Skóra niemowląt: Jak zapobiegać podrażnieniom?
Podrażnienia u niemowląt to częsty problem. Nic dziwnego. Skóra noworodka jest nawet 8 razy cieńsza od skóry dorosłego, dlatego bardzo łatwo ulega uszkodzeniom. Podrażnienia łatwo poznać po zaczerwienieniu w okolicy krocza oraz łuszczącym się naskórku. Rodzice powinni pamiętać, aby nie bagatelizować tego objawu.
Brak reakcji na podrażnienia skóry dziecka spowoduje bowiem zaostrzenie objawów, co znacząco odbije się na komforcie maluszka. Nie ma jednak wątpliwości, że łatwiej zapobiegać podrażnieniom niż je leczyć. W jaki sposób to robić? Podpowiadamy! View Ediplayer on the source website 3 sposoby zapobiegające podrażnieniom skóry u dzieci: 1. Liczy się pielęgnacja Bardzo istotna jest odpowiednia pielęgnacja skóry dziecka. Ważne, aby używać do niej kosmetyków przeznaczonych dla maluchów. Najlepszym wyborem będą produkty na bazie naturalnych składników. Im prostszy skład, tym mniejsze ryzyko alergii lub ewentualnych podrażnień u malucha. Warto szukać zwłaszcza takich dodatków jak ekstrakt z owsa Rhealba czy witamina B3. A co w przypadku, gdy podrażnienia mimo wszystko się pojawią? W takiej sytuacji warto sięgnąć po silnie nawilżające i natłuszczające preparaty, czyli tzw. emolienty. 2. Właściwe pieluszki Zapobiegać podrażnieniom pomagają również odpowiednie pieluszki. Liczy się przede wszystkim ich rozmiar. Pieluszki powinny być dopasowane do wielkości dziecka. Za małe mogą uciskać i powodować zaczerwienienia. Z kolei za duże mogą przeciekać. Kolejnym ważnym czynnikiem jest właściwy materiał. Warto stawiać na pieluszki wykonane z przyjaznych tkanin, które przepuszczają powietrze. 3. Rewolucyjne pieluszki Dobrym wyborem będą zwłaszcza <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=zN5FX7AKveyx1iscWGv.VJZzXqwdu_Ncah4G1ZqONoH.N7/stparam=senonvejlw/fastid=jlbntrrmndskrrkgfhguazxbuglu/nc=0/url=https://ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1865187.4638933PLISTA_WM/B28901172.352857195;dc_trk_aid=543801638;dc_trk_cid=181190746;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=" target="_blank" rel="noopener">pieluszki Dada Extra Care z nową, innowacyjną technologią Climaflex®. To pierwsze tego typu rozwiązanie na polskim rynku. Pieluszki cechują się superchłonnym wkładem, który gwarantuje skuteczną ochronę przed wilgocią i efektywne odprowadzanie ciepła oraz unikalnym kształtem kanalika, który jest dostosowany do anatomii chłopców i dziewczynek. Dzięki zastosowanej technologii Climaflex® skóra maluchów pozostaje sucha, co znacząco zmniejsza ryzyko podrażnień. Uwagę zwraca również to, że pieluszka jest cieńsza, przez co nie ogranicza ruchów dziecka. Pieluszki jako jedyne w Polsce zostały opracowane we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka. Produkt dostępny jest w sklepach sieci Biedronka. Materiał powstał z udziałem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=zN5FX7AKveyx1iscWGv.VJZzXqwdu_Ncah4G1ZqONoH.N7/stparam=senonvejlw/fastid=jlbntrrmndskrrkgfhguazxbuglu/nc=0/url=https://ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1865187.4638933PLISTA_WM/B28901172.352857195;dc_trk_aid=543801638;dc_trk_cid=181190746;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=" target="_blank" rel="noopener">DADA
Pieluchy dla niemowląt. Na co zwrócić uwagę przy zakupie?
Pieluchy to podstawowy i bez wątpienia najważniejszy element każdej wyprawki dla malucha. Oferta producentów jest niezwykle bogata i łatwo się w niej pogubić, zwłaszcza świeżo upieczonym rodzicom. Na co należy zwrócić szczególną uwagę przy zakupie pieluch?
Przede wszystkim na ich sposób użycia. Najwygodniejszym wyborem będą pieluchy jednorazowe. Nie trzeba ich ani prać, ani suszyć. Wystarczy zdjąć zużytą już pieluszkę, wyrzucić i założyć nową. Poniżej podpowiadamy, co jeszcze jest istotne! View Ediplayer on the source website 3 kwestie, o których warto pamiętać, kupując pieluszki: 1. Odpowiedni rozmiar Kolejnym istotnym czynnikiem jest odpowiedni rozmiar. Dlaczego jest to takie ważne? Nieprawidłowa pieluszka jest dla maluszka niewygodna. Aby lepiej to zrozumieć, można porównać ją do źle dobranych spodni. Za mała będzie uciskać, z kolei za duża może spadać np. podczas zabawy. Może to ograniczać ruchy dziecka i wpływać na jego rozwój. Innym zagrożeniem związanym ze złym rozmiarem jest przeciekanie. 2. Właściwy materiał Kupując pieluszki jednorazowe, warto zwrócić uwagę również na materiał z jakiego zostały wykonane. Warto stawiać na miękkie i dobrze przepuszczające powietrze tkaniny. Pozwala to zminimalizować ryzyko podrażnień oraz nieprzyjemnych odparzeń. Ciekawym produktem są <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=zN5FX7AKveyx1iscWGv.VJZzXqwdu_Ncah4G1ZqONoH.N7/stparam=llpngkgqdv/fastid=noygzkullxqjqwjlfjvaulqgdrnk/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1865187.4638933PLISTA_WM/B28901172.352044884;dc_trk_aid=543443667;dc_trk_cid=181190746;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=dada.pl/" target="_blank" rel="noopener">pieluszki Dada Extra Care z nową, innowacyjną technologią Climaflex®. To połączenie supercienkiego wkładu chłonnego z unikalnym kształtem kanalika, który jest dostosowany do anatomii dziewczynek i chłopców. To pierwszy tego typu produkt na polskim rynku. Wypróbuj pieluszki Dada Extra Care z technologią Climaflex® 3. Ochrona przed wilgocią <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=zN5FX7AKveyx1iscWGv.VJZzXqwdu_Ncah4G1ZqONoH.N7/stparam=llpngkgqdv/fastid=noygzkullxqjqwjlfjvaulqgdrnk/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N1865187.4638933PLISTA_WM/B28901172.352395162;dc_trk_aid=543373592;dc_trk_cid=181190746;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=dada.pl/" target="_blank" rel="noopener">Pieluszki Dada Extra Care są cieniutkie, miękkie, przewiewne i nie krępują ruchów maluszka. Rodzice, którzy nie mieli wcześniej do czynienia z tak cienkim produktem, nie powinni się obawiać. W tym przypadku udało się bowiem świetnie połączyć wygodę z niezawodnością. Pieluszki doskonale chronią skórę malucha przed wilgocią i odprowadzają ciepło, minimalizując ryzyko podrażnień. Są chłonne do 12 godzin w dzień i w nocy i sprawiają, że skóra dziecka przez długi czas pozostaje sucha. Pieluszki, podobnie jak poprzednie wersje Dada Extra Care, jako jedyne w Polsce zostały opracowane we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka. Produkt dostępny jest w sklepach sieci Biedronka. Materiał powstał z udziałem marki DADA
Pieluchomajtki dla ruchliwych dzieci? Znamy takie! Dowiedz się, jak wypadły w naszym teście
Tym razem w Klubie Rodzica Recenzenta zostały przetestowane pieluchomajtki Dada Extra Care Pants. Jak ocenili je rodzice? Czy faktycznie są świetne dla aktywnych maluchów? Poznaj ich opinie i dokonuj mądrych decyzji zakupowych!
Na rynku pojawia się wiele nowości, jednak zabiegany rodzic nie zawsze jest w stanie wszystkie sprawdzić samodzielnie. Właśnie dlatego stworzyliśmy miejsce, w którym zupełnie za darmo rodzice mogą przetestować nowości znanych marek, a następnie podzielić się swoją opinią i dzięki temu pomóc innym dorosłym w dokonaniu wyborów zakupowych. Tak też było w tym przypadku – w Klubie Rodzica Recenzenta zorganizowaliśmy test pieluchomajtek Dada Extra Care Pants. Co sądzą o nich rodzice i… czy podobały się maluchom? Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants – produkt idealny dla dziecka pełnego energii Czy faktycznie tak jest? Producent zapewnia, że pieluchomajtki Dada Extra Care Pants są idealne dla bardzo aktywnych maluchów. A co na to rodzice? Rodzice potwierdzili, że testowane pieluchomajtki to idealny produkt dla maluchów pełnych energii. Mogą biegać, skakać, wiercić się, robić fikołki i będzie ich wszędzie pełno, a właśnie te pieluchomajtki zapewnią im ochronę, jakiej potrzebują. Aleksandra: „Są świetne! W końcu wygodnie mogę przebrać swoje ruchliwe dziecko. Bardzo pomocne poza domem, ponieważ można zmienić je, gdy dziecko stoi”. Wioleta: „Jako że syn jest bardzo energicznym i ruchliwym dzieckiem, czasem trudno za nim nadążyć i zmienić szybko pieluszkę albo posadzić na nocniku. Pieluchomajtki są wygodne, a przede wszystkim szybko się je zakłada”. Anna: „Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants całkowicie spełniły nasze oczekiwania. Produkt ten idealnie sprawdza się u dzieci większych, bardziej ruchliwych, u których o leżeniu już nie ma mowy”. Kinga: „Moje dziecko to istne tornado. Biega, skacze, ucieka – cały dzień jest w ruchu. Wiele pieluszek się przesuwało lub odpinało. Na szczęście trafiliśmy na Dada Extra Care Pants. Idealnie spełniają nasze oczekiwania!”. Pieluchomajtki Dada – zdejmowane i zakładane… w biegu oraz idealne do odpieluchowania Pieluchomajtki Dada Extra Care Pants zakładane są jak majteczki, co ułatwia przewijanie, a także pomaga podczas nauki korzystania z nocnika. Według producenta są doskonałe nawet dla najbardziej ruchliwych maluszków – aby je zdjąć, wystarczy rozerwać boczki, ściągnąć i zwinąć. Ponadto 93% testujących je rodziców zgodziło się ze stwierdzeniem, że faktycznie ułatwiają korzystanie z nocnika. Małgorzata: „Pieluchomajtki Dada spełniają swoją funkcję bardzo dobrze. Dziecko jest przekonane, że nosi majteczki, dzięki czemu chętnie uczy się korzystać z nocnika czy toalety”. Iwona: „Zaczęliśmy u synka etap odpieluchowania i dzięki temu, że pieluchomajtki szybko się ściąga, zdążyliśmy za każdym razem na nocniczek. Jak najbardziej polecamy!”. Małgorzata: „Jesteśmy w trakcie odpieluchowania 2-letniej córki, więc tego rodzaju pieluchomajtki to strzał w dziesiątkę. Szybko się je zakłada, ściąga jeszcze szybciej, a co w nich najfajniejsze, to świetne dopasowanie do ciała dziecka, tak, że nic nie przecieka, nawet gdy dziecko robi w nich akrobacje (również podczas spania). Zachowują się jak druga skóra”. Czy pieluchomajtki zapewniają doskonałą suchość i ochronę przed przeciekaniem? Według producenta, pieluchomajtki Dada Extra Care Pants zapewniają 3 razy lepszy komfort noszenia i ochronę przed przeciekaniem niż produkty innych marek. Posiadają identyfikator wilgotności, który podpowiada, kiedy je zmienić. Ponadto zostały wyposażone w lepiej dopasowane falbanki przeciw wyciekowe, mają 10% większy wkład chłonny i są 20% szersze dla lepszego dopasowania do ciała dziecka. A jak to wygląda w praktyce? Małgorzata: „Po przetestowaniu pantsów, jak najbardziej mogę je polecić. Doskonale dopasowują się do ciała dziecka, nie przeciekają w nocy. Są mięciutkie. Jestem mile zaskoczona”. Agnieszka: „Pieluchomajtki super nam się sprawdziły! Mój synek dużo biega i jest energiczny. Zauważyłam, że w pieluchomajtkach jest mu wygodniej niż w pieluszce. Dodatkowo na noc sprawdzają się znacznie lepiej niż zwykłe pieluszki w kwestii ochrony przed przeciekaniem”. Paula: „Bardzo lubimy pieluchomajtki Dada. Są miękkie i delikatne. Nigdy nie przeciekły. Nie utrudniają ruchów dziecka. Są bardzo przyjemne dla skóry”. Aleksandra: „Pieluchomajtki Dada Extra Care spełniły moje wszelkie oczekiwania. Ich główną zaletą jest doskonała chłonność oraz to, że nie przeciekają. Sprawdzają się w każdych warunkach”. Dlaczego jeszcze pieluchomajtki Dada Extra Care Pants podobały się rodzicom? W wielu opiniach pojawiały się głosy, że maluchy uwielbiały w nich chodzić. Wszystko za sprawą tego, że pieluchomajtki Dada nie utrudniają ruchów, są elastyczne i nie uciskają – co ważne według wielu z rodziców, nie wpijają się okolicę pieluszkową, nawet gdy są pełne. Ponadto nie przesuwają się i nie spadają – aż 95% testujących rodziców zgadza się ze stwierdzeniem, że dobrze dopasowują się do ciała dziecka. Dorota: „Pieluchomajtki Dada nie przemakają, nie przemieszczają się, są bardzo chłonne. Nawet po całej nocy, pomimo chyba maksymalnego zapełnienia, nie było czuć, żeby coś przemakało. Z całego serca polecam te pantsy!”. Edyta: „Dzięki testowaniu pieluchomajtek Dada Extra Care Pants 5 już wiem, a nigdy bym wcześniej nie pomyślała, że mogą być takie fajne i w bardzo niskiej cenie. Pieluchomajtki są dopasowane do ciała dziecka, bardzo fajnie rozciągają się i dopasowują się do każdej sylwetki dziecka”. Wszyscy rodzice (100%) docenili, że pieluchomajtki Dada są miękkie i przewiewne, dlatego idealnie nadają się do noszenia nawet w upalne dni. Ponadto recenzenci zauważyli, że są delikatne dla skóry i nie podrażniają jej, nawet u maluchów mających skórę wrażliwą i skłonną do powstawania zmian w okolicy pieluszkowej. Beata: „Doskonale sprawdziły się przy naszym delikwencie. :) Do tego są mięciutkie i przewiewne, mimo upałów nie zdarzyły nam się odparzenia ani inne nieprzyjemności, polecamy z czystym sumieniem!”. Paula: „Trafiliśmy akurat na upały, więc często córka chodziła tylko w pieluszce. Ani razu nie zdarzyło nam się odparzenie, co potwierdza tylko to, że pieluszka wykonana jest z naturalnych, przewiewnych materiałów”. Co ważne, aż 97% testujących pieluchomajtki Dada przyznało, że spełniły ich oczekiwania. Z kolei 98% tych opiekunów poleciłaby je innym rodzicom. Iwona: „Zacznę od tego, że mój maluch jest szalonym dzieckiem. Zmiana pieluszki to było wyzwanie, ale problem się skończył, kiedy dostaliśmy pieluchomajtki Dada”. Weronika: „Jestem bardzo zadowolona z produktów Dada. Są wysokiej jakości, wytrzymałe i spełniają moje oczekiwania. Polecam i na pewno będę korzystała. Warto spróbować”. Anna: „Pieluchomajtki Dada są mięciutkie, przewiewne, a jednocześnie bardzo chłonne. SUPER!!! Na pewno jeszcze je kupię”. Dada Extra Care Pants to jedyne pieluchomajtki stworzone we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka! Dostępne są w trzech rozmiarach: 4 MAXI (8-15 kg), 5 JUNIOR (12-18 kg) i 6 EXTRA LARGE (16+ kg). Kupisz je w sklepach Biedronka. Czy już wiesz, kiedy z maluchem przetestujesz wyjątkowe pieluchomajtki Dada? Wyniki zostały przygotowane na podstawie testu przeprowadzonego w serwisie Mamotoja.pl na grupie 92 kobiet na przełomie czerwca i lipca 2022 r. Materiał powstał z udziałem marki Dada
Żłobek – zło konieczne czy szansa na lepszy rozwój?
Nie każda mama, która wraca do pracy, może zostawić dziecko z dziadkami lub nianią. Wtedy pozostaje żłobek. Czy warto posłać dziecko do żłobka i jakie korzyści może to przynieść maluchowi?
