Jak podzielić rachunki w małżeństwie? „Powinnam dokładać się mniej niż mąż, bo to ja ogarniam jego dzieci i dom”
Temat pieniędzy w związku od zawsze należy do tych najbardziej elektryzujących, a kiedy do równania dodamy ślub, wspólne mieszkanie oraz opiekę nad dziećmi, domowy budżet potrafi stać się poważnym problemem. Choć mogłoby się wydawać, że współczesne małżeństwa wypracowały już idealne modele zarządzania gotówką, jedna z najnowszych dyskusji na popularnej grupie dla mam udowadnia, że rzeczywistość bywa o wiele bardziej skomplikowana.
Kobiety masowo zaczęły opowiadać o tym, jak wyglądają ich codzienne rozliczenia z partnerami, a punktem wyjścia stała się niezwykle szczera historia młodej mamy. Autorka wpisu opisała swoją sytuację, w której mąż pracuje na pełen etat, ona natomiast przebywa na urlopie macierzyńskim z ich czteromiesięczną córeczką oraz swoim synem z pierwszego małżeństwa. Rodzina mieszka w dużym domu mężczyzny, do którego kobieta wprowadziła się wraz ze starszym dzieckiem. Choć para posiada wspólne konto na codzienne zakupy, to wszystkie kluczowe rachunki za prąd, wodę, śmieci czy opał na zimę są dzielone skrupulatnie po połowie. Kobieta zaczęła głośno zastanawiać się, czy taki układ jest fair, skoro to na jej głowie spoczywa cały trud związany z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi. Ta argumentacja wywołała gigantyczną lawinę komentarzy, w której większość internautek nie kryła ogromnego zaskoczenia. Podział wydatków w małżeństwie − czy rozliczanie rachunków po połowie jest sprawiedliwe? Większość komentujących kobiet wyraziła ogromne zdziwienie, że w sformalizowanym związku dwojga ludzi w ogóle dochodzi do sytuacji, w której wydatki i rachunki dzieli się na pół niczym u obcych współlokatorów. Dla wielu gospodyń domowych i pracujących mam model aptekarskiego wyliczania kosztów za prąd czy wodę w małżeństwie jest czymś całkowicie niezrozumiałym. Internautki podkreślały, że małżeństwo to z założenia wspólnota, w której nie ma miejsca na moje i twoje pieniądze, zwłaszcza w momencie, gdy na świecie pojawia się wspólne maleństwo, a dotychczasowe dochody kobiety drastycznie spadają z powodu przejścia na zasiłek macierzyński. W dyskusji bardzo mocno wybrzmiał głos, że praca na rzecz domu i rodziny ma swoją realną, choć często niewidzialną wartość rynkową. Kobieta zajmująca się niemowlakiem i starszym dzieckiem, gotująca obiady, sprzątająca duży dom i dbająca o logistykę codziennego życia, tak naprawdę wykonuje darmową pracę na pełen etat. Gdyby mąż musiał zatrudnić profesjonalną nianię oraz pomoc domową, koszt takich usług znacznie przewyższyłby połowę opłat za prąd czy gaz. Dlatego też argument o mniejszym wkładzie finansowym w obliczu ogromnego wkładu niefinansowego spotkał się z ogromnym poparciem ze strony innych matek, które uważają, że rozliczanie się 50 na 50 w takiej sytuacji jest krzywdzące dla kobiety. Wspólne konto czy osobne budżety − jak Polacy dzielą pieniądze w związku? Z drugiej strony w gąszczu setek komentarzy pojawiły się również głosy broniące pragmatycznego podejścia do finansów. Część internautek zwróciła uwagę na fakt, że sytuacja autorki posta jest specyficzna, ponieważ w grę wchodzi także dziecko z poprzedniego małżeństwa, które generuje określone koszty i zużywa media w domu należącym do obecnego męża. Według niektórych opinii, podział rachunków po połowie może być próbą zachowania zdrowej równowagi i sprawiedliwości w nowo utworzonej rodzinie patchworkowej, zwłaszcza jeśli kobieta otrzymuje na starszego syna alimenty lub inne świadczenia socjalne. Kolejnym poruszonym aspektem była kwestia niezależności. Niektóre współczesne kobiety celowo wybierają model osobnych kont i równego dzielenia stałych kosztów, ponieważ daje im to poczucie pełnej autonomii i chroni przed ewentualnymi zarzutami ze strony partnera o bycie na jego utrzymaniu. Jednak nawet zwolenniczki takiego rozwiązania zauważały, że sztywny podział musi ulec modyfikacji w okresie macierzyństwa, kiedy kobieta poświęca swoją karierę zawodową i zdrowie dla dobra wspólnego dziecka. Wtedy równe dzielenie opłat przestaje być sprawiedliwością, a staje się finansowym obciążeniem dla gorzej zarabiającej lub chwilowo niepracującej strony. Praca kobiety w domu − niewidzialny etat, który ma swoją cenę Najważniejszym wnioskiem, jaki płynie z tej burzliwej internetowej debaty, jest konieczność głośnego i otwartego rozmawiania o pieniądzach jeszcze zanim podejmie się decyzję o wspólnym życiu czy powiększeniu rodziny. Brak jasnych ustaleń i ukrywany żal dotyczący podziału obowiązków oraz kosztów to jedna z najczęstszych przyczyn kryzysów małżeńskich. Kobiety nie powinny bać się głośno mówić o tym, że ich czas spędzony na wychowywaniu dzieci i dbaniu o ognisko domowe jest tak samo cenny jak gotówka, którą mężczyzna przynosi w wypłacie do domu. Każde małżeństwo musi wypracować swój własny, unikalny system, który zapewni obojgu partnerom poczucie bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Może to być jedno wspólne konto, z którego opłacane jest absolutnie wszystko, lub model procentowy, w którym każda strona dorzuca się do budżetu proporcjonalnie do swoich aktualnych zarobków. Najgorszym rozwiązaniem jest milczenie i duszenie w sobie poczucia wykorzystania. Jeśli czujesz, że dotychczasowy podział rachunków w twoim związku przestał być fair, nie czekaj na kryzys − usiądź z partnerem przy stole i otwarcie porozmawiaj o tym, jak dużą wartość ma twoja codzienna praca na rzecz waszego wspólnego domu. Zobacz też: „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
„Wykańcza mnie opieka nad 3 dzieci, więc na weekend wyskoczyłam sama na Hel. Od męża usłyszałam 2 słowa i nie mogę się pozbierać”
Spakowałam walizkę w tajemnicy. Myślałam, że kiedy zostanie sam z trójką dzieci, w końcu doceni, jak wiele dla nich robię. Zamiast tego usłyszałam coś, czego nie zapomnę do końca życia.
