„Dla mojego męża mamusia jest ważniejsza niż własne dziecko. Po tym, co o mnie nagadał, upokorzyłam go przed całą rodziną”
Kupiłam synowi nowe buty, a mąż publicznie zrobił mi z tego powodu aferę – nie wiedział, że w końcu powiem wszystkim, kto naprawdę utrzymuje ten dom.
Mój mąż zawsze powtarzał, że u niego w domu temat pieniędzy był bardzo drażliwy, że matka nauczyła go szacunku do grosza i niewydawania na głupoty. Ja się z tym zgadzałam, bo sama nie lubię przepychu. Ale to, co usłyszałam kilka miesięcy temu od jego siostry, wywróciło mój obraz małżeństwa do góry nogami. Szwagierka otworzyła mi oczy Siedziałyśmy w kuchni, obierając jabłka na szarlotkę, kiedy Kasia powiedziała coś, co zapaliło mi czerwoną lampkę. – Wiesz, Dominika, Piotr mówił mamie, że ty wydajesz pieniądze jak szalona. Że nie myślisz o przyszłości Antosia. Zamarłam z nożem w ręce. – Co? – spytałam, myśląc, że się przesłyszałam. – No tak mówił. Że kupujesz mu zbyt dużo zabawek, że nie odkładacie na jego edukację. Czułam, jak twarz mi płonie. Przez ostatnie lata robiłam wszystko, żeby naszemu synowi niczego nie brakowało, a jednocześnie sama nie kupiłam sobie nowej kurtki od trzech lat. Piotr wiedział to najlepiej – to ja płaciłam za czynsz, przedszkole i wszystkie rachunki. On miał swoją pracę, ale odkąd pamiętam, większość pensji przekazywał matce, tłumacząc to „przechowywaniem na przyszłość”. – To jakieś nieporozumienie – powiedziałam wtedy do Kasi, chcąc wierzyć, że to tylko plotka. Ale ziarno niepokoju zostało zasiane. Kiedy maska zaczęła opadać Przez kilka tygodni obserwowałam Piotra. Zauważyłam, że kiedy rozmawiał z matką przez telefon, zawsze zniżał głos, jakby coś ukrywał. Kiedy pytałam, o co chodzi, odpowiadał wymijająco: – Nic takiego, sprawy rodzinne. Czułam, że coś jest nie tak, ale nie miałam dowodów. Aż do tamtej niedzieli, kiedy odwiedziliśmy teściową na obiedzie. Antoś przybiegł do stołu w nowych butach – kupiłam mu je tydzień wcześniej, bo stare już go cisnęły. Piotr spojrzał na nie z dezaprobatą. – Znowu nowe buty? – powiedział głośno, tak żeby wszyscy usłyszeli. – Dominika, musisz przestać wydawać pieniądze na fanaberie. Dziecko nie potrzebuje nowej pary co miesiąc. Teściowa pokiwała głową z aprobatą, jakby to była najbardziej naturalna uwaga na świecie. Czułam, jak gula rośnie mi w gardle. Miałam ochotę wstać i wyjść, ale coś we mnie pękło i postanowiłam, że w końcu powiem prawdę. Nie wytrzymałam dłużej – Piotrek, może najpierw powiedz wszystkim, komu oddajesz swoją pensję każdego miesiąca – powiedziałam spokojnie, choć głos mi się trząsł. Zapadła cisza. Teściowa spojrzała na mnie z niedowierzaniem. – O czym ty mówisz? – spytał Piotr, próbując zachować kontrolę w głosie. – Mówię o tym, że to ja płacę za wszystko w naszym domu. Czynsz, przedszkole, ubrania, jedzenie. A ty co miesiąc oddajesz swoją pensję mamie „na przechowanie”. Nie wiem nawet, na co te pieniądze idą, bo nigdy ich nie widzieliśmy z powrotem. Teściowa zbielała, a Kasia spojrzała na mnie z czymś, co przypominało ulgę – jakby czekała, żeby ktoś nareszcie powiedział to na głos. – To nie twoja sprawa, pomagam mamie, oszczędzam! – wybuchnął Piotr, czerwony na twarzy. – Pomagasz mamie, a naszemu synowi kupuję buty za swoje pieniądze i ty jeszcze robisz mi wyrzuty? – odpowiedziałam, czując, że łzy same napływają mi do oczu, ale nie chciałam już milczeć. To był moment, w którym wszystko się zmieniło Po tamtym obiedzie w domu zapanowała cisza, która trwała kilka dni. Piotr nie odzywał się do mnie prawie wcale, jakby to on był poszkodowany. Ale ja czułam, że coś we mnie się uwolniło – może gniew, może ulga, że przestałam udawać, że wszystko jest w porządku. Pewnego wieczoru, kiedy Antoś już spał, Piotr usiadł przy stole i powiedział cicho: – Może przesadziłem z tymi butami. Przeprowadziliśmy długą rozmowę, w której wyszło na jaw więcej, niż się spodziewałam. Piotr od dziecka czuł presję, że musi wspierać matkę finansowo, bo ona sama go tak wychowała – w przekonaniu, że dbanie o rodzinę oznacza oddawanie jej pieniędzy. Nie umiał powiedzieć „nie”, nawet gdy oznaczało to, że własna rodzina zostaje z niczym. – Nie chciałem, żebyś czuła się sama ze wszystkim – powiedział, unikając mojego wzroku. – Ale zamiast to naprawić, obwiniałem cię. Był to pierwszy raz, kiedy usłyszałam od niego coś tak szczerego. Nie usprawiedliwiało to jego wcześniejszych słów, ale dawało mi nadzieję, że może w końcu zrozumiemy się naprawdę. Nowe zasady, nowy początek Postanowiliśmy, że od tej pory wszystkie decyzje finansowe będziemy podejmować razem, jawnie, bez tajnych transferów do teściowej. Piotr zadzwonił do matki i powiedział jej wprost, że musi zacząć dbać najpierw o własną rodzinę. Nie było to łatwe – teściowa przez tydzień nie odbierała telefonów, obrażona, że ktoś odważył się jej powiedzieć prawdę. Ale z czasem, choć niechętnie, zaczęła to akceptować. Dla mnie najważniejsze było to, że Piotr przestał milczeć. Zaczął mówić otwarcie, nawet kiedy było to niewygodne. Nauczyliśmy się rozmawiać o pieniądzach bez wstydu, bez udawania, że problem nie istnieje. Dziś, kiedy wspominam tamten obiad, czuję coś między żalem i wdzięcznością. Żal, że musiało dojść do publicznego starcia, żeby ktoś usłyszał prawdę. Wdzięczność, że w końcu przestałam milczeć. Antoś nosi swoje nowe buty z uśmiechem, nieświadomy, że stały się symbolem czegoś znacznie większego – były początkiem końca fałszywego obrazu, który Piotr budował przez lata. Dominika, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
Mój syn płacze, bo kupuję tanią wyprawkę w dyskontach, ale ja mówię krótko: niech ryczy, nie wydam kokosów na markowe przybory i gadżety z logiem influencerów z YouTube tylko po to, żeby Igor miał czym szpanować przed kolegami z klasy.