Planujesz wrócić do pracy po urlopie macierzyńskim lub wychowawczym i właśnie zastanawiasz się, jak zapewnić opiekę maluszkowi podczas twojej nieobecności? Pierwszą nasuwającą się myślą są pewnie dziadkowie, jednak nie każda mama może poprosić o pomoc babcię lub dziadka. Wybór niani to też niełatwa sprawa, a ponadto – dość duży wydatek. Cóż więc robić? Pozostaje jeszcze jedno rozwiązanie – żłobek, choć tę formę opieki wielu rodziców traktuje jak zło konieczne. Czy słusznie? Czy warto posłać dziecko do żłobka i jakie zalety ma ta forma opieki? Żłobek – nie taki straszny, jak go malują Wśród młodych mam często panuje przekonanie, że posłanie dziecka do żłobka jest złem koniecznym i należy to zrobić wyłącznie, gdy nie można zapewnić dziecku opieki w inny sposób. Tymczasem współczesne żłobki bardzo różnią się od tych, które my pamiętamy ze swojego dzieciństwa i… mogą wspierać rozwój dziecka. Jakie zalety ma żłobek? Jest tani – w budżecie młodych rodziców zazwyczaj każdy grosz się liczy. Niestety zatrudnienie niani najczęściej jest dość kosztowne, opłaty w żłobku są znacznie niższe. Wspiera rozwój społeczny dziecka – dziecko po skończeniu roku potrzebuje już kontaktu z rówieśnikami i choć na razie wspólne zabawy nie będą zgodne i idealne, to w ten właśnie sposób maluch uczy się, jak funkcjonować w grupie rówieśniczej. Jest to ważne zwłaszcza dla jedynaków lub dzieci, które mają znacznie starsze rodzeństwo. Wspiera rozwój poznawczy dziecka – wiele żłobków oferuje dodatkowe zajęcia, które wspierają rozwój malucha. Zajęcia muzyczne, multisensoryczne czy teatrzyki dla brzdąców – to tylko przykłady aktywności, które są organizowane w żłobkach po to, by wspierać rozwój małych podopiecznych. Wspiera rozwój motoryczny dziecka – żłobki zazwyczaj mają własne place zabaw oraz duże sale pełne zabawek. Każdy brzdąc przyzna, że spacer z mamą to niestety nie to samo, co szaleństwa w piaskownicy czy na zjeżdżalni z rówieśnikami. Uczy samodzielności i dyscypliny – w żłobku maluch będzie musiał przyzwyczaić się do tego, że każda aktywność ma określoną porę – jest czas na jedzenie, drzemkę i zabawę. Dzięki temu dziecku będzie łatwiej przyzwyczaić się do podobnego rytmu dnia, kiedy pójdzie do przedszkola, a potem do szkoły. Panie, które opiekują się maluchami, z pewnością będą też starały się wpoić maluchom np. to, że po zabawie należy posprzątać zabawki oraz nauczyć, kiedy powiedzieć dziękuję, przepraszam i proszę. Te umiejętności z pewnością sama szybko docenisz u swojego dziecka. Zapewnia profesjonalną opiekę – oddając dziecko do żłobka, masz pewność, że maluch jest pod opieką wykwalifikowanych osób, które doskonale wiedzą, nie tylko, jak zmienić pieluszkę i nakarmić brzdąca, lecz także potrafią przez zabawę stymulować jego rozwój. Jeśli więc musisz rozstać się z maluchem na kilka godzin w ciągu dnia, warto wziąć od uwagę żłobek. Nadal martwisz się, że maluch nie będzie czuł się tam komfortowo? Przygotuj brzdąca do tego ważnego wydarzenia i przyszykujcie wspólnie wyprawkę. Listę potrzebnych rzeczy na pewno znajdziesz żłobku. Szczególną uwagę warto zwrócić na pieluszki, które umieścisz w wyprawce, w końcu to w nich maluch będzie spędzał cały dzień. Sięgnij po takie, które – jak np. pieluszki Dada – nie przeciekają i utrzymują skórę dziecka suchą przez cały dzień. Jeśli wybierzesz dobrą placówkę (sprawdź wcześniej opinie w Internecie, popytaj znajomych, porozmawiaj z wychowawczyniami), twoje dziecko tylko na tym zyska. Zajrzyj tez na: www.dada.pl
To pytanie zadaje sobie wiele młodych mam. Co oznacza płacz dziecka, jak na niego reagować i co zrobić, gdy dziecko płacze? – poradnik dla świeżo upieczonych rodziców.
Jeśli dopiero co zostałaś mamą, rzeczywiście może ci się wydawać, że twoje dziecko płacze bez ustanku i – co gorsza – bez powodu. Tymczasem maluch reaguje płaczem zawsze na jakiś konkretny bodziec, a od tego, jak szybko, my dorośli go rozpoznamy i zareagujemy, zależy to, jak długo brzdąc będzie kwilił. Dlaczego zatem twoje dziecko płacze i co powinnaś zrobić? Oto kilka najpopularniejszych przyczyn płaczu niemowlęcia. Dziecko płacze gdy… jest głodne – gdy mały brzuszek jest pusty, brzdąc chce jak najszybciej poinformować o tym otoczenie, a jak inaczej mógłby to zrobić niż poprzez płacz? Jeśli od ostatniego karmienia minęło już kilka godzin, a maluch krzyczy w niebogłosy i wkłada rączki do buzi, jest duże prawdopodobieństwo, że powodem płaczu jest właśnie głód. Być może też podczas ostatniego posiłku maluch zjadł nieco mniej niż zazwyczaj i ssanie w brzuszku poczuł nieco wcześniej. Przystaw malucha do piersi lub podaj mu butelkę, a jeśli brzdąc zacznie ochoczo ssać – brawo dla ciebie – udało ci się bezbłędnie rozpoznać przyczynę płaczu dziecka. ma mokrą pieluszkę – wyobraź sobie, że leżysz w mokrym, zimnym łóżku. Niezbyt przyjemnie, prawda? Tak samo czuje się malec, który ma mokrą pieluszkę i na pewno nie omieszka cię o tym poinformować. Jeśli brzdąc płacze, sprawdź, czy ma suchą pupę. Aby zapewnić dziecku komfort, wybieraj pieluszki, które – tak jak pieluszki Dada – nie przeciekają i utrzymują skórę dziecka idealnie suchą przez wiele godzin. Dzięki temu będziesz mogła wyeliminować przynajmniej jedną przyczynę płaczu maluszka. jest mu za gorąco albo za zimno – gdy maluch płacze i ma chłodne rączki i nóżki, oznacza to, że jest mu za zimno. Jeśli natomiast jest spocony, rozkopuje się z warstw kocyków i kołderek, z pewnością jest mu zbyt ciepło. Pamiętaj, by nie przegrzewać dziecka, a jednocześnie dbać o to, by nie zmarzło. Jak to zrobić? Najlepiej ubierać malucha „na cebulkę” – wtedy możesz łatwo kontrolować odczuwalną przez dziecko temperaturę poprzez zdjęcie lub założenie jednej warstwy ubrania. nudzi mu się lub za tobą tęskni – tak, tak, taki mały człowiek też czasem odczuwa nudę. Pomyśl, czy ty nie nudziłabyś się, cały dzień leżąc i patrząc w sufit? Na pewno! Tak samo nudzi się maluszek, gdy przez dłuższy czas przebywa sam. Jeśli więc brzdąc na twój widok przestaje kwilić, bez wątpienia po prostu się nudził lub za tobą stęsknił. ma kolkę – płacz spowodowany kolką rozpoznasz bez trudu. Maluch, który cierpi z powodu kolki, pręży całe ciałko, płacze i krzyczy. Co wtedy zrobić? Wykonaj delikatny masaż brzuszka dziecka, rozgrzej go, przykładając do niego ciepły termofor lub podaj maluchowi herbatkę z kopru włoskiego. ząbkuje – wyrastające ząbki mogą powodować spory dyskomfort u dziecka. Zatem jeśli zauważysz, że maluch jest marudny, popłakuje, a przy tym mocno się ślini i wkłada do buzi rączki lub zabawki, prawdopodobnie już niedługo zobaczysz jego pierwszy ząbek. Aby ulżyć dziecku, możesz podać mu schłodzony w lodówce gryzak oraz posmarować obolałe dziąsła specjalnym żelem, który kupisz w aptece bez recepty. źle się czuje lub coś go boli – jeśli zazwyczaj pogodny maluch popłakuje i jest marudny, może to oznaczać, że coś go boli lub że „bierze go” jakieś przeziębienie. Obserwuj uważnie brzdąca, sprawdź, czy nie ma temperatury i czy do ogólnego złego samopoczucia nie dołączyły inne objawy jak np. katar czy kaszel. W takim wypadku konieczna będzie wizyta u lekarza. jest zmęczone – brzdąc może być marudny także w czasie zbliżającej się pory drzemki lub gdy ma zbyt dużo wrażeń. Jeśli zauważysz, że maluch odwraca głowę od źródła bodźców i trze oczka, to znak, że pora na wyciszenie i drzemkę. Choć na razie może ci się wydawać, że płacz dziecka jest zawsze taki sam i zastanawiasz się, skąd masz wiedzieć, co akurat w danej sytuacji twoja pociecha chce ci powiedzieć, to szybko nauczysz się rozpoznawać potrzeby dziecka i gdy tylko zakwili, będziesz wiedziała, czego potrzebuje. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Dziecko wśród rówieśników – co powinno cię zaniepokoić?
Chętnie bawi się z innymi, a może zawsze siedzi z boku i tylko obserwuje inne dzieci? Jak dziecko zachowuje się w grupie i co powinno cię zaniepokoić?
Pierwsze kontakty z rówieśnikami nie zawsze są łatwe, ale to niezbędne doświadczenie, które pomaga dziecku nauczyć się tego, jak funkcjonować w grupie, a tym samym – w społeczeństwie. Warto obserwować te początki zawierania przez dziecko nowych znajomości. Jak zachowuje się dziecko wśród rówieśników? Każde dziecko jest inne, w inny sposób nawiązuje też swoje pierwsze relacje z rówieśnikami, nie mniej jednak można zaobserwować w tym pewne prawidłowości: zabawa równoległa – maluchy do ok. 3 roku życia, nawet jeśli są otoczone innymi dziećmi, zazwyczaj nie bawią się razem, lecz obok siebie. To tak zwana zabawa równoległa, podczas której brzdące uważnie się obserwują, nie starają się jednak nawiązać bliższej relacji i bawić się razem. Jest to całkowicie normalny etap w rozwoju społecznym dziecka nie zawsze zgodnie – nie oczekuj, że maluchy będą zawsze zgodnie się bawić. Normą jest zabieranie sobie zabawek czy bronienie „swojego terytorium” np. w piaskownicy. Dziecko dopiero uczy się reguł panujących w grupie, a także pojęcie własności. pierwsze wspólne zabawy – będziesz mogła zaobserwować dopiero ok. 3 roku życia. Wtedy maluchy rzeczywiście próbują bawić się wspólnie, a nie jedynie obok siebie wchodzenie w role – 4-latki potrafią już bawić się odgrywając role: jedno dziecko zostaje np. panią przedszkolanką, a pozostałe – jej podopiecznymi. Maluchy uczą się w ten sposób odgrywać różne role społeczne, co bardzo przyda im się w dorosłym życiu. naśladowanie dorosłych – pamiętaj, że pierwszym wzorcem zachowań społecznych jest mama i tata. Dziecko cały czas was obserwuje i naśladuje wszystko, co robicie. Zatem to wy swoim przykładem musicie nauczyć malucha, jak odzywać się do innych osób, jak zachowywać się w różnych miejscach itp. Gdy maluch poczuje się dobrze wśród rówieśników, może ci nawet być trudno przywołać go z piaskownicy na obiad albo wyciągnąć z przedszkola. Pamiętaj też, by do zabawy zawsze ubierać dziecko wygodnie – maluch powinien czuć się swobodnie i skupić na przyjemności bycia z innymi dziećmi, a nie np. na uwierającym ubranku. To samo dotyczy pieluszki. Wybieraj takie, które – jak pieluszki Dada - nie krępują ruchów dziecka, a jednocześnie są bardzo chłonne i dobrze dopasowują się do ciała malucha. Co powinno zaniepokoić w rozwoju społecznym dziecka? Jeśli zauważyłaś, że: 5-letnie dziecko w ogóle nie jest zainteresowane innymi dziećmi, nie bawi się z nimi, tylko obserwuje je z boku, 5-6-letnie dziecko nie potrafi podczas zabawy wchodzić w role i nie rozumie, dlaczego inne dzieci „udają” np. panią przedszkolankę, mamę czy tatę bez wyraźnego powodu jest agresywne w stosunku do innych dzieci, np. bije czy kopie rówieśników, używa brzydkich wyrazów, choć wie, że nie należy tego robić zacznij uważnie obserwować malucha. Opisane sytuacje nie muszą wcale świadczyć o jakichś nieprawidłowościach w rozwoju, być może maluch jest po prostu nieśmiały albo agresją rozładowuje nagromadzony wcześniej stres. Nie mniej jednak takich zachowań nie powinnaś bagatelizować. Porozmawiaj z dzieckiem, staraj się poznać ich przyczynę, a jeśli to nie pomoże – skonsultuj się ze specjalistą. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Babcia i dziadek – prawdopodobnie dwie najbardziej kochane przez dzieci osoby w rodzinie zaraz po mamie i tacie. Dlaczego maluchy tak uwielbiają przebywać z dziadkami i co daje im kontakt z nimi?
Pamiętasz ze swojego dzieciństwa chwile spędzane u dziadków? Święta, weekendy, wakacje? Prawdopodobnie nadal nie zapomniałaś tej ulotnej magii czasu spędzonego z babcią i dziadkiem. Teraz twoja pociecha nie może doczekać się kolejnej wizyty u dziadków? Doskonale! Bo kontakt z dziadkami wspiera rozwój dziecka i przynosi korzyści obu stronom. Co daje dziecku kontakt z dziadkami? Dlaczego maluchy tak bardzo lubią spędzać czas z babcią i dziadkiem? Oto kilka powodów: Dziadkowie kochają bezwarunkowo – i czasem – w przeciwieństwie do mamy i taty – potrafią przymknąć oko na małe wybryki. Gdy maluch jest smutny, wie, że u babci czeka pyszna szarlotka, która z pewnością poprawi mu humor, a gdy nabroi – dziadek na pewno weźmie go w obronę. Dziadkowie są zazwyczaj zachwyceni wszystkim, co wiąże się z ich wnukiem – każdym namalowanym „dziełem sztuki”, każdym występem w szkole czy przedszkolu, każdym wypowiedzianym słowem czy uśmiechem i podchodzą do tego bezkrytycznie. Takie podejście (oczywiście w umiarze) podnosi samoocenę dziecka oraz daje mu poczucie, że jest ważne i kochane. Dziadkowie mają czas dla dziecka – u babci i dziadka zazwyczaj czas płynie wolniej. Jest chwila na zabawę, wspólny spacer czy lody. Dziadkowie, jeśli nie są już aktywni zawodowo, najczęściej mogą poświęcić wnukom więcej czasu i chętnie to robią. A który malec nie lubi, gdy cała uwaga dorosłych jest skupiona właśnie na nim? Dziadkowie uczą tradycji – jak dawniej ubierano choinkę, co kiedyś wkładano do święconki i jak wygląda drzewo genealogiczne waszej rodziny? Tego wszystkiego maluch dowie się od babci i dziadka, a takie wspólne odkrywanie przeszłości jest dla dziecka fascynującą przygodą. Dziadkowie kształtują wrażliwość dziecka – babcia prosi wnuka o pomoc przy lepieniu pierogów, a może maluch pomaga dziadkowi zbudować karmnik albo nową skrzynkę na narzędzia? Takie wspólne prace kształtują wrażliwość dziecka, sprawiają, że czuje się ważne i potrzebne, a także samo zaczyna dostrzegać potrzeby ludzi wokół. Bardzo możliwe więc, że gdy maluch zobaczy, że sprzątasz, zapyta: „Pomóc ci, mamo?”. Uczą tego, czego ty nie potrafisz – przyznaj, na pewno są takie rzeczy, których ani ty, ani twój partner nie potraficie, za to wasi rodzice są w tym mistrzami. Lepienie pierogów, szydełkowanie, majsterkowanie, a może wędkowanie? To tylko niektóre rzeczy, jakich babcia i dziadek mogą nauczyć wnuków, a każda z nich jest dla malucha nowa, dzięki czemu interesująca. Dziadkowie też zyskują Korzyści z kontaktu dziadków z wnukami są obopólne – zyskują nie tylko maluchy, ale także seniorzy. Co takiego? Poczucie, że są kochani i potrzebni, uśmiech i pozytywne emocje, które rodzą się podczas kontaktu z ukochanym wnukiem. Babcia i dziadek cieszą się, że mają komu przekazać rodzinne tradycje, nauczyć tego, co sami potrafią, opowiadać historie ze swojej młodości, kiedy „wszystko było inaczej”. Mogą także nauczyć się od swoich wnuków nowych umiejętności – gdy maluch podrośnie z pewnością chętnie pokaże dziadkom, jak grać w najnowszą grę, korzystać z Internetu czy założyć konto na portalu społecznościowym i odnaleźć znajomych ze szkolnych czasów. Jeśli dziadkowie chętnie przebywają z wnukami, korzystaj z tego, ale nie nadużywaj. Rodzice mogą oczywiście pomagać Ci w opiece nad dzieckiem, a ich wsparcie z pewnością będzie bezcenne tuż po porodzie, zwłaszcza jeśli to twoje pierwsze dziecko. W końcu któż lepiej pokaże ci, jak zmienić pieluszkę czy wykąpać noworodka niż mama, która jeszcze tak niedawno opiekowała się tobą? Pamiętaj jednak, że babcia i dziadek wcale nie muszą opiekować się wnukiem, kiedy ty i twój partner jesteście w pracy, a tym bardziej nie możesz oczekiwać, że z tego powodu zrezygnują z własnej aktywności zawodowej czy życia towarzyskiego. Dlatego relacje z babcią i dziadkiem warto ułożyć sobie zaraz po pojawieniu się na świecie nowego członka rodziny, by maluch z relacji z dziadkami odnosił same korzyści. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Jak zapobiegać odmrożeniom u dziecka i co zrobić, gdy powstaną?
