„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie ma poczucia, że to wyłącznie jego problem. Wspólne planowanie posiłków, podejmowanie aktywności czy angażowanie dziecka w przygotowanie zdrowych przekąsek mogą być nie tylko elementem zmiany nawyków, ale także okazją do spędzania czasu razem i wzmacniania relacji. Badania pokazują jasno: dziecko nie zmieni nawyków w pojedynkę Skuteczność takiego podejścia potwierdzają badania naukowe. Jedną z najlepiej opisanych metod pracy z dziećmi i rodzinami jest Family Based Therapy (FBT), którą pracuje się np. w Integria Medica – rodzinna terapia oparta na współpracy. Została opracowana w latach 70. XX wieku na University at Buffalo w USA i rozwijana w wielu ośrodkach klinicznych na świecie, m.in. w Boston Children’s Hospital, St. Louis University czy Cleveland Clinic. Wykazano, że próby zmiany nawyków żywieniowych wyłącznie u dziecka są znacznie mniej skuteczne niż wtedy, gdy w proces zaangażowana jest cała rodzina. Tu nie chodzi tylko o wagę W podejściu systemowym celem nie jest wyłącznie zmiana liczby na wadze. Równie ważne jest budowanie zdrowszej relacji z jedzeniem, z własnym ciałem i z najbliższymi. Zmiana nawyków wymaga czasu i cierpliwości. Potknięcia czy trudniejsze momenty są naturalnym elementem procesu. Właśnie wtedy rodzina może się wspierać, rozmawiać i motywować. Bo najtrwalsze zmiany zaczynają się wtedy, gdy robimy je razem.
Jak dziś wygląda „najgrubsze dziecko świata” Arya Permana? Mamy zdjęcia!
W 2017 roku Arya Permana został okrzyknięty „najgrubszym dzieckiem świata”. W wieku 11 lat ważył 192 kilogramy i nie był już w stanie samodzielnie funkcjonować. Na szczęście, z pomocą lekarzy, przeszedł oszałamiającą przemianę, która uratowała mu zdrowie. Zobacz, jak dziś wygląda.
Arya Permana urodził się 15 lutego 2006 roku w Cipurwasari w Indonezji i do około 5. roku życia niczym nie wyróżniał się od innych dzieci. Z czasem chłopiec zaczął szybko przybierać na wadze – w wieku 8 lat ważył już 72 kg, by w 2017 roku osiągnąć niemal 200 kg. Zobacz jego przemianę. Jak do tego doszło? Rodzice chłopca, widząc jego zamiłowanie do jedzenia, nie odmawiali mu posiłków. Jak twierdzi ojciec chłopca, w najbardziej kryzysowym momencie jego syn jadł 4-5 razy dziennie i potrafił zjeść sześć paczek makaronu instant oraz wypić 20 szklanek napojów owocowych. W pewnym momencie otyłość chłopca zagrażała nie tylko jego zdrowiu, ale i życiu. Chłopiec mógł tylko leżeć i jeść. Przestał chodzić do szkoły, ponieważ przejście kilku metrów powodowało ogromne problemy z oddychaniem. View oEmbed on the source website Czas na zmiany Chłopiec został objęty opieką specjalistów w zakresie żywienia, rozwoju dziecka, psychiatrii i ortopedii i aż trzynaście osób pracowało nad jego powrotem do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Pierwszym etapem była zmiana nawyków żywieniowych i wprowadzenie zdrowej, zbilansowanej diety. Waga chłopca obniżała się stopniowo, a gdy była już na stosunkowo niskim, stabilnym poziomie Arya przeszedł operację bariatryczną jako najmłodszy pacjent na świecie. Zmniejszenie objętości żołądka, ścisła, zbilansowania dieta, ćwiczenia pod okiem trenera sprawiły, że chłopiec zaczął tracić na wadze i powoli wracał do zdrowia. Pojawiający się wraz z utratą masy nadmiar skóry częściowo został usunięty operacyjnie. Dziś, po 5 latach, nastolatek waży prawie 113 kg mniej. Wrócił do szkoły, gra w koszykówkę, pływa i w końcu jest szczęśliwym chłopcem. Przypominamy, że na rodzicach ciąży obowiązek dbania o zdrowie dziecka, w tym także dbałość o prawidłową wagę i zdrowe nawyki żywieniowe. View oEmbed on the source website Źródło: manado.tribunnews.com, pikiran-rakyat.com Piszemy też o: Tiktokerka nagrała bulwersujący filmik. Chciała zawstydzić matki które nie uczą swych dzieci dyscypliny? [FILM] Polacy wydają zawrotne sumy na prezent komunijny. Połowa z nich sięgnie do swoich oszczędności Joanna Opozda w pierwszym wywiadzie po porodzie: „Każdy rodzic przez to przechodzi. Oczywiście każdy, który zajmuje się dzieckiem”
Jak odchudzić dziecko? Walkę z nadwagą i otyłością zacznij od małych kroków
Odchudzanie dziecka powinno być przeprowadzone z głową – zmniejszenie liczby kilokalorii to kiepski pomysł. Zamiast tego powoli zmieniaj nawyki żywieniowe całej rodziny i zachęć malca do aktywności fizycznej.
By odchudzić dziecko, nie wystarczy restrykcyjna dieta – w większości przypadków winę za nadwagę u dzieci ponosi nieprawidłowy sposób odżywiania, przekarmianie i brak ruchu. Jeśli organizm otrzymuje więcej kalorii, niż może wykorzystać, nadmiar odkłada się w tkance tłuszczowej. Dieta oparta na przetworzonych, niezdrowych produktach może doprowadzić m.in. do kłopotów z układem krwionośnym i cukrzycy. By tego uniknąć, należy wprowadzić zdrowe nawyki żywieniowe, które zostaną z dzieckiem na całe życie. Jak skutecznie odchudzić dziecko? Odchudzanie dziecka może potrwać wiele miesięcy, a nawet lat. Żeby było skuteczne, na zdrową dietę powinni przejść wszyscy domownicy. Trudno, żeby dziecko zajadało się marchewkami, kiedy widzi, jak jego rodzice pochłaniają niezdrowe przekąski! Nawet gdy zauważysz, że twoje dziecko przybrało na wadze, nigdy nie wpędzaj go w kompleksy. Nie wytykaj mu dodatkowych kilogramów. Maluchowi pokazuj na swoim przykładzie, że zdrowe jedzenie i aktywność fizyczna mogą dawać wiele frajdy. Starszemu dziecku tłumacz, że powinno schudnąć dla zdrowia, ale w każdym rozmiarze jest równie wartościowe i będziesz kochała je równie mocno. Nie zmuszaj go do jedzenia tego, czego nie lubi. W sklepach, na straganach i bazarach jest taki wybór, że na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Żeby odchudzić dziecko, nie podawaj mu żadnych suplementów diety, ani nie wprowadzaj diet odchudzających. Jedynym rozwiązaniem jest wprowadzenie nowych nawyków żywieniowych, które powinny stać się stałym elementem życia dziecka! Jak odchudzić kilkulatka? Inaczej będzie wyglądało odchudzanie 3-letniego dziecka, a inaczej nastolatka – maluchy mają zupełnie inne zapotrzebowanie kaloryczne. U tych pierwszych wynosi ono 1200-1300 kilokalorii dziennie. Dzieciom do 7. roku życia nie ograniczaj kaloryczności posiłków. Postaw na zmianę jakości jedzenia (ograniczone spożycie tłuszczu i cukru) i zachęcaj malucha do większej aktywności fizycznej. Zaangażuj malucha w przygotowanie posiłków. Kilkulatek z powodzeniem może pokroić banana plastikowym nożem (pod twoim nadzorem!), przełożyć truskawki czy borówki z miski na talerzyk czy pomóc ci wrzucać owoce i warzywa do kielicha blendera. Co powiesz na wspólne ćwiczenia? Na YouTubie znajdziesz mnóstwo filmików z ćwiczeniami, które zaangażują zarówno ciebie, jak i twojego kilkulatka. Może stworzycie własny układ taneczny? Albo po prostu zagracie w berka? Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy w przygotowaniu zdrowych, lekkostrawnych i pełnowartościowych posiłków, poproś o pomoc dietetyka specjalizującego się w pracy z dziećmi. Jak odchudzić nastolatka? Nastolatki (od 13 do 16 lat) powinny spożywać mniej więcej od 2100 do 2800 kcal dziennie. Aby zrzucić kilka zbędnych kilogramów, dzieci powinny jeść pełnowartościowe produkty (złożone przede wszystkim z warzyw, produktów zbożowych pełnoziarnistych i źródeł białka, np. chudego drobiu, strączków lub tofu). Nie musisz eliminować całkowicie z jego diety potraw smażonych, ale mocno je ogranicz. Na słodycze i niezdrowe przekąski pozwalaj nie częściej niż raz w tygodniu lub przygotuj ich zdrowe zamienniki: sklepowe chipsy zastąp domowym popcornem uprażonym przy pomocy gorącego powietrza; tłuste frytki zamień na domowe łódeczki ziemniaczane pieczone w piekarniku lub frytki z batatów; do szkoły pakuj dziecku owoce, kanapki z pełnoziarnistego chleba z warzywami lub sałatki z chrupiącymi orzechami; zamiast sklepowych słodyczy, postaw na domowe słodkości: batoniki z płatków owsianych i daktyli, kokatajle na bazie masła orzechowego, bananów i kakao czy niskokaloryczna galaretki z owocami. Żelazne zasady odchudzania dziecka Niezależnie od tego, czy twoje dziecko powinno zgubić kilka, czy kilkanaście kilogramów, postaw na metodę małych kroków. Codziennie podawaj pięć małych posiłków, o stałych porach. Dziecko powinno jeść przy stole, a nie przed telewizorem. Najważniejsze jest śniadanie. Uczeń powinien dostawać do szkoły drugie śniadanie. W każdym posiłku powinna znaleźć się porcja warzyw lub owoców. Uważaj na ukryte kalorie. Śmietanę czy majonez równie dobrze można zamienić np. na jogurt grecki lub roślinny jogurt kokosowy. Nie podjadajcie między posiłkami. W domu nie powinno być wysokokalorycznych przekąsek (chipsów, batonów, cukierków). Zachęć dziecko do samodzielnego przygotowywania posiłków, np. kanapki do szkoły czy sałatki do obiadu. Dzięki temu będzie bardziej zwracało uwagę na to, co je. Zachęć dziecko do wolnego jedzenia i dokładnego przeżuwania posiłków. Odczekaj chwilę, gdy prosi cię o dokładkę. Pamiętaj, że potrzeba ok. 15- 20 minut, żeby do mózgu dotarł sygnał, że organizm się już nasycił. Używaj małych talerzy, wówczas porcje wydają się większe. Pijcie wodę zamiast napojów i soków. Słodzone napoje gazowane i soki dostarczają w ciągu doby dodatkowo aż 500-1000 kcal! Dieta nie da efektów bez wysiłku fizycznego. Zachęcaj dziecko powoli do aktywności, dając dobry przykład. Można zacząć od spaceru, wybierając trasę jak najbardziej atrakcyjną. Potem warto wybrać sport, którego uprawianie pomoże schudnąć. Jeśli twoje dziecko wybiera się na jakąś imprezę, np. urodziny kolegi czy koleżanki, przed wydarzeniem podaj mu pełnowartościowy posiłek. Dzięki temu będzie miał znacznie mniejszy apetyt na niezdrowe przekąski. Zobacz też: Alergia pokarmowa jest groźniejsza, niż się wydaje – mówi prof. Zbigniew Bartuzi Brak apetytu u dziecka: przyczyny, co podać, jakie badania zrobić BLW, czyli jedzenie w sam raz do rączek dziecka [FILM]
Minister Czarnek będzie walczył z otyłością u dzieci, głównie WŚRÓD DZIEWCZYNEK
Minister Czarnek zwrócił ostatnio uwagę na problem otyłości u dzieci. W wypowiedzi ministra edukacji wyraźnie wybrzmiało, że problem ten dotyczy w większej mierze dziewczynek niż chłopców. Nie jest to prawdą, a ocena polityka jest sprzeczna z badaniami.