Gdy weszłam na dział szkolny w księgarni, złapałam się za głowę. Jedno opakowanie kredek ołówkowych znanej firmy kosztuje tam prawie 50 złotych. Do tego zeszyty z modnymi okładkami po 10 złotych za sztukę, markowy klej, farby polecane przez nauczycieli i nagle przy kasie zostawia się kilkaset złotych. Kiedy zobaczyłam ten rachunek, zabrałam Igora, zostawiłam koszyk i poszłam do najbliższego dyskontu. Kupiłam tam wszystko z listy: kredki, bloki, plastelinę i nożyczki, płacąc za całość 70 złotych. Te rzeczy z taniego marketu malują tak samo, papier ma ten sam kolor, a plastelina lepi się bez problemu. Mój syn jednak, widząc, że na pudełku nie ma postaci z jego ulubionej gry, zaczął płakać i krzyczeć przy kasie. Ludzie w kolejce patrzyli na mnie, ale byłam twarda. Wolę wydać te zaoszczędzone pieniądze na lepsze jedzenie albo dodatkowy angielski dla młodego, niż nabijać kieszenie producentom, którzy żerują na dziecięcych kaprysach. Presja rówieśnicza w szkole − drogie gadżety dzielą dzieci w klasie Niestety współczesne dzieciaki są bardzo podatne na to, co widzą na TikToku czy Instagramie. Szkoła podstawowa coraz częściej przypomina rewię mody. Dzieci potrafią wyśmiać kolegę z ławki tylko dlatego, że ma zwykły piórnik bez modnego znaczka albo buty z marketu. Igor płakał w aucie, że koledzy będą się z niego śmiać, a pani od plastyki mówiła, że przybory mają być dobrej jakości. Słuchałam tego i czułam złość, bo to my, dorośli, pozwalamy na ten wyścig szczurów. Kupujemy dzieciom smartfony za tysiące złotych i drogie plecaki, a potem narzekamy na forach, że wrzesień rujnuje nasze portfele. Ja w to nie wchodzę. Mój syn musi zrozumieć, że pieniądze zarabia się ciężko, a wartość człowieka mierzy się tym, co ma w głowie, a nie marką kredek. Wydatki na szkołę przed wrześniem. Tańsza wyprawka to wstyd? A może powinnam odpuścić, jechać z powrotem do księgarni i dokupić te droższe rzeczy dla świętego spokoju, żeby Igor nie czuł się gorszy od pierwszych dni szkoły? Z drugiej strony doskonale wiem, że jeśli teraz ustąpię, bo on płacze w sklepie, to za rok zażąda najnowszego telefonu, a za pięć lat markowych ubrań, bo inaczej nie wyjdzie do rówieśników. Chciałam zapytać inne mamy: jak to wygląda u Was? Czy też ulegacie zachciankom dzieci i kupujecie wszystko z górnej półki, czy potraficie przynieść do klasy tańsze rzeczy z dyskontu? Pozdrawiam, Weronika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
2400 zł zamiast 800 plus w sierpniu. Co trzeba zrobić, żeby dostać pieniądze?
Część rodziców może w sierpniu dostać co najmniej 2400 zł zamiast 800 plus. Wyjaśniamy, komu przysługuje wyrównanie świadczenia i od czego zależy jego wysokość.
Nowy okres świadczeniowy programu 800 plus rozpoczął się 1 czerwca 2026 r., ale nie wszyscy rodzice zobaczyli już pieniądze na swoich kontach. W wielu przypadkach nie oznacza to jednak odmowy przyznania świadczenia. ZUS przypomina, że część rodzin otrzyma wypłatę później – wraz z wyrównaniem za poprzednie miesiące. W efekcie jednorazowy przelew może wynieść nawet 2400 zł na jedno dziecko. Nawet 2400 zł na dziecko. To nie jest dodatkowe świadczenie Kwota 2400 zł może robić wrażenie, ale nie jest nowym dodatkiem ani premią. To po prostu wyrównanie świadczenia za trzy miesiące: czerwiec, lipiec i sierpień. Taki przelew mogą otrzymać rodzice, którzy złożyli prawidłowy wniosek do 30 czerwca 2026 r., ale ZUS nie zdążył jeszcze wypłacić świadczenia. Wówczas urząd ma czas na rozpatrzenie sprawy i przekazanie pieniędzy do 31 sierpnia. Oznacza to, że na konto może trafić jednorazowo: 2400 zł – na jedno dziecko, 4800 zł – na dwoje dzieci, 7200 zł – na troje dzieci itd. Najważniejszą datą jest 30 czerwca 2026 r. Rodzice, którzy złożyli wniosek najpóźniej tego dnia, zachowują prawo do świadczenia od 1 czerwca. Nawet jeśli decyzja i wypłata pojawią się dopiero pod koniec wakacji, ZUS wypłaci pieniądze z wyrównaniem. Sytuacja wygląda inaczej, gdy wniosek wpłynął później: Wniosek złożony w lipcu oznacza utratę świadczenia za czerwiec. Wniosek z sierpnia – brak pieniędzy za czerwiec i lipiec. Im później zostanie złożony formularz, tym więcej miesięcy świadczenia przepada, dlatego termin złożenia dokumentów ma bezpośredni wpływ na wysokość pieniędzy, które ostatecznie trafią do rodziny. Harmonogram wypłat zależy od miesiąca złożenia wniosku ZUS przypomina, że obowiązują konkretne terminy wypłat: wnioski złożone od lutego do końca kwietnia – wypłata najpóźniej do 30 czerwca, wnioski złożone w maju – wypłata do końca lipca wraz z wyrównaniem za czerwiec, wnioski złożone w czerwcu – wypłata do 31 sierpnia wraz z wyrównaniem za czerwiec i lipiec, wnioski złożone w lipcu – wypłata do końca września, ale już bez świadczenia za czerwiec, wnioski złożone w sierpniu – wypłata do końca października, bez pieniędzy za czerwiec i lipiec. To właśnie dlatego część rodziców nadal czeka na przelew, mimo że nowy okres świadczeniowy trwa już od kilku miesięcy. Są wyjątki od tej zasady: nie wszystkie rodziny obowiązuje graniczny termin 30 czerwca. Najważniejszy wyjątek dotyczy nowo narodzonych dzieci. Rodzice mają trzy miesiące od dnia narodzin na złożenie wniosku. Jeśli zmieszczą się w tym terminie, ZUS przyzna świadczenie z wyrównaniem od dnia urodzenia dziecka. Podobne zasady obowiązują również w przypadku przysposobienia dziecka, objęcia go opieką lub umieszczenia w pieczy zastępczej. Nie ma przelewu? Najpierw sprawdź profil eZUS Jeżeli wniosek został złożony w czerwcu, a pieniędzy nadal nie ma, warto najpierw zalogować się na profil eZUS. Urząd może poprosić o poprawienie błędów we wniosku lub dosłanie brakujących dokumentów. Zwykle na uzupełnienie jest od 14 do 30 dni. Warto również sprawdzić, czy we wniosku wpisano prawidłowy numer rachunku bankowego, ponieważ świadczenie 800 plus jest wypłacane wyłącznie przelewem. Trzeba też pamiętać, że świadczenie nie przedłuża się automatycznie. Każdy nowy okres świadczeniowy wymaga złożenia nowego wniosku – nawet jeśli w poprzednich latach pieniądze wpływały bez żadnych problemów. Źródło: Infor Zobacz także: Wreszcie przełom dla rodziców: pensja rodzicielska 4806 zł zamiast 800 plus. Kiedy start nowego programu?
MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
Wyprawka do przedszkola w formie obowiązkowej listy zakupów lub dodatkowej „składki” nie ma podstaw prawnych – wskazuje Ministerstwo Edukacji. Resort przypomina, że za wyposażenie placówki odpowiada organ prowadzący, a dyrektor nie może narzucać rodzicom dodatkowych opłat poza ustawowo dopuszczalnymi.