Zima w pełni i choć na razie nie jest bardzo mroźna, to wcale nie oznacza, że twoje dziecko nie musi obawiać się odmrożeń. A jak wiadomo, lepiej zapobiegać, niż leczyć. Sprawdź, jak.
Przed nami jeszcze kilka tygodni zimy i choć na razie obchodzi się z nami łaskawie, niewykluczone, że za kilka dni pokaże nam, na co naprawdę ją stać. Dlatego właśnie już teraz warto się do niej przygotować i dowiedzieć, jak zapobiegać odmrożeniem u dziecka i co zrobić, gdy już się pojawią. Czym są odmrożenia? Aby walczyć z wrogiem, najpierw trzeba go dobrze poznać. Zanim więc zaczniemy zapobiegać odmrożeniom, warto dowiedzieć się, czym tak naprawdę są i jak powstają. Odmrożenie to po prostu miejscowe uszkodzenie tkanek spowodowane zimnem. Odmrożenia najczęściej powstają na mocno wyeksponowanych częściach ciała, np. uszach, nosie, stopach i dłoniach. Dzieci są bardziej narażone na odmrożenia niż dorośli, ponieważ ich skóra jest cieńsza i nie ma jeszcze w pełni wykształconej bariery ochronnej. Dlatego tak ważne jest, by podczas zimowych spacerów chronić skórę malucha. Jak to robić? Jak zapobiegać odmrożeniom? Oto kilka prostych zasad, dzięki którym będziesz mieć pewność, że twojemu dziecku nie grożą odmrożenia: Pilnuj czasu spaceru – oczywiście nie chodzi o to, by całą zimę przesiedzieć z dzieckiem w domu, jednak jeśli mróz jest naprawdę duży (7 stopni poniżej zera lub więcej), wybierz się z dzieckiem na nieco krótszy spacer niż zwykle. Ubierz ciepło dziecko – najlepiej na cebulkę, dzięki temu będziesz mogła regulować grubość ubrania dziecka, jeśli okaże się np. że podczas zabawy na śniegu malcowi jest zbyt gorąco. Nie zapomnij o takich częściach garderoby jak czapka i rękawiczki. Nie pozwalaj też dziecku zdejmować rękawiczek, jeśli panuje duży mróz. Pamiętaj o dobrym kremie – przed wyjściem na zimowy spacer koniecznie posmaruj buzię dziecka specjalnym tłustym kremem z filtrem. Nałóż go 15-20 minut przed wyjściem na dwór. Dbaj o to, by szalik nie zasłaniał buzi dziecka – szalik to oczywiście niezbędny element garderoby malucha, jednak powinnaś uważać, by nie zasłaniał ust i nosa dziecka. Dlaczego? Bo wtedy oddech malucha, skrapla się na szaliku i tworzy wilgotne środowisko, co sprzyja powstawaniu odmrożeń. Ruszajcie się – ruch rozgrzewa najlepiej, więc jeśli twoja pociecha już chodzi, bawcie się razem na śniegu, ulepicie bałwana czy pobawcie się w berka. Jeśli brzdąc jeszcze nie potrafi chodzić, pamiętaj, by na spacer zabrać też ciepły śpiwór lub koc. Jak leczyć odmrożenia? Lekkie odmrożenia poznasz po czerwonym zabarwieniu skóry, jej pieczeniu i pękaniu. Przy poważniejszych mogą pojawić się pęcherze, a skóra może mieć odcień szary lub żółtoszary. Wtedy koniecznie musisz iść z dzieckiem do lekarza. Niezależnie jednak od stopnia odmrożeń, najważniejsze są twoje pierwsze działania: Powoli ogrzewaj ciało dziecka – przede wszystkim załóż malcowi suche ubranie i stopniowo ogrzewaj odmrożone miejsca. Możesz to robić przykładając kompresy lub wkładając odmrożoną część ciała do miski z ciepłą wodą, pamiętaj jednak, że jej temperatura powinna być tylko o kilka stopni wyższa niż temperatura części ciała, którą ogrzewasz. Powoli i stopniowo zwiększaj temperaturę kompresu lub wody. Rozgrzej malucha od środka – podaj dziecku do picia coś ciepłego (ale nie gorącego!) Jeśli domowe sposoby nie pomagają, maluszek nadal jest lodowato zimny, ma dreszcze, a jego skóra zmienia kolor na szary lub żółtoszary, koniecznie jedź z dzieckiem do lekarza. Zajrzyj też na: www.dada.pl
5 prezentów, które rosną wraz z dzieckiem
Dopiero co kupiłaś maluchowi nową zabawkę, a on już rzucił ją w kąt, bo z niej wyrósł? Kup zabawkę, która będzie rosła wraz z dzieckiem! Podpowiadamy, co wybrać!
Na większości zabawek znajdziesz oznaczenia, rekomendujące, dla jakiego wieku dana zabawka jest najlepsza. Co jednak, gdy prezent oznaczony 3+ kupiony dla trzylatka przestanie go interesować w ciągu kilku tygodni, bo… maluch z niego wyrośnie? Niekiedy przy wyborze prezentów warto więc kierować się nie wyłącznie rekomendacją producenta, ale rozsądkiem i kupić zabawkę, którą dziecko będzie bawiło się przez lata. Polecamy 5 zabawek, które będą rosły wraz z dzieckiem – idealne na prezent na każdą okazję. 5 zabawek, które rosną z dzieckiem 1. Przytulanka – tak, tak, pluszowy miś to idealny towarzysz zabaw zarówno dla kilkumiesięcznego dziecka, jak i kilkulatka. Niemowlę do misia będzie mogła się przytulić i czuć bezpiecznie, a starsze dziecko – puścić wodze fantazji i wybrać się z przyjacielem w podróż w poszukiwaniu zaginionych skarbów. Możesz też wybrać przytulankę interaktywną – taka zabawka maluszkowi zagra kołysankę, a starszego szkraba nauczy kolorów, części ciała i prostych słówek w języku angielskim. 2. Klocki – dobrej jakości, uniwersalne klocki posłużą twojemu dziecku naprawdę długo. Na rynku bez problemu znajdziesz klocki skierowane do dzieci w wieku od kilku miesięcy do nawet 5 lat. Dla maluszka wyzwaniem będzie ułożenie wieży składającej się z 2-3 klocków, kilkulatek wyczaruje z nich cały zamek. Poza tym klockami może bawić się cała rodzina, jest to więc doskonała zabawka dla dzieci, które mają rodzeństwo. 3. Instrument muzyczny – proste pianinko, bębenek czy tamburynek przypadnie do gusty niemowlakowi, który uwielbia słuchać nowych dźwięków i wybijać proste rytmy, natomiast kilkulatek będzie już mógł zagrać na nich nieskomplikowane melodie i kto wie, może odkryje w sobie talent do muzyki? Podobnie jak w przypadku maskotki, możesz wybrać wersję edukacyjną – taki instrument może nauczyć malucha nazw zwierząt, kolorów, a nawet nazw podstawowych dźwięków! 4. Interaktywny stolik – wbrew nazwie na rynku znajdziesz modele tej zabawki, które ze stolika łatwo zmienisz w pochyloną tablicę, z której może korzystać nawet leżące czy siedzące niemowlę. Na takiej tablicy maluch może słuchać melodyjek, manipulować małymi przedmiotami, bawić się wiszącymi przedmiotami. Na stoliku starsze dziecko odkryje dodatkowe funkcje, może także z niego korzystać jak ze zwykłego stolika, przy którym będzie rysować lub jeść posiłki. 5. Zabawki do kąpieli – gumowe kaczuszki, plastikowe statki czy pływające żabki umilą kąpiel każdemu dziecku, niezależnie od wieku, warto więc sprezentować maluchowi cały komplet morskich i podwodnych stworzeń. Możesz nam wierzyć, że posłużą mu naprawdę długo. A co jeśli wybierasz się w odwiedziny do nowo narodzonego dziecka i kompletnie nie masz pomysłu, co kupić, bo nie wiesz, jakie zabawki maluch już ma? Nie ma sensu kupować kolejnego misia czy następnego bębenka. Lepiej kup dużą paczkę pieluch, a jeśli nie jesteś pewna, jaki rozmiar wybrać, kup kilka paczek w różnych rozmiarach. Duży zakres rozmiarów znajdziesz w ofercie pieluszek Dada, a ponadto będziesz miała pewność, że dajesz malcowi prezent, który jest delikatny, miękki i nie podrażni jego skóry. Gwarantujemy, że żadna pieluszka się nie zmarnuje, a wdzięczność świeżo upieczonej mamy nie będzie miała końca. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Wyniki tekstu konsumenckiego pieluszek Dada
Szukasz najlepszej pieluszki dla dziecka? Mamy pomogą ci ją wybrać – specjalnie dla ciebie przetestowały pieluszki Dada. Sprawdź, co o nich sądzą.
Delikatna, niepowodująca otarć, przewiewna, a jednocześnie chłonna i dobrze przylegająca do ciała – oto pieluszka idealna. To pewnie wie każda mama, jednak jak znaleźć taką pieluszkę i jakiej marce zaufać? Specjalnie dla was 100 mam przetestowało pieluszki Dada Premium Extra Soft 4 Maxi. Co o nich sądzą? Pieluszka na miarę potrzeb dziecka i… mamy Pieluchy Dada Premium Extra Soft 4 Maxi to extra produkt dla każdego dziecka i mamy, dla dziecka to wygoda, niekrępujące ruchów, chłonne, a dla mamy dodatkowo łatwe w użyciu. Dla mnie i mojego synka to produkt numer jeden, od teraz będziemy używać tylko te pieluszki! Pieluszki Dada Premium Extra Soft 4 Maxi są stworzone dla skóry mojego maluszka. Zapewniają komfort, nie podrażniają i są na tyle chłonne, że nawet po całej nocy mój maluszek ma suchą pupę. Jestem bardzo zadowolona z pieluszek Dada Premium Extra Soft 4 Maxi i z największą przyjemnością będę kupować je swojemu dziecku oraz polecę je swoim znajomym. Mój syn jest alergikiem. Uczula go prawie wszystko. Mamy problem z doborem pieluszek i kosmetyków dla niego. Pieluszki Dada Premium nie podrażniły skóry mojego malucha, w ciągu dnia dobrze trzymają zawartość pieluszki. Młodemu podobają się wesołe zwierzątka na pieluszce. Dada Premium Extra Soft 4 Maxi to bardzo dobre pieluchy. W pełni spełniły moje oczekiwania. Bardzo przypadły mi do gustu i osobiście zostanę już przy nich na stałe. Pieluszki ani razu nie przeciekły, nawet w nocy mimo że moja córka dużo pije. Są łatwe do założenia, nie przesuwają się, nie krępują ruchów dziecka, nie podrażniały - a inne pieluszki tak. Bardzo jestem zadowolona. Polecam je innym - sama oczywiście kupię je gdy te się skończą. To tylko kilka z wielu tak pozytywnych opinii mam o pieluszkach Dada Premium Extra Soft 4 Maxi. Co tak bardzo zachwyciło mamy w pieluszkach Dada? Mamy – testerki o pieluszkach Dada Premium Extra Soft 4 Maxi Każda mama przed testowaniem pieluszek miała pewne oczekiwania wobec produktu, czy zostały one spełnione? Tak! – przyznaje ponad 98% mam. Co zatem najbardziej przypadło do gustu naszym testerkom? Mamy w pieluszkach Dada cenią wysoką jakość materiałów, z których są wykonane, to że nie krępują ruchów dziecka, ładnie wyglądają, mają wygodne zapięcie, nie podrażniają skóry oraz są bardzo chłonne. No właśnie, jak mamy oceniają tę jedną z najważniejszych cech pieluszki Dada, czyli chłonność? Ponad 96% mam uważa, że pieluszki są chłonne, nie przeciekają i zapewniają suchość skórze dziecka przez wiele godzin, dzięki czemu nie trzeba ich nadmiernie często zmieniać. Testerki zwróciły także uwagę na doskonałe dopasowanie pieluszek do ciała dziecka, a to wszystko dzięki falbankom po bokach oraz wygodnym rzepom. Co jeszcze oprócz dobrego dopasowania do ciała zapewniają rzeczy w pieluszkach Dada? Zdaniem mam przede wszystkim łatwość obsługi pieluszki, zapobieganie przesuwaniu się pieluszki oraz niekrępowanie ruchów dziecka. Biorąc pod uwagę te wszystkie zalety, nie dziwi fakt, że ponad 90% mam jest zadowolonych z pieluszek Dada Premium Extra Soft 4 Maxi bardziej niż z pieluszek, których używały do tej pory, a prawie 99% testerek poleciłoby je innym mamom i po zakończeniu testowania planuje kupić je ponownie.
Przychodzi tak czas, kiedy maluch powinien pożegnać się z pieluszką. Kiedy najlepiej zacząć naukę nocnikowania i jak zachęcić dziecko do korzystania z nocnika?
