SAPL.EMO.18.06.1183 Więcej: Emolium
„Wszystko jest na mojej głowie, mąż mnie nie wspiera” – pisze mama [WIDEO]
Szukaj pomocy, sama długo nie dasz rady i pamiętaj, że bez zaangażowania partnera, dziecko będzie miało problem z utworzeniem więzi z tatą - mówi dr Magdalena Śniegulska.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl „Jak mogę pomóc?”, w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy sprawę braku wsparcia ze strony partnera w opiece nad dzieckiem. Jedna z młodych mam pisze: „Nie radzę sobie już. Cały czas wszystko jest na mojej głowie, mąż mnie nie wspiera. (...) Całymi dniami siedzę w domu z dzieckiem, nie mogę nigdzie wyjść, bo muszę gotować, sprzątać, a później znowu sprzątać i tak w kółko. Mam tego dość i jego dość”. Bez pomocy nie dasz rady Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że jak się tworzy rodzinę, to obie strony muszą się na pewne rzeczy zgadzać i nie może być tak, że po jakimś czasie wszystkie obowiązki spadają tylko na kobietę. „Istotne jest pokazanie mężowi, jak dużo jest obowiązków przy małym dziecku” – mówi. Jak zauważa psycholog, może być tak, że partner ma kłopot z okazywaniem wsparcia, może być to dla niego za trudne i nie mieć pomysłu jak to zmienić. Dlatego szukajmy pomocy na zewnątrz, u innych kobiet, przyjaciół, krewnych, znajomych. „Jeżeli nie dostaję wsparcia od swojego partnera, to nie oznacza to, że nie mogę szukać go dalej. Wręcz przeciwnie – szukajmy go dalej, bo bez pomocy tak długo się nie da. Nie da się rady samemu dźwigać takiego obowiązku dalej” - radzi psycholog. Potrzeba czasu na zbudowanie relacji ojca z dzieckiem Jak zaznacza dr Śniegulska, dla rozwoju dziecka bardzo ważny jest kontakt z innymi osobami. „Z perspektywy dziecka, to ważne, aby to środowisko było jak najszersze, żeby było jak najwięcej osób, z którymi dziecko też ma kontakt” – mówi. Zaangażowanie ojca w obowiązku domowe pomaga zbudować jego relacje z dzieckiem. Tymczasem - zwraca uwagę psycholog - u niektórych ojców pojawia się niekiedy obawa, że włączając się w obowiązki domowe, stracą na swojej męskości. Dr Śniegulska radzi zawrócić z takiego toru myślenia. Jak argumentuje, rola ojca bardzo zmieniła się, badania pokazują, że jego osoba nie jest bez znaczenia dla rozwoju i wychowania dziecka. Ponadto, jak mówi, zaangażowanie w obowiązki domowe i bycie przy dziecku ułatwia budowanie relacji. „Więź nie pojawi się nagle, znikąd, wymaga czasu, dziecko musi tatę poznać i zobaczyć go w różnych kontekstach. Żeby mogło później czerpać z tej relacji, to musi się ona w ogóle stworzyć” – argumentuje. Dr Magdalena Śniegulska – psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Czy w początkach swojego macierzyństwa także przeżywałyście takie trudne momenty jak nasza czytelniczka? Podzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach! Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
To, jak zajmujesz się niemowlęciem, ma wpływ na to, na jakiego człowieka wyrośnie. Jeśli chcesz, żeby dobrze się rozwijało, unikaj tych 5 błędów.
Jako rodzic chcesz wszystko zrobić najlepiej. Kiedy rodzi ci się pierwsze dziecko, jesteś na nieznanym lądzie. To naturalne, że błądzisz i szukaj swojej drogi. Każdemu rodzicowi zdarza się popełnić błąd, nie oznacza to jednak, że nie można się poprawić! Dlatego nie słuchaj rad, które mówią, że dziecko powinno się wypłakać, że płaczem cię terroryzuje i wymusza, że powinno zasypiać samo i że klaps to dobra metoda wychowawcza. Oto 10 przykazań dla kochających rodziców, które pomogą ci uniknąć błędów i stworzyć dziecku idealne warunki do rozwoju: tak, by wyrosło na zdrowego i szczęśliwego dorosłego. Przykazania dla rodziców Opiekując się niemowlakiem, przestrzegaj tych zasad, a stworzysz głęboką i pełną miłości relację z dzieckiem i wychowasz go na człowieka, któremu będzie łatwiej odnaleźć się w życiu. Nie zostawiaj do wypłakiwania się Chyba że chcesz zaburzyć rozwój mózgu dziecka i chcesz, żeby w przyszłości było agresywne, trudne we współpracy, aspołeczne, nielubiane, i żeby myślało, że jego potrzeby nie są dla innych ważne. Kiedy niemowlę płacze, nie robi tego po to, by tobą "rządzić" lub "wymuszać"! To jego sposób na powiedzenie ci, że cię potrzebuje. Może jest śpiące, może głodne, może mu zimno, a może coś je boli? Jak inaczej może ci to powiedzieć? Ignorując płacz dziecka, zaburzamy nie tylko jego poczucie bezpieczeństwa, ale też negatywnie oddziałujemy na rozwój jego mózgu, który w 2 pierwszych latach życia przebiega wyjątkowo intensywnie: to wtedy powstają ważne połączenia między neuronami (synapsy). Płacze? Przytul, pomóż, kochaj. Nie zostawiaj samego Pozostawione same sobie, dzieci czują się rozdarte, opuszczone, nieważne. Są bojaźliwe i nieufne. Dzieci rodzą się skazane na opiekę dorosłych, ale też uwarunkowane tak, by potrzebować ich bliskości. Gdy zostają same, czują się zagubione i nieszczęśliwe. Nie ignoruj To co, że nie umie mówić? Komunikowanie się z dzieckiem od samego początku sprzyja jego rozwojowi emocjonalnemu i intelektualnemu, budowaniu więzi między dzieckiem a rodzicem, rozwojowi umiejętności społecznych i werbalnych. Śpiewaj dziecku kołysanki, czytaj książki, mów do niego, bierz na ręce. Nie bój się noszenia Przytulanie i noszenie niemowląt ma same korzyści! Uczy radzenia sobie ze stresem, rozwija pamięć i receptory serotoniny, dzięki czemu w przyszłości twoje dziecko ma mniejsze szanse zachorowania na depresję! Noś, przytulaj, nie "zepsujesz", tylko pomożesz! Nie dawaj klapsów! Klapsy i kary uczą braku zaufania, poczucia zagrożenia, nieszczerości. Zaburzają komunikację między członkami rodziny i zabijają w dziecku radość z uczenia się, szczególnie jeśli jest strofowane za odkrywanie otoczenia. Kiedy rodzice są nerwowi i niecierpliwi, problemy z zachowaniem dziecka narastają, a nie ulegają poprawie! Zobacz też: Młoda mama prosi: "Skończcie z tymi radami! To ja jestem matką!" Najgorsze dobre rady, jakie słyszy młoda mama 9 cech High Need Baby. Czy masz wyjątkowo wymagające dziecko? [WIDEO]
12 zdań, których lepiej nie mówić do mam domowych [WIDEO]
Jeśli zostałaś z dzieckiem w domu, pracujesz na pełen etat! A nawet więcej – bo 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. I jest to naprawdę ciężka praca! Ty dobrze o tym wiesz. Ale inni… niekoniecznie. Czy i ty usłyszałaś kiedyś jedno z takich wkurzających zdań?
Niezależnie od tego, czy pozostanie z dzieckiem w domu było twoją decyzją czy zmusiło cię do niej życie, prawda jest taka, że opieka nad maleństwem i jednoczesne dbanie o dom to bardzo absorbujące sprawy i, co tu dużo mówić, męczące. Większość z nas ma poczucie, że to nawet więcej niż praca etatowa, choć z zewnątrz nie dla wszystkich tak właśnie to wygląda... Żadna mama „siedząca z dzieckiem w domu” nie chciałaby z pewnością usłyszeć: Jesteś taka szczęśliwa! Masz teraz tyle czasu dla siebie! O matko, to co ty robisz całymi dniami??? Twój dom pewnie lśni! Za bardzo angażujesz się w dziecko, powinnaś zrobić coś dla siebie... Dlaczego jesteś taka zmęczona? Kiedy zamierzasz wrócić do prawdziwej pracy? Musisz czuć się okropnie, że porzuciłaś karierę dla dziecka! Cudownie jest być mamą! Jeden uśmiech dziecka wszystko wynagradza! Siedzisz z dzieckiem w domu? A w liceum wyglądałaś na taką inteligentną! Skoro siedzisz cały dzień w domu, to może posprzątasz także u mnie? Skoro siedzisz z dzieckiem w domu, to pewnie nieźle się wam powodzi... Możesz odbierzesz mi przesyłkę z poczty, skoro cały dzień masz tylko dla siebie? Tak leniwie płynie ci czas... Twoje dzieci nigdy się nie nauczą co to znaczy ciężka praca. Zobacz też: Macierzyńskie rozterki - jak zrozumieć siebie?
"Zostawiłam noworodka w domu pod opieką taty i... dobrze mi z tym!"
Młoda mama zostawiła 11-dniowego synka pod opieką taty i... poszła do kina. Co na to inne mamy?
Jedna z użytkowniczek portalu MumsNet zadała pytanie, które szybko podzieliło mamy na 2 grupy. Pierwsza z nich nie wyobraża sobie zostawienia noworodka samego z tatą lub opiekunką na dłużej niż godzinę, druga nie widzi nic złego w tym, że młoda mama potrzebuje chwili przerwy i bez wyrzutów sumienia wychodzi z domu. Przeczytajcie post: Czy to dziwne, że wyszłam z domu bez dziecka? "Mam Ukochaną Córkę, która wkrótce skończy 5 lat i Ukochanego Synka, który ma 11 dni. Dziś rano poszłam z Ukochaną Córką i znajomymi do kina, nie było nas 3 godziny. Ukochany Syn został w domu z Ukochanym Mężem, Syn jest karmiony mieszanką. Muszę szczerze przyznać, że przez te kilka godzin nie myślałam o Synku i Mężu. Cudownie było spędzić czas z Córką. Czytałam wypowiedzi innych mam o zostawianiu dzieci, większość z nich przyznała, że nie wyobraża sobie zostawienia noworodka na dłużej niż godzinę. Zastanawiam się teraz, czy to dziwne, że byłam szczęśliwa, że mogę wyjść z domu?". Już wiecie, do której grupy należycie? Każda mama ma prawo do chwili dla siebie! W ciągu kilku dni pod pytaniem pojawiło się ponad 100 odpowiedzi. Każda z komentujących mam prezentowała zupełnie inny punkt widzenia. Według większości nie ma nic złego w zostawieniu dziecka pod opieką taty, wręcz przeciwnie, młoda mama ma prawo spędzić czas z drugim dzieckiem i nie powinna mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. Mimo wszystko to trochę niepokojące, jeśli przez kilka godzin ani razu nie pomyślała o synku. Przeczytajcie niektóre z komentarzy: "To nie jest dziwne. Nie kochasz swojego dziecka mniej, po prostu miło spędziłaś czas z innym dzieckiem". "Dla mnie to dziwne, ale w taki sposób, że muszę się mocno starać, żeby to sobie wyobrazić, bo mam zupełnie inną sytuację niż ty. Nie w taki, że jesteś dziwadłem i złym rodzicem". "Karmię piersią, dlatego u mnie to wygląda inaczej – kiedy moje dzieci miały 11 dni, większość czasu spędzaliśmy na kontakcie skóra do skóry". "Według mnie to dość smutne, że nawet nie pomyślałaś o swoim 11-dniowym dziecku". "Każdy jest inny, dlatego to samo w sobie nie jest dziwne. Jeśli nie pomyślałaś o nim nawet przez chwilkę, to to trochę dziwaczne. Moja córka ma 2 lata i kiedy nie ma mnie przy niej, myślę o niej bardzo często". "Był ze swoim tatą, nie z przypadkową obcą osobą. Wiesz, że możesz mu ufać i cieszyłaś się czasem spędzonym z córką". "Krztusiłam się, żeby wyjść z domu bez bagażu. Zakupy w warzywniaku były wybawieniem". Mama mamie wilkiem? Pisaliśmy o żonie muzyka Johna Legenda i fali krytyki, z jaką się spotkała, gdy wyszła z mężem na kolację zaledwie tydzień po porodzie. Internautom nie spodobało się, że zamiast siedzieć w domu i karmić piersią, zostawiła dziecko i dobrze bawi się na randce. Nie musimy szukać aż tak daleko – w podobnej sytuacji była Karolina Malinowska. Gdy wyjechała na kilka dni bez dzieci, nazwano ją "egoistką". Być może odpowiedzi na pytanie tej mamy są sygnałem, że kobiety stają się dla siebie wsparciem i są dla siebie bardziej przychylne? Młode mamy potrzebują zrozumienia i akceptacji. Powinny wiedzieć, że nie ma nic złego w potrzebie odpoczynku i chwili dla siebie. Jeśli wyjdziesz do kina czy na kawę z koleżanką, nie staniesz się złą matką. Wręcz przeciwnie, będziesz mamą, która myśli także o sobie. Czytaj także: 6 wymówek, by nie mieć czasu dla siebie źródło: essentialbaby.com.au
4 typy więzi dziecko-rodzic: Zobacz, jaka jest Wasza więź!
Naukowcy są pewni: od tego, jaką więź dziecko wypracuje z mamą czy tatą na samym początku życia, będzie zależeć to, czy w dorosłości będzie umiało kochać, ufać i cieszyć się bliskością.