Rodzice dzieci w przedszkolach znów dostają listy rzeczy do kupienia i prośby o dodatkowe wpłaty. MEN przypomina zaś, że wymaganie „wyprawki do przedszkola” w formie obowiązkowych zakupów (np. kredki, plastelina, nożyczki) albo pobieranie składek na ten cel jest niezgodne z prawem. Zasada jest prosta: wyposażenie placówki to zadanie organu prowadzącego, a nie rodziców. Lista zakupów do przedszkola? Resort stawia granicę MEN wskazuje, że dyrektor przedszkola nie ma upoważnienia, by ustanawiać obowiązkowe opłaty związane z realizacją zadań oświatowo-wychowawczych. W praktyce oznacza to, że zakup wyprawki nie może być dla rodziców obowiązkowy. Jednocześnie resort rozróżnia rzeczy potrzebne dziecku na co dzień od wyposażenia, które powinno zapewnić przedszkole. Za uzasadnione uznaje się proszenie rodziców o kapcie czy chusteczki higieniczne. Inaczej jest z narzędziami i materiałami do zajęć, takimi jak nożyczki, kredki czy plastelina – oczekiwanie, że rodzice mają je kupić lub przynieść „dla grupy”, nie ma podstawy prawnej. Wyprawka do przedszkola: kto ma kupić pomoce i sprzęt? Zgodnie z Prawem oświatowym za działalność przedszkola odpowiada organ prowadzący. Do jego zadań należy m.in. zapewnienie warunków działania placówki (bezpiecznych i higienicznych), wykonywanie remontów i inwestycji oraz wyposażenie przedszkola w pomoce dydaktyczne i sprzęt potrzebny do realizacji programów i zadań statutowych. Dla rodzica to ważna informacja: jeśli słyszysz, że „bez dopłaty nie będzie materiałów”, warto pamiętać, że zapewnienie wyposażenia jest elementem prowadzenia przedszkola. Oczywiście w wielu placówkach rodzice chcą wspierać grupę dobrowolnie, ale co innego dobrowolna inicjatywa, a co innego obowiązkowy zakup będący warunkiem uczestnictwa dziecka w zajęciach. Jakie opłaty są legalne, a jakich przedszkole nie może wymagać? Przedszkole – zgodnie z przepisami Prawa oświatowego – nie może pobierać od rodziców opłat innych niż te, które ustali organ prowadzący. W grę wchodzą: opłata za czas przekraczający bezpłatny wymiar nauczania, wychowania i opieki (nie krótszy niż 5 godzin dziennie), opłaty za wyżywienie. Szczególna zasada dotyczy dzieci 6-letnich: przedszkole nie może pobierać opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego od dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą 6 lat. Rodzice ponoszą wtedy wyłącznie opłaty za wyżywienie. Gdzie szukać pomocy, gdy coś budzi wątpliwości? Gdy masz poczucie, że sprawa idzie w stronę obowiązkowych zakupów lub dopłat, pomocne będzie spokojne zebranie informacji: jakie dokładnie opłaty są wymagane, na co mają zostać przeznaczone i czy są ustalone przez organ prowadzący. Jeśli wątpliwości pozostają, MEN wskazuje możliwość zwrócenia się o interwencję do kuratora oświaty albo do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. To może pomóc uporządkować sytuację bez przerzucania kosztów działania placówki na rodziców. Źródło: Gazeta Prawna, gov.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
„Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
„Polcia i Bartuś mieli zostać ze mną dwa tygodnie, a skończyło się na tym, że niańczyłam ich przez całe wakacje. Musiałam sprzedać łańcuszek po mamie, żeby wykarmić wnuki, bo syn i synowa byli zbyt zajęci, żeby zrobić mi przelew.”
Dwa tygodnie. Kiedy synowa Sandra i mój syn Sławek postawili przede mną walizki dzieci i powiedzieli, że jadą odetchnąć po ciężkim roku, obiecali, że to tylko na dwa tygodnie. Pamiętam, jak się uśmiechałam, przytulałam Polę i Bartusia, mówiłam, że będzie super, że babcia da radę. W końcu to moje wnuki, życia bez nich sobie nie wyobrażam. Problem zaczął się tuż po tym, jak Sławek i Sandra wrócili do Polski. Bo kiedy wrócili, opaleni i wypoczęci, okazało się, że dzieci wcale nie wracają do domu na dobre. Zostały u mnie. Najpierw na weekend, „bo trzeba nadrobić w pracy”, potem na tydzień, „bo mamy zaległości po urlopie”, a potem to już się nie kończyło. Telefon z lotniska i cisza, która trwała tygodniami Sławek zadzwonił z lotniska, jeszcze zanim wezwał taksówkę do domu. – Mamo, dzieciaki mogłyby jeszcze u ciebie zostać na parę dni? Mam takie zaległości w pracy, że głowa mała. Powiedziałam, że oczywiście, że dam radę. Bo co miałam powiedzieć? Że mam sześćdziesiąt siedem lat i emeryturę, która nie rozciąga się jak guma? Moja emerytura to dwa tysiące trzysta złotych. Brzmi jak liczba z jakiegoś raportu, a nie z życia, ale to jest moje życie. Rachunki, leki, jedzenie – wszystko z tego trzeba wykroić. A teraz do tego dwie głodne buzie, przyzwyczajone do tego, co miały w domu. Minął tydzień. Potem drugi. Sławek i Sandra interesowali się dziećmi, nie powiem, ale ani myśleli je stąd zabierać. Siedziałam w kuchni, Pola płakała, bo Bartuś zabrał jej pilota od telewizora, a ja mieszałam zupę z resztek, próbując wyciągnąć z niej coś na obiad dla trojga. Łańcuszek po mamie i jajka od pani Krysi Pieniążki zaczęły się kończyć. Bartuś prosił o nowy zestaw klocków, bo „wszyscy na placu zabaw mają”, a ja musiałam mu powiedzieć, że babcia teraz nie ma pieniędzy. Wstyd mi było przed własnym wnukiem. Ale ten wstyd zaczynał się zamieniać w coś innego. Sprzedałam złoty łańcuszek po mamie w lombardzie, licząc, że w przyszłym miesiącu go odkupię. Odkładałam mniejsze porcje dla siebie, żeby dzieciom wystarczyło mięsa na kolację. Sąsiadka, pani Krysia, przynosiła mi czasem jajka ze swojego kurnika, bo widziała, że coś jest nie tak. – Elżbieto, ty wyglądasz, jakby coś cię nieźle trapiło – powiedziała mi kiedyś, kiedy wieszałam pranie na balkonie. – Syn się nie odzywa? – Odzywa się. Mówi, że są zajęci. Pani Krysia pokręciła głową, ale nic nie powiedziała więcej. Nie musiała. Ja sama wiedziałam, że to nie w porządku, tylko nie miałam siły z tym walczyć. „Dzieci uwielbiają być z babcią” Kiedy wreszcie zadzwoniłam do Sławka i powiedziałam, że muszę odpocząć, że nie mogę bez przerwy zajmować się dwójką dzieci na swojej emeryturze, usłyszałam coś, co zabolało bardziej niż brak pieniędzy. – Mamo, ale one tak dobrze się u ciebie czują. Pola mówiła, że u babci jest najlepiej. My naprawdę mamy teraz młyn w pracy. – Sławek, ja was rozumiem, ale ja nie jestem darmową opiekunką. Mam swoje wydatki, swoje zdrowie, swoje życie. – Wiem, wiem. Przelejemy coś w tym tygodniu, obiecuję. Usłyszałam w tle Sandrę, jak mówi coś w stylu „powiedz jej, że dzieciom u niej dobrze”, jakby to było argumentem, a nie wykrętem. Kiedy „przelejemy” znowu okazało się tylko słowem Tydzień minął. Potem drugi. Na koncie nic. Sprawdzałam bankowość codziennie, czasem po kilka razy dziennie, jakby to miało coś zmienić. Nic się nie zmieniało. Za to za każdym razem, kiedy dzwoniłam, słyszałam to samo: że są zajęci, że dzieciom u mnie dobrze, że niedługo się odwdzięczą. Zadzwoniłam znowu, tym razem bez owijania w bawełnę. – Sandra, Sławek, potrzebuję pieniędzy na dzieci. Teraz, nie za miesiąc. Jeśli nie przelejecie do końca tygodnia, będę musiała chodzić na obiady tutaj do tego ośrodka dla seniorów. Łańcuszek po babci Anielce do lombardu oddałam. Zapadła cisza po drugiej stronie. – Mamo, nie rób z tego dramatu – powiedział Sławek. – Wiesz, że wszystko ci oddamy. – Nie robię dramatu. Mówię, że skończyły mi się pieniądze, żeby wykarmić wasze dzieci. Sandra wtrąciła się do rozmowy: – Elżbieta, przecież one są u ciebie, bo ci ufamy, bo wiemy, że jesteś dobrą babcią. Nie rozumiem, o co ten cały szum. Poczułam, jak coś we mnie się łamie – nie ze złości, a z bezsilności. Bycie „dobrą babcią” nagle stało się wymówką, żeby nie płacić i nie zabierać dzieci do domu. Siedziałam wtedy na krześle w kuchni, patrzyłam na stertę rachunków na stole i po prostu się popłakałam. Nie chciałam, żeby dzieci to widziały, więc wyszłam na balkon i stałam tam, aż przestałam się trząść. Rozmowa, która musiała się wreszcie odbyć Przyjechali po dzieci po sześciu tygodniach. Sześć tygodni z dwutygodniowych wakacji. Weszli do mieszkania z uśmiechami, z torbami prezentów – nowe zabawki, ubrania, jakieś gadżety. Pola i Bartuś rzucili się na te podarki z takim entuzjazmem, że na chwilę zapomnieli o wszystkim, co się działo przez te tygodnie. Ja stałam w progu i czułam, że muszę powiedzieć im wszystko, co myślę, zanim znowu to zamiecie pod dywan. – Musimy poważnie porozmawiać. – Mamo, wiem, przepraszamy za te przelewy, praca była… – Nie chodzi tylko o przelewy, Sławek. Chodzi o to, że przez sześć tygodni traktowaliście mnie jak darmową opiekunkę na pełen etat, bo wam było wygodnie. „Dzieci uwielbiają być z babcią” to nie jest plan na życie, to jest wymówka. Sandra spojrzała na mnie, przez chwilę wydawało mi się, że w jej oczach jest coś jak wstyd, ale to trwało krótko. – Elżbieta, my też potrzebowaliśmy czasu, żeby się pozbierać po tym urlopie, praca nas zjadała… – Zjadała was praca? Mnie zjadało to, że nie miałam za co obiadu ugotować. Sławek spuścił wzrok. Nie powiedział nic, ale po raz pierwszy nie próbował się bronić. Już nigdy nie powtórzę tego błędu Oddali mi pieniądze następnego dnia, nawet tysiąc więcej, niż się umówiliśmy. Nie wróciliśmy do tego tematu, choć czuję, że ta cisza między nami jest teraz inna niż wcześniej. Bardziej krucha. Dzieci wróciły do domu, do swojego pokoju pełnego nowych zabawek. Odwiedzają mnie w weekendy, przynoszą mi rysunki, opowiadają o przedszkolu. Kocham te chwile, ale już nie tak bezgranicznie ufam, że kiedy Sławek znowu zapyta, czy mogę „na chwilę” zająć się dzieciakami, ta chwila będzie naprawdę chwilą. Elżbieta, 67 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi” „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
Dodatkowe 2590 zł na rękę dla nauczycieli jeszcze przed końcem wakacji. Matka: „Mnie nikt nie płaci za to, że oddycham”
Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego tysiące nauczycieli otrzymają dodatkowy przelew. Do 31 sierpnia na ich konta ma trafić nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Pieniądze są wypłacane automatycznie, ale nie każdy nauczyciel dostanie taką samą kwotę. Niektórym nie podoba się sam fakt, że nauczyciele dostają jakiekolwiek dodatkowe pieniądze.
