4 nawyki rodziców, które niszczą w dziecku pewność siebie. Już zawsze będzie szarą myszką
Nieraz słyszę od dorosłych, że „tacy już są” i nie mają odwagi wychodzić przed szereg. A ja widzę w tym cień dawnych rodzinnych scen. Pewne codzienne drobiazgi potrafią ustawić dziecko na przegranej pozycji na lata.
Wiele razy słyszę od znajomych rodziców to samo zdanie: „Chcę dla dziecka dobrze”. Wierzę w to. Tyle że dobre chęci nie zawsze prowadzą do dobrych skutków. Czasem drobne, powtarzane codziennie nawyki robią w dziecięcej głowie większą wyrwę niż jeden głośny konflikt. I najgorsze jest to, że dziecko zwykle nie potrafi nawet powiedzieć, skąd bierze się jego niepewność. Po prostu rośnie w przekonaniu, że „tak ma być”. Jak wychować pewne siebie dziecko? Pewność siebie nie rodzi się z wielkich przemówień o odwadze. Rodzi się z tysięcy małych sygnałów: jak na nie patrzycie, jak reagujecie na błędy, jak mówicie o świecie i o nim samym. Poniżej opisuję cztery szkodliwe nawyki, które widzę najczęściej. Dobra wiadomość: da się je zmienić szybciej, niż się wydaje. 1. Krytyka zamiast informacji zwrotnej Wielu rodziców myli krytykę z wychowaniem. Krytyka brzmi mniej więcej tak: „Znowu się nie postarałeś”, „Ty zawsze robisz bałagan”, „Co z tobą jest nie tak”. Dziecko słyszy wtedy słowa nie o zachowaniu, tylko o sobie. I krok po kroku buduje obraz własnej osoby jako „tej gorszej”, „tej, która zawodzi”. Informacja zwrotna wygląda inaczej: dotyczy konkretu i zostawia przestrzeń na zmianę. „Widzę, że pokój jest nieposprzątany. Ustalmy, kiedy to ogarniecie” albo „Co wam pomogło w tym zadaniu, a co było trudne”. Kiedy rozmawiam z dorosłymi, którzy nie wierzą w siebie, prawie zawsze w ich dzieciństwie przewijały się zdania o tym, jacy są, a nie co zrobili. To ogromna różnica. 2. Porównywanie do innych dzieci „Zobacz, jak Kasia ładnie czyta”, „Twój brat w twoim wieku był samodzielny”, „Inne dzieci potrafią się zachować”. Te słowa często wypowiadacie z nadzieją, że zmotywują. A one motywują tylko do jednego: do chowania się. Porównywanie uczy dziecko, że jego wartość zależy od tego, jak wypada na tle innych. Zamiast rozwijać własne tempo i mocne strony, zaczyna się ścigać o akceptację. Albo rezygnuje, bo „i tak nie dogoni”. Widziałam to wiele razy w szkołach i w rozmowach z rodzicami. Dziecko, które stale czuje się „drugie”, w końcu przestaje próbować być pierwsze w czymkolwiek. Nie dlatego, że nie ma talentu. Dlatego, że nie ma wiary. 3. Wyręczanie, które wygląda jak troska To jeden z najbardziej podstępnych nawyków, bo stoi za nim miłość. Robicie coś za dziecko, bo chcecie oszczędzić mu trudności. Wiążecie buty, pakujecie plecak, rozwiązujecie spory z kolegami, poprawiacie projekt plastyczny, dopowiadacie odpowiedzi. Tyle że dziecko uczy się wtedy prostego komunikatu: „Sam nie dasz rady”. Nawet jeśli nigdy tego nie powiecie wprost. Wyręczanie odbiera mu doświadczenie sprawczości. A pewność siebie to właśnie przekonanie, że potrafię działać, popełniać błędy, próbować jeszcze raz. Kiedy wszystko jest gotowe „od razu” i „lepiej”, dziecko nie ma szansy zobaczyć, że potrafi dojść do celu po swojemu. 4. Strach jako główny język domu „Nie rób tego, bo się przewrócisz”, „Nie idź tam, bo coś ci się stanie”, „Nie odzywaj się, bo wyjdziesz na głupka”. Słyszę takie zdania często w domach, w których rodzice są po prostu zmęczeni i chcą spokoju. Albo sami żyją w napięciu. Problem polega na tym, że dziecko wychowane w atmosferze ostrzeżeń zaczyna widzieć świat jako miejsce niebezpieczne, a siebie jako kogoś, kto nie ogarnia. Z czasem boi się próbować, bo wszędzie widzi ryzyko porażki. I nawet gdy ma pomysł, trzyma go w środku. „Po co się wychylać, skoro to się źle kończy”. To tak rośnie „szara myszka” nie z natury, tylko z codziennego uczenia ostrożności zamiast odwagi. Każdy z tych nawyków da się odwrócić. Nie przez idealne rodzicielstwo, tylko przez małe zmiany w języku i reakcjach. Jeśli widzicie u siebie któryś z tych punktów, nie traktujcie tego jak wyroku. To raczej mapa, gdzie warto skręcić. Z doświadczenia wiem, że dziecięca pewność siebie potrafi odżyć zaskakująco szybko, kiedy dom zaczyna mówić do dziecka tak, jak chce je widzieć: z szacunkiem, z ciekawością, z wiarą, że sobie poradzi. Zobacz też: Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
7 sygnałów, że twoje dziecko ma ducha przywódcy. Nie podcinaj mu skrzydeł, a zwojuje świat!
Być może teraz bywa ci trudno okiełznać malca, ale za jakiś czas będziesz z niego dumna!
Jak określiłabyś swoje dziecko? Odważne, waleczne, krnąbrne, zadziorne, głośne? Wychowanie takiego malca przypomina nieco opiekę nad dzikim zwierzęciem. Może to niekiedy frustrować i przyprawiać o zawrót głowy, ale dawać też ogromną satysfakcję i radość. Oto klasyczne sygnały świadczące o tym, że twoje dziecko wyrośnie na wielkiego przywódcę! 1. Nigdy się nie poddaje Jest pewne siebie, wie, czego chce i za wszelką cenę dąży do osiągnięcia celu. Może męczyć cię do skutku, byś zbudowała z nim trzypoziomowy statek kosmiczny z krzeseł w salonie lub upierać się, że założy szorty, mimo że na dworze jest -5 stopni Celsjusza. Martwisz się, że nie masz kontroli nad swoim dwulatkiem? Tak naprawdę bunt i wytrwałość, które teraz widzisz, są cechami, które pozytywnie wpłyną na niego i na jego późniejsze życie w wielkim świecie. 2. Nie da się go „wyłączyć” Mimo że twój maluch ma dopiero dwa lata, o drzemkach w dzień już dawno zapomnieliście? W dodatku kładzie się spać o 22, a wstaje skoro świt? To dlatego, że ma aż tyle rzeczy do zrobienia i nie chce niczego przegapić. Maluch ze skłonnościami przywódczymi stale jest czymś zajęty. Jeśli coś go interesuje, potrafi spędzić nad tym dużo czasu, np. układać budowle z Lego do późnych godzin wieczornych. 3. Lubi, gdy jest głośno Oczywiście gdy samo jest w centrum zainteresowania. Nie przejmuje się tym, że wszyscy je słyszą, gdy idzie klatką, mimo że ty jako rodzic już dawno chciałabyś zapaść się pod ziemię ze wstydu. Ma to jednak również pewne korzyści. Głośne dziecko nigdy nie zgubi się w tłumie, nie pozwoli też na żadną niesprawiedliwość wobec siebie. Radzimy tylko, byś uświadomiła go o istnieniu jednej cennej rzeczy zwanej „głosem wewnętrznym”. 4. Nie działa na nie to, co na inne dzieci Inni rodzice z pewnością chętnie udzielają ci tysięcy rad, jak poskromić twoje nieokiełznane dziecko. Jedyne, co możesz zrobić, to im przytakiwać i się uśmiechać. Dobrze wiesz, że twój przypadek jest wyjątkowy i nie taki prosty do ugładzenia. 5. Rządzą nim emocje To przez nie jest takie głośne i ekspresyjne. W jednej chwili tryska energią i jest radosne, a za sekundę histeryzuje. Znaczna większość kilkulatków ma problemy z kontrolowaniem swoich emocji i ich wyciszaniem, ale twoje dziecko jest nimi po prostu owładnięte. Na przyjęciu urodzinowym kolegi najgłośniej śpiewa i krzyczy, wspina się na najwyższe gałęzie drzew. Wszystko robi tak, jakby ciągle gdzieś się spieszyło. 6. Jest waleczne i nieustępliwe Nie tak łatwo wymusić na nim zmianę zachowania. Musisz wykazać się o wiele większą cierpliwością, niż inni rodzice, tłumaczyć i przekonywać dłużej, by zaniechało robienia czegoś, na co akurat ma ogromną ochotę, a z jakichś przyczyn nie powinno tego robić. No cóż, możesz się jedynie pocieszać, że dzięki swojemu dziecku każdego dnia ćwiczyć się w sztuce negocjacji (a niestety czasami też przekupstwa). 7. Przyciąga inne dzieci jak magnes Takie żywe, energiczne, wygadane dziecko jest zwykle bardzo lubiane i popularne. Inne dzieci do niego lgną. Dzięki temu ma wiele przyjaźni i uczy się funkcjonowania w społeczeństwie od najmłodszych lat. To prawda, zadziorne, pewne siebie i odważne dziecko może być trudniejsze w wychowywaniu, ale wiedz, że właśnie w ten sposób właśnie przygotowuje się do przejęcia świata :) Bądź na to gotowa! Źródło: babyology.com.au
Znamy drugą już polską Barbie Shero! Nie uwierzysz, kim ona jest!