Kiedy uśmiechasz się do swojego dziecka, kiedy patrzysz mu w oczy i kiedy podchodzisz do niego, gdy zapłacze w łóżeczku – uczysz je, że je kochasz i że jest dla ciebie ważne. Poprzez te wszystkie codzienne czynności: czułe słowa, przytulanie, wieczorny masaż itd., kształtujesz w dziecku poczucie własnej wartości i pokazujesz mu, na czym polega miłość. Ta nauka jest ważniejsza niż myślisz. Według znanego psychiatry, Johna Bowlby'ego, twórcy teorii przywiązania, relacja z mamą jest dla dziecka relacją wzorcową (dzisiaj już wiemy, że nie musi to być mama, lecz także inny dorosły opiekun). To, czego się w tej relacji nauczy, będzie przenosić na wszystkie relacje z innymi ludźmi, także w dorosłym życiu. Co to dokładnie znaczy? Najogólniej mówiąc, że jeżeli mama (lub inny główny opiekun: tata, babcia, rodzic zastępczy itd.) jest wrażliwa na potrzeby dziecka, ono uczy się, że bliskość idzie w parze z zaufaniem, życzliwością i bezpieczeństwem. Jeżeli jednak dziecko nie dostaje od swojego głównego opiekuna dostatecznej ilości uwagi i czułości – albo np. poza czułością styka się też z przemocą – wtedy jest duże ryzyko, że będzie wyrastać w przekonaniu, że nie jest warte miłości, czułości i uwagi. Takie poczucie to bagaż, który będzie musiało dźwigać przez całe życie! Jak kształtować bezpieczną więź z dzieckiem? Bądź otwarta/y na potrzeby dziecka – tylko tyle i aż tyle. Nie wierz w przestarzałe teorie, że dziecko poprzez płacz, złość czy swój upór próbuje tobą manipulować. Każde zachowanie niemowlęcia, rocznego dziecka, a nawet dwu- i trzylatka wypływa z jego potrzeb: bliskości, akceptacji, uwagi itd. Nawiązuj z dzieckiem kontakt wzrokowy Pamiętasz swoje pierwsze randki z pierwszą miłością? Nie musieliście do siebie nic mówić, wystarczało, że na siebie patrzyliście, prawda? Taka sama intymna rozmowa toczy się między tobą a niemowlęciem np. podczas tulenia, masażu czy karmienia. Nie bez przyczyny natura tak to wymyśliła, że noworodek widzi najostrzej to, co znajduje się w odległości ok. 30 cm od jego twarzy – czyli z takiej, jaka dzieli oczy malucha od oczu mamy, gdy ona trzyma go przy piersi. Dbaj o dotyk Kontakt wzrokowy to jeszcze nie wszystko: żeby zawiązać nić porozumienia z niemowlęciem, potrzeba jeszcze sporo przytulania, dotykania i noszenia. Zdaniem psychologów, bez częstej bliskości fizycznej niemożliwa jest bliskość emocjonalna między dzieckiem a rodzicami. Jeżeli będziemy podchodzić do opieki nad niemowlęciem wyłącznie zadaniowo: nakarmić-przewinąć-odłożyć-uśpić, to najzwyczajniej w świecie, nie będziemy w stanie dojrzeć sygnałów, jakie wysyła. Czytaj także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! Reaguj na płacz maleństwa Tak – wiemy: płacz dziecka stresuje i męczy, ale spróbuj odwrócić trochę myślenie i potraktować ten płacz nie jako zło konieczne, ale jako cenną umiejętność, dzięki której ono już od pierwszego dnia życia może się z nami porozumiewać! Traktuj więc płacz dziecka jako próbę rozmowy – i postaraj się na nią jak najlepiej odpowiadać. Niemowlę nigdy nie płacze bez powodu. Jego płacz to zawsze jest sygnał: "bardzo cię potrzebuję". Nigdy go nie ignoruj i nie zostawiaj dziecka, by się wypłakało, bo wtedy ono uczy, że nie warto się starać o kontakt z tobą. Z drugiej strony, licz się z tym, że nie zawsze uda ci się łatwo wyciszyć malucha. Są dzieci, które płaczą dużo więcej niż ich rówieśnicy – i chociaż czasem może to świadczyć o jakiejś chorobie (dlatego zawsze trzeba powiedzieć o tym pediatrze), to jednak o wiele częściej po prostu musimy pogodzić się z "taką urodą" płaczliwego dziecka. Co ważne, opinie, jakoby płaczliwość niemowlęcia miała zawsze źródło np. w nerwowej ciąży czy zachowaniu mamy, nie są prawdziwe. Wiele spokojnych, szczęśliwych matek ma tzw. temperamentne dzieci, które dużo płaczą, mało śpią i wymagają więcej cierpliwości. O więzi między rodzicem a dzieckiem przeczytasz także na: Blisko z Tobą chcę być – Emotopic 4 typy więzi dziecko-opiekun: jaka jest wasza? Współpracowniczka Bowlby'ego, amerykańska psycholożka, Mary Ainsworth, przez lata badała, jakie typy więzi mogą zawiązać się między dzieckiem a mamą. Na podstawie swoich obserwacji wyróżniła u ok. rocznych dzieci 3 główne typy więzi: bezpieczną, lękowo-unikającą i nerwowo-ambiwalentną. Relacja bezpieczna To na szczęście najczęstszy typ relacji między dzieckiem a jego głównym opiekunem (najczęściej z mamą). Według badaczy taki typ bezpiecznej relacji wypracowuje sobie 2/3 dzieci. W tej relacji dziecko ufa swojemu dorosłemu opiekunowi i czuje się przy nim bezpiecznie. Wie, że dorosły jest dla niego bezpieczną bazą, do której w razie potrzeby zawsze można wrócić. Dzieci, których łączy z rodzicami relacja bezpieczna, chętnie poznają otoczenie (najpierw raczkują, potem stawiają pierwsze kroczki, wreszcie "uciekają" na pierwszych spacerach bez wózka). Kiedy upadną i stłuką kolanko, to płaczą i dobrze! – bo to znaczy, że wiedzą, iż ktoś je pocieszy. Takie dzieci wyrastają na ufnych, szczęśliwych dorosłych. Umieją w dorosłym życiu nawiązać prawidłowe, szczęśliwe relacje, bo nie uciekają przed bliskością: przyjaźnią czy miłością. Umieją obdarzyć kogoś innego swoim zaufaniem i w razie potrzeby poprosić o pomoc. Nie boją się na zapas opuszczenia, zdrady ani też tego, że uzależnią się od kogoś. nerwowo-ambiwalentna Ten typ relacji zwykle cechuje dzieci nerwowych rodziców albo zmagających się z długotrwałą depresją. Dziecko niestabilnego rodzica nigdy nie wie, jak na nie zareaguje mama czy tata. Przytuli czy odepchnie? Uśmiechnie się czy rozgniewa? Pochwali czy wyśmieje? Takie dziecko na każdym kroku potrzebuje udowadniać sobie samemu, że rodzic je kocha – dlatego będzie płakało więcej niż dzieci z relacją bezpieczną, będzie też wymagało więcej opieki, pocieszenia i uwagi od rodzica. Maluchy, które nie mają silnego poczucia bezpieczeństwa, będą odczuwać silny lęk przed rozstaniem z głównym opiekunem i co ważne – będą płakać nie tylko przy rozstaniu, ale też długo, długo potem, także już po powrocie mamy czy taty. Dorosły, który w dzieciństwie wypracował nerwowo-ambiwalentną relację bliskości, to często typ zaborczego zazdrośnika. Jest nieufny, ciągle wymaga od bliskich dowodów przyjaźni i miłości, jest nieufny. Jego relacje z najbliższymi mogą być trudne i nietrwałe, bo jego zazdrość, zaborczość i nieufność może zniszczyć nawet najtrwalsze uczucie. unikająca Według naukowców, co piąte dziecko prezentuje relację unikającą, w której dziecko czuje się odrzucone przez głównego opiekuna, dlatego samo, w reakcji obronnej, także uczy się go odrzucać. Te maluchy mogą wcale nie płakać podczas rozstania z rodzicem. Na pierwszy rzut oka mogą nawet sprawiać wrażenie, że rozstanie nie robi na nich żadnego wrażenia – jeśli jednak w takiej chwili zbadamy tempo bicia ich serduszka, okaże się, że mają wyraźne objawy stresu! Relacja unikająca objawia się m.in. chorobą sierocą – często też towarzyszą jej inne objawy np. zaburzenia łaknienia lub kłopoty w relacjach społecznych. Dzieci, które mają z rodzicami relację unikającą, w dorosłym życiu mają poważne trudności, by komuś zaufać, zaprzyjaźnić się z kimś albo kogoś pokochać. Będą wolały trzymać innych na dystans – bo bliskość będzie dla nich obarczona zbyt dużym ryzykiem odrzucenia. lękowo-zdezorientowana Współcześni badacze do 3 typów wyodrębnionych przez Marty Ainsworth dodali jeszcze jeden typ relacji: lękowo-zdezorganizowanej. Ten typ relacji rozwija się u dzieci, które doświadczają przemocy w rodzinie. U takich dzieci występuję dwa, równie silne uczucia: tęsknota za bliskością i strach przed doświadczeniem przemocy. Dzieci, u których wykształca się relacja zdezorganizowana jednocześnie kochają swojego opiekuna i śmiertelnie się go boją: sztywnieją na sam odgłos jego kroków na schodach, unikają dotyku, bo ten kojarzy im się głównie ze złymi doświadczeniami, a nie poczuciem bezpieczeństwa. Rodzicielstwo bliskości czyli kształtowanie bezpiecznej więzi Otwartość na potrzeby dziecka, reagowanie na jego komunikaty i pielęgnowanie bezpiecznej relacji i to podstawa rodzicielstwa bliskości. Chociaż ten termin jest popularny w Polsce dopiero od kilku lat, to tak naprawdę nie oznacza nic nowego. Rodzicielstwo bliskości to nie jest żadna nowa metoda wychowawcza – to raczej idea,czy inaczej sposób myślenia o swoim rodzicielstwie. Nie musisz iść na kurs rodzicielstwa bliskości, żeby je praktykować. Wystarczy, że będziesz wsłuchiwać się w potrzeby swojego dziecka, że nie będziesz lekceważyć jego płaczu i że będziesz je szanować. To wszystko także tobie ułatwi opiekę nad dzieckiem, bo przecież o wiele łatwiej znieść godzinne uspokajanie płaczącego dziecka, kiedy wierzymy, że ono w ten sposób próbuje nam coś powiedzieć, a nie że próbuje nami rządzić, manipulować albo zrobić nam na złość.
Pobudka wcześnie rano i... tak wygląda dzień z życia każdej mamy!
Większość mam marzy o tym samym: o przespanej nocy i dobie dłuższej o kilka godzin. Jesteś jedną z nich?
Wychowywanie dzieci i zajmowanie się domem to ciężka praca, której prawie nikt nie docenia. Ciągłe zmęczenie, piętrzące się sterty prania, narastająca wściekłość i poczucie winy, że wszystko idzie nie tak – z tym walczą niemal wszystkie "mamy na pełen etat". Fran, mama 2 dzieci i autorka blogu whingewhingewine.co.uk, opisała, jak wygląda dzień z życia "pełnoetatowej" mamy. Jak sama przyznaje, jej rozkład dnia jest dość przewidywalny, choć czasem pozwala sobie na ekscytujące wyprawy, takie jak... wyjście do zoo. Na ogół dzień wygląda tak: 24h z życia mamy dwójki dzieci Cała noc: Nie wysypiam się. 5 rano: Jak zawsze budzi mnie niemowlę. Nie zamierza zasypiać. Przeklinam w myślach. Karmię. Ono na mnie wymiotuje. Obiecuję sobie, że później zmienię pościel. Nie mogę się zmusić do otwarcia oczu, chociaż niemowlę szturcha mnie szponami jak u Wolverine'a. Stwierdzam, że obetnę je później, kiedy się nieco rozbudzę. 7 rano: Niemowlę zasypia w moim łóżku. Próbuję zasnąć, nie udaje mi się. Zamiast wstać i się ubrać, tak jak obiecywałam, zostaję w łóżku i przeglądam Facebooka. Około 8 rano: Zauważam, że maluch nie śpi, prawdopodobnie już od jakiegoś czasu. Wymykam się niemowlakowi, ale się budzi. Zmieniam pieluchę mimo protestów. Schodzimy na dół w piżamach. 8.30 rano: Próbuję namówić malucha do powrotu na górę, umycie się i ubranie. Ona się bawi i nie chce tego robić. Żałuję, że nie zrobiłam tego przed śniadaniem. Poddaje się, znoszę na dół ubrania, żeby ją ubrać. Niemowlę robi kupę, więc zanoszę je na górę, żeby zmienić pieluchę. To jedyny ubrany członek rodziny. 9 rano: Jeśli mam plany, wzdrygam się, zaczynam panikować, że nie jestem jeszcze gotowa i że się spóźnię. Ubieram się. Jeśli nie mam planów, rozważam ubranie się i pójście z dziećmi do parku. Pytam malucha, czy ma ochotę wyjść, wiedząc, że prawdopodobnie powie, że nie. 10 rano: Wychodzę, chociaż i tak się spóźnię albo kładę niemowlę na krótką drzemkę. Być może to czas na obowiązki domowe. Próbuję zachęcić malucha do wyjścia do parku, wydaje mi się to lepszym pomysłem niż siedzenie w domu cały dzień, ale ona dostaje histerii, więc zostajemy w domu, bawimy się w kuchnię albo lalkami. W głowie tworzę listę rzeczy, których z powodu braku czasu nigdy nie zrobię. Próbuję spać z otwartymi oczami. Południe: Niemowlę już nie śpi. Karmię dzieci (albo po prostu rzucam im trochę jedzenia, a one karmią się same. To z lenistwa, ale jest zdecydowanie więcej bałaganu). 13: Jeśli jeszcze nie wyszliśmy, wychodzimy – prawdopodobnie na spotkanie z innym dziećmi, do parku, może do domu koleżanki, żeby maluchy mogły się pobawić. Będziemy uczestniczyć w fascynującej grze "Moje! Nie, moje!" nad filiżanką zimnej herbaty. Szybko będę żałować tej decyzji. 15: Większość zajęć dla mam z dziećmi się kończy. Obliczam czas do położenia dzieci spać. Kilka godzin. Zabieram się do położenia niemowlaka, czas na drugą drzemkę. Nie bardzo ma na to ochotę. Sadzam malucha przed telewizorem, włączam jakiś okropny program dla dzieci i próbuję uśpić niemowlę. 15.30: Zabawa. Jeden z wielu ekscytujących sposobów spędzania czasu. Może zabawa plasteliną; liczenie do 20 wiele, wiele, wiele razy pod rząd; kolorowanie; czytanie książek, chociaż znamy ich słowa; śpiewanie w kółko "Mam tę moc"; zabawa w chowanego w wersji malucha (siedzenie na kanapie z poduszką na głowie i ciche podśmiechiwanie się) albo coś, przez co będę miała dużo sprzątania. 16.30: Jeśli niemowlę w ogóle zasnęło, właśnie się budzi (chociaż to bardzo optymistyczny scenariusz). Już prawie pora kolacji. Żałuję, że nie byłam zapobiegawcza i nie ugotowałam czegoś w weekend. Niemowlę jest zmęczone i nie w humorze. Słucham malucha krzyczącego "Już? Już?", dopóki kolacja nie będzie gotowa. 18: Pora kąpieli i cała zabawa z tym związana. 18.30: Mąż wraca do domu. Wydech. Jeśli jeszcze go nie ma, zaczynam w myślach na niego wrzeszczeć. Przecież to jego wina, że komunikacja miejska nawala. 19: Kładę dzieci do łóżka, wbrew ich woli. Mówię, że o 21 kładę się spać. Nalewam sobie wina. 20: Jem kolację, piję wino, choć obiecywałam sobie, że nie będę tego robić w tygodniu. Oglądam telewizję, zamierzam wcześnie iść spać. 21: Nie idę spać. 22: Nie idę spać. 22.30: Zasypiam z iPadem w ręce i przyznaję się do porażki. 23: Nie mogę zasnąć. Przypominam sobie, że nie obcięłam niemowlakowi paznokci. Żałuję, że nie zmieniłam pościeli. Jak wygląda wasz dzień? Jest chociaż trochę podobny do dnia Fran? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: 13 kłamstw potrzebnych mamie, by przetrwać źródło: parent.co
10 najbardziej zwariowanych przedmiotów dla dzieci
Niektóre pomysły są genialne w swojej prostocie, inne trochę mniej ;-) Zobaczcie zdjęcia!