Zamiana pieluchy na nocnik wcale nie musi być trudna i wiązać się ze stresem dla dziecka. Jak kiedy jest najlepszy czas, by zacząć uczyć dziecko korzystania z nocnika i jak zachęcić malucha do przesiadki z pieluchy na toaletowy „tron”? Kiedy zacząć naukę nocnikowania? Większość dzieci zaczyna korzystać z nocnika w połowie trzeciego roku życia. Dla dwulatka kontrolowanie swoich potrzeb fizjologicznych nie jest jeszcze łatwe – maluch często „zapomina”, że chce siusiu i że powinien wcześniej powiedzieć o tym mamie lub tacie, a przypomina sobie o tym zazwyczaj, kiedy pieluszka jest już pełna. Początek 3. roku życia jest dobry na pożegnanie z pieluszką z jeszcze jednego powodu – maluch w naturalny sposób zaczyna wtedy naśladować to, co robią dorośli. Jeśli zobaczy więc, że mama i tata korzystają z toalety i samo będzie mogło używać podobnego „urządzenia” , będzie to dla niego dodatkowa motywacja do nauki nowej umiejętności. Jak nauczyć dziecko korzystania z nocnika? Oto kilka prostych rad, dzięki którym twój maluch szybko i bez żalu pożegnał się z pieluszką: 1. Zareklamuj nocnik Tak, tak, trochę dobrego PR-u przyda się przy nauce nocnikowania. Opowiedz dziecku, jak fajnie jest chodzić bez pieluchy i że maluch niedługo nie będzie musiał jej zmieniać, wystarczy, że pójdzie do toalety i… po kłopocie. Pokaż też maluchowi, jak korzystać z nocnika – możecie na przykład sadzać na niego lalki i misie i bawić się, że uczycie je korzystania z nocnika. 2. Wybierzcie nocnik Koniecznie wspólnie z dzieckiem. Jeśli nocnik będzie taki, jak chce dziecko, maluch będzie z niego chętniej korzystał. Poza „klasycznymi” nocnikami, w sklepach znajdziesz także bardziej nowoczesne modele, np. takie, które swoim wyglądem przypominają prawdziwą toaletę, ma spłuczkę, a kiedy dziecko załatwi swoją potrzebę nagradza go melodyjką. 3. Chwal i nagradzaj Dziecko w wieku 2-3 lata uwielbia skupiać na sobie uwagę rodziców i słyszeć od nich słowa aprobaty. Dlatego wszystkie próby korzystania z nocnika nagradzaj i doceniaj. Pamiętaj, że dla maluch najlepszą nagrodą jest twoja pochwała i uwaga, dlatego nie szczędź ich brzdącowi. 4. Obserwuj i wspieraj Na początku maluch może mieć problem z sygnalizowaniem swoich potrzeb odpowiednio wcześnie, dlatego obserwuj dziecko i jeśli widzisz, że być może za chwilę będzie potrzebowało skorzystać z nocnika, zapytaj je o to. Nie rób tego jednak zbyt często – jeśli będziesz dopytywać co chwilę, czy dziecko chce siusiu, maluch zirytowany będzie odpowiadał „nie”, nawet jeśli będzie inaczej. A jeśli brzdąc tak czy owak nie zdąży usiąść na nocnik? Nie krzycz i nie strofuj go. Zamiast tego powiedz, że nic się nie stało i że następnym razem na pewno się uda. 5. Wybierz odpowiednią bieliznę Ponieważ maluch ma się rozstać z pieluchą, lepiej od razu oduczać go noszenia jej w dzień. Aby jednak uniknąć „mokrej wpadki” i ułatwić dziecku samodzielne korzystanie z nocnika, na dzień możesz zakładać brzdącowi Pantsy Dada. Te pielucho-majteczki posiadają wszystkie zalety standardowej pieluszki, ale dzięki kształtowi majteczek są idealne podczas treningu nocniczkowego. Ich elastyczne boczki dopasowują się do ruchów dziecka oraz ułatwiają zakładanie i zdejmowanie majteczek, dzięki czemu maluch nie będzie musiał prosić cię o pomoc, gdy będzie potrzebował skorzystać z nocnika. 6. Zapewnij poczucie bezpieczeństwa Pożegnanie z pieluchą to dla dziecka zupełnie nowa sytuacja. Maluch może być pełen obaw, że nie zdąży w porę zakomunikować ci swoich potrzeb lub dobiec do nocnika. Szczególnie trudne jest to w nocy, dlatego do spania, zwłaszcza na początku nauki nocnikowania, lepiej zakładać dziecku pieluszkę. To pozwoli zminimalizować stres dziecka i uniknąć sytuacji, w której brzdąc obudzi się w mokrej pościeli. Jaką pieluszkę na noc wybrać? Z pewnością bardzo chłonną, jak np. Dada Premium Extra Soft Junior+. pieluszki Junior+ mają dokładnie te same rozmiary i wymiary jak standardowe pieluszki Junior, co oznacza tę samą wysoką jakość i delikatność, ale ich tajemnica tkwi w plusie, który oznacza jeszcze większą chłonność! To czyni je idealnym produktem dla rosnących dzieci, które potrzebują już większej chłonności. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Każde dziecko rozwija się indywidualnie w swoim tempie, ponieważ w dużej mierze zaprogramowane jest to w genach. Nie zmienia to jednak faktu, że zmysły u każdego maluszka rozwijają się podobnie w podobnym czasie.
Przez pierwsze lata życia maluszek zmienia się z dnia na dzień. Jeśli rodzice mają wiedzę na temat procesów rozwojowych u dzieci, mogą odpowiednio wspierać swojego bobasa. To także ogromna szansa na wychwycenie zbyt dużych odstępstw od normy, zarówno jeśli chodzi o wagę, wzrost, tempo nauki mówienia czy umiejętności społeczne i socjalizację. A maleństwo już od pierwszych chwil swojego życia uczy się samodzielności. To nieprawda – nawet jak na to wygląda – że małe dziecko tylko je, śpi i płacze. Czy wiecie, że ma aż sześć stanów świadomości? Może być spokojnie czujne, aktywnie czujne, może płakać, być ospałe, spać spokojnie albo spać aktywnie. Także jego zmysły z dnia na dzień się wyostrzają. Oto jak się rozwijają. Słuch To najlepiej rozwinięty zmysł dziecka. Warto bowiem wiedzieć, że już z okresu płodowego maleństwo pamięta bicie serca mamy i ton jej głosu. Nic więc dziwnego, że jest w stanie rozpoznać głos swojej mamy spośród głosów obcych kobiet. Ważne tylko, by nie odsuwać się na więcej niż 3-4 kroki, ponieważ szeptu noworodek nie usłyszy. Maluszki lubią zwłaszcza śpiewne tony, stąd tak uspokaja je ciche śpiewanie/nucenie kołysanek. Zresztą są w stanie rozpoznać utwór, którego mama słuchała często będąc w ciąży. Na dźwięk znanych nut szkrab może stać się bardziej pobudzony, usiłować nawiązać kontakt etc. Uwaga: bobasy nie tolerują gwałtownych dźwięków, zbytniego nasilenia różnych odgłosów i hałasu. Wzrok Ze wzrokiem nie jest tak „różowo”, jak ze słuchem. Tuż po urodzeniu noworodek widzi jedynie ciemne i jasne plamy. Jest krótkowidzem, wyraźnie widząc jedynie to, co znajduje się nie dalej jak 30 cm od oczek. Jednak już kilka godzin po porodzie jest w stanie zobaczyć twarz mamy – widzi oczy, nos, usta, ale reszta jest zamazana. Ruchy gałek ocznych są jeszcze nieskoordynowane, ale to także szybko się zmieni. Uwagę dziecka przyciąga to, co jest w ruchu i co ma jaskrawe kolory. Kontrastowe zestawienia typu biały-czarny stanowczo „woli” niż rozmazane pastele. Jego wzrok z pewnością przyciągną więc rysunki na pieluszce, czyli wzorki nadrukowane na zewnętrznej powłoczce. Bobas nie lubi także jasnego światła i błysków, za to nocna lampka z pewnością przypadnie mu do gustu. Rozwój wzroku trwa około roku, stąd w okolicach pierwszych urodzin dziecko widzi z reguły tak samo, jak osoba dorosła. Dotyk Maleństwo poznaje świat za pomocą całej powierzchni ciała. Czuje zmieniającą się temperaturę otoczenia, ciężar i wilgoć pieluszki, kołysanie, ciepło ramion mamy. O tym, jak zmysł ten jest ważny dla rozwoju dziecka może świadczyć fakt, że lekarze zalecają kangurowanie, czyli przytulanie „skórą do skóry”. Ponadto to jeden z najskuteczniejszych sposobów na uspokojenia maleństwa. Kojąco działa zwłaszcza mały masaż przed snem. Szczególnie wrażliwe na dotyk są usta, język oraz opuszki palców. I teraz już wiesz, dlaczego dziecko tak namiętnie wszystko bierze do buzi – ono się tak uczy! Węch Dziecko naprawdę ma nosa! Dlatego właśnie już chwilę po porodzie jest w stanie dotrzeć do piersi mamy „na czuja”. Rozpozna swoją mamę zawsze, wszędzie i z nikim jej nie pomyli! Potrafi także rozróżnić zapachy dla niego przyjemne od nieprzyjemnych, chociaż to co lubi, a czego nie, może wydawać się rodzicom niezrozumiałe. Znajome zapachy dają poczucie bezpieczeństwa, a jednym z nich może być np. aromat... brudnej pieluszki. Ponadto dzieci nie lubią intensywnych zapachów, np. mocnych perfum i mieszanin woni, więc pełna aromatów kuchnia może nie być ich ulubionym miejscem. Smak Zmysł ten kształtuje się już w okresie prenatalnym. Kubki smakowe rozwijają się od 55. dnia życia płodowego, by już w 3. miesiącu różnicować podstawowe smaki. W 14. tygodniu maleństwo zaczyna połykać wody płodowe i od tego czasu jest wrażliwe na ich smak. Noworodek wyczuwa cztery podstawowe smaki: słodki, kwaśny, słony i gorzki. Co ciekawe, tak mały bobas ma większą „powierzchnię odbioru wrażeń smakowych” niż dorośli, gdyż kubki rozmieszczone są: na całym grzbiecie, dolnej powierzchni i koniuszku języka, na podniebieniu twardym oraz śluzówce warg i szczęk. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Metod podnoszenia i przenoszenia malca jest wiele. Należy zapoznać te prawidłowe, ponieważ to przez pierwsze lata życia szkielet pociechy rozwija się najintensywniej. W związku z tym wiedza oraz nawyki rodziców mogą albo pomóc uchronić malca przed wadami postawy lub, niestety, je pogłębić.
Do dziesiątego roku życia szkielet człowieka rozwija się najintensywniej, a kości przyrastają na grubość i objętość. W efekcie w tym okresie tworzy się aż 50% masy kostnej. Czy wiecie, że kość udowa trzylatka prawie nie zawiera już materiału, z którego była zbudowana, gdy dziecko było noworodkiem, a w pierwszym roku życia, malec potraja swoją masę? Dlatego tak ważne jest za dbanie o to, by kościec rozwijał się prawidłowo. Podnoszenie i przenoszenie bobasa ma na to niebagatelny wpływ. Jak podnosić noworodka? Przez pierwsze cztery miesiące życia mięśnie dziecka są za słabe, aby utrzymać jego ciało w pionie. Gdy tak je trzymamy, zbytnio obciążamy jego kręgosłup i biodra. Dlatego najważniejsza zasada brzmi: główka i tułów maluszka powinny znajdować się w jednej osi. Należy pamiętać także o tym, że: Odpowiedzią noworodka na niespodziewaną zmianę pozycji może być odruch Moro (malec raptownie wypręża ciało, rozrzuca rączki na boki, a potem przyciąga je do siebie). Dlatego przypominamy: żadnych gwałtownych ruchów przy najmłodszych. Do trzeciego miesiąca dziecko najlepiej nosić w pozycji „na fasolkę”. Jak ona wygląda? Maluszek leży na przedramieniu jednej ręki rodzica, z główką w zgięciu łokcia, podczas gdy druga ręka opiekuna wsunięta jest pod zgięte nóżki i podtrzymuje pupę bobasa. Malcowi powinno odbić się po jedzeniu, a więc należy go spionizować. Jak? Dziecko powinno opierać się na ramieniu mamy lub taty, a jego rączki powinny być swobodnie przez to ramię przewieszone. Jedna ręka rodzica podtrzymuje główkę,a druga pupę pociechy. Dzieci lubią „miękkie lądowania” i tak powinno wyglądać odkładanie bobasa do łóżeczka. Uwaga na główkę: tak, jak przy podnoszeniu, powinna być ona wyżej od reszty ciała. Jeśli malec śpi na boku, pod plecki można mu podłożyć wałek z ręcznika (dla stabilności pozycji). Jakie pozycje podczas leżenia i spania? Pierwsza, naczelna zasada brzmi: póki niemowlę nie potrafi się samodzielnie przekręcać, powinno spać wyłącznie na plecach. To najbezpieczniejsza pozycja. Jeśli malec ulewa, jego główka powinna być powyżej reszty ciała. Ponieważ jednak dziecko nie wymaga poduszki (wręcz nie powinno jej mieć), można np. podłożyć coś pod przednie nogi łóżeczka. Jeśli bobas nie ma kłopotów z bioderkami, może spać na boczku, na zmianę na lewym i prawym. Na brzuszku może leżeć tylko, jeśli nie śpi i jedynie pod czujnym okiem bliskich. Warto przy tym wiedzieć, że niektóre bobasy nie lubią tej pozycji i mogą nawet płakać, ale mama i tata muszą się z ewentualnymi łzami pogodzić, ponieważ ta pozycja wymaga ćwiczenia mięśni grzbietu czy opanowania umiejętności podpierania się na rączkach. W robieniu postępów pomocny będzie twardy materac i... miękka pieluszka. Ponieważ większość niemowląt lubi się kręcić, ich pieluszki muszą elastycznie dopasowywać się do ruchów i być chłonne, by izolować niedojrzałą skórę bobasów od wilgoci. Jak prawidłowo nosić dziecko? Metod noszenia dziecka jest wiele, dlatego każdy rodzić na pewno znajdzie tę, która jest bezpieczna i wygodna dla malca oraz komfortowa dla niego. Oto trzech sprzymierzeńców w noszeniu maleństwa: Chusta – noszony w niej bobas czuje ciepło mamy, słyszy bicie jej serca a ta bliskość (dosłowna, podobna trochę do kangurowania) sprawia, że można ona karmić go piersią bez wyjmowania z tejże chusty. Sprawdza się ona zarówno w przypadku kilkudniowych noworodków, jak i paromiesięcznych niemowląt. Do 4. miesiąca życia maluszek powinien być układany w pozycji "kołyski", czyli przodem do siebie, bokiem i na skos do podłoża. Uwaga na główkę – nie może być przyciśnięta do klatki piersiowej. Dla kogo chusty są niewskazane? Dla wcześniaków, dla dzieci z dysplazją bioder, wrodzoną łamliwością kości czy z silnym refluksem. Nosidełko – jest odpowiednie dla dziecka ok. 4 miesiąca życia, ponieważ to średnio wtedy malec potrafi już pewnie trzymać główkę. Podobnie jak chusta, nosidełko odciąża kręgosłup rodzica i sprawia, że malec jest naprawdę blisko niego. Rzadko jednak dziecko długo wytrzyma w takiej pozycji, ponieważ wygra... ciekawość. Ubranie rodzica jest po pewnym czasie nudnym widokiem, więc malec zacznie się wiercić, by zobaczyć coś więcej. Leżaczek – to idealne rozwiązanie dla dziecka, które jeszcze nie siedzi, a nudzi je ciągle leżenie. W takiej pozycji jest panem sytuacji – widzi co się dzieje, może się bawić a nawet jeść. Uwaga jednak na małych "wygodnickich" – tak komfortowa pozycja może sprawić, że malec może nie chcieć się czołgać ani turlać. Dlatego najważniejszy jest rozsądek i pamiętanie o tym, że aby kościec dziecka rozwijał się prawidłowo, potrzebna jest "pozycyjna różnorodność". Zajrzyj też na: www.dada.pl
Jesteś świeżo upieczoną mamą i przed Tobą pierwsze Boże Narodzenie z maleństwem. Zastanawiasz się więc pewnie, jak skomponować menu tak, żebyście oboje mogli skosztować świątecznych pyszności? Wszystko zależy od wieku pociechy, ale już nawet niemowlę może spróbować niektórych bożonarodzeniowych rarytasów.
Boże Narodzenie to wyjątkowy czas dla całej rodziny – zwłaszcza pierwsze święta z niemowlęciem, gdy maluch pierwszy raz widzi choinkę, dostaje prezenty i ma okazję skosztować nowych potraw. Już 6-miesięczne niemowlę może spróbować niektórych dań, a trzylatek może się delektować praktycznie wszystkim tym, co rodzice. Ważne, by wiedzieć, co jest wskazane, a co zabronione. A jeśli jedziemy w gości i wiemy, że gospodarze mogą nie być na to przygotowani, trzeba pamiętać o „menu na wynos” – zabrać z domu odpowiednie potrawy i, jak wszędzie, zapas pieluszek. Menu dla maleństwa Lista dań wigilijnych dla małych dzieci jest, mimo wielu ograniczeń, całkiem długa – o ile zostaną przygotowane w odpowiedni sposób. To ważne, ponieważ układ pokarmowy malucha nie jest jeszcze w pełni wykształcony, a więc potrawy nie mogą być tłuste i ciężkostrawne, by nie miał on problemów żołądkowych (kolka, wzdęcia, biegunka itp.). Ryby - są dozwolone w diecie malca już od 6. miesiąca, ale pod warunkiem, że są chude i gotowane – smażony karp musi jeszcze kilka lat poczekać. Pieczoną rybę można zaś podać 11-miesięcznemu maluchowi. Bezpiecznie jest przygotować rybę po grecku na bazie chudej ryby (dorsz, sola) lub przyrządzić pulpeciki z ryby zmielonej z dodatkiem warzyw. Barszczyk - można podać go maluchowi, który skończył 7 miesięcy. Warunek jest taki, że musi to być barszcz na bazie warzywnego bulionu i bez śmietany. Zakwasić go można sokiem z jabłek, a przyprawić cukrem, pieprzem i majerankiem (dosłownie odrobiną). Kompot - kompotu z suszu mogą się napić dzieci od 8. miesiąca życia, pod warunkiem, że nie jest za bardzo posłodzony. Groch z kapustą - jest zbyt tłusty i ciężkostrawny. Samej kapusty mogą jednak spróbować roczne pociechy. Mak i miód - kutii, kluskom z makiem i piernikom mówimy „nie”. Mak jest ciężkostrawny i może go skosztować dopiero dwulatek, zaś w miodzie mogą znaleźć się pałeczki jadu kiełbasianego. Dla dorosłych nie jest to groźne stężenie, ale organizm malca jest przecież dużo bardziej wrażliwy. Ciasta i słodycze - dla maluchów przed 1. rokiem życia słodycze w ogóle nie są wskazane – zwłaszcza pod postacią ciast na bazie twardych margaryn oraz kremów ze śmietaną. 9-miesięczny bobas może zjeść np. biszkopty z lukrem na bazie cukru. Bezpieczne będzie także ciasto drożdżowe, babka czy lekki placek z kruszonką. Grzyby - są całkowicie zabronione pod każdą postacią, póki malec nie skończy co najmniej 3 lat, a i wtedy dziecko może dostać jedynie niewielką porcję dla smaku. Orzechy - także są niewskazane. Nie dość, że często są alergenem, to dziecko może zadławić się twardym kawałkiem, ponieważ nie ma jeszcze przecież pełnego uzębienia. Menu dla karmiącej mamy Kobiety karmiące piersią muszą pamiętać, że to, co jedzą przenika do ich mleka, a co za tym idzie – do organizmu dziecka. Dlatego świąteczne menu mamy karmiącej musi być odpowiednio zmodyfikowane. Nie chodzi bowiem o to, że mając kilkumiesięczną pociechę kobiecie nie wolno niczego uszczknąć z wigilijnego stołu – to przesada. Potrawy muszą być po prostu lżejsze i łatwiej przyswajalne. Barszczyk - jeśli jest lekki, nie za bardzo pikantny oraz bez pasztecików z kapustą i grzybami jest dozwolony. Ryby - mama może skosztować łososia lub innych ryb morskich, które są dozwolone w ciąży. Uwaga: powinny być gotowane lub pieczone. Smażony karp, podobnie jak u dzieci, jest niewskazany. Słodkości - kobieta karmiąca może zjeść niewielką ilość bożonarodzeniowych słodkości, ale podobnie jak w przypadku dziecka, powinna omijać mak, miód czy orzechy. W zamian za to może delektować się smakiem moreli, migdałów czy rodzynek. Kompot - ten z suszu jest dozwolony w niewielkich ilościach, ze względu na swoje przeczyszczające właściwości. Grzyby - na nie przyjdzie czas, gdy bobas przestanie być karmiony piersią. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Pierwsza kąpiel dziecka w większości przypadków nie jest żadnym wyzwaniem dla mamy i taty, ponieważ... wykonuje ją położna jeszcze na oddziale noworodkowym. Co innego pierwsza samodzielna kąpiel bobasa – ta może być stresem dla jeszcze niedoświadczonych rodziców. Ale spokojnie – trening czyni mistrza.
