Plecak na kółkach, czy tradycyjny? [WIDEO]
Co lepsze dla dziecka: plecak na kółkach, czy tradycyjny? Radzi fizjoterapeuta Paweł Zawitkowski.
Przy zakupie plecaka szkolnego rodzice często zastanawiają się, czy kupić dziecku plecak tradycyjny, czy może lepszy byłby taki na kółkach. Wydaje nam się, że plecak ciągnięty na kółkach pomoże – szczególnie małemu dziecku — lepiej poradzić sobie z ciężarem. Jednak, czy takie rozwiązanie jest zdrowe dla kręgosłupa, pleców i ogólnej postawy przedszkolaka lub pierwszoklasisty? Plecak na kółkach – co na to fizjoterapeuta? – Dla małych dzieci polecam tradycyjne plecaki dobrze dostosowane do ich wagi i wzrostu – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Plecak ze stelażem na kółkach to bardzo fajna i przydatna sprawa, ale polecam raczej na podróż pociągiem, autobusem na wakacje, czy zieloną szkołę. Na co dzień raczej odradzam. Zwłaszcza plecak czy tornister dla pierwszoklasisty powinien być przede wszystkim wygodny i bezpieczny i dbać o prawidłową postawę małego ucznia. Najlepiej, by posiadał: wyprofilowane, usztywniane plecy; odpowiedni rozstaw ramion, pasujący do postury dziecka; pasy biodrowe, dzięki którym odciążymy kręgosłup malucha. Dlaczego plecaki na kółkach do ciągnięcia nie są dobre na co dzień? Tradycyjne plecaki, choć są pewnym ciężarem dla dziecka, nie przyczyniają się do powstawania wad postawy, oczywiście jeśli są odpowiednio dobrane. Natomiast plecaki na kółkach mogą nakłaniać dziecko do asymetrycznej aktywności, co przyznaje w naszym materiale wideo Paweł Zawitkowski. Co prawda nie ma takiego zagrożenia, że tego typu plecak spowoduje asymetrię, ale może potęgować i utrwalać już tę istniejącą. A może wybrać rozwiązanie 2w1? Na rynku dostępne są plecaki, które mają odpinane na rzepy stelaże z kółkami. Jest to bardzo wygodne i zarazem praktyczne rozwiązanie. Dzięki temu, że łatwo można zdjąć go ze stelaża i założyć go po prostu na plecy, można raz mieć zwykły plecak, a raz walizkę na kółkach, w zależności od potrzeby. Plecaki 2w1 są przydatne zwłaszcza wtedy, gdy twoje dziecko dużo podróżuje. Mogą służyć zarówno jako plecaki do szkoły, jak też walizki podróżne. Zobacz też: Jaki plecak wybrać dla dziecka do szkoły? Tornister, czy plecak, czym się kierować przy wyborze? Ile powinien ważyć plecak dla dziecka?
Napięcie mięśniowe u dziecka – mówi Paweł Zawitkowski [WIDEO]
Obniżone i wzmożone napięcie mięśniowe u niemowląt – jak je zdiagnozować, co robić?– radzi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.
Napięcie mięśniowe u niemowląt zdaniem znanego fizjoterapeuty to skomplikowana historia. –Trudno jest mamie samej w domu zdiagnozować, czy dziecko ma wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Tak naprawdę występują te nieprawidłowości w naprawdę skrajnych przypadkach. O obniżonym albo zbyt wysokim napięciu mięśniowym u niemowląt możemy mówić wówczas, gdy widzimy, że maluch nie jest panem swojego działa, ma nieskoordynowane ruchy, czy problem walką z siłami grawitacji. Objawy obniżonego lub wzmożonego napięcia: Co może zaniepokoić? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Niemowlę, noworodek o zbyt niskim napięciu ma problem z podnoszeniem główki, czy odpychaniem się rękoma od podłoża. Wzmożone napięcie z kolei powoduje sztywność u dziecka, co uniemożliwia maluchowi wykonywanie jakichkolwiek ruchów, albo przychodzą mu one z dużym trudem. – Ale uwaga! Nieprawidłowości te muszą występować 24 godziny na dobę – ostrzega fizjoterapeuta. – Jeśli dziecko jest sztywne cały czas, wygląda, jakby się męczyło w swoim ciele, a rodzicowi ta sztywność ciała dziecka uniemożliwia normalną pielęgnację dziecka, czyli karmienie, przewijanie, oddychanie, kąpiel, to wówczas możemy mówić o nieprawidłowości i udać się do specjalisty. Indywidualny rozwój niemowlaka a napięcie mięśniowe Zdaniem znanego fizjoterapeuty często zbyt pochopnie diagnozuje się tego rodzaju nieprawidłowości u niemowląt. – Zdarza się, że pediatra zauważy u waszego dziecka