Zamknęłam za sobą drzwi mieszkania najciszej, jak tylko potrafiłam. Była szósta rano, sobota. W przedpokoju wciąż unosił się zapach wczorajszej, przypalonej owsianki, a o moje łydki ocierał się kot, domagając się śniadania. Przesunęłam go delikatnie stopą. Nie dzisiaj, pomyślałam. Dzisiaj nie jestem na każde zawołanie. Dzisiaj należę tylko do siebie. Ucieczka, która miała być lekcją W ręku ściskałam rączkę małej walizki, spakowanej naprędce w nocy, kiedy Marek już chrapał, a chłopcy wreszcie zasnęli po dwugodzinnej batalii o to, kto pierwszy zajął łazienkę. Zeszłam po schodach, ignorując windę. Bałam się, że jej hałas obudzi domowników, a wtedy mój plan ległby w gruzach. Plan, który narodził się w mojej głowie zaledwie wczoraj wieczorem, po kolejnej awanturze o rozrzucone klocki i brudne naczynia zalegające w zlewie. – Przesadzasz, Kasia – powiedział wtedy Marek, nie odrywając wzroku od ekranu telefonu. – Przecież pomagam ci, kiedy mogę. Poza tym, ty jesteś z nimi cały dzień, ja wracam zmęczony z pracy. To był ten moment. Ta kropla, która przelała czarę goryczy. Pomaga mi? Pomaga mi w wychowywaniu naszych własnych dzieci? W prowadzeniu naszego wspólnego domu? Zrozumiałam, że słowa do niego nie docierają. Potrzebował terapii szokowej. Musiał na własnej skórze poczuć, co oznacza „bycie z nimi cały dzień”. Wsiadłam do samochodu i odpaliłam silnik. Kierunek: Hel. Zawsze marzyłam o tym, by pojechać tam poza sezonem, usiąść na pustej plaży i po prostu patrzeć w morze. Bez krzyków, bez pytań „Mamo, gdzie są moje skarpetki?”, bez ciągłego gotowania, sprzątania i bycia buforem między skłóconym rodzeństwem. Pierwsze godziny wolności Droga minęła mi szybciej, niż się spodziewałam. Słuchałam ulubionej muzyki, śpiewałam na głos, nie martwiąc się, że fałszuję i że ktoś zaraz zacznie narzekać na mój repertuar. Z każdym przejechanym kilometrem czułam, jak napięcie opuszcza moje ciało. Może to był błąd? Może powinnam była zostawić mu chociaż kartkę? Nie, skarciłam samą siebie. Żadnych kartek, żadnych ostrzeżeń. Niech poczuje ten sam chaos, który ja czuję każdego ranka. Wynajęłam mały pokój w pensjonacie niedaleko plaży. Rzuciłam walizkę na łóżko i od razu poszłam nad morze. Wiatr smagał moją twarz, a szum fal zagłuszał myśli. Wreszcie mogłam oddychać pełną piersią. Wyciągnęłam telefon, żeby zrobić zdjęcie, i wtedy zobaczyłam, że mam dwanaście nieodebranych połączeń od Marka i pięć wiadomości. „Gdzie jesteś?”. „Kasia, odbierz. Kuba wylał sok na dywan, a Franek i Mikołaj nie chcą jeść płatków”. „Co się dzieje? Martwię się”. „Dzwoniłem do twojej matki, nie wie, gdzie jesteś. Odbierz ten cholerny telefon!”. Uśmiechnęłam się pod nosem. A więc jednak zauważył moją nieobecność. Dobrze. Niech się martwi. Niech zobaczy, jak to jest być głównym dowodzącym w tym wariatkowie. Odpisałam mu krótko: „Potrzebuję czasu. Wrócę w niedzielę wieczorem. Radź sobie”. Wyłączyłam telefon i schowałam go do kieszeni kurtki. Poszłam na długi spacer wzdłuż brzegu, zbierając muszelki i gładkie kamyki, jak mała dziewczynka. Czułam się niesamowicie lekko. Przez kilka godzin zapomniałam o codziennych troskach, o stertach prania i rachunkach do zapłacenia. Wieczorem zjadłam rybę w lokalnej knajpce, wypiłam lampkę wina i wróciłam do pokoju, by zanurzyć się w lekturze książki, którą kupiłam pół roku temu i nie miałam czasu jej otworzyć. Zimny prysznic Obudziłam się w niedzielę z uczuciem dziwnego niepokoju. Włączyłam telefon. Żadnych nowych wiadomości. Żadnych nieodebranych połączeń. Zmarszczyłam brwi. Spodziewałam się lawiny błagań o powrót i rozpaczliwych próśb o pomoc w znalezieniu czystych ubrań. Cisza w eterze wydawała mi się nienaturalna. Może się obraził? Może postanowił udowodnić mi, że świetnie sobie radzi bez mojej pomocy? Poczułam ukłucie zazdrości, ale szybko je stłumiłam. Przecież o to mi chodziło. Chciałam, żeby zrozumiał, ile wysiłku kosztuje mnie prowadzenie domu. Jeśli sobie poradził, to świetnie. Zaczniemy dzielić się obowiązkami po równo. Spakowałam rzeczy, wymeldowałam się z pensjonatu i ruszyłam w drogę powrotną. Im bliżej byłam domu, tym większe napięcie czułam w żołądku. Jak mnie przywita? Będzie zły? A może rzuci mi się na szyję z wdzięczności, że wreszcie wróciłam? Kiedy zaparkowałam pod blokiem, wzięłam głęboki oddech. Otworzyłam drzwi wejściowe swoimi kluczami. W mieszkaniu panowała cisza. Żadnych krzyków, żadnego biegania. Weszłam do salonu i zamarłam. Marek siedział na kanapie, wpatrując się w wyłączony telewizor. Obok niego stała spakowana torba podróżna. Dzieci nie było widać. – Gdzie chłopcy? – zapytałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej. – U mojej matki – odpowiedział, nie patrząc na mnie. Głos miał wyprany z emocji, lodowaty. – Dlaczego u niej? Przecież mówiłam, że wrócę w niedzielę. Marek powoli odwrócił głowę w moją stronę. Jego oczy były zaczerwienione, a twarz ściągnięta w dziwnym grymasie. – Myślałaś, że to jakaś gra, Kasia? – zapytał cicho. – Że możesz po prostu zniknąć bez słowa, zostawić mnie z dziećmi, wyłączyć telefon i udawać, że wszystko jest w porządku? – Chciałam, żebyś zrozumiał… – zaczęłam, ale mi przerwał. – Zrozumiałem. Zrozumiałem bardzo wiele przez te dwa dni. Słowa, których nie da się cofnąć Zrobiłam krok w jego stronę, ale podniósł rękę, powstrzymując mnie. – Nie zbliżaj się. Nie chcę tego słuchać. Nie interesują mnie twoje wymówki, twoje „potrzebowałam czasu dla siebie”. Zostawiłaś nas. Zostawiłaś dzieci, kiedy najbardziej cię potrzebowały. – Przecież byłeś z nimi! – krzyknęłam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Jesteś ich ojcem! To nie jest tak, że zostawiłam je same na pastwę losu! – Franek miał w nocy gorączkę. Prawie czterdzieści stopni. Wymiotował. Kuba płakał, bo się bał. A ja nie wiedziałem, gdzie jesteś, czy nic ci się nie stało, czy po prostu postanowiłaś nas porzucić. Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Franek chory? Mój mały synek… Dlaczego mi nie powiedział? Dlaczego nie napisał? – Dlaczego mi nie napisałeś o Franku? – zapytałam łamiącym się głosem. – A co byś zrobiła? Wróciłabyś z tego swojego wypadu w środku nocy? Poza tym, miałaś wyłączony telefon. Zostawiłaś wiadomość „Radź sobie”. No to sobie poradziłem. Wstał z kanapy i wziął torbę. – Marek, co ty robisz? – zapytałam, czując panikę narastającą w gardle. – Wyprowadzam się na kilka dni. Muszę to wszystko przemyśleć. Zrozumiałem jedno, Kasia. Nie ufam ci. Nie wiem, czy mogę na ciebie liczyć w trudnych sytuacjach. Zawsze uważałem cię za opokę tej rodziny, ale ty wolałaś uciec, żeby dać mi nauczkę. Zabawiłaś się naszym życiem. – To nie tak! – płakałam już na dobre. – Ja po prostu byłam tak bardzo zmęczona… Czułam się niedoceniana, niewidzialna… – A ja czuję się zdradzony – powiedział cicho, patrząc mi prosto w oczy. – To koniec, Kasia. Przynajmniej na razie. Muszę pobyć sam. Minął mnie bez słowa i wyszedł z mieszkania. Drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem, które w moich uszach zabrzmiało jak wyrok. Opadłam na kanapę, chowając twarz w dłoniach. Moja idealna ucieczka, mój misterny plan, który miał naprawić nasze małżeństwo, zniszczył je w ułamku sekundy. Chciałam, żeby docenił mój trud, a zamiast tego pokazałam mu, że nie można na mnie polegać. Siedziałam tak przez długie godziny, w pustym mieszkaniu, wsłuchując się w ciszę, która jeszcze wczoraj wydawała mi się spełnieniem marzeń, a dziś była najgorszym koszmarem. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
Nigdy nie przypuszczałam, że kres mojego małżeństwa nadejdzie w tak prozaicznych okolicznościach, tuż obok przewijaka w naszej sypialni. To, co dla postronnych może wydawać się błahostką, dla mnie stało się ostatecznym dowodem na to, że w tej relacji zostałam zupełnie sama.
Drogie mamy, droga Redakcjo, piszę to, bo wciąż słyszę w głowie to pytanie. Głos mojego męża, spokojny, niemal domagający się pomocy, przeciął ciszę wieczoru: „Kochanie, a gdzie my właściwie trzymamy pieluchy?”. W tamtej sekundzie coś we mnie pękło. To nie był pierwszy raz. To był setny, może tysięczny raz w ciągu ostatnich pięciu miesięcy, kiedy on, dorosły mężczyzna, ojciec naszego dziecka, zachował się jak zagubiony turysta we własnym domu. Spojrzałam na niego i zamiast partnera, zobaczyłam kolejne dziecko, którym muszę zarządzać. Odpowiedziałam tylko dwa słowa: „U adwokata”. Ciężar niewidzialnej pracy i samotność Przez te pięć miesięcy od narodzin naszej córki czułam się jak dyrektor zarządzający wielkiej korporacji, który jednocześnie sprząta biura i parzy kawę. Mój mąż uważał się za pomocnego. Ale ja nie chciałam pomocy. Chciałam współodpowiedzialności. On nie widział, że pieluchy się kończą, nie wiedział, kiedy wypada termin szczepienia, nie pamiętał, że dziecku trzeba obciąć paznokcie. On czekał na instrukcje. „Powiedz mi, co mam zrobić, to zrobię” − powtarzał z dumą, jakby to była jakaś wielka zaleta. A ja byłam wykończona samym myśleniem za nas dwoje. Wiem, że to zjawisko nazywa się obciążeniem psychicznym, ale dla mnie to była po prostu codzienna walka o przetrwanie. Musiałam pamiętać o wszystkim: od witaminy D, przez pranie śpioszków, aż po to, by on miał czyste koszule do pracy. On tylko wykonywał zadania, jeśli o nie poprosiłam. Jeśli nie poprosiłam − brudne naczynia stały w zlewie trzy dni, a dziecko płakało w zasikanym ubranku, bo on nie wiedział, gdzie są czyste rzeczy. Czułam się jak służka, która musi kierować swoim panem, żeby ten raczył dostrzec, że wokół niego toczy się życie. Granica wytrzymałości matki Kiedy po pięciu miesiącach od urodzenia dziecka on nadal nie wiedział, w której szufladzie leżą pieluchy, zrozumiałam, że on wcale nie chce wiedzieć. To wygodne nie wiedzieć. Bo jeśli nie wiesz, to nie musisz brać odpowiedzialności. Jeśli udajesz niezdarnego, ktoś inny − czytaj: ja − zrobi to za ciebie. To był rodzaj emocjonalnego pasożytnictwa, którego dłużej nie mogłam znieść. Każde jego pytanie „Gdzie jest...”, „Jak zrobić...”, odbierało mi resztki energii, której i tak miałam niewiele przy niemowlaku. Byłam wściekła na siebie, że tak długo to tolerowałam. Że dawałam się wciągać w tę grę. Moje koleżanki mówiły: „Daj mu czas, faceci tak mają”. Ale ja nie kupuję tego argumentu. Mój mąż ma magistra z inżynierii, zarządza zespołem ludzi w pracy, potrafi zaplanować skomplikowane procesy. A w domu nagle staje się bezradny wobec paczki pampersów? To nie jest brak umiejętności, to brak szacunku do mojego czasu i mojej głowy. Wybór drogi wolnej od takiego ciężaru był najtrudniejszą, ale i najbardziej