Kiedy spodziewasz się dziecka, masz długą listę przedmiotów do kupienia. Łóżeczko, fotelik, wózek, ubranka, jest tego naprawdę sporo... Takich jednak przedmiotów, pewnie nawet nie widziałaś. Są one zaskakujące, ale i chyba dosyć przydatne. Oceńcie same ;-) 1. Specjalna kamizelka - dzięki której dziecko nigdy się nie znudzi. Wyobraź sobie, że idziesz do banku i spodziewasz się długiej kolejki. Nakładasz taką kamizelkę i zajmujesz uwagę dziecka na długie minuty. Jaki jest jeszcze plus? Żaden z gryzaków nie spadnie na ziemię. Minus – nie będziesz modna ;-) fot. netmums.com 2. Siodło dla taty? Ile razy słyszałyście, że dziecko jadące na plecach taty nagle straciło równowagę i spadło? Teraz już nie ma strachu. Dziecko otrzyma podpórkę pod plecy, a tata poczuje się bezpieczniej. fot.daddle.com 3.Miękkie dłonie - tak, one akurat wyglądają dziwnie. Służą utrzymywaniu dziecka w pozycji bocznej bezpiecznej, zapewne też mają dać dziecku poczucie bliskości. Tu wolelibyśmy chyba, by to nasze ręce podtrzymywały dziecko, no chyba że musimy szybko ugotować obiad ;-) (zdjęcie główne) 4. Kapturek na siusiaka – kto ma synka, wie o co chodzi. Te małe siusiaki potrafią naprawdę nas nieźle zmoczyć w czasie kąpania, przewijania, czy przebierania. Może to nie jest taki zły pomysł? fot.bippityboppitybaby 5.Tato, mamo - zróbcie patataj!- znacie to? Bujanie dzieci na własnych nogach, jest naprawdę dość męczące. Czy taki wynalazek, może nam w tym pomóc? Dziecko stabilnie siedzi sobie na naszym kolanie, a nie kostce, jest więc szansa, że uda nam się poruszać nogą trochę dłużej, niż minutę. fot.Po-knee.com 6. Jak namówić dziecko do korzystania z nocnika? Kupcie mu i-Nocnik. Czyli robimy siusiu i bawimy się. Tu mamy wątpliwości. fot.netmums 7. Dziecko pełza – kupmy specjalnie śpioszki, które sprawią, że dziecko nie będzie marzło od zimnej podłogi, a dodatkowo wyfroteruje nam drewniany parkiet. 8. Nauka raczkowania – czasem dzieci się zniechęcają, bo bolą je kolanka. Jest już na to sposób, mała poduszeczka i dziecko może śmigać. 9.Własny pisuar?- panowie siusiają na stojąco, to fakt. Od kiedy więc uczyć syna i czy taki domowy sprzęt przyda się w domu, czy to jeszcze zbyt wcześnie? fot.Peter Potty 10. Tata karmi dziecko – czy to się w ogóle może udać? Nie wiemy, ale wygląda to zabawnie. fot.DR A jaki przedmiot Wam najbardziej pomaga w opiece nad dzieckiem? Jak zmienia się Wasze życie po narodzinach dzieci? Zobacz zabawne zdjęcia! Jak dziecko poznaje świat?
Czy ładne dzieci mają łatwiejsze życie? To smutne, ale tak właśnie jest
Mówi się, że wszystkie dzieci są śliczne, ale według naukowców niektóre dzieci są jednak śliczniejsze od innych. I to właśnie te dzieci mają łatwiejsze życie. Wszystko przez nasz mózg. Jak to możliwe?
Dzieci rodzą się całkowicie zależne od swoich opiekunów. To my dbamy o to, by jadły, spały, by było im ciepło i by były bezpieczne. Wydawałoby się, że to całkiem naturalne, a jednak, mimo tego że opiekowanie się dzieckiem jest czynnością instynktowną, naukowcy twierdzą, że aby to robić dobrze nasz instynkt potrzebuje zachęty. Co jest tą zachętą? Uroda! Dla rodzica jego dziecko jest zawsze najśliczniejsze, prawda? I to dobrze, dzięki temu stwarzamy mu dobre warunki do rozwoju. Spoglądając na to jednak z dystansu i przez naukowe szkiełko, uroda dziecka ma znaczenie dla jakości opieki, którą otrzymuje. Zdaniem naukowców z Uniwersytetu w Oksfordzie, kiedy widzimy ładne niemowlę lub małe dziecko, automatycznie uruchamia się w nas potrzeba dbania o nie. Widok uroczego dziecka pobudza neurony w naszym mózgu do pracy. Reagujemy na takie dziecko z empatią i jesteśmy bardziej chętni do zabawy z nim, co z kolei przyczynia się do jego rozwoju. Co więcej, nie dotyczy to tylko rodziców. Także osoby niespokrewnione chętniej opiekują się ładnymi dziećmi. Nie trzeba być jednak rodzicem, twierdzą naukowcy, by dzieci budziły nasz instynkt opiekunów. Podobnie zresztą jest ze szczeniakami – badania dowiodły, że na śliczne małe pieski reagujemy podobnie. Trudno się dziwić, kiedy pomyślimy o tych wpatrzonych w nas pięknych, dużych oczętach. To jednak rodzi pytanie: co z dziećmi, które nie spełniają ogólnie przyjętych standardów dziecięcego uroku? Czy nie zasługują na dobrą opiekę? Badania są bezlitosne: dorośli w obecności ślicznych i mniej ślicznych dzieci, chętniej dawali zabawki tym ładniejszym. To samo dotyczy adopcji: ładniejsze dzieci szybciej znajdują opiekunów. Jeszcze smutniejsze jest to, że nawet matki czasami są mniej otwarte na potrzeby mniej urodziwych dzieci. Te doniesienia są smutne i trudno nie współczuć dzieciom, które ktoś uzna za mniej atrakcyjne lub maluchom, które rodzą się z różnego rodzaju schorzeniami obejmującymi m.in. deformacje twarzy. Na szczęście rodzice są tak uwarunkowani, żeby reagować z czułością na wygląd swoich dzieci, co daje im szansę na dobre warunki rozwoju. Naukowcy argumentują też, że dzieci nie są całkiem bezbronne. W wyniku ewolucji wykształciły szereg cech, które mają potęgować ich oddziaływanie na dorosłych i wzmacniać w opiekunach potrzebę ochrony. Wśród tych cech wymienia się dźwięki wydawane przez niemowlęta, osławiony zapach dzidziusiów, a nawet sposób, w jaki się poruszają. Jesteśmy biologicznie uwarunkowani do reagowania na dzieci z wrażliwością. Na szczęście "suche" wyniki badań to jedno, a my doskonale wiemy, że wszystkie dzieci są śliczne. I nikt nie musi nam tego mówić! Zobacz też: Chłopiec, którego nikt nie przytulał - to trzeba przeczytać! Noworodek nie jest śliczny jak z reklamy
Tata sam w domu z dzieckiem, czyli co się dzieje, gdy mama wyjdzie z domu
Co robi tata, gdy mama wychodzi, a on zostaje sam z dzieckiem? Zobacz nasz filmik. Punktujemy zachowanie taty. Czy bilans będzie dodatni czy ujemny?
Na filmie jest jeden dzień z życia 34-letniego Maksa i jego 2,5-miesięcznej córki Maleny. Mama wychodzi z domu, a tata przejmuje opiekę na córką. Początkowo dziecko płacze, tata prawidłowo rozpoznaje płacz: córeczka jest głodna (punkt dla taty). Bierze dziecko na ręce i idzie z nim do kuchni, tam wyciąga porcję odciągniętego mleka z lodówki. Dziecko kładzie w foteliku stojącym na małym stoliku, po czym odwraca się, by podgrzać mleko. O sobie również pamięta – wyciąga z lodówki piwo (minus dwa punkty za zostawienie dziecka na stoliku i za picie piwa podczas opieki nad dzieckiem). Wolisz mleczko czy piwo? – gest taty może i zabawny, ale nie dla córki. Ona zdecydowanie woli mleko. Dziecko zasypia, tata ubiera je i idzie na spacer (punkt dla taty). Po powrocie córeczka płacze, tata znów rozpoznaje płacz dziecka – trzeba zmienić pieluchę (punkt dla taty). Potem znowu karmienie i piwko dla taty (odejmujemy punkt). Brzuszek pełen, radość dziecka bezcenna (punkt dla taty). Czas na relaks. Początek fenomenalny – tata ćwiczy z dzieckiem, masuje je, ale... no właśnie po chwili bierze je za rączki i kręci w kółko, chwyta za nóżki i trzyma do góry nogami, aż boję się pomyśleć o stawach maleństwa. (Punkt za gimnastykę, minus punkt za dobór ćwiczeń). Wspólne spędzanie czasu przed... komputerem. Na ekranie jakaś strzelanina (odejmujemy punkt tacie za wybór gry). Później czas na umuzykalnienie – tata gra na gitarze (punkt dla taty) i bawi się z córką (punkt dla taty). Zmęczone dziecko zasypia w ramionach taty (punkt dla taty). Wraca mama. Jaki bilans? Niewielki plus dla taty. A co wy sądzicie o tym filmie? Polecamy: Zobacz, jak tata się męczy (i ćwiczy mięśnie brzucha!) naśladując dziecko
Masz dziecko? Ściągnij aplikację dla rodziców!
Zastąpią nianię elektroniczną. Pomogą zrobić zakupy. Ułatwią organizowanie życia po porodzie i podpowiedzą, jak rozwijać dziecko. Aplikacje mobilne dla rodziców – zobacz nasze hity!
Zobacz, jakie mobilne aplikacje ułatwią ci opiekę nad dzieckiem – oto 9 świetnych aplikacji, które każdy rodzic powinien mieć w swoim telefonie: Moje dziecko Świetny poradnik dla rodziców dzieci 0-2 lata, przygotowany przez polskich lekarzy. Oprócz informacji o rozwoju i zdrowiu dziecka, znajdziemy tu zakładkę „Dzienniczek”, gdzie możemy zapisywać daty szczepień albo wagę i wzrost malucha (zostaną naniesione na interaktywne siatki centylowe). Działa w systemie Android i iOS. Ściągnij aplikację. Amazing baby Propozycje rozwojowych ćwiczeń dla niemowląt, podzielone (to fajny pomysł!) w zależności od pory dnia. Rano – zabawa, wieczorem – relaks i wyciszenie. Ściągnij aplikację. Baby monitor & alarm To światowy hit: elektroniczna niania w komórce! Po zainstalowaniu apki połóż smartfon w sypialni dziecka, a gdy ono się obudzi, telefon zadzwoni na podany przez ciebie numer (tak, to jedyna wada: aby korzystać z Baby Monitor & Alarm musisz mieć dwa telefony, przy czym ten drugi nie musi być startfonem ani mieć zainstalowanej aplikacji). Dodatkowa opcja: w reakcji na płacz dziecka Baby Monitor może odtwarzać kołysanki, szum suszarki do włosów albo nagrany głos rodzica. Ściągnij aplikację. Torba kangura Gdzie można pójść z niemowlęciem? A gdzie z rocznym dzieckiem? Torba Kangura to najlepszy przewodnik dla rodziców małych dzieci. Oprócz klubików malucha i kawiarni przyjaznych dzieciom znajdziecie tu też najbliższe całonocne apteki i szpitale z ostrym dyżurem. Ściągnij aplikację. Sleep Cycle Zainstaluj aplikację, ustaw budzik i włóż telefon pod poduszkę, a rano obudzisz się w końcu wyspany. Pół godziny przed zaplanowaną przez ciebie godziną pobudki Sleep Cycle zacznie rejestrować ruchy twojego ciała (są różne w zależności od fazy snu) i uruchomi budzik wtedy, kiedy twój sen będzie najpłytszy. Aplikacja ma jednak dwa minusy: jest dostępna tylko na Iphone'a i niestety płatna. Ściągnij aplikację. Astrid Jeden z najbardziej przyjaznych organizerów, jakie można znaleźć w sieci. Wpisywane do niego zadania możesz oznaczać w zależności od ważności: te super ważne będą wyświetlać się na czerwono. Ściągnij aplikację. Evernote Nie licz na to, że zapamiętasz na całe życie, kiedy konkretnie maluch pierwszy raz uśmiechnął się na twój widok, kiedy zrobił pierwszy krok albo kiedy pojawił mu się ząbek. Lepiej to wszystko notować np. w bardzo poręcznej aplikacji Evernote. Ściągnij aplikację. Listonic To twoja lista zakupów w komputerze i na smartfonie. Produkty, jakie do niej wprowadzisz, zostaną automatycznie przypisane do odpowiedniego działu, np. z nabiałem czy chemią. Takie pogrupowanie bardzo ułatwia zakupy. Ponadto dzięki Listonic możesz sprawdzić, czy (i gdzie) produkt, który chcesz kupić, jest aktualnie w promocji. Ciekawostką jest to, że poprzez aplikację można też znaleźć przepisy z blogów kulinarnych i składniki z tych przepisów przekonwertować na listę zakupów. Ściągnij aplikację. APPteka Dzięki tej aplikacji znajdziesz tańsze zamienniki leków. Wystarczy zeskanować telefonem receptę, aby dowiedzieć się, czy istnieje lekarstwo o tym samym składzie, ale w niższej cenie. Ściągnij aplikację.