ograniczenia ruchów w stawach biodrowych, bo nie chce nóg na zewnątrz odwodzić. Wówczas lekarz powie wam, że wasze dziecko ma wzmożone napięcie, a wy zauważycie, że w domu wasze dziecko swobodnie rusza nóżkami, nie ma przykurczy, to nie ma żadnego problemu – mówi Paweł Zawitkowski. – Patologia występuje cały czas i przeszkadza dziecku w realizacji jego potrzeb a rodzicowi w opiece i pielęgnacji. Obserwuj swoje dziecko, ale bez paniki Zdaniem fizjoterapeuty najlepiej obserwować swoje dziecko, ale nie diagnozować samemu, lub z pomocą Internetu. W razie niepokojących objawów udać się do specjalisty, który podpowie, czy potrzebna jest rehabilitacja ruchowa niemowlęcia, ale... Nie panikujcie od razu – patologia, czyli wzmożone albo drastycznie obniżone napięcie mięśniowe u niemowląt występuje niezwykle rzadko – mówi fizjoterapeuta. – Reszta może wynikać zwyczajnie z rozwoju i osobowości dziecka. Jedno niemowlę jest fajterem i będzie szybko chciał podnosić głowę, a będzie to jeszcze ponad jego siły, a inne niemowlę będzie sobie spokojnie leżało i poczeka, aż przyjdzie odpowiedni moment, na to, by spróbować podnieść główkę. Polecamy: Napięcie mięśniowe - po czym rozpoznać, że niemowlę ma kłopoty? Obniżone napięcie - coraz częstszy problem niemowląt Prawdy i mity o napięciu mięśniowym
Najlepszy plecak dla małego dziecka - czyli jaki? Z Elsą, Zygzakiem MCQueenem? A może warto zwrócić uwagę na coś jeszcze? Porady fizjoterapeuty Pawła Zawitkowskiego.
Dzieci przy wyborze plecaka kierują się przede wszystkim wyglądem. Dla malucha najlepszy plecak to taki, który ma obrazek z księżniczką Elsą, Zygzakiem MC Queenem, albo Spider-manem. Jednak rodzice powinni kierować się innymi parametrami przy wyborze plecakaniż".---#--- niż---#---, niż">, niż sam wygląd. Jaki wybrać plecak dla przedszkolaka? – Plecak dla dziecka powinien być przede wszystkim lekki – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.– Nie można przeciążać pleców dziecka. Plecak szkolny dla dziecka powinien być dostosowany do wagi, wzrostu i wieku dziecka. - Nie ma uniwersalnego plecaka najlepszego dla dziecka. Tornister powinien być dostosowany indywidualnie do dziecka – mówi Paweł Zawitkowski. – Jeśli dziecko jest wiotkie, z niskim napięciem mięśniowym, luźnymi stawami, taki ‚‚człowiek guma", to trzeba mu dobrać sztywniejszy plecak. Fizjoterapeuta zaleca, by zwrócić uwagę na paski. – Paski nie mogą za bardzo odstawać od ciała dziecka, nie mogą być również ani za wysoko, ani za nisko – podpowiada Paweł Zawitkowski. – Chodzi o to, by ramiona były na tym samym poziomie co szczyt plecaka. Czytaj też: Ile powinien ważyć plecak dla dziecka? Na co zwrócić uwagę kupując tornister szkolny? Co jeszcze jest ważne, przy wyborze plecaka? – Jeśli plecak ma pas biodrowy, to zwróćcie uwagę drodzy rodzice, by ten pas opierał się rzeczywiście na biodrach, a nie na lędźwiach – mówi Paweł Zawitkowski. Zwykły plecak, bez pasa powinien również sięgać poziomu lędźwi. – To bardzo ważne, by plecak nie był za duży i był odpowiednich parametrów i odpowiednio ustawiony – dodaje fizjoterapeuta. Kupując plecak dla dziecka, warto również zwrócić uwagę na dodatkowe parametry, takie jak ilość przegródek, czy wydzielona kieszeń termiczna na jedzenie i picie. – Kieszeń termiczna to nowość na rynku – mówi Katarzyna Kowalska, szef działu art-pap w warszawskim Empiku. – Ta funkcja jest bardzo przydatna i myślę, że w tym sezonie będzie się cieszyć powodzeniem, bo rodzice docenią jej funkcjonalność. Oprócz tego kupując plecak dla malucha, warto pamiętać o elementach odblaskowych. To ważne, by dziecko było widoczne na chodniko-jezdni i ulicy. Polecamy: Jaki plecak wybrać dla dziecka do szkoły? Wyprawka przedszkolaka - plecaki i śniadaniówki Wybieramy plecak dla przedszkolaka - wideo
Jak bezpiecznie przewozić dziecko na rowerze? [WIDEO]
O czym musisz pamiętać, zanim zabierzesz malucha na wycieczkę rowerową w foteliku lub przyczepce? Porady znanego fizjoterapeuty Pawła Zawitkowskiego.