oczyszczającą decyzją w moim życiu. Rozwód jako walka o własną godność Wiem, że znajdą się tacy, którzy powiedzą, że zniszczyłam rodzinę przez głupie pieluchy. Ale to nie były tylko pieluchy. To był brak partnerstwa w fundamentalnych sprawach. Chciałam męża, a miałam podopiecznego, który wymagał ciągłego instruowania. Decyzja o rozwodzie nie zapadła w jedną noc. Ona kiełkowała przez te wszystkie dni, kiedy zasypiałam z płaczem z przemęczenia, podczas gdy on obok grał w gry, bo przecież nie mówiłam, że czegoś potrzebuję. Dziś, choć jest mi ciężko jako samodzielnej mamie, czuję ogromną ulgę. Nie muszę już tracić sił na kłótnie o to, by on zauważył, że śmieci same nie wychodzą z domu. Mój dom stał się spokojniejszy. Wolę zarządzać swoim życiem w pojedynkę, niż być w związku, w którym muszę prosić o podstawowe odruchy współczucia i współpracy. Piszę to do Was, mamy, żebyście wiedziały, że macie prawo oczekiwać partnerstwa. Nie dajcie sobie wmówić, że bycie instrukcją obsługi dla własnego męża to wasza rola. Jesteście kobietami, matkami, partnerkami − ale nigdy nie powinnyście być służkami. Hela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
„Koleżanka zapytała, czy nie wstyd mi żyć z pensji męża. Odpowiedziałam 1 zdaniem i opadła jej szczęka”
Szanowna Redakcjo, piszę do Państwa, bo mam już szczerze dość tej wszechobecnej presji, że każda kobieta musi być teraz bizneswoman, robić karierę i zarabiać na siebie, bo inaczej jest nic niewarta.
Ostatnio, podczas kawy z dawną znajomą z biura, usłyszałam pytanie, które prawdopodobnie wiele kobiet w mojej sytuacji słyszy za plecami, ale mało kto ma odwagę zadać je prosto w twarz: „Słuchaj, ale tak szczerze... czy tobie nie jest wstyd żyć z pensji męża? Nie boisz się, że zostaniesz z niczym?”. Moja odpowiedź sprawiła, że koleżance dosłownie opadła szczęka i do końca spotkania nie wiedziała, co powiedzieć. Moja emerytura to szczęśliwe dzieci i spokojny dom Moja rozmówczyni zaczęła mnie pouczać o braku składek emerytalnych, o tym, że się nie rozwijam i że w dzisiejszych czasach poleganie na mężczyźnie to proszenie się o kłopoty. Słuchałam tego z lekkim uśmiechem, patrząc na jej podkrążone oczy i telefon, który co chwilę dzwonił w sprawach służbowych, mimo że był weekend. Kiedy w końcu zrobiła przerwę, by wziąć łyk kawy, powiedziałam spokojnie: „Wiesz, po prostu umiałam się w życiu ustawić tak, żeby moją jedyną karierą było szczęście moich dzieci, a ty nazywasz to brakiem rozwoju, bo musisz harować na dwóch etatach”. Zapanowała grobowa cisza. No ale niestety, to, co inni nazywają brakiem ambicji, dla mnie jest największym życiowym sukcesem. Nie wstydzę się tego, że mój mąż, Marek, dba o nasze finanse. Wręcz przeciwnie, jestem z niego dumna, że jest na tyle zaradnym i silnym mężczyzną, iż potrafi zapewnić swojej rodzinie byt na wysokim poziomie bez konieczności wysyłania mnie do pracy, której nienawidzę. Dzięki temu nasze dzieci nie wychowują się w biegu, między świetlicą a dodatkowymi zajęciami, tylko mają mamę, która jest obecna, wypoczęta i uśmiechnięta. Luksus bycia mamą na pełny etat − dlaczego to budzi zazdrość? Zauważyłam, że najbardziej o mój rozwój i niezależność martwią się te kobiety, które same są wykończone codzienną pogonią. Wydaje mi się, że pod płaszczykiem troski o moją przyszłość kryje się zwyczajna zazdrość. Bo czy nie jest luksusem móc decydować o swoim czasie? Czy nie jest luksusem widzieć każdy pierwszy krok dziecka, nie musząc prosić szefa o urlop, gdy maluch dostanie gorączki? Moja koleżanka próbowała mi wmówić, że nic nie robię. Odpowiedziałam jej, że prowadzenie domu, dbanie o zdrową dietę całej rodziny, logistyka zajęć dzieci i tworzenie ciepłego azylu dla męża, który po ciężkiej pracy wraca do oazy spokoju, to praca ważniejsza niż wypełnianie tabelek w Excelu. Ja nie żyję za darmo. Ja inwestuję swój czas w najważniejszy kapitał − w naszą rodzinę. Marek docenia to każdego dnia. Wie, że jego sukces zawodowy to w dużej mierze moja zasługa, bo ma wolną głowę i dom, do którego chce się wracać. To jest nasze partnerstwo. Zabezpieczenie na przyszłość to nie tylko ZUS Koleżanka straszyła mnie, że mąż może odejść, a ja zostanę bez niczego. Uśmiechnęłam się tylko. Czy naprawdę ludzie myślą, że kobiety, które decydują się na taki model życia, są głupie? Mój mąż szanuje mnie na tyle, że wspólnota majątkowa i oszczędności są u nas oczywistością. Moim zabezpieczeniem jest miłość, zaufanie i mądre gospodarowanie tym, co wspólnie wypracowujemy. Nie dajmy się zwariować. Nie każda kobieta musi realizować się w korporacji. Dla mnie prawdziwą wolnością jest to, że nie muszę budzić się na dźwięk budzika, by biec do pracy, której jedynym celem jest opłacenie niani. Jestem wdzięczna losowi, że mam męża, który rozumie swoją rolę głowy rodziny i pozwala mi na to, bym to ja była sercem naszego domu. Moja odpowiedź o ustawieniu się w życiu może i była bolesna, ale była szczera. Czas przestać przepraszać za to, że chcemy żyć po swojemu, skromnie lub dostatnio, ale przede wszystkim − blisko dzieci. Ja nie haruję, ja celebruję życie. I nie zamieniłabym tego na żadną emeryturę świata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Czy matki i ich obowiązki są niewidoczne? Widać tylko ojców. Ta reklama ma moc!