Kangurowanie przynosi bezcenne korzyści. Jakie?
Neonatolodzy na oddziałach patologii noworodka zalecają kangurowanie, jako metodę wspomagającą rozwój wcześniaka. Sprawdź, dlaczego kangurowanie przynosi korzyści dla rozwoju wcześniaka nawet po 10 latach od urodzenia.
Kangurowanie to metoda noszenia i tulenia dziecka bardzo blisko ciała, w kontakcie „skóra do skóry”. Aby przyniosło najwięcej korzyści, rozbierz dziecko do pieluszki i ułóż je na swojej nagiej klatce piersiowej. Możesz tak leżeć z nim albo zawinąć w chustę do noszenia i nosić. Warto, aby taki bliski kontakt trwał przynajmniej dwie godziny dziennie. To nie tylko przyjemne, ale i bardzo zdrowe dla dziecka. Kangurowanie wcześniaka W przypadku wcześniaków kangurowanie warto rozpocząć już w szpitalu, najwcześniej, jak będzie to możliwe (czyli gdy dziecko osiągnie już wagę 1500 g i już nie będzie potrzebowało ciągłego monitorowania oddechu i ciśnienia). Noszenie i przytulanie będzie dla niego terapią, która pomoże mu wyrównać oddech i utrzymać stałą ciepłotę ciała. Chociaż czasem strach przed wzięciem na ręce takiego niespełna dwu- czy trzykilogramowego okruszka jest ogromny, to warto się przełamać i kangurować dziecko tyle, ile zalecą lekarze. To przynosi bardzo wymierne efekty w rozwoju wcześniaka. Badania udowodniły, że wcześniaki, które jeszcze w szpitalu są często noszone przez rodziców, dwa razy szybciej rosną i przybierają na wadze niż te dzieci, które tylko leżą w inkubatorach. Bliskość działa wzmacniająco na zdrowie Kangurować w chuście do noszenia warto także donoszone niemowlęta. To nie tylko pomaga mu odnaleźć się w nowej rzeczywistości (zapach mamy i znany jeszcze sprzed narodzin rytm bicia jej serca uspokaja), lecz także stymuluje jego układ odpornościowy. Dziecko ma kontakt z niegroźnymi bakteriami bytującymi na twojej skórze, dzięki czemu jego odporność cały czas ćwiczy na „sucho”, co działa na niego wzmacniająco i stanowi profilaktykę alergii. Noś „brzuch do brzucha”, a niemowlę uniknie kolki Ciepło i nacisk twojego brzucha na brzuszek dziecka ułatwiają ujście gazów z jelit (ich nadmiar to jedna z najczęstszych przyczyn kolki). Ale uwaga – aby kangurowanie podziałało antykolkowo, trzeba stosować je zapobiegawczo w ciągu dnia, a nie już podczas wieczornego bólu brzucha. [CMS_PAGE_BREAK] Korzyści z kangurowania po latach! Opublikowane pod koniec 2013 r. w piśmie „Biological Psychiatry” badania pokazują, że kangurowanie procentuje nawet przez 10 pierwszych lat życia dziecka. Naukowcy obserwowali rozwój wcześniaków, które były kangurowane i porównywali go z rozwojem wcześniaków, które w pierwszym okresie życia nie doświadczały takiego kojącego dotyku. Okazało się, że dzieci regularnie kangurowane przez pierwsze pół roku życia, 10 lat później mają lepiej rozwinięte umiejętności poznawcze, lepiej śpią i łagodniej reagują na stres niż te dziesięciolatki, które do 6. miesiąca życia nie były tak często noszone przez rodziców. Kangurowanie jest dobre też dla… mamy Zapach niemowlęcia pobudza wydzielanie się endorfin w twoim organizmie, dlatego przytulanie maluszka jest też korzystne i dla ciebie. Poza tym jego bliskość maleństwa w pierwszych tygodniach po porodzie wpływa na wyzwalanie w organizmie oksytocyny: hormonu, który działa uspokajająco, podnosi nastrój, obniża poziom lęku, pomaga ci szybciej przyjść do siebie po porodzie i przezwyciężyć baby blues. Ten sam mechanizm obserwuje się u ojców pomagających mamom w opiece nad noworodkami. Zobacz też: Jak wiązać chustę? Najlepsze sposoby na kolkę Jak wspierać rozwój wcześniaka?
Co się robi w szkole rodzenia? Przykładowy plan zajęć
Szkoła rodzenia uczy, jak ułatwić sobie końcówkę ciąży i poród. Na kursie poznasz też sekrety pielęgnacji niemowlęcia. Co więcej, poznasz nowych ludzi w podobnej sytuacji życiowej. Do szkoły rodzenia warto się zapisać.
Każda ciężarna prędzej czy później zastanawia się, czy warto iść do szkoły rodzenia. Choć uczestnictwo w zajęciach szkoły rodzenia nie jest obowiązkowe, warto się udać. Szkoła rodzenia jest przeznaczona dla wszystkich osób, bez względu na wiek czy liczbę posiadanych już dzieci. Choć informacji nie brakuje w internecie i poradnikach, to szkoła rodzenia pomaga te informacje uporządkować. Warto pójść do szkoły rodzenia, zwłaszcza jeśli to twoje pierwsze dziecko. Wykwalifikowana położna i inni specjaliści objaśnią ci wszystkie tajemnice porodu i sprawią, że będziesz do niego doskonale przygotowana. Twój partner także! Poza tym, przekażą najważniejsze informacje dotyczące karmienia i opieki nad niemowlęciem. Kiedy zapisać się na kurs w szkole rodzenia? Przyszłe mamy wraz z partnerami mogą zazwyczaj zapisać się na zajęcia szkoły rodzenia już od dwudziestego tygodnia ciąży. Drugi trymestr to czas, kiedy przyszła mama czuje się najlepiej, a dziecko nie jest jeszcze zbyt duże, by przeszkadzać w ćwiczeniach. Większość szkół tak organizuje zajęcia, by pełen ich cykl kończył się najpóźniej w dwudziestym dziewiątym tygodniu ciąży. Kursy najczęściej odbywają się dwa razy w tygodniu. W dobrych szkołach, w grupach biorących udział w zajęciach uczestniczy maksymalnie 8-10 par. Dobrze, gdy forma spotkań jest zamknięta, dzięki temu uczestnicy kończą zajęcia w tym samym gronie, w jakim je zaczęli, co sprzyja integracji i budowaniu swobodnej atmosfery. Co się dzieje w szkole rodzenia? Instruktorzy to najczęściej przedstawiciele kilku specjalności: wykwalifikowane położne, fizjoterapeuci, lekarze i psychologowie. Odpowiadając na zróżnicowane potrzeby przyszłych rodziców oferują coraz częściej zarówno spotkania grupowe, jak i indywidualne. Możliwość indywidualnego przygotowania się do porodu i połogu to zresztą ostatnio bardzo modna opcja. Bo, po pierwsze, nie wszyscy odnajdują się w grupie. Taka intymność, wspólne przeżywanie, im nie odpowiada. Po drugie, zaganiani tatusiowie – i mamy! – czasem nie mają możliwości przychodzić na zajęcia o stałych porach, więc właśnie wybierają kurs indywidualny, w godzinach ustalanych pod ich obowiązki. Poza tym, w niektórych szkołach rodzenia istnieje możliwość indywidualnego przygotowania do porodu w domu. Czasami przyszłe mamy-kursantki mogą również w ramach opłaty za szkołę rodzenia skorzystać po porodzie z poradni laktacyjnej i grupy wsparcia dla kobiet, zapisać się na konsultacje z psychologiem i seksuologiem, zajęcia relaksacyjne lub ćwiczenia fitness. Jak się zapisać do szkoły rodzenia? Przyszłe mamy zgłaszające się do szkoły rodzenia mogą brać udział w zajęciach same lub z osobą towarzyszącą (niekoniecznie z ojcem dziecka). Na kurs zapisać można się zwykle osobiście, drogą telefoniczną lub mejlową. Kurs grupowy obejmuje cztery, pięć spotkań, które trwają ok. 3-4 godziny. W ciągu miesiąca realizowane są dwa pełne kursy tego typu. Kursy indywidualne składają się z trzech spotkań trwających ok 3-4 godziny. W niektórych miastach przyszłe mamy autochtonki mają pewne przywileje. Na przykład kobiety zameldowane w stolicy na pobyt stały lub czasowy mogą odbyć kursy bezpłatne, refundowane przez Miasto Stołeczne Warszawa. Dowiedz się, jak jest w twojej miejscowości. PORADNIK UCZESTNICZKI SZKOŁY RODZENIA Rzeczy potrzebne na zajęcia szkoły rodzenia: dokument potwierdzający uprawnienia do refundacji, zaświadczenie od ginekologa prowadzącego ciążę o możliwości uczestnictwa w szkole rodzenia, luźny strój, np. dres. Przykładowy program zajęć kursu szkoły rodzenia Ten konkretny realizowany jest w Szkole Rodzenia Magdaleny Kukulskiej w Warszawie. Programy różnych szkół mogą się od niego nieco różnić. Zajęcia I: podanie przez kursantów wymagań w stosunku do szkoły rodzenia, rozmowa o problemach związanych z macierzyństwem, poznanie najważniejszych rzeczy związanych z porodem i wyjazdem do szpitala, ćwiczenia przygotowujące do porodu. Zajęcia II: wyprawka do szpitala, zwalczanie lęków przyszłych rodziców przed porodem, przygotowanie krocza i szyjki macicy do porodu, sprawdzone metody na łagodzenie bólu porodowego, nauka pozycji podczas porodu, najlepsze sposoby na oddychanie na różnych etapach porodu, rola osoby bliskiej podczas porodu. Zajęcia III: zalety karmienia piersią, trudności związane z karmieniem piersią, dieta mamy karmiącej, ćwiczenia wzmacniające ciało przed porodem. Zajęcia IV: rozwój dziecka w brzuchu mamy, opieka nad noworodkiem, przedporodowe zakupy, otrzymanie materiałów informacyjnych. Zajęcia V: cenne rady i wskazówki związane z połogiem, porady prawne dla świeżo upieczonych rodziców, kontakt rodziców z noworodkiem, podsumowanie zajęć i otrzymanie dyplomów. Zajęcia dodatkowe nierefundowane: pokazy filmów związanych z porodem i macierzyństwem, poznanie zasad panujących w szpitalu, otrzymanie pakietu przygotowującego do porodu: witaminy, olejki, liście malin. View Ediplayer on the source website
7 rzeczy, których nie lubi niemowlę – sprawdź, czego unikać!
Płacz niemowlęcia może zmniejszyć do minimum! Warunek? Pilnuj, żeby dziecko nie musiało zmagać się z tymi 7 rzeczami. Naprawdę są ponad jego siły!
