Jak nie przytyć w ciąży? To złe pytanie. Należy zapytać, jak nie przytyć w ciąży za dużo, bo masa ciała ciężarnej po prostu musi wzrosnąć, aby dziecko dobrze się rozwijało. Nie znaczy to, że niekontrolowany wzrost masy ciała (im więcej, tym lepiej) jest wskazany. Wprost przeciwnie – warto pilnować, aby w ciąży nie przytyć za dużo.
Wiele przyszłych mam zastanawia się, jak nie przytyć w ciąży. Oczywiście chodzi o to, aby nie przytyć za dużo, bo wzrost masy ciała w ciąży jest nieuchronny. Samo dziecko tuż przed narodzinami waży 3-4 kg, wody płodowe to kolejne 1-2 kg, macica – 1 kg, łożysko 0,5-1 kg, zwiększona objętość płynów ustrojowych (np. krwi) – 3 kg, piersi i zapas tłuszczu do karmienia – 1-2 kg. Razem to 9-13 kg. Dlatego uważa się, że prawidłowy przyrost masy w ciąży wynosi 9-15 kg. Wszystko, co przybędzie ponad to, jest zbędnym balastem i właśnie przed jego nabraniem można się obronić. Podpowiadamy, jak to zrobić. Jak nie przytyć dużo w ciąży Naukowcy policzyli, ile wynosi prawidłowe przybieranie na wadze w każdym z trymestrów. Warto skorzystać z tej wiedzy i kontrolować w miarę na bieżąco, czy przyrost masy ciała jest zbliżony do tych wartości. Krótko mówiąc, dobrze jest się regularnie ważyć i porównywać wskazania wagi z tym, co mówią specjaliści: pierwszy trymestr – masa ciała powinna wzrosnąć o 0,5-2 kg; drugi trymestr – masa ciała ciężarnej powinna wzrosnąć o 1-2 kg miesięcznie; trzeci trymestr – masa ciała wzrasta średnio o 1-2 kg miesięcznie, ale w ostatnich tygodniach o 400-500 g na tydzień. Jeszcze inne wytyczne mówią o tym, że: do 14 tygodnia ciąży – masa ciała nie ulega zmianie; między 14 a 20 tygodniem ciąży – masa ciała wzrasta o ok. 2,5 kg; od 20 do 30 tygodnia ciąży – masa ciała wzrasta o ok. 5 kg; miedzy 30 a 40 tygodniem ciąży – masa ciała wrasta o ok. 2,5 kg; od 36 do 40 tygodnia ciąży – masa ciała nie wzrasta. Jeśli będziesz trzymać się przybierania na wadze zgodnie z jednym z tych schematów, na pewno nie przytyjesz za dużo. Ale uwaga! To, ile można przytyć w ciąży, zależy od tego, jakie było BMI przyszłej mamy przed ciążą. Jeśli wynosiło mniej niż 20, masa ciała kobiety może wzrosnąć o 12,5-18 kg, jeśli wynosiło 20-26 – o 11-16 kg, a kobiety z nadwagą, czyli przy BMI powyżej 26, w ciąży mogą przytyć 7-11 kg. Większy przyrost masy ciała, niż wskazany powyżej, jest normalny w przypadku ciąży mnogiej. Uznaje się, że ciąża bliźniacza wiąże się z przyrostem masy ciała na poziomie 16-20,5 kg. Co robić, żeby nie przytyć w ciąży (za dużo) Żeby zmniejszyć ryzyko nadmiernego przybierania na wadze w ciąży, można przedsięwziąć pewne kroki, a dokładniej – trzy kroki. Oto one: 1. Znajdź rozsądnego lekarza, który zna najnowsze zalecenia dotyczące trybu życia ciężarnych i będzie zdroworozsądkowo oceniał przebieg twojej ciąży i to, co ci wolno w niej robić, a czego nie. Zdarza się bowiem, że niektórzy lekarze odradzają ciężarnym aktywność fizyczną, choć dowiedziono, że jeśli ciąża przebiega prawidłowo, można prowadzić w tym czasie aktywny tryb życia, który sprzyja kontrolowaniu masy ciała i pomaga chronić się przed nadmiernym tyciem. 2. Ruszaj się! Jeśli ciąża nie jest zagrożona, a lekarz dał ci zielone światło do ćwiczeń, wykorzystaj to. Wcześniej aktywne kobiety mogą ćwiczyć nawet w pierwszym trymetrze ciąży, pozostałe powinny odczekać do drugiego trymestru. Najważniejsze wytyczne, aby treningi były bezpieczne to: nie przekraczaj tętna 140 uderzeń serca na minutę (nie doprowadzaj do wyraźnej zadyszki); nawadniaj się; unikaj wysiłku fizycznego w upały; unikaj skoków, podskoków i sportów, które wiążą się z ryzykiem upadku lub zderzenia; nie rób brzuszków; nie rozciągaj się zbyt intensywnie. 