Twórcy reklamy pralki pytają: a co, gdyby to tata zajmował się rodziną i domem? Wtedy ktoś by zauważył, że ma za dużo obowiązków. A dlaczego nie widzimy tego u kobiet? I to pytanie naprawdę warto sobie zadać.
W ostatnich latach coś się zmieniło na rynku reklam. Powstaje coraz więcej ważnych filmów reklamowych, które sprzedają swój produkt jakby mimochodem, nienachalnie, a na pierwszy plan wychodzi ważne społeczne zagadnienie. Szczególnie dużo miejsca zajmują to tematy dotyczące rodziny – oczekiwania na młodsze rodzeństwo, trudy macierzyństwa, wychowywanie córek, ale też równouprawnienia i partnerstwo. Ten ostatni temat podejmuje nowa reklama pralki Indesit i musimy przyznać, że robi to mistrzowsko! Tata nie może żyć jak mama W reklamie widzimy typowy poranek rodziny: pobudka o 6.00 rano, śniadanie dla rodziny, wyjście do pracy jako ostatni domownik, po tym, jak reszta – nieletnia i dorosła - zaopiekowana i zaopatrzona w potrzebne sprzęty, jest już w drodze do placówek edukacyjnych i pracy. Powrót do domu pod ciężarem zakupów, kolacja dla rodziny, wszyscy się rozchodzą, my kończymy jeść sami, utulanie do snu, a kiedy w końcu chcemy usiąść na kanapie, stajemy na klocku lego. Siadamy, ale nie zdążymy nawet wydać westchnienia ulgi, bo dziecko zaczyna płakać... Brzmi znajomo? Prawdopodobnie tak. Ta reklama jest jednak przewrotna, bo to nie matka zajmuje się tym wszystkim, lecz obowiązki mamy przejmuje ojciec! Do płaczącego dziecka wstaje w reklamie mama, po tym, jak to tata ogarniał wszystko przez cały dzień. Na końcu filmu pada pytanie: Czy zrobilibyście to samo, gdyby chodziło o kobietę? Czy wstalibyście do dziecka, czy pozwolilibyście, żeby to ona poszła? I jest to pytanie, które otwiera oczy. Dlaczego widzimy, jak dużo pracy ma ten ojciec, a dlaczego nikt nie dostrzega, że tak wygląda życie przytłaczającej większości matek? Z reklamy dowiadujemy się też, jaki procent prac domowych wykonują kobiety w danym kraju (ciekawostka: w Wielkiej Brytanii to 66, a we Włoszech 80 proc.!) i widzimy hashtag #DoItTogether - zróbcie to razem. View oEmbed on the source website Zróbmy to razem! Nie sposób wystarczająco silnie podkreślić, jak ważny jest podział obowiązków. Wciąż za wiele bierzemy na siebie, co przypłacamy przemęczeniem, frustracją, problemami zdrowotnymi, depresją. Jak wynika z badania "Podział obowiązków w polskiej rodzinie 2013", przeprowadzonego przez CPC - Join the Dots, Polki nie są zadowolone z zaangażowania partnerów w dom i rodzinę, Polacy za to – co pewnie nikogo nie zdziwi - chwalą sobie istniejący podział obowiązków. Tylko 27 proc. kobiet będących w związku i mających dzieci, ocenia zaangażowanie i podział obowiązków jako równe. 46 proc. mężczyzn otwarcie przyznaje, że to ich partnerki dbają o rodzinę. Pozostali tego najwyraźniej nie dostrzegają, bo zdaniem kobiet, to 72 proc. Polek wykonuje większość obowiązków domowych. A jak wygląda to w waszych domach? Czy dzielicie się obowiązkami po równo? Czy robicie to razem? Zobacz też: Plan dnia dla taty: sam na sam z dzieckiem przez cały dzień 5 rewelacyjnych trików, które odmienia twoje poranki Reklama proszku do prania, która może zmienić życie naszych dzieci!
Jak pielęgnować miłość? Pytamy o to trzy pary
Przyznajemy, to nie jest łatwe zadanie. Dlatego zapytaliśmy o to trzy pary w różnym wieku, z dziećmi i bez. Każda z nich ma inną receptę na długi i udany związek. Sprawdź też, co radzi seksuolożka.
Pozycje w łóżku - co mówią o waszym związku?
Podobno z układu ciał na prześcieradle można wyczytać wiele na temat związku. Zabawmy się zatem w detektywów i zajrzyjmy do sypialni Polaków.
Mój syn ma długie włosy, moja córka chodzi po drzewach i gra w piłkę nożną. Mój mąż lepiej gotuje i rozpuszcza dzieci, ja jestem w domu złym policjantem. Wszyscy kochamy gender!