Wyjątkowe wyróżnienie w 2019 roku przypadło… zawodowej kierowczyni ciężarówki. Barbie Shero w tym roku została Iwona Blecharczyk, która na co dzień udowadnia, że dla dziewczynek i kobiet w Polsce nie ma rzeczy niemożliwych.
Wyróżnienie Barbie Shero przyznawane jest od 2015 roku wyjątkowym kobietom, które mogą być inspiracją dla dziewczynek i kobiet na całym świecie. Jego laureatka otrzymuje lalkę inspirowaną swoim wyglądem, symbolizującą Barbie Shero. W tym roku swoją Barbie odebrała Iwona Blecharczyk – zawodowy kierowca transportu specjalistycznego, jak sama się przedstawia, ale my nie bójmy się napisać: zawodowa kierowczyni ciężarówki. Iwona jest drugą polską Barbie Shero. Jej trudna droga do wymarzonego zawodu może być przykładem realizacji prawdziwej pasji i konsekwencji w osiąganiu celów. Jak zostać kierowczynią ciężarówki? Podczas uroczystości wręczenia wyróżnienia prowadząca galę Dorota Wellman pytała Iwonę Blecharczyk, jak to się stało, że wykonuje tak mało popularny wśród kobiet zawód. Okazuje się, że nie stało się to od razu i nie było tak łatwo. Miała być miss – brała udział w konkursie – ale szyła też sukienki i pracowała jako nauczycielka. Żadna z tych ról jej się nie podobała. Ostatecznie Iwona Blecharczyk została kierowczynią ciężarówki i pracuje w transporcie specjalistycznym, wożąc np. olbrzymie śmigła do elektrowni wiatrowych (i sama musi je załadować na ciężarówkę!). Twierdzi, że im większa ciężarówka, tym lepsza, np. 63-tonowa z dwiema naczepami. Podczas postojów na truck stopach Iwona, delikatna, choć wysoka blondynka, co chwila mierzy się z pytaniami: „A gdzie jest kierowca?”, „Do tyłu też pani umie jeździć czy tylko do przodu?”. Początkowo była zła, teraz nauczyła się ignorować takie pytania. Uwielbia długie trasy, lubi być sama ze sobą. – Gdy jest się samym, można odkryć, co się chce naprawdę – wyjaśnia. Druga polska Shero Iwona ma swój kanał TruckinGirlIwona na Youtubie, gdzie umieszcza filmy ze swoich tras. Śledzi go już ponad 250 tys. użytkowników, a niektóre z filmów osiągają ponad milionową widownię. O tym, że będzie drugą polską Barbie Shero dowiedziała się, gdy czekała do prysznica na truck stopie. – W pierwszej chwili myślałam, że to żart - śmieje się. Jest zdziwiona, ale dumna, że dostała swoją lalkę Barbie i stałą się inspiracją dla polskich dziewczynek. Wyróżnienie Barbie Shero przyznawane na świecie od czterech lat, w zeszłym roku po raz pierwszy trafiło do rąk Polki. Lalkę inspirowaną swoim wyglądem, symbolizującą Barbie Shero, otrzymała dziennikarka i podróżniczka Martyna Wojciechowska. Lalka Barbie ma już 60 lat! Barbie Shero to kolejny krok w misji inspirowania dziewczynek – lalka Barbie w tym roku skończyła 60 lat! Przez cały ten czas daje dziewczynkom możliwość identyfikowania się ze swoją lalką i wyobrażania sobie przyszłych ról poprzez zabawę. W myśl hasła: „Możesz być, kim chcesz” zachęca do przekraczania własnych granic, a wcielając się w różne role społeczne i zawodowe, odkrywa przed dziewczynkami całe spektrum możliwości, jakie stoją przed nimi w dorosłym życiu. View Burdaffi on the source website Z okazji 60-lecia lalki Barbie w ramach gali Barbie Shero 2019 odbył się również niecodzienny pokaz mody. Małe modelki przyleciały do nas aż z Wielkiej Brytanii!
Pewna siebie czy wycofana? To, jaka będzie twoja córka, zależy od...ojca!
Dobre relacje córki z ojcem są o wiele cenniejsze, niż mogłoby się wydawać. Jaka kobieta wyrasta z dziewczynki, która ma silną więź z tatą? Przekonajcie się!
Więź ojca z córką jest wyjątkowa. To, jak wygląda relacja między nim a małą dziewczynką, ma ogromne znaczenie dla jej dorosłego życia. Ojciec kształtuje wzorce idealnego mężczyzny i udanego życia. Jeśli nie uczestniczy w życiu córki lub robi to bardzo nieregularnie, może przyczynić się do tego, że będzie ona miała niską samoocenę i trudności z obdarzaniem zaufania mężczyzn w ogóle. Bliskość od najmłodszych lat Obecnie ojciec ma szansę uczestniczyć w życiu córki już od jej narodzin i jest do tego społecznie zachęcany. Przewijanie, karmienie, usypianie, kąpanie już nie są wyłącznie domeną mamy. Ojciec, który chętnie wykonuje te wszystkie czynności, buduje z córką silną więź, która zaprocentuje w przyszłości. Córki, które mają dobre relacje z ojcami, dużo rzadziej popadają w depresje czy stany lękowe. O wiele lepiej radzą też sobie ze stresem. Jeżeli mogą szczerze i otwarcie rozmawiać z ojcami o uczuciach, w dorosłym życiu wchodzą w dużo bardziej przemyślane i satysfakcjonujące związki. Wpływ ojca na samoocenę córki Prawidłowa, silna relacja córki z tatą ma kluczowe znaczenie. Dzięki niej dziewczynka ma szansę uzyskać pozytywny obraz siebie i stać się w przyszłości kobietą pewną swoich atutów. W zdobyciu pewności siebie potrzebne są jej uwaga, zainteresowanie i zrozumienie ojca i jego aktywne uczestnictwo w jej życiu na co dzień, a nie tylko od czasu do czasu. Wpływ ojca na relacje córki Ojciec uczy córkę, czym jest miłość i szacunek. Pokazuje jej, jak mężczyzna powinien traktować kobietę, szanując i kochając jej matkę. Mała dziewczynka obserwuje tatę i dowiaduje się, co jest dozwolone w relacjach damsko-męskich, a co nie. Co więcej, kobiety bardzo często tworzą związki z mężczyznami, którzy mentalnie przypominają ich ojców. Wiedzieliście o tym? Zgadzacie się z tym, że rola ojca w życiu córki jest tak ważna? Jakie są wasze doświadczenia? Napiszcie w komentarzach! Źródło: brightside.me​ Zobacz też: Psychoterapeuta o ojcach - wywiad z ekspertem Blogerzy są najlepszymi ojcami! Co to znaczy być dobrym tatą?