3. Prawidłowo się odżywiaj, czyli po prostu pilnuj diety w ciąży. Stosuj się do zalecanych ilości poszczególnych grup pokarmów, jadaj regularnie, unikaj fast foodów, słodkich napojów – a najlepiej sprawdź, co jeść w ciąży oraz czego nie jeść w ciąży. Jak ćwiczyć w ciąży, żeby nie przytyć Aktualne wytyczne mówią o tym, że ciężarna powinna ćwiczyć minimum 3 razy w tygodniu. I właśnie po to, by nie przytyć za dużo w ciąży, trzeba się regularnie ruszać. Dla zapobiegania nadmiernemu tyciu będą kluczowe ćwiczenia kondycyjne, ale wykonywane tak, aby serce przyszłej mamy nie biło szybciej niż 140 razy na minutę. Polecamy utrzymywanie tętna na poziomie 120-130 na minutę. Taki wzrost tętna zapewnią poniższe aktywności wykonywane w tempie nie wyższym niż średnie: marsz; nordic walking; pływanie; jazda na rowerku stacjonarnym; trening na maszynie eliptycznej lub stepperze; pływanie; taniec; joga; pilates; inne ćwiczenia w ciąży. Jeśli przyszła mama ma czas na więcej niż 3 treningi w tygodniu, wtedy warto pomyśleć o ćwiczeniach wzmacniających mięśnie. Tego rodzaju trening też pomaga utrzymać przyrost masy ciała w ciąży na prawidłowym poziomie, a na dodatek przygotowuje ciało do dźwigania coraz większego brzucha, a później maluszka. Mocne mięśnie to też mniejsze ryzyko bólu pleców, który często dokucza ciężarnym w trzecim trymestrze. Sprawdź też: Co pić w ciąży Ile kalorii potrzebujesz w ciąży Dieta w ciąży – jadłospis
Mam nadwagę. Czy moja ciąża jest gorsza, a dziecko nie ma prawa do fachowej opieki? [LIST DO REDAKCJI]
Napisała do nas Beata. Przytaczamy jej list w całości, ponieważ porusza bardzo ważny temat. Jako redakcja nie możemy się pogodzić z tą sytuacją, jesteśmy wstrząśnięte! Apelujemy do lekarzy o empatię i szacunek!
Droga redakcjo, postanowiłam do Was napisać, bo nurtuje mnie pewien problem, ale — znając życie — nie tylko mnie, ale wiele innych kobiet, które głośno nie powiedzą o swoim problemie. Jestem przyszłą Mamą, nie byle jaką — Mamą Plus Size, która zmaga się ze stereotypem gruba, tzn. zaniedbana, nieodpowiedzialna przyszła Mama. Wielokrotnie wykonując różne badania w ciąży, spotkałam się z takim stereotypowym zachowaniem lekarzy, którzy obsługiwali i traktowali mnie gorzej tylko i wyłącznie dlatego, że mam nadwagę. Zrozumiałe jest to, że taka pacjentka jest nieprzeciętna i czasami niełatwo wykonać badanie USG, jednak, czy zasługuje na gorsze traktowanie i uszczypliwe uwagi?? Czy moja ciąża jest gorsza, a moje dziecko nie ma prawa do fachowej opieki?? Często wydaje mi się, że tak jest. Przecież to, że mam nadwagę nie oznacza, że będę gorszą matką od innych kobiet. Kocham swoje dziecko i zrobiłabym dla Niego wszystko. Dbam o siebie, chodzę do dietetyka, ruszam się i nie jem za dwoje — dbam o to, aby mimo nadwagi moje dziecko rozwijało się prawidłowo. Więc dlaczego mimo starań, Mama Plus Size traktowana jest jak problem, który lepiej spławić? Czy naprawdę jesteśmy gorsze? Takich kobiet, które pod swoim adresem wysłuchują uszczypliwych uwag i docinków o braku odpowiedzialności, jest więcej, ale boją się głośno o tym mówić i często przemilczają tą kwestię, pozostawiając ją w gabinecie lekarskim. Pozdrawiam , Beata Od redakcji: napiszcie do nas o swoich doświadczeniach. Czy też spotykacie się z takim nagannym traktowaniem ze strony lekarzy? Zobacz też: List mamy: Do przyszłej nauczycielki w przedszkolu mojego dziecka Szczery do bólu list: „Do 30-letnich mam – to minie!” "Pomóż mi nie zapomnieć jaka byłam, gdy się we mnie zakochałeś" – list mamy!