Tylko rodzice i dziecko. Do tego mnóstwo pytań, obaw i wątpliwości. Wanienka z wodą i „wszystko, co niezbędne”. Zgadzamy się – pierwsza kąpiel to wyzwanie, ale jeśli mama i tata zapamiętają kilka podstawowych reguł, kąpiel maleństwa może stać się jednym z ulubionych momentów w ciągu dnia. Gotowi? W takim razie zaczynamy lekcję. Temat? Pierwsza kąpiel: rady i wskazówki. Kąpiel jako część rytuału Dla dorosłych to, co stałe, powtarzalne i regularne z reguły jest, lub staje się z czasem, po prostu nudne. Ciągle to samo i to samo... Ale mama i tata znają świat, wiedzą jak funkcjonuje, pamiętają, że istnieją związki przyczynowo-skutkowe, mogą więc przewidywać, co się stanie w konsekwencji danego zachowania. A malec? Dla niego wszystko jest nowe – wszystkiego musi się nauczyć i wszystko zapamiętać. Dlatego to, co stałe uspokaja dziecko i daje mu poczucie bezpieczeństwa, zbyt dużo wrażeń – wręcz przeciwnie. Stąd warto, żeby kąpiel była częścią rytuału na sen, obejmującego wyciszenie, kąpiel, mały masaż, kołysankę czy bajeczkę. Warto więc ustalić jedną porę dnia, dogodną i stałą, która będzie dla dziecka sygnałem – teraz mycie, potem spanie. Zabawa? To jutro... Konkretne wskazówki Pierwsze, o czym powinni pamiętać rodzice to fakt, że malec nawet na chwilę nie może zostać sam bez opieki. Dlatego osoba kąpiąca bobasa powinna mieć w zasięgu ręki wszystko, co będzie jej potrzebne. A co może się przydać? Zacznijmy od tego, że optymalna temperatura w pomieszczeniu to 22-24˚C a temperatura wody to 36-37˚C. Nie może być przeciągu, żeby niemowlę się nie przeziębiło. Niezbędne akcesoria to zaś: płatki (gaziki) bawełniane do mycia oczek i uszek, miękka myjka lub gąbka do mycia ciała, ciepła woda w miseczce, kosmetyk do mycia ciała i włosków (mogą być osobne produkty, może być wersja 2w1), krem przeciw odparzeniom, nawilżane chusteczki (dokładnie oczyszczą fałdki i zakamarki), spirytus 70% (do przemywania pępka), czysta pieluszka i nowe ubranko. Mała pielęgnacja Buzię dziecka należy przemywać letnią, najlepiej przegotowaną wodą. Każde oczko powinno być oczyszczone osobnym gazikiem, w kierunku od ucha ku nosowi. Takimi gazikami/wacikami oczyszcza się także małżowiny uszne. Niemowlę jest za małe, żeby używać patyczków, ponieważ włożenie ich dla tak maleńkiego uszka mogłoby uszkodzić przewód słuchowy malca. Nosek oczyszczamy przy użyciu aspiratora, pomocna też może być woda morska w sprayu. Jeśli chodzi o pępek, to póki nie odpadnie kikut pępowiny, nie wolno go moczyć, a przemywać 70% spirytusem, który go wysuszy, przez co szybciej odpadnie. A małe paznokietki? Je obcinamy nożyczkami o zaokrąglonych końcach (najlepiej wtedy, gdy bobas śpi). Hop do wanienki Zanim dziecko zostanie włożone do wanienki (bądź wiaderka kąpielowego), trzeba mu zdjąć pieluszkę i wstępnie oczyścić pupę. Skórę malca można namydlić jeszcze przed kąpielą, na blacie lub już w wannie. Na dnie można położyć specjalną matę, żeby uniknąć ślizgania. Wkładając malca do wanienki, należy podtrzymywać go pod paszką, a jego główkę trzymać w swojej dłoni. Drugą ręką powinno się podtrzymywać bioderka i pupę brzdąca. Myjemy maleństwo wybranymi kosmetykami (najlepiej z atestem autorytatywnych instytucji) i wyciągamy z wody. Na pluski przyjdzie czas, gdy dziecko podrośnie – w tej chwili kąpiel powinna trwać tylko tyle czasu, ile potrzeba rodzicom na umycie malca. Po wyjęciu z wanienki delikatnie wycieramy (nie trzemy!) skórę ręcznikiem. Uwaga na fałdki i zakamarki – może się w nich gromadzić brud i piana, a to prosta droga do podrażnień. Następnie trzeba zabezpieczyć skórę dziecka przed przesuszeniem, czyli posmarować ją balsamem, kremem czy oliwką. O pupę zadba krem przeciw odparzeniom. Włosków nie trzeba suszyć suszarką, ponieważ szybko wyschną same. Na koniec zakładamy maluszkowi czystą pieluszkę, świeże ubranko i... tyle. Trudne? Wcale nie, prawda? Zajrzyj też na: www.dada.pl
O jakości pieluszek Dada, wyjątkowej współpracy przy ich współtworzeniu oraz zupełnie nowym logo rozmawiamy z Aleksandrą Świebodą, kierownikiem Działu Ocen i Rozwoju Współpracy Instytutu Matki i Dziecka.
- Od wielu lat Państwa Instytut zajmuje się opiniowaniem produktów, przeznaczonych dla dzieci. Jednym z najbardziej popularnych produktów, które otrzymały od Państwa pozytywną opinię są pieluszki Dada. - Faktycznie, pieluszki marki Dada od wielu lat mają pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka. Producent zwrócił się do nas z w tej sprawie planując ich wprowadzenie do sprzedaży i od tego czasu bardzo blisko współpracujemy, nie tylko każdorazowo opiniując nowe pieluszki tej marki, ale także wnosząc istotny wkład w ich rozwój. To jest powód dla którego w drugim kwartale tego roku, zdecydowaliśmy się mocniej zacieśnić naszą współpracę i zwrócić uwagę na jej wyjątkowość, tworząc specjalną rekomendację dla pieluszek Dada. Od października 2015 roku będą one oznaczone specjalnym złotym logo „Stworzone we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka”. - Jak wygląda standardowa procedura opiniowania produktów w Instytucie? - Instytut wydaje opinie na temat różnych produktów. Zgodnie z naszą procedurą inicjatywa leży po stronie producenta lub dystrybutora. Składa on wniosek o wydanie opinii na temat produktu wraz z listą dokumentów niezbędnych do potwierdzenia, że produkt jest zgodny z obowiązującymi przepisami i normami oraz, że spełnia wszelkie wymagania w zakresie bezpieczeństwa ogólnego produktu. Jednak Instytut nie ogranicza się tylko do oceny kryteriów technicznych dotyczących jakości materiałów czy konstrukcji, ale sprawdza czy produkt jest odpowiedni do wieku dziecka i czy wspomaga jego harmonijny rozwój. Jeśli produkt nie budzi żadnych zastrzeżeń ze strony specjalistów medycyny wieku rozwojowego rozpoczynamy badania użytkowe z udziałem dzieci i rodziców. Są to pracownicy Instytutu, przede wszystkim pielęgniarki, położne i lekarze z dziećmi w odpowiednim wieku, z uwagi na swoją pracę szczególnie wrażliwi na pewne cechy użytkowe produktów. Wraz z produktem do użytkowania przez określony czas otrzymują oni ankietę oraz wytyczne odnośnie prowadzenia obserwacji. Na przykład badania użytkowe pieluszek sprawdzają czy pieluszki są dobrze dopasowane, czy nie obcierają wrażliwej skóry dzieci w pachwinach, czy wkład zmoczony nie przemieszcza się, czy zapięcia są skuteczne itp. W odpowiednim czasie spotykamy się z użytkownikami, zbieramy ich osobiste opinie i analizujemy ankiety. Wyniki ankiet są standaryzowane w kilkustopniowej skali. Cały ten jest zawarty w raporcie, który otrzymuje producent. Tylko najlepsze z zaopiniowanych przez nas produktów mogą zostać opatrzone logo „Pozytywna opinia Instytutu Matki i Dziecka” na opakowaniu w formie graficznej oraz dodatkowej informacji tekstowej z numerem opinii. Co ważne, nasza opinia ma datę ważności tak, żebyśmy zawsze mieli pewność, że jakość produktu w przyszłości będzie musiała być testowana ponownie, by ją przedłużyć. - W takim razie czym różni się ta procedura od współpracy, którą rozwijacie Państwo z producentem pieluszek Dada? - Oczywiście cała standardowa procedura opiniowania, jak ta opisana przeze mnie powyżej, wygląda dokładnie tak samo. Bywamy jednak proszeni o zwiększenie grupy panelowej albo zadanie dodatkowych, specyficznych pytań w ankietach. Jednak w przypadku pieluszek Dada jest to często ostatni etap. Istotą naszej współpracy jest to, co robimy wcześniej. Producent pieluszek Dada odpowiednio wcześniej informuje nas, że chciałby wprowadzić nową wersję pieluszek. Spotykamy się w grupie eksperckiej, omawiamy, na czym miałaby polegać taka zmiana, często wtedy też otrzymujemy pierwsze próbki. Następnie produkt trafia do badań użytkowych. Mając wcześniej wiedzę o nowych cechach pieluszek, wiemy, jakie pytania warto zadać, by uzyskać wymagane informacje. Często nie czekamy na finalną ankietę, tylko konsultujemy się z użytkownikami w trakcie. Do tych badań angażujemy wyłącznie najbardziej aktywnych i skrupulatnych użytkowników, którzy pozostają z nami w bieżącym kontakcie. Dzięki temu z oceną konkretnego parametru możemy wrócić nawet w ciągu kilku dni, a raporty powstają szybciej niż w standardowej procedurze. Na tych danych pracuje dział jakości oraz R&D – rozwoju produktów producenta. Zdarza się, że otrzymujemy dodatkowe pytania, do informacji zawartych w raporcie. W przypadku tak popularnego produktu jak pieluszki Dada otrzymujemy wiele informacji od użytkowników zupełnie z nami nie związanych, po prostu od rodziców, którzy kupili ten produkt w sieci Biedronka lub Hebe. Widząc logo Instytutu na opakowaniu z własnej inicjatywy dzielą się swoimi opiniami i spostrzeżeniami. Wszystkie je bierzemy pod uwagę podczas prowadzonych przez nas prac. - Czy po fazie opinii produktów produkt jest już gotowy do wypuszczenia na rynek? - To zależy. Jeśli nie mieliśmy żadnych uwag, a ocena była bardzo wysoka, wtedy od razu dajemy pozytywną opinię i produkt pojawia się na rynku. Zdarza się jednak, że w ankietach pojawiają się sugestie, dotyczące możliwych ulepszeń lub uwagi. Są one analizowane i najczęściej po kilku tygodniach trafia do nas udoskonalona wersja produktu. Staramy się ją przekazać do tej samej grupy opiniujących, by sprawdzić czy zauważali różnice w produkcie. To daje ogromną satysfakcję, gdy ankiety, które do nas wracają pokazują, że dokładnie te rzeczy, na które zwróciliśmy szczególną uwagę, zostały zmienione lub ulepszone. W takich chwilach wiemy, że nasza praca ma sens, a współpraca z producentem pieluszek Dada to dobre rozwiązanie, bo Dada słucha naszych ekspertów, rozumie na czym nam zależy i wprowadza te zmiany. Dzięki temu wiemy, że w ten sposób współtworzymy produkt, który naprawdę najlepiej odpowie na oczekiwania rodziców i ich pociech. - To tłumaczy, skąd nowe logo „Stworzone we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka”. - Wspólnie uznaliśmy, że to sformułowanie jest najbliższe temu, co faktycznie wspólnie robimy. Można śmiało powiedzieć, że współtworzymy pieluszki Dada. W gruncie rzeczy chodzi właśnie o wspólny cel, wzajemne zaufanie, szczerość w komunikacji, ale też o dobrą, partnerską relację. Nie wszystkie nasze rozmowy są łatwe, ale widzimy, że konstruktywna wymiana opinii wnosi wiele dobrego do produktu. Gdy więc nowe pieluszki Dada wchodzą na rynek, traktujemy to jako nasz wspólny sukces. Zawsze otrzymujemy też informację zwrotną z rynku, gdyż ludzie, widząc nowe pieluszki Dada, dzielą się z nami swoimi odczuciami. Cenne jest dla nas również to, że otrzymujemy informacje o tym, jak produkt sobie radzi na rynku od naszego partnera. Nie ukrywamy więc, że sukces pieluszek Dada na polskim rynku odbieramy bardzo osobiście. - Czy to oznacza, że wkrótce możemy się spodziewać nowych pieluszek Dada? - W tej chwili na wszystkich opakowaniach pieluszek pojawia się nasze nowe złote logo „Stworzone we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka”. Będzie to więc niewielka zmiana, ale ważna z naszego punktu widzenia. Mamy nadzieję, że rodzice zwrócą na nią uwagę i zastanowią się, co to logo tak naprawdę oznacza. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Umiejętność mówienia wydaje się nam zupełnie naturalna, tymczasem to bardzo skomplikowany proces. Dlatego zanim dziecko wypowie poprawnie i świadomie jakieś słowo, minie trochę czasu. Proces tej nauki składa się z wielu etapów, które w tym odcinku Wam przybliżymy.