Zanim wybierzecie się na wycieczkę rowerową z małym dzieckiem, pamiętajcie o podstawowych kwestiach związanych z bezpieczeństwem. Pierwsze i najważniejsze to zakup odpowiedniego fotelika rowerowego. – Zapomnijcie o koszu na kierownice, w którym przewozi się niemowlęta i dzieci powyżej 1. roku życia – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Jako fizjoterapeuta zakazuje wam tego, chociaż wiem, że wygląda to uroczo. Bezpiecznie z dzieckiem na rowerze, czyli jak? Ekspert przypomina jednak, by zwrócić uwagę na inne aspekty: bezpieczeństwo przede wszystkim. O czym należy pamiętać zabierając małe dziecko na rower? kask, dobre pasy, stabilna pozycja, dziecko wypoczęte, najlepiej po drzemce. Zdaniem fizjoterapeuty nie należy przewozić w foteliku rowerowym dziecka poniżej 18. miesiąca życia. – Z tego powodu, że nie do końca wiemy, jak na małe dzieci oddziałują wszystkie przeciążenia pionowe, które przechodzą przez stawy kręgosłupa, począwszy od szyi przez miednicę i na stawach krzyżowo – biodrowych i spojeniu łonowym kończąc podczas jazdy rowerem – mówi Paweł Zawitkowski. – Pamiętajmy o tym, że to jest dla małego dziecka olbrzymie obciążenie. Dlatego też dostosujmy czas wycieczki do wieku malucha. Ekspert podpowiada, by w przypadku małych dzieci 1,5 – 2 – letnich wybrać na wycieczkę przyczepkę a starsze wozić w foteliku rowerowym. Polecamy: Od kiedy można przewozić dziecko w foteliku rowerowym? Z dziećmi na rowery - porady policjanta Fotelik rowerowy, czy przyczepka dla małego dziecka? WIDEO
Tego unikaj, wożąc dziecko na rowerze! [WIDEO]
Wożąc małe dziecko na rowerze w foteliku musisz przestrzegać pewnych zasad, by dziecku nie stała się krzywda. Zobacz, jakie porady ma dla ciebie Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.
Dziecko w foteliku rowerowym nie powinno spać podczas jazdy. – Jeśli zobaczysz, że maluch śpi, musisz się zatrzymać – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Dlatego, że wtedy mięśniówka dziecka nie broni jego ciała tak, jak w trakcie normalnej, spontanicznej aktywności. Jeśli zaśnie, to znaczy, że się nie wyspało, albo wybraliście za długą trasę z dzieckiem. – Długość trasy dla małego dziecka to bardzo ważna kwestia – podkreśla Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Nie możecie jeździć tyle samo z dzieckiem, co do tej pory. Jeśli wasza dotychczasowa trasa na wycieczkę rowerowa wynosiła 20-30 kilometrów, to podzielcie to przez 8. Dla dziecka 2 km jazdy na rowerze to będzie koszmarny wysiłek. Pomimo, że wam się wydaje, że maluszek tylko siedzi i nic nie robi. Czego nie wolno robić wożąc dziecko na rowerze? Nie wolno kontynuować jazdy rowerem, jeśli dziecko zaśnie Zróbcie przerwę, połóżcie dziecko wygodnie na kocu i dajcie mu się zdrzemnąć. Dopiero po drzemce kontynuujcie podróż. Nie przywiązuj głowy malucha, gdy uśnie Nie wolno przywiązywać głowy maluszka do fotelika rowerowego, jeśli śpi, żeby nie opadała na dół, czy na boki. Można w ten sposób zrobić dziecku krzywdę. Nie trzymaj głowy śpiącego dziecka Nie trzymaj główki dziecka jedną ręką a drugą trzymając kierownicę roweru. To nie tylko niebezpieczne, bo grozi wypadkiem, lub upadkiem z roweru, to również jest szkodliwe dla ciała dziecka. Pamiętajmy: Na wycieczkę rowerową zabierz dziecko po 18. miesiącu życia. Zdaniem fizjoterapeuty najlepiej, żeby dziecko samodzielnie biegało i podskakiwało. Polecamy: Fotelik rowerowy, czy przyczepka dla małego dziecka? Radzi Paweł Zawitkowski. WIDEO Od kiedy przewozić dziecko w foteliku rowerowym? Z dziećmi na rowery - zobacz, porady policjanta
Ta moda przyszła od mam z Zachodu. Nie ulegaj jej! [WIDEO]
Czy można przewozić niemowlę w wiklinowym koszu zamontowanym na kierownicy roweru? Ekspert - znany fizjoterapeuta - dla bezpieczeństwa i zdrowia dziecka mówi stanowcze: nie!