Gender ma być zagrożeniem dla polskiej rodziny? Nie wiem dlaczego mówi się takie głupoty, bo gender, mówiąc w skrócie, promuje równe traktowanie płci! W naszej rodzinie kochamy gender od lat. Co to jest gender? Gender najkrócej można zdefiniować, jako równe traktowanie płci. Nie jest to ideologia. Jest to teoria, nauka o tym, że ludzie mają równe prawa niezależnie od płci. Takie samo prawo do szczęścia, nauki, rozwoju, realizacji talentów mają mężczyźni i kobiety, wcześniej: chłopcy i dziewczynki. Co w tym kontrowersyjnego? Nic. Genderowa rodzina Kacper jest chłopcem, Jagoda dziewczynką. Uważam za głupie i utopijne unikanie w wychowaniu dzieci podziału na płeć (w Szwecji są pomysły, by tak wychowywać dzieci, ale to zdecydowanie margines). Różnice między płciami są i już. A co z nich wynika? Dużo rzeczy, ale nie koniecznie to, co mówią stereotypy. Oto przykłady. Kacper ma długie włosy. Teraz ma już równe, piękne, długie włosy do połowy pleców. Kilka lat temu, kiedy je zapuszczał, wyglądał komicznie. Ale chciał mieć długie włosy (jego tata, jeden z ukochanych wujków, fajni muzycy takie mają). Zupełnie się nie przejmuje, gdy ktoś mówi do niego "dziewczynko". Jagoda ma włosy do ramion, znacznie krótsze od Kacpra. Uwielbia chodzić w spodniach i w koszulkach z bohaterami gwiezdnych wojen, z których wyrósł starszy brat. Nawet ją śmieszy, gdy mówią do niej "chłopcze". Kacper nie lubi grać w piłkę nożną. Nigdy nie lubił. Za to świetnie jeździ na nartach, biega, wygrał zawody na ergometrach wioślarskich. Jagoda lubi grać w piłkę nożną. Na początku podstawówki zapisała się na dodatkowe zajęcia - piłkę nożną. Była jedyną dziewczynką w grupie. Mikołaja prosiła o korki. I o maszynę do pisania. Uff? Niby dlaczego!? Kacper jest domatorem. Jak z nami nie rozmawia, czyta, ogląda filmy, robi coś na komputerze. Jagoda uwielbia chodzić po drzewach. To jej pasja. Kiedy miała dwa lata babcia czytała jej książeczki, nigdy nie siedziała w miejscu. Słuchała wspinając się na kanapę, poduszki, krzesła, stół... Myślicie, że moje dzieci są dziwaczne? Ja tak nie myślę. Nie przeszkadza mi też, kiedy widzę chłopców z wózeczkami i małymi lalkami. Karolina Malinowska przyznała kiedyś w wywiadzie dla "Mamo, To Ja", że gdy urodziła młodszego synka, starszy domagał się dzidziusia. Więc mu kupiła lalkę! Każdy mądry psycholog to pochwali. Przeczytaj też: Zabawki a płeć Gender a starsze pokolenie? Szczerze mówiąc nam (mężowi i mi) idzie trochę gorzej z tym równym traktowaniem płci. Bo jednak nasiąkaliśmy stereotypami latami! Tata mojego męża (tak samo, jak mój tata) najwyżej prał tetrowe pieluchy i robił zakupy. Mój mąż robił dużo więcej. A ja długo nie mogłam się pozbyć uczucia, że powinnam mu dziękować i być wdzięczna. Aż w końcu sam mi powiedział, że on mi nie pomaga. Razem mamy dzieci, razem się nimi zajmujemy. Czy coś w tym niebezpiecznego? Przeczytaj też: Facet na wychowaczym
Przyjście na świat dziecka stawia przed partnerami nowe wyzwania i obowiązki. Jak nie zaniedbać relacji z ukochanym podpowiada nasz psycholog Adriana Klos.
Bardzo często zdarza się, że po porodzie, szczególnie pierwszego dziecka maluch jest dla młodej mamy na pierwszym planie a partner schodzi na dalszy plan. - Młoda mama jest przekonana, że sama wszystko zrobi najlepiej, dlatego nie dopuszcza nikogo do pomocy, nawet swojego partnera - mówi psycholog. - A to błąd. Mądra mama wie jak korzystać z pomocy, a włączanie partnera od samego początku w obowiązku nad niemowlakiem to inwestycja w ich wzajemne relacje. Polecamy: 6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie Jak zachować bliskość po narodzinach dziecka 4 kroki do udanego seksu po porodzie
Podsumowujesz kolejny rok i zwykle podejmujesz noworoczne postanowienia – te dotyczące twojej pracy i rodziny. A jaką obietnicę złożysz swojemu dziecku i jego mamie podczas sylwestrowego toastu? Przeczytaj, przemyśl, a potem podejmij męską decyzję.
