Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T04:44:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Maks Luzak i wichura”
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Rękopis pełen psot"
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Nowi lokatorzy"
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Mały Bohater"
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "W bibliotece"
items: Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Powrót do domu"

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Maks Luzak i wichura”
type: item
date: 2018-11-13T12:56:20.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bajka dla dzieci
subject: konkurs dla mam
subject: Opowiadania dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszego czytelnika, który wziął udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrał publikację w Mamotoja.pl
encoded: Do zwyciężczyni październikowej edycji trafił zestaw kosmetyków z ekskluzywnej linii BIOVAX AKTYWNY WĘGIEL & ACAI AMAZOŃSKIE. Dla Radka i Remika, żebyście zawsze pamiętali, że dla mamy jesteście wyjątkowi i to nigdy się nie zmieni. Maks Luzak był niewielkim, szarym samochodem miejskim. Miał jednak duże ambicje i szalone pomysły. Często ryzykował i wiele z jego przygód było niebezpiecznych. Maks Luzak jednak wcale się tym nie przejmował. Chciał być podziwiany i wyjątkowy. Nie lubił kiedy mówiono o nim – to małe miejskie auto. Maks, nie był zwykłym autem i udowadniał to wszystkim, którzy go znali. W miasteczku czuć było nadchodzącą jesień. Dni robiły się coraz krótsze, noce były zimne, coraz częściej padał deszcz. Lato odhodziło na kilka miesięcy. Nowa pora roku czasem podarowała mieszkańcom kilka ciepłych dni i jasne promienie słońca tańczące wśród spadających liści, jednak wszyscy wiedzieli, że fala upałów minęła. Maks Luzak uwielbiał jesień. Stawał często pod wielkimi rozłożystymi dębami, tylko po to, żeby żołędzie spadały mu na karoserię. Uwielbiał głuche –puk! kiedy małe brązowe nasiona dębu uderzały o maskę. W dniu kiedy Maks miał zawieźć panią Halinkę do dentysty zerwał się silny wiatr. Gałęzie drzew uginały się pod mocnymi podmuchami. Liście wirowały w powietrzu, jakby chciały z powrotem zawisnąć na drzewach. Flagi łopotały groźnie. Większość samochodów tego dnia została w garażach. Ogłoszono, że bez ważnych powodów lepiej zostać w domach. Mieszkańcy miasta pozamykali okna i postanowili przeczekać wichurę. Pani Halinka odwołała wizytę u dentysty. Maks był niezadowolony, nie lubił kiedy zmieniała plany. Postanowił wyjechać z garażu i wybrać się na wycieczkę przez las. Ta droga była jego ulubioną niezależnie od pory roku. Las był miejscem niedostępnym dla większość samochodów, tylko Bruno, terenówka pana Staszka – leśniczego, mogła wjechać poza wyznaczoną główną aleję. Maks Luzak tylko raz uprosił ich, żeby zabrali go ze sobą. Wycieczka do lasu w czasie wichury …