W niektórych krajach panuje moda na wożenie niemowląt w koszach wiklinowych zamieszczonych przy kierownicy. – Widziałem to na Zachodzie, ale i w Polsce, wiem, że ślicznie to wygląda, ale jako fizjoterapeuta proszę, nie róbcie tego – apeluje Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta. – Nie tylko jest to niebezpieczne, ale nie zdrowe dla waszego dziecka. Dlaczego? Zdaniem fizjoterapeuty nie należy tak przewozić niemowlęcia, gdyż nie do końca wiemy, jak na tak małe dzieci oddziałują wszystkie przeciążenia pionowe, które przechodzą przez stawy kręgosłupa, począwszy od szyi przez miednicę i na stawach krzyżowo – biodrowych i spojeniu łonowym kończąc podczas jazdy rowerem. – To jest dla małego dziecka olbrzymie obciążenie – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.– Właśnie dlatego dorośli, jadąc rowerem po kostce brukowej, czy torach tramwajowych stają na pedałach. Dlatego ekspert zaleca, by w przypadku małych dzieci do 18. miesiąca życia wybrać przyczepkę a starsze wozić w foteliku rowerowym. Polecamy: Od kiedy można wozić dziecko w foteliku? Jak przewozić małe dziecko na rowerze? [WIDEO] Z dzieckiem na rower - porady policjanta
Jak nosić niemowlę? Paweł Zawitkowski Cię zaskoczy! - film
Paweł Zawitkowski opowiada o błędach w noszeniu dzieci. Sprawdź, czy nosiłaś niemowlę w taki sposób.
Dzieci nie lubią pośpiechu! Dlaczego? Paweł Zawitkowski twierdzi, że pośpiech, lęk, strach czy złość powoduje, że stajemy się energiczni i ruchy, które wtedy wykonujemy (zupełnie niewinne dla nas) są zbyt brutalne dla dziecka. Błędy w noszeniu niemowląt Czy wiesz, że bujanie dziecka na rękach, które wykonujemy niemalże naturalnie, jest dla dziecka bardzo silną stymulacją? - Być może dla dorosłej osoby robienie czegoś takiego (red. podskakiwanie) nie jest wielką stymulacją, bo mamy dobrze przygotowane ciało, fantastyczne mechanizmy amortyzacyjne (…), dla dziecka ta stymulacja to jest mniej więcej tak, jakbyśmy skakali z 3 metrów na betonową posadzkę. Jest to gwałtowne obniżenie z gwałtownym zatrzymaniem i rozpoczęciem akcji, obniżenie jego ośrodka ciężkości, układu głowy i całego ciała itd. Układ przedsionkowy traktuje to jako agresję. Ja wiem, że niektórzy traktują to jako sposób na ukojenie dziecka. Owszem, dziecko się ukaja, ale z mechanizmu obronnego. - tłumaczy Paweł Zawitkowski. Zobacz film, a dowiesz się, jak nosić niemowlę. Zobacz też: 10 rzeczy, które pomagają noworodkowi przystosować się do życia po drugiej stronie brzucha
Paweł Zawitkowski: czego potrzebuje wcześniak? – film
Najgorszą rzeczą, jaką mogą zrobić rodzice wcześniaka, to bać się jego pielęgnacji – mówi znany fizjoterapeuta, Paweł Zawitkowski. Zamiast się bać, warto uwierzyć w siebie i wsłuchać się w swoje dziecko. Zobacz film.
– Dzieci urodzone przedwcześnie, tak samo jak dzieci, które długo przebywają w szpitalu, potrzebują jeszcze więcej taty i mamy, z którymi mógłby w sposób biologiczny nawiązywać relacje – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta dziecięcy, specjalista terapii NDT-Bobath. – Dziecko mówi całym swoim ciałem: kolorem skóry, napięciem mięśni, tempem oddychania, wystarczy uważnie je obserwować. To nie jest wina mamy, że urodziła przedwcześnie – To nieprawda, że każdy wcześniak potrzebuje terapii, że będzie chory, chociaż rzeczywiście rodzą się w traumatycznych dla nich warunkach i na początku środowisko, w którym się rozwijają, jest dla nich bardzo trudne. My, specjaliści, jesteśmy jednak od tego, żeby przekonać rodziców, że to nie przez nich dziecko urodziło się za wcześnie: wiele mam się o to obwinia – tłumaczy Zawitkowski. – To czego dzieci potrzebują najbardziej to dotyk, przytulanie, swoboda ruchu. Co się dzieje z organizmem dziecka podczas przytulania z mamą? – Reguluje się układ hormonalny, układ krążenia, oddychania, trawienia. Te najważniejsze parametry życiowe zależą właśnie od przytulania – wyjaśnia Paweł Zawitkowski i dodaje: – Tulmy i nie wymyślajmy niestworzonych rzeczy: wcześniaki na samym początku swojego życia potrzebują przede wszystkim naszej bliskości, naszego głosu, zapachu, i przede wszystkim nas samych.
Dorota Gardias mówi o baby bluesie i hardkorze po porodzie
Dorota Gardias, znana prezenterka, pół roku temu urodziła córeczkę Hanię. Rozmawiamy z nią o baby bluesie, stereotypie Matki Polki i o tym, że przed narodzinami bobasa warto nastawić się na hardkor.