Świadczenie urlopowe przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela i zgodnie z przepisami musi zostać wypłacone najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. W tym roku jego wysokość wynosi 2943,23 zł brutto, co przy pełnym etacie oznacza zwykle około 2590 zł netto. Nie każdy otrzyma jednak taką samą kwotę – wszystko zależy od wymiaru etatu i okresu zatrudnienia. Co ważne, nie trzeba składać żadnego wniosku ani dodatkowych dokumentów. Pieniądze są wypłacane automatycznie przez pracodawcę. Niestety, ale coraz częściej słychać głosy oburzonych rodziców, że to niesprawiedliwe, że nauczyciele dostają dodatkowe pieniądze z tytułu swojego zawodu. Nie wszyscy dostaną tyle samo. Od czego zależy wysokość świadczenia? Choć podstawowa kwota świadczenia jest taka sama dla wszystkich, ostateczna wysokość przelewu może się różnić. Pełne świadczenie otrzyma nauczyciel, który: był zatrudniony przez cały rok szkolny (od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r.), pracował w pełnym wymiarze etatu. Jeśli nauczyciel pracuje na część etatu lub został zatrudniony w trakcie roku szkolnego, świadczenie zostanie proporcjonalnie obniżone. Przykładowo: 1/2 etatu – 1471,61 zł brutto, zatrudnienie od 1 października 2025 r. – 2697,96 zł brutto (11/12 pełnej kwoty). Świadczenie może zostać również pomniejszone, jeśli stosunek pracy zakończył się przed końcem roku szkolnego, np. z powodu przejścia na emeryturę. Ile wyniesie wypłata „na rękę”? Od świadczenia urlopowego pobierany jest podatek dochodowy, ale nie są naliczane składki ZUS. Dzięki temu kwota netto jest wyższa niż przy zwykłym wynagrodzeniu. Najczęściej nauczyciel zatrudniony na pełnym etacie otrzyma około 2590 zł na rękę. Wysokość podatku zależy od indywidualnej sytuacji pracownika: 12 proc. – dla osób w pierwszym progu podatkowym, 32 proc. – po przekroczeniu 120 tys. zł dochodu rocznie, 0 proc. – jeśli zastosowanie ma kwota wolna od podatku. Na wysokość świadczenia nie wpływają natomiast m.in. nadgodziny, zastępstwa, liczba dni urlopu wypoczynkowego czy zwolnienia lekarskie. Pomniejszyć je może natomiast urlop bezpłatny. Świadczenie urlopowe to nie to samo co „wczasy pod gruszą” Wielu nauczycieli myli świadczenie urlopowe z popularnymi „wczasami pod gruszą”. Są to jednak dwa zupełnie różne świadczenia. Świadczenie urlopowe: wynika z Karty Nauczyciela, przysługuje automatycznie, nie wymaga składania wniosku. jest wypłacane wszystkim uprawnionym nauczycielom. „Wczasy pod gruszą”: finansowane są z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, wymagają złożenia wniosku, zależą od sytuacji materialnej i rodzinnej pracownika oraz środków dostępnych w funduszu. Jedno świadczenie nie wyklucza drugiego. Jeśli szkoła prowadzi Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, nauczyciel może otrzymać zarówno świadczenie urlopowe, jak i dofinansowanie do wypoczynku. Świadczenie urlopowe nie podoba się rodzicom Informacje o nauczycielskim świadczeniu urlopowym od kilku tygodni wywołują gorącą dyskusję w mediach społecznościowych. Pod artykułami i wpisami na ten temat pojawiają się setki komentarzy, a część rodziców nie kryje oburzenia. Ich zdaniem dodatkowy przelew dla nauczycieli jest nieuzasadniony, zwłaszcza że – jak twierdzą – przypada na okres wakacyjny. W komentarzach można przeczytać m.in., że nauczyciele „przez dwa miesiące nie sprawdzają prac, nie robią klasówek, tylko siedzą na kanapach i odpoczywają”, dlatego – zdaniem części internautów – nie powinni otrzymywać dodatkowego świadczenia. „Mnie nikt nie płaci za to, że w ogóle istnieję i oddycham” – napisała jedna z matek. Inni porównują świadczenie urlopowe do sytuacji, „jakby każda firma wypłacała pracownikowi dodatkowe pieniądze tylko za to, że jest zatrudniony”. Nie brakuje jednak również głosów broniących nauczycieli. Część internautów przypomina, że świadczenie urlopowe nie jest premią ani uznaniowym dodatkiem, lecz wynika wprost z przepisów Karty Nauczyciela i od lat stanowi element systemu wynagrodzeń tej grupy zawodowej. Dzięki temu dyskusja wokół świadczenia po raz kolejny przerodziła się w szerszy spór o warunki pracy i wynagrodzenia nauczycieli. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
690 zł na dziecko od 1 września. Rodzice nie mają pojęcia o tym świadczeniu
Codzienne dojazdy dziecka do szkoły potrafią kosztować więcej, niż wielu rodziców zakłada. Niewiele osób wie jednak, że można otrzymać 690 zł dodatku na ucznia, który uczy się poza miejscem zamieszkania. Trzeba jednak spełnić określone warunki i złożyć wniosek.