WYNIKI Wygraj 1 z 10 książek "The Yes Brain. Mózg na Tak". Konkurs „Mały superbohater"
Weź udział w naszym konkursie „Mały superbohater” – napisz na naszym wątku konkursowym na forum, jak starasz się wspierać pewność siebie i poczucie własnej wartości u swojego dziecka. Do wygrania 10 książek "The Yes Brain. Mózg na Tak" wydawnictwa HarperCollins.
Nie podcinaj dziecku skrzydeł! 7 typowych zachowań – zmień je już dziś
Mimo że chcesz dla swojego dziecka jak najlepiej, czasami szkodzisz mu swoim zachowaniem. Przeczytaj, jakie błędy wychowawcze sprawiają, że podcinamy dzieciom skrzydła.
Czy wiesz, że często sami powstrzymujemy swoje dzieci przed odniesieniem sukcesu? Niestety. I nie chodzi tu o to, żeby za wszelką cenę dążyć do tego, żeby nasze dzieci otrzymywały najlepsze stopnie w szkole, wspinały się po szczeblach kariery aż na sam jej szczyt, były we wszystkim najlepsze i wybitne. Chodzi o to, by były szczęśliwe, robiły to, co lubią i to, w czym są dobre. Ale chodzi też o to, żeby nie stać im na drodze do odkrycia i robienia tego, co teraz – i w przyszłości – może dawać im radość i w czym mogą się sprawdzić. Jak podcinamy skrzydła swoim dzieciom? Często nieświadomie sprawiając, że zaczynają wątpić w swoje siły. Przeczytaj, jakich zachowań lepiej unikać, jeśli chcesz, żeby twoje dziecko dobrze radziło sobie w życiu prywatnym i zawodowym. 7 zachowań rodziców, które podcinają skrzydła dziecka Dr Tim Elmore, autor bestsellerów z dziedziny psychologii, odkrył w swojej pracy 7 błędów, które rodzice popełniają w wychowywaniu swoich dzieci, sprawiając że dziecko traci pewność siebie i ma mniejsze szanse na rozwinięcie swoich talentów i i odniesienie sukcesu, czy to w życiu prywatnym, czy zawodowym. Kathy Caprino, wymienia w portalu Bright Side, wszystkie 7 błędów, których, zdaniem dr Elmore'a, powinniśmy unikać: 1. Nie pozwalamy dzieciom podejmować ryzyka Tak bardzo boimy się o nasze dzieci, że chronimy je na każdym kroku. Paradoksalnie działa to na ich niekorzyść, np. skutkując rozwojem różnego rodzaju fobii w dorosłości. Pozwól dziecku bawić się na dworze, pozwól mu spaść z roweru i pozwól przeżyć smutek spowodowany kłótnią z przyjacielem – to wszystko uczy radzenia sobie z trudnościami i buduje pewność siebie w obliczu problemów, których nie sposób uniknąć w życiu. A kto będzie chronił nasze dzieci, kiedy dorosną? Muszą mieć wiedzę i umiejętności, które pozwolą im stawić czoła trudnościom. 2. Zbyt szybko reagujemy Podobnie jest z naszą zbyt szybka reakcją i wkraczaniem w sytuacje, które są dla dziecka trudne. Rozwiązujemy konflikty za nasze dzieci, ratujemy je z każdej opresji, by nie musiały doświadczać trudnych emocji. Robimy to z miłości, nie trzeba tego tłumaczyć, ale prawda jest taka, że w ten sposób wyświadczamy im niedźwiedzią przysługę. Dorosły świat tak nie działa. Życie tak nie działa. Patrz wyżej. 3. Za bardzo się zachwycamy Nasze dzieci są takie cudowne, wszystko robią najlepiej, są po prostu wyjątkowe! Każde jedno współczesne dziecko jest po prostu najlepsze we wszystkim i nie ma sobie równych. Sami zwycięzcy. To, co zaczęliśmy robić po to, by nasze dzieci nabrały pewności siebie, mści się na nich w późniejszych latach – badania wykazały, że po pewnym czasie dziecko zauważa, że zachwyceni rodzice nie są obiektywni, że aby sprostać ich wizji muszą uciekać się np. do kłamstwa i oszustwa, tak aby nie zmącić obrazu superdziecka. To odbija się bardzo negatywnie na psychice i może prowadzić do poważnych problemów w życiu. 4. Poczucie winy kieruje naszym zachowaniem Masz dwoje dzieci i jedno dostało najwyższą ocenę ze sprawdzianu na koniec roku. Kupujesz mu w nagrodę prezent, ale nie chcesz, żeby drugiemu było przykro, więc jemu też coś kupujesz. Takie zachowanie nie nauczy dzieci prawdziwego życia. W pracy czy szkole nie będą otrzymywać pochwał za sam fakt znalezienia się w danym miejscu. Zamiast tego powinniśmy uczyć dzieci, że nasze zachowanie, praca i dobre uczynki prowadzą do sukcesu, a nasza miłość nie jest uwarunkowana ich ocenami czy zwycięstwami. Nagradzanie prezentami za sukcesy to nie jest dobra droga. 5. Nie pozwalamy im uczyć się na NASZYCH błędach Im starsze będzie twoje dziecko, tym bardziej będzie chciało rozwinąć skrzydła i wypłynąć na szerokie wody. Pozwól mu, ale zamiast chronić i kontrolować na każdym kroku, lub zamiast drżeć przez każdą sekundę, którą będzie spędzać z daleka od ciebie, pomóż mu. Jak? Opowiadaj o błędach, które popełniłaś w analogicznych sytuacjach, by pomóc dziecku w nauce podejmowania dobrych decyzji. Opowiadaj o tym, jak się czułaś, kiedy przeżywałaś podobne problemy i co wtedy zrobiłaś. Ale pozwól dziecku stawiać czoła problemowi i ponosić konsekwencje błędnych wyborów. Bądź wzorem do naśladowania. 6. Ograniczamy samodzielność dzieci Wyręczamy dzieci w wielu rzeczach, nie pozwalając im na samodzielność. Warto przyjrzeć się rówieśnikom swojego dziecka: czy potrafią już same posmarować chleb masłem? Używać noża? Ubierają się same w przedszkolnej szatni? Jeśli większość z nich to robi, a twoje dziecko nie, być może to ty blokujesz jego samodzielność, robiąc to za nie (oczywiście może to też być kwestia np. problemów rozwojowych). Zrób rachunek sumienia. Uważaj jednak, żeby nie mylić inteligencji z dojrzałością. Nawet jeśli twoje dziecko rozwija się intelektualnie ponad przeciętną, nadal ma tyle lat, ile wynika z jego metryki. Nie przyspieszaj niczego i nie opóźniaj. 7. Nie jesteśmy wzorem do naśladowania Bardzo często zdarza się, że wymagamy od dziecka czegoś, czego sami nie przestrzegamy. Zakaz telefonu przy stole dla dziecka? A sami podczas kolacji przeglądamy maile. Czipsy są niezdrowe? Ale sami pijemy colę. Nie sposób podkreślić wystarczająco mocno, jak ważne jest dla dziecka to, co robimy i mówimy. Naszym zachowaniem modelujemy zachowanie swoich dzieci. Innymi słowy, to proste: zachowuj się tak, jak chciałabyś, żeby zachowywało się twoje dziecko. Twoje reakcje w obliczu niepowodzeń, podejmowania decyzji, trudnych emocji, to coś, z czego twoje dziecko będzie czerpać przez całe życie. Zobacz też: Jak wychować pewne siebie dziecko - radzi trenerka parentingowa Jak wspierać inteligencję dziecka? Jak wychować szczęśliwego jedynaka?
Jak wychować pewne siebie dziecko – radzi trenerka parentingowa
Dlaczego nie warto dawać dziecku zakazów i nakazów i jak budować dobre porozumienie rodzic-dziecko, tłumaczy Joanna Hudy – trener parentingowy, autorka bloga jakmowic.org.pl oraz książki "Rodzicu, można inaczej".