imgyyoOl1-591b4f4.jpg
width: 1024
height: 683

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Rękopis pełen psot"
type: item
date: 2018-10-11T12:23:12.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bajka
subject: bajka dla dzieci
subject: Opowiadania dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
encoded: Do autorki bajki trafił zestaw kosmetyków do pielęgnacji włosów BIOWAX Botanic. Dla moich niesfornych dzieciaczków: Nicoli i Szymona, aby pamiętali, że nawet w niepozornej rzeczy tkwić może wielka magia, trzeba ją tylko odkryć… Zabawę czas zacząć! Tego ranka Nicola i Szymon obudzili się bardzo wcześnie. Wcześniej, niż zwykle. Wiatr za oknem wyginał konary drzew, a siąpiący deszcz spływał długimi sznureczkami po szybach. - Brr, ale zimno! – chłopiec wydął wargi i z rozmachem cisnął poduszką w kierunku siostry. Nie trafił, ale dziewczynka i tak posłała mu spojrzenie pełne piorunów. Szymon, jakby tego nie widząc, kontynuował: - I co my dziś będziemy robić? Na podwórku mokro, błoto… I ten wiatr … chyba już wszystkie liście zerwał z kasztanowca przed domem… - Może zakradniemy się na strych? – z entuzjazmem w głosie powiedziała Nicola. - A babcia? Na pewno nas nakryje! I znowu będzie szlaban na telewizję! - Oj tam! Ja się nie boję! Będziemy bardzo cicho… No chodź! Nie mów, że się boisz! Ostatnie słowa dziewczynki chyba poskutkowały… Szymon wciągnął na siebie pasiasty golf, założył brązowe spodnie, nogi wsunął w tenisówki i już był gotowy do penetracji zakazanego rejonu domu. - Chodź! No pospiesz się, póki babcia jeszcze śpi! – ponaglał Nicolę, która z namaszczeniem zakładała rajstopy. Babcia nie będzie spała do południa! Ostrożnie, aby nie zbudzić domowników, sykając zębami przy każdym skrzypnięciu deski, rodzeństwo poczęło wspinać się po schodach na strych. Na zewnątrz hulał wiatr. Uderzając gałęziami w szyby potęgował uczucie niesamowitości. Po kilu minutach i pokonaniu kilkudziesięciu stopni byli na miejscu. - Zabrałeś latarkę? – zaniepokoiła się Nicola – troszkę tu ciemno! - Zapomniałem, ale nie wracam! Jakoś damy radę… Przeciskając się pomiędzy szpargałami dziewczynka wykrzyknęła: - Patrz! Ten kufer zasłania okno… Odsuńmy go i będzie jaśniej! Jednocząc siły dzieci przesunęły kufer sprzed okna i snop światła oświetlił wnętrze strychu. - Ale tu dużo rzeczy! - Szymon ro…

imgQbN754-5826036.jpg
width: 854
height: 768

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Nowi lokatorzy"
type: item
date: 2018-09-17T10:16:36.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bajka dla dzieci
subject: konkurs dla mam
subject: Opowiadania dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
encoded: Gabrysi i Wojtkowi. Ania jest wesołą trzylatką o jasnych włoskach i brązowych oczach. Jak każda mała dziewczynka lubi biegać, skakać i bawić się swoimi zabawkami. Kochała swoje lalki duże i małe, misie, klocki, układanki, piłki, kredki, farby… Zabawek Ania miała bardzo dużo, a może nawet i miała wszystko. Ona sama nawet nie wiedziała ile ich ma. Jednak Ania miała jeden problem. Bardzo, ale to bardzo nie lubiła sprzątać. Po skończonej zabawie nigdy nie odłożyła zabawek na swoje miejsca. Ania się bawiła, a rodzice sprzątali po niej bałagan, który zawsze powstawał pod koniec każdego dnia. Tłumaczyli jej, zachęcali ją do pomocy przy porządkowaniu zabawek, ale Ania zawsze była już taka zmęczona, że nie umiała włożyć ani jednego klocka do pudełka czy odłożyć lalkę na półkę. Pewnego dnia, po przebudzeniu Ania chciała zabrać z szuflady swojego ulubionego misia, ale w szufladzie go nie było. Hmmm, przecież zawsze tu był, gdzie on może być – pomyślała Ania. Ania pobiegła do taty, która już wołał na śniadanie. Powiedziała mu, że nie umie znaleźć swojego ukochanego misia. Tata powiedział córce, że wczoraj był tak zmęczony, że nie posprzątał po niej jej zabawek. Miś wieczorem został na dywanie i tam spędził noc, chyba, że mama go schowała. Musisz jeszcze raz go poszukać – zaproponował tata. Po czym dodał – na pewno leży pod łóżkiem lub jest w szafie. Ania wybrała się na dalsze poszukiwania, jednak jej misia nigdzie nie było. Szperając we wszystkich szufladach i pudłach z zabawkami stwierdziła, że niegdzie też nie ma jej bębenka, na którym wczoraj bębniła prze cały ranek. O nie – pomyślała Ania – zniknęła jeszcze jedna zabawka. Pobiegła z tą nowiną do taty. Tata tym razem przerwał przygotowywanie posiłku i poszedł razem z Anią poszukać jej zaginionych rzeczy. Okazało się, że zabawki naprawdę przepadły, co się z nimi mogło stać – zastanowił się. Aniu pobaw się inną zabawką, może misiu znajdzie się jutro. Ania posłuchała taty i pobiegła do swojego pokoju. Postanowiła, że pobawi się…