Rosnące ceny paliwa, biletów miesięcznych czy kosztów internatu sprawiają, że nauka poza miejscem zamieszkania jest dla wielu rodzin sporym wydatkiem. Okazuje się jednak, że część rodziców może otrzymać dodatkowe wsparcie finansowe. Chodzi o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania, który w roku szkolnym 2026/2027 wynosi nawet 1130 zł. Świadczenie nie jest nowe, ale wciąż niewiele osób wie, że może z niego skorzystać. 690 zł lub 1130 zł. Wysokość dodatku zależy od sytuacji ucznia Dodatek jest wypłacany przez 10 miesięcy roku szkolnego – od września do czerwca. Kwota zależy od tego, czy uczeń codziennie dojeżdża do szkoły, czy musi mieszkać w miejscowości, w której się uczy. Obowiązują dwa warianty wsparcia: 69 zł miesięcznie (łącznie 690 zł) – dla ucznia dojeżdżającego do szkoły znajdującej się w innej miejscowości, 113 zł miesięcznie (łącznie 1130 zł) – dla ucznia, który mieszka w miejscowości, w której znajduje się szkoła, np. w internacie lub na stancji. Choć miesięczne kwoty nie wydają się wysokie, w skali całego roku szkolnego mogą częściowo pokryć wydatki na bilety, paliwo czy zakwaterowanie. Kto może otrzymać dodatek? Dodatek jest powiązany z zasiłkiem rodzinnym, dlatego nie przysługuje wszystkim rodzinom. O wsparcie mogą ubiegać się: rodzice dziecka, opiekunowie prawni, opiekunowie faktyczni, pełnoletnia osoba ucząca się, jeśli nie pozostaje na utrzymaniu rodziców, ponieważ oboje nie żyją lub mają zasądzone alimenty. Warunkiem jest to, aby szkoła znajdowała się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania ucznia. 690 zł na dziecko: obowiązuje kryterium dochodowe To świadczenie nie jest przyznawane automatycznie. Rodzina musi spełnić kryterium dochodowe obowiązujące przy zasiłku rodzinnym. Obecnie wynosi ono: 674 zł dochodu na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Warto jednak pamiętać o zasadzie „złotówka za złotówkę”. Oznacza ona, że niewielkie przekroczenie progu dochodowego nie powoduje automatycznej utraty prawa do świadczenia. Dodatek jest po prostu odpowiednio pomniejszany. Jak i kiedy złożyć wniosek o 690 zł dofinansowania? Dodatek jest przyznawany razem z zasiłkiem rodzinnym na cały okres zasiłkowy. Wnioski można składać: od 1 lipca – drogą elektroniczną, od 1 sierpnia – w formie papierowej. Dokumenty przyjmują urzędy gmin i miast lub jednostki realizujące świadczenia rodzinne. Nie tylko 800+ i 300+. To świadczenie również może odciążyć rodzinny budżet Większość rodziców kojarzy przede wszystkim świadczenia takie jak 800+ czy 300+ z programu Dobry Start. Tymczasem dodatek na naukę poza miejscem zamieszkania funkcjonuje od lat i może okazać się realnym wsparciem dla rodzin, których dzieci uczą się daleko od domu. Jeżeli uczeń codziennie dojeżdża do szkoły albo mieszka w internacie czy na stancji, warto sprawdzić, czy rodzina spełnia warunki do otrzymania świadczenia. W wielu przypadkach oznacza to 690 zł lub nawet 1130 zł dodatkowego wsparcia w ciągu roku szkolnego, które może pomóc pokryć część kosztów związanych z edukacją. Źródło: Infor.pl Zobacz także: Złożyli w porę wniosek i już cieszą się pieniędzmi. ZUS wypłaca po kilkaset złotych na dziecko
Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Rodzice uczą dzieci, żeby były dobre, pomocne i umiały się dzielić. Czasami jednak bardzo cienka granica oddziela życzliwość od wykorzystywania. Wychowawczyni kolonijna zauważyła to podczas wyjścia po lody i postanowiła zareagować.
Kolonie to dla dzieci nie tylko czas odpoczynku, ale też pierwsze lekcje samodzielności i relacji z rówieśnikami. Właśnie dlatego wychowawcy często dostrzegają rzeczy, które umykają dorosłym na co dzień. Nasza czytelniczka przyznaje, że jedna sytuacja z tegorocznego turnusu skłoniła ją do rozmowy z rodzicami 10-letniego Antka. „Na początku wydawało mi się, że to zwykła życzliwość” Od kilku lat pracuję jako wychowawczyni kolonijna. Widziałam już dzieci bardzo nieśmiałe, takie, które pierwszej nocy płakały za rodzicami, i takie, które po dwóch dniach znały już pół ośrodka. Antek od początku zwrócił moją uwagę. Był pogodny, otwarty i bardzo lubiany przez grupę. Chętnie pomagał innym, nikogo nie wyśmiewał, zawsze pamiętał o słowie „proszę” i „dziękuję”. Pomyślałam wtedy, że jego rodzice mogą być z niego naprawdę dumni. Pierwszy raz zaniepokoiłam się podczas wycieczki do miasteczka. Dzieci dostały czas na kupienie pamiątek i lodów. Zobaczyłam, jak Antek płaci nie tylko za siebie, ale też za dwóch kolegów. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że pewnie chciał zrobić coś miłego albo że koledzy zwrócą mu później pieniądze. Kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Tym razem kupował napoje. Następnego dnia chipsy. Potem gofry... Za każdym razem wyglądało to podobnie. Kiedy grupa podchodziła do budki, część dzieci niemal odruchowo spoglądała na Antka. Ktoś rzucał pół żartem: „No weź, postaw”, ktoś inny dodawał: „Przecież masz jeszcze pieniądze”. Antek ani razu nie odmówił. Wyciągał portfel, płacił i jeszcze się z tego cieszył. Nie widziałam w nim dziecka, które chciało się popisywać. Raczej chłopca, który bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili... „Zadzwoniłam do jego rodziców” Wieczorem długo zastanawiałam się, czy powinnam interweniować. W końcu uznałam, że gdyby chodziło o moje dziecko, chciałabym o tym wiedzieć. Zadzwoniłam do rodziców Antka. Nie po to, żeby skarżyć. Chciałam tylko opowiedzieć, co obserwuję. Mama przez chwilę milczała. Potem powiedziała coś, co wiele wyjaśniło: przyznała, że Antek od zawsze bardzo przeżywał relacje z rówieśnikami. Bał się odrzucenia i robił wszystko, żeby inni go akceptowali. Kiedy tylko ktoś go o coś poprosił, trudno było mu odmówić. Rodzice nie mieli pojęcia, że na kolonii wygląda to właśnie w ten sposób. Poprosili mnie, żebym dyskretnie obserwowała sytuację. Nie chcę, żeby ktoś źle zrozumiał mój list. Nie uważam, że Antek trafił na grupę okrutnych dzieci. Większość z nich prawdopodobnie nawet nie zastanawiała się nad tym, że przekracza pewną granicę. Dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do tego, co jest dla nich wygodne. Jeżeli jedno z nich zawsze płaci, łatwo uznać to za coś normalnego. To właśnie dlatego potrzebują obok siebie dorosłych, którzy czasem powiedzą: „Stop”. Na kolejnych wyjściach rozmawiałam z całą grupą o koleżeństwie, wzajemności i o tym, że prawdziwa przyjaźń nie kosztuje ani złotówki. Antek nadal był tak samo lubiany. Różnica polegała na tym, że od tamtej rozmowy każdy płacił już za siebie. Mam nadzieję, że wyniesie z tych kolonii coś znacznie cenniejszego niż pamiątki. Że zrozumie, iż nie trzeba kupować sobie sympatii innych ludzi. Od redakcji Dzieci, które są empatyczne, hojne i chętnie dzielą się z innymi, mają wiele pięknych cech. Jednocześnie warto uczyć je, że życzliwość nie oznacza zgadzania się na wszystko. Psychologowie podkreślają, że umiejętność stawiania granic jest równie ważna jak pomaganie innym. Kolonie i obozy są często pierwszym miejscem, w którym dzieci samodzielnie zarządzają własnymi pieniędzmi i uczą się relacji z rówieśnikami. To dobry moment, by rozmawiać z nimi o tym, że prawdziwe koleżeństwo nie polega na tym, kto najczęściej płaci za całą grupę. Zobacz także: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień” Znalazłam to na dnie walizki mojej 13-latki i zdębiałam. Nauczycielka: „W tym wieku to normalne” Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Dobre pół roku oszczędzała na kolonie córki. „Po jednym telefonie od wychowawcy nie mogłam się pozbierać”