Proszę wytłumaczyć, kim jest trener parentingowy? W czym może pomóc rodzicowi i dziecku? Joanna Hudy: To nowa nazwa. Nawet nie wiem, czy oficjalnie funkcjonuje. U mnie powstała z połączenia dwóch ulubionych aktywności: prowadzenia szkoleń i pisania bloga dla rodziców. Szkoliłam w korporacji, a w domu pisałam o wychowaniu. Pewnego dnia oderwałam się od pisania bloga i wzięłam synka na ręce akurat przy ścianie, na której wisiał certyfikat trenera. Synek postukał w dyplom i mnie olśniło. Dlaczego nie szkolę z tego, co właśnie stało się moją główną pasją? I tak zostałam trenerem parentingowym. W czym pomagam? Rodzicom pomagam przede wszystkim w zrozumieniu, na czym im w roli rodzica najbardziej zależy. Chociaż mam wrażenie, że na moje warsztaty przychodzą rodzice, którzy to przynajmniej przeczuwają. A na pewno wiedzą, czego dla swojego dziecka nie chcą. Szukają narzędzi porozumienia, które będzie oparte na szacunku, empatii i które pozwolą dziecku stawać się bardziej pewnym siebie, asertywnym, empatycznym. Kiedy rodzic wraca do domu i rozmawia z dzieckiem według tego, czego się u mnie nauczył, daje dziecku to, co jest najważniejsze dla każdego człowieka: ZAUWAŻENIE i ZROZUMIENIE. Zauważa dziecko, widząc jego uczucia i potrzeby oraz akceptuje to, że pojawiły się one u dziecka. Wbrew pozorom jest to ważniejsze niż późniejsze zaspokojenie czy niezaspokojenie dziecka potrzeb. Dziecko widziane i rozumiane czuje się kochane. To punkt wyjścia do współpracy. Pani filozofia wychowywania jest oparta m.in. na modelu Porozumieniu bez Przemocy. Dlaczego zdecydowała się Pani na wybór właśnie tej metody komunikacji z dziećmi? JH: Ten wybór był dla mnie bardzo naturalny. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że to nie był wybór, lecz kolejny, oczywisty krok w moich osobistych poszukiwaniach takiego podejścia wychowawczego, które będzie wzmacniać poczucie własnej wartości dziecka, a nie je osłabiać. Od 20 lat, jeszcze w relacji dziecko - rodzic, interesowałam się wszystkim, co mogłoby poprawić tę relację. Obserwowałam, że przy wielkim oddaniu rodziców, ich osobistym poświęceniu dla dzieci, coś nie działa. Tym czymś były właśnie komunikaty. Czyn był moralnie dobry, lecz słowo niszczyło wszystko. A słowo powinno wspierać, nieść akceptację i zrozumienie, niezależnie od tego – jak wspomniałam wcześniej – czy są czy nie ma szans na zaspokojenie potrzeb. Słowem można budować, lecz można także niszczyć. Dlaczego uważa Pani, że dziecku nie powinno się dawać nakazów? JH: Bo nakazy i zakazy nie działają. Dokładniej - nakaz działa, kiedy poparty jest władzą rodzicielską, za którą stoi zastraszenie, może nawet szantaż emocjonalny. Działa krótko. Rodzic znika, znika strach i nie istnieje żaden inny powód, aby robić to, co zostało nakazane. W najgorszym przypadku, gdy strach rozciąga się nawet na nieobecność rodzica i dziecko robi to, co nakazane, będzie to robiło do pewnego momentu. Strach minie i zostanie w dziecku pustka, bezsens i poczucie, że było tylko siłą wykonawczą czyjejś woli, narzędziem. To całkowicie odbiera poczucie własnej wartości. Lepiej informować po co coś trzeba robić, jaki jest tego sens, pokazywać dalsze konsekwencje zrobienia i nie zrobienia czegoś. Pozwolić, aby dziecko samo doszło do tego, że warto coś robić. Jeśli wybierze robienie czegoś i będzie o tym przekonane, poczuje, że samo decyduje o sobie, a to wzmocni jego poczucie własnej wartości. Czy ma Pani receptę dla rodziców, jak odnaleźć się w dziesiątkach podejść do wychowania dzieci? Tj. jak rodzice mają wybierać, czy być matką-tygrysicą, czy praktykować rodzicielstwo bliskości albo coś jeszcze innego? JH: Uważam, że każdy z nas - rodziców wie, czego dla swojego dziecka przede wszystkim nie chce, a w dalszej kolejności – chce. Każdy rodzic ma rodzicielską intuicję i ufając jej, na pewno wybierze dobrze. Nie jest ważne, jakie podejście praktykuję, lecz to, czy ono służy mojemu dziecku – to jeden wyznacznik. Drugi – to zastanowienie się, czego w mojej relacji do dziecka brakuje. Wyrośliśmy w pewnych przekonaniach na temat tego, jak powinny zachowywać się dzieci i jak powinien wyglądać dom. Jeśli świetnie dbam o dom i dietę, organizuję zabawę, może brakuje wsparcia, może czułości, bliskości. Jeśli jestem stanowcza, może również powinnam skupić się mocniej na bliskości z dzieckiem. Jeśli natomiast świetnie wspieram, jestem blisko, powinnam popracować nad wyznaczaniem granic, rodzajem dyscypliny, itd. A może rodzice jednak są w stanie sami wychować swoje dziecko, bez sięgania po cudze autorytety? JH: Jestem przekonana, że tak. Robili tak od zarania dziejów. Bez czytania literatury fachowej wychowywali wspaniałe osobowości. Nadmiar wiedzy też może szkodzić. Powtórzę, że według mnie najważniejsze jest, aby zaufać sobie. Przypomina mi się tutaj obraz młodej mamy, która niedawno urodziła i zastęp kobiet jej najbliższego otoczenia (mamy, ciocie, koleżanki) doradzają, co i jak powinna robić dla dziecka. Każda radzi inaczej, a młoda mama z dnia nadzień staje się coraz bardziej skołowana i przytłoczona radami i cudzymi oczekiwaniami. Jedno, co jej pozostaje to każdą radę rozpatrzyć: pasuje mi – przyswajam dla siebie, nie pasuje mi – odrzucam. Czy takie koncentrowanie się rodziców na dziecku, z jakim mamy dziś do czynienia, jest dla niego na pewno dobre? JH: Nikt chyba nie lubi być stale pod lupą. Dzieci tym bardziej nie. One potrzebują naszego zauważenia dokładnie wtedy, kiedy po nie przychodzą. W pozostałym czasie potrzebują przestrzeni, aby pobyć same ze sobą, ze swoimi uczuciami. Odnoszę wrażenie, że współczesny rodzic za wszelką cenę próbuje zapełniać czas swoim dzieciom. Dziecko po dniu pełnym zajęć nie ma czasu i często siły, aby przetrawić to, co się wydarzyło. A tego mu po prostu potrzeba. Czasem nawet aż do lekkiego znudzenia, aby dzieci nauczyły się same zagospodarowywać swój czas, wybierać te aktywności, na które mają ochotę, wymyślać sobie zadania odpowiadające temu, co je akurat interesuje. To przestrzeń do rozwijania samodzielności, kreatywności, zaradności, a nawet samoświadomości. Napisała Pani książkę "Rodzicu, można inaczej. 80 porad wychowawczych w pigułce". Gdyby miała Pani przekazać rodzicom jedną myśl, którą powinni z niej zapamiętać, co by to było? JH: Rozpoznawaj, nazywaj i akceptuj uczucia dziecka. Będzie dzięki temu czuło się zauważone i rozumiane, przez co będzie chętniej traktować Cię jako życiowego przewodnika, a Ty jako rodzic będziesz wiedzieć w każdej sytuacji, co zrobić, zamiast nakazywać, zakazywać czy karać. Czytaj też: Za moich czasów tak nie było! 5 zmian w wychowaniu dzieci - nie tylko na lepsze 5 najczęstszych błędów, które popełniamy w komunikacji z dzieckiem Co podcina naszym dzieciom skrzydła?
Nie daj się zwariować czyli 7 zdań, które podkopują twoją wiarę w siebie
Raz po raz ktoś sprawia, że tracisz pewność siebie i czujesz się zagubiona, nie taka jak trzeba, niekompetentna, nieprzygotowana do bycia mamą? Nie ty jedna! Sprawdź, co podkopuje naszą wiarę w siebie i utrudnia nam cieszenie się macierzyństwem.