Dorota Gardias jest jedną z najpopularniejszych polskich prezenterek telewizyjnych, ma także swój autorski program na antenie dzień Dobry TVN (Projekt Mama). Obecnie pracuje nad formatem swojego nowego programu poświęconego macierzyństwu i wychowaniu dziecka. Rozmawiamy z nią o baby bluesie, stereotypie Matki Polki i o tym, że przed narodzinami bobasa warto nastawić się na hardkor. A gdzie mała Hania? Została w domu z nianią? Z tatą. Niani jeszcze nie mamy, ale pewnie już za miesiąc będziemy musieli ją znaleźć, bo niedługo wracam do pracy. Za jakiś czas planuję też zapisać Hanię do klubiku malucha. Kiedy? Myślę, że gdy skończy roczek. Moja córka w takim wieku poszła do żłobka i pamiętam, że wtedy strasznie płakałam z poczucia winy. Ja też na pewno będę płakać, ale teraz na razie patrzę na to z dystansem i myślę, że klubik to dobra decyzja. Kiedy rozmawiam ze znajomymi rodzicami, którzy zdecydowali się na ten krok, to wszyscy są zdania, że dzięki kontaktom z rówieśnikami ich dzieci rozwijają się fantastycznie. Ja spotykałam się jednak też z takimi opiniami, że krzywdzę dziecko. Stereotyp Matki Polki wciąż się u nas dobrze trzyma. Ja z kolei niedawno spotkałam się z bardzo „ciekawym” komentarzem, kiedy powiedziałam w szerszym gronie znajomych, że chcę codziennie godzinę czy dwie poświęcać na swoje sprawy. Usłyszałam kąśliwe: „No cóż, skoro chcesz być korespondencyjną mamą...” Dwie godzinny dziennie to niedużo – po ich odjęciu pozostaje jeszcze bite 22 godziny z dzieckiem. Które są dla mnie bardzo przyjemne! Przez ostatnie lata bardzo dużo pracowałam, więc teraz opieka nad Hanią i samo przebywanie z nią jest dla mnie niesamowitą zabawą, odpoczynkiem, słowem: wszystkim, co najlepsze. Na pewno w dużej mierze to zasługa Hani. To bezproblemowe dziecko. Jasne, ma lepsze i gorsze dni, ale generalnie – żadnych kolek, żadnych pobudek w nocy, oczywiście oprócz tych na karmienie. A nawet mimo nich się wysypiamy, bo ustaliliśmy z Piotrem (Piotr Bukowiecki, partner Doroty Gardias – przyp. red) dyżury. Jednej nocy on wstaje do Hani, drugiej ja. Przed porodem deklarowała pani: "Wszystko przy Hani będę robić sama, nikogo nie dopuszczę". I tak było. Do momentu, kiedy nawet nie tyle przez zmęczenie fizyczne, co przez ciągłe napięcie psychiczne zaczęłam się strasznie źle czuć. Kręciło mi się w głowie, czułam apatię i w końcu pomyślałam, że nie mogę dalej tak ciągnąć. Musiałam usiąść, przemyśleć wszystko na nowo i odpuścić sobie trochę. Czy nocne dyżury taty Hani znaczą, że pożegnała już pani karmienie naturalne? Przez całą ciążę nawet nie brałam pod uwagę, że mogę nie karmić piersią. Nie było takiej opcji. Byłam bardzo pozytywnie nastawiona, zresztą naczytałam się, że chcieć to móc... Ale już tydzień po porodzie zaczęło mi brakować pokarmu. Całe dnie siedziałam na przemian: z Hanią i z laktatorem; do tego dieta, i relaks, bo podobno wszystko zaczyna się w głowie, i herbatki laktacyjne – i nic. I się nie udało. Muszę powiedzieć, że to był dla mnie ciężki temat i zresztą nadal jest. Ale jestem dowodem na to, że chęci nie zawsze wystarczają, i myślę, że warto jednak o tym głośno mówić. Wiem, jak ważne jest karmienie piersią, ale pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie przeskoczyć. Cofnijmy się trochę: jak pani wspomina ciążę? Początek to były strasznie wielkie emocje. I płacz, i śmiech, i wielka radość, i wzruszenie. Nie będę udawać, że nie czułam czasem przerażenia, w stylu: "czy ja sobie poradzę?". Z natury jestem odpowiedzialną osobą i bałam się, że nie dam sobie rady. Ale jako że jestem typem zadaniowca, starałam się przygotować do narodzin Hani na wszystkie możliwe sposoby. Na przykład obejrzałam chyba ze 100 porodów na Youtube.... 