Po powrocie uczniów do szkół jednym z istotnych elementów ma być walka z otyłością u dzieci. Mają być organizowane dodatkowe zajęcia SKS, jednak będą one skierowane głównie do dziewczynek. Minister Czarnek stwierdził, że „tu jest większy problem”. Badania pokazują jednak coś zupełnie innego - to chłopcy częściej niż dziewczynki cierpią na otyłość. Plan pomocy dzieciom Przemysław Czarnek zapowiedział, że gdy uczniowie wrócą już do nauki stacjonarnej, resort oświaty zadba o pomoc dla nich w kilku obszarach, między innymi – walki z otyłością. Na program ma składać się też: walka z krótkowzrocznością i innymi wadami wzroku pomoc psychologiczna dodatkowe zajęcia (ich celem jest pomoc w nadrobieniu zaległości w nauce). Wizja ministra Czarnka Minister Czarnek już jakiś czas temu zasłynął z kontrowersyjnych wypowiedzi, dyskryminujących kobiety. Twierdził on, że funkcją kobiety jest rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża. Teraz minister edukacji kontynuuje swoje specyficzne postrzeganie płci żeńskiej. Dodatkowe zajęcia SKS będą skierowane przede wszystkim do dziewczynek, ponieważ, jak twierdzi minister, to właśnie one w większej mierze borykają się z problemem otyłości. Wypowiedź Przemysława Czarnka jest sprzeczna z badaniami na ten temat. Jest to jednak kolejny krok do wpędzania dziewczynek w kompleksy, z którymi i tak bardzo często się borykają. Co mówią badania? Jest odwrotnie, niż podaje minister edukacji – według Narodowego Centrum Edukacji Żywieniowej w 2018 roku nadmierna masa ciała występowała u 29,7% chłopców i 14,3% dziewcząt w wieku 11-15 lat. Z kolei w latach 2014-2018 odsetek młodzieży z nadmierną masą ciała wzrósł z 19,9 % do 21,7 %, jednak pogorszenie tej sytuacji w znacznej części dotyczy chłopców. Dyskusja w sieci Głos w sprawie wypowiedzi ministra Czarnka zabrały też znane osoby, między innymi Dorota Zawadzka: „Nadwaga i otyłość JEST problemem społecznym, nie tylko dziewczynek. To jest stygmatyzacja. Badania pokazują, że to chłopcy mają większy problem z otyłością i nadwagą. Dziewczynki nieco częściej mają zaburzenia odżywiania. A to NIE TO SAMO. Nie wolno wskazywać palcem...na nikogo. Trzeba się zająć problemem edukacji w tym temacie systemowo. W sposób przemyślany i przede wszystkim delikatny. Ja zawsze byłam pączkiem nigdy faworkiem”. Do słów ministra edukacji odniosła się także Sylwia Chutnik: „Psychiatria dziecięca leży i kwiczy, bo każdy grosz na nią musi być wyszarpywany i wykłócony. Dojrzewające dziewczynki i tak mają źle, bo zafiksowanie na cielesności i kultura fit wymaga od nich instagramowego wyglądu. I jeszcze minister będzie je odchudzał. Panie, weź się pan dwa razy zastanów, co pan plecie. Zapoznaj się pan z badaniami dotyczącymi samooceny osób do 18 roku życia. Ze statystykami samobójstw, samookaleczenia wśród dojrzewających dziewczyn. Jak pan nie wiesz, co gadać w mediach, to pan się zapisz na SKS i przestań dokopywać dzieciakom, które i tak mają źle. Między innymi przez pandemię i ten rząd”. Więcej o otyłości wśród dzieci i młodzieży możecie przeczytać również w poradniku dla rodziców. Źródło: tokfm Zobacz także: Wiemy, kto odpowiada za otyłość dzieci Jedzenie, które tuczy najbardziej: tym nie karm dziecka! Co robić, by dziecko nie wstydziło się swojej figury?
To nadmiar białka (a nie cukru i tłuszczu) powoduje u dziecka nadwagę? [WIDEO]
Dziecko może wcale nie jeść za dużo tłuszczu i cukru, a mieć nadwagę. Winny jest nadmiar białka w diecie. To szczególnie ważne u niemowlęcia – mówi prof. Piotr Socha z Centrum Zdrowia Dziecka.
Mówi się, że dzieci jedzą za dużo białka. To prawda? I czy to prawda, że nadmiar białka powoduje otyłość? Niestety tak. Centrum Zdrowia Dziecka brało udział w dużym międzynarodowym projekcie, który udowodnił, że podawanie dziecku zbyt dużej ilości białka w pierwszym roku życia może stanowić ryzyko otyłości w wieku późniejszym. Dzieje się to w tzw. w procesie programowania metabolicznego. Żeby tego uniknąć, przede wszystkim zalecane jest karmienie piersią: taki sposób karmienia niemowlęcia powoduje dostarczenie mniejszej ilości białka, to profilaktyka otyłości. Z drugiej strony producenci mieszanek mlecznych - na skutek tych dowodów naukowych - obniżyli zawartość białka w produktach dla niemowląt. Wydaje się, że to jest ten kierenee, który chroni dzieci przed ryzykiem otyłości. To znaczy, że dzięki tym modyfikacjom dzieci będą szczuplejsze? Nadmiar białka to jest jeden z czynników ryzyka, który odpowiada może za ok. 20 proc. czynników rozwoju otyłości. Jednak równie ważne, a może jeszcze ważniejsze, jest kształtowanie zwyczajów żywieniowych. Trzeba robić od pierwszych lat życia dziecka. Zobacz także: Tych błędów w żywieniu dziecka nie popełniaj!
Które produkty dla dziecka są bezpieczne? Jak to sprawdzić – mówi dyrektor IMiD [WIDEO]
Na rynku jest wiele produktów dla dzieci. Czy wszystkie są bezpieczne, skoro nie wszyscy producenci chcą się poddawać ocenie? Czy można wierzyć produktom ze znaczkiem Instytutu Matki i Dziecka – mówi dr n. med. Tomasz Maciejewski, dyrektor IMiD.
Jak to się stało, że IMiD certyfikuje produkty dla dzieci? Mamy w tym zakresie już ponad 60-letnią tradycję. W czasach powojennych Instytut Matki i Dziecka wspierał producentów żywności i wyrobów dziecięcych w tworzeniu produktów dla dzieci. Walczyliśmy wtedy z niedożywieniem i z różnymi chorobami, które nękały dzieci w Polsce po II wojnie światowej. Czasy się zmieniły, zmienił się stan odżywienia dzieci. Pojawiły się nowe wyzwania. Nie ma już problemu niedożywienia, pojawił się za go problem nadmiernego żywienia i otyłości u dzieci. Tworzymy receptury produktów dla dzieci i kobiet w ciąży, zaczęliśmy opiniować produkty innych producentów. Nie jest to proces obowiązkowy. Ma to wspomóc rodziców w doborze bezpiecznego produktu dla dzieci: dobrego jakościowo, bezpiecznego, zawierający takie składniki, by z dziecka wyrósł zdrowy dorosły. Nie wszyscy producenci chcą się poddawać takim ocenom? Nie wszyscy producenci chcą się poddać ocenie, bo jest ona trudna, długotrwała, żmudna. Nie ma też obowiązku poddawania produktów ocenie. Jednak ci, którzy korzystają z naszej certyfikacji, mają pewność, że oferują produkt dobry jakościowo, bezpieczny. Na pewno przekłada się to na wybór produktu przez rodziców. Widząc, że produkt był certyfikowany przez IMiD, rodzic wybierze właśnie ten produkt spośród wielu innych. Rodzic, kupując produkt ze znaczkiem IMiD może być pewny, że ten produkt jest bezpieczny? Produkt ten nie tylko opiniowany w momencie zgłoszenia, lecz cały czas nadzorowany przez naszych ekspertów, czy nie zaszły w nim jakieś zmiany jakościowe. Powiedz mi, co jesz, a powiem ci na kogo wyrośniesz. Przywiązujemy ogromną wagę do produktów dla niemowląt, a także do żywienia kobiet w ciąży i niemowląt. Po to, by dziecko nie było zdrowe nie tylko teraz, ale także jako dorosły. To, co dziecko zje w okresie dzieciństwa, będzie miało znaczenie w jego dorosłości. Zobacz także: Co to jest programowanie żywieniowe?