Koniec roku sprzyja podsumowaniom. Zastanawiasz się, czego udało ci się dokonać, co powinieneś jednak zmienić... Efekt? Noworoczne postanowienia. My podpowiadamy, jakie mogą być te dotyczące rodziny. Może uda ci się wprowadzić w życie przynajmniej niektóre... 1. Wszystkie weekendy poświęcę mojemu dziecku Praca jest ważna, ale dziecko tak szybko rośnie! Poświęcaj mu zatem dużo czasu. Z niemowlakiem przytulaj się, chodź na spacery. Ze starszym dzieckiem układaj klocki, zabierz je do wesołego miasteczka. Dzięki temu staniesz się dla niego przyjacielem i dużym autorytetem. Wkrótce usłyszysz: „Tata jest najmądrzejszy i najsilniejszy”. Przyznaj, po takich słowach można pękać z dumy! 2. Co wieczór przeczytam dziecku bajkę Kwadrans przed snem to niedużo, prawda? A tyle czasu wystarczy, by przytulić dziecko, przeczytać mu książeczkę. Pozwól maluchowi wybrać bajkę i zdecydować, kiedy ją skończyć czytać. Po bajeczce dziecko smacznie zaśnie, a i tobie wyda się, że codzienne problemy są troszkę mniejsze. Czy wiesz: Dlaczego to dorosły (a nie dziecko) powinien czytać na głos? 3. Zawsze wysłucham tego, co chce mi powiedzieć dziecko To bywa trudne, zwłaszcza jeśli dziecko nie mówi tylko podczas snu. Pamiętaj jednak, że dziecięca opowieść o piesku, którego przestraszył się na spacerze, jest równie ważna, co twoja historia o zmianach w pracy. Gdy dziecko opowiada, odkrywa swój świat. Dowiadujesz się, co jest dla niego ważne, czego się boi, a z czego cieszy. Dzięki temu zaczynasz rozumieć swoje dziecko, a jednocześnie przekazujesz mu wartości, które uczą, jak żyć. 4. Dam dziecku więcej swobody Chodzi o to, żeby pozwalać dziecku na rzeczy, które je uszczęśliwią, ale nie rozpieszczą. Dlaczego dziecko nie może podczas spaceru chodzić po kałużach? Wystarczy włożyć mu kalosze. Z jakiego powodu nie pozwalasz maluszkowi na wysypanie wszystkich zabawek z pojemników? Przecież potem może je posprzątać. Jesteś zagorzałym fanem piłki nożnej, ale twój syn woli rower? Nie próbuj tego zmieniać, tylko wybierzcie się razem na wycieczkę rowerową, a piłkę pokopiesz z kolegami. Dzięki temu, że staniesz się bardziej elastyczny, dziecko będzie mogło rozwijać swoje zainteresowania i pasje. Czytaj też: Tego nigdy nie rób – 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka 5. Nie będę krzyczeć na dziecko W pracy szef o coś się czepiał, wracając do domu, stałeś w korku, a jak już dojechałeś, okazało się, że zapomniałeś dokumentów z biura. Wpadasz do mieszkania, a dziecko woła, że chce na barana. Tobie jednak chce się krzyczeć. Tylko że dziecko nie jest niczemu winne. A gdybyś dziś dostał podwyżkę i do domu wrócił pustą drogą, co byś odpowiedział na jego prośbę? Pewnie szybko wziąłbyś dziecko na ręce i bawilibyście się cały wieczór. Zanim zatem podniesiesz na smyka głos, spójrz na niego i zapytaj siebie w duchu, jak bardzo go kochasz. Bardzo, prawda? Więc zamiast krzyczeć, wytłumacz, że miałeś trudny dzień i musisz chwilę odpocząć. [CMS_PAGE_BREAK] 6. Nie zapomnę o rodzinnych uroczystościach Urodziny dziecka, partnerki, rodziców, rocznice ślubu – rzeczywiście trudno je wszystkie spamiętać... Ale trzeba. Przede wszystkim dlatego, że „zapomnianym” jubilatom jest przykro. Poza tym jeśli urządzasz rodzinne uroczystości, dziecko uczy się, że warto kontynuować tradycję, a sprawianie prezentów innym jest przynajmniej tak samo miłe, jak ich otrzymywanie. Dlatego jeśli tego jeszcze nie zrobiłeś, koniecznie jak najszybciej kup mały kalendarz, w którym skrupulatnie zapiszesz wszystkie ważniejsze daty. Czytaj też: Radość dawania 7. Postaram się więcej pomagać w domu Twoja partnerka pracuje tak samo jak ty (także wtedy, gdy opiekuje się cały dzień dzieckiem). Jest więc tak samo jak ty zmęczona, brakuje jej, podobnie jak tobie, czasu i nie zawsze ma siłę na kolejne prasowanie połączone z odkurzaniem. Zaproponuj więc swoją pomoc. Może twoja partnerka nie lubi zmywać, za to chętnie zrobi zakupy. A ty wręcz przeciwnie – przy zlewie znajdujesz wreszcie czas na rozmyślania, nie lubisz natomiast sklepowych tłumów. A może ustalicie, że każdego dnia będziecie dzielić się obowiązkami w zależności od waszych chęci czy zmęczenia? Wariantów podziału prac domowych jest wiele i na pewno znajdziecie dobre dla siebie rozwiązanie. Sprawdź też: Jak dziecko może ci pomagać w domu 8. Zaczniemy znów chodzić na randki Obiecaj sobie, że przynajmniej raz w miesiącu zabierzesz partnerkę do kawiarni, teatru albo kina. A może przygotujesz czasem kolację przy świecach? Ważne, byście choć przez chwilę pobyli sami (dzieckiem mogą zaopiekować się w tym czasie dziadkowie), mieli czas na rozmowy nie tylko o tym, kto odbiera dziś córkę z przedszkola, ale także o was: waszych pragnieniach, marzeniach, potrzebach. Dzięki temu odpoczniecie od codzienności, a twoja partnerka będzie pewna, że bardzo ci na niej zależy. 9. Codziennie powiem partnerce coś miłego „Jak ładnie ci w tej sukience!” – takie zdania wprawią twoją partnerkę w dobry nastrój, a przecież tak lubisz, gdy ukochana się uśmiecha. Zyska także twoje dziecko, bo szybko nauczy się, jak łatwo można poprawić sobie humor i jak przyjemnie jest wywoływać uśmiech na czyjejś twarzy. 10. Będę powtarzał, jak bardzo kocham Wyznań miłości nigdy za wiele. Powtarzając je dziecku i jego mamie, sprawiasz, że są szczęśliwi. I właśnie szczęścia życzymy tobie i twoim bliskim w nowym roku. Sprawdź: Dlaczego tata jest ważny
Kasa kontra miłość: jak przestać kłócić się o pieniądze
Pieniądze to test na to, ile warte jest nasze małżeństwo. Na szczęście, finanse wcale nie muszą dzielić!