100 porodów na Youtube?! Tak. I te naturalne, i przez cesarskie cięcie. Mój partner też się dziwił: "Jak ty to możesz oglądać?", ale dla mnie to było oczywiste: "Jak to jak? Muszę przecież wiedzieć, co będzie się działo z moim ciałem". [CMS_PAGE_BREAK] I udało się pani przygotować? Jak wyglądały pierwsze dni po porodzie? Niestety, złapałam potężnego baby bluesa. W pierwszej dobie po porodzie nie było ode mnie szczęśliwszej osoby na świecie, ale już w następnej to poczucie odpowiedzialności i strach o Hanię przygniotły mnie. Potem doszły płacze, nie wiadomo z jakiego powodu. Mama pytała mnie: "Ale dziecko, boli cię coś, martwisz się czymś?", a ja po prostu czułam się bardzo szczęśliwa, zachwycona Hanią, ale jednak przede wszystkim zagubiona w tym wszystkim. Trzymało mnie to przez około tydzień. Zdaniem koleżanek, to i tak bardzo krótko, bo czasem mamy mają obniżony nastrój nawet przez pół roku po porodzie. Dla mnie jednak i ten tydzień to było za długo. W ciąży naczytałam się poradników dla rodziców, naoglądałam zdjęć uśmiechniętych mam z dzidziusiami... Człowiek, widząc same różowe obrazki, nastawia się na to samo i kiedy po porodzie nie odnajduje w sobie jednak tej euforii, to myśli, że to z nim jest coś nie tak. Mam żal do tych poradników i portali dla rodziców, że mnie nie przygotowały na to, co mnie spotkało. Moim zdaniem za mało się mówi i pisze o prawdziwej rzeczywistości po porodzie, przez co młode mamy wstydzą się swoich uczuć. Czytaj więcej: Wszystko o baby blues i depresji poporodowej. A gdy pokonała pani baby blues, było już łatwiej? Łatwiej się zrobiło dopiero, gdy w końcu wrzuciłam na luz. Po powrocie ze szpitala przerosły mnie moje ambicje: chciałam, żeby znowu w domu było czyściutko, żeby było poukładane w szafkach, uprane na czas, uprasowane, obiad ugotowany. A po porodzie tak się nie da. Zanim się do tego przyzwyczaiłam, to bardzo się męczyłam. Teraz już jest ok. Kotów z kurzu nie ma, ubranka poprasowane, ale brudne kubki stoją w kuchni i po prostu staram się ich nie zauważać (śmiech). Hania nie choruje? Urodziła się tuż przed sezonem chorobowym. Na razie małe katarki, nic poważnego. Z poważniejszych rzeczy miała łojotokowe zapalenie skóry, które w dodatku nie zostało od razu dobrze zdiagnozowane. Jej ówczesna lekarka rzuciła okiem i od razu zawyrokowała, że to atopowe zapalenie skóry wywołane alergią. Nastraszyła mnie, że teraz to trzeba Hanię karmić bez mleka, że trzeba zmienić mieszankę. Wyszłam od niej na drżących nogach, oczywiście od razu zmieniłam mieszankę, ale na wszelki wypadek jeszcze umówiłam się do alergologa. I bardzo dobrze zrobiłam: alergolog powiedział, że żadnego uczulenia tu nie widzi. Że to tylko łojotok, o wiele łatwiejszy do wyleczenia niż atopia. Dermatolog też potwierdziła jego diagnozę. I na podstawie tych doświadczeń mam radę dla mam: nie wierzcie na ślepo jednemu lekarzowi. Jasne, komuś ufać trzeba, ale gdy widzimy, że lekarz stawia diagnozę bez dokładnego obejrzenia dziecka, to warto wtedy jeszcze poszukać konsultacji. Hani pomogła zwykła maść cynkowa i maść cholesterolowa. Zapalenie skóry nie wróciło, nawet gdy znów zaczęła pić zwykłą mieszankę. Skoro mowa już o maściach – jakie kosmetyki pani stosuje w pielęgnacji Hani? Najprostsze i najtańsze. Oczywiście tuż po porodzie, ambitna mama, kupiłam wszystko co najdroższe, ale na Hanię nie działały wcale dobrze! Zwykły Linomag na pupę, maść cholesterolowa na ciało, chusteczki z supermarketu. W razie odparzenia: kąpiel z nadmanganianem potasu, taka jaką robiły nasze mamy. Co jeszcze się nie sprawdziło? Wanienka ze stojakiem. Moim zdaniem niestabilna, no i poza tym gdzie to ustrojstwo stawiać?! Po pierwszej kąpieli Hani pojechałam do sklepu i kupiłam plastikową wanienkę za 35 zł. A co okazało się przydatne? W ciąży – poduszka-rogal do spania. Dzięki niej przestały mnie boleć plecy. Teraz bardzo przydaje mi się przewijak. Mam taki duży, z dwoma wysuwanymi koszami na pieluszki, pieluszki tetrowe, ręczniki. Staję przy nim, wszystko co potrzebne, mam pod ręką dzięki czemu przewijanie trwa minutę. Z poradników dla rodziców polecam książki Pawła Zawitkowskiego z serii "Mamo, Tato, co Ty na to?", które pokazują jak obchodzić się z noworodkiem. Co jeszcze? Mnóstwo rozwijających zabawek: Hania nie ma ich dużo, ale wszystkie kupuję po namyśle. Paweł Zawitkowski radzi, co robić, by dziecko rosło zdrowo – koniecznie przeczytaj! Proszę jeszcze na sam koniec: rada od pani dla przyszłych mam. Powtórzę to, co sama usłyszałam w ciąży od bardzo mądrej kobiety: „Przed narodzinami dziecka nastaw się na hardkor, a nie na metafizykę. Ona przyjdzie, ale trochę później. Nie daj się oszukać ślicznym zdjęciom matek z dziećmi: macierzyństwo to piękna, ale i ciężka praca”. Chociaż, aby już dalej nie straszyć, powiem też, że po tym pierwszym trudnym okresie potem wszystko jest naprawdę super… Wywiad został opublikowany w „Mamo, To Ja” 03/2014 – sprawdź, co w najnowszym numerze „Mamo, To Ja”!