Prędzej czy później zetkniesz się ze słowami, które sprawią, ze poczujesz się kiepsko w roli mamy, a może nawet stracisz trochę wiary w siebie. Możesz je od kogoś usłyszeć, przeczytać na Facebooku czy internetowym forum dla młodych mam, zaatakują cię z reklamy. Nie zawsze będą brzmieć dosłownie tak, jak je przedstawiliśmy, ale będą miały ten sam sens: "Coś z tobą nie tak". Nie daj się im! Prawdopodobnie nie zdołasz ich całkiem uniknąć, więc spróbuj się na nie uodpornić. Pomogą ci w tym nasze zaprzyjaźnione mamy oraz psycholog, Beata Płażewska. Jakie to zdania? Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „Bądź supermamą” Wszystkie mamy jakąś wizję matki doskonałej. Budujemy ją z naszych wspomnień, pragnień i fragmentów tego co widzimy w piaskownicy (wyspana, uśmiechnięta sąsiadka, świetnie radząca sobie z dwójką dzieci), na Facebooku i w TV (świeżo upieczone znane mamy, które dwa miesiące po porodzie wyglądają jak modelki i łączą opiekę nad maleństwem z graniem w filmach). – Obiecywałam sobie, że ja też będę mamą idealną: cierpliwą, zadbaną, fajną, taką co to nigdy nie krzyczy, z przyjemnością biega z dzieckiem po drabinkach i zna odpowiedź na każde pytanie. I co? I guzik! Wcale taka nie jestem i mam z tego powodu potworne wyrzuty sumienia – mówi Kasia. Co robić? Będzie ci łatwiej, jeśli zrozumiesz, że matki doskonałe nie istnieją. I nie ma w tym nic złego, bo dziecku wystarcza mama „wystarczająco dobra”: taka, która dostrzega jego potrzeby, stara się je zaspokajać, ale nie zapomina o sobie i jest po prostu człowiekiem (a więc nie jest wszechmocna i czasem popełnia błędy). Przeczytaj także: Mama nieidealna – Róbmy wszystko najlepiej jak się potrafimy i jak się da w konkretnej sytuacji. I uważajmy z porównaniami – radzi Beata Płażewska, psycholog. - Kiedyś ludzie porównywali się do sąsiadów, rodziny. Dziś, dzięki kontaktom z większą ilością ludzi, TV i facebookowi, porównujemy się także do tych, których nie znamy (lub znamy mało) i którzy żyją w zupełnie innych warunkach niż my. Warto także pamiętać, że widzimy tylko niewielki fragmencik ich życia. Polecamy: Cena korony czyli czy młoda mama ma czego zazdrościć księżnej Kate. Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „Daj, zrobię to lepiej”. Po porodzie dobrze jest mieć pomoc. Ale czasem ta pomoc przytłacza. – Gdy urodziłam Hanię, do akcji wkroczyła moja mama, która we wszystkim mnie wyręczała: kąpała małą, przewijała ją, nosiła. Wszystko robiła za mnie, a ja czułam się coraz bardziej bezradna. Gdy wychodziła, bałam się wziąć na ręce własne dziecko – opowiada Natasza. Co robić? Jeśli tylko czujesz się na siłach, od samego początku zajmuj się maluszkiem. Dzięki temu nabierzesz wprawy i pewności siebie. Nie bój się go – nie zrobisz mu krzywdy delikatnie biorąc go na ręce, ubierając czy zmieniając pieluszkę. Osobę, która chce cię stale wyręczać, poproś o coś konkretnego, np., zrobienie zakupów, ugotowanie obiadu albo popilnowanie dziecka, żebyś mogła się zdrzemnąć (to co innego, niż zajmowanie się nim non stop). A jeśli ta osoba twierdzi, że zrobi wszystko lepiej? - Można powiedzieć np. coś w rodzaju „Być może, ale to moje dziecko i potrzebuje właśnie mnie” – radzi psycholog. Przeczytaj: Oko w oko z noworodkiem Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „Rób tak jak ja” Niektóre rady są naprawdę bezcenne, ale… No cóż, nie wszystkie. – Gdy zabierałam się za karmienie, moja mama mówiła „Przemyj piersi kwasem bornym”. Gdy dawałam dziecku w nocy wodę, słyszałam: „Jak możesz? Wszyscy dają kaszkę. Przecież to dziecko będzie głodne!”. I tak w kółko – opowiada Ada. Nawet te naprawdę dobre rady mogą drażnić, zwłaszcza jeśli o nie nie prosiłyśmy albo są wygłaszane niczym prawdy objawione. - Na forach internetowych spotkałam mnóstwo mam, które z ogromną pewnością siebie nakazywały „Rób tak i tak” – wspomina Sylwia. – Skąd to przekonanie o własnej racji? Nie mamy wątpliwości, że każdy dorosły człowiek jest inny: co innego lubi, co innego go wkurza, cieszy itd. Dlaczego więc zakładamy, ze wszystkie dzieci są identyczne i działa na nie jeden czarodziejski sposób? Co robić? Rób po swojemu i spróbuj się nie denerwować. – Ludzie doradzają nam z wielu powodów, niekoniecznie z potrzeby kontroli i władzy. Robią to też dlatego, że chcą być potrzebni, chcą pomóc, okazać zainteresowanie. Nie traktujmy więc każdej uwagi jakby to był zamach na naszą wolność – radzi Beata Płażewska. Jeśli jednak naprawdę masz dość, powiedz „Stop!” Jak? – Można np. powiedzieć „To wspaniale, że wychowałaś trójkę dzieci, ale teraz ja wychowuję swoje. I zrobię to po swojemu”. Taki jasny komunikat (czasem powtórzony wiele razy) powinien sprawić, że doradca poczuje granice, których nie powinien przekraczać. [CMS_PAGE_BREAK] Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „Co z ciebie za matka?” Na świecie jest mnóstwo ludzi, którzy uwielbiają wystawiać innym stopnie. „Współczuję twojemu dziecku”, ”Zwariowałaś?” „Co za idiotka!” – można przeczytać na forach dla młodych mam. Takie komentarze można też niestety usłyszeć czasem na własne uszy. Co robić? Opinie wygłaszane przez obcych najlepiej puścić mimo uszu, choć na początku to bardzo trudne. Ale co wtedy, gdy słyszymy je od bliskich? – To jeszcze trudniejsze. Znam mamę wcześniaka, która ciągle słyszała od bliskich, że „zmarnuje dziecko”, że sobie nie radzi. Bardzo to przeżywała i było jej naprawdę trudno – mówi psycholog.- Niestety nie ma cudownego sposobu, by się od takich słów odgrodzić – mówi psycholog. - Osoby odporne, niezależne radzą sobie lepiej. Niepewne siebie, zależne od bliskich zdecydowanie gorzej. Co mogłabym im doradzić? Żeby powiedziały sobie „Jestem dorosła, to moje dziecko, ja decyduję” i szukały wsparcia u osób spoza rodziny. Przeczytaj także: Walka matek na facebooku - cesarka to też poród! Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „A mój Ignaś…” „… potrafi już chodzić/ stać na jednej nodze/liczyć!”. – Moje znajome nieustannie się licytują, a ja ciągle zastanawiam się, co z moim dzieckiem i ze mną jest nie tak, bo Bartek na wszystkich polach jest w tyle. To bardzo frustrujące – mówi Beata. Co robić? Pamiętaj, że każde dziecko jest inne i rozwija się we własnym tempie. Fakt, że Ignaś doskonale radzi sobie z kolorowaniem obrazków czy skakaniem nie oznacza, że Bartek musi robić to równie dobrze. Jeśli jednak podejrzewasz, że twój malec wyraźnie odstaje od rówieśników, np. jest od nich o wiele mniej sprawny fizycznie albo o wiele gorzej mówi, porozmawiaj z pediatrą. To o wiele lepsze od zamartwiania się. Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „…i jeszcze angielski” Angielski i zajęcia teatralne dla dwulatków, warsztaty tego czy tamtego, najlepsze w mieście przedszkole. A im dalej w las, tym więcej drzew. - Jednego dnia mówię sobie „nie dam się wkręcić w wyścig szczurów”, drugiego myślę „O rany, a jeśli na starcie odbiorę dziecku szanse na szczęśliwą przyszłość?” Ciągle się miotam.