Rekordzistka miała na wycieczce 340 g cukru w plecaku. To jedna trzecia kilograma!
"Z niedowierzaniem przyglądam się tym paczkom żelków, batonom, cukierkom, ciastkom, wafelkom, gumom rozpuszczalnym i obowiązkowymi słodkim napojom wyciąganym z plecaków podczas przerwy w wyprawie" - opowiada organizator wycieczek do lasu.
To dobry moment, aby porozmawiać o tym, co dzieci jedzą na wycieczkach. Zbliżają się wakacyjne wyjazdy, w szkołach na całego trwają Zielone Szkoły, autokary pełne dzieci przemierzają drogi. A z nimi tony słodkości. Ręka w górę, kto nie dał dziecku do plecaka batonika? Lasu rąk nie widać. "Cukier rozwalił mi niejedną wyprawę" "Kochani rodzice - nie przeginajcie z tym cukrem!" - prosi Bartek Guemtzel, który na co dzień prowadzi leśne warsztaty przyrodnicze dla dzieci. Maluchy wybierając się do lasu, zabierają do plecaków słodycze, które spokojnie wystarczyłyby na dwa tygodnie. "CUKIER rozwalił mi niejedną wyprawę"- pisze mężczyzna w poście na facebookowym profilu Wyprawy Małych Traperów Kujawsko-pomorskie. Z jego obserwacji wynika, że na każdą wycieczkę dzieci mają torby i plecaki pełne słodyczy. Do tego za kieszonkowe pieniądze kupują śmieciowe jedzenie. "Z niedowierzaniem przyglądam się tym paczkom żelków, batonom, cukierkom, ciastkom, wafelkom, gumom rozpuszczalnym i obowiązkowymi słodkim napojom wyciąganym z plecaków podczas przerwy w wyprawie" - mówi. Zobacz też: Wielkie poszukiwania dziecka z okładki! Jest tego tak dużo, że aż postanowił bliżej przyjrzeć się zawartości plecaczków. Poprosił maluchy o wyjęcie swoich słodyczy i odczytanie z opakowań ilości cukru. Najmniej - 70 gramów cukru wyszło u dziewczynki, która, oprócz paczki cukierków i wafelka, miała przekąski w postaci owoców i orzechów, a do picia czystą wodę. "Rekordzistką, która mocno nie odstawała od reszty grupy, była również dziewczynka z 340 gramami cukru. To jedna trzecia kilograma! I to dziecko przyswoiło całość za nim wróciliśmy z lasu" – pisze zdumiony. "Dzieci są naćpane" Pan Bartek przypomina, że badania naukowe przestrzegają, iż cukier może działać na organizm ludzki jak narkotyk. Natychmiast dostaje się do krwi i wywołuje silne pobudzenie. "Im więcej cukru, tym bardziej dzieciaki są nakręcone" - obserwuje. Nie waha się użyć mocnych porównań. "Tak, to mocne słowo, ale te DZIECI SĄ NAĆPANE. Kompletnie nie kontrolują swojego zachowania, puszczają im wszystkie hamulce i zdarza się, że zachowują się niebezpiecznie dla siebie samych i dla otoczenia" - pisze. Myślicie, że chcą w takim stanie słuchać opowieści o ziołach, czy ptakach? Poziom cukru niestety bardzo szybko spada w organizmie. Mniej więcej po godzinie, w miejsce euforii i nadmiaru energii pojawia się apatia połączona z rozdrażnieniem. "Nasze małe ćpunki są na głodzie cukrowym, organizm chce kolejnego kopa i dopóki go nie dostanie, nie będzie marszu przez las, czy rozwiązywania leśnych zagadek, gdzie trzeba uruchomić szare komórki" - opisuje przewodnik. Czyli, co? Zrezygnować z cukru? Pamiętam, jak byłam dzieckiem i uwielbiałam szkolne wycieczki. Podekscytowana wsiadałam do autokaru. Jednym ze stałych punktów programu, bardzo przyjemnym, było wyciąganie z torby jedzenia przygotowanego przez mamę, zazwyczaj kanapki, jabłka i herbaty. A dzisiaj? - Mamo jutro jedziemy na wycieczkę! Mogłabyś kupić mi coś fajnego do jedzenia - zazwyczaj mówią do mnie moje córki. - Okej, a co byś chciała? Jakiś batonik, chipsy, żelki i coś słodkiego do picia- słyszę z reguły. - No nie - protestuję. - Oj, przestań, to przecież wycieczka, zrób mi przyjemność - słyszę. Przyznaję, zazwyczaj idę na pewne ustępstwa. Kupuję coś słodkiego, ale dodaję kanapkę, owoc i obowiązkowo wodę. Córki nie są zadowolone, ale wiedzą, że i tak w autokarze słodkości będzie pod dostatkiem. Przecież wszyscy je mają. Próba zmiany tego to jak walka z wiatrakami? A może się mylę? Może ten apel coś zmieni w naszym podejściu do słodyczy dla dzieci? Zobacz też: Co jest gorsze niż biały cukier? Czy wiesz, ile cukru je twoje dziecko? Quiz BLW: Co można dać dziecku do jedzenia? [WIDEO]
Kurz domowy może być przyczyną… otyłości. Najbardziej zagrożone są dzieci!
Już nie tylko zła dieta i brak ruchu, ale także zgromadzone w kurzu domowym drobinki niektórych substancji mogą być odpowiedzialne za epidemię otyłości, która dotyka także polskie dzieci. Czy możemy się przed tym uchronić?
To zdumiewające odkrycie amerykańskich naukowców wcale nie jest takie absurdalne, jak mogłoby się wydawać, jeśli pomyślimy, że również w domowym kurzu mogą gromadzić się substancje, które zaburzają pracę układu hormonalnego, pochodzące z materiałów, z jakich zostały wyprodukowane nasze sprzęty domowe. Naukowcy z Duke University w Południowej Karolinie twierdzą, że kurz domowy, który chcąc nie chcąc wdychamy, sprawia, że komórki naszego organizmu magazynują tłuszcz. Co gromadzi się w kurzu domowym? Tzw. hormonalne zaburzacze (ang. endocrine-disrupting chemicals). Są to substancje, które wprowadzają zamieszanie w prawidłowym funkcjonowaniu hormonów w organizmie człowieka. Hormony, jak wiemy, odpowiadają za prawidłowe działanie ludzkiego organizmu - gdy praca układu hormonalnego zostaje zaburzona, z organizmem człowieka mogą się dziać bardzo niepokojące rzeczy. Hormonalne zaburzacze znajdowano już w wielu produktach, np. w plastikowych butelkach, kosmetykach, płytach kompaktowych czy środkach czystości. Zalicza się do nich np. bisfenol A (BPA), którego używa się m.in. do produkcji plastikowych butelek czy płyt kompaktowych, a także np. DDT (środek owadobójczy) czy ftalany (nadają miękkość plastikowi). Zobacz też: Butelka do mleka: plastikowa czy szklana? Jak działają hormonalne zaburzacze? Naukowcy postanowili prześledzić, jak hormonalne zaburzacze wpływają na zachowanie się komórek tłuszczowych – adipocytów. W tym celu zebrano próbki kurzu domowego z różnych regionów Karoliny Południowej (USA). Każdą przebadano na obecność hormonalnych zaburzaczy. Następnie przetestowano znalezione w kurzu domowym substancje na mysich komórkach, których w laboratoriach używa się do sprawdzania, jak konkretny czynnik wpływa na ich rozwój i zdolność do magazynowania tłuszczów. Okazało się, że ekstrakty z próbek domowego kurzu powodowały, że badane komórki szybko zaczynały dojrzewać lub zaczynały się szybciej namnażać, co powodowało, że w próbce gromadziły się duże ilości trójglicerydów. Naukowcy zidentyfikowali trzy najgroźniejsze zaburzacze hormonów, obecne w kurzu: środek grzybobójczy, środek opóźniający palność (stosowany w meblach, obiciach, wykładzinach) oraz środek dodawany do PCV. To właśnie one mogą przyczyniać się do rozwoju otyłości u dzieci. Co z tego wynika? Autorzy badania podkreślają, że sprawa wpływu substancji zawartych w domowym kurzu na występowanie otyłości u ludzi wymaga dalszych badań i potwierdzenia uzyskanych dotychczas wyników. Jednak zwracają uwagę, że to właśnie dzieci są najbardziej narażone na rozwój otyłości związany z kontaktem z kurzem domowym i substancjami w nim zawartymi. Póki co warto więc zatroszczyć się o to, by potencjalnie szkodliwego kurzu było w domu jak najmniej, czyli starać się regularnie sprzątać. Pamiętaj jednak, by kurz usuwać po prostu wilgotną ściereczką - bez dodatku chemicznych substancji czyszczących, które warto sensownie ograniczyć w swoim otoczeniu. Tak będzie po prostu bezpieczniej.
Silny, nagły, palący ból, sztywność i obrzęk stawu, głównie dużego palca - tak zwykle objawia się atak podagry, czyli dny moczanowej. W ciąży jej leczenie jest ostatecznością, gdyż leki mogą zaszkodzić dziecku.