Co robić, by zdrowo rosło? Radzi Paweł Zawitkowski
Nikt nie urodził się z umiejętnością pielęgnacji dziecka, tak jak nikt nie urodził się z prawem jazdy w ręce. Tego trzeba się nauczyć – mówi Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta.
Paweł Zawitkowski, fizjoterapeuta, specjalista terapii metodą NDT-Bobath, autor m.in. książki i filmu „Co nieco o rozwoju dziecka” oraz poradników z serii „Mamo, Tato, co Ty na to?”. Pracuje w Klinice Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka Instytutu Matki i Dziecka. Rozmawiamy o tym, jak poprzez codzienne czynności wspierać rozwój dziecka: Dużo się teraz mówi o wspieraniu rozwoju dzieci, ale zastanawiam się, czy ono naprawdę ma sens? Zdrowe dziecko rozwija się w sposób naturalny i nie musimy go jakoś specjalnie trenować. Warto jedynie zapewnić mu dużo swobody ruchu, dużo różnorodnych doświadczeń zmysłowych, różnych modeli ruchu, dużo rotacji – robimy to np. podczas zwykłego ubierania, kąpieli, zabawy. Zwykle przy ubieraniu czy kąpieli dziecka nie myślę o zapewnianiu różnorodnych doświadczeń, tylko o tym, by jak najszybciej skończyć te trudne dla nas obojga chwile… Jeżeli niemowlę płacze przy kąpieli, ubieraniu czy przewijaniu, to prawdopodobnie nie dlatego, że coś je boli. Raczej właśnie dlatego, że za szybko i zbyt gwałtownie zmieniamy jego pozycję albo dlatego, że nie zwracamy uwagi na jego potrzeby. Często jest tak, że po kąpieli dziecko zaczyna płakać, a my na siłę zakładamy mu piżamkę, by najpierw je jak najszybciej ubrać, a dopiero potem ukoić. To nie tak! Zamiast w takiej chwili je ubierać, lepiej okryj kocem i utul, a dopiero gdy przestanie płakać, ubierz. To będzie bardzo wyraźna deklaracja szacunku dla dziecka jako osobnej istoty – dodajmy: deklaracja konieczna dla jego rozwoju emocjonalnego, społecznego, fizycznego. Niestety, zwykle po porodzie takiej uważności na sygnały i potrzeby dziecka dopiero musimy się uczyć. Co jeszcze muszę poprawić w pielęgnacji mojego dziecka? Najogólniej mówiąc, nie opiekujmy się nim w mechaniczny sposób. Nie ma sensu, żebyśmy np. budzili dziecko na jedzenie, kiedy jego gałki oczne są nieruchome, a twarz bez wyrazu, dlatego że te objawy wskazują, iż trwa faza snu głębokiego i dziecko jest nieprzygotowane na pobudkę. Nawet jeśli je wtedy obudzimy, ono źle nam zje, a potem długo będzie niespokojne. Co w takim razie robić, kiedy dziecko płacze? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Kiedy płacze, najpierw zadajmy sobie pytanie, co chce nam w ten sposób zasygnalizować. Poszukajmy możliwych przyczyn jego płaczu. Od tego trzeba zacząć, a nie nerwowo i gwałtownie bujać malucha, żeby jak najszybciej się uspokoił. Rzeczywiście pewnie pod wpływem takiego trząsania dziecko się uspokoi i pójdzie spać, ale z mechanizmu obronnego! Kołysanie, tulenie jest niezbywalną potrzebą niemowlęcia, ale jeśli jest zbyt gwałtowne, to staje się przykrym doświadczeniem dla dziecka. Powiedzieć „Najpierw poszukajmy możliwych przyczyn płaczu” jest łatwo, ale znaleźć ten właściwy powód łez jest już dużo trudniej. Nieprawda. Wystarczy słuchać i obserwować swoje dziecko. Kiedy np. płacze przy wychodzeniu na spacer, to najpewniej przez to mówi: „Jest mi gorąco, następnym razem to siebie najpierw ubierz, a dopiero potem mnie”. Kiedy płacze przy przewijaniu to z dużym prawdopodobieństwem możemy założyć, że chce nam powiedzieć: „Ta chusteczka jest dla mnie za zimna”. Zacznijmy od najprostszych spraw. Podążajmy za potrzebami swojego dziecka, bo właśnie to jest najlepszym wsparciem jego