Prawidłowo rozwijające się dziecko słyszy dochodzące do niego dźwięki, będąc jeszcze w brzuchu mamy. Dzięki temu już 4-dniowe bobasy odróżniają jej głos od innych otaczających je dźwięków, a ojczysty język jest dla nich naturalny (język obcy może malca drażnić). A jak ten proces wygląda od strony fizjologicznej? Za prawidłowe generowanie mowy odpowiedzialny jest mózg, za samą zaś wymowę – narządy mowy. A jak powstają słowa? Potrzebne do ich zbudowania głoski dźwięczne i bezdźwięczne „rodzą się” w krtani (o tym, czy są dźwięczne decyduje położenie wiązadeł głosowych). Głoski ustne i nosowe powstają na granicy jamy gardłowej, ustnej i nosowej. O wytwarzaniu głosek twardych i miękkich decyduje natomiast język i jego położenie w jamie ustnej. Nim jednak dziecko wypowie pierwsze, nawet najprostsze słowo, musi „przejść” wiele etapów. Okres melodii – od urodzenia do 1. roku życia Jak noworodek ma poinformować świat o swoim istnieniu i zasygnalizować swoje potrzeby? Oczywiście płaczem i krzykiem. I taki właśnie okres – „płaczu i krzyku” – trwa od urodzenia do ok. 3. miesiąca życia. To właśnie kwilenie czy łzy są niemowlęcymi głoskami, sylabami i wyrazami. Po jakimś czasie bobas zaczyna kojarzyć, że krzykiem może wywołać reakcję u bliskiej osoby – to pierwsza forma porozumienia z mamą i tatą. W samym krzyku niemowlęcia występują zaś elementy nieartykułowane, zbliżone do samogłosek: „a”, „o”, „u”. Między 3. a 6. miesiącem mówimy o głużeniu. Okres ten związany jest z faktem, czy dziecko jest w stanie utrzymać główkę prosto. W tej fazie maluszek wydaje z siebie różnego rodzaju dźwięki, zwłaszcza gardłowe i tylnojęzykowe, wśród których są m. in. „agu”, „ga”, „kha”, „ehe”, „he”, „kli”, „tli”, „bwe”. Czasami słyszalny jest także wibrujący dźwięk przypominający „r”. Warto przy tym wiedzieć, że głużenie ma charakter przypadkowy – dziecko nie uczy się go specjalnie. Dzieje się samo, a zatem to odruch bezwarunkowy, który pojawia się u każdego malca, bez względu na kulturę, rasę czy język ojczysty. O ile głużą wszystkie maleństwa, bez względu na to, czy słyszą czy są mają niedosłuch, o tyle gaworzenie, czyli następna faza nauki mowy, pojawia się tylko u brzdąców, które prawidłowo słyszą. Pierwsze gaworzenie, pojawiające się ok. 5. miesiąca życia maluszka, jest przypadkowe. Sylaby już stanowią jednak ciągi, co polega na łączeniu samogłosek, które dziecko wymawiało do tej pory ze spółgłoskami: „ga-ga”, „ma-ma-ma”, „ugh-ugh” etc. Półroczne dziecko gaworzy już śpiewnie, czyli spontanicznie modyfikując wysokość i ton głosu, a siedmiomiesięczny bobas rozpoznaje pojedyncze słowa, zwłaszcza te, które odnoszą się do konkretnych przedmiotów. I chce je naśladować. Warto przy tym wiedzieć, że te pierwsze zbitki sylab to tzw. echolalie. Polegają one na powtarzaniu własnych i zasłyszanych dźwięków, sylab, krótkich wyrazów, co dziecko doskonali metodą prób i błędów. Takie proste ćwiczenia sprawiają, że wchodząc w następny okres rozwoju mowy, okres wyrazu, malec rozumie dużo więcej, niż umie powiedzieć, a jednocześnie potrafi spełniać proste polecenia. Okres wyrazu – od 1. do 2. roku życia Na tym etapie nauki mowy słownik dziecka jest już pełen samogłosek. Roczny bobas zna już „a”, „e”, „i”, „o” i „u”. Wyjątkiem są „ą” i „ę”, czyli tzw. nosowe. Zazwyczaj nieobce są mu także spółgłoski „m”, „p”, „b”, „m”, „t”, „d”, „n”, „k”, „ś”, „ć”, a czasami także „ź” i „dź”. Pozostałe spółgłoski są za trudne, dlatego pomysłowe dziecko zastępuje je innymi i w taki sposób składa coś na kształt zrozumiałego dla opiekunów wyrazu. Tym sposobem np. „Krzyś” to „syś”. Często zdarza się także, że malec wypowiada jedynie pierwsze sylaby wyrazów lub same końcówki, przez co nie „baba miała” a „baba ała”. Okres zadania – od 2. do3. roku życia W tym czasie dziecko zaczyna budować zdania. Początkowo są to zdania proste, czyli składające się z dwóch, trzech wyrazów, następnie przechodzi w wypowiedzi dłuższe, czyli cztero-, pięciowyrazowe. Pierwsze zdania są twierdzące, ponieważ są najprostsze (tonacja nie gra tu dużej roli), a następnie pojawiają się zdania pytające i rozkazujące. Będą na tym etapie nauki mówienia malec wypowiada prawidłowo spółgłoski „p”, „b”, „m”, „f”, „w”, „k”, „g”, „h”, „t”, „d”, „n”, „l” oraz samogłoski ustne: „a”, „o”, „u”, „e”, „y”, „i”, „a”, czasem nosowe: „ą”, „ę”. Pod koniec tego okresu pojawia się także „s”, „z”, „c”, „dz”, które wcześniej było zastępowane przez dziecko poprzez „ś”, „ź”, „ć”, „dź”. I, co ważne, malec słyszy błędnie wypowiedziane słowa i poprawia je. Świadczy to o różnicowaniu słuchowym prawidłowej, jak i nieprawidłowej wymowy słów. Na tym etapie mowa dziecka jest zrozumiała nie tylko dla najbliższych, ale także dla otoczenia. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Zimowa pielęgnacja niemowlęcia od A do Z
Gdy zimą na dworze hula zimny wiatr, a temperatura spada poniżej zera, w domu jest całkiem odwrotnie – przytulnie i ciepło. Taka „huśtawka” warunków nie wpływa korzystnie na stan skóry dziecka, dlatego warto wiedzieć, w jaki sposób zadbać o nią skutecznie i bezpiecznie.
Skóra niemowlęcia, podobnie jak wiele innych organów (skóra to przecież także organ – i to największy w całym organizmie człowieka) w momencie przyjścia dziecka na świat nie jest jeszcze w pełni dojrzała. Musi minąć kilka lat, aż będzie tak „sprawna”, jak skóra osoby dorosłej. Z tego powodu jest o wiele bardziej narażona na działanie szkodliwych czynników zewnętrznych. Zastanówcie się – jeśli zimą skórę dorosłego przesusza np. centralne ogrzewanie, to co ma „powiedzieć” skóra maleńkiego bobasa? A jak dorosła skóra potrafi pękać na mrozie, to co się może stać ze skórą niemowlęcia? Dlatego tak ważne jest, żeby wiedzieć jak pielęgnować młodą skórę. A to naprawdę nic trudnego! Mamy dla was garść wskazówek o czym pamiętać i na co zwracać uwagę. Gotowi? Zatem zaczynamy nasz minialfabet pielęgnacji. A jak Atopia Coraz więcej niemowląt cierpi z powodu atopowego zapalenia skóry lub innych alergicznych zmian. Należy pamiętać, że taka skóra musi być stale odpowiednio nawodniona, a suche powietrze w mieszkaniu ją przesusza. Dlatego zimną należy ją częściej nawilżać lub natłuszczać. B jak Butki na zimę Jeśli malec jeszcze nie chodzi, powinny być po prostu ciepłe i wykonane z materiałów przepuszczających powietrze. Jeśli zaś stawia już samodzielne kroki, muszą mieć dodatkowo grubą i elastyczną podeszwę oraz sztywny zapiętek i usztywnioną kostkę. C jak Czapeczka Bez niej ani rusz, bo brak nakrycia głowy to pierwszy krok do przeziębienia. Czapka dla niemowlaka musi być ciepła, przewiewna oraz szczelnie zakrywać uszy i czoło – inaczej trudno uniknąć infekcji. D jak D3 (witamina) Naturalnie witamina D3 jest „wytwarzana” przez organizm człowieka pod wpływem promieniowania UV. Dlatego nie wolno chować dziecka przed słońcem. Kilkanaście minut dziennie wystarczy, by wspomóc układ kostny, a w przyszłości także zęby. F jak Filtr Zimą słońce opala równie mocno, jak latem, ponieważ doskonale odbija się od śniegu. Dlatego najmłodsze niemowlęta należy ukryć pod budką wózka, a starszym zaaplikować na odkryte powierzchnie skóry krem z filtrem dedykowany najmłodszym. H jak Hartowanie Wzmacnianie organizmu poprzez przyzwyczajanie go do zimna to doskonała gimnastyka dla układu odpornościowego i naczyń krwionośnych. Jak hartować? Np. mocząc stópki dziecka raz w temperaturze ok. 37-39°C, raz w 10°C. K jak Krem ochronny do buzi „Zimowy” krem nie powinien zawierać wody, ponieważ potęguje ona działanie chłodu. Jaki krem wybrać? Najlepiej taki na każdą pogodę, który chroni przed zimnem i mrozem (preparaty nawilżające w tym wypadku się nie sprawdzą). Krem należy nałożyć na buzię dziecka ok. 15 minut przed wyjściem z domu, żeby zdążył się wchłonąć i skutecznie zabezpieczył młodą skórę. N jak nawilżanie i/lub natłuszczanie Centralne ogrzewanie w domu sprzyja wysuszaniu skóry. Aby temu zapobiec, warto po każdej kąpieli (a także, jeśli to konieczne, kilkakrotnie w ciągu dnia) smarować ją preparatem nawilżającym dostosowanym do wieku dziecka. Jeśli zaś dziecko ma wyjątkowo suchą skórę, ulgę przyniosą jej preparaty o działaniu natłuszczającym. O jak Odmrożenia Niestety sporadycznie mogą się przydarzyć, zwłaszcza u biegającego już szkraba. Narażone na nie miejsca to m.in. koniuszki palców czy uszu. Odmrożone miejsca stają się białe lub szare i bardzo zimne. Aby pomóc malcowi, nie wolno tych części ciała zamoczyć w gorącej kąpieli, bo zbyt gwałtowna zmiana temperatury może doprowadzić do uszkodzenia skóry – trzeba zanurzyć je w wodzie mającej ok. 37°C lub przyłożyć do nich letnie okłady. P jak Pieluszka i Pupa Schowana szczelnie pod pieluszką skóra na pupie może szybko ulec podrażnieniu, dlatego przy każdej zmianie pieluszki należy posmarować ją kremem przeciw odparzeniom. Ważna jest także sama pieluszka – musi być odpowiednio dopasowana do ciała dziecka (nie za luźna i nie za ścisła), wykonana z materiałów przepuszczających powietrze i delikatna do skóry. Liczy się także chłonność – malec nie może mieć mokro, ponieważ może to nawet doprowadzić do infekcji. P jak Przegrzewanie Zbyt ciepłe ubranie malca może doprowadzić do przegrzania organizmu, a ono znowu wcale nie chroni przed infekcją – wręcz przeciwnie – może ją wywołać. Dlaczego? Bo maluch, któremu jest za gorąco mocno się poci, a mokra skóra łatwo ulega wychłodzeniu. Efekt? Przeziębienie gotowe! Przegrzanie może także wywołać potówki na skórze maleństwa. T jak Temperatura Dla niemowlęcia do 6. miesiąca życia granicą jest -5°C, dla starszaka -8°C. Należy mieć także na uwadze, że wiatr potęguje odczucie chłodu, więc liczy się nie tylko wskazania słupka rtęci. U jak Ubranie na cebulkę Maleństwo należy ubierać na cebulkę. Jak? Warstwę podstawową mogą tworzyć bawełniane śpioszki oraz ciepły kaftanik, a okrycie wierzchnie kombinezon oraz śpiworek lub kocyk. To ważne, bo powietrze między warstwami izoluje od chłodu. W jak Werandowanie Organizm malca należy powoli uczyć tolerancji niskich temperatur, stąd zaleca się rozpoczęcie „przygody z zimą” od werandowania. Kolejnym etapem jest spacer właściwy – te pierwsze powinny trwać ok. 15 min, następne pół godziny i tak dalej, aż ich czas wydłuży się do kilku godzin dziennie. W jak Wietrzenie mieszkania Optymalna dla zdrowia temperatura to 20°-22°C. Mieszkanie należy wietrzyć zwłaszcza przed snem, ponieważ świeże powietrze nawilża błony śluzowe, ułatwia oddychanie i „wymiata” z pomieszczenia zarazki. Jak wietrzyć skutecznie? Otwierać okno szeroko na 5 minut co godzinę. Z jak Zimno mi Aby sprawdzić, czy dziecku nie jest za ciepło/zimno, należy dotknąć jego karku. Spocony to znak, że maluch jest przegrzany, zimny – że marznie. Dotykanie rączek czy stópek nie ma sensu, ponieważ są one chłodniejsze od reszty ciała.
O dziecięce ząbki należy zadbać... jeszcze zanim się pojawią. To naprawdę możliwe, a profilaktyka to najlepsza inwestycja na przyszłość. Stan ząbków mlecznych bezpośrednio przekłada się bowiem na to, czy za kilka lat dziecko będzie miało olśniewające – niczym perełki – zęby stałe.
Kiedy pojawiają się pierwsze ząbki w buzi bobasa? Jak o nie zadbać? I czy ich kondycja zależy tak samo od spożywanych pokarmów i higieny, jak i od genów? Pora na garść informacji o ząbkach i ząbkowaniu, ponieważ im większa wiedza, tym większa szansa na uchronienie maluszka przed ewentualnymi problemami w późniejszym życiu. Odliczanie czas zacząć Każde dziecko – o czym regularnie przypominamy – rozwija się w swoim indywidualnym tempie. Oczywiście są pewne okresy, w których rodzice mogą spodziewać się, że dziecko opanuje daną umiejętność, ale to tylko „punkty orientacyjne”, a nie konkretne „deadline'y”. Tym sposobem jedne dzieci w wieku 2 lat dosyć płynnie porozumiewają się z rodzicami (znają wiele słów i składają z nich proste, ale kilkuwyrazowe zwroty), inne potrafią powiedzieć tylko kilka prostych słów, jedne stawiają pierwszy krok jeszcze przed pierwszymi urodzinami, inne kilka miesięcy później. I podobnie jest z ząbkami. Ogólnie można przyjąć, że jako pierwsze pojawiają się dolne jedynki (w 6.–11. miesiącu życia), potem jedynki górne (6.–12. miesiąc), następnie wyrzynają się górne dwójki (6.–16. miesiąc) i wreszcie dolne (7.–18. miesiąc). Czwórki, czyli zęby trzonowe wychodzą między 10. a 19. miesiącem, a kły, czyli trójki, wyrastają w 15.–24. miesiącu. Piątki „przebijają się” w 21.-31. miesiącu. Wielu lekarzy uważa, że proces ten uwarunkowany jest genetycznie. Geny mają głos Ząbkowanie dziecka bardzo często spójne jest z tym, jak wyglądało ono u rodziców – zaczyna się w podobnym wieku i podobnie przebiega. Jeśli oboje rodzice wcześnie mieli pierwsze ząbki, bardzo prawdopodobne, że pierwsze mleczaki u maluszka także pojawią się prędko. Ale o ile dziedziczy się ten aspekt ząbkowania, o tyle nie ma dowodów, że jeśli rodzice cierpią przez próchnicę, to malec „dostanie” ją w genach. Nie oznacza to jednak, że mama nie ma w ogóle wpływu na stan uzębienia swojego maleństwa. Ma, i to ogromne! Jakość zawiązków zębów (noworodek rodzi się z kompletem zawiązków 20 zębów mlecznych ukrytych poniżej linii dziąseł) w dużej mierze zależy bowiem od tego, co je ciężarna. W jej diecie nie może brakować wapnia oraz witamin A i D. Ząbkowanie – czy to już? Ząbkowanie może być praktycznie bezbolesne, ale niestety w większości przypadków nie obejdzie się bez dziecięcych łez. Dlaczego? Ponieważ korona zęba jest szersza niż szczelina w szczęce. Ponadto napór ząbka na tkankę kostną i łączną może (ale nie musi) wywołać stan zapalny, który objawia się obrzmieniem i zaczerwienieniem dziąsła. Na szczęście objawy ząbkowania można łagodzić, należy tylko obserwować bobasa, by wiedzieć, kiedy pomoc będzie mu potrzebna. A ząbkowania można się spodziewać, gdy maleństwo: bardzo się ślini – jeśli bolą go dziąsła, wkłada rączki do buzi, co pobudza ślinienie; wszystko gryzie – rozpulchnione dziąsła swędzą, a zaciskanie ich na czymś przynosi ulgę; nie ma apetytu – mimo głodu, z powodu bólu, rezygnuje z jedzenia; jest marudne, rozdrażnione i popłakuje; ma nieuzasadnioną infekcją biegunkę czy gorączkę. Jak pomóc bobasowi? Bawełniany śliniaczek wchłonie to, co się uleje z dziecięcej buzi, schłodzony żelowy gryzaczek (ewentualnei chłodny soczek, jeśli bobas nie chce gryźć) przyniesie ulgę opuchniętym dziąsłom, a odpowiedni preparat (żel lub maść do kupienia w aptece) zniweluje ból i złagodzi stan zapalny. Higiena to zawsze podstawa Nawet jeśli dziecko nie ma ząbków, trzeba raz dziennie dokładnie przecierać mu dziąsełka gazikiem zwilżonym w przegotowanej wodzie albo silikonową szczotką nakładaną na palec. A gdy pojawi się już pierwsza „perełka”, mycie ząbków powinno stać się rytuałem. Pierwsza prawdziwa szczoteczka powinna mieć miękkie włosie, małą główkę i być dostosowana do wieku malca (informacje o tym zawsze są na opakowaniu). Ząbki trzeba myć dwa razy dziennie – samą wodą lub pastą bez fluoru. Roczny brzdąc z reguły umie już płukać ząbki, a dla dwulatka mycie zębów powinno być nawykiem. Dbanie o mleczaki Jest niezwykle ważne, ponieważ to mleczaki kształtują przestrzeń dla stałych zębów i kierują je we właściwe miejsce. Chorych mleczaków nie należy więc wyrywać, a zabezpieczać lub leczyć. Biała lub brązowa plamka na szkliwie mleczaka to sygnał, że do pedodonty (stomatologa dziecięcego) należy iść jak najszybciej. I wcale nie musi skończyć się wierceniem, ponieważ lekarz ma do dyspozycji także inne metody leczenia, a wśród nich m.in. remineralizację (zabezpieczanie ubytków związkami fluoru), ozonowanie (niszczenie próchnicy ozonem) czy lapisowanie (uszkodzone fragmenty zęba smaruje się lapisem, a na niego nakłada substancję, która nie pozwala próchnicy się rozprzestrzeniać po innych zębach). Jak jeszcze można zmniejszyć ryzyko rozwoju próchnicy? Wystarczy przestrzegać kilku zasad: pilnować, by po kolacji dziecko myło zęby, bo w nocy wydzielanie śliny zwiększa się dziesięciokrotnie, a to pożywka dla bakterii, nie pozwalać malcowi stale podjadać (ciągle żucie powoduje produkowanie szkodliwych dla zębów kwasów) i jak najdłużej nie proponować bobasowi słodyczy (najgorsze są te, które się kleją do zębów, czyli m.in. żelki czy sezamki). Zajrzyj też na ww.dada.pl
Płacz to płacz – powiedzą rodzice dorosłych dzieci, którzy przez lata zapomnieli, co to niemowlęce krzyki, tudzież pary, które powiększenie rodziny dopiero planują. Ale młodzi rodzice, którzy już trochę poznali swoje maleństwo wiedzą, że płacz płaczowi nierówny. Drobne niuanse decydują o tym, co poprzez krzyk, jęk czy zawodzenie bobas chce wyrazić.