Dna moczanowa w ciąży zdarza się rzadko - zaledwie u ok. 1 proc. kobiet. Niestety, nie można wtedy stosować klasycznych leków, gdyż mogą one zaszkodzić dziecku. Ból zwykle trzeba przetrwać i robić wszystko, by się nie powtórzył. Zobacz film: Jak stosować leki w ciąży Objawy dny moczanowej Dna moczanowa (podagra) jest rodzajem zapalenia stawów (artretyzmu). Zwykle objawia się bólem stawu: silnym, palącym. Pojawia się obrzęk i sztywność stawu. Ból jest często tak silny, że w nocy nie można spać, a jego nasilenie powoduje nawet dotyk czy ucisk pościeli. Skóra wokół bolesnego stawu jest czerwona, wręcz purpurowa. Najczęściej jest to ból dużego palca u nogi (podagra), jednak dna moczanowa może też zaatakować inne stawy, np. kostek, nadgarstków. Dna moczanowa może też prowadzić do zapalenia torebek stawowych, szczególnie w łokciu i kolanie (zapalenie kaletki). Pierwsze objawy dny moczanowej mogą też najpierw wyglądać jak guzki na rękach, łokciach lub uszach. U niektórych osób ataki bólu są nagłe i bardzo silne, u innych - nie tak silne, za to występują przewlekle. - U chorych na dnę stwierdza się podwyższony poziom kwasu moczowego w surowicy, w wyniku czego wytrącają się sole kwasu moczowego w stawach, a także w innych tkankach i narządach. Może dochodzić do zmian narządowych, zwłaszcza w nerkach, co bywa przyczyną kamicy nerkowej i niewydolności nerek. Najczęściej zajęty jest staw śródstopno-palcowy palucha. Dolegliwości nie pozwalają na założenie buta, chodzenie. Objawy ataku ustępują zwykle po kilku-kilkunastu dniach, ale kolejne napady dny mogą dotyczyć innych stawów. Niewłaściwie leczona dna prowadzi do odkładania się moczanów w okolicach stawów w postaci guzków prześwitujących przez skórę - mówi dr n. med. Ewa Stanisławska-Biernat, reumatolog. Kto może zachorować na dnę moczanową Dna moczanowa najczęściej występuje u mężczyzn po 40-50. roku życia oraz u kobiet po menopauzie, jednak może też zdarzyć się we wszystkich grupach wiekowych, nawet u dzieci. Może też ujawnić się w ciąży. Czynniki ryzyka dni moczanowej Dna moczanowa jest spowodowana zbyt dużą ilością kwasu moczowego we krwi. Może on tworzyć kryształki, które odkładają się w stawach, co powoduje ból, obrzęk i sztywnienie stawu. Dna moczanowa jest obecnie uważana za jedną z chorób cywilizacyjnych, gdyż występuje częściej niż przed laty. Czynnikami ryzyka są: nadwaga i otyłość, spożywanie dużej ilości mięsa i owoców morza, bogatych w puryny, alkohol, stosowanie niektórych leków, np. moczopędnych, które zmniejszają ilość soli i wody w organizmie, wysokie ciśnienie krwi. Czytaj też: Dieta na dnę moczanową - co jeść, a czego nie? Gdy masz atak dny moczanowej w ciąży Bez konsultacji z lekarzem nie przyjmuj żadnych leków. Unieś bolesną kończynę do góry, możesz zrobić zimne okłady (z wody, lodu). Konieczna jest konsultacja z ginekologiem, być może także z reumatologiem. Przewlekła dna moczanowa w ciąży oraz jej ciężki przebieg może zakończyć się przedwczesnym porodem. Wiele kobiet w ciąży z dną moczanową ma wskazania do wykonywania cesarskiego cięcia przed terminem. Czytaj też: Czy grozi ci poród przedwczesny?
Co czuje matka naprawdę grubego niemowlęcia? Ja wiem!
Wszyscy mają być szczupli, wysocy i od linijki. Niemowlęta też, a jak nie to przywołamy ich mamy do porządku. Brzmi znajomo? Ten tekst jest dla ciebie.
Przyzwyczailiśmy się już do tego, że światem rządzi kult ciała. Szczupłego, odpowiednio wyrzeźbionego, zdrowego ciała. Koniecznie młodego, dodajmy. Z dziećmi jest tylko nieco inaczej. Te pulchne jeszcze niedawno określano jako zdrowe, ale dziś już chyba nikt nie da się na to nabrać: otyłość wśród dzieci to realny problem XXI w. Także w Polsce, gdzie wg danych Instytutu Żywności i Żywienia już co piąte dziecko w wieku szkolnym ma nadwagę. Czy wyglądają zdrowo? Polemizowałabym, szczególnie wiedząc o tym, jakie konsekwencje dla ich zdrowia w przyszłości może mieć otyłość teraz, w dzieciństwie. Takie niemowlęta z kolei... o, tu przydałyby się pulchne policzki, prawda? W ich przypadku nadal chcielibyśmy radośnie chwytać te poliki palcami i mówić, jaki rozkoszny cherubinek z tego bobasa. Gorzej, jeśli niemowlę cherubinka wcale nie przypomina, a wyglądem bliżej mu do posagów Buddy. Czyli pulchna buźka tak, ale nie daj Boże, gdyby miało być grube. Wtedy na miejscu jest zwracanie uwagi matce i załamywanie rączek nad kołyską. Ojejku, jakie grube niemowlę! Czy szczucie idealną sylwetką naprawdę może dotyczyć niemowląt? Chyba tak, skoro ktoś wpadł na pomysł siłowni dla niemowląt. Przeczytałam niedawno na portalu Refinery29 artykuł o grubym niemowlęciu, napisany przez jego matkę, pisarkę Caroline Stanley. Kobieta prosi w nim panie, żeby przestały zawstydzać jej ośmiomiesięczną córkę z powodu jej tuszy. Apel zaadresowany jest do pań, ponieważ - jak donosi Stanley - do tej pory wagę jej córeczki skomentowało już prawie 50 kobiet i ani jeden mężczyzna. Stanley napisała, że za każdym razem, kiedy wyjdzie z domu, ktoś uważa za stosowne powiedzieć coś na temat wagi jej córki. Niektórzy uważają, że nazywanie jej grubą to komplement, inni sądzą, że powinni pocieszyć matkę: "Nie martw się, jak zacznie biegać to schudnie". Stanley nie jest zachwycona. Sama przez większość życia miała problemy z wagą i akceptacją swojego ciała i boi się, że dzięki tym "życzliwym" obcym ludziom teraz to samo czeka jej córkę. Jestem szczupła, a moje dziecko jest grube Należę do tych szczęśliwców, którzy bez żadnego wysiłku zachowują szczupłą sylwetkę. To pewnie kwestia genów. A jednak czytając tekst Caroline Stanley wiedziałam dokładnie, co czuje, bo sama byłam mamą bardzo grubego niemowlęcia. I pisząc "bardzo grubego" mam na myśli właśnie to: bardzo grube niemowlę. Moja córka w dniu porodu ważyła niecałe 3,5 kg. Szybko zaczęła przybierać na wadze i przez większość pierwszego roku swojego życia plasowała się w magiczny sposób powyżej 97 centyla. Co to oznacza? Na przykład to, że jej rączki i nóżki składały się z samych fałdek, pulchnych oponek, które wymagały skupienia podczas dokładnego oczyszczania patyczkami higienicznymi i skrupulatnego osuszania flanelowymi pieluchami, żeby nie dopuścić do odparzeń. Nie przekarmiałam córki, co wiele spojrzeń życzliwych przechodniów starało mi się dać do zrozumienia. Karmiłam piersią, a córka nie należała do tych niemowląt-koneserów, wiszących na matce-karmicielce przez całą dobę – nic z tych rzeczy! Domagała się mleka co 3-4 godziny, ssała przez około 10 minut i już była najedzona. I tyła. I stawała się coraz większa. Pani da dziecku wodę zamiast mleka! Jeden z lekarzy zasugerował, żebym zastąpiła jeden z mlecznych posiłków wodą: żeby się dziecię odchudziło. Na szczęście nasza pani pediatra była mądra, oczytana i bardzo kompetentna. Córkę zobaczyła pierwszy raz, kiedy mała miała 3 miesiące. "Duże dziecko" – oznajmiła bez większych emocji: "Będzie później osiągać różne etapy rozwoju". Zaniepokoiłam się. Pani dr pospieszyła z wyjaśnieniem: później przekręci się na brzuszek, później usiądzie, później zacznie chodzić. "Większość dużych dzieci tak ma". Moje dziecko później? Nie ma mowy! A jednak. Miała spory poślizg. Usiadła samodzielnie, o ile dobrze pamiętam, kiedy miała 9 miesięcy. Nasza wspaniała lekarka uspokajała na każdej wizycie i przy każdym kolejnym przekroczonym 97 centylu: "Nie ma się czym przejmować. U dzieci karmionych piersią nie mówimy o nadwadze. Wyrośnie". Są nawet badania, które potwierdzają, że dzieci karmione piersią są mniej zagrożone otyłością w przyszłości. Na razie jednak moje dziecko było niemowlęciem i było bardzo grube. Przyznam się wam szczerze, że bałam się, że nie wyrośnie z tego. Ale co mi pozostawało innego niż wziąć słowa lekarki za dobrą monetę? Przecież do głowy nie przyszłoby mi odchudzanie niemowlęcia. Jakie wyraziste to niemowlę! Ludzie lubili komentować tuszę mojej córki. Że duża, że gruba, że pulchna, że "zdrowa". Wyrazista. Przystojna (!). Nie powiem, bywało mi przykro, zwłaszcza, że dla mnie ona była po prostu śliczna. Całkiem idealna! Aż pewnego dnia, w drugim roku życia, przestała być gruba. Tak po prostu. Pani dr miała rację: wyrosła. A badania naukowe nie pozostawiają żadnych wątpliwości: im dłuższe karmienie piersią, tym mniejsze ryzyko otyłości u dzieci w przyszłości. Teraz moja córka ma już prawie 9 lat i jest najdrobniejszą dziewczynką w swojej klasie. Pomimo dobrego apetytu wagowo plasuje się poniżej 10 centyla, wzrost równo na 10. Chudzina, można żebra liczyć – to nowe komentarze na temat jej budowy ciała. Obcych ludzi naprawdę trudno zadowolić, prawda? Kiedy niedawno natknęłam się na zdjęcia córki, zrobione na plaży, kiedy miała 10 miesięcy, byłam w szoku: ona naprawdę przypominała figurkę Michelin! Zdążyłam już zapomnieć jak bardzo... Świat jest niesamowity w tym, jak potrafi nas ciągle zadziwiać. Szczucie szczupłą sylwetką Apeluję, drodzy obcy: dajmy niemowlętom spokój. Ich matkom też! Nie podchodźmy do nich, nie dorzucajmy swoich 3 groszy. Skupmy się na sobie. Stanley pisze w swoim artykule: “Żyjemy w czasach, gdy terror szczupłego ciała jest wszechobecny – zwłaszcza dla kobiet. Jest mi bardzo przykro, że ludzie czują się dobrze przenosząc to podejście na moje dziecko. Moja córka zasługuje na szansę, by budować poczucie pewności siebie i własnej wartości bez waszych komentarzy. Mam nadzieję, że przemierzając ten świat, będzie na tyle mądra i niezależna, by nie przejmować się tym, co o niej myślicie, a jeśli dobrze wypełnię swoje zadanie, będzie też na tyle odważna, żeby wam o tym głośno powiedzieć". Być może któraś z was też karmi, a jej dziecko także wyskoczyło poza siatki centylowe i też wywołuje sensację swoją buddyjską posturą. Jeśli to czytasz, chciałabym ci powiedzieć, żebyś nie przejmowała się ludźmi. Powiedzmy nie zaszczuwaniu szczupłą sylwetką. I błagam, niech wam nie przyjdzie do głowy odchudzanie niemowlęcia! * * Mówimy o niemowlętach karmionych piersią. Niemowlętom karmionym mlekiem modyfikowanym należy podawać porcje mleka odpowiednie dla wieku i przestrzegać pór karmienia. Tkanki tłuszczowe, które powstaną w pierwszych dwóch latach życia u dzieci karmionych innymi pokarmami niż wyłącznie mlekiem mamy (czyli także już u niemowląt karmionych piersią w okresie rozszerzania diety), pozostaną już na zawsze. Nigdy nie wolno odchudzać dziecka na własną rękę, bez nadzoru lekarza. Zobacz też: Otyłości u niemowląt nie wolno lekceważyć 15 rad, jak rozszerzać dietę niemowlaka Siatki centylowe
Czy dziecko może odziedziczyć po rodzicach skłonność do tycia?