imgOZAn23-b803537.jpg
width: 1024
height: 683

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Mały Bohater"
type: item
date: 2018-07-12T13:35:32.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bajka
subject: bajka dla dzieci
subject: dziecko i pies
subject: Opowiadania dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
encoded: Dedykuję tę bajkę mojej Mikuni, która uwielbia psy. 1. Wyspa szczęścia Za górami, za lasami… W odległej krainie, na środku pięknego, przejrzystego oceanu znajdowała się wyspa. Była bardzo zielona, rosły na niej wszystkie odmiany pięknych, kolorowych i pachnących kwiatów. Najważniejszą rzeczą, która ją charakteryzowała, było to, że wszyscy jej mieszkańcy byli bardzo szczęśliwi. Zawsze radośni, uśmiechnięci, zdrowi. Odnosili się do siebie z szacunkiem, traktowali się, jak wielka rodzina, a każdy przyjaźnił się z każdym. Mieszkańcy nazwali wyspę „Wyspą szczęścia”, zgodnie z tym, jak się na niej czuli. Uważali się za najszczęśliwszych ludzi na świecie. Wyspa miała kształt zbliżony do psiej kostki i była naprawdę wielka. W samym jej środku znajdował się piękny zamek, gdzie mieszkał Król tej wspaniałej krainy. Król nazywał się Oskar i był bardzo szanowany na całej wyspie, ponieważ rządził nią dobrze i sprawiedliwie. Zawsze był wyrozumiały i dla każdego miał dobre serce. Starał się, żeby wszyscy byli zadowoleni i uśmiechnięci. Król Oskar wiedział, że jego wyspa jest bardzo sławna na całym świecie i wiele osób chciałoby mieć możliwość zamieszkania w tej pięknej krainie. Niestety, miejsce na wyspie było ograniczone. Wyspa Radości była zamieszkana przez największą ilość mieszkańców, jak to było możliwe. Nie można było przyjąć do tej zielonej krainy więcej osób. Mimo tego, co kilka tygodni, przybijał do portu statek, na którym przypływały osoby i zwierzęta, starające się przebłagać Króla, aby ten pozwolił im zostać. Niestety, Król wiedział, że nie może się na to godzić. Zawsze z ogromnym bólem serca i żalem odmawiał. Każdemu powtarzał, że jeżeli tylko będzie taka możliwość, aby wyspa przyjęła nowe osoby, wyśle gołębia z informacją i zaproszeniem do zamieszkania na Wyspie Radości. 2. Podróżnicy Na jednym ze statków płynął młody chłopak o imieniu Antek, razem ze swoim wiernym towarzyszem, małym Pieskiem. Chłopiec próbował dostać się na wyspę, ponieważ w jego krainie panowała bie…