Te badania powiedzą Ci, czy będziesz miała ciężki poród
Pierwszy etap ciąży jest najważniejszy. Zobacz dlaczego…
Amerykańskie badania Pennington Biomedical Research Center w Baton Rouge rozwiązują zagadkę związaną z wysoką masą urodzeniową dziecka. Kobiety, które do 24. tygodnia ciąży przybrały na wadze więcej niż jest to wskazane, rodziły dzieci większe niż pozostałe mamy. Wiąże się to bezpośrednio z faktem, że poród w tych przypadkach jest o wiele cięższy i często musi skończyć się cesarskim cięciem. Badania zostały przeprowadzone na pokaźnej grupie 16 218 kobiet pochodzących z Chin. Po pierwsze: nie przejadać się Według badań Zakładu Upowszechniania Wiedzy o Żywności i Żywieniu oraz Instytutu Żywności i Żywienia 17% kobiet uważa, że to, co jedzą w ciąży nie ma wpływu na masę urodzeniową dziecka, a 20% nie widzi wskazań do tego, aby zmieniać cokolwiek w swojej diecie. Wiele kobiet mimo wiedzy na temat tego, jakie składniki odżywcze powinny się znajdować w diecie ciężarnej, w praktyce nie stosuje się do tych zaleceń. Do tej pory pokutuje również mit, że w ciąży trzeba jeść za dwoje i że na wszystko można sobie pozwolić. Niby tak, ale skutkiem może być długi i ciężki poród, a tego już żadna z nas nie chce. Zobacz także: Prawdziwe historie: to był trudny poród, ale dla mojego syna zrobiłabym wszystko! Po drugie: Jakość, a nie ilość Duże ilości jedzenia nie przekładają się w żaden sposób na prawidłowy wzrost dziecka w łonie mamy, ale już na przyrost tkanki tłuszczowej tak. Z resztą dokładnie tak samo działa to na mamę. Białko z chudego mięsa, ryb, jaj i mleka, węglowodany z ciemnego pieczywa, błonnik, witamina C i antyoksydanty z warzyw i owoców to najcenniejsze składniki, które swojemu dziecku może zaoferować przyszła mama. Mało tego! Nadwaga u mamy zarówno przed ciążą, jak i w jej trakcie, wysoka masa urodzeniowa to problem nie tylko w czasie porodu, czy w pierwszych dniach życia dziecka, ale także w jego życiu dorosłym. Niestety, tendencji do tycia nabiera się genetycznie od rodziców oraz w pierwszych latach życia – miejmy się zatem na baczności! Źródło: rynekzdrowia.pl
Przytyłam w ciąży 35 kilo – historia czytelniczki
Niestety tak. I nie jest to wcale takie trudne. Nadmierne przybieranie na wadze podczas ciąży to nie tylko problem mamy, ale także dziecka! Przeczytajcie opowieść Agnieszki.
Agnieszka, mama 3-letniego Kubusia, podczas ciąży przybrała na wadze 35 kg zamiast przepisowych kilkunastu. Jak to możliwe? Polecamy także: Kalkulator wagi w ciąży Oto opowieść Agnieszki: Nigdy nie byłam chudzielcem, ale też nie wyglądałam jak wieloryb. Przed ciążą przy 168 cm wzrostu ważyłam około 62-66 kg, a więc mieściłam się w normie. Uważałam jednak, że jestem gruba i oczywiście ciągle się odchudzałam. Sprawdzałam nawet, ile kalorii ma szczypiorek, którym posypywałam jajecznicę. Gdybym wtedy wiedziała, że niedługo w okienku wagi zobaczę prawie 100 kg, dostałabym pewnie zawału… Przytyłam przez słodkie pocieszajki i brak ruchu Co trzeba zrobić, by przytyć w ciąży 35 kilogramów zamiast kilkunastu? Przepis jest prosty: trzeba ulegać ciążowym zachciankom. Ze mną było tak: W 7. tygodniu wylądowałam w szpitalu na podtrzymaniu ciąży. Byłam załamana. Nigdy wcześniej nie byłam w takim miejscu. Przed ciążą prowadziłam bardzo intensywny tryb życia, a tu nagle – bęc – musiałam spędzać dnie i noce w szpitalnym łóżku, z którego na początku nie mogłam wstawać nawet do toalety. Szybko odkryłam pocieszenie – słodycze, których dotąd unikałam jak ognia. Mąż w tajemnicy przed mamą przynosił mi batoniki