– mówi Iwona. Co robić? – Świat przyspieszył i oferuje o wiele więcej niż kiedyś, ale czy to znaczy, że trzeba uczestniczyć we wszystkim? – pyta Beata Płażewska. - Najważniejsze jest to, by kierować się dobrem, chęciami i możliwościami dziecka, a nie własnymi ambicjami czy lękiem, przed tym, że pozostanie w tyle. Warto także zawsze pamiętać o tym, że mały człowiek rozwija się cały czas, a nie tylko podczas zajęć prowadzonych przez specjalistów, i że potrzebuje przede wszystkim naszej uwagi, swobody i kontaktu z rówieśnikami, a to możemy zapewnić mu sami. Przeczytaj: Wyścig szczurów od kołyski Słowa, które odbierają mamom pewność siebie: „Musisz to mieć!” Zabawki edukacyjne, super maty, mówiące zwierzaczki… Wszyscy wokół przekonują cię, że "musisz to mieć". – Jest tego tyle, że nie wiem, co wybrać. Czy jestem dobrą mamą, skoro nie wiem? A co będzie, jeśli coś przeoczę, i mój synek będzie „niedostymulowany”, nie rozwinie się pod jakimś względem? - pyta Ewa. Co robić? Nie panikuj, nic nie musisz. - Grzechotki, plastelina, kredki, pluszaki, piłeczki itd. również doskonale stymulują jego rozwój – mówi Beata Plażewska. – Warto też pamiętać, że im bardziej „wszystkomającą” zabawką bawi się dziecko, tym mniej korzysta z wyobraźni. Niezastąpione są książki i zwyczajne zabawki, którymi można się bawić na różne sposoby (np. klocki, piłki, misie itd). Cała reszta zależy od naszego uznania. [CMS_PAGE_BREAK] Dlaczego tak łatwo podkopać naszą wiarę we własne siły? - Wiele zależy od naszego charakteru, samooceny i warunków, w jakich żyjemy. Jednak generalnie dość łatwo nas zbić z pantałyku, bo dopiero próbujemy odnaleźć się w roli mamy – mówi psycholog Beata Płażewska. W dodatku macierzyństwo to coś, do czego nie da się przygotować w stu procentach. Nie da się wszystkiego zaplanować i nawet jeśli przeczytamy wagon książek, i tak mnóstwo rzeczy nas zaskoczy. W efekcie, nawet jeśli na co dzień zarządzamy wielką firmą albo wykładamy na UJ, nasza pewność siebie jest bardzo krucha. Po prostu nie mamy wprawy. Co możesz zrobić, żeby nabrać pewności siebie? Co możesz zrobić, żeby okrzepnąć w roli mamy, nie miotać się od rady do rady i nie czuć potwornie tylko dlatego, ze ktoś ma inne zdanie albo powiedział coś, czego nie powinien? Daj sobie trochę czasu. Potrzebujesz go, by poznać swoje dziecko i siebie jako mamę, by zorientować się, co jest dla was dobre, a co nie. A także po to, by zwyczajnie dojść do wprawy, formy i poradzić sobie z burzą hormonalną po porodzie. Nawet jeśli mnóstwa rzeczy nie robisz (jeszcze) doskonale, nawet jeśli trzęsą ci się ręce i czujesz pustkę w głowie, to przecież nie będzie tak zawsze. Zaufaj sobie... Swojemu zdrowemu rozsądkowi, intuicji, wiedzy. Mnóstwa rzeczy nauczyłaś się w szkole rodzenia, z książek i w szpitalu. Mnóstwo rzeczy czujesz, mnóstwo innych jesteś w stanie wydedukować metodą prób i błędów. O jeszcze inne możesz po prostu zapytać. … ale nie bądź nieprzemakalna. Jeśli widzisz, że coś, w co dotąd święcie wierzyłaś nie sprawdza się, przemyśl to jeszcze raz albo spróbuj czegoś innego. Wątpliwości rozstrzygaj u lekarza. Dzięki temu nie będziesz się miotać od rady do rady, od domysłu do domysłu. Dbaj o siebie. Gdy człowiek jest skrajnie zmęczony, nawet najprostsza rzecz wydaje się ponad siły. Spij kiedy się da, proś o pomoc, w czym się da. I odpuść sobie trochę. Szukaj własnych sposobów. Nie ma rad uniwersalnych. To co się sprawdza w przypadku jednego dziecka, przy innym może nie zadziałać. Pogódź się z tym, że nie na wszystko masz wpływ. Czasem się czegoś nie da zrobić i już. Poszukaj mądrego wsparcia. Każdej młodej mamie potrzebna jest pomoc. Ale nie każdy rodzaj pomocy. Poszukaj kogoś, kto cię wysłucha, nie będzie cię oceniał i pomoże w tym, w czym naprawdę potrzebujesz pomocy. Wrzuć na luz. Naprawdę nic nie musisz. Nie musisz być Matką Doskonałą ani mieć najgrzeczniejszego dziecka w okolicy. Nie musisz się z nikim ścigać ani nikomu niczego udowadniać. A jakie słowa podkopują twoją pewność siebie? Co sprawia, że czujesz się mniej pewnie w roli mamy? Przeczytaj: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej
Pamiętasz, jak, będąc małą dziewczynką, zakładałaś szpilki mamy i paradowałaś dumnie przed rodzicami? Teraz dokładnie to samo robi twoja kilkuletnia córeczka. Sprawdź, dlaczego małe dziewczynki uwielbiają się stroić i co z tego wynika.
Jeszcze do niedawna twoja córka bawiła się misiami i lalkami. Teraz coraz częściej przegląda się w lustrze, stroi miny i zakłada ciągle nowe sukienki. Uwielbia świecidełka, chce mieć nowy pierścionek, a ostatnio poprosiła cię o pomalowanie paznokci. Jak reagować na takie strojenie się i czy ulegać wszystkim prośbom córki? Identyfikacja z własną płcią Dwuletnie dziewczynki na początku patrzą w lustro po to, żeby zobaczyć, jak wyglądają i kim są. Rodząca się świadomość własnej osoby, a potem także własnej płci, skłania je do bliższego przyjrzenia się swojemu odbiciu. Tak samo zresztą postępują w tym wieku chłopcy. Od dziewczynek jednak w o wiele większym stopniu niż od chłopców oczekuje się atrakcyjności fizycznej. Nawet jeśli sama nie jesteś za sztywnym trzymaniem się ról przypisanych przez wieki do płci (np. chłopiec powinien być silny, a dziewczynka ładna i miła), to bardzo trudno uchronić przed nimi dziecko, bo nie żyje ono w próżni (chodzi do przedszkola, ogląda telewizję, obserwuje otoczenie). Czytaj też: Przedszkolne mody – ulegać im czy nie? Co jest ładne? Żyjemy w społeczeństwie, które ogromną wagę przykłada do wyglądu zewnętrznego. Dbamy o siebie, staramy się dobrze prezentować, zwracamy dużą uwagę na swoją urodę. Zgodnie z przysłowiem: „Jak nas widzą, tak nas piszą". A przecież w tym samym środowisku są „zanurzone" nasze córki. Jeśli dziewczynka widzi mamę malującą się co rano do pracy, w telewizji ogląda bajkę o pięknej królewnie, w której zakochał się książę, i bawi się ślicznymi długowłosymi lalkami w kolorowych strojach, to siłą rzeczy zaczyna zwracać uwagę na swoją urodę, bo chce ją skonfrontować z wyglądem innych ludzi. Szuka w ten sposób odpowiedzi i uczy się tego, kim jest, jak wygląda, czy jest podobna do mamy, czy może do księżniczki z baśni. Dowiaduje się także, co jest ładne, a czego społeczeństwo nie akceptuje (stąd młoda szczupła ciocia wzbudza w dziewczynce zachwyt, a siwa przygarbiona staruszka kojarzy się z postacią Baby Jagi i może nawet rodzić lęk). Chcę być jak mama Pierwszym wzorem dla swojej córki jesteś ty sama. Dzięki tobie dziewczynka uczy się różnych sposobów dbania o wygląd, dowiaduje się, że włoski muszą być uczesane, a ubrania – czyste i wyprasowane – powinny do siebie pasować. To właśnie mama jest dla córki najpiękniejszą istotą pod słońcem. Mała dziewczynka stara się we wszystkim mamę naśladować i pragnie wyglądać jak ona. Dlatego uwielbia przymierzać twoje ubrania i buty na wysokim obcasie. Czuje się wtedy tak piękna jak ty. Zobacz też: Czego uczy mama dziecko - rozważania z przymrużeniem oka na Dzień Matki Chcę decydować sama Do tej pory kupowałaś ubrania dla córki bez problemów. Teraz nagle to ona chce decydować, co założy. Najwyższa pora, by pożegnać czasy