„Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo”. Psycholog: problem wcale nie zaczyna się na talerzu
Rodzice pilnują diety, ograniczają słodycze, zapisują dzieci na zajęcia sportowe, a mimo to waga dziecka nie spada. Dlaczego tak się dzieje?
Psycholog Katarzyna Gadomska z Warszawskiej Kliniki Integria Medica tłumaczy, że w wielu przypadkach zmiana stylu życia dziecka nie zaczyna się od jadłospisu, ale od relacji, emocji i nawyków całej rodziny. „Ja naprawdę pilnuję, żeby jadła zdrowo. Nie rozumiem, dlaczego to nie działa” – to jedno z tych zdań, które bardzo często pojawia się w rozmowach z rodzicami. Wiele mam ma poczucie, że robi wszystko, co trzeba – kontroluje posiłki, ogranicza słodycze, stara się dbać o ruch dziecka, a mimo to coś nie działa tak, jak powinno. Jak podkreśla psycholog Katarzyna Gadomska, w takich sytuacjach warto spojrzeć szerzej, bo proces zmiany nawyków żywieniowych u dziecka rzadko dotyczy wyłącznie jedzenia. Jedzenie w rodzinie to często coś więcej niż posiłek W wielu domach jedzenie ma znaczenie wykraczające poza zaspokajanie głodu. To sposób okazywania troski i miłości, nagroda po trudnym dniu, element wspólnego świętowania, czasem także sposób na pocieszenie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich schematów, obserwując dorosłych. Widzą, jak reagujemy na stres, frustrację czy nudę. Jeśli jedzenie staje się głównym sposobem regulowania emocji, sama zmiana jadłospisu często nie wystarcza. Konieczne jest wypracowanie nowych strategii radzenia sobie z napięciem i emocjami. Czasem większe znaczenie mają słowa niż kalorie Dużą rolę odgrywa także komunikacja między bliskimi. Krytyka, porównania czy komentarze dotyczące wyglądu wypowiedziane w nieodpowiedni sposób mogą zwiększać u dziecka poczucie wstydu i obniżać jego samoocenę. To z kolei sprzyja jedzeniu emocjonalnemu, dlatego wspierająca komunikacja w rodzinie ma ogromne znaczenie. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, a nie wrażenia, że jest oceniane lub porównywane. Największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy wdraża ją cała rodzina Motywacja w procesie zmiany stylu życia nie jest stała. Są momenty większej determinacji, ale pojawiają się też chwile zwątpienia. Dziecku dużo łatwiej przejść przez taki proces, gdy nie ma poczucia, że to wyłącznie jego problem. Wspólne planowanie posiłków, podejmowanie aktywności czy angażowanie dziecka w przygotowanie zdrowych przekąsek mogą być nie tylko elementem zmiany nawyków, ale także okazją do spędzania czasu razem i wzmacniania relacji. Badania pokazują jasno: dziecko nie zmieni nawyków w pojedynkę Skuteczność takiego podejścia potwierdzają badania naukowe. Jedną z najlepiej opisanych metod pracy z dziećmi i rodzinami jest Family Based Therapy (FBT), którą pracuje się np. w Integria Medica – rodzinna terapia oparta na współpracy. Została opracowana w latach 70. XX wieku na University at Buffalo w USA i rozwijana w wielu ośrodkach klinicznych na świecie, m.in. w Boston Children’s Hospital, St. Louis University czy Cleveland Clinic. Wykazano, że próby zmiany nawyków żywieniowych wyłącznie u dziecka są znacznie mniej skuteczne niż wtedy, gdy w proces zaangażowana jest cała rodzina. Tu nie chodzi tylko o wagę W podejściu systemowym celem nie jest wyłącznie zmiana liczby na wadze. Równie ważne jest budowanie zdrowszej relacji z jedzeniem, z własnym ciałem i z najbliższymi. Zmiana nawyków wymaga czasu i cierpliwości. Potknięcia czy trudniejsze momenty są naturalnym elementem procesu. Właśnie wtedy rodzina może się wspierać, rozmawiać i motywować. Bo najtrwalsze zmiany zaczynają się wtedy, gdy robimy je razem.
„Moja córka pojechała na kolonie. Dzieci się śmieją, ona płacze mi codziennie w telefon, żebym po nią przyjechała” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka w sobotę wyjechała na swoje pierwsze kolonie. Kiedy zadzwoniła pierwszego wieczora, miała bardzo smutny głos. Wtedy jeszcze się tym tak bardzo nie przejmowałam. Ale już w niedzielę Oliwka, spłakana, powiedziała mi, że chce wracać, bo dzieci bardzo jej dokuczają. Śmieją się z niej, że jest gruba. Przezywają „tłustą oliwą”. Rozmawiałam z opiekunką kolonijną. Ale w poniedziałek Oli znów dzwoniła, znów płakała, znów prosiła, żeby po nią przyjechać. Powiedziała też, że tego dnia nic nie jadła…
Oliwka ma 11 lat. Uważam, że jest śliczną dziewczynką, mimo nadprogramowych kilogramów. Urodę ma po mężu, figurę po mnie. Jako dziecko też miałam kompleksy. Też byłam wyśmiewana. W klasie maturalnej przeszłam na dietę, która prawie doprowadziła mnie do anoreksji. Wiem, jak boli brak akceptacji. Teraz bardzo się boję o Oliwię. Pierwsze kolonie miały być cudowne Oliwka bardzo chciała jechać na te kolonie. Ona jest taka ciekawa świata i ludzi, że wyjazd w grupie, w której nikogo nie zna, wydawał się jej bardzo ekscytujący. Wspólnie wybierałyśmy miejsce i temat przewodni kolonii. Program „Obozu z adrenaliną” nad rzeką i wśród lasów prezentował się naprawdę obiecująco. Spływy kajakowe, rowerowe wyprawy, paintball, noc w lesie… Oliwka nie mogła się doczekać. Oboje z mężem cieszyliśmy się, że tak podchodzi do swoich pierwszych kolonii. „Mamo, na pewno poznam tam fajne osoby, prawda?” – zapytała mnie, kiedy pomagałam się jej pakować. „Pewnie!” – odpowiedziałam. Niestety, wiele wskazuje na to, że obie się pomyliłyśmy… „Mamo, zabierz mnie stąd” Po pierwszym dniu okazało się, że Oliwka zderzyła się tam z czymś, czego zupełnie się nie spodziewała. Wtedy chyba jeszcze miała nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży. Brzmiała smutno, nie chciała zbyt długo rozmawiać. Ogólnikowo opowiedziała o podróży, warunkach, kolegach i koleżankach, podsumowując wszystko słowami: „Chyba mi się tu nie spodoba”. Kolejnego wieczora już płakała. Opowiedziała, że już w autokarze zaczęły się docinki. Ktoś się zaśmiał, że powinna zajmować dwa siedzenia. Potem znów śmiech, gdy wychowawczyni wyczytała jej imię… Przezwisko „Tłusta Oliwa”… Docinki na stołówce. Kiedy jej słuchałam, serce pękało mi na kawałki. Doskonale wiedziałam, jak się czuje. Dobrze pamiętam, jak sama kiedyś wstydziłam się jeść poza domem. Tylko dlatego, że raz usłyszałam, jak jakaś chuda dziewczyna w MacDonaldzie powiedziała, patrząc na mnie: „Jak można tyle żreć?”. Jedzenie stanęło mi w gardle. Od tamtej pory musiało minąć kilka lat, zanim zaczęłam jeść publicznie. Nie chodziłam nawet na lody. Postanowiłam porozmawiać z opiekunką grupy Oliwki. Wychowawczyni potwierdziła, że Oliwka ma pewne kłopoty z aklimatyzacją, ale że należy być dobrej myśli. Zapewniła mnie, że już rozmawiała z osobami, które dokuczały moje córce. Upokorzona jak nigdy dotąd Następnego wieczora Oliwka powiedziała mi, że nic nie jadła i nie zamierza jeść. Że jeśli po nią nie przyjedziemy, to nie będzie jadła nic do końca turnusu. Płakała. Czy osoby, które jej dokuczają, właśnie teraz czują satysfakcję? Czy te dzieciaki są normalne? Z czego to się bierze, że ktoś lubi upokarzać innych? Wiem jedno: Oliwka czuje się upokorzona jak nigdy dotąd. Mąż uważa, że powinniśmy jeszcze poczekać. Dać jej szansę na uporanie się z tą sytuacją. Uważa, że jak ją zabierzemy, to będzie ucieczka przed problemem, a to nie jest rozwiązanie. Że nie będziemy w stanie chronić jej zawsze i przed wszystkim. A świat jest, jaki jest, podłych ludzi spotka jeszcze nie raz, a wtedy bez twardej skóry ani rusz. Że skoro już się stało, co się stało, to Oliwka powinna się z tym zmierzyć. Że przecież wychowujemy ją na silną, znającą swoją wartość osobę. Być może w tym, co mówi Kamil, jest pewna logika, ale… serce podpowiada mi, że powinniśmy ją stamtąd zabrać jak najszybciej. Czy przesadzam? Co mam robić? Ania Piszemy też o: Ekskluzywny Menel pokazał swoje świadectwo ze słabymi ocenami. Internauci oburzeni Poznań: roczne dziecko zamknięte w rozgrzanym aucie, matka… na zakupach! Duże opóźnienia w wypłatach 500+. Błąd we wniosku czy chaos w ZUS-ie?