Co dziedziczymy: skłonność do tycia czy raczej do... smażonych kartofli? Wyjaśnia genetyk.
Czy dziecko może odziedziczyć po rodzicach skłonność do tycia? Czy to raczej kwestia nawyków żywieniowych i błędów dietetycznych? Wyjaśnia prof. Ewa Bartnik, genetyk z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Uniwersytetu Warszawskiego. Chcesz wiedzieć więcej na temat dziedziczenia? Przeczytaj wywiad z prof. Bartnik, genetykiem oraz prof. Włodzimierzem Oniszczenko, psychologiem Zobacz także: Czy da się przewidzieć wzrost dziecka?
Naukowcy nie mają wątpliwości: brak snu może prowadzić do nadwagi, a nawet otyłości. Także u dzieci.
Brak snu jest przyczyną nadwagi nie tylko dlatego, że nie śpiąc mamy więcej czasu na jedzenie. Niedosypianie sprawia, że organizm przestaje funkcjonować jak należy. Zakłóca funkcjonowanie wszystkich narządów, zmienia pracę mózgu, upośledza układ odpornościowy etc. Spowalnia także nasz metabolizm i prowadzi do innych zmian, które powodują tycie. Brak snu a tycie – Organizm, który nie odpoczywa określonej liczby godzin na dobę zamiast spalać kalorie kolejnego dnia zaczyna je magazynować, co prowadzi do przybierania na wadze – ostrzega portal kardiolo.pl. Zarywając noce sprawiamy także, że zmienia się nasz apetyt. W naszej krwi obniża się stężenie leptyny – hormonu, który zmniejsza łaknienie, a podwyższa się poziom greliny, która sprawia, że mamy ochotę zjeść konia z kopytami. Gdy jesteśmy niewyspani, mamy również większą ochotę na słodycze i nie chce nam się ruszać. Nic dziwnego: jesteśmy przecież zmęczeni. Dla młodej mamy rada "wysypiaj się" brzmi jak kiepski dowcip, więc ci jej oszczędzimy. Jednak gorąco namawiamy: śpij, ile się da i nie zarywaj nocy przynajmniej z powodu prasowania! Polecamy: Kalendarz odchudzania Niewyspane dzieci także tyją! Tycie z powodu niedosypiania dotyczy nie tylko dorosłych, ale także (a może zwłaszcza) dzieci, u których jakość i długość snu wpływa na metabolizm jeszcze wyraźniej. – Odkryliśmy wręcz wstrząsające powiązanie: dzieci przewlekle niedosypiające w niemal każdym przypadku były jednocześnie otyłe! – powiedziała cytowana przez Gazetę Wyborczą dr Elsie Taveras, szefowa oddziały pediatrii Massachusetts General Hospital. Zanim doszła do tych wniosków, przebadała wraz ze swoim zespołem ponad 1000 maluchów od 6 miesiąca życia. Oczywiście brak snu jest tylko jednym z czynników powodujących nadwagę u dzieci, bo jak wiadomo ważne jest także to, by nie jadły byle czego i jak najwięcej się ruszały. Jednak zarywanie nocy z pewnością im nie pomaga. Polecamy: Uwaga, nadwaga! Polskie dzieci tyją najszybciej
Babcie i dziadkowie kochają nasze dzieci nad życie i daliby się za nie pokroić w plasterki. Czasem jednak przekarmiają je słodyczami… Co robić?
Po publikacji tekstu "Nie karmić Kuby" czyli nie częstujcie mojego dziecka słodyczami, bo będę gryźć!, na Facebooku i pod tekstem posypały się komentarze. Wynika z nich, że osobami, które najczęściej wbrew naszej woli przekarmiają słodyczami nasze dzieci, są nie obcy (z nimi sobie jakoś – lepiej lub gorzej – radzimy), ale bliscy, zwłaszcza babcia i dziadek. Dziadkowie obdarowują nasze dzieci słodyczami, przyrządzają im kaloryczne przysmaki, dają się naciągać na lody i batony. Robią to wszystko z miłości, ale ... No cóż, niestety nie zawsze liczą się z naszym zdaniem. Chodź, babunia da cukierka – Obcym mówię "nie" i już, ale nie mam już siły do rodziny. Normalnie ręce opadają – pisze Kasia. – Nie pozwalam, a oni i tak wciskają młodej a to czekoladę, a to cukierki czekoladowe. Cudownie: dziecko jest zachwycone babcią czy ciocią, a zła matka nie pozwala… No ludzie, nie wolno stawiać matek w takiej sytuacji! Kasia pisze, że odbyła z bliskimi mnóstwo rozmów na ten temat. Słyszała, że przesadza. – I jeszcze nasłuchałam się, jakie te dzieci teraz biedne: tego nie mogą, tamtego…. – dodaje . Osoba popisująca się nickiem JM_K ma z dziadkami podobny problem: ciągle karmią jej synka. – Oni by mu dali do zjedzenia wszystko – pisze. – Gdy pytam "Dlaczego mu to dałaś?", słyszę "No bo on tak otwierał buzię, na pewno jest głodny". I nie potrafią zrozumieć, że dziecku do szczęścia nie jest potrzebny cukier. – Niestety, często nawet najbliższej rodzinie, szczególnie dziadkom (o losie!) ciężko jest zrozumieć, że by dziecko było szczęśliwe, nie musi czegoś w siebie co chwilę wpychać – potwierdza Magdalena. Paulina też to zna. – Moja córka ma 11 miesięcy i na każdej rodzinnej imprezie ktoś ciągle podtyka jej ciastka, np. sernik. Nie wiem dlaczego nie wszyscy rozumieją, że nie życzymy sobie, by karmili nasze dziecko słodyczami. Jeśli od początku uczymy dzieci jedzenia zdrowych produktów to zaoszczędzamy im w przyszłości problemów z jedzeniem/wagą. Co w tym złego, ze dziecko będzie jadło owoce zamiast czekolady? Zobacz: 8 drobiazgów, które można podarować dziecku zamiast słodyczy Mamo, to moje dziecko Babcia Szymka uważa, że kochać, to znaczy podsuwać pod nos smakołyki. – Gdy byłam dzieckiem, polewała mi kopytka bułką tartą i masłem, kupowała słodycze i piekła dla mnie ciasta. Uwielbiałam to. I oczywiście tyłam na potęgę. Moje koleżanki umierały ze śmiechu, gdy spocona jak mysz próbowałam je dogonić albo zrobić fikołka na WF-ie. Do dziś pamiętam tamte upokorzenia – wspomina jej córka, Patrycja. Patrycja nie chce, by Szymek kiedykolwiek przeżywał to samo, dlatego, gdy toczone w kółko rozmowy z babcią nie skutkowały, postawiła sprawę na ostrzu noża: jeśli jej mama nie zrezygnuje z przekarmiania wnuka, będzie widywać go tylko w święta. – Powiedziałam też, że to moje dziecko i to ja będę ustalać, co jada. I że powinna szanować moje zdanie, nawet jeśli się z nim nie zgadza – opowiada Patrycja.– Mamie było przykro i długo nie mogła zrozumieć, czym sobie na to zasłużyła. Prawda jest taka, że chyba nadal do końca nie rozumie, jednak przestrzega zasad, które ustaliłam. Kochani dziadkowie, czasy się zmieniły! Na szczęście nie zawsze trzeba stawiać sprawę tak ostro, jak musiała zrobić to Patrycja. Najczęściej wystarczy spokojna, rzeczowa rozmowa. Na przykład taka, jaką jak ze swoimi rodzicami przeprowadziła Ania, mama 4-letniej Wiktorii. Powiedziała im po prostu, że ich ukochana, śliczna wnuczka nie będzie miała szansy (podobnie jak większość współczesnych maluchów) pozbyć się nadmiaru przynoszonych przez nich kalorii szalejąc cały dzień na podwórku z bandą innych dzieciaków. Czasy chodzenia po drzewach, skakania w gumę i wiszenia na trzepaku niestety się skończyły. Teraz – chcemy czy nie – rzeczywistość kilkulatków wygląda całkiem inaczej, bo pracujemy do późna a przedszkole nie jest za rogiem. Wytłumaczyła, że jest naprawdę źle: polskie dzieci tyją dziś najszybciej w Europie. Obejrzyj film: Dlaczego polskie dzieci tyją na potęgę? – Lekko nie było, ale dziadkowie w końcu zrozumieli, że nie uszczęśliwią wnuczki narażając na otyłość . Teraz zamiast żelków i cukierków przynoszą wnusi kolorowanki. Przeczytaj także: Mama i babcia - jak ułożyć wzajemne relacje? A jak jest z tym u was? Czy dziadkowie waszych dzieci zawsze liczą się z waszym zdaniem w sprawie słodyczy? Jaki drobiazg mogliby waszym zdaniem przynieść zamiast cukierków, chcąc sprawić przyjemność wnukom? Czekamy na wasze komentarze.