całkowitej dominacji nad dzieckiem. Zamiast denerwować się, że nie możesz dokonać wyboru sama, ciesz się samodzielnością córki. Przecież w ten sposób dziecko uczy się podejmowania decyzji i ponoszenia ich konsekwencji. Kształtuje także swój własny gust, na który oczywiście możesz w dalszym ciągu wpływać. Nie musisz bezkrytycznie zgadzać się na wszystko, co córeczka zechce kupić. Warto jednak w takich momentach nie zabraniać kategorycznie, tylko tłumaczyć, dlaczego coś ci się nie podoba. Istnieje wówczas szansa, że dziewczynka posłucha, bo poczuje się doceniona. Nie zbywasz jej przecież stwierdzeniem „ma tak być i już", ale próbujesz pokazać, co według ciebie jest ładne i dlaczego. Sprawdź: 4 proste rady, jak nauczyć dziecko samodzielności Jak nie wychować narcyza To nic, że córka często chce się malować i przymierzać coraz to nowe ciuszki. Na pewno przez to nie stanie się egoistką ani narcyzem. Co więcej: nie powinnaś jej takich zachowań zabraniać. Jeśli nie zaspokoi w naturalny sposób ciekawości na temat swojego wyglądu, może poczuć się gorsza i mniej pewna siebie. Jedynym rozsądnym wyjściem jest spokojne przeczekanie tego okresu przebieranek. Potraktuj go jak zabawę, w której ty sama możesz uczestniczyć jako stylistka. Osiągasz w ten sposób jeszcze jeden efekt: pokazujesz, co jest ładne i pobudzasz dziecka wyobraźnię. [CMS_PAGE_BREAK] Mądre pochwały Chwalisz córkę za to, jak ładnie posprzątała zabawki i jaki wspaniały namalowała obrazek. Dlaczego więc nie chwalić jej za urodę? Czy, milcząc o jej wyglądzie, chcesz powiedzieć, że nie ma on większego znaczenia? Może na początku twoja córka rzeczywiście będzie tak myślała. Ale w momencie konfrontacji ze światem, dowie się, że wygląd jest bardzo ważny w życiu. Tylko wtedy okaże się, że tak naprawdę nie wie, jak ma o sobie myśleć. Lepiej więc pozwól córce na poznanie jej własnych mocnych stron. Naucz, że piękno można kształtować, choćby poprzez zadbanie i podkreślanie atutów. Zwracaj uwagę, jakie piękne ma włosy, jak radośnie potrafi się uśmiechać i jak ślicznie wygląda w błękitnych ubrankach, które podkreślają jej kolor oczu. To wszystko pozwoli małej dziewczynce na samookreślenie, zrozumienie, kim jest, jakie ma zalety. Budowanie swojego mniemania tylko na informacjach „co potrafię, czego się nauczyłam", nie tworzy harmonijnego obrazu własnego „ja". Jest przecież jeszcze bardzo ważna sfera tego, „jak wyglądam". Dopiero biorąc pod uwagę wszystkie pozytywne cechy swojej osoby, dziewczynka poczuje, że jest kimś naprawdę wyjątkowym – kochanym, mądrym, pięknym. Po prostu kimś, kto zasługuje na szczęście. Czytaj też: Tego nigdy nie rób – 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka Czy kupować lalki Barbie? Jeśli nawet jesteś przeciwniczką kupowania lalek Barbie (lub jej tańszych odpowiedników), zastanów się, czy nie warto czasem ulec prośbom córeczki. Może uważasz to za kaprys, ale przecież kaprysy są po to, by im czasem ulegać. To stanowi o smaku życia. Oczywiście nie musisz wykupywać od razu całego sklepu. Wystarczy jedna lalka, której przecież twoja córka może sama zrobić dodatkowe ubranka. Czy pozwalać dziecku na makijaż? Twoja córka czasem może spróbować pomalować swoją buzię. Jednak ma to być forma okazjonalnej zabawy – dziecko nie może malować się na spacer czy do przedszkola. W sklepach pojawiły się ostatnio kosmetyki specjalnie dla dzieci. Czy można ich używać? Plusy: Są na pewno bezpieczniejsze od kosmetyków dla dorosłych. Zrobione na bazie wody są łatwo zmywalne wodą z mydłem. Wykonanie makijażu może być świetną zabawą w deszczowe dni. Minusy Choć atestowane, mogą powodować uczulenia (przecież czekolada też teoretycznie jest bezpieczna, a może wywołać alergię). Nie można pozostawić dziecka samego, bo aromatyczne zapachy mogą skusić i zachęcić do wypróbowania walorów smakowych. Malowanie może wejść dziewczynce w krew i trudno będzie ją przekonać, że nie powinna używać kosmetyków mamy. Czytaj też: Mamo, chcę być piękna/przystojny! Jak nie zepsuć dziecku urody
Tego nigdy nie rób - 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka
Sprawdź czego unikać, aby wychować dowartościowane, pewne siebie dziecko. Przeczytaj listę zakazów dla rodzica.
Czasem lepiej ugryźć się w język, niż powiedzieć w złości coś, co rani. Oto słowa, których dziecko nigdy nie powinno usłyszeć. Nigdy!
Raniące słowa rzucone dziecku w złości podczas kłótni nie tylko sprawią mu przykrość, ale także mogą zachwiać całym jego światem. Takie słowa mogą obniżać samoocenę dziecka i jego pewność siebie. Dziecko może zapamiętać je na całe życie. Oto zdania, których nigdy nie powinno usłyszeć. 1. „Nie chcę takiego dziecka" To emocjonalny szantaż. Takie słowa znaczą tyle co „Wycofam swoją miłość, jeśli nie będziesz robił tego, co chcę". Słysząc coś takiego dziecko nie może czuć się bezpiecznie. Chcąc utemperować dziecko, lepiej skupić się na własnych uczuciach i na tym, co robi (a nie, jakie jest) i powiedzieć np. „Denerwuję się, gdy tak głośno krzyczysz". Czytaj też: Tego nigdy nie rób – 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka 2. „Ty leniu, ty niezdaro" Dziecko nie ma dość siły i tak ugruntowanego poczucia własnej wartości, by przeciwstawić się takim etykietom. Rozumie je dosłownie i nie wyciąga z nich wniosków na temat konkretnych zdarzeń. Myśli „Jestem niezdarą", zamiast „Nie uważałem i przewróciłem szklankę". „Jestem leniem" zamiast „Nie odniosłem talerza". „Jestem głupi", zamiast „Nie przemyślałem tego, co chcę zrobić". Lepiej skupić się na konkrecie: „Szklanka się nie przewróci, jeśli postawisz ją z dala od krawędzi stołu". To skuteczniejsze i nikogo nie obraża. Czytaj też: Jak wyznaczać dziecku granice? 3. „Wpędzisz mnie do grobu!" A także „Przez ciebie boli mnie głowa", „Zobacz, jaki tatuś przez ciebie jest smutny" itd. Takie groźby i oskarżenia dziecko także może rozumieć dosłownie. Wzbudzają w nim poczucie winy. 4. „Zobacz, co przez ciebie zrobiłam!/do czego mnie doprowadziłeś!" To przerzucanie odpowiedzialności na dziecko. Bardzo dla niego niesprawiedliwe. 5. „Twoja siostra jest taka grzeczna/mądra/itd. A ty?" Tego typu porównania znaczą dla dziecka tyle co „Zobacz, on/ona jest od ciebie lepszy/a". Słysząc taki komunikat, dzieci nie dowiadują się niczego nowego o innych ani niczego się nie uczą. Jedynie tego, że są gorsze. Takie zdania niszczą relacje między rodzeństwem. Czytaj też: Rodzeństwo – oni mogą żyć zgodnie! 6. „No proszę, Ania posprzątała swój pokój. Co za święto!" Niby pochwała, a tak naprawdę kpina. Słysząc coś takiego, dziecko dochodzi do wniosku, że nie warto się starać, bo i tak nie usłyszy się na ten temat niczego dobrego. A przecież wystarczy powiedzieć po prostu „Wspaniale, że posprzątałaś swój pokój". Czytaj też: Jak sprawić, by dziecko cię słuchało? 12 sprawdzonych rad Konsultacja: Beata Płażewska, psycholog dziecięcy, Uniwersytet Wrocławski, mama Agatki i Pawła
Dwuletni Tymuś rozpoznaje marki niemal wszystkich aut, Marysia chce wiedzieć wszystko o żabach. Oto dzieci z pasją. Twój maluch też może taki być.