imgiKEWy2-46de329.jpg
width: 1024
height: 682

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "W bibliotece"
type: item
date: 2018-07-12T13:23:15.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bajka dla dzieci
subject: Opowiadania dla dzieci
subject: wierszyki dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
encoded: Raz do biblioteki wpadła klasa, na półkach czekała książek masa! Bajki, wiersze i też inne utwory, a w nich króle, nimfy, dziwne stwory. Zdobione brzegi, barwne okładki, były tam okazem nierzadkim. Każda książka chce być czytana, każda pragnie być podziwiana. Kartkami wdzięcznie szeleszczą, Czytelnika gdzieś przemieszczą. Spójrz na ten druk, na papier, strukturę! Skusi się Pan, Pani na taką lekturę? W kolejce stoją piękne tomy, dumnie prężące zapisane strony. Tak to z książkami zwykle bywa, że książka przed nami się odkrywa. Wśród nich była księga ciągle zamknięta, nikt jej treści nie znał, nikt nie pamięta. Ta książka, cała w kurzu, z kłódeczką, być może była zaczarowaną bajeczką. Leżała sobie na najwyższym regale, trochę przechylona, wyglądała niedbale. Okładka stara, przez czas nadgryziona, ciężka, gruba, miejscami zniszczona. I leży i czeka na czytelnika, ale kto się pojawiał, ten zaraz znikał. Schowana na górnej półce, we wnęce, marzyła, by ktoś ją wziął w swoje ręce. Miała tyle historii, tyle opowieści, wiele informacji ta księga mieści. Tylko okładka licha, dlatego zniechęca, a toż to Wielka Księga Książęca. Raz przyszła studentka, sztukę studiowała i jakiejś inspiracji w bibliotece szukała. Chodzi między regałami, czegoś szuka nagle do góry na Wielką Księgę kuka. „A skąd żeś się tu wzięła wielka księgo”? Spytała studentka ścierając kurz ręką. Jakaś Ty stara, pewnie masz swoje lata, wzrokiem studentka księgę omiata. Księga kłódeczką cicho zamerdała, sygnalizując, że studentkę zrozumiała. Na to dziewczyna robi wielkie oczy, bo myślała, że nic jej już nie zaskoczy. Z ciekawości pragnęła księgę otworzyć, ale nie chciała sobie problemów przysporzyć. Poszła o kluczyk grzecznie zapytać, bo miała ochotę książkę przeczytać. Bibliotekarka słysząc to zamiera, ale po chwili swą szufladę otwiera. Wyciąga kluczyk cały ze złota, widać, że misterna to jest robota. Studentka szybko otwiera kłódeczkę, i wybiera się z książką na małą wycieczkę. Chodzi po parku, przewraca stron…

imggRhciH-1a36458.jpg
width: 1024
height: 592

Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Powrót do domu"
type: item
date: 2018-06-11T14:37:37.000Z
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: aktywna mama
subject: bajka
subject: Opowiadania dla dzieci
description: Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
encoded: Przeczytaj opowiadanie Agnieszki Majewskiej, która wysłała nam opowiadanie w majowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 osób wyróżnionych, do której trafi także zestaw kosmetyków L'biotica. „Powrót do domu” Pewnego dnia w samym środku lasu nad zielonym jeziorem siedziała mała dziewczynka i płakała. Słone łzy wpadały do wody: kropelka, po kropelce. Nad wodę wychylił szczypce czerwony rak. - Dlaczego płaczesz mała dziewczynko? Twoje łzy sprawiają, że woda robi się słona. A my, raki, nie lubimy pływać w słonej wodzie. - Witaj, czerwony raku. Płaczę, bo zgubiłam drogę do domu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Ja znam tylko to jezioro. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz zapytać szarego wilka, który pije wodę z mojego jeziora. On zna las bardzo dobrze, może on zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka podziękowała czerwonemu rakowi za pomoc. Nad wodę przybiegł szary wilk. Gdy pił wodę mała dziewczynka spytała: - Witaj, szary wilku. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko ten las. Nie znam drogi do twojego domu, ale pójść za mną. Pójdziemy na skraj lasu, gdzie zawsze skubie trawę brązowy zając. Może ona zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka wskoczyła na plecy szarego wilka. Bardzo szybko znaleźli się na skraju lasu, gdzie brązowy zając skubał trawę. Mała dziewczynka podziękowała szaremu wilkowi za pomoc i spytała brązowego zająca: - Witaj, brązowy zającu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko to pole. Nie znam drogi do twojego domu, ale możesz pójść za mną. Pójdziemy na łąkę, gdzie nad kwiatami lata żółty motyl. Może on zna drogę do twojego domu. Mała dziewczynka pobiegła za kicającym brązowym zającem. Bardzo szybko dotarli do łąki. Mała dziewczynka podziękowała brązowemu zającowi za pomoc. Spytała żółtego motyla, który latał nad kwiatami: - Witaj, żółty motylu. Czy znasz może drogę do mojego domu? - Witaj, mała dziewczynko. Ja znam tylko tę łąkę. Nie znam drogi do…

imgVCl7Ks-b72b080.jpg
width: 1650
height: 1200