Szokująca treść dyktanda dla klasy 4: „W tym roku postanowiłam schudnąć”
Narratorka dyktanda opowiada o tym, jak przeszła na dietę. Czy to jeszcze nauka ortografii, czy już body shaming?
Każdy z nas pamięta ze szkoły podstawowej dyktanda naszpikowane trudnymi i podchwytliwymi słówkami. Niektóre z nich były całkiem zabawne, przez zlepek użytych słów, jednak ciężko stwierdzić, co autor tego dyktanda miał na myśli. Rodzicom i dzieciom zdecydowanie nie jest do śmiechu. Nauka ortografii czy nauka piętnowania? Przykładowe dyktando na swoim profilu w mediach społecznościowych umieściła podcasterka Justyna Mazur-Kudelska. Treść opowiada o dziewczynce, która postanowiła schudnąć, dlatego każdego dnia stosuje restrykcyjną dietę, a wieczorami bardzo chce jej się jeść. Gdy ma napady głodu, sięga po niezdrowe przekąski, a to z kolei wywołuje u niej poczucie winy. „W tym roku postanowiłam schudnąć. Nie kupuję już sobie batonów, cukierków i słodkich bułek z kruszonką. Mój stół przypomina ogród pełen kolorów. Jem dużo owoców, pomidorów, ogórków i grochu. Dopiero gdy nadchodzi wieczór, czuję taki głód, że zapominam o swoim postanowieniu, pochłaniam góry tłustych wędlin i cały słój truskawkowego dżemu. Czasami myślę, że skutecznie odchudzić mnie może tylko dobra wróżka, która sprawi cud i będę jadła tak mało, jak wróbelek” – brzmi fragment dyktanda. To dyktanda to klasyczny przykład body shamingu, czyli piętnowania „niedoskonałości” cudzego ciała. Justyna Mazur-Kudelska, która prowadzi podcast o tematyce kryminalnej oraz profil na Instagramie, sama ma nadwagę. Jej zdaniem to głębszy problem: „Jako społeczeństwo jesteśmy całkowicie niewyedukowani w tej kwestii, nie rozumiemy otyłości, ani chorych na nią osób. Jej przyczyny nie są do końca zbadane, głównie ze względu na swoją złożoność, ale obecnie świat mierzy się z prawdziwą falą zachorowań. Powikłań otyłości jest około 200, przy czym znikomy procent lekarzy leczy ich przyczynę, skupiając się osobno na skutkach” – zauważa influencerka. Fragment dyktanda na swoim profilu zamieścił także Leszek Klimas, mistrz świata, Europy i Polski w sylwetce atletycznej. Sportowiec od lat pokazuje, jak należy podchodzić do otyłości dzieci, dbając nie tylko o ich kondycję fizyczną, ale i psychiczną. „Dyktando dla 4 klasy. Czytam i nie wierzę, czytam jeszcze raz i dalej nie mogę uwierzyć, że w 2021 roku ktoś jest w stanie nie tylko napisać taki tekst, ale go wydać i uczyć za pomocą tych bzdur dzieci...” – napisał sportowiec. Dietetycy biją na alarm Ponad 20 proc. uczniów szkół podstawowych w Polsce ma nadwagę, a poziom nadmiernej masy ciała wśród polskich dzieci rośnie bardzo szybko. Trzeba jednak podkreślić, że zawstydzanie to nie jest sposób na poradzenie sobie z tym trudnym społecznym problemem. Justyna Mazur-Kudelska przyznaje, że sama każdego dnia musi się mierzyć z nieprzyjemnymi komentarzami i w przeszłości niejednokrotnie miały one olbrzymi wpływ na jej życie. „Waga była warunkiem powodzenia kolejnej już wtedy relacji w moim życiu. Żyłam w strachu przed przytyciem choćby kilograma. Żywiłam się warzywami mrożonymi na wodzie oraz coca-colą zero, bo to jedyny przysmak, na jaki mogłam sobie pozwolić. Słodyczem były mrożone kostki lodu z odrobiną soku z pomarańczy” – wspomina influencerka. Źródło: Instagram Zobacz także: Minister Czarnek będzie walczył z otyłością u dzieci, głównie WŚRÓD DZIEWCZYNEK Wiemy, kto odpowiada za otyłość dzieci Co robić, by dziecko nie wstydziło się swojej figury?
Minister Czarnek będzie walczył z otyłością u dzieci, głównie WŚRÓD DZIEWCZYNEK
Minister Czarnek zwrócił ostatnio uwagę na problem otyłości u dzieci. W wypowiedzi ministra edukacji wyraźnie wybrzmiało, że problem ten dotyczy w większej mierze dziewczynek niż chłopców. Nie jest to prawdą, a ocena polityka jest sprzeczna z badaniami.