Każde niemowlę jest inne. Jedno reaguje płaczem na byle drobiazg, inne dobrze znosi nawet spore niewygody. Jednak niezależnie od indywidualnej wrażliwości dzieci są rzeczy, których nie cierpią wszystkie niemowlęta. I często mają rację, bo niektóre z nich są nie tylko uciążliwe, ale także szkodliwe. 1. Nadmiar opiekunów Niemowlę potrzebuje bliskości i poczucia bezpieczeństwa. Jeśli zajmuje się nim zbyt dużo ludzi, może się czuć niczyje. Psychologowie uważają, że małemu dziecku potrzebny jest stały „obiekt przywiązania”. Mogą go zastępować inne osoby, ale w przypadku najmłodszych raczej nie więcej niż dwie. 2. Chaos W chaosie trudno funkcjonować nawet dorosłym. Brak stałego rytmu dnia jeszcze mocniej daje się we znaki najmłodszym. Choć noworodek i młodsze niemowlę przesypia sporą część doby, nie budzi się jak popadnie, żyje we własnym rytmie. Pory snu przeplatają się z okresami aktywności według w miarę stałego wzorca. Uporządkowany tryb życia nie tylko daje poczucie bezpieczeństwa, ale także sprawia, że maluch szybciej zaczyna się orientować w tym, co go dotyczy („Aha, wykąpałem się, więc teraz pójdę spać”). Sprawdź: Najlepsze zabawy rozwijające dla niemowląt. 3. Hałas Ryczący telewizor, łomot techno, nieustający remont za ścianą – takie dźwięki mogą doprowadzić do szału nawet dorosłego. Maluszka, który nie zna ich źródła i nie potrafi zatkać sobie uszu, nie tylko męczą, ale także przerażają. W dodatku notoryczny hałas może nawet trwale uszkodzić słuch dziecka! Nie daj się jednak zwariować. Zwykłe domowe odgłosy nie przeszkadzają maluchom. Szum wody, odgłosy wirującej pralki, warkot odkurzacza itp. mogą wręcz działać na nie uspokajająco. Nawet jeśli maluszek śpi, nie musisz chodzić po domu na palcach, zwłaszcza w ciągu dnia. Docierające do niego dźwięki sprawiają, że szybciej zaczyna odróżniać dzień od nocy. 4. Nuda Niemowlęta płaczą nie tylko z głodu albo z powodu mokrej pieluchy. Czasem robią to dlatego, że po prostu się nudzą. Dziecko, które często pozostawia się samemu sobie, ma mniejsze możliwości rozwoju i słabszą motywację do działania. Brak bodźców może opóźnić jego rozwój, a w skrajnych przypadkach wręcz go zatrzymać (np. maluch, do którego bardzo mało się mówi, będzie miał większe trudności z nauką mówienia). Dla niemowlęcia wszystko jest nowe, dlatego nie trzeba mu organizować jakichś superzajęć. Najciekawszą (poza jedzeniem i przytulaniem się do mamy) rozrywką bobasa jest kontakt z opiekunami: patrzenie na nich, słuchanie ich głosu, „rozmowy” podczas przewijania, zabawa, wspólne poznawanie najbliższego otoczenia. 5. Nadmiar bodźców Nad łóżeczkiem obraca się karuzela, wokół pełno zabawek, w tle słychać kołysanki po angielsku (żeby dziecko osłuchało się z obcym językiem), tabuny gości, którzy szczebioczą, biorą na ręce, dają do potrzymania palec. A do tego masaż, basen dla niemowląt, wizyta w supermarkecie.... Uff, sporo tego, jak na jedną, maleńką istotkę. Dzieci lubią, gdy wokół nich sporo się dzieje, jednak źle znoszą przesadę. Koncentrują się na krótko i nie potrafią zajmować się kilkoma rzeczami naraz. Atakowane zbyt dużą ilością bodźców reagują płaczem, czasem kolką, ze zmęczenia nie mogą zasnąć. Dlatego nie funduj niemowlęciu zbyt wielu atrakcji naraz. Nie zasypuj malucha zabawkami. Pamiętaj także, że nawet ulubione zajęcia, np. rozmowa z kimś bliskim, mogą znużyć maluszka. Dlatego gdy widzisz, że dziecko odwraca głowę albo zamyka oczy, pozwól mu odpocząć. 6. Niewygodne ubranka Machanie rączkami, wkładanie stópek do buzi itp. to bardzo ważne ćwiczenia – w ten sposób maluszek trenuje wszystkie mięśnie i pracuje nad koordynacją ruchową. Jednak bardzo ciężko to wszystko robić, gdy łaskoczą falbanki, spodenki są zbyt sztywne, a w talię wpija się gumka. Przykrótkie śpioszki to nie tylko dyskomfort dla dzidziusia. Wprawdzie nie spowodują wykoślawienia się stópek, ale noszone zbyt często mogą utrwalić ewentualne nieprawidłowości w ich budowie. Zobacz, jakie ubranka wybierać dla niemowląt. 7. Napięta atmosfera w domu Zarwane noce, brak wprawy w opiece nad bobasem, a do tego lęk, czy na pewno wszystko z dzieckiem w porządku – masz wrażenie, że niełatwo być mamą. Mimo to staraj się zachować spokój. Bo kiedy ty będziesz spokojna, maluch także taki będzie. Dzieci doskonale wyczuwają napięcie innych. Źle znoszą towarzyszące zniecierpliwieniu gwałtowne ruchy, podniesione głosy. Mogą reagować lękiem, kolką, marudzeniem. I same stają się nerwowe. Dotyczy to zwłaszcza niemowląt, które są bardziej pobudliwe. Te najbardziej płaczliwe i najbardziej absorbujące potrzebują najwięcej ciepła, spokoju i harmonii. Dlatego nie staraj się być ideałem, pozwól sobie na błędy i odpoczywaj. Beata Turska Poznaj 8 szkodliwych rad, których młode mamy nie powinny słuchać Beata Turska
Te rozterki mają wszystkie przyszłe mamy
Zastanawiasz się, jak wypadniesz w roli mamy, czy poradzisz sobie w opiece nad dzieckiem, czy je wykarmisz, pokochasz i dobrze wychowasz? Sprawdź, w jaki sposób natura pomaga w przygotowaniu do macierzyństwa i co sama możesz dla siebie zrobić.
Niedługo będziesz musiała sprawdzić się w nowej życiowej roli, za którą chciałabyś zebrać oklaski, choćby od własnego dziecka. Tylko czy sobie z nią poradzisz? Ciąża jest czasem różnych wątpliwości. Może warto niektórych się pozbyć. 1. Czy uda mi się pokochać dziecko? Niektóre mamy kochają swoje dziecko od chwili, gdy zobaczą dwie kreseczki na teście ciążowym, inne na macierzyńskie uczucia muszą czekać dłużej. Należysz do drugiej grupy? Nie martw się na zapas, niedługo poczujesz zmianę. W rozwoju więzi z dzieckiem pomagają hormony, które w czasie ciąży i po porodzie produkuje organizm. Szczególną rolę odgrywa oksytocyna, której dużo wydziela się podczas pierwszej godziny po porodzie. Dlatego ten czas jest szczególnie ważny dla mamy i dziecka. Gdy patrzysz na dziecięcą buzię, duże oczy, mały nosek, w mózgu uaktywnia się część odpowiedzialna za emocje. Nawet kobiety, które wcześniej rozważały oddanie dziecka do adopcji, widząc je, jeszcze bardziej przeżywają swoją decyzję. Uczuciom do dziecka sprzyja też karmienie piersią – ssąc pokarm, dziecko uruchamia produkcję oksytocyny – pod jej wpływem czujesz błogą senność, odprężenie, stajesz się mniej wrażliwa na ból. 2. Skąd będę wiedziała, dlaczego dziecko płacze? Warto zaufać instynktowi macierzyńskiemu. Z chwilą narodzin dziecka staniesz się bardziej wrażliwa na jego potrzeby – twoje zmysły wyostrzą się i łatwiej będziesz wyłapywać sygnały, które do ciebie wysyła. Na pewno jest w tym trochę magii, gdy czytasz, że młode mamy już w szpitalu są w stanie bezbłędnie odgadnąć, kiedy płacze ich pociecha. A po powrocie do domu nawet te, które przed ciążą były wielkimi śpiochami, budzą się natychmiast, gdy dziecko zakwili. O jeszcze większe zdumienie przyprawia fakt, że mama jest w stanie ocenić, czy dziecko jest głodne, ma mokro albo chce na ręce, po tym, w jaki sposób ono płacze. Warto wiedzieć, że tę wyjątkową macierzyńską wrażliwość wypracowuje się z czasem. Na początku każdy płacz wydaje się do siebie podobny i jako niedoświadczona mama masz prawo czuć się zagubiona i niepewna. Polecamy: Alfabet porodu 3. Jak uspokoję dziecko? Nie ma jednej uniwersalnej rady dla wszystkich rodziców, np. część dzieci lubi, gdy się je ciasno zawija w becik, a inne w podobnej sytuacji mocno się denerwują. Na większość działa jednak przytulanie, głaskanie, noszenie na rękach. Puszczaj więc mimo uszu rady babć i znajomych, którzy twierdzą, że w ten sposób można jedynie rozpuścić dziecko. Głaskanie powoduje, że w sytuacjach stresowych organizm wydziela mniej hormonu stresu i dziecko staje się bardziej odporne. Głaskanie po czole albo położenie ręki na piersi dziecka uspokaja je, trzymanie za rączkę daje poczucie bezpieczeństwa i pozwala łatwiej zasnąć. Jeśli dotykasz dziecka, staraj się, aby twoje ręce były przyjemnie ciepłe (kobiety często skarżą się na słabsze ukrwienie dłoni i stóp, które objawia się ich ziębnięciem). Rozgrzejesz je, myjąc w ciepłej wodzie albo pocierając jedną o drugą. 4. Czy będę miała tyle pokarmu, ile trzeba? Piersi stają się większe, bardziej tkliwe, czasem nawet bolą. To wpływ hormonów, które od początku ciąży przygotowują organizm do laktacji. Za ich sprawą już od 5. miesiąca ciąży mogą się pojawiać ewidentne oznaki tego, że będziesz karmić. Są nimi kropelki płynu, który wypływa z piersi. Wytwarzanie prawdziwego pokarmu nie będzie jednak możliwe aż do urodzenia dziecka. Za wydzielanie siary, czyli pierwszego mleka, odpowiedzialny jest laktogen łożyskowy i prolaktyna, którą nazywa się też „hormonem macierzyńskim”, ponieważ odpowiada za opiekuńczość wobec dziecka. Wydzielaniu prolaktyny po porodzie sprzyja bliski kontakt z dzieckiem, noszenie go na rękach, ale przede wszystkim przystawianie do piersi. Im częściej będziesz to robić i im szybciej zaczniesz, tym więcej mleka wytworzą twoje piersi. Bez względu na to, czy masz duży czy mały biust, pokarmu będzie dokładnie tyle, ile potrzebuje dziecko. Karmieniu piersią sprzyja też spokój. Nadmierne skupianie uwagi na tym, ile dziecko je, czy mleka jest dużo czy mało, może działać hamująco na laktację. Czytaj też: Szczęśliwa po porodzie - od czego to zależy? [CMS_PAGE_BREAK] 5. Czy dam radę zdrowo karmić dziecko? Ciąża to dobry czas na zmianę nawyków żywieniowych. Potrzeby organizmu stają się inne, ale przede wszystkim inne jest też nastawienie do samych zmian. Nigdy wcześniej rzucenie palenia nie było tak łatwe jak teraz. Są mamy, którym papierosy po prostu przestają smakować. Jeśli do tej pory nie zwracałaś uwagi na to, co jesz i gotowanie nie było twoją pasją, teraz możesz to zmienić i poznać tajniki sztuki kulinarnej. Masz dużo czasu, by nauczyć się przyrządzać kilka zdrowych zup i dań obiadowych. Do czasu gdy dziecku oprócz mleka z piersi będzie potrzebne coś więcej minie około 6 miesięcy, ale i wtedy najpierw będziesz musiała jedynie ugotować kilka warzyw na pierwszą zupkę. A to naprawdę nie jest trudne. 6. Skąd się dowiem, jak się opiekować dzieckiem? Wiedzę o pielęgnacji dziecka można zdobyć na zajęciach w szkole rodzenia. Oprócz nauki prawidłowego oddychania czy parcia położna pokazuje, w jaki sposób wykąpać dziecko, jak zmienić pieluszkę, założyć ubranko czy dbać o pępek. Chodząc na zajęcia, wykorzystaj szansę i pytaj o wszystko, co rodzi twoje wątpliwości. Zaprenumeruj dobry miesięcznik dla rodziców, kup sprawdzony poradnik, a jeśli szukasz wiedzy w internecie, wybieraj tylko strony prowadzone przez profesjonalistów. Po wyjściu ze szpitala zawsze możesz wrócić z dzieckiem do neonatologa, który opiekował się nim po narodzinach i poprosić o radę, jeśli coś cię zaniepokoi. Już teraz zacznij szukać dobrego pediatry, który zaopiekuje się twoim dzieckiem. Pytaj znajomych, czy mogą kogoś ci polecić. 7. A może wpadnę w depresję poporodową? Dochodzi do tego rzadko, natomiast aż 50–80 proc. kobiet w 3–4. dobie po narodzinach dziecka doświadcza rozchwiania emocjonalnego, które nosi nazwę baby bluesa. Młoda mama czuje się bezradna i przytłoczona nowymi obowiązkami, wydaje się, że dziecko jest jej obojętne. Trudno jej zrozumieć, dlaczego maleństwo płacze, więc pojawia się przekonanie, że jest złą matką. Ten stan dość szybko mija, ale nie należy go bagatelizować. Kobiecie dotkniętej baby bluesem potrzebne jest wsparcie partnera i rodziny, którzy otoczą ją troskliwą opieką i pomogą w codziennych obowiązkach. Po kilku dniach lub tygodniach samopoczucie powinno się zacząć się poprawić. Jeśli tak się nie dzieje, albo młoda mama czuje się coraz gorzej, potrzebna jest pomoc lekarza lub psychologa, bo być może mamy do czynienia z depresją poporodową. Czytaj też: Baby blues i depresja poporodowa - już ich nie pomylisz! Zobacz, jak bezpiecznie podnosić niemowlę: View Ediplayer on the source website Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
Wózek musi być bezpieczny, wygodny i funkcjonalny. Jak znaleźć taki ideał? Oto pytania, które pomogą ci wybrać model najlepszy dla twojego malucha.
Dziecko spędza w wózku sporo czasu, zwłaszcza latem. Ale spacer łatwo może się zamienić w koszmar, jeśli wózek nie będzie w stanie pokonać piaszczystej drogi lub ugrzęźnie w windzie. Dlatego zanim kupisz konkretny model, zadaj sobie kilka pytań. I koniecznie sprawdź opinie o popularnych wózkach dziecięcych. Po jakim terenie wózek będzie jeździł najczęściej? Na spacery po równych deptakach wystarczy wózek z czterema małymi, lżejszymi kółkami. Jeżeli chodzisz głównie po bezdrożach czy plaży, pomyśl o trzy- czy czterokołowcu na skrętnych, większych, pompowanych lub piankowych kołach (najlepiej o średnicy 30–32 cm). W takim wózku maluch nie będzie odczuwał wstrząsów. Czy będziecie nosić go po schodach? Ważne jest wtedy, by wózek miał lekki stelaż. Najlżejsze są wykonane z aluminium – ale takie modele są też najdroższe. Jeżeli jednak będziesz dźwigać wózek dwa razy dziennie, może lepiej zapłacić więcej i nie cierpieć z powodu bólu pleców? Kto najczęściej będzie prowadził wózek? Jeśli różne osoby, model powinien mieć regulowaną wysokość rączki (zwłaszcza jeśli osoby prowadzące wózek bardzo różnią się wzrostem). Dobrze też sprawdza się rączka przekładana, dzięki której dziecko może siedzieć przodem lub tyłem do kierunku jazdy. Często jeździcie samochodem? Wbrew pozorom ma to wiele wspólnego z wózkiem. Jeśli planujecie wozić go w bagażniku, musi się on tam... zmieścić. Można zdjąć tapicerkę? Malcowi może się ulać podczas spaceru, może wylać w wózku soczek, wytrzeć w niego umorusane łapki. Zamiast szorować tapicerkę gąbką, wygodniej ją wypiąć i wyprać w pralce. [CMS_PAGE_BREAK] Jak wygląda budka? Powinna łatwo się składać i doskonale chronić przed słońcem i wiatrem. Dobrze, jeśli ma pośrodku okienko z przezroczystej folii – w każdej chwili będziesz mogła podejrzeć, co robi twój smyk. Jaką amortyzację ma wózek? W modelu dla niemowlęcia powinna być miękka, dobrze niwelująca wstrząsy. Dla starszaka zawieszenie może być już twardsze. W nowoczesnych wózkach stosuje się wahacze – sprężynowe złącza z tworzyw sztucznych. W starszych modelach możesz spotkać jeszcze skórzane paski amortyzujące, które łączą nadwozie z podwoziem. Są tak elastyczne, że doskonale wytłumiają wstrząsy. Jeśli będziecie jeździć zarówno po wyboistych ścieżkach, jak i po asfalcie, zastanówcie się nad kupnem pojazdu z regulowanym zawieszeniem. Taka regulacja może się też przydać, jeśli wózek ma służyć dziecku długo. Jakie szelki zamontowano w spacerówce? Najlepsze szelki dla maluszka są pięciopunktowe – przymocowane do wózka nad ramionkami i w kroku. Czy wózek jest wygodny? Siedzisko powinno być szerokie, usztywnione, ale wyściełane, by malcowi nie było twardo. Sprawdź, czy oparcie ma możliwość regulacji – w dobrej spacerówce maluch może siedzieć, opierać się w pozycji półleżącej lub spać płasko. Oparcie powinno być też dość wysokie i szerokie, usztywniane i watowane. W zestawie Czasem skuszone ceną decydujemy się na tańszy wózek bez dodatkowych akcesoriów. Kiedy potem musimy je dokupić, okazuje się, że koszt wózka jest dużo wyższy. Dobrze więc, jeśli w zestawie mamy: - Śpiwór na zimę. Dzięki temu malec nie zmarznie nawet w mrozy. - Parasolka na lato. Budka nie zawsze idealnie osłoni od słońca. - Moskitiera. Doskonale ochroni bobasa przed owadami. - Przeciwdeszczowa folia. Dzięki niej możecie wybrać się na spacer nawet w deszczowy dzień. - Kosz lub torba na zakupy. Na spacer musisz zabrać zapasowe ubranko dla malca, coś do picia, jedzenia, pieluszki... A po drodze często robisz jeszcze małe zakupy.