i wafelki. Mama w tajemnicy przed mężem robiła to samo. Pozostali goście też. A ja w tajemnicy przed wszystkimi prosiłam znajomą położną, by przyniosła mi „coś dobrego” ze szpitalnego sklepiku. W efekcie zjadałam kilka słodkich przekąsek dziennie. I bułki, bo zawsze je kochałam, ale wcześniej nie mogłam sobie na nie pozwolić, bo przecież zawsze byłam na diecie. Przytyłam przez ciągłe pojadanie Wiedziałam oczywiście, że w ciąży trzeba się dobrze odżywiać, więc jadłam także przyniesione przez męża obiady i owoce itd. Problem w tym, że jadłam je nie zamiast, ale oprócz marnych szpitalnych posiłków. Nudziłam się, więc cały czas coś podjadałam, wystarczyło sięgnąć do szafki. Najgorzej było wtedy, gdy docierało do mnie, jak bardzo zagrożona jest moja ciąża: wtedy z nerwów wciągałam w siebie wszystko jak odkurzacz. Gdy w połowie ciąży wypisano mnie do domu, nie zmieściłam się nawet w największe T-shirty, więc mąż musiał wrócić do domu po swój dres i koszulę. Nadal musiałam się oszczędzać, więc spędzałam czas leżąc na kanapie, czytając i oglądając filmy. No i jedząc. Przytyłam przez lekceważenie zaleceń lekarza Lekarz, który się mną opiekował, podczas każdej wizyty ostrzegał, że przybieram na wadze stanowczo zbyt szybko i że powinnam przystopować, bo otyłość może źle wpłynąć na ciążę. Mąż i mama też zaczęli się denerwować. Mój rozciągnięty żołądek domagał się jednak więcej i więcej. Potrafiłam zrobić awanturę przy najdrobniejszej uwadze na ten temat. Przecież w końcu – pierwszy raz od… Zaraz, zaraz, od kiedy? Od końca podstawówki! – mogłam się nie odchudzać! Zupełnie, jakby pękła jakaś tama: nie umiałam sobie odmówić. Nie jadłam już słodyczy, bo dotarło do mnie, że przesadziłam, ale nadal ciągle coś przeżuwałam. A to kanapeczkę, a to jednego ziemniaczka, potem drugiego, trzeciego, do tego jeszcze kawałek sera, kotlecik… Niby nic takiego, żadnych wiader żarcia, ale jednak za dużo i za często. Przeczytaj: Dieta na każdy trymestr ciąży + gotowe jadłospisy Czułam się jak ciężarna słonica Pod koniec ciąży trudno mi było się poruszać. Urósł nie tylko mój brzuch (był naprawdę ogromny!), ale także pupa, ramiona, łydki. Miałam problem z wsiadaniem do samochodu, najkrótszym nawet spacerem, zakładaniem butów… Dosłownie ze wszystkim. Czułam się kiepsko także ze względu na ciuchy – mieściłam się tylko w bezkształtne namioty, a o ślicznych, opinających zgrabne brzuszki koleżanek bluzeczkach, mogłam jedynie pomarzyć. Moja skóra nie wytrzymała tempa, w którym przybierałam na wadze. Miałam rozstęp na rozstępie. Prawda jest taka, że mam je nadal. To naprawdę ja? Mój synek, Kubuś, urodził się przez cesarskie cięcie. Ważył 4 i pół kg, a więc więcej niż na ogół ważą noworodki. Wiem, że mogło być różnie – otyłe kobiety rodzą często maleńkie dzieci. No ale Kuba był spory. A ja ogromna. Pamiętam, że gdy byłam jeszcze pod wpływem znieczulenia i położna podniosła mi nogę, byłam zdumiona, że ta noga (zupełnie jej jeszcze nie czułam) jest taka wielka. „Naprawdę jest moja?” – myślałam, nie wierząc własnym oczom. Nadbagaż został do dziś Krótko po porodzie bez problemu zgubiłam 15 kg, ale z kolejną dwudziestką nie poszło już tak łatwo. Chudłam kilka kilo, potem tyłam, znów chudłam i tak w kółko. Odchudzam się do dziś, bo kilogramy ciągle wracają. Czasem ze sporą nawiązką. W efekcie w szafie mam ciuchy w rozmiarach 38-48. Nie idźcie w moje ślady! Czy żałuję, że aż tak popuściłam pasa? Oczywiście! Nie tylko (i nie przede wszystkim) dlatego, że rok po porodzie ekspedientka w sklepie z ciuchami mogła mi zaproponować