„Kiedy zobaczyłam numer kierownika kolonii na ekranie telefonu, od razu poczułam, że coś jest nie tak. Po tej rozmowie przez długi czas siedziałam w kuchni i patrzyłam w ścianę, zastanawiając się, czy nie popełniłam ogromnego błędu” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwszy samodzielny wyjazd dziecka to dla wielu rodziców powód do dumy, ale też ogromnych emocji. Nasza czytelniczka przez kilka miesięcy odkładała pieniądze na wymarzone kolonie dla dziewięcioletniej córki. Nie przypuszczała, że już po kilku dniach będzie musiała podjąć jedną z trudniejszych decyzji jako mama. „Telefon od wychowawcy zwalił mnie z nóg” Moja córka Maja ma dziewięć lat, mam też niemowlaka na pokładzie. Od zimy odkładałam pieniądze na pierwsze kolonie młodej. Zrezygnowałam z nowych ubrań dla siebie, brałam dodatkowe zlecenia i naprawdę liczyłam każdą złotówkę. Chciałam, żeby przeżyła coś wyjątkowego. Sama jako dziecko uwielbiałam wyjazdy i marzyłam, żeby ona też miała takie wspomnienia. Przed wyjazdem była podekscytowana. Pakowałyśmy walizkę, kupowałyśmy latarkę i pocztówki. Nie zauważyłam żadnych sygnałów, że może nie być gotowa. Trzeciego dnia zadzwonił wychowawca. Powiedział, że Maja bardzo tęskni, dużo płacze, słabo je i prosi, żebym po nią przyjechała. Po skończonej rozmowie sama się rozpłakałam. Miałam wyrzuty sumienia, że może za wcześnie ją puściłam. Jednocześnie bałam się, że jeśli od razu pojadę, utwierdzę ją w przekonaniu, że z każdej trudnej sytuacji można uciec. „To była dobra decyzja” Po długiej rozmowie z wychowawcą ustaliliśmy, że damy Mai jeszcze dwa dni. Codziennie dostawałam krótkie wiadomości, że jest trochę lepiej. I rzeczywiście – przełom nastąpił. Pod koniec turnusu córka nie chciała wracać do domu. Przywiozła plecak pełen pamiątek i głowę pełną historii. Dziś wiem, że ten jeden telefon był dla mnie znacznie trudniejszy niż dla niej samej. Czasem to rodzice muszą nauczyć się, że ich dziecko potrafi poradzić sobie z tęsknotą i zrobić pierwszy krok ku samodzielności. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Tęsknota za domem podczas pierwszych kolonii jest bardzo częsta, zwłaszcza u młodszych dzieci. Warto pozostawać w kontakcie z kadrą i wspólnie ocenić, czy dziecko potrzebuje wcześniejszego powrotu, czy wystarczy trochę czasu i wsparcia. Dla wielu dzieci pierwsza samodzielna podróż staje się ważnym krokiem w budowaniu pewności siebie. Zobacz także: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!” „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy” „Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie&#8221;
Zatrudniła nianię na cały etat i płaci jej 7 tys. zł. „Wyzysk. To niezbyt dobra stawka”
Ile powinna zarabiać niania opiekująca się dzieckiem przez osiem godzin dziennie? Dla jednych 7 tys. zł to bardzo dobra pensja. Inni przekonują, że przy tak odpowiedzialnej pracy i dodatkowych obowiązkach domowych to wcale nie jest wygórowana kwota.
Na stronie „Mamy Mamom” na Facebooku pojawił się wpis internautki, która postanowiła zapytać inne mamy o opinię na temat wynagrodzenia niani: „Hej, znajoma zatrudniła nianię i płaci jej 7 tysięcy. Nie uważacie, że to przesada? Praca od 8:30 do 17, oprócz opieki nad dzieckiem (chłopiec ma 2 latka) ma jakieś drobne obowiązki domowe jak złożenie prania, czy umycie naczyń. Ciekawa jestem waszego zdania”. „Dlaczego zaglądamy innym do portfela?” Pytanie wywołało setki komentarzy. Co ciekawe, wielu internautów nie skupiło się nawet na samej kwocie. Zamiast tego zwracali uwagę, że wynagrodzenie niani to prywatna sprawa między pracodawcą a pracownikiem. To właśnie ten wątek powracał najczęściej. Wiele osób pisało, że jeśli obie strony są zadowolone z warunków współpracy, trudno oceniać, czy 7 tys. zł to dużo czy mało. Jedni wydają podobną kwotę na wakacje, inni decydują się przeznaczyć ją na opiekę nad dzieckiem, bo dzięki temu mogą wrócić do pracy, a są też tacy, którzy mogą jedynie pomarzyć o takich zarobkach. Zdaniem komentujących problemem nie jest więc sama wysokość wynagrodzenia, ale nasze przekonanie, że mamy prawo oceniać, jak inni dysponują własnymi pieniędzmi. „To duża odpowiedzialność” Nie brakowało jednak osób, które odniosły się do samej stawki. Część komentujących uważała, że 7 tys. zł to uczciwe wynagrodzenie za pełnoetatową opiekę nad dwulatkiem. „No i dobrze, że tyle płaci, bo to duża odpowiedzialność za cudze dziecko.” „Pięknie by było, by opieka nad dzieckiem była tak dobrze wynagradzana. Brawo.” „Bardzo fajna pensja. Odpowiednia do wykonywanej pracy i obowiązków.” W ich opinii opieka nad małym dzieckiem wymaga nie tylko cierpliwości i zaangażowania, ale także ogromnej odpowiedzialności. Rodzice powierzają przecież niani to, co mają najcenniejszego. Druga grupa komentujących zwracała uwagę na coś jeszcze. Ich zdaniem 7 tys. zł nie robi już dziś takiego wrażenia, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę liczbę przepracowanych godzin i dodatkowe obowiązki. „Za mało, jeśli są obowiązki poza dzieckiem.” „40 zł za godzinę to średnio dobra stawka za opiekę całodniową nad cudzym dzieckiem. Plus prace domowe...” „To wcale nie tak dużo za tyle godzin zatrudniałam nianię i też tak wychodziło. Nie wiem, dlaczego ludzie uważają, że niania ma zarabiać marne grosze za tak odpowiedzialną pracę.” Zdaniem wielu osób właśnie dodatkowe obowiązki – takie jak składanie prania czy zmywanie naczyń – sprawiają, że zakres pracy wykracza poza samą opiekę nad dzieckiem. Czy potrafimy wycenić opiekę nad dziećmi? Dyskusja pod wpisem pokazała coś jeszcze. Choć coraz więcej mówi się o tym, jak odpowiedzialna jest praca opiekunek, wiele osób wciąż ma problem z uznaniem, że powinna być dobrze wynagradzana. Z jednej strony oczekujemy, że niania będzie troskliwa, cierpliwa, kreatywna, odpowiedzialna i poradzi sobie w każdej sytuacji. Z drugiej – gdy słyszymy konkretną kwotę, często pierwszą reakcją jest zdziwienie. Tymczasem opieka nad małym dzieckiem to nie tylko wspólna zabawa. To odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój przez wiele godzin każdego dnia. Zobacz także: Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
Nawet 2395 zł co miesiąc od państwa. Oto lista świadczeń dla rodziców małych dzieci
Zbliża się wrzesień, który dla wielu rodzin jest jednym z najdroższych miesięcy w roku. Wyprawka, opłaty i codzienne wydatki szybko uszczuplają domowy budżet. Tymczasem część rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy, że może otrzymywać znacznie więcej niż samo 800+.