Po powrocie uczniów do szkół jednym z istotnych elementów ma być walka z otyłością u dzieci. Mają być organizowane dodatkowe zajęcia SKS, jednak będą one skierowane głównie do dziewczynek. Minister Czarnek stwierdził, że „tu jest większy problem”. Badania pokazują jednak coś zupełnie innego - to chłopcy częściej niż dziewczynki cierpią na otyłość. Plan pomocy dzieciom Przemysław Czarnek zapowiedział, że gdy uczniowie wrócą już do nauki stacjonarnej, resort oświaty zadba o pomoc dla nich w kilku obszarach, między innymi – walki z otyłością. Na program ma składać się też: walka z krótkowzrocznością i innymi wadami wzroku pomoc psychologiczna dodatkowe zajęcia (ich celem jest pomoc w nadrobieniu zaległości w nauce). Wizja ministra Czarnka Minister Czarnek już jakiś czas temu zasłynął z kontrowersyjnych wypowiedzi, dyskryminujących kobiety. Twierdził on, że funkcją kobiety jest rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża. Teraz minister edukacji kontynuuje swoje specyficzne postrzeganie płci żeńskiej. Dodatkowe zajęcia SKS będą skierowane przede wszystkim do dziewczynek, ponieważ, jak twierdzi minister, to właśnie one w większej mierze borykają się z problemem otyłości. Wypowiedź Przemysława Czarnka jest sprzeczna z badaniami na ten temat. Jest to jednak kolejny krok do wpędzania dziewczynek w kompleksy, z którymi i tak bardzo często się borykają. Co mówią badania? Jest odwrotnie, niż podaje minister edukacji – według Narodowego Centrum Edukacji Żywieniowej w 2018 roku nadmierna masa ciała występowała u 29,7% chłopców i 14,3% dziewcząt w wieku 11-15 lat. Z kolei w latach 2014-2018 odsetek młodzieży z nadmierną masą ciała wzrósł z 19,9 % do 21,7 %, jednak pogorszenie tej sytuacji w znacznej części dotyczy chłopców. Dyskusja w sieci Głos w sprawie wypowiedzi ministra Czarnka zabrały też znane osoby, między innymi Dorota Zawadzka: „Nadwaga i otyłość JEST problemem społecznym, nie tylko dziewczynek. To jest stygmatyzacja. Badania pokazują, że to chłopcy mają większy problem z otyłością i nadwagą. Dziewczynki nieco częściej mają zaburzenia odżywiania. A to NIE TO SAMO. Nie wolno wskazywać palcem...na nikogo. Trzeba się zająć problemem edukacji w tym temacie systemowo. W sposób przemyślany i przede wszystkim delikatny. Ja zawsze byłam pączkiem nigdy faworkiem”. Do słów ministra edukacji odniosła się także Sylwia Chutnik: „Psychiatria dziecięca leży i kwiczy, bo każdy grosz na nią musi być wyszarpywany i wykłócony. Dojrzewające dziewczynki i tak mają źle, bo zafiksowanie na cielesności i kultura fit wymaga od nich instagramowego wyglądu. I jeszcze minister będzie je odchudzał. Panie, weź się pan dwa razy zastanów, co pan plecie. Zapoznaj się pan z badaniami dotyczącymi samooceny osób do 18 roku życia. Ze statystykami samobójstw, samookaleczenia wśród dojrzewających dziewczyn. Jak pan nie wiesz, co gadać w mediach, to pan się zapisz na SKS i przestań dokopywać dzieciakom, które i tak mają źle. Między innymi przez pandemię i ten rząd”. Więcej o otyłości wśród dzieci i młodzieży możecie przeczytać również w poradniku dla rodziców. Źródło: tokfm Zobacz także: Wiemy, kto odpowiada za otyłość dzieci Jedzenie, które tuczy najbardziej: tym nie karm dziecka! Co robić, by dziecko nie wstydziło się swojej figury?
Na pewno zależy ci na tym, aby twoja pociecha była szczupła i zdrowa. Im wcześniej zaczniesz dbać o dietę, swoją i dziecka, tym lepiej.
Wczoraj był Światowy Dzień Otyłości. Nie chodzi przy tej okazji o świętowanie, ale o zwrócenie uwagi na problem, jaki mają obecnie wszystkie kraje wysokorozwinięte – rosnący odsetek ludzi otyłych, w tym dzieci. Otyłość zagraża życiu, zdrowiu i samopoczuciu Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Sprawdź, czy twoje dziecko rozwija się prawidłowo Czytaj więcej Zbyt duża ilość tkanki tłuszczowej w ciele została uznana za chorobę cywilizacyjną. Otyłość może powodować szereg konsekwencji zdrowotnych. Bywa przyczyną cukrzycy typu 2, chorób serca i naczyń krwionośnych, przyczynia się do zwyrodnień stawów i insulinooporności, sprzyja niektórym postaciom raka. Powoduje zaniżoną samoocenę, czasami staję się powodem wykluczenia i izolacji osób otyłych. Dzieci tyją już w niemowlęctwie Wyniki badań pokazują, że aż 32 procent dzieci w wieku 5-32 miesięcy ma zbyt dużą masę ciała. A tak się składa, że pierwsze miesiące życia są (mówi się o pierwszym 1000 dni życia) niezmiernie istotne dla dalszego rozwoju i życia dziecka. To w tym czasie wykształcają się preferencje smakowe i nawyki żywieniowe, które mogą rzutować na dietę w dalszym życiu, także dorosłym. Najczęstsze błędy rodziców w przypadku niemowląt Na rozwój dziecka, jego nawyki i tuszę ma wpływ wiele czynników. Do najpoważniejszych błędów zalicza się: odstawienie dziecka od piersi przed upływem 5-6 miesięcy jego życia, rozszerzanie diety niemowląt przed 5. miesiącem życia, karmienie starszych niemowląt jedzeniem z posiłków dla dorosłych. Błędy w diecie dzieci powyżej 1. roku Badania pokazują, że aż 88 proc. dzieci po 1. roku życia jada zbyt mało warzyw, 83 proc. jada dosalane posiłki, a w diecie 75 proc. maluchów jest za dużo cukru. Część dzieci jest też przekarmiana, czyli jada za dużo – co dziesiąty maluch coś je aż 10 razy dziennie. Przeczytaj: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/bledy-w-zywieniu-dzieci-wylicza-ekspert-z-polskiego-towarzystwa-dietetyki-23283-r1/">Dlaczego przekarmiamy dzieci? Zapobieganie otyłości u dzieci Nie każdy o tym wie, ale programowanie metaboliczne odbywa się już w życiu płodowym. Jeśli przyszła mam będzie nieprawidłowo się odżywiać, jej dziecko może urodzić się ze skłonnością do gromadzenia tkanki tłuszczowej. Po narodzinach bardzo istotne jest to, aby jeśli jest to możliwe, karmić dziecko piersią (i wyłącznie piersią!) aż do 6 miesiąca życia. W kolejnych miesiącach można rozszerzać dietę dziecka, korzystając z aktualnego <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/schemat-zywienia-niemowlat-na-2015-rok-16738-r1/">schematu żywienia niemowląt, ale nie odmawiając mu mleka z piersi. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/karmienie/jak-karmienie-piersia-wspiera-zdrowie-dziecka-w-przyszlosci-26084-r1/">Dlaczego karmienie piersią jest zdrowe dla dziecka Po pierwszym roku życia maluch powinien dziennie jadać 4-5 porcji produktów białkowych, 1-2 porcję mięsa, jaj lub ryb, 3 porcje produktów mlecznych, 5 porcji produktów zbożowych, 5 porcji warzyw, 4 porcje owoców i do 2 porcji wartościowych tłuszczów. Czego dzieci nie powinny jeść, niezależnie od wieku W diecie młodszych i starszych dzieci nie powinno być fast-foodów, napojów słodzonych, wysokoprzetworzonego pożywienia (np. wędlin) oraz tłustych i słonych potraw. Wcale nie mniej ważne jest to, aby dziecku zapewnić odpowiednią dawkę ruchu. Najlepsze są spacery na świeżym powietrzu, ale także wszystkie aktywności pod dachem, w które dziecko będzie chciało się zaangażować. Źródło: Raport z badania "Kompleksowa ocena sposobu żywienia dzieci w wieku od 5. do 36. miesiąca życia – badanie ogólnopolskie 2016 rok", Instytut Matki i Dziecka, 2017. Badanie zostało zainicjowane przez Fundację NUTRICIA. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/co-jedza-niemowleta-raport-2017-1173-r22/">Taka jest często, niestety, dieta niemowląt! Jakich błędów nie popełniać przy rozszerzaniu diety niemowlęcia
Kto tak naprawdę decyduje o tym, co je twoje dziecko? Będziesz zaskoczona!