Wszystkie dzieci czasami płaczą, ale ich płacz wcale nie musi oznaczać, że jest im źle – zimno, mokro czy że się boją. Dziecięcy płacz to dla maluchów bardzo długo jedyny sposób na kontakt z otoczeniem i wyrażenie swoich potrzeb. To także sfera zainteresowań wielu naukowców. Badaczom z Browns University z Rhode Island, pod kierownictwem prof. Stephena Shenkopfa, udało się skonstruować... analizator niemowlęcego płaczu. Chcą dzięki niemu diagnozować wiele przypadłości neurologicznych, a jednocześnie dać rodzicom narzędzie, które przetłumaczy, wydawałoby się przypadkowe dźwięki, wydobywające się z maleńkich gardeł. Specjalny program komputerowy analizuje sekwencje płaczu, biorąc pod uwagę 80 różnych parametrów: od częstotliwości po natężenie dźwięku. Naukowcy chcą udostępnić analizator specjalistom z całego świata, by razem stworzyć swoisty „słownik płaczu”. Raz, dwa, trzy - badaczem jesteś ty! Do tego jednak jeszcze długa droga i nim taki analizator będzie masowo dostępny, rodzice sami muszą nauczyć się rozpoznawać, co poprzez płacz dziecko chce im przekazać. Pora zaprosić Was więc do zabawy w badaczy dziecięcego płaczu. Gotowi? No to zaczynamy! Czy wiecie, jak płacze dziecko gdy... ...jest głodne? Płacz głodnego bobasa jest bardzo głośny i przypomina atak złości. Dziecko robi się czerwone, pręży ciałko, a nim zacznie płakać, ślini się i głośno ssie smoczek. ...jest zmęczone? Płacz zmęczonego maleństwa jest jednostajny i monotonny lub rytmiczny, narastający, często połączony z odwracaniem główki od bodźców (światła, dźwięków). ...czuje ból? Płacz cierpiącego maluszka pojawia się bez zapowiedzi. Przypomina krzyk, czasem pisk, towarzyszy mu żałosne szlochanie. Bobas niemal traci dech. ...jest mu źle? Taki płacz najpierw jawi się jako gruchanie, potem coraz głośniejsze marudzenie aż przechodzi w zawodzenie. Przyczyn może być wiele, np. mokra pieluszka. ...boi się? Przestraszony malec najpierw układa usteczka w podkówkę, a potem wybucha płaczem. ...źle się czuje? Nosowe popłakiwanie, które przypomina rozdrażnienie, może sugerować, że rozpoczyna się infekcja albo maluszkowi rosną ząbki. ...jest mu za gorąco? Malec, któremu jest zbyt ciepło marudzi, a to marudzenie przypomina początkowo zadyszkę, która przechodzi następnie w płacz. ...jest mu za zimno? Sygnalizuje je głośny płacz, często połączony z drganiem dolnej wargi. ...tęskni za mamą? Płacz spowodowany tęsknotą przypomina trochę miauczenie kotka. Gdy maleństwo znajdzie się już w maminych ramionach, płacz ustaje jak ręką odjął. ...czuje ruchy jelit? Dzieje się tak podczas karmienia, gdy malec popłakuje i często chrząka. Utulanie płaczu Twój maluszek jest nakarmiony, ma suchą pieluszkę, w której mu wygodnie, jest wyspany, a nadal płacze? Może wcale tego nie „planuje”, ale nie umie się sam uspokoić, za to w płakaniu jest mistrzem... Postaraj się mu pomóc. Jak? Na każde dziecko trzeba znaleźć metodę. Możesz: przytulić maleństwo – większość bobasów uspokaja się w ramionach mamy czy taty, bo czują się bezpieczne. Mów do dziecka łagodnie albo zanuć mu kołysankę. kołysać dziecko – (w chuście, nosidełku bądź kołysce) rytmiczne kołysanie sprawia, że dzieci czują się jak w brzuchu u mamy, a to tam im było najlepiej. ograniczyć bodźce – zbyt dużo różnych dźwięków albo po prostu za duży hałas powodują, że dziecko czuje się zagubione, a gdy się boi – płacze. owinąć malucha ciasno kocykiem – taki kokon potrafi uspokoić, zwłaszcza noworodki. przygotować brzdącowi kąpiel – ciepła woda często natychmiast uspokaja, a zafundowany po niej masaż rozluźnia dziecko i ułatwia mu zasypianie. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Mleko mamy jest dla maluszka pokarmem idealnym, gdyż dostarcza mu wszystkich niezbędnych do rozwoju składników w optymalnych proporcjach. Zaspokaja więc wszystkie potrzeby żywieniowe dziecka, ale tylko przez pierwsze półrocze. Potem przychodzi czas na urozmaicanie diety małego smakosza.
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca, aby mamy karmiły swoje pociechy wyłącznie piersią do ukończenia co najmniej 6. miesiąca życia. Te pół roku bardzo szybko mija, dzieci rosną dosłownie jak na drożdżach i w pewnym momencie kobiecy pokarm nie zaspokaja wszystkich ich potrzeb żywieniowych. Nastaje więc moment, kiedy jadłospis brzdąca trzeba rozszerzyć. Ale uwaga: dziecko to nie mały dorosły, zatem jego dieta to nie pomniejszona odpowiednio ilość i różnorodność posiłków rodzica. Menu maleństwa musi być prawidłowo zbilansowane, a kolejność wprowadzania nowości zachowana. Skąd mama i tata mają wiedzieć, co to znaczy? Niemowlęta i dzieci powinny być żywione zgodnie z tzw. schematem żywienia, który określa optymalny dla rozwoju potrzeb dzieci zdrowych sposób i czas rozszerzania diety. Postępowanie zgodnie z taką „ściągą” ułatwia dziecku poznanie i zaakceptowanie nowych smaków i różnych konsystencji. Wskazówki jak na tacy Wprowadzanie niemlecznych posiłków często wzbudza u rodziców wiele emocji i nie ma się co dziwić – to duży krok w kierunku samodzielności malca. Ale nim sam będzie decydował, co i kiedy chce zjeść, to mama i tata mają ostatni głos. I muszą pamiętać, że: Nowości w diecie mogą pojawić się od 4. miesiąca. Niemowlętom karmionym mlekiem modyfikowanym (jeśli z jakiegoś powodu kobieta nie może/nie chce karmić piersią) można zacząć urozmaicać dietę po skończeniu przez nie 4. miesiąca życia. Wcześniej niż po 6. miesiącu – o ile tak zdecyduje lekarz – można rozszerzyć menu maluszkowi karmionemu mlekiem mamy. Nowe składniki podajemy zawsze pojedynczo. Malec może okazać się alergikiem. Aby móc zidentyfikować ewentualny alergen pokarmowy, nowości wprowadza się w minimalnej ilości i pojedynczo – jeden produkt, jedna łyżeczka/porcja co 2-3 dni. Reakcję maluszka warto notować. Liczy się odpowiedni moment. Nowości warto zaproponować dziecku przed południem, gdy nie jest zbyt głodne – zbyt duży apetyt nie sprzyja testowaniu nowinek. Ważny jest też humor malca – jeśli ma „zły dzień”, warto odłożyć to „na jutro”. Sprawdza się metoda pół na pół. Aby malec nie przeżył „kulinarnego szoku” na widok nowości, powinno się wprowadzany składnik połączyć pół na pół ze znanym już mlekiem czy kaszką. Ważna jest konsystencja. Rozszerzanie diety zaczynamy od nowego produktu, ale w znanej konsystencji – czyli w formie płynu. Gdy malec ma 5-7 miesięcy, pokarmy mogą mieć formę rzadszej lub gęstszej papki. 8. miesiąc życia to nadal czas miksowania zupek, ale mogą mieć już one małe grudki, a nie być idealnie gładkim kremem. 9. i 10. miesiąc to czas, kiedy w diecie mogą pojawić się posiłki zachęcające do gryzienia i żucia (np. ugotowane i starte na tarce warzywa). Roczny bobas może już dostać obiad składający się z dwóch dań: np. zupki i mięska z warzywami. Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. Dlatego na początek warto wybrać warzywne papki i niesłodkie kaszki. Jeśli pierwsze nowe produkty będą słodkie, cukier może zostać „królem podniebienia”, z którym nigdy nie wygrają brokuły czy szpinak. Nie wolno robić nic na siłę. Co prawda to rodzice decydują, co i kiedy malec powinien zjeść, ale to do malucha należy ostatnie słowo w tym temacie. Wmuszanie w dziecko posiłku, zwłaszcza nowości, tylko do niego zniechęci. Może się bowiem okazać, że jednego dnia malec będzie kręcił nosem, a dzień później z chęcią pałaszował. Nowości w diecie mogą zmienić skład kupki. A to znów może „owocować” podrażnieniami, a nawet odparzeniami. Dlatego w okresie urozmaicania jadłospisu maluszka należy zwrócić wyjątkową uwagę na regularne przewijanie, a pieluszki muszą być wyjątkowo chłonne, aby jak najlepiej izolować wilgoć od skóry. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Gdy w domu pojawia się dziecko, w życie rodziców – nawet tych najbardziej zorganizowanych – wkrada się chaos. Tymczasem maleństwo potrzebuje porządku wokół siebie, bo jednym z najbardziej istotnych elementów dla prawidłowego rozwoju malca jest stały rytm dnia.
Narodziny dziecka to prawdziwa rewolucja, ale nastający w domu chaos wcale nie jest inspirujący – a na pewno nie dla noworodka. To prawda, że życie mamy i taty staje na głowie, ale co ma „powiedzieć” dziecko? Dla niego wszystko jest nowe i nieznane: przytłumione do tej pory dźwięki stają się głośniejsze i wyraźniejsze, skórę może podrażniać dotyk różnych materiałów, światło razi w oczka a nos atakują zupełnie nieznane zapachy. Do tego trzeba jeść i pić, co w brzuchu mamy nie było konieczne, no i kojące bicie serca mamy jest tylko wtedy, gdy bobas jest na rękach a nie zawsze, wszędzie i o każdej porze. Dlatego tak ważne jest, żeby nie fundować dziecku jeszcze więcej „atrakcji”. Ratunkiem dla całej rodziny, swoistym oparciem, może być stały rytm dnia dziecka, bo stabilizacja daje poczucie bezpieczeństwa, co znów przekłada się na spokój. Co daje dziecku stały rytm dnia? Regularny tryb życia niewątpliwie przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania wielu procesów – zarówno fizjologicznych, jak i poznawczych oraz emocjonalnych rozwijającego się niemowlęcia. Ponadto daje mu możliwość ułożenia i posegregowania informacji, jakie jego mózg „przyjął” w ciągu dnia – a należy pamiętać, że człowiek nigdy nie uczy się tak szybko i tak wiele, jak w ciągu pierwszych lat życia. Dlatego punktualność i niezmienność kolejności są tak istotne dla małego człowieka. A co jeszcze daje dziecku stały rytm dnia? Mamy dla Was garść wskazówek. Pomaga dziecku odróżnić dzień od nocy. A różnica ta musi być wyraźna – na zabawę i gości jest czas właśnie za dnia, gdy robi się ciemno/późno i cicho pora do łóżka. Dla rodziców to oczywiste, ale skąd ma to wiedzieć bobas, który pod sercem mamy zawsze miał „stałe warunki”? Wyznacza granicę między tym, co wolno, a czego nie można. Malec dopiero poznaje swoich rodziców i nie wie, co zaakceptują, a w związku z czym „będą na nie”. Jeśli opiekunowie będą konsekwentni, maleństwo powoli nauczy się, na ile może sobie pozwolić. Uspokaja dziecko i pomaga w zasypianiu. Nic nie relaksuje tak, jak przewidywalność. No bo po co płakać i się denerwować, jeśli wiadomo, co się zdarzy za chwilę, co nas czeka za jakiś czas, jak będzie wyglądał dalej dzień? Wniosek? Nic malca tak nie relaksuje, jak... nuda! Moc rytuałów Jednym z elementów stałego rytmu dnia dziecka są tzw. rytuały, czyli codziennie powtarzające się w tej samej kolejności czynności. Takim rytuałem może być np. codzienny 2-godzinny spacer o tej samej porze. Oczywiście nic się nie stanie, jeśli jednego dnia będzie to np. dziesiąta rano a drugiego jedenasta, ale już wychodzenie raz rano a raz po południu może sprawić, że brzdąc będzie marudził przy ubieraniu, bo nie będzie wiedział, czy czeka go dajmy na to wycieczka do parku czy... do lekarza. A to zasadnicza różnica, prawda? Inny przykład? Jedzenie. Można karmić dziecko raz na kanapie a raz przy stole w kuchni, ale wtedy malec może się pogubić – dla niego fakt przejścia do salonu może być równoznaczny z porą na zabawę (bo do tej pory tak było), a nie z obiadem. Natomiast jeśli każdy posiłek będzie poprzedzony np. myciem rączek, usadowieniem się na krzesełku do karmienia i założeniem śliniaczka, malec nie będzie miał wątpliwości na co (jak zwykle) przyszedł czas. Jeszcze innym, „klasycznym” wręcz rytuałem, jest rytuał „na sen”. To jeden z najskuteczniejszych „patentów” na to, aby malec w miarę szybko zasnął i spokojnie przespał noc (albo przynajmniej rzadziej się budził). Powinien zaczynać się on od kąpieli o tej samej porze – to najważniejszy, bo pierwszy punkt rytuału i nie powinien się opóźniać. Kąpiel rozluźnia mięśnie i uspokaja, a zatem to naturalny środek nasenny. Potem pora na porcję czułości – np. mały masaż (czyli muskanie skóry, głaskanie, delikatne uciskanie). Ostatnim elementem rytuału, a zarazem ostatnim punktem dnia, jest bajeczka lub kołysanka – także cicha i spokojna i... niezbyt ciekawa, by malec się nie rozbudził zainteresowany, zamiast zasnąć jak aniołek. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Delikatna skóra maluszka ma swoje wymagania w zakresie pielęgnacji. Pod tym hasłem rozumiemy jednak nie tylko zabiegi pielęgnacyjne z użyciem dedykowanych tak młodej skórze kosmetyków, ale także troskę o garderobę dziecka. Ma ona bowiem duży wpływ na stan skóry, a co za tym idzie, zdrowie maleństwa.