Ach śpij, kochanie… – rozwiąż problemy ze snem dziecka!
Noce pełne pobudek. Nieregularne drzemki w ciągu dnia. Wrzaski przy usypianiu i płacz podczas pobudki. Oj, trudna sprawa z tym snem malucha! Pomożemy ci ją rozwiązać.
Kiedy dziecko śpi, rośnie najintensywniej, jego mózg porządkuje informacje, a układ odpornościowy zbiera siły. Zdrowy sen malucha zapobiega też otyłości (to dlatego, że niewyspanie wiąże się z podwyższeniem poziomu hormonów, odpowiedzialnych za apetyt). Krótko mówiąc, sen to samo zdrowie... Szkoda tylko, że dziecko o tym nie wie. Kiedy ty dwoisz się i troisz, by je uśpić – ono uparcie otwiera oczka! Poznaj rozwiązania problemów ze snem malucha – i tych w ciągu dnia, i tych w nocy. Problem nr 1 Tygodniowa Ania nie odróżnia dnia od nocy. Budzi się, kiedy czuje głód, co 2–3 godziny. Wyjaśnia psycholog: Najlepsze, co można zrobić, to dać małej Ani czas. Już od szóstego tygodnia życia niemowlę uczy się odróżniać sen dzienny od nocnego. Zaczyna kojarzyć dzień ze światłem i aktywnością, zaś noc – z ciemnością i ciszą. Między drugim i czwartym miesiącem życia maluszek nauczy się przesypiać bez przerwy nawet 4–6 godzin w nocy (okresy czuwania w dzień również się wydłużą). Ale uwaga! Aby maluch przestał budzić się tak często w nocy, trzeba będzie mu pomóc. Kiedy obudzi się i zapłacze, zamiast górnego światła, zapal nocną lampkę. Nie daj mu się też namówić na nocną zabawę: przewiń, nakarm i połóż z powrotem do łóżeczka. Problem nr 2 Dwumiesięczny Jaś zasypia tylko kołysany w ramionach mamy. Odłożony do łóżeczka, momentalnie otwiera oczka. Wyjaśnia psycholog: Chyba nie ma dziecka, które wolałoby zasypiać samo. Ale to nie znaczy, że musisz podporządkować się wszystkim zachciankom maluszka. Nie pozwól, aby spanie wyłącznie w twoich ramionach stało się (między nami mówiąc: dość męczącym dla ciebie) nawykiem bobasa. Nauka samodzielnego zasypiania nie jest łatwa, ale warto podjąć to wyzwanie, choćby dla dobra własnych pleców! Kiedy nadejdzie pora spania, połóż dziecko w łóżeczku lub na swoim łóżku, pogłaszcz po rączce i zanuć kołysankę. Wiele maluchów chętnie zasypia przy szumie ściszonego radia albo np. włączonej suszarki do włosów. Usypiająco działa też cicha muzyka – włącz tę, której słuchałaś w ciąży, bo znajome dźwięki uspokajają. Nie bierz malca na ręce, ale bądź blisko. Po kilku dniach protestów powinien zrozumieć, że zasypia się nie na rękach, ale w pościeli. Problem nr 3 Półroczny Staś w nocy budzi się tylko raz, jednak jego spanie w dzień woła o pomstę do nieba. Usypia długo, a potem drzemie tylko kilka albo kilkanaście minut. Wyjaśnia psycholog: Kilkunastominutowe drzemki są normalne u dwu-, trzymiesięcznych niemowląt, ale już od czwartego miesiąca życia dziecka jego cykl snu i czuwania powinien się ustabilizować. Półroczne maluchy śpią zwykle dwa razy dziennie, raz przed obiadkiem, a drugi raz po południu – ich drzemki trwają około dwóch godzin. Zastanów się, co przeszkadza maluszkowi spać. Może hałas z ulicy? A może twoje zdenerwowanie (dzieci bardzo łatwo wyczuwają emocje rodziców)? Usypiając bobasa, nie śpiesz się. Nie myśl o nierozwieszonym praniu czy rozgrzebanych rachunkach. Zrelaksuj się, a twój spokój udzieli się dziecku. I jeszcze jedno: kiedy w pokoju panuje przyjemny chłodek, maluch śpi dużo lepiej. Problem nr 4 Jeśli spać, to tylko w łóżku rodziców – oto zasada, jaką kieruje się półroczna Małgosia. Wyjaśnia psycholog: Przyzwyczajenie to druga natura malca, dlatego nie spodziewaj się, że dziecko nagle, z dobroci serca, zdecyduje się na wyprowadzkę z twojego łóżka. Jeśli wspólne spanie ci doskwiera, zacznij działać. Na naukę zasypiania we własnym łóżeczku warto wykorzystać okres pomiędzy 10. a 16. miesiącem życia, kiedy w rozwoju dziecka trwa tzw. romans ze światem. W tym czasie maluch odczuwa po raz pierwszy potrzebę niezależności, a do tego nie wkroczył jeszcze w okres ciągłego mówienia „nie”. [CMS_PAGE_BREAK] Problem nr 5 Roczny Ignaś połączył dwie drzemki w jedną, ale za to trwającą aż trzy godziny. Budzi się późno po południu i harcuje prawie do północy. Wyjaśnia psycholog: Dzieci zazwyczaj rezygnują z przedpołudniowej drzemki w połowie drugiego roku życia. Wtedy często popołudniowa drzemka nieco się wydłuża, i nie ma w tym nic niepokojącego. Uważaj jednak, aby maluchowi dzień nie pomylił się z nocą. Dlatego w czasie jego drzemki nie uciszaj na siłę domowników, nie ściszaj radia i nie chodź na paluszkach. Mózg dziecka rejestruje te domowe odgłosy, dzięki czemu drzemka maluszka nie jest aż tak głęboka jak sen w nocy. Problem nr 6 Usypianie małej Ali trwa całe wieki! Im bardziej jest zmęczona, tym trudniej jej usnąć. Wyjaśnia psycholog: Kiedy w nadziei na „wymęczenie” maluszka odwlekasz jego usypianie, kręcisz bicz na siebie samą: przemęczone dziecko nie umie się wyciszyć i zasnąć. Wieczorem nie czekaj, aż malec wreszcie „padnie”, ale zacznij go kłaść o stałej porze, np. o 20. Nigdy nie podawaj mu żadnych środków usypiających (nawet herbaty z melisy), za to zadbaj o wieczorne rytuały. Nieco inaczej postępuj w ciągu dnia. Nie próbuj na siłę usypiać ponadrocznego dziecka (są maluchy, które w tym wieku rezygnują już z drzemek). Wczesnym popołudniem połóż je do łóżeczka, opowiedz bajkę, pogłaszcz po plecach, posłuchajcie razem kołysanek. Jeśli jednak dziecko nie zaśnie w ciągu pół godziny, nie zmuszaj go do tego. Pamiętaj tylko, aby wieczorem położyć je do łóżka wcześniej niż zwykle. Problem nr 7 Roczna Amelka jednego dnia zasypia o siódmej wieczorem, drugiego – tuż przed północą. Jej drzemki w ciągu dnia też przypadają o różnych porach. Wyjaśnia psycholog: Zmiany (a są konieczne!) zacznij od... pobudek. Śpiące np. do 10. rano dziecko na pewno nie da się namówić na drzemkę dwie godziny później. Kiedy zaś zaśnie dopiero po południu, wieczorem będzie harcował do późna, a rano znów nie zechce wstać... – i błędne koło się zamknie. Postaraj się, aby rytm zajęć maluszka był w miarę stały: nie planuj zakupów w godzinach jego drzemki ani nie zapraszaj dziecka do wygłupów na dywanie tuż przed położeniem go do łóżka. Problem nr 8 Dwuletni Krzyś budzi się z krzykiem i długo nie daje się uspokoić. Koszmary pojawiają się prawie co drugą noc. Wyjaśnia psycholog: Takie kłopoty są zupełnie naturalne. Umysł dwulatka potrafi już bardzo dużo zarejestrować, a zapamiętane wydarzenia przekształca podczas snu w najdziwniejszy sposób. Zwykle koszmary zdarzają się, gdy maluch jest przemęczony, zadbaj więc o spokój w ciągu dnia. Monotonny (nawet trochę nudny!) tryb życia ma wielką zaletę: pozwala dziecku poczuć się bezpiecznie, zaś to jest warunkiem spokojnego snu. Jeśli maluch obudzi się z płaczem, uspokój go i posiedź z nim, dopóki nie zaśnie. Ale uwaga: lepiej nie pozwalaj mu zasypiać w twoim łóżku. Takie małe ustępstwo skończyłoby się pielgrzymkami dziecka w kolejne noce. Konsultacja: dr Aleksandra Jasielska, psycholog, wykłada w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu
Dlaczego dziecko płacze? Jak mu pomóc? Co zrobić, żeby nie zwariować?
Niemowlę płacze, bo nie potrafi jeszcze w inny sposób powiedzieć, że potrzebuje pomocy. Co próbuje przekazać? Jak mu pomóc? Co robić, żeby nie oszaleć?