Wielu rodziców cieszy się, gdy dziecko chce na śniadanie mleko z płatkami... ale w rzeczywistości to olbrzymie zagrożenie dla jego zdrowia!
Naukowcy z Dartmouth-Hitchcock Medical Center (USA) postanowili jako pierwsi przeanalizować, jak reklamy produktów spożywczych wpływają na przedszkolaki. Okazuje się niestety, że w większości przypadków, to dzieci decydują, co dla nich będzie dla nich najlepsze, właśnie na podstawie tego, co widzą w telewizji. Miseczka pełna mleczka Śniadanie jest bardzo ważnym posiłkiem. Powinno być zdrowe i sycące, ale także dostarczać energii na pierwszą połowę dnia. Dla wielu rodziców jest to jednak duży problem. Często ulegają, godząc się na menu zaproponowane przez dziecko, by tylko "coś zjadło", a jeśli prosi o mleko – są zachwyceni! Badacze z Dartmouth-Hitchcock Medical Center postanowili sprawdzić, jak maluchy podejmują swoje decyzje. Na potrzeby badania naukowcy przeanalizowali dokładnie, jak ekspozycja dzieci na określone reklamy telewizyjne żywności wpływa na to, co ostatecznie trafia na dziecięcy talerz. Sprawdzono, jakie reklamy były emitowane w kanałach telewizyjnych dla najmłodszych widzów. Następnie zestawiono to z informacją od rodziców, co oglądały dzieci, a także jakie produkty śniadaniowe spożywały w minionym tygodniu. Takie wywiady z rodzinami trwały przez rok i odbywały się co osiem tygodni. Badacze uwzględnili kilka istotnych cech dzieci, rodziców i ich gospodarstw domowych oraz to, czy dziecko spożywało analizowane produkty także przed rozpoczęciem badania. Wyniki są niepokojące. Okazało się bowiem, że dzieci znacznie chętniej jedzą produkty marek, których reklamy oglądały ostatnio w telewizji. Najczęściej są to wysokosłodzone płatki zbożowe. Kup mi mamo! Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Siatki centylowe Czytaj więcej Choć badania dotyczą amerykańskiego rynku, to i u nas nie da się nie zauważyć reklam spożywczych skierowanych do dzieci. Nie można zapominać o tym puszczając kanały z bajkami. To, co widzą dzieci ma olbrzymi wpływ na to, co chcą jeść. – Nachalny marketing żywności o wysokiej zawartości cukru ukierunkowany na dzieci sprawia, że rodzicom trudno jest kształtować zdrowe nawyki żywieniowe u swoich dzieci. Naszym zdaniem należy podjąć działania na poziomie systemowym, aby chronić dzieci przed marketingiem żywnościowym oraz móc lepiej kontrolować jakość produktów spożywczych kierowanych do najmłodszych. A my, jako rodzice, możemy wybierać takie kanały, na których nie ma reklam dla dzieci – wyjaśnia dr Jennifer Emond, główna autorka badania. Zdaniem specjalistki zmniejszenie obrotu produktami wysokosłodzonymi dla dzieci może skutecznie poprawić jakość ich diety oraz zmniejszyć ryzyko otyłości i powiązanych z nią chorób przewlekłych. Cukier czai się wszędzie Nawet jeśli rodzice unikają batoników i cukierków, nie zawsze czytają etykiety. Kupując produkty dla dzieci, są przekonani, że kupują coś zdrowego. Tymczasem wiele z nich jest dosładzanych. Zawierają one znaczne ilości cukru w postaci sacharozy, dekstrozy, melasy, czy syropu glukozowo-fruktozowego, za którymi kryją się jedynie szkodliwe puste kalorie. Choć cukier harmonizuje ciało i umysł, wzmacnia i odpręża organizm, wspiera zdolność skupiania i uwagi, ale niemożna go spożywać zbyt dużo. W nadmiarze prowadzi do otyłości, cukrzycy, próchnicy i wielu innych chorób. Czy wiesz, że norma spożycia cukru dodanego dla 2-3-latka to zaledwie 17 gramów dziennie, czyli ok. 4 łyżeczek? Nawet jeśli nie dajesz cukierków, to jogurty smakowe, soczki, wody smakowe, drożdżówki, płatki śniadaniowe - to wszystko zawiera cukier! Badanie „Kompleksowa ocena sposobu żywienia dzieci w wieku 13-36 miesięcy w Polsce", które przeprowadzono na grupie 400 maluchów, wykazało, że już 90 proc. dzieci je za dużo soli, a 80 proc. spożywa za dużo cukru. Natomiast dieta maluchów jest zbyt uboga w wapń i witaminę D. Nadwagą i otyłością, dotknięte jest już niemal co czwarte dziecko między 13. a 36. miesiącem życia. Wśród starszych dzieci – prawidłową wagą nie może się pochwalić co piąty uczeń w wieku 7-18 lat. Polskie dzieci tyją szybko, a wystarczy tak niewiele, by to zmienić! Źródło: eurekalert.org, interia.pl Zobacz także: Co 3. dziecko ma nadwagę, co 10. nadciśnienie. A rodzice o tym nie wiedzą! Jak sprawdzić na siatce centylowej, czy dziecko ma nadwagę? Czy niemowlę może mieć nadwagę?
Które produkty dla dziecka są bezpieczne? Jak to sprawdzić – mówi dyrektor IMiD [WIDEO]
Na rynku jest wiele produktów dla dzieci. Czy wszystkie są bezpieczne, skoro nie wszyscy producenci chcą się poddawać ocenie? Czy można wierzyć produktom ze znaczkiem Instytutu Matki i Dziecka – mówi dr n. med. Tomasz Maciejewski, dyrektor IMiD.