Polskie dzieci tyją na potęgę! – mówi dr Agnieszka Jarosz (film)
Otyłych przedszkolaków jest już dwa razy więcej niż 10 lat temu. Polskie dzieci tyją na potęgę – apelują lekarze i dietetycy. Dlaczego tak się dzieje? Jak zapobiec epidemii otyłości? Mówi ekspert ds. żywienia, dr Agnieszka Jarosz z Instytutu Żywności i Żywienia.
Najmłodsze pokolenie tyje najszybciej – to bardzo niepokojąca obserwacja! Według analityków w ciągu ostatnich 10 lat podwoiła się liczba czterolatków z otyłością. – Wiąże się to z naszym stylem życia: więcej jemy produktów przetworzonych i mniej się ruszamy – mówi Dr Agnieszka Jarosz, dietetyk z Instytutu Żywności i Żywienia. Pediatrzy alarmują, że z ich obserwacji wynika, iż już niemowlęta dostają pierwsze frytki „do rączki”, a ilość zjadanych przez dzieci fast foodów zwiększa się proporcjonalnie do ich wieku. – Problem żywności typu fast food by nie istniał, gdyby nie była ona nadużywana – tłumaczy ekspert z IŻiŻ. – Nie ma nic złego w kawałku pizzy, ale problem jest taki, że jedzenie typu fast food gości na talerzach dzieci zbyt często, a do tego jest ono traktowane jako przekąska (Przeczytaj: 6 najzdrowszych przekąsek dla dzieci). Co zdaniem dietetyk możemy robić, by ustrzec dzieci przed nadwagą i otyłością? Nic trudnego: wystarczy świecić przykładem, tłumaczy dr Jarosz. Kiedy dzieci widzą, że dorośli spędzają aktywnie czas i jedzą zdrowe rzeczy, wtedy na pewno nie będą narażone na tak duże ryzyko otyłości. Zobacz także: Czy otyłość jest dziedziczna? – mówi ekspert, dr Agnieszka Jarosz.
Czy otyłe dziecko może być niedożywione?
To bardzo ważny temat, którego nie można ignorować.
Na pytanie odpowiada dr n. med. Agnieszka Jarosz z Instytutu Żywności i Żywienia.
Co możesz zrobić, by twoje dziecko było ładne?
Co możemy zrobić, by z naszych ślicznych bobasów wyrosły ładne dziewczyny i przystojni chłopcy? Zapytaliśmy o to specjalistów z różnych dziedzin.
Jak sprawdzić na siatce centylowej, czy dziecko ma nadwagę?
Nadwaga u dziecka może powodować problemy zdrowotne, dlatego kontroluj wagę dziecka, najlepiej za pomocą siatek centylowych. Krok po kroku wyjaśnimy, jak sprawdzić, czy twoje dziecko nie waży za dużo. Jeśli masz wątpliwości, zawsze o radę warto poprosić też pediatrę.
Dzieci z nadwagą są mniej sprawne fizycznie i mają wiele innych problemów, np. są narażone na niemiłe docinki rówieśników. Poza tym nadwaga u dziecka szybko może przerodzić się w otyłość. Dlatego kontroluj wagę swojego dziecka przy pomocy siatek centylowych. Podpowiadamy jak to zrobić. 1. Zważ i zmierz dziecko Długość ciała dziecka jest zawsze potrzebna do ocenienia prawidłowej wagi dziecka. Zapisz otrzymane wyniki. 2. Znajdź siatki centylowe Siatki centylowe są na pewno w książeczce zdrowia dziecka. Ale możesz je także znaleźć w internecie - wtedy warto je wydrukować, by móc na nie nanieść dane dziecka. Zobacz też: Siatki centylowe dla dziewczynek i siatki centylowe dla chłopców od 1. do 12 miesiąca życia. 3. Odszukaj siatkę centylową dla wzrostu dziecka i jego płci Siatki centylowe są osobne dla dziewczynek, chłopców i wcześniaków. 4. Na jednej osi znajdź wiek dziecka, a na drugiej jego wzrost Poprowadź z tych miejsc linie. W miejscu ich przecięcia postaw kropkę. Odczytaj, na jakim centylu znajduje się ta kropka, czyli wzrost dziecka (3, 10, 25, 50, 75, 90 i 97). 5. Odszukaj siatkę centylową dla wagi dziecka i jego płci Postępuj z siatką centylową dla wagi tak samo jak z siatką centylową dla wzrostu. Na koniec odczytaj, na jakim centylu znajduje się waga dziecka (3, 10, 25, 50, 75, 90 i 97). 6. Porównaj wyniki z obu siatek centylowych Jeśli są na tym samym centylu lub na sąsiednim (np. wzrost i waga na 25 albo wzrost na 25, a waga na 50), dziecko rozwija się harmonijnie. Z nadwagą mamy do czynienia wówczas, gdy różnice między centylami są większe i przeskakują o dwa centyle lub więcej, np. waga jest na 90 centylu, a wzrost na 25. Co robić, gdy dziecko ma nadwagę? Na pewno trzeba o tym powiedzieć lekarzowi, który spróbuje ustalić przyczynę nadmiaru kilogramów u dziecka. Zaleci też, w jaki sposób opiekować się dzieckiem i je żywić. U najmłodszych dzieci nie można stosować diet odchudzających, ponieważ mogą one zaburzyć prawidłowy rozwój. Należy pilnować, by przez dziecko nadmiernie nie przybierało na wadze - najlepiej po konsultacji z lekarzem. U starszych przedszkolaków odchudzanie musi się odbywać pod kontrolą lekarza (ustali przebieg diety lub skieruje do dietetyka). W czasie trwania diety wykonuje się u dziecka badania krwi. Polecamy także: Gdy dziecko jest za grube - 7 rad dla rodziców
5 powodów, dla których trzeba chronić dziecko przed otyłością
Czy naprawdę warto uważać co dziecko jada, skoro jest (póki co) szczupłe? Czy przejmować się, jeśli wygląda „za dobrze”?
Tak, bo grube dzieci: 1. Są mniej sprawne fizycznie Jako niemowlęta później siadają, raczkują, chodzą. Potem wolniej biegają, trudniej im się wspinać, jeździć na rowerze itd. Łatwo się męczą i szybko pocą. Nie błyszczą na na placu zabaw i na boisku, więc zaczynają unikać ruchu. A przez to tyją jeszcze bardziej. 2. Są bardziej narażone na problemy ze zdrowiem Częściej chorują na astmę, cukrzycę typu 2, nadciśnienie (Tak! Mają je coraz młodsze dzieci!), stłuszczenie wątroby, bezdech. Są bardziej narażone na płaskostopie, koślawość kolan, skrzywienie kręgosłupa, a nawet zmiany zwyrodnieniowe stawów. 3. Nie mają łatwego życia Bywają wyzywane lub odrzucane przez rówieśników, często mają kompleksy, są narażone na upokorzenia (np. podczas zajęć sportowych). Zaniżone poczucie własnej wartości może sprawić, że osiągają mniej, niż by mogły. Uciekają w samotność, a swoje nieszczęście „zajadają” łakociami siedząc przed telewizorem albo komputerem. 4. Często wyrastają na okrągłych nastolatków i otyłych dorosłych Sprawa jest prosta: nadwaga i otyłość w dzieciństwie to najkrótsza droga do otyłości w życiu dorosłym. Oraz, niestety, całej listy chorób, które jej towarzyszą, albo z niej wynikają. 5. Wkraczają w życie z niewygodnym bagażem Powstałe w dzieciństwie nadprogramowe komórki tłuszczowe, złe nawyki żywieniowe i popsuty metabolizm, to coś, z czym trudno walczyć. Przeczytaj także, jak chronić dziecko przed otyłością gdy jest niemowlęciem i później oraz co robic, gdy już wazy za dużo. Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
7 rad dla rodziców, gdy dziecko jest za grube
Co robić, gdy dziecko ma nadwagę i z miesiąca na miesiąc coraz bardziej się zaokrągla? Jak uchronić je przed otyłością? Co zrobić, żeby dziecko nie tyło? Oto kilka sposobów na zmianę tych niekorzystnych dla zdrowia dziecka tendencji.