Końcówka wakacji oznacza dla wielu rodzin jedno – coraz większe wydatki. Trzeba kupić wyprawkę do przedszkola lub szkoły, zapłacić za zajęcia dodatkowe, zorganizować opiekę i przygotować się do powrotu do codziennego rytmu. Warto więc sprawdzić, z jakiego wsparcia można skorzystać. 800+ to tylko jedno z kilku świadczeń. W niektórych przypadkach rodzice mogą otrzymywać nawet 2395 zł miesięcznie. Nawet 2395 zł miesięcznie. Skąd bierze się ta kwota? Najwyższa możliwa kwota dotyczy rodziców, którzy spełniają warunki do pobierania wszystkich świadczeń, które można ze sobą łączyć. To: 800 zł – świadczenie 800+, 1500 zł – świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” (tzw. babciowe), 95 zł – zasiłek rodzinny dla dziecka do 5. roku życia (jeśli rodzina spełnia kryterium dochodowe). Łącznie daje to 2395 zł miesięcznie. Oczywiście nie każda rodzina otrzyma taką kwotę. Wszystko zależy od wieku dziecka, sytuacji zawodowej rodziców oraz dochodów. 800+ przysługuje wszystkim, bez względu na dochody Najbardziej znanym świadczeniem jest oczywiście 800+. Przysługuje ono na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie obowiązuje żadne kryterium dochodowe. Wniosek może złożyć rodzic, opiekun prawny lub faktyczny. W przypadku opieki naprzemiennej każde z rodziców otrzymuje po połowie świadczenia. Zasiłek rodzinny. Nie każdy o nim pamięta Rodziny o niższych dochodach mogą ubiegać się również o zasiłek rodzinny. Obowiązują jednak limity dochodów: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Wysokość zasiłku wynosi: 95 zł miesięcznie na dziecko do ukończenia 5. roku życia, 124 zł miesięcznie na dziecko powyżej 5. roku życia. Rodzice dzieci uczęszczających do zerówki mogą dodatkowo otrzymać jednorazowy dodatek w wysokości 100 zł na rozpoczęcie rocznego przygotowania przedszkolnego. Program Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia Rodzice dzieci w wieku od 12. do 35. miesiąca życia mogą skorzystać z programu Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia: Aktywni rodzice w pracy – 1500 zł miesięcznie (tzw. babciowe), Aktywnie w żłobku – do 1500 zł miesięcznie na opłatę za pobyt dziecka w żłobku, Aktywnie w domu – 500 zł miesięcznie dla rodziców sprawujących opiekę nad dzieckiem. Ważne jest to, że tych świadczeń nie można pobierać jednocześnie. Rodzic wybiera jedno z nich. Warto też pamiętać, że świadczenie „Aktywnie w żłobku” dotyczy wyłącznie dzieci uczęszczających do żłobka, a nie do przedszkola. Jest jednak wyjątek. Jeśli dziecko ma mniej niż 3 lata i chodzi już do przedszkola, rodzice nadal mogą otrzymywać 500 zł w ramach świadczenia „Aktywnie w domu”. Które świadczenia można łączyć? To właśnie ta kwestia budzi najwięcej wątpliwości. Można jednocześnie pobierać: 800+, zasiłek rodzinny (jeśli spełnione jest kryterium dochodowe), jedno ze świadczeń programu Aktywny Rodzic. Dzięki temu miesięczne wsparcie może wynieść nawet 2395 zł, a w przypadku dziecka z niepełnosprawnością – jeszcze więcej, ponieważ świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” może być wyższe. Przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego warto sprawdzić, czy rodzinie nie przysługują dodatkowe pieniądze. Wiele osób kojarzy jedynie 800+, tymczasem lista dostępnych świadczeń jest znacznie dłuższa, a część z nich można ze sobą łączyć. Źródło: gazetaprawna.pl Zobacz także: 500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, a razem z nim kolejne wydatki. W jednej z gmin rodzice mogą jednak liczyć na dodatkowe wsparcie. Samorząd wypłaci 500 zł na każde dziecko, a dochody rodziny nie będą miały żadnego znaczenia.
Od 1 sierpnia rodzice mogą ubiegać się o dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko. Tym razem chodzi o Wadowicki Bon Edukacyjny, czyli jednorazowe świadczenie w wysokości 500 zł na ucznia szkoły podstawowej. Program skierowany jest do mieszkańców gminy Wadowice i ma pomóc rodzicom w opłaceniu zajęć rozwijających zainteresowania dzieci. Nabór potrwa do końca października, a wszystkie wypłaty mają zostać zrealizowane jeszcze w 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny 2026. Kto może dostać 500 zł? O świadczenie mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie dzieci uczęszczających do klas I–VIII szkół podstawowych, które mieszkają na terenie gminy Wadowice. Najważniejsze informacje o programie: kwota wsparcia: 500 zł na dziecko, termin składania wniosków: od 1 sierpnia do 31 października 2026 r., miejsce składania wniosków: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Wadowicach, wypłata świadczeń: do końca 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny nie jest nowością. W ubiegłym roku samorząd wypłacił blisko 2,8 tys. świadczeń, a do rodzin trafiło prawie 1,4 mln zł. To pokazuje, że program cieszy się dużym zainteresowaniem. Dla wielu rodzin dodatkowe 500 zł oznacza możliwość opłacenia zajęć, z których dziecko musiałoby zrezygnować ze względu na koszty. W tym roku zasady pozostają takie same – nie ma kryterium dochodowego, nie trzeba rozliczać wydatków, a wnioski będzie można składać od 1 sierpnia do 31 października. 500 zł bez kryterium dochodowego. Na co można przeznaczyć pieniądze? Największą zaletą programu jest to, że nie obowiązuje kryterium dochodowe. Oznacza to, że wysokość zarobków rodziców nie ma wpływu na możliwość otrzymania świadczenia. Pieniądze mają pomóc w sfinansowaniu zajęć pozalekcyjnych, dlatego można je przeznaczyć m.in. na: korepetycje, zajęcia sportowe, zajęcia artystyczne, zajęcia rehabilitacyjne. Co ważne, gmina nie wymaga rozliczania wydatków. Rodzice sami decydują, na jakie zajęcia przeznaczą środki. Świadczenie jest również zwolnione z podatku. Jeden wniosek na dziecko. Warto ustalić to wcześniej Choć zasady programu są proste, jest jeden szczegół, o którym warto pamiętać. Bon przysługuje jednemu z rodziców lub opiekunów, dlatego liczy się kolejność złożenia wniosku. Jeśli oboje rodzice zajmują się formalnościami, dobrze wcześniej ustalić, kto złoży dokumenty. Dzięki temu można uniknąć niepotrzebnych problemów związanych z podwójnym zgłoszeniem. Źródła: portalsamorzadowy.pl, farmer.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
Nowy rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, co oznacza konieczność skompletowania wyprawki dla dziecka. Dobra wiadomość jest taka, że ZUS rozpoczął już wypłaty świadczenia Dobry Start. Część rodzin ma już pieniądze na kontach, ale warto pamiętać o ważnym terminie.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych rozpoczął wypłaty świadczenia Dobry Start, czyli jednorazowego wsparcia w wysokości 300 zł na wyprawkę szkolną. Do 17 lipca rodzice i opiekunowie złożyli już blisko 1,4 mln wniosków, które obejmują ponad 2 mln dzieci. Na konta rodzin trafiło już prawie 173 mln zł. Jeśli jeszcze nie złożyłeś wniosku, warto zrobić to odpowiednio wcześnie. Termin ma znaczenie, bo od niego zależy, kiedy pieniądze zostaną wypłacone. Do kiedy złożyć wniosek o 300 plus? Wnioski o świadczenie Dobry Start można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 roku. ZUS przypomina jednak, że rodzice, którzy prześlą prawidłowo wypełniony wniosek do końca sierpnia, otrzymają pieniądze najpóźniej do 30 września. To ważna informacja dla rodzin, które właśnie kompletują szkolną wyprawkę. Świadczenie można przeznaczyć m.in. na zakup plecaka, zeszytów, podręczników, przyborów szkolnych czy sprzętu komputerowego potrzebnego do nauki. Kto może otrzymać 300 plus? Świadczenie Dobry Start wynosi 300 zł i przysługuje raz w roku na każde uczące się dziecko, niezależnie od dochodów rodziny. Wsparcie otrzymają rodzice i opiekunowie dzieci: do ukończenia 20. roku życia, do ukończenia 24. roku życia, jeśli dziecko ma orzeczenie o niepełnosprawności. Program obejmuje uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych, policealnych oraz innych placówek edukacyjnych. ZUS przypomina jednak o dwóch ważnych wyjątkach. Świadczenie nie przysługuje dzieciom uczęszczającym do tzw. zerówek ani studentom. Co ważne, wiek uprawniający do świadczenia liczony jest rocznikowo. Oznacza to, że wsparcie mogą otrzymać również uczniowie ostatnich klas liceów, techników i szkół policealnych, którzy ukończyli 20 lub 24 lata jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego. Jak złożyć wniosek o Dobry Start? Wniosek można złożyć wyłącznie przez internet. Rodzice mają do wyboru cztery kanały: aplikację mZUS, portal eZUS, bankowość elektroniczną, portal Emp@tia. Przed wysłaniem formularza warto dokładnie sprawdzić: numer PESEL dziecka, dane szkoły, do której dziecko uczęszcza lub będzie uczęszczać, numer rachunku bankowego. To właśnie na konto wskazane we wniosku ZUS przelewa świadczenie. We wniosku należy również podać adres e-mail oraz numer telefonu. 300 plus także dla cudzoziemców O świadczenie mogą ubiegać się również cudzoziemcy mieszkający razem z dziećmi w Polsce. W przypadku obywateli państw spoza Unii Europejskiej, EFTA i Wielkiej Brytanii oraz obywateli Ukrainy posiadających status UKR obowiązuje co do zasady wymóg wykazania aktywności zawodowej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Przepisy przewidują jednak wyjątki. Warunek ten nie obowiązuje m.in. wtedy, gdy wniosek dotyczy dziecka posiadającego polskie obywatelstwo, dziecka z niepełnosprawnością, dzieci wskazanych przez władze kraju pochodzenia lub osób uczących się i objętych programem usamodzielniania. Zainteresowanie programem jest ogromne Program Dobry Start od lat cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem. Jak podaje ZUS, tylko do 17 lipca tego roku rodzice złożyli blisko 1,4 mln wniosków na ponad 2 mln dzieci, a ZUS wypłacił już prawie 173 mln zł. Najwięcej dzieci zgłoszono w województwie mazowieckim – prawie 284 tys. Kolejne miejsca zajmują województwa śląskie (239 tys.) i wielkopolskie (210 tys.). Najmniej zgłoszeń odnotowano w województwie opolskim, gdzie wnioski dotyczą nieco ponad 48 tys. dzieci. Skala programu najlepiej pokazuje ubiegły rok. Do ZUS wpłynęło wtedy ponad 3,3 mln wniosków, obejmujących niemal 4,9 mln dzieci, a łączna kwota wypłaconych świadczeń przekroczyła 1,4 mld zł. Jeśli więc chcesz otrzymać pieniądze jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego, nie warto zwlekać ze złożeniem wniosku. Wystarczy kilka minut, aby świadczenie trafiło na konto i pomogło sfinansować część wydatków związanych z przygotowaniem dziecka do szkoły. Źródło: zus.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją
„Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie”
„Przez lata wmawiałam sobie, że nie chcę mieć dzieci. Luksus i wolność miały mi wystarczyć. Aż do tamtej niedzieli, kiedy całe moje dotychczasowe życie wydało mi się nagle puste.”