Jak to się stało, że IMiD certyfikuje produkty dla dzieci? Mamy w tym zakresie już ponad 60-letnią tradycję. W czasach powojennych Instytut Matki i Dziecka wspierał producentów żywności i wyrobów dziecięcych w tworzeniu produktów dla dzieci. Walczyliśmy wtedy z niedożywieniem i z różnymi chorobami, które nękały dzieci w Polsce po II wojnie światowej. Czasy się zmieniły, zmienił się stan odżywienia dzieci. Pojawiły się nowe wyzwania. Nie ma już problemu niedożywienia, pojawił się za go problem nadmiernego żywienia i otyłości u dzieci. Tworzymy receptury produktów dla dzieci i kobiet w ciąży, zaczęliśmy opiniować produkty innych producentów. Nie jest to proces obowiązkowy. Ma to wspomóc rodziców w doborze bezpiecznego produktu dla dzieci: dobrego jakościowo, bezpiecznego, zawierający takie składniki, by z dziecka wyrósł zdrowy dorosły. Nie wszyscy producenci chcą się poddawać takim ocenom? Nie wszyscy producenci chcą się poddać ocenie, bo jest ona trudna, długotrwała, żmudna. Nie ma też obowiązku poddawania produktów ocenie. Jednak ci, którzy korzystają z naszej certyfikacji, mają pewność, że oferują produkt dobry jakościowo, bezpieczny. Na pewno przekłada się to na wybór produktu przez rodziców. Widząc, że produkt był certyfikowany przez IMiD, rodzic wybierze właśnie ten produkt spośród wielu innych. Rodzic, kupując produkt ze znaczkiem IMiD może być pewny, że ten produkt jest bezpieczny? Produkt ten nie tylko opiniowany w momencie zgłoszenia, lecz cały czas nadzorowany przez naszych ekspertów, czy nie zaszły w nim jakieś zmiany jakościowe. Powiedz mi, co jesz, a powiem ci na kogo wyrośniesz. Przywiązujemy ogromną wagę do produktów dla niemowląt, a także do żywienia kobiet w ciąży i niemowląt. Po to, by dziecko nie było zdrowe nie tylko teraz, ale także jako dorosły. To, co dziecko zje w okresie dzieciństwa, będzie miało znaczenie w jego dorosłości. Zobacz także: Co to jest programowanie żywieniowe?
Te badania powiedzą Ci, czy będziesz miała ciężki poród
Pierwszy etap ciąży jest najważniejszy. Zobacz dlaczego…
Amerykańskie badania Pennington Biomedical Research Center w Baton Rouge rozwiązują zagadkę związaną z wysoką masą urodzeniową dziecka. Kobiety, które do 24. tygodnia ciąży przybrały na wadze więcej niż jest to wskazane, rodziły dzieci większe niż pozostałe mamy. Wiąże się to bezpośrednio z faktem, że poród w tych przypadkach jest o wiele cięższy i często musi skończyć się cesarskim cięciem. Badania zostały przeprowadzone na pokaźnej grupie 16 218 kobiet pochodzących z Chin. Po pierwsze: nie przejadać się Według badań Zakładu Upowszechniania Wiedzy o Żywności i Żywieniu oraz Instytutu Żywności i Żywienia 17% kobiet uważa, że to, co jedzą w ciąży nie ma wpływu na masę urodzeniową dziecka, a 20% nie widzi wskazań do tego, aby zmieniać cokolwiek w swojej diecie. Wiele kobiet mimo wiedzy na temat tego, jakie składniki odżywcze powinny się znajdować w diecie ciężarnej, w praktyce nie stosuje się do tych zaleceń. Do tej pory pokutuje również mit, że w ciąży trzeba jeść za dwoje i że na wszystko można sobie pozwolić. Niby tak, ale skutkiem może być długi i ciężki poród, a tego już żadna z nas nie chce. Zobacz także: Prawdziwe historie: to był trudny poród, ale dla mojego syna zrobiłabym wszystko! Po drugie: Jakość, a nie ilość Duże ilości jedzenia nie przekładają się w żaden sposób na prawidłowy wzrost dziecka w łonie mamy, ale już na przyrost tkanki tłuszczowej tak. Z resztą dokładnie tak samo działa to na mamę. Białko z chudego mięsa, ryb, jaj i mleka, węglowodany z ciemnego pieczywa, błonnik, witamina C i antyoksydanty z warzyw i owoców to najcenniejsze składniki, które swojemu dziecku może zaoferować przyszła mama. Mało tego! Nadwaga u mamy zarówno przed ciążą, jak i w jej trakcie, wysoka masa urodzeniowa to problem nie tylko w czasie porodu, czy w pierwszych dniach życia dziecka, ale także w jego życiu dorosłym. Niestety, tendencji do tycia nabiera się genetycznie od rodziców oraz w pierwszych latach życia – miejmy się zatem na baczności! Źródło: rynekzdrowia.pl
To, że moje dziecko jest chude, nie oznacza, że jest chore!
Dlaczego szczupłość dziecka wzbudza większe zainteresowanie niż otyłość?
Gdy widzimy dziecko z nadwagą mówimy – oj jaki uroczy grubasek, pulpecik, pączuszek i zapewniamy jego mamę, że maluch zrzuci zbędny tłuszczyk, gdy tylko zacznie biegać. Gdy widzimy chudziutkie dziecko, pojawiają się zupełnie inne pytania – a czy on coś w ogóle je, czy wy go na pewno karmicie, lub może jest chory, bo taki chudy i blady? Pytania, kwestionujące nasze wybory odnośnie żywienia i oceniające nas, jako rodziców. Niektóre dzieci mogą jeść obfite i wysokokaloryczne posiłki, a jednak nadal są wyjątkowo szczupłe. Taka ich uroda, która wypływa z genów, przemiany materii, oraz innych predyspozycji, na które rodzice nie mają wpływu. Są oczywiście dzieci, które rzeczywiście mało jedzą i ich szczupła sylwetka wynika z przyjmowania zbyt małych ilości jedzenia. Rodzice, którzy mają chude dzieci, oprócz często negatywnej oceny przez innych, borykają się także z całą masą innych problemów. Jakich? 8 problemów rodziców chudych dzieci 1. Kupowanie ubrań – to rzeczywiście bardzo trudne przedsięwzięcie. Dobranie spodni, które będą pasować zarówno obwodem pasa, jak i długością nogawki, to wyzwanie. No i dziecko nie powinno też wyglądać w ubraniu jak strach na wróble. 2. Pieluszki zawsze spadają – choćbyśmy dociskały rzepy, pieluszki nadal potrafią się zsunąć z małej pupy. 3. Komentarze ludzi – bardzo krzywdzące i... nudne. Tak, karmię swoje dziecko! Nie, nie głodzę go! Ależ zabawne... 4. Nikt nie wierzy w jego apetyt – choćbyś wszystkim tłumaczyła, że twoje maleństwo je dużo, ale na bieżąco spala, gdyż ma dobrą przemianę materii, a zamiast siedzenia przed telewizorem wybiera rower i piłkę nożną, nikt ci nie uwierzy. 5. Wszyscy dokarmiają słodyczami – przecież on jest taki chudziutki! Masz czekoladę, na zdrowie, może choć trochę przytyjesz! Zwłaszcza babcie zapędzają się w takich pomysłach, nie myśląc, że tak naprawdę szkodzą dziecku. 6. A może jest chore? – to pytanie pada najczęściej. Robiliście mu jakieś badania? – nikt naprawdę nie wierzy, że chude dziecko może być zdrowe i szczęśliwe. 7. Dziecko chude może się łatwiej połamać – mało kto pamięta, że ważne jest zdrowie i ilość wapnia zawartego w produktach, które dziecko spożywa, by mieć mocne kości. 8. Dziecko ma dość przezwisk – niektóre dzieci potrafią być bezlitosne, a słowa "szkieletor", czy "szczurek", mogą być przykre dla twojego dziecka. Rodzice szczupłych dzieci, mają naprawdę sporo problemów. Warto o tym pamiętać i nie zamęczać ich zbędnymi komentarzami. Zobacz też: Co robić, by dziecko nie wstydziło się swojej figury?
Co czuje matka naprawdę grubego niemowlęcia? Ja wiem!
Wszyscy mają być szczupli, wysocy i od linijki. Niemowlęta też, a jak nie to przywołamy ich mamy do porządku. Brzmi znajomo? Ten tekst jest dla ciebie.