Z pełnym portfelem można przecież nie tylko realizować własne zachcianki. Pieniądze pozwalają rządzić drugą osobą – nagradzać ją, przepraszać, karać... Tak się składa, że wiesz coś o tym? Sprawdź więc, co robić, by temat "kasa" nie był już powodem małżeńskich niesnasek. Problem: partner ukrywa część dochodów Umówiliście się, że kasa jest wspólna, a on z wpływów ekstra kupuje sobie np. modny zegarek. Czujesz się oszukiwana, bo twoja pensja w całości idzie na życie. Musicie doprecyzować umowę tak, by oddawała stan faktyczny. Uzgodnijcie: "Dokładamy się po równo do wspólnego koszyka, a resztę własnych zarobków każde zachowuje dla siebie". To dość często obecnie praktykowany układ tam, gdzie są spore dysproporcje w zarobkach. W wielu związkach małżonkowie podpisują nawet przedślubną intercyzę, chcąc uprzedzić spory majątkowe, gdyby związek jednak nie wypalił. Pieniądze będą jednak wspólne? Jakąś pulę i tak zachowuj tylko dla siebie. Odrębne, choćby skromne zasoby dadzą ci poczucie komfortu psychicznego. Problem: On zarabia mniej od ciebie Awansowałaś i teraz pensja męża jest sporo niższa od twojej. Trudno mu się z tym pogodzić. Zrobił się ironiczny i uszczypliwy. Nie podkreślaj bez potrzeby, kto ile pieniędzy przynosi do domu. Przecież on i tak wie, że nowy telewizor to głównie twoja zasługa. Najlepiej nie rozgraniczaj niczego na "twoje i moje" – niech kasa będzie wspólna. Wtedy on tak bardzo nie odczuje, że jego pensja wygląda mizernie przy twojej. Nawet w żartach nie mów, że musisz męża utrzymywać. Pamiętaj, zarobki to zaraz po seksie najczulszy punkt męskiej ambicji! Problem: on wydziela ci pieniądze Ponieważ ty wychowujesz dziecko, rodzinę utrzymuje mąż. Jednak nie masz dostępu do jego zarobków. On łaskawie wydziela ci pieniądze lub musisz go o nie prosić. Bardzo źle się czujesz w tej roli. Postanowiłaś to zmienić. Twardo domagaj się swego. Tłumacz: "Co twoje, to też moje. Ja również, choć nie zarabiam, mam swój wkład w utrzymanie rodziny. Dlatego o finansach powinniśmy decydować oboje". Tylko nie daj się zbyć argumentem, że przecież nie chodzisz bez grosza, bo partner regularnie daje ci pieniądze. Powiedz wprost, że to dzieciom wydziela się kieszonkowe. Ty jesteś żoną i wasz układ powinien być partnerski. Dokładnie wylicz mężowi, ile warta jest twoja praca w domu. Takie wyliczenie przeprowadził niedawno Główny Urząd Statystyczny. Samo gotowanie dla rodziny wyceniono na ponad 600 zł miesięcznie! Pranie i porządki to koszt około 300 zł, opieka nad dziećmi też 300. W sumie, gdybyś zażądała od męża pensji za swoją harówkę, musiałby ci zapłacić minimum 1200 zł. Zagroź żartem, że jesteś gotowa co miesiąc wystawiać mu fakturę i w razie niepłacenia doliczyć karne odsetki! Powinien przemyśleć twoje racje. ZOBACZ TEŻ: 10 kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny [CMS_PAGE_BREAK] Problem: zarzuca ci rozrzutność Mąż wścieka się, gdy zobaczy u ciebie nowe buty czy bluzkę. Zarzuca ci, że szastasz pieniędzmi, gdy on liczy się z każdym groszem. Stale słyszysz, że mogłabyś prowadzić dom oszczędniej. Robisz te zakupy w granicach waszych możliwości finansowych? W takim razie uwagi partnera puszczaj mimo uszu. Unikniesz zbędnej wymiany zdań. Wyślij czasem męża do sklepu z tasiemcową listą sprawunków. Gdy zobaczy, ile wydał na produkty, które starczą wam zaledwie na kilka dni, następnym razem może daruje sobie niemiłe komentarze. Pamiętaj, mąż nie musi zawsze wiedzieć, ile wydałaś na nowy ciuch. Dzięki dyplomatycznym odpowiedziom ("Bez obaw, zapłaciłam mniej niż ty za spodnie") oszczędzisz wam obojgu niepotrzebnych nerwów. ZOBACZ TEŻ: Mistrzyni tanich zakupów czy ofiara sklepowych promocji? QUIZ Problem: pieniądze się go nie trzymają Wciąż zaskakuje cię jakimiś nadprogramowymi zakupami. Sprawia sobie np. nowe wędki, a ty się potem musisz głowić, jak do pierwszego związać koniec z końcem. Trudno ci wtedy zachować kamienny spokój. Zamiast robić awanturę, weź do ręki kalkulator. Wykaż czarno na białym, że na wędki roztrwonił sumę równą tygodniowym wydatkom na jedzenie dla całej rodziny. To bardziej przemawia do wyobraźni niż krzyki. Umówcie się, że wspólne pieniądze dzielicie na trzy części. Pierwszą, większą kwotę przeznaczacie na opłaty, zakupy i bieżące potrzeby. Dwie mniejsze – na potrzeby każdego z was. Nad tą większą sumą – ty trzymasz pieczę. A swoje pieniądze niech każde wydaje, na co tylko zechce. To chyba uczciwy układ, prawda? ZOBACZ TEŻ: Czego kobiety nie akceptują w związkach? 10 spornych kwestii Problem: macie różne priorytety Kłótnie zwykle wybuchają u was wtedy, gdy planujecie większe wydatki. Ty marzysz np. o nowej pralce, mąż z kolei jest przekonany, że świat się zawali, jak nie zmieni auta na lepsze. Dyskutujcie, żonglujcie argumentami! Pod warunkiem, że będziecie robić to bez złości. Można np. pójść na kompromis i ustalić, że najpierw kupujecie to, co postuluje partner, a potem zaczynacie odkładać pieniądze na to, co jest ważne dla ciebie. Albo odwrotnie. Jeśli coś zostanie już postanowione, to trzymajcie się tego. Nie zaskakujcie się informacjami w rodzaju: "Pieniądze niestety się ulotniły, bo trafiła się superokazja". Inaczej ta oszukana strona już więcej drugiej nie zaufa i potem o jakiekolwiek porozumienie finansowe będzie bardzo trudno. Pamiętajcie, że nie każdy zakup zawsze musi zadowolić obie strony. Czasem warto ustąpić choćby tylko po to, by... drugiej osobie sprawić przyjemność. ZOBACZ TEŻ: Miłość dodaje sił i uodparnia