jedynie pasiastą pelerynkę z frędzlami, w której wyglądałam jak otyły Indianin z Ameryki Południowej. Najgorsze jest to, że moje dziecko musi być na bardzo rygorystycznej diecie, bo jego organizm ma nie radzi sobie z przetwarzaniem cukru. Nie wiadomo na 100 procent, czy moje odżywianie miało na to wpływ, ale rzecz jasna nie można tego wykluczyć. Jedno jest pewne: nawet jeśli nie zaszkodziłam mojemu synkowi, na pewno mu nie pomogłam. Być może, gdyby nie te moje wafelki i bułki, byłby zupełnie zdrowy? Wiem też (szkoda, że nie zdawałam sobie z tego sprawy wcześniej!), że przybieranie na wadze w zbyt dużym tempie mogło spowodować mnóstwo innych, czasem bardzo poważnych komplikacji (nadciśnienie, cukrzycę itd). Szczęśliwie nas ominęły, ale robi mi się słabo, gdy pomyślę, co się mogło stać. Gdybym mogła cofnąć czas, byłabym mądrzejsza. Czy może być coś gorszego, niż świadomość, że być może przez moją niefrasobliwość dziecko, które tak kocham ma kłopoty ze zdrowiem? Chyba nie. Jest mi z tym źle i właśnie dlatego zdecydowałam się o tym opowiedzieć. Chcę ostrzec inne przyszłe mamy: dziewczyny, nie idźcie w moje ślady, naprawdę nie warto!
Jedzenie "za dwoje" w ciąży = otyłość u dziecka
Jeśli w ciąży zbyt dużo jesz, masz mało ruchu i w dodatku palisz papierosy, zwiększasz u swojego dziecka ryzyko otyłości. Tak wynika z badań przeprowadzonych przez amerykańskich i greckich uczonych. Sprawdź, ile powinnaś przytyć w ciąży.
Jesz za dwoje? Twoje dziecko będzie otyłe Badanie, o którym mowa powyżej, przeprowadzono na 5000 dzieci w wieku 8 lat wybranych z krajowej bazy danych w Grecji. Brano pod uwagę wskaźnik masy ciała dziecka i zestawiano go z wynikami wywiadu przeprowadzonego z jego matką na temat przebiegu ciąży. Okazało się, że dzieci matek, które w czasie ciąży "jadły za dwoje", miało mało ruchu i paliły papierosy lub stale były narażone na dym tytoniowy, były bardzo otyłe. Zdaniem badaczy, nawet niewielka aktywność fizyczna i redukcja ilości spożywanych pokarmów, zmniejszała ryzyko nadwagi u dziecka kilkakrotnie (nawet po uwzględnieniu genetycznych predyspozycji matki i dziecka). Warto przeczytać: Czy otyłość i nadwaga mają wpływ na płodność? Jaki jest prawidłowy przyrost masy ciała w ciąży? Naukowcy podkreślają, że przyrost masy ciała w czasie ciąży ma nie tylko wpływ na samopoczucie ciężarnej, ale również na rozwój jej dziecka. Warto więc, by od samego początku dbała o właściwy przyrost masy ciała, zgodny z zaleceniami instytucji skupiających lekarzy opiekujących się ciężarną (w Polsce jest to Polskie Towarzystwo Ginekologiczne). Zgodnie z wytycznymi PTG kobiety, które przed ciążą miały BMI29) – one powinny przytyć kolejno: 7-11 kg i nie więcej niż 7 kg. Skorzystaj z naszego Kalkulatora wagi w ciąży Jakie jest dobowe zapotrzebowanie kaloryczne dla kobiet w ciąży? Dobowe zapotrzebowanie energetyczne dla kobiet w ciąży powinno wynosić od 2200 do 2500 kcal/dobę, a w połogu 3000 kcal/dobę. Ogólna wartość energetyczne codziennej diety w odniesieniu do stanu sprzed ciąży nie musi ulec zmianie w I trymestrze, natomiast w II i III trymestrze powinna być zwiększona o około 300 kcal/dobę. Ogólna zasada dotycząca ćwiczeń dla kobiet w ciąży Ważna jest również odpowiednia dawka aktywności fizycznej – około 15 minut dziennie, trzy razy w tygodniu. Jeśli nie odczuwają żadnego dyskomfortu, mogą stopniowo czas ćwiczeń wydłużać (ogólna zasada jest taka, że ciężarne mogą ćwiczyć dopóki mogą prowadzić rozmowę podczas ćwiczeń). Polecamy: Ćwiczenia w ciąży – sporty zalecane i zabronione w ciąży - film