1. Zapisuj, co dziecko je Przez kilka dni zapisuj każdy kęs, każdy łyk, każde ciasteczko. Może się okazać, że jest tego dużo więcej, niż sądzisz. Przyjrzyj się także temu, co jada cała rodzina. Zrób to szczególnie uważnie, jeśli sama ważysz za dużo. Badania nie pozostawiają wątpliwości: dzieci mam z nadwagą mają o wiele większe szanse na zostanie grubaskami niż dzieci matek szczupłych. Jeśli jadacie za tłusto, za słodko, za dużo i nieregularnie, nikomu to nie wychodzi na zdrowie, także chudzielcom. Co jeszcze możesz zrobić? Zajrzyj na kolejne strony. [CMS_PAGE_BREAK] 2. Nie odchudzaj dziecka na własną rękę Poproś pediatrę z zbadanie dziecka (czasem przyczyną tycia są np. problemy hormonalne ). I wybierz się z nim do dietetyka. Rosnący malec potrzebuje mnóstwa ważnych składników, więc drastyczne ograniczenia nie wchodzą w grę. Zobacz też: Jak sprawdzić na siatce centylowej, czy dziecko ma nadwagę [CMS_PAGE_BREAK] 3. Karm zdrowo Postaw na warzywa, kasze, chude mięso, naturalny (a nie dosładzany) nabiał. Uważaj na ziemniaki, kluski, pierogi, pieczywo, tłuste wędliny (np. parówki), tłuste sosy, majonez itp. Zamiast potraw smażonych, podawaj gotowane, duszone i pieczone. Polecamy: Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw? 25 sprawdzonych sposobów [CMS_PAGE_BREAK] 4. Ogranicz słodycze do minimum Dla dziecka z nadmiarem kilogramów łakocie są na specjalne okazje, np urodziny czy święta, a nie do podjadania na życzenie, zwłaszcza kilka razy dziennie. Polecamy: Co zamiast słodyczy? Ściąga dla babć i cioć [CMS_PAGE_BREAK] 5. Nie kuś dziecka tym, czego nie może jeść To ważne, by reszta rodziny nie objadała się lodami albo pyzami, jeśli dziecko nie powinno ich jeść. Bądźcie lojalni. Nie zostawiaj też na widoku misy z ciasteczkami albo cukierkami, nie piecz ciast, któe pachną tak, że ciężko się im oprzeć. Dzięki temu maluchowi będzie łatwiej zaakceptować nowy sposób żywienia. Wiadomo: czego oczy nie widzą... [CMS_PAGE_BREAK] 6. Zmień styl życia całej rodziny Spacery, szaleństwa na placu zabaw, jazda na rowerze, gra w piłkę, wyprawy do aquaparku i na basen to to, czego twoje dziecko z nadwagą potrzebuje teraz bardziej niż filmów na DVD, gier komputerowych czy nawet lekcji angielskiego. Nie zmuszaj dziecka do uprawiania sportów, których nie cierpi. Poszukaj takiej aktywności, która sprawi mu przyjemność. Zobacz też: 5 powodów, by iść z dzieckiem na plac zabaw [CMS_PAGE_BREAK] 7. Traktuj zdrowe jedzenie w sposób naturalny Bądź delikatna, ale nie rozczulaj się nad dzieckiem. Nie mów np. „Nie wolno ci tego jeść, bo za dużo ważysz” ani „Moje biedactwo nie może zjeść tortu”, bo niczego w ten sposób nie osiągniesz. Po prostu dawaj dziecku zdrowe i mało kaloryczne jedzenie. Zobacz też: Jak wychować szczupłe dziecko? Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
Jak uchronić dziecko przed otyłością? 11 rad dla dzieci w wieku od 2 do 6 lat
Co czwarty mały Europejczyk jest za gruby. To 10 razy więcej niż 40 lat temu! Na szczęście nie musisz bezradnie patrzeć jak twoja pociecha zamienia się w klopsa.
Przeczytaj także, jak chronić przed otyłością niemowlę 1. Nie martw się, że dziecko smukleje Gdy przestaje być niemowlęciem, jego ciało zmienia proporcje. To normalne. 2.Przyzwyczajaj do regularnych posiłków Dziecko powinno jeść 5 posiłków dziennie: śniadanie, II śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja. Nie biegaj za nim z kanapką, nie przyzwyczajaj do ciągłego podjadania, bo nie będzie miało szansy zgłodnieć. Jeśli nie zjadło obiadu, niech poczeka na podwieczorek. 3. Nie popędzaj przy jedzeniu Maluch powinien jeść spokojnie, wszystko dokładnie żując. Badania nie pozostawiają wątpliwości: dzieci, które jedzą powoli, rzadziej są otyłe. 4. Nie zmuszaj Nie każ zjadać wszystkiego, co przygotowałaś. Pamiętaj, że małe dziecko ma mały żołądek. 5. Uważaj na napoje Nie dawaj maluchowi słodzonych, farbowanych napojów udających soki. [CMS_PAGE_BREAK] 6. Nie pocieszaj i nie nagradzaj jedzeniem W ten sposób uczy się dzieci, że na smutek, stres, zdany (lub nie) egzamin najlepsza jest czekolada albo szturm na lodówkę. 7. Uważaj na słodycze Dziecko może je jeść, ale nie codziennie i nie workami! Poproś dziadków, by swoją miłość do wnuków wyrażali inaczej niż poprzez czekoladę i inne kaloryczne frykasy. Potrawy na słodko (naleśniki itd.) przyrządzaj tylko od czasu do czasu. Nie mogą być podstawą jadłospisu. Przeczytaj, co można podarować dziecku zamiast słodyczy. 8. Karm zdrowo Stawiaj na jakość, nie ilość, wybieraj to, co wartościowe, unikaj wysoko przetworzonej żywności i pustych kalorii. Trzymaj z daleka od dań typu Fast food. Na spacery i wycieczki zabieraj kanapki i owoce, żeby nie kupować batonów i słodkich bułek, gdy zgłodniejecie. 9. Nie pozwalaj jeść przed telewizorem Posiłek to posiłek, a nie coś "przy okazji". Dobre nawyki są ogromnie ważne. Dzięki nim dziecko nie będize jadało w biegu byle czego. 10. Zachęcaj do ruchu Nie każ malcowi siedzieć w wózku, jeśli już potrafi chodzić. Nie powstrzymuj jego naturalnej ruchliwości. Baw się z nim tak, by ruszał się jak najwięcej, np. w berka. Starszego smyka zabieraj na spacery i plac zabaw. Nie pozwalaj mu tkwić przed telewizorem. Powinien biegać, wspinać się na drabinki, jeździć na rowerze. Tu znajdziesz kilka pomysłów na zabawy ruchowe 11. Dbaj, by się wysypiało Dzieci, które mało śpią, szybciej tyją. Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
Jak uchronić dziecko przed otyłością - 9 rad dla rodziców niemowlęcia
Małych grubasków przybywa w zastraszającym tempie. W dodatku dzieci tyją coraz wcześniej. Jak temu zapobiec?
1. Karm piersią Dzieci karmione mlekiem matki rzadziej mają nadwagę w późniejszym wieku. 2. ... albo uważaj na proporcje mieszanki Nie wsypuj więcej proszku niż jest w przepisie i nie zmuszaj dziecka, by opróżniło butelkę do dna. 3. Uważaj na cukier Nie dosładzaj herbatek, kaszek itd. Do słodkiego smaku bardzo łatwo się przyzwyczaić. 4. ... i soczki Są zdrowe ale kaloryczne. Niemowlę powinno wypijać do 150 ml soczków dziennie. 5. Przyzwyczajaj dziecko do picia wody mineralnej Słodzone napoje są niezdrowe i mają mnóstwo kalorii. Im szybciej zaczniesz uczysz pić dziecko wodę, tym bardziej oczywiste będzie dla niego, że to właśnie ona najlepiej gasi pragnienie. 6. Naucz dziecko jeść warzywa Rób to od początku rozszerzania diety, bo potem będzie trudniej. 7. Nie mów „Za mamusię, za tatusia” Przekarmiając dziecko psuje się mu „kontrolkę”, która daje sygnał „Jestem najedzony”, rozciąga ścianki żołądka i funduje mu mnóstwo nadprogramowych komórek tłuszczowych, których nie pozbędzie się już nigdy (będzie można zmniejszyć ich objętość, a nie ilość). 8. Nie trzymaj dziecka w łóżeczku Pozwól mu bawić się na podłodze, pełzać, raczkować, stawać przy meblach. Baw się z nim tak, by zachęcać do ruchu (np. w berka na czworakach). 9. Korzystaj z siatek centylowych Nanoś na nie ciężar ciała i wzrost dziecka. Wg tzw. wąskiej normy waga i wzrost powinny się mieścić między 25 a 75 centylem, wg szerokiej – między 10 a 90. Przeczytaj także, jak uchronić przed otyłością dziecko w wieku od 2 do 6 lat Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
Jeszcze nie jest za późno. Twoje dziecko nie musi wyrosnąć na grubaska. Wprowadź kilka zmian w życie swojej rodziny, a na efekty nie będziesz musiała długo czekać.