Przyzwyczailiśmy się już do tego, że światem rządzi kult ciała. Szczupłego, odpowiednio wyrzeźbionego, zdrowego ciała. Koniecznie młodego, dodajmy. Z dziećmi jest tylko nieco inaczej. Te pulchne jeszcze niedawno określano jako zdrowe, ale dziś już chyba nikt nie da się na to nabrać: otyłość wśród dzieci to realny problem XXI w. Także w Polsce, gdzie wg danych Instytutu Żywności i Żywienia już co piąte dziecko w wieku szkolnym ma nadwagę. Czy wyglądają zdrowo? Polemizowałabym, szczególnie wiedząc o tym, jakie konsekwencje dla ich zdrowia w przyszłości może mieć otyłość teraz, w dzieciństwie. Takie niemowlęta z kolei... o, tu przydałyby się pulchne policzki, prawda? W ich przypadku nadal chcielibyśmy radośnie chwytać te poliki palcami i mówić, jaki rozkoszny cherubinek z tego bobasa. Gorzej, jeśli niemowlę cherubinka wcale nie przypomina, a wyglądem bliżej mu do posagów Buddy. Czyli pulchna buźka tak, ale nie daj Boże, gdyby miało być grube. Wtedy na miejscu jest zwracanie uwagi matce i załamywanie rączek nad kołyską. Ojejku, jakie grube niemowlę! Czy szczucie idealną sylwetką naprawdę może dotyczyć niemowląt? Chyba tak, skoro ktoś wpadł na pomysł siłowni dla niemowląt. Przeczytałam niedawno na portalu Refinery29 artykuł o grubym niemowlęciu, napisany przez jego matkę, pisarkę Caroline Stanley. Kobieta prosi w nim panie, żeby przestały zawstydzać jej ośmiomiesięczną córkę z powodu jej tuszy. Apel zaadresowany jest do pań, ponieważ - jak donosi Stanley - do tej pory wagę jej córeczki skomentowało już prawie 50 kobiet i ani jeden mężczyzna. Stanley napisała, że za każdym razem, kiedy wyjdzie z domu, ktoś uważa za stosowne powiedzieć coś na temat wagi jej córki. Niektórzy uważają, że nazywanie jej grubą to komplement, inni sądzą, że powinni pocieszyć matkę: "Nie martw się, jak zacznie biegać to schudnie". Stanley nie jest zachwycona. Sama przez większość życia miała problemy z wagą i akceptacją swojego ciała i boi się, że dzięki tym "życzliwym" obcym ludziom teraz to samo czeka jej córkę. Jestem szczupła, a moje dziecko jest grube Należę do tych szczęśliwców, którzy bez żadnego wysiłku zachowują szczupłą sylwetkę. To pewnie kwestia genów. A jednak czytając tekst Caroline Stanley wiedziałam dokładnie, co czuje, bo sama byłam mamą bardzo grubego niemowlęcia. I pisząc "bardzo grubego" mam na myśli właśnie to: bardzo grube niemowlę. Moja córka w dniu porodu ważyła niecałe 3,5 kg. Szybko zaczęła przybierać na wadze i przez większość pierwszego roku swojego życia plasowała się w magiczny sposób powyżej 97 centyla. Co to oznacza? Na przykład to, że jej rączki i nóżki składały się z samych fałdek, pulchnych oponek, które wymagały skupienia podczas dokładnego oczyszczania patyczkami higienicznymi i skrupulatnego osuszania flanelowymi pieluchami, żeby nie dopuścić do odparzeń. Nie przekarmiałam córki, co wiele spojrzeń życzliwych przechodniów starało mi się dać do zrozumienia. Karmiłam piersią, a córka nie należała do tych niemowląt-koneserów, wiszących na matce-karmicielce przez całą dobę – nic z tych rzeczy! Domagała się mleka co 3-4 godziny, ssała przez około 10 minut i już była najedzona. I tyła. I stawała się coraz większa. Pani da dziecku wodę zamiast mleka! Jeden z lekarzy zasugerował, żebym zastąpiła jeden z mlecznych posiłków wodą: żeby się dziecię odchudziło. Na szczęście nasza pani pediatra była mądra, oczytana i bardzo kompetentna. Córkę zobaczyła pierwszy raz, kiedy mała miała 3 miesiące. "Duże dziecko" – oznajmiła bez większych emocji: "Będzie później osiągać różne etapy rozwoju". Zaniepokoiłam się. Pani dr pospieszyła z wyjaśnieniem: później przekręci się na brzuszek, później usiądzie, później zacznie chodzić. "Większość dużych dzieci tak ma". Moje dziecko później? Nie ma mowy! A jednak. Miała spory poślizg. Usiadła samodzielnie, o ile dobrze pamiętam, kiedy miała 9 miesięcy. Nasza wspaniała lekarka uspokajała na każdej wizycie i przy każdym kolejnym przekroczonym 97 centylu: "Nie ma się czym przejmować. U dzieci karmionych piersią nie mówimy o nadwadze. Wyrośnie". Są nawet badania, które potwierdzają, że dzieci karmione piersią są mniej zagrożone otyłością w przyszłości. Na razie jednak moje dziecko było niemowlęciem i było bardzo grube. Przyznam się wam szczerze, że bałam się, że nie wyrośnie z tego. Ale co mi pozostawało innego niż wziąć słowa lekarki za dobrą monetę? Przecież do głowy nie przyszłoby mi odchudzanie niemowlęcia. Jakie wyraziste to niemowlę! Ludzie lubili komentować tuszę mojej córki. Że duża, że gruba, że pulchna, że "zdrowa". Wyrazista. Przystojna (!). Nie powiem, bywało mi przykro, zwłaszcza, że dla mnie ona była po prostu śliczna. Całkiem idealna! Aż pewnego dnia, w drugim roku życia, przestała być gruba. Tak po prostu. Pani dr miała rację: wyrosła. A badania naukowe nie pozostawiają żadnych wątpliwości: im dłuższe karmienie piersią, tym mniejsze ryzyko otyłości u dzieci w przyszłości. Teraz moja córka ma już prawie 9 lat i jest najdrobniejszą dziewczynką w swojej klasie. Pomimo dobrego apetytu wagowo plasuje się poniżej 10 centyla, wzrost równo na 10. Chudzina, można żebra liczyć – to nowe komentarze na temat jej budowy ciała. Obcych ludzi naprawdę trudno zadowolić, prawda? Kiedy niedawno natknęłam się na zdjęcia córki, zrobione na plaży, kiedy miała 10 miesięcy, byłam w szoku: ona naprawdę przypominała figurkę Michelin! Zdążyłam już zapomnieć jak bardzo... Świat jest niesamowity w tym, jak potrafi nas ciągle zadziwiać. Szczucie szczupłą sylwetką Apeluję, drodzy obcy: dajmy niemowlętom spokój. Ich matkom też! Nie podchodźmy do nich, nie dorzucajmy swoich 3 groszy. Skupmy się na sobie. Stanley pisze w swoim artykule: “Żyjemy w czasach, gdy terror szczupłego ciała jest wszechobecny – zwłaszcza dla kobiet. Jest mi bardzo przykro, że ludzie czują się dobrze przenosząc to podejście na moje dziecko. Moja córka zasługuje na szansę, by budować poczucie pewności siebie i własnej wartości bez waszych komentarzy. Mam nadzieję, że przemierzając ten świat, będzie na tyle mądra i niezależna, by nie przejmować się tym, co o niej myślicie, a jeśli dobrze wypełnię swoje zadanie, będzie też na tyle odważna, żeby wam o tym głośno powiedzieć". Być może któraś z was też karmi, a jej dziecko także wyskoczyło poza siatki centylowe i też wywołuje sensację swoją buddyjską posturą. Jeśli to czytasz, chciałabym ci powiedzieć, żebyś nie przejmowała się ludźmi. Powiedzmy nie zaszczuwaniu szczupłą sylwetką. I błagam, niech wam nie przyjdzie do głowy odchudzanie niemowlęcia! * * Mówimy o niemowlętach karmionych piersią. Niemowlętom karmionym mlekiem modyfikowanym należy podawać porcje mleka odpowiednie dla wieku i przestrzegać pór karmienia. Tkanki tłuszczowe, które powstaną w pierwszych dwóch latach życia u dzieci karmionych innymi pokarmami niż wyłącznie mlekiem mamy (czyli także już u niemowląt karmionych piersią w okresie rozszerzania diety), pozostaną już na zawsze. Nigdy nie wolno odchudzać dziecka na własną rękę, bez nadzoru lekarza. Zobacz też: Otyłości u niemowląt nie wolno lekceważyć 15 rad, jak rozszerzać dietę niemowlaka Siatki centylowe
Co robić, by dziecko nie wstydziło się swojej figury?