Spis treści: Co chce powiedzieć niemowlę, gdy płacze? Co robić, gdy dziecko płacze? Co robić, gdy nic nie pomaga? Co robić, a czego nie, gdy nie jesteś w stanie znieść płaczu dziecka? Kiedy z płaczącym dzieckiem trzeba iść do lekarza? Wszystkie niemowlęta płaczą, choć jedne robią to częściej, a inne rzadziej (to zależy m.in. od temperamentu). Gdyby potrafiły mówić, na pewno wolałyby prosić o pomoc i informować, że jest im źle, tak jak my, przy użyciu słów. Ale nie umieją. Co chcą nam powiedzieć, płacząc, krzycząc, zawodząc, łkając i zalewając się łzami? Co chce powiedzieć niemowlę, gdy płacze? Mamo, jestem głodny! Noworodki i niemowlęta mają maleńkie żołądki i nie są w stanie najeść się na zapas, dlatego domagają się mleka nawet kilkanaście razy na dobę. To właśnie z tego powodu płaczą najczęściej. Co robić? Karm maluszka tak często, jak tego potrzebuje. Jednak uważaj – być może wcale nie jest głodny. Jeśli przed kwadransem jadł, może chodzić o coś zupełnie innego (wiele powodów do łez znajdziesz poniżej), a kolejna porcja mleka sprawi, że w końcu rozboli go brzuszek. Przytul mnie! Bardzo tego potrzebuję... Dzieci potrzebują bliskiego, fizycznego kontaktu z matką. To dla nich ważniejsze nawet od jedzenia. Co robić? Tul maluszka, noś na rękach, w chuście, głaszcz i szepcz mu do uszka bez obaw, że go rozpieścisz. Zrobiłem kupę! Pomoże mi ktoś? Wilgotny albo lepki kompres na pupie to żadna przyjemność, a co gorsza, ryzyko podrażnienia skóry i infekcji. Co robić? Nawet najchłonniejsze pieluchy lepiej zmieniać, zanim spuchną do oporu i staną się niewygodne. Jeśli malec zrobi kupę, przewiń go natychmiast (także w nocy), żeby bakterie nie dotarły do cewki moczowej. Mam tego dość! Nadmiar bodźców (jasnego światła, dźwięków, gości, niespodzianek) bardzo męczy. Co robić? Nie zabawiaj maluszka nieustannie, chroń go przed hałasem, ciągłymi zmianami oraz tłumami gości nad łóżeczkiem. Polecamy: 7 rzeczy, których nie lubią niemowlęta Mam kolkę, a to okropnie boli! Kolka powoduje ból, który naprawdę trudno znieść. Cierpiący na nią maluch pręży się, podkurcza i prostuje nóżki oraz głośno krzyczy. Co robić? Niektórym niemowlętom pomaga bujanie w wózku, innym noszenie na rękach w pozycji pionowej. Pomóc mogą także herbatka z kopru włoskiego lub gotowe preparaty na jego bazie. I uzbrój się w cierpliwość, bo najlepszym lekarstwem jest w tym przypadku czas. Polecamy także: Czy to kolka u niemowlaka? [TEST] Źle się czuję, mamusiu... Płacz bywa pierwszym objawem wykluwającej się choroby. W przypadku maleństwa nawet zatkany nosek może być poważnym problemem, gdyż trudno mu jeść i oddychać. Co robić? Sprawdź, czy maluch nie ma gorączki, kataru albo innych objawów (stale otwarta buzia, szarpanie ucha, brak apetytu, biegunka itd.). Jeśli coś cię niepokoi, idź z nim do pediatry. Jestem okropnie zmęczony Nawet dorosły człowiek może mieć kłopoty z zaśnięciem, gdy jest ledwo żywy ze zmęczenia. Niemowlę tym bardziej. Co robić? Dziecko nie wie, że czuje się kiepsko, bo jest zmęczone. Decyzję o pójściu spać musisz podjąć ty. Zanim położysz dziecko do łóżeczka, spróbuj je wyciszyć, np. w swoich ramionach. Jest mi zimno/gorąco Niemowlęta są bardzo wrażliwe na temperaturę. Błyskawicznie marzną, szybko się przegrzewają. A nie potrafią przecież same się przykryć ani zdjąć z siebie kołderki. Co robić? Dotknij karczku malucha: powinien być suchy i ciepły, a nie gorący i wilgotny albo zimny. W razie potrzeby okryj go albo zdejmij jedną warstwę ubranek. Przebieraj go w ciepłym pomieszczeniu i nie narażaj na przeciągi. Niewygodnie mi Niektóre niemowlęta są wrażliwsze niż inne. Istne księżniczki na ziarnku grochu. Co robić? Poszukaj „groszku”. To mogą być np. zbyt krótkie śpioszki, za ciasno założona pieluszka, jakaś fałdka, drapiąca metka. Nudzę się, mamo! Człowiek, także mały (zwłaszcza gdy ma już ponad pół roku i nie śpi tyle, co wcześniej), nie lubi gapić się w sufit. Co robić? Umieść nad łóżkiem malucha karuzelę z różnymi zabawkami, by miał czym się zająć, gdy się obudzi. Spróbuj go czymś zainteresować – np. pobaw się z nim, pokaż mu jakąś zabawkę, zrób śmieszną minę. Rosną mi ząbki Ząbkujący malec mocno się ślini, wkłada rączki do buzi. I oczywiście płacze (bo swędzi i boli) albo pojękuje. Co robić? Posmaruj dziąsła dziecka żelem łagodzącym ból, podawaj mu różne, najlepiej schłodzone gryzaczki. Polecamy: Kalendarz ząbkowania do druku Nie wyszło mi coś Rączka nie zdołała chwycić zabawki, klocek nie chce przyjść bliżej, okazało się, że wcale nie tak łatwo jest usiąść… Powodów do frustracji nie brakuje, nawet gdy się nie ma jeszcze roku, prawda? Co robić? Pozwól dziecku próbować i nie wyręczaj go we wszystkim tylko po to, by nie narażać go na frustrację. Np. daj mu szansę dotrzeć do zabawki samodzielnie, zamiast mu ją podawać. Bierz jednak pod uwagę jego możliwości (i np. przysuń ją bliżej, jeśli dystans jest zbyt duży, lub podaj, gdy widzisz, że malec jest zbyt rozdrażniony albo zmęczony, żeby sam sobie poradził). Nie opuszczaj mnie, mamo! W 7 lub 8 miesiącu życia dziecko zaczyna bać się rozłąki z mamą i płacze, gdy traci ją z oczu. Co robić? Niezależnie od tego, jak rozdzierająco płacze malec, nie wychodź z domu po angielsku, bo będzie żył w ciągłym strachu, że nagle znikniesz. Daj mu buziaka na do widzenia, ale żegnaj się z nim, jakbyś szła na wojnę, i nie zawracaj na schodach, bo tylko przedłużysz jego płacz. Sam nie wiem, o co mi chodzi... Czasem dzieci płaczą, bo... tak. Może – tak jak my, dorośli – mają zły dzień. Co robić? W takiej sytuacji pozostaje skorzystanie z któregoś z kół ratunkowych (piszemy o nich poniżej) Co robić, gdy dziecko płacze? Reaguj! Nie bój się, że wychowasz tyrana. Noworodki i małe niemowlęta nie potrafią manipulować otoczeniem. Jeśli płaczą, to znaczy, że potrzebują pomocy. Powinny ją otrzymać. Dzięki temu wiedzą, że nie są zdane tylko na siebie! Nie działaj automatycznie. Zadaj sobie kilka pytań: Kiedy ostatnio dziecko jadło? Jak się zachowuje? Co się wydarzyło chwilę przed wybuchem płaczu? Dzięki temu „śledztwu” masz większą szansę zaspokoić rzeczywistą potrzebę maluszka. Co robić, gdy nic nie pomaga? 7 kół ratunkowych Nakarmiłaś, przewinęłaś, przytuliłaś, wezwałaś nawet lekarza, a ono nadal płacze? Podpowiadamy, co jeszcze może pomóc. Przytulanie. Weź dziecko w ramiona (polecamy chustę!). Nawet jeśli nie przestanie od razu płakać, na pewno poczuje się lepiej, bo ciepło twojego ciała, znajomy zapach, głos i rytm serca są dla niego najważniejsze. Czasem wystarczy zwykły dotyk: głaskanie albo położenie dłoni na piersi maleństwa. Kołysanie. Uspokaja, bo kojarzy się maluszkowi z czasami, gdy był jeszcze w brzuchu. Możesz go kołysać w ramionach, w bujanym fotelu, w wózku. Możesz też włożyć go do nosidełka i wybrać się na spacer po mieszkaniu. Otulanie miękkim kocykiem. Dziecko nie może być jednak owinięte zbyt ciasno („na mumię”), bo to niebezpieczne dla bioder. Dobrym rozwiązaniem może być otulaczek z miękkiej flaneli. Muzyka. Spokojna melodia z pozytywki albo płyty, kołysanka (a nawet mówienie śpiewnym tonem) czy muzyka relaksacyjna działają cuda. Monotonny szum. Niskie, monotonne dźwięki działają uspokajająco. Dlatego odkręć kran, włącz wentylator, pralkę, suszarkę do włosów, specjalną, szumiącą zabawkę. Smoczek. Ortodonci za nim nie przepadają, jednak pomaga wielu maluchom. Spacer. Gdy jest naprawdę bardzo źle, ubierz dziecko i zabierz na spacer albo przejażdżkę autem. Pewnie zaśnie, zanim przejdziesz kilka kroków. Co robić (a czego nie), gdy nie jesteś w stanie znieść płaczu dziecka? Masz ochotę uciec z domu, wszystko się w tobie gotuje albo płaczesz wraz z dzieckiem? Przestań się oskarżać. To nie twoja wina, że dziecko płacze. Nie zawsze da się ustalić przyczynę. Wtedy trzeba po prostu jakoś przetrwać. Jeśli możesz, poproś kogoś o pomoc (męża, opiekunkę, babcię, brata, koleżankę, sąsiadkę), a sama wyjdź na trochę z domu albo chociaż do drugiego pokoju. Jeśli to niemożliwe, zostaw dziecko w łóżeczku lub kojcu. Trudno: zrobiłaś dla niego wszystko, co mogłaś, a teraz musisz zająć się sobą. Postaraj się ochłonąć: opłucz twarz zimną wodą, policz do dziesięciu albo nawet do stu. Wyżal się komuś. Choćby przez telefon czy na forum internetowym (przy okazji: zapraszamy na nasze forum do dyskusji). To pomoże ci dojść do siebie. Odpocznij. Gdy człowiek jest skrajnie zmęczony i niewyspany, o wiele łatwiej traci cierpliwość. Jego emocje udzielają się dziecku i kółko się zamyka. Zamiast sprzątać, gotować, prać itd., spróbuj się zdrzemnąć albo chociaż poleż w wannie albo na kanapie. Nie krzycz na malucha. Dla niego to jak trzęsienie ziemi. Nie potrząsaj nim. To śmiertelnie niebezpieczne i może doprowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń. Nie zostawiaj go samego w domu. Nie wolno i już. I jeszcze jedno: choć teraz trudno ci w to uwierzyć, pamiętaj – TO MINIE! Kiedy z płaczącym dzieckiem trzeba pójść do lekarza? Płacze bardzo długo i często. Nawet przy kolce nie powinno to trwać wiecznie. Wygląda i zachowuje się inaczej niż zwykle. Ty najlepiej znasz swoje dziecko i wiesz, kiedy jest „nieswoje”. Nie chce jeść. Nagła utrata apetytu zawsze wymaga konsultacji z lekarzem. Ma jakiekolwiek niepokojące objawy. Katar, kaszel, podwyższoną temperaturę itp. Jego płacz brzmi inaczej niż dotąd. Jest np. bardziej gwałtowny albo po prostu inny. Intuicja mówi ci, że z malcem dzieje się coś złego. Zawsze lepiej dmuchać na zimne, niż zlekceważyć coś poważnego. Polecamy: Kalendarz rozwoju niemowlaka – tydzień po tygodniu
Najgorsze „dobre rady”, jakie słyszy młoda mama
Wszyscy – od teściowej po panią z warzywniaka – bombardują cię radami? Witaj w klubie. Radzimy, których zakazów i nakazów lepiej NIE wcielać w życie.
Rób to i to, bo ja tak robiłam i – proszę! – jakie mam efekty. Nie rób tego, nie rób tamtego. Znasz to, prawda? Wśród morza rad, jakie dostajesz, są takie, których warto posłuchać, ale są i takie, które nie tylko nie pomogą, ale nawet mogą zaszkodzić. 1. Nie noś, nie przytulaj. Dzieci, które pozostawia się samym sobie i którym nie okazuje się uczuć, mogą wyrosnąć na ludzi lękliwych, niesamodzielnych, domagających się uwagi i szukających potwierdzeń, że są wystarczająco ważni. Wypieszczony, syty czułości malec czuje się kochany i bezpieczny. Dzięki temu nie boi się świata. 2. Zostaw, niech się wypłacze. Można w ten sposób sprawić, że dziecko przestanie płakać. Jednak będzie milczało nie dlatego, że zrobiło mu się lepiej, tylko dlatego, że się zmęczyło i/albo pojęło, że jego płacz i tak nic nie da. Jeśli malec płacze, to znaczy, że naprawdę potrzebuje pomocy. Gdy reagujesz na jego płacz, to jakbyś mówiła mu: „Możesz na mnie liczyć”. 3. Płacze? Nakarm je! Niemowlę płacze nie tylko wtedy, gdy jest głodne, ale też np. gdy jest zmęczone. Jeśli za każdym razem będzie dostawać jedzenie, przybędzie mu jeszcze jeden powód do łez – rozboli je z przejedzenia brzuszek! Zanim przystawisz malucha do piersi, spróbuj zorientować się, w czym rzecz. 4. Bolą cię piersi? Taki już los matki. Absolutnie nieprawda. Piersi bolą wtedy, gdy malec źle (np. zbyt płytko) chwyta brodawkę. Powinna ona znaleźć się w jego buzi z jak największą częścią otoczki – dzięki temu ssanie będzie efektywne. 5. Zawsze ciepło ubieraj. Przegrzewanie niemowląt to polski sport narodowy. Efekt? Taki malec staje się chorowitym, zakatarzonym, obsypanym potówkami piecuchem. Dziecka nie wolno oczywiście narażać na chłód, ale nie wolno też przesadzać. Temperatura w mieszkaniu nie powinna przekraczać 20–22°C. By sprawdzić, czy smyk jest odpowiednio ubrany, dotknij jego karku – suchy i ciepły oznacza, że jest OK. 6. Dziecko ma zjadać całą porcję, a nie wybrzydzać nad talerzem. Nieprawda. Niemowlęta, które zaczynają jeść cokolwiek poza mlekiem, wiedzą, kiedy ich żołądek jest pełny. Zmuszając je, by jadły więcej, niż mogą, psujemy im „kontrolkę” dającą sygnał „jestem syty”, a przez to narażamy na otyłość. 7. Daj mu klapsa, to go nauczy rozumu. W naszym kraju niestety ciągle jest przyzwolenie na klapsy. Daje się je już raczkującym niemowlętom, by oduczyć je np. sięgania do kontaktu. Tak nie wolno! Klaps to nie metoda wychowawcza, tylko wyraz bezradności rodziców. Dziecko wcale nie uczy się dzięki niemu bezpiecznych zachowań, lecz tego, że rodzic może zadawać ból.
Pamiętam, jak moim największym marzeniem było przespanie pięciu godzin. Byłam u kresu sił i postanowiłam, że nauczę córeczkę spać. Pierwsza noc była trudna, druga też. Ale czwartej spałyśmy siedem godzin!