Nie jest grube, tylko dobrze wygląda... Pyzate policzki oraz tłuściutki brzuszek nadal bywają dowodem wyśmienitego stanu zdrowia dziecka. Pora zmierzyć się z tym problemem, ponieważ ostatnio w Polsce coraz głośniej mówi się o nadciągającej epidemii otyłości. Ile to właściwie jest za dużo? Postawienie malca na wadze to za mało, trzeba odwołać się do normy. Pomogą w tym siatki centylowe dla masy ciała i wysokości – są na końcu książeczki zdrowia. To graficzny sposób przedstawienia norm rozwoju fizycznego dzieci: - Zmierz masę ciała i wysokość dziecka (masę ocenia się zawsze w stosunku do wysokości). Wybierz siatkę centylową odpowiednią do płci. Na osi poziomej znajdź punkt, który odpowiada wiekowi dziecka, na pionowej – masie ciała lub wysokości. - Z nich poprowadź linie. Miejsce, gdzie się przetną, to tzw. pozycja centylowa (3., 10., 25., 50., 75., 90. i 97. centyl). Proporcje masy ciała i wysokości są prawidłowe, jeśli pozycje centylowe nie różnią się więcej niż o dwa pasma. Dziecko jest otyłe, jeżeli np. jego masa ciała jest na 90. centylu, a wzrost zaledwie na 25. Kto polubi grubaska Pulchne dzieci mogą się gorzej czuć wśród rówieśników. Trudniej im zaimponować kolegom i koleżankom, gorzej wypadają w rywalizacji sportowej. Ale przede wszystkim w przyszłości, i to niekoniecznie odległej, mogą pojawić się u nich problemy ze zdrowiem. A może winne są geny? Otyłość ma duży związek z rodziną. Ale nie chodzi tu tylko o geny (chociaż dowiedziono, że czynniki genetyczne stanowią aż 40 proc. przyczyn otyłości). Szalenie ważną rolę odgrywają także nawyki żywieniowe rodziców, starszego rodzeństwa oraz dziadków. Patrząc na brzuchatego tatusia, puszystą babcię i otyłego dziadka, którzy prowadzą kanapowo-stołowy tryb życia, można z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa przewidzieć tuszę dziecka. Nie róbmy tego swoim maluchom! Przecież chcemy, żeby wyglądały zdrowo i pięknie! Poza tym, aż 95 proc. dzieci ma nadwagę, ponieważ za dużo jedzą i za mało się ruszają. Maluszek wychowywany w kulcie stołu ma niestety dużo mniejsze szanse na to, żeby wyrosnąć na zgrabnego i smukłego nastolatka. Po pomoc do specjalisty U małego dziecka nie wolno stosować diet odchudzających, bo mogą zaburzyć prawidłowy rozwój. Można tylko pilnować, żeby przez pewien czas grubasek nie przybierał na wadze. U starszych przedszkolaków odchudzanie musi odbywać się pod kontrolą lekarza (ustali przebieg diety lub da skierowanie do dietetyka). Dziecko nie może chudnąć więcej niż jedyne pół kilograma w ciągu tygodnia. W czasie diety wykonuje się badania krwi. Nie można też na własną rękę podawać dziecku preparatów zmniejszających apetyt. [CMS_PAGE_BREAK] Cała rodzina pod lupą Czasem dla poprawy sylwetki malca wystarczy, jeśli rodzice przestawią się na zdrowy styl życia i przypilnują, by dziecko podążało ich śladem. - Daj dobry przykład. W małym dziecku jak w lusterku odbijają się wszystkie cechy i nawyki twojej rodziny. Jeśli zaczniesz cieszyć się tym, że zdrowo jesz, maluch zechce cię naśladować. - Podawaj posiłki o stałej porze. Łatwo to zorganizować, bo przedszkole ma swój rytm. Dodatkowo wyznacz stałą godzinę kolacji. W weekendy również dostosuj się do przedszkolnych pór i liczby posiłków (4–5). - Zadbaj, by maluch nie jadł w pośpiechu, na stojąco lub przed telewizorem. Po 20 minutach od rozpoczęcia jedzenia pojawia się uczucie sytości. Jeżeli brzdąc je szybko, to niepotrzebnie zje więcej. - Nie pozwól na podjadanie, np. przy oglądaniu telewizji lub kiedy smyk się nudzi. Jeżeli jest głodny, niech je częściej, ale mniej. - Stwórz fajną atmosferę. Dobrze, jeśli przy stole często może spotkać się cała rodzina i miło spędzić czas. - Ogranicz słodycze. Wypróbuj ideę jednego „słodkiego dnia” w tygodniu. - Omijaj fast foody. Dania, na widok których dziecku cieknie ślinka, zawierają dużo węglowodanów, soli i tłuszczu, a tego grubszy malec ma unikać. - Co dzień podawaj świeże warzywa i owoce, by malcowi nie brakowało błonnika, który poprawia trawienie. Unikaj słodzonych napojów. - Przyrządź chude mięso. Tłuste potrawy powinny zniknąć z talerza grubaska. - Kupuj mleko o 2 proc. zawartości tłuszczu. Takie powinno pić twe dziecko. - Czytaj etykiety produktów – uchronisz malca przed nadmiarem kalorii. - Zachęcaj do ruchu. Godzina aktywnej zabawy i ruchu dziennie to minimum. - Rozmawiaj z malcem, także o jego zmartwieniach. Wiedząc, co się z nim dzieje, możesz zapobiec stresom oraz sprawić, że pociecha nie będzie ich zajadać. Naukowcy dowiedli, że... Grubaskowi nie szkodzą tłuszcze w jadłospisie – pod warunkiem że są to zdrowe nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3, w które obfitują przede wszystkim ryby. Co jeszcze odkryli badacze? 1. Reklama sprzyja nadwadze. Zdaniem brytyjskich naukowców po obejrzeniu kilku reklam żywności dzieci jedzą około 100 proc. więcej niż np. po reklamach zabawek. Poza tym apetyt rośnie wraz z kilogramami. Szczuplejsze maluchy po reklamach jedzą tylko 84 proc. więcej. 2. Dzieci tyją podczas wakacji I to trzy razy szybciej niż w czasie roku szkolnego. A „najlepiej” wychodzi to maluchom, które już miały nadwagę. Naukowcy z USA dowiedli, że winien jest nadmiar troski rodziców o „dobre” odżywianie dzieci oraz brak aktywności fizycznej, przesiadywanie przed komputerem i przed telewizorem. 3. Sen odchudza. Wydziela się podczas niego mniej greliny, hormonu, który powoduje, że bardziej chce się jeść. U wyspanych dzieci spada również apetyt na słodycze, a znacznie rośnie ochota na ruch.
Najlepiej poradź się lekarza – z pewnością zaleci, by ograniczyć w diecie dziecka węglowodany (ale nie tłuszcze, bo to ważne źródło energii!).
Gdy martwisz się, że twoje dziecko jest grube: Zastępuj produkty kaloryczne mniej kalorycznymi. Zamiast śmietaną zaprawiaj zupę jogurtem, a na deser proponuj galaretkę zamiast ciasta. Nie podawaj produktów odtłuszczonych. Wymień przekąski. Jeśli już musi coś pogryzać, lepiej daj kilka suszonych owoców lub mały jogurt zamiast paluszków czy batona. Zmniejsz porcje. Wtedy organizm łatwiej przyswaja substancje odżywcze i szybciej spala kalorie. Obfite dania rozciągają żołądek. Pilnuj pór jedzenia. Małe dziecko powinno jeść pięć razy na dobę. Ostatni posiłek przynajmniej dwie godziny przed snem, bo spanie z pełnym żołądkiem sprzyja odkładaniu się tłuszczu. Zadbaj o atmosferę. Najlepiej, by dziecko zasiadało do stołu z całą rodziną, jadło spokojnie (bez telewizora i kłótni!). Każdy kęs powinno dokładnie przeżuć. Jedzenie lepiej rozdrobnione, z dużą zawartością śliny jest lepiej trawione. Ogranicz słodkie napoje. Podawaj tylko naturalne, niedosładzane soki i najlepiej rozcieńczaj je wodą. Unikaj słodzików. Sprawdź, czy jedzenie nie jest nagrodą lub łapówką. Dzieci często jedzą też z nudy, nerwów albo przyzwyczajenia. A czasem jedynie dlatego, żeby zrobić mamie przyjemność... Zachęć do ruchu. Aktywność fizyczna to dla dziecka naturalny stan, ale gdy ma nadwagę, jest mu trudniej. Chodźcie razem na basen, grajcie w piłkę, biegajcie w parku. Grube dziecko, czyli jakie? Gdy roczne dziecko lub dwulatek waży za dużo, to znak, że jego organizm nie nadąża ze spalaniem kalorii, które otrzymuje. O niewielkiej nadwadze mówimy wtedy, gdy centyle wzrostu i wagi dzieli więcej niż jeden poziom, np. 25–50, 75–90. Nie jest to powód do zmartwienia. Trzeba wtedy przyjrzeć się diecie dziecka i zwykle zwiększyć ilość warzyw i owoców, a ograniczyć cukier. Zmiany wprowadzaj powoli i delikatnie, bo maluch może potraktować szlaban na desery jak karę i zacznie rzucać się na słodycze tam, gdzie może (np. u babci). A przede wszystkim zachęcaj dziecko do ruchu. Gdy jest otyłe (nadmiar kilogramów w stosunku do prawidłowej wagi jest większy niż 20 proc.), trzeba z nim iść do poradni dietetycznej. Na własną rękę nie można go odchudzać, bo maluch nadal intensywnie rośnie, więc mózg i ciało potrzebują odpowiedniej ilości składników odżywczych. Sprawdź, czy dziecko jest uzależnione od słodyczy? - test Konsultacja: dr n. med. Alicja Karney, pediatra, kieruje Oddziałem Pediatrycznym Hospitalizacji Jednego Dnia w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie
Kłopoty z utrzymaniem prawidłowej masy ciała mają nie tylko dorośli, ale coraz częściej także dzieci. W Polsce otyłość u dzieci staje się coraz większym problemem. Sprawdź dlaczego.
W wieku dziecięcym najczęściej zdarza się tzw. otyłość prosta. Dotyczy 98% dzieci z nadmierną masą ciała. Jest efektem zachwiania równowagi pomiędzy ilością energii dostarczonej z pożywieniem a zużytej przez organizm. Jeśli maluch je więcej, niż potrafi spalić, nadmiar energii odkłada się w postaci tkanki tłuszczowej. Rozwój tkanki tłuszczowej rozpoczyna się w okresie prenatalnym, a namnażanie komórek tłuszczowych następuje w okresie niemowlęcym, a także później. Raz powstała komórka tłuszczowa nie zanika. Tracąc na wadze, pozbywamy się zawartości tych komórek, ich liczba nie ulega zmianie. Tylko u 2% dzieci otyłość jest spowodowana np. zaburzeniami hormonalnymi, nieprawidłową regulacją poziomu cukru we krwi, przyjmowaniem niektórych leków itp. Przyczyny otyłości Otyłość prosta w pewnym stopniu jest uwarunkowana genetycznie, ale ważną rolę odgrywają czynniki środowiskowe: zbyt kaloryczne żywienie, upodobanie do tłustych lub słodkich potraw, siedzący tryb życia, brak ruchu. Skutki przekarmiania Niestety, powstająca w dzieciństwie otyłość ma ścisły związek z nadwagą w wieku dojrzałym. Około 70% otyłych maluchów pozostaje takimi w wieku późniejszym. Nadwaga jest przyczyną wielu schorzeń trapiących dorosłych: miażdżycy i chorób z nią związanych, cukrzycy, kamicy żółciowej, zapaleń trzustki, deformacji kości i stawów, nerwic, depresji. Czy wiesz, że... ... dzieci kobiet, które w okresie ciąży jedzą za dwoje, częściej miewają nadwagę niż te, których matki dbały o dietę. ... każde dziecko z nadwagą i otyłością wymaga pomocy lekarza, psychologa, dietetyka. ... aż 5-15 % dzieci i młodzieży w naszym kraju ma nadwagę. Czytaj także: Czym zastąpić biały cukier w diecie dziecka