Od lat powtarzałam wszystkim, że moje życie z Pawłem jest idealne. W pewnym sensie naprawdę takie było. Mieliśmy piękne mieszkanie, jeździliśmy na egzotyczne wakacje, a w mojej szafie wisiały ubrania, o których wiele kobiet mogłoby tylko pomarzyć. Paweł zawsze o mnie dbał. Przynosił kwiaty bez okazji, rezerwował stoliki w najdroższych restauracjach, a kiedy byłam zmęczona po pracy, po prostu siadał obok, masował mi kark i słuchał. Zawsze uważałam, że dzieci to nie mój świat. Kiedy moje przyjaciółki zarywały noce przy płaczących noworodkach, ja planowałam kolejny wyjazd na południe Włoch. Kiedy one narzekały na brak czasu na fryzjera, ja właśnie wybierałam nowy kolor hybrydy. Czułam się wolna, niezależna i szczęśliwa. Albo przynajmniej tak mi się wydawało przez te wszystkie lata. Paweł nigdy nie naciskał. Zawsze powtarzał, że najważniejsze, żebyśmy byli szczęśliwi we dwoje. I byłam z nim szczęśliwa. Naprawdę byłam. Niedzielny obiad Tamtej niedzieli wszystko wydawało się normalne. Pojechaliśmy na obiad do siostry Pawła, Ani. Zwykłe rodzinne spotkanie. Ania zawsze przygotowywała pyszne jedzenie, a dom był pełen śmiechu. Kiedy weszliśmy do przedpokoju, od razu rzuciły mi się w oczy malutkie, różowe buciki stojące obok męskich, eleganckich półbutów. Były takie maleńkie, takie... rozczulające. Poczułam dziwne ukłucie w klatce piersiowej, ale szybko je zignorowałam. Zasiedliśmy do stołu. Rozmowy toczyły się wokół pracy, planów na wakacje i codziennych spraw. W pewnym momencie mała Zosia, córka Ani, zaczęła domagać się uwagi. Miała zaledwie kilkanaście miesięcy i właśnie uczyła się chodzić. Ania postawiła ją na dywanie i zachęcała do zrobienia kilku kroków w stronę taty. Zosia chwiała się na niepewnych nóżkach, machając rączkami, by złapać równowagę. Jej twarzyczka była pełna skupienia, a potem, gdy udało jej się zrobić dwa kroki, rozjaśniła się ogromnym, bezzębnym uśmiechem. Wszyscy zaczęli bić brawo. – Brawo, Zosiu! – zawołał Paweł, uśmiechając się szeroko. Patrzyłam na to wszystko i nagle poczułam, że brakuje mi tchu. To nie było zwykłe wzruszenie. To było coś znacznie silniejszego, coś, co narastało we mnie od dawna, a teraz postanowiło uderzyć z pełną mocą. Łzy w łazience – Przepraszam, muszę skorzystać z łazienki – wymamrotałam, szybko wstając od stołu. Zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o chłodne kafelki. Łzy same płynęły mi po policzkach. Nie potrafiłam ich powstrzymać. Dlaczego płakałam? Przecież miałam wszystko. Przecież nigdy nie chciałam być matką. A jednak widok tej małej, stawiającej pierwsze kroki dziewczynki sprawił, że całe moje dotychczasowe życie wydało mi się nagle jakieś puste. Spojrzałam w lustro. Zobaczyłam kobietę w idealnym makijażu, w drogiej sukience, ale z oczami pełnymi bólu. Zrozumiałam, że te wszystkie wyjazdy, torebki, kolacje – to wszystko było tylko zasłoną dymną. Próbowałam zagłuszyć w sobie coś, czego tak naprawdę zawsze pragnęłam, ale bałam się do tego przyznać, nawet przed samą sobą. Usłyszałam ciche pukanie do drzwi. – Magda? Wszystko w porządku? – to był Paweł. Jego głos brzmiał z troską. – Tak, tak, zaraz wyjdę – odpowiedziałam, starając się opanować drżenie głosu. Otarłam łzy, poprawiłam makijaż i wyszłam. Diamenty zamiast odpowiedzi Paweł stał na korytarzu. Od razu zauważył, że coś jest nie tak. Przytulił mnie mocno. – Co się stało, kochanie? – zapytał cicho, gładząc mnie po włosach. – Nic, po prostu... po prostu się wzruszyłam – skłamałam. Nie potrafiłam powiedzieć mu prawdy. Nie wiedziałam, jak by zareagował. – Wiesz co? – powiedział, odsuwając się nieznacznie i patrząc mi w oczy. – Jutro pójdziemy do jubilera. Kupię ci ten diamentowy naszyjnik, o którym wczoraj mówiłaś. Zasługujesz na wszystko, co najlepsze. Jego słowa miały mnie pocieszyć, ale zamiast tego sprawiły, że poczułam się jeszcze gorzej. Zrozumiałam, że on naprawdę wierzy, że kolejny drogi prezent sprawi, że będę szczęśliwa. Że to mi wystarczy. Wróciliśmy do salonu, ale ja już do końca spotkania byłam nieobecna. Uśmiechałam się, potakiwałam, ale myślami byłam zupełnie gdzie indziej. Powrót do pustego domu Kiedy wróciliśmy do naszego pięknego, cichego mieszkania, Paweł poszedł do sypialni, a ja zostałam w przedpokoju. Spojrzałam na nasze buty. Moje eleganckie szpilki i jego skórzane mokasyny. Nic więcej. Żadnych małych, różowych bucików. Poczułam, jak moje serce pęka na milion kawałków. Usiadłam na podłodze, opierając się o ścianę, i znów zaczęłam płakać. Tym razem nie powstrzymywałam łez. Pozwoliłam, by cała ta nagromadzona latami tęsknota, to poczucie pustki, wypłynęły ze mnie. Nie wiedziałam, co będzie dalej. Nie wiedziałam, czy odważę się porozmawiać o tym z Pawłem. Czy powiem mu, że diamenty nie są już w stanie zapełnić tej luki w moim sercu. Wiedziałam jedno: to