Jedna wizyta na basenie wystarczy, by na własne oczy zobaczyć, że coraz więcej dzieci ma problem z nadwagą. Zanim podasz maluchowi kolejnego pączka, sprawdź, co robić, by w przyszłości nie wstydził się swojej figury. To – wbrew pozorom – proste i całkiem przyjemne.
Wydaje ci się, że nadmiar kilogramów to problem wieku dorosłego? Dzieci najpierw są pucołowate, potem chudną, a dopiero dorośli hodują brzuszek i wałeczki na biodrach. Otóż nie. Nadwaga i otyłość to problem bardzo powszechny wśród polskich dzieci! Zobacz, dlaczego te nadprogramowe kilogramy są niebezpieczne dla zdrowia i jak im zapobiegać. Komu grozi nadwaga lub otyłość? Nadwagą i otyłością, która jest uznawana za chorobę, dotknięte jest już niemal co czwarte dziecko między 13. a 36. miesiącem życia. Wśród starszych dzieci – prawidłową wagą nie może się pochwalić co piąte z nich w wieku 7–18 lat. Polskie maluchy tyją tak szybko, że doganiają pulchnych Anglików i Szkotów, w tyle zostawiając szczupłych Skandynawów. Wystarczy niewiele, aby to zmienić – ale trzeba szybko zacząć działać. Dlaczego otyłość jest groźna dla zdrowia? Nadmiar kilogramów oznacza nie tylko gorszy wygląd, ale głównie problem zdrowotny. Nadmierna tusza jest szkodliwa dla zdrowia, ponieważ: obciąża kręgosłup, niszczy stawy, sprzyja miażdżycy, przyczynia się do powstania cukrzycy niektórym nowotworom. Pulchne dziecko gorzej czuje się wśród rówieśników, bywa mniej sprawne, wolniej biega i jest narażone na złośliwe uwagi ze strony kolegów. Jak temu zapobiec? Po czym poznać, że dziecko ma nadwagę? Świetnym narzędziem do określenia, czy dziecko ma nadwagę albo wręcz otyłość, są siatki centylowe. Według tzw. wąskiej normy, masa ciała i wzrost dziecka powinny mieścić się między 25. a 75. centylem. A według szerokiej normy – nawet między 10. a 90. centylem. Jeśli wymiary dziecka nie wykraczają poza te granice, nie ma powodu do niepokoju. Dopiero gdy masa ciała dziecka znajdzie się powyżej 90. centyla, a wzrost pozostaje na 50. centylu lub niżej, można mówić o tym, że pojawiła się nadwaga. Uwaga: interpretacja wyników popularnego kalkulatora BMI u dzieci jest bardziej skomplikowane niż u dorosłych. Standardowo indeks BMI jest wyliczany z wzoru, w którym masa ciała w kilogramach dzielona jest przez wzrost w metrach podniesiony do potęgi drugiej. Obliczanie BMI dla dzieci i młodzieży jest zależne od wieku i płci, a dla dorosłych jest niezależne od tych czynników. Jak zapobiegać nadwadze u dziecka? Są sposoby na to, by skutecznie przeciwdziałać otyłości czy nadwadze u dzieci. Oto te najważniejsze: 1. Karm zdrowo całą rodzinę Dla rodziców małych dzieci to proste, bo mają gotowe podpowiedzi ekspertów. Wiele porad na temat żywienia niemowląt i małych dzieci znajdziesz m.in. na babyonline.pl. Dla przedszkolaków i uczniów opracowano w Instytucie Żywności i Żywienia piramidę żywieniową (zachowajrownowage.pl), która dzieli żywność na pięć grup. Dziecko codziennie powinno jeść produkty z każdej z nich w takich proporcjach, by tych z dołu piramidy było najwięcej, a najmniej tych z wierzchołka (czytaj też: Jak nie wychować grubego dziecka - rady dietetyka). 2. Dbaj o jakość jedzenia dla dziecka Nawet wśród dzieci z nadwagą zdarzają się niedożywione maluchy. Jest to możliwe, gdy jedzą produkty o małej wartości odżywczej, np. dużo słodyczy czy białego pieczywa. Postaraj się, by dieta dziecka była urozmaicona, a to, co trafia na talerz malucha, naprawdę wartościowe – warzywa, owoce, najlepiej kupione na targu od rolnika, a nie z supermarketu, mięso ze sprawdzonych hodowli, dobre tłuszcze, np. prawdziwe masło, wartościowe oleje roślinne, np. olej rzepakowy, oliwa z oliwek, ryby, które pochodzą z czystych wód. 3. Unikaj cukru, ograniczaj sól w diecie Miejsce słodyczy mogą zająć świeże lub suszone owoce, a soli – zioła, którymi przyprawisz potrawę. Dzieci nie powinny jeść słonych dań. Nadmiar sodu, czyli pierwiastka zawartego w soli kuchennej, w przyszłości może wywołać nadciśnienie. A soli i tak całkiem nie da się uniknąć, bo zawiera ją żywność, np. chleb. 4. Wychodź z dzieckiem na spacery, uprawiajcie sport Najmłodszych dzieci nie trzeba namawiać do aktywności, ale moda sprawia, że nawet przedszkolaki uwielbiają spędzać czas na graniu w gry na tablecie, komputerze czy oglądaniu TV. Tymczasem już dwie godziny codziennego siedzenia przy takich rozrywkach są uznawane za czynnik ryzyka nadwagi. Spaceruj bez względu na pogodę, zachęcaj dziecko do jazdy na rowerze, zabieraj na basen czy sanki – maluch, który ma dużo ruchu, jest nie tylko szczupły, ale i grzeczniejszy. 5. Pozwól dziecku wysypiać się Krótszy czas na sen to również czynnik ryzyka otyłości. Choć długość snu jest zawsze sprawą indywidualną, można określić pewne normy dla dzieci. W pierwszych sześciu miesiącach życia czas przeznaczony na spanie skraca się z 16–20 godzin (5–7 drzemek dziennie) do około 13 godzin (2–3 drzemki). Dzieci 2–3-letnie średnio powinny sypiać około 12 godzin, wliczając w to poobiednią sjestę, a 4–6-latek – 11–13 godzin. 6. Weź się za siebie i swoją figurę Nic nie umknie uwadze dziecka. Mały obserwator zapamięta, że mama czasem pije gazowane napoje, nie ma czasu się porządnie wyspać, a gdy maluszek ćwiczy pływanie na basenie, siedzi na widowni, zamiast skorzystać z okazji i popływać na torze obok. Wprowadzanie dobrych nawyków warto zacząć od siebie. Wtedy łatwiej o sukces, czyli zgrabną figurę i zdrowie. Waga u dzieci zależy od nas, rodziców, i naszych działań! Konsultacja: Prof. dr hab. Jadwiga Charzewska, ekspert w dziedzinie żywienia dzieci i młodzieży, kieruje Samodzielną Pracownią Epidemiologii i Norm Żywieniowych w Instytucie Żywności i Żywienia w Warszawie Polecamy: 10 produktów, których nie powinno jeść małe dziecko
Genodieta pomoże w walce z otyłością naszych dzieci?