Sprawdzonych, dobrych rad, jak uczyć dziecko spokojnie zasypiać i przesypiać smacznie całą noc, jest sporo. Część z nich działa (oczywiście, jeśli rodzice zachowują się konsekwentnie). Ale gotowej, stuprocentowej recepty, która każdej rodzinie na pewno pomoże rozwiązać nocne problemy, nie ma. Zróbcie, co można, wybierzcie metodę, która wam najbardziej odpowiada, ale pamiętajcie, że każde dziecko jest inne. Że często potrzeba przede wszystkim czasu, by nauczyć się nowych zwyczajów, szczególnie jeśli zmiana jest dla maluszka niezbyt miła (a tak jest np. wtedy, gdy „przeprowadzacie” pociechę do swojego łóżka lub staracie się oduczyć niemowlaka usypiania na rękach). Co robisz źle? Pediatrzy i autorzy poradników przekonują, że dzieci w wieku sześciu miesięcy często już same przesypiają noce. Mamy rzadko to potwierdzają. Niektórzy twierdzą, że ta różnica wynika przede wszystkim z tego, że źle usypiamy dzieci. Jak jest najczęściej? Po wieczornej kąpieli przychodzi pora na karmienie. Maleństwo wtulone w mamy pierś pije słodko tak długo, aż zasypia na rękach (równie łatwo przy ostatnim posiłku usypiają maluszki karmione butelką). Wtedy odkładamy szkraba do łóżka. Jeśli zakwili, natychmiast bierzemy znów na ręce, nosimy, bujamy, tulimy. Dziecko wie, że zasypia przytulone do kogoś bliskiego. I jeśli obudzi się w nocy – bodaj na chwilkę – i okaże się, że jest samo, nie ma co dziwić się jego złości. Płacze i domaga się… No właśnie, domaga się obecności mamy. Choć my podajemy mu pierś (lub butelkę) i nakręcamy to zamknięte, zwariowane koło od nowa. Czy to źle? Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. To zależy od ciebie. Jeśli czujesz się takim stanem rzeczy poważnie zmęczona, pora coś zmienić. Bo nie ma co liczyć na to, że dziecko przyzwyczajone do usypiania przy piersi, butelce czy noszone na rękach samo z tego zrezygnuje. Lekcje zasypiania Znana już od dawna metoda „kontrolowanego usypiania” zakłada pozostawienie maluszka przed snem samego w łóżeczku. Jej zwolennicy namawiają też, by nie reagować na nocne przebudzenia i pozwolić się dziecku wypłakać w samotności. Ale kto jest w stanie to znieść? I po co? Sporo mam – nie bez racji – uważa ten sposób za zbyt okrutny. Australijska lekarka Rhonda Abrahams, która od wielu lat zajmuje się snem niemowląt, opracowała znacznie łagodniejszą metodę – „kontrolowanego pocieszania”, której celem jest przyzwyczajenie dziecka do zasypiania we własnym łóżeczku. Na czym to polega, piszemy w niebieskich ramkach (niżej i na kolejnej stronie – dla starszych dzieci). Musisz być pewna Jeśli chcesz zastosować rady australijskiej lekarki, musisz być do nich przekonana. Ważne, by mąż cię wspierał. [CMS_PAGE_BREAK] Potrzebne rytuały Ważne jest, aby codzienne szykowanie do snu wyglądało podobnie. Maluszek szybko się nauczy, że kąpiel, ubieranie w piżamkę zwiastują porę dłuższego snu. - Ważne wyciszenie. Późne popołudnie to nie jest dobra pora na gości, zabawy. Choć maluchy zawsze chętnie będą np. ganiać się z tatą po mieszkaniu (nawet na czworakach), postaraj się wieczorem dziecko wyciszyć. Małego niemowlaka możesz nosić na rękach, ale spokojnie coś mu opowiadaj. Starszemu spróbuj poczytać książeczkę, poukładajcie razem miśki do snu. - Kąpiel o tej samej porze. Jeśli raz na jakiś czas wieczorna toaleta opóźni się o godzinę czy dwie, nic się nie stanie. Ale niech to będą wyjątki. Niemowlę, ale również kilkulatek, znacznie bezpieczniej czuje się w uporządkowanym świecie. Ma poczucie, że rodzice panują nad tym, co się dzieje. Maluch chce się przyzwyczaić do pewnego porządku dnia. - Karmienie w ciszy. Pogódź się z tym, że będąc młodą mamą, nie obejrzysz wszystkich ulubionych seriali, że twoje wieczory będą wyglądać inaczej. Wieczorne karmienie przed telewizorem to zdecydowanie zły pomysł. Oboje potrzebujecie teraz spokoju i wyciszenia. - Kołysanki na pomoc. Możesz śpiewać sama albo przyzwyczajać maluszka do tego, że w trakcie usypiania zawsze włączona jest płyta z cichą muzyką (klasyczną albo z kołysankami – polecamy np. „Kołysanki-utulanki” w wykonaniu Magdy Umer i Grzegorza Turnaua). Jeśli wasze dziecko skończyło już sześć miesięcy, postępuj tak: 1. Po kąpieli i chwili spokojnej zabawy odłóż dziecko do łóżeczka, gdy tylko zobaczysz, że jest senne (to ważny moment, bo zbyt zmęczone dziecko będzie mieć problemy z zaśnięciem). 2. Pogłaszcz maluszka, powiedz czule, że przyszła pora snu, i wyjdź z pokoju. Zostaw włączoną jakąś małą, nocną lampkę. Możesz nie zamykać drzwi, zostawić lekko uchylone. 3. Maluch pewnie natychmiast zacznie płakać. Poczekaj za drzwiami dwie minuty i wróć do niego. Weź na moment na ręce (jeśli rozpaczliwie szlocha), potem jednak połóż na boku, chwilę przy nim postój i znów wyjdź, tym razem na jakieś cztery minuty. 4. Jeśli po czterech minutach nadal płacze (a pewnie płacze, tak, to normalne), wróć, znów obróć maluszka na bok, połóż jedną rękę na ramieniu, drugą poklepuj nóżkę. Ucałuj, powiedz coś do uszka. Nie stój jednak za długo przy łóżeczku, wyjdź z pokoju. 5. Tym razem za drzwiami zostań sześć minut. Wróć i postępuj jak wcześniej. 6. Kolejny raz wyjdź na osiem, następny na dziesięć. Choć często nie jest to już konieczne, bo maluchy często już śpią... 7. Jeżeli jednak nawet po 10 minutach dziecko nadal płacze, podnieś je, przytul, a następnie ułóż na boku na następne 10 minut (i wyjdź). Gdy i teraz się nie uspokoi i nie zaśnie, powtarzaj tę czynność w dziesięciominutowych odstępach, ale nie wydłużaj czasu. Na szczęście z doświadczeń wielu rodziców wynika, że to już nie jest jednak potrzebne. Następnego dnia postępuj tak samo. Chociaż maluszek raczej nie uśnie od razu, na pewno jego usypianie zajmie ci mniej czasu.
Jak obrócić niemowlę z plecków na brzuch
Dziecko powinno przyjmować pozycję na brzuchu, bo w ten sposób ćwiczy mięśnie grzbietu. Zobacz, jak pomóc niemowlęciu się obrócić.
Maluch wkłada do buzi to, co ciekawego napotka na swej drodze. Tak poznaje świat, ale z drugiej strony – musi się przecież nauczyć, że nie wszystko jest jadalne.
Kiedy tylko mama półtorarocznej Ani – bawiącej się na plaży – przestawała na nią patrzeć, dziewczynka natychmiast zaczynała jeść piasek. Jej kuzyn, 14-miesięczny Wojtuś, zawsze na spacerze wynajdywał na ulicy niedopałki papierosów i brał je do buzi. Rodzice przeżywają wtedy trudne chwile, zastanawiając się, co skłania ich pociechy do wkładania do buzi tego, co znajdą. Nawyk zjadania tego, co nie nadaje się do jedzenia, określany jest w psychologii słowem „pica”. Pochodzi ono od łacińskiego wyrazu „sroka” – w powszechnej opinii ma ona przecież nieposkromiony apetyt i zjada wszystko – zupełnie tak jak małe dzieci! Co potrafią zjeść maluchy? Oprócz piasku, ziemi, wymienianych już niedopałków papierosów jedzą glinę, tynk, mydło, pastę do zębów, krochmal, węgiel drzewny, koraliki, papier... – lista jest długa. Oczywiście jeśli dziecku tylko raz zdarzy się, że zje lub wypije coś niejadalnego, nie znaczy wcale, że to zaburzenie. Możemy mówić o nim dopiero, gdy zjadanie rzeczy niejadalnych jest uporczywe, trwa przynajmniej miesiąc i dziecko ma więcej niż dwa lata. Wcześniej u malca związek ręka-buzia jest jeszcze bardzo silny, w dodatku dzieci nie zawsze są w pełni świadome tego, co biorą do ust, a jeśli przedmiot znajdzie się już na języku, po prostu go połykają. Prawdziwa pica najczęściej występuje u maluchów z zaburzeniami rozwojowymi, np. autyzmem lub upośledzeniem umysłowym. Wiąże się ją także z niedoborem wapnia albo innych składników mineralnych. Ekspert odpowiada: Magdalena Gąssowska, psycholog, mama dwunastoletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP w Warszawie. Jak oduczyć dziecko brania do buzi wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu jego rąk, i zjadania tego, co niejadalne? Gdy twój malec zacznie jeść coś niejadalnego, powiedz zdecydowanie: „Nie, tego nie jemy” i spróbuj wymieść zgiętym palcem to, co ma w buzi. Półtoraroczny malec potrafi już zrozumieć i zareagować na polecenia (choć nie zawsze się z nimi zgadza). Nie należy jednak robić z powodu takich incydentów wielkiej awantury, którą dziecko zapamięta i która paradoksalnie skłoni je do powtarzania tego, co zabronione. Połknięcie np. koralika z reguły nie przynosi większych szkód. Jeśli jednak istnieje ryzyko, że dziecko połknęło coś ostrego albo trującego, konieczna jest szybka wizyta u lekarza. Bądź przy dziecku Pamiętaj, że w drugim roku życia dziecko potrzebuje stałej obecności dorosłych, którzy patrzą na to, co robi. Jeśli malec ma tendencję do wkładania do buzi rzeczy niejadalnych, lepiej nie spuszczaj go z oka. Szczególnie uważaj w czasie wakacji. Maluch potrafi wypatrzyć i zjeść np. małe grzybki (rosną też w ogrodach i parkach), kolorowe owoce na krzewach, muszelki lub kamyki. Bądź cierpliwa. Tak jak nawyki nie utrwalają się w ciągu jednego dnia, tak samo nie można liczyć, że znikną z dnia na dzień. Odzwyczajanie malca od zjadania niejadalnych rzeczy może trwać nawet kilka tygodni. Chwal dziecko. Rób to za każdym razem, kiedy zrezygnuje z wzięcia do buzi tego, co dotychczas z upodobaniem jadło. Pomóż mu być grzecznym. Najlepszą metodą dyscyplinowania kilkunastomiesięcznego malucha jest usuwanie pokus z jego pola widzenia.
Mama (nie)idealna – wywiad z psychologiem
W reklamach nie ma takich matek jak ty. One wszystkie są wyspane, czułe i spokojne, a plamy z marchewki tylko je śmieszą. No i jeszcze jedno – nie mają własnych dzieci.
Po porodzie odkryłaś ciemną stronę swojej osobowości? Nie ty jedna. O matkach idealnych i o takich matkach, które… istnieją naprawdę, rozmawiamy z psycholożką Beatą Chrzanowską. Zdenerwowałam się na niemowlę, nakrzyczałam na przedszkolaka. Nie nadaję się na matkę? Według mitu idealnej matki – zupełnie się nie nadajesz. Na szczęście to tylko mit, że mama małego dziecka zawsze jest spokojna, rozsądna, wyrozumiała i cierpliwa... ...to przecież nie są cechy bohatera? Ale nie są to też cechy stałe. To nie jest tak jak z kolorem oczu – jeden na całe życie. Poziom np. naszej cierpliwości zależy od wielu czynników. Kiedy jesteśmy bardziej zmęczone, będziemy mniej cierpliwe, i to normalne. Tymczasem kiedy zza naszego wizerunku perfekcyjnej mamy wychyli się na chwilę zła czarownica, zaczynamy bać się samych siebie i marzymy, aby ktoś zabrał od nas to dziecko. Obwiniamy się o niedostatek uczuć macierzyńskich, a tymczasem to, co czujemy, to zwykłe zmęczenie. Znam mamy, dla których wyrzuty sumienia są nieodłącznym elementem życia. Bardzo często chcemy doskoczyć do ideału matki, jaki budujemy we własnych głowach. Tymczasem dziecko wcale nie potrzebuje idealnej mamy. Jemu do pełni szczęścia wystarczy matka, która jest wystarczająco dobra, czyli zwyczajna. I większość matek taka właśnie jest, czyli większość dzieci jest absolutnie szczęśliwa ze swoimi mamami. Co to znaczy wystarczająco dobra mama? To taka, która się np. czasem zdenerwuje, ale nie da swojemu dziecku klapsa? Nie należy dawać klapsów, bo to oznaka bezradności rodzica i przemoc, która krzywdzi dziecko. Ale jeśli powiemy, że dobra mama nigdy w życiu nie dała swojemu maluchowi klapsa, automatycznie możemy wywołać poczucie winy u wielu dobrych matek, które kiedyś tam, raz w życiu, będąc na granicy wytrzymałości, klepnęły malca w pupę. Dobra matka nie bije dzieci, ale nie ma sensu z powodu jednego incydentu biec do psychologa. Dyskutuj na forum: Czy jestem złą matką? [CMS_PAGE_BREAK] Co powinna zrobić taka mama, która dała klapsa? Jeśli nie udało nam się zapanować nad złością, powinnyśmy zastanowić się, dlaczego tak się zdarzyło. Postarajmy się też wymyślić, co zrobić, aby takie zachowanie nigdy się już nie powtórzyło. Jest wiele warsztatów w ramach programu „Świat bez klapsa”. Jeśli czujemy, że nasze macierzyństwo czasem nas przerasta, warto zapoznać się ze sposobami, jak z dzieckiem rozmawiać, jak je rozumieć i przede wszystkim jak sobie radzić bez bicia. To znaczy, że bycia dobrą mamą można się nauczyć? Oczywiście, że tak. Trudno oczekiwać, że już dzień po porodzie będziemy umiały radzić sobie ze złością, zmęczeniem, bezradnością. Tego uczymy się nie tylko na warsztatach z psychologami, ale też z własnego doświadczenia albo doświadczenia mam, babć albo koleżanek. Inne kobiety mogą być dla mamy nieocenionym źródłem wsparcia. Czasem warto też porozmawiać z psychologiem, który pomoże zrozumieć, czemu nie umiemy czasem powstrzymać się od klapsów albo od innych zachowań, które się nam nie podobają. A można się też nauczyć być szczęśliwą mamą? Tak, ale aby tak się stało, muszą być spełnione pewne warunki. Mama, aby być szczęśliwa, musi najpierw mieć poczucie własnej wartości, prawo do błędu i mieć też... ...możliwość odpoczynku? To też, ale chyba na dalszym miejscu. Jeszcze wcześniej jest umiejętność czerpania przyjemności z kontaktu z dzieckiem i tego również mama może się nauczyć. Musi też nauczyć się patrzeć na dziecko jak na odrębną osobę. Taki dystans między mamą a dzieckiem także jest warunkiem szczęśliwego macierzyństwa? Tak. Pamiętam, kiedy sama byłam młodą matką, raz na spacerze nie mogłam uspokoić swojego dziecka. Ono płakało, wyrywało się z wózka, a ja na siłę, w emocjach, próbowałam zapanować nad sytuacją. Podeszła wtedy do mnie staruszka i powiedziała: „Dziewczyno, czemu się tak denerwujesz? Pomyśl, że to dziecko twojej ulubionej sąsiadki i że to ona ma kłopot”. Gdy udało mi się tak pomyśleć, czyli złapać dystans do całej sytuacji, w końcu zrozumiałam, o co maluch tak zażarcie walczy. Wtedy łatwiej było mi znaleźć rozwiązanie problemu i reszta spaceru była już bardzo miła. Dyskutuj na forum: Czy jestem złą matką?