Kompletowanie wyprawki przed narodzinami dziecka to chyba jedna z najprzyjemniejszych „konieczności”, prawda? Ubranka dla bobasów potrafią być przecież naprawdę śliczne i urocze, a co za tym idzie wręcz krzyczą „kup mnie”. Ale czy naprawdę takiemu maluszkowi potrzebnych jest po kilkanaście par pajacyków, body, kaftaników, spodenek czy sukieneczek? Oczywiście, że nie. Dziecko rośnie naprawdę „jak na drożdżach” i zdarza się, że coś, co w jednym tygodniu pasowało jak ulał, w drugim jest za małe. Dlatego rodzice nie powinni stawiać na ilość, a na jakość i nie tracić głowy przed sklepowymi półkami z ubrankami. Potrzeby ważniejsze niż trendy Ubranka dziecka powinny być ładne – tego nie negujemy, ale przede wszystkim liczy się ich „wnętrze”, a nie wygląd zewnętrzny. Dlatego kompletując garderobę pociechy, mama i tata muszą pamiętać o kilku zasadach: Materiał – najlepiej sprawdza się lekka bawełna, ponieważ jest naturalna, przepuszcza powietrze i rzadko uczula. Jeśli chodzi o grubsze tkaniny, to u dzieci sprawdzi się polar (welur jest mniej przewiewny). W szafie dziecka, przynajmniej w pierwszych latach życia, nie ma miejsca na nylon, poliester, wiskozę czy gruby len, ponieważ mogą podrażniać. Uwaga także na sztuczne barwniki – mogą być alergenami! Krój – ubranka mają być wygodne dla dziecka i nie sprawiać kłopotów rodzicom. Dlatego najlepsze są śpioszki i pajacyki rozpinane z boku na całej długości. Szwy w ciuszkach nie mogą być ostre, uwaga także na drobne guziczki czy zatrzaski na plecach (mogą uwierać podczas snu). Rozmiar – ubranka, które krępują ruchy, mogą utrudniać m.in. prawidłowy rozwój bioderek. Nie mogą być jednocześnie za luźne, żeby się nie fałdowały i nie uwierały. UWAGA: co prawda pieluszka to nie garderoba, ale ponieważ to ona styka się ze skórą malca praktycznie przez 24 godziny, także musi być odpowiednio dobrana. Tu także liczy się materiał, krój i jakość! Pranie i prasowanie pod specjalnym nadzorem Delikatna skóra maluszka łatwo wchłania substancje, z którymi ma kontakt. Dlatego coś, co dla dorosłego może być w pełni neutralne i bezpieczne, na skórze malca może wywołać podrażnienia. Dlatego mama i tata muszę mieć świadomość, że: Konieczne jest pranie każdego nowego ubranka, ręcznika czy pościeli. Nim trafią one do szafy dziecka, przebywają długą drogę i osadzają się na nich rozmaite zanieczyszczenia, a nawet chorobotwórcze drobnoustroje. Trzeba się ich pozbyć. Należy prasować każde nowe ubranko, a także każde wyprane, co najmniej do skończenia przez bobasa trzech miesięcy. Wysoka temperatura niszczy zarazki i sprawia, że są sterylnie czyste. W taki sam sposób należy prać i prasować także inne tkaniny, z którymi styka się skóra dziecka, np. pościel w łóżku rodziców. Dziecięcych ubranek nie wolno prać w „dorosłych” detergentach. Mają one zbyt silny skład, co jest prostą drogą do problemów natury dermatologicznej. Dlatego należy stosować takie produkty, na których jest informacja, że są one odpowiednie od pierwszych dni życia dziecka. Najlepiej, aby wybrany środek miał też pozytywną opinię jednego z uznanych ośrodków badawczych. Nie wolno łączyć „dorosłego” detergentu z płynem czy proszkiem dedykowanym najmłodszym. Składniki piorące zawarte w zwykłych proszkach czy płynach wiążą się z włóknami i nawet po podwójnym płukaniu pozostają w tkaninie. Takie mieszanie sprawia, że zastosowanie produktu dla dzieci staje się niestety bezużyteczne. Odplamiacz także musi być w wersji „baby”. Każdy wie, że maluszki są ekspertami w brudzeniu ubranek, więc w sytuacji, gdy proszek nie radzi sobie z uporczywymi plamami, konieczne może być zastosowanie odplamiacza. Należy oczywiście wybrać odplamiacz przeznaczony do ubranek dziecięcych, którego skład został opracowany w taki sposób, aby jednocześnie dbać o skórę bobasa. Zapach nie jest najważniejszy. Specjalne środki do prania dla dzieci nie zawierają silnych środków zapachowych – podobnie jak nie zawierają sztucznych barwników, enzymów chemicznych czy rozjaśniaczy optycznych. W ten sposób chronią wrażliwą skórę dziecka przed drażniącymi składnikami, które za pośrednictwem tkaniny mogłyby przenikać wgłąb organizmu. Dwukrotne płukanie nie sprawi, że z ubranka skutecznie zostaną wypłukane drobinki „zwykłego” proszku, w którym prane są ubranka maluszka. To więc to żadna alternatywa. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Jak nauczyć dziecko spać w swoim pokoju?
Ty i twój partner chcielibyście przypomnieć sobie, jak to jest spać tylko we dwoje, tymczasem wasz malec ani myśli wyprowadzać się z waszej sypialni? Mamy na to sposób!
Wielu młodych rodziców początkowo ustawia łóżeczko niemowlęcia w swojej sypialni, bo tak jest wygodniej – łatwiej nakarmić maleństwo w nocy, szybciej można je utulić, gdy się obudzi i zaczyna kwilić. Nadchodzi jednak taki moment, kiedy my, rodzice, chcemy, aby nasze łóżko znów stało się intymnym miejscem tylko dwojga – nas i naszego partnera. Tymczasem maluch, przyzwyczajony do spania z nami, nie ma wcale zamiaru przeprowadzać się na noc do swojego pokoju. Co wtedy zrobić? Poznaj 6 prostych kroków do tego, jak przekonać malucha, że własna sypialnia to znacznie lepsze miejsce do spania niż pokój rodziców. 1. Poinformuj dziecko o zmianach Przeprowadzki malucha do własnej sypialni nie warto zaczynać od stresu, płaczu i krzyku. A tak z pewnością skończy się próba położenia malca pierwszego lepszego wieczoru w jego łóżku i surowy zakaz wchodzenia do sypialni rodziców. Kilka lub kilkanaście dni wcześniej zacznij rozmawiać z dzieckiem na ten temat, powiedz mu, że każde dziecko ma swoje rzeczy, którymi zazwyczaj nie dzieli się z innymi, jak np. szczoteczka do zębów czy właśnie łóżko. Możecie pobawić się, że każdego wieczora uczycie najpierw zabawki (lalki, misie), by każda spała samodzielnie we własnym łóżeczku (np. zrobionym z pudełek po butach). Maluch przekona się, że to nic strasznego i gdy nadejdzie ten dzień, w którym to on będzie musiał zasnąć w swoim łóżku, będzie czuł się pewniej. 2. Pozwól dziecku urządzić sypialnię Miłe otoczenie ułatwia zasypianie. Jeśli maluch jest nieco starszy i ma już własny gust, zgódź się, by urządził swoją sypialnię. Zabierz dziecko na zakupy i pozwól, by wybrało pościel, lampkę nocną, ozdoby na ścianę itp. Nawet jeśli to, co podoba się szkrabowi, kompletnie nie jest w twoim guście, zaciśnij zęby i przygotuj pokój tak, jak chce dziecko – to w końcu jego sypialnia. W takim samodzielnie urządzonym wnętrzu maluch będzie chętniej przebywał, a ty będziesz miała kolejny argument za tym, by spał u siebie – skoro szkrab sam wybrał wszystkie rzeczy do sypialni, powinien chcieć z nich korzystać. 3. Zapewnij dziecku poczucie bezpieczeństwa Dlaczego dzieci tak bardzo lubią spać blisko rodziców? Bo czują się wtedy bezpieczne i wiedzą, że gdyby coś się stało, mama jest tuż obok. Tak samo bezpiecznie maluch powinien czuć się w swoim pokoju. Starszemu dziecku postaw na stoliku nocnym lampkę, którą będzie mógł łatwo włączyć, gdy np. czegoś się przestraszy. Pozwól też maluchowi zabrać do łóżka ulubionego misia. Zapewnij, że gdy tylko będzie czegoś potrzebować, wystarczy że zawoła, a ty lub tata do niego przyjdziecie. Nawet jeśli maluch jeszcze nie do końca rozumie, co do niego mówisz, zasypianie w swojej sypialni będzie kojarzył z twoim spokojnym tonem. To sprawi, że jego pokój będzie dla niego tak samo bezpiecznym miejscem jak wasza sypialnia. 4. Zadbaj o komfort dziecka Bardzo ważne, by maluchowi podczas snu było wygodnie. Poza odpowiednio dobranym łóżkiem i materacykiem, ważne jest także komfortowe ubranko i pieluszka. Postaw na piżamki wykonane z miękkich, przewiewnych materiałów i na takie fasony, które nie będą uciskać czy uwierać delikatnego ciała dziecka. Taka sama zasada obowiązuje przy wyborze pieluszek na noc. Sięgnij po takie, które – jak pieluszki Dada – są przewiewne i dobrze dopasowują się do kształtu ciała, a przede wszystkim są bardzo chłonne dzięki specjalnemu wkładowi. To niezmiernie ważne zwłaszcza nocą, bo mokra pupa skutecznie potrafi utrudnić zaśnięcie, a do tego zniechęcić brzdąca do samodzielnego zasypiania. Na początku nauki spania we własnym pokoju, pieluszkę na noc warto zakładać również tym dzieciom, które w ciągu dnia korzystają już z nocnika. Nocą trudniej brzdącowi zapanować nad swoimi potrzebami, a z pieluszką maluch będzie czuł się pewniej. 5. Zminimalizuj stres Nie ma co ukrywać, że taka poważna zmiana, jak wyprowadzka z sypialni rodziców, to ważne wydarzenie w życiu dziecka. Dla jednych to większy stres, dla innych – mniejszy, to zależy od charakteru malucha. Nie mniej jednak warto w tym czasie nie dokładać dziecku innych wrażeń. Jeśli zatem postanowiłaś, że uczysz dziecko samodzielnego zasypiania, z odpieluchowaniem czy odstawieniem od piersi zaczekaj, aż maluch przyzwyczai się do nowej sytuacji. 6. Bądź konsekwentna Jeśli maluch zdążył już przyzwyczaić się do zasypiania z wami, nie ma się co oszukiwać – będzie walczył o swoją pozycję w waszej sypialni. Jedne dzieci skapitulują wcześniej, inne później, ale wszystkie wypróbują przynajmniej kilka sposobów na to, by zniechęcić cię do tego pomysłu. Dlatego właśnie musisz być konsekwentna. Jeśli podjęłaś decyzję, że maluch przenosi się na noc do swojego pokoju, trzymaj się tego i nie rezygnuj przy pierwszej nieudanej próbie. Jeśli twoja pociecha płacze i chce wziąć cię na litość, bądź kochająca, czuła, ale stanowcza. Przytul malucha, pogłaszcz po główce i wytłumacz, że teraz on i jego ulubiony miś śpią razem w pięknym pokoju, który dziecko samo urządziło. Zapewnij, że jesteś tuż obok i będziesz czuwać nas spokojnym snem malucha. Przytul, pocałuj, zaśpiewaj kołysankę, opowiedz bajkę. Przydatne w nauce samodzielnego zasypiania będzie także wprowadzenie rytuałów zasypiania, które staną się dla dziecka wyraźnym sygnałem, że czas już odpłynąć do krainy snów. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Czy niemowlakowi do spania potrzebna jest puchata poduszka i czy noworodek naprawdę śpi aż 16 godzin na dobę? Sprawdź, które z tych twierdzeń na temat snu dziecka jest prawdą, a które mitem.
Mówimy czasem, że ktoś śpi jak dziecko? Czyli… no właśnie, czyli jak? Słodko, uroczo, długo, a może bardzo mocno? I co z tego wszystkiego jest prawdą, a co mitem? Dowiedz się, jak naprawdę śpi niemowlę i dowiedz się, co na temat snu dziecka jest prawdą, a co można włożyć między bajki. 1. Noworodek śpi ok. 16 godzin na dobę PRAWDA, a czasem nawet więcej, bo maluszek tuż po urodzeniu może potrzebować nawet do 20 godzin snu. Oczywiście nie bez przerwy! Noworodek będzie budził się co ok. 3-4 godziny na karmienie, a potem znowu odpłynie do krainy snów. Jeśli myśli, że maluch, gdy śpi, leniuchuje, jesteś w błędzie. Sen maluszek wykorzystuje na intensywny rozwój, zwłaszcza centralnego układu nerwowego, dlatego właśnie niemowlę potrzebuje tak wiele odpoczynku. Z czasem dziecko będzie spało coraz mniej, a okresy czuwania wydłużą się, dlatego korzystaj póki możesz i… też trochę odpocznij, gdy szkrab ucina sobie drzemkę. 2. Sen noworodka niczym nie różni się od snu dorosłego człowieka MIT. Maluch śpi zdecydowanie bardziej intensywnie niż my, dorośli. Jedna trzecia snu dorosłego człowieka to tzw. faza REM, czyli faza snu głębokiego, sen noworodka składa się prawie wyłącznie z tej fazy! Brzdąc odcina się od bodźców zewnętrznych, dzięki czemu jego układ nerwowy może bez przeszkód się rozwijać. W mózgu dziecka tworzą się nowe połączenia nerwowe, a te już istniejące – rozwijają się i doskonalą swoje funkcje. 3. Dziecko we śnie rośnie PRAWDA. Pamiętasz jeszcze czasy, gdy sama byłaś dzieckiem i nie chciałaś iść spać tuż po dobranocce? Być może twoja mam straszyła cię wtedy, że jak nie będziesz spać, to nie urośniesz. Myślałaś pewnie, że mama w ten sposób po prostu chce cię nakłonić do pójścia do łóżka, tymczasem to prawda! Maluchy, śpiąc, rosną. Dzieje się tak dlatego, że podczas snu przysadka mózgowa wydziela więcej hormonu wzrostu niż w fazie czuwania. Dlatego jeśli twoja pociecha lubi spać, powinnaś się cieszyć – wyjdzie jej to na zdrowie. 4. W sypialni dziecka musi być bardzo ciepło MIT. My, mamy, bardzo troszczymy się o nasze maleństwa, nie chcemy, by się przeziębiły, dlatego często je przegrzewamy. To nie prawda, że w pokoju, gdzie śpi, dziecko musi być temperatura rodem z tropikalnej wyspy i że jeśli choć trochę spadnie, dziecko zmarznie i na pewno się rozchoruje. Optymalna temperatura do spania dla niemowlaka to 18-20 stopni. Nie trzeba też okrywać dziecka kilkoma warstwami koca i zakładać grubej polarowej piżamki. Wystarczy jedna warstwa więcej niż dla dorosłego. Czasem warto też przyzwyczajać maluszka do nieco niższej temperatury, dzięki temu szybciej się zahartuje. Przed snem pomieszczenie powinno też zostać dobrze wywietrzone. Zatem jeśli twoje dziecko ma problemy z zaśnięciem, upewnij się, czy nie jest mu… za gorąco. 5. Niemowlę powinno spać na miękkiej, dużej poduszce MIT. Dla nas, dorosłych, duża, miękka poduszka jest synonimem wygody i gwarancją słodkich snów. Tego samego chcielibyśmy przecież dla naszego maleństwa, dlatego… pakujemy mu pod głowę wielgachną, puchową poduchę. To jednak błąd! Niemowlę nie ma jeszcze wystarczająco dobrze rozwiniętego kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku szyjnym, dlatego zbyt wysokie trzymanie głowy przez długi czas może spowodować jego wady. Niemowlę powinno spać bez poduszki, na średniotwardym materacyku. Pierwszą płaską poduszeczkę możesz kupić dziecku, gdy skończy pół roku. 6. Aby dziecko szybko zasnęło, koniecznie trzeba dać mu smoczek i cały czas bujać MIT. Po wieczornej kąpieli i karmieniu maluszek nie powinien mieć problemów z zaśnięciem. Jeśli jest spokojny i nie płacze, nie warto przyzwyczajać go do smoczka i bujania, bo wtedy będzie domagał się tego co wieczór. Zamiast tuż przed położeniem malucha spać, wciskać mu do buzi smoczek, lepiej sprawdź, czy jest najedzone, czy jest mu wygodnie i czy ma suchą pieluszkę. Spokojny sen przez całą noc zapewnią pieluszki Dada z niezwykle chłonnym wkładem oraz miękką powłoczką i specjalnymi falbankami, dzięki którym pieluszka doskonale dopasowuje się do ciała dziecka. Zajrzyj też na: www.dada.pl