rozwoju. Niemowlę w dużym stopniu rozwija się poprzez obserwowanie, jak na jego potrzeby i oczekiwania reaguje świat zewnętrzny. Kiedy wiemy, o co mu chodzi, i nam jest łatwiej nim się opiekować. [CMS_PAGE_BREAK] Często po porodzie boimy się, że niechcący zrobimy temu kruchemu niemowlęciu krzywdę. Nikt nie potrafi w pełni sprawnie opiekować się swoim dzieckiem tuż po jego urodzeniu, podobnie jak nikt nie urodził się z prawem jazdy w ręce. Wszystkiego uczymy się w praktyce. Nie poprzez czytanie poradników, ale przez obserwację i próby – najpierw ostrożne, potem bardziej pewne. Przy zachowaniu minimalnego rozsądku i absolutnie intuicyjnej troskliwości nie ma mowy o tym, żeby skrzywdzić dziecko. Może to odnosi się do starszego dziecka, bo noworodek wydaje się taki kruchy, że aż strach go dotknąć. Ale mimo wszystko warto go dotykać jak najwięcej, choćby dlatego, że poprzez tulenie, noszenie przekazujemy mu nasze emocje. Nasze ciało w różnych stanach emocjonalnych inaczej pachnie, inaczej się rusza, inaczej jest napięte, inaczej wtedy bije nam serce. Przytulone do nas niemowlę umie to odczytać. Poza tym nasza bliskość powoduje całą kaskadę różnych zjawisk biochemicznych w organizmie dziecka, które regulują jego oddychanie, częstość pracy serca, wydzielanie hormonalne, trawienie i inne mechanizmy, od których zależy jego prawidłowy rozwój. To dlatego odpowiednie techniki pielęgnacji i opieki stanowią najważniejszy element terapii i stymulacji rozwoju wcześniaków. Co robić, jeżeli nasze dziecko rozwija się wolniej niż rówieśnicy. Nie dźwiga główki po skończeniu miesiąca albo np. nie lubi leżeć na brzuszku… Ależ ono ma prawo nie lubić leżenia na brzuszku. Połowa dzieci lubi, połowa nie. To samo tyczy się podnoszenia główki. Dzieci zaczynają się uczyć tego dopiero po porodzie i różnie im to wychodzi. Jedne niemowlęta rozwijają się trochę szybciej, inne wolniej – to jest zupełnie naturalne. A czy taki wolniejszy rozwój nie jest objawem nieprawidłowego napięcia mięśniowego? To już nie historia, ale histeria naszych czasów! Rodzice dopatrują się zaburzeń napięcia mięśniowego np. w zaciśniętych piąstkach noworodka, w chowaniu kciuka w piąstce albo niesymetrycznym ułożeniu ciała, tymczasem w 99 przypadkach na 100 to są zupełnie naturalne, fizjologiczne zachowania. Nie oczekujmy, że niemowlę będzie miało tak swobodne ruchy jak dorosły. Dziecko po porodzie wkracza w zupełnie nieznany dla siebie świat i ma prawo czuć się niepewnie. Przypomnijmy sobie ten dzień, kiedy pierwszy raz przypięliśmy do nóg narty – też wtedy mieliśmy spięte mięśnie, zaciśnięte kurczowo dłonie i strach w oczach. A zjazd z górki przecież jest łatwiejszy niż te wszystkie nowe doświadczenia, z jakimi styka się dziecko po narodzinach. Teoria w praktyce: Jak ułatwić opiekę nad dzieckiem? – radzi Paweł Zawitkowski: Najważniejsze by wszystkie czynności związane z pielęgnacją wykonywać zdecydowanie, ale jednocześnie wolno i delikatnie. Dostosuj tempo i zakres działań do możliwości dziecka, by ułatwić mu odpowiednią reakcję na twoje ruchy. Podnosząc niemowlę, zapewniaj mu oparcie pod całe ciało, a nie podtrzymuj wyłącznie pod główką i pod pupką. Przed przewijaniem ogrzej chusteczki w dłoniach, aby bobas nie miał styczności z mokrym i zimnym materiałem. Obracając niemowlę, nie „przepychaj” go przez barki, ale steruj jego biodrami. Wkładaj dziecko do wanienki bokiem, żeby widziało, co się z nim dzieje. Dzięki temu nie będzie się bać. Rady zostały zaczerpnięte z książki Pawła Zawitkowskiego „Mamo, Tato, co Ty na to”.