Nawet nie wiesz, ile od ciebie zależy. Czasem jeden wakacyjny wyjazd, jeden prezent albo twoje stare hobby mogą rozbudzić w dziecku wielką pasję. A potem to już tylko duma oraz obowiązek, by malucha w niej wspierać. Dziecięca pasja to kapitał na całe życie. Dzięki niej twoje dziecko... ...więcej wie o świecie Dziecięce hobby to bezbolesny sposób zdobywania trwałej wiedzy. Dobrze wiesz, że jeśli pojawi się interesujący fakt, łatwo go zapamiętujesz, a te mniej ciekawe szybko ulatują z pamięci. Zafascynowany geografią kilkulatek niepostrzeżenie uczy się nazw krajów, ich stolic, bezbłędnie rozróżnia flagi, gdy nie umie jeszcze czytać. Można by się zastanowić, po co ta wiedza? W ten sposób dowiaduje się, że świat to coś więcej niż najbliższe otoczenie, ćwiczy pamięć, wrzucając do niej wiele nowych określeń. Rozpoznając flagi, doskonali spostrzegawczość, poznaje kolory i kształty. Wymawiając nazwy stolic i krajów, ćwiczy wymowę. ...ma szansę na sukces w życiu Nie zawsze tak się zdarza, że dziecięca pasja staje się tą na całe życie. Zanim maluch dorośnie, może ulegać różnym fascynacjom. Każda z nich zostawia jednak trwały ślad w postaci zdobytej wiedzy, a także nawyku, by poświęcać się z oddaniem jakiemuś zagadnieniu. A wiadomo – trening czyni mistrza. Podobno każdego z nas dzieli od mistrzostwa w każdej dziedzinie 10 tysięcy godzin spędzonych na doskonaleniu. Jeśli widzisz, że dziecko codziennie z zapałem lepi figurki z plasteliny albo rysuje nigdy niekończący się komiks, nie przeszkadzaj mu, być może jego zegar już odlicza godziny. ...będzie bardziej pewne siebie Wiedza może dawać pewność, pod warunkiem że pozwolisz dziecku poczuć się ekspertem. Nie obawiaj się pytać małego fana motoryzacji, jakiej marki samochód właśnie mijacie. Nie upieraj się, że to była Honda, a nie Hyundai, jeśli akurat pomyliły ci się ich znaczki. Gdy maluch okaże się mądrzejszy, nie ucierpi na tym twój autorytet. Za to zyska dziecko – dowie się, że jest w czymś dobre (nawet mama zasięga u mnie rady). Zacznie wierzyć w swoje siły i możliwości, przekona się, że jego zdanie też się liczy. ...zyska kolegów Posiadanie własnej kolekcji modeli Bburago albo umiejętności żonglowania piłką futbolową podnosi pozycję dziecka w grupie, zwraca na niego uwagę kolegów, a ci mogą nawet naśladować jego hobby. Tworzą się grupki wspólnych zainteresowań, odbywa się twórcza wymiana doświadczeń. Ale bywa i odwrotnie, dziecko może naśladować kolegów i ku zaskoczeniu rodziców prosić o kupno figurek Spidermana, Batmana albo Transformersów do kolekcji. ...nie nudzi się Mamo, co mam teraz robić? Takie pytanie raczej nie padnie z ust ogarniętego pasją malucha, chyba że zabronisz mu zajmować się tym, co lubi. Nawet gdy maluch sam sobie organizuje zajęcia, staraj się jednak rozmawiać o nich lub czasem mu w nich towarzyszyć. To podniesie w jego oczach wartość własnych zainteresowań. Czytaj też: Zabawy z kredkami - 6 oryginalnych pomysłów Dlaczego nie należy zmuszać dzieci do pośpiechu? [CMS_PAGE_BREAK] Instrukcja obsługi pasji Hobby malucha nie musi stać się to, co pasjonuje jego mamę czy tatę. Gdy zainteresowania dziecka odbiegają od twoich wyobrażeń, uszanuj je i bądź cierpliwa. Dziecięce pasje szybko się zmieniają. Zabieraj dziecko do muzeum, teatru, filharmonii, na festyn, na przedstawienia baletowe, do zoo, na rekonstrukcje dawnych bitew. Opowiadaj, czym zajmowali się dziadkowie, co robiłaś, kiedy byłaś małą dziewczynką. Nigdy nie wiadomo, kiedy ziarnko padnie na podatny grunt. Czytaj dziecku książki i sama też do nich zaglądaj. Rozwojowi pasji sprzyja też domowy księgozbiór, rodzinne wyjścia do księgarni, korzystanie z biblioteki (można do niej zapisać już przedszkolaka). Z głową urządź pokój dziecka. Jeśli znajdzie się w nim regalik, na którym są ładnie wyeksponowane książki (tuż pod ręką i w zasięgu wzroku), trudno będzie do nich nie zaglądać. To, co dziecko widzi, kształtuje jego umysł. Jeśli w pokoju postawisz globus albo zawiesisz wielką mapę świata, może to być preludium do geograficznych zainteresowań malca. Podążaj za dzieckiem, ale bądź też jego przewodnikiem. Zanim podarujesz mu 153. resoraka, bo wydaje ci się, że to je ucieszy, sprawdź inne opcje. Dyskretnie wybadaj, czy przypadną maluchowi do gustu. Nie przejmuj się płcią dziecka, syna może zainteresować gotowanie, a córkę samochód (nie tylko taki dla barbie). Odmawianie dziewczynkom zdolności matematycznych i technicznych, nieodpowiadanie na ich pasje związane z przedmiotami ścisłymi czy techniką to częsty błąd rodziców. Nie przerywaj maluchowi, gdy właśnie zgłębia tajniki budowy zegarka. Nie wymagaj, by nagle przyszedł na obiad. Dzieci, nawet te bez pasji, nie lubią być zaskakiwane. Uprzedzając, że niedługo będzie jeść, obdarzasz szacunkiem malucha i to, co robi. Doceń zbieractwo. To tylko pozornie mania posiadania dużej liczby różnych przedmiotów. Mali kolekcjonerzy potrafią zadziwić wiedzą o swoich zbiorach. Naucz dziecko porządkować, klasyfikować, dokonywać selekcji. To ważna część każdej pracy naukowej. Staraj się znaleźć odpowiedź na każde, nawet najtrudniejsze pytanie. Nie poddawaj się w trakcie badawczej serii „a dlaczego”. Niech będzie dla ciebie wyzwaniem. Jeśli nie znasz jakiejś odpowiedzi, poszukajcie jej wspólnie w książkach lub internecie. Pokażesz maluchowi, jak zdobywa się informacje. Sama miej pasję. z braku czasu Nie rezygnuj z tego, co lubisz. Jeśli nie jesteś w stanie regularnie chodzić do teatru, może w domu zorganizujesz spotkania dla przyjaciół, podczas których obejrzycie dobrą sztukę na DVD. Konsultacja: Justyna Święcicka, psycholog pracuje w warszawskiej poradni Uniwersytet dla Rodziców, prowadzi warsztaty dla dzieci zdolnych. Czytaj też: 7 sposobów na rozwijanie wyobraźni dziecka Od kiedy można czytać dzieciom?