Genodieta staje się coraz bardziej popularna nie tylko wśród celebrytów. Ostatnio coraz częściej badania genotypu robią swoim dzieciom mamy, które same przeszły na tego rodzaju dietę.
Zdaniem zwolenników tego rodzaju diety rozszyfrowanie tego, co zapisano w DNA jest podstawą do długiego i zdrowego życia. Odczytanie informacji zawartych w kodzie genetycznym staje się też istotne dla współczesnych rodziców, którzy coraz większą uwagę przywiązują do zdrowego żywienia swojego i swoich dzieci. Żyjemy przecież w czasach, gdy niemal 16% polskich uczniów ma nadwagę i ta liczba ciągle rośnie. Zdaniem wielu dietetyków w radzeniu sobie z tym problemem u dzieci może pomóc właśnie genodieta. Na czym polega i co to jest genodieta? Badanie DNA, przeprowadzane, pozwalają określić czy i jakie mutacje występują we fragmentach kodu genetycznego, odpowiedzialnych za metabolizm węglowodanów i tłuszczów. Test DNA, polegający na zwykłym wymazie, można wykonać także w kierunku nietolerancji laktozy, glutenu, czy zaburzeń w metabolizmie kofeiny. Wynik badania będzie podstawą do stworzenia indywidualnej diety. Zwolennicy genodiety zalecają wykonanie testów Dna przez kobietę w kierunku nietolerancji pokarmowych oraz problemów z metabolizmem węglowodanów i tłuszczów już na etapie planowania rodziny. - Mając informacje o braku tolerancji na dane składniki lub o zakodowanej otyłości dietetyk będzie w stanie przepisać przyszłej mamie odpowiednią dietę, która pomoże zachować lepszą kondycję zdrowotną - mówi Monika Mielus, dietetyczka współpracująca z Genosferą (firma wykonująca badanie genotypu). Genodieta a celiakia i otyłość Rodziców, którzy po raz pierwszy przeczytali o genodiecie interesuje, kiedy można wykonać testy dziecku. -Test można wykonać w każdym momencie - chociaż im wcześniej, tym lepiej – dodaje dietetyk z Genosfery. - Wyjątkiem jest tu badanie w kierunku nietolerancji laktozy, która może się wykształcić się w późniejszym wieku. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że nie każdy nosiciel genu celiakii czy otyłości musi cierpieć z powodu nietolerancji, czy dźwigać ciężar dodatkowych kilogramów. Obecne statystyki pokazują, że u 85% nosicieli genu celiakii występują objawy choroby. Zdaniem zwolenników genodiety, jeśli o takiej mutacji wiedzielibyśmy odpowiednio wcześnie, można zminimalizować ryzyko ich wystąpienia właśnie a pomocą odpowiedniego dobrania składników pokarmowych. Podobnie rzecz się przedstawia w przypadku genu otyłości. Jeśli dziecko go posiada, to nic już tego nie zmieni. Ale wiedząc, że będzie ono miało problemy z metabolizmem tłuszczów, węglowodanów lub obu tych składników - razem z dietetykiem możecie tak zaprojektować jego dietę i aktywności fizyczne, by zapobiec przybywaniu groźnych kilogramów. Nawyki żywieniowe płodu - Badanie genetyczne jest też praktycznym narzędziem pomagającym ustalić dziecku właściwe nawyki żywieniowe - mówi Monika Mielus. - Tu także najlepiej jest zacząć już w okresie płodowym. Zdaniem dietetyka mama spodziewająca się dziecka powinna mieć jak najbardziej urozmaiconą dietę, bo za jej pośrednictwem dziecko poznaje różne smaki i potem jest bardziej otwarte na eksperymenty żywieniowe. - Do tego, posiadając wiedzę o mutacjach we własnym genotypie, będzie wiedziała, jak zbilansowany powinien być jej jadłospis. Jednak najbardziej kluczowym etapem w wykształcaniu właściwych nawyków żywieniowych jest 6 -7 miesiąc życia dziecka, czyli moment rozszerzenia diety. - dodaje dietetyk Monika Mielus. Genodieta już przy rozszerzaniu diety malucha Badanie genetyczne dobrze jest więc wykonać w pierwszych 6 miesiącach życia dziecka. Pozwoli to odpowiednio skomponować menu dla malucha (np. wykluczyć lub ograniczyć źle metabolizowany składnik). A kluczem do odpowiedniego menu powinny być różnorodność i wytrwałość. Gdyż pierwsza łyżeczka dania zaserwowanego szkrabowi w wielkim dniu wprowadzenia do diety czegoś innego, niż mleko mamy może zostać wypluta. - To nie znaczy, że dziecku jedzenie nie smakowało! Spodziewało się innego smaku, innej konsystencji, innego sposobu karmienia, ale z czasem przyzwyczai się do nowości. Trzeba próbować raz, drugi, trzeci... Ważne, by obserwować przy tym swoje dziecko - podkreśla Monika Mielus. - Może problem leży nie w smaku jedzenia, a w sposobie karmienia? Czy nie za szybko, nie za nerwowo, czy porcje na łyżeczce nie są za duże? Stres związany z samym procesem jedzenia, może przyczynić się do tego, że nasza pociecha zmieni się w niejadka. W momencie urozmaicania diety nasze dziecko powinno poznawać jak najwięcej smaków (przy czym pamiętajmy, żeby po wprowadzeniu nowego składnika do menu odczekać dwa dni, by sprawdzić, jak dziecko na niego reaguje), ale też konsystencji. Zdaniem zwolenników tej diety znajomość informacji zapisanych w kodzie genetycznym naszych dzieci jest bardzo istotna - to podstawa zdrowia i dobrego samopoczucia naszych pociech. Celebryci na genodiecie Do bycia na genodiecie publicznie przyznała się w jednym z programów telewizyjnych Joanna Krupa, jurorka Top Model. Podobnie jak aktorka Anna Dereszowska, która poddała się badaniu genotypu razem z córką. Zobacz także: Zrób badania genetyczne jeszcze przed ciążą - video.
Jeśli twoje dziecko spędza wakacje u babci, prawdopodobnie wróci z nich grubsze. Dzieci pod opieka dziadków są o 1/5 bardziej narażona na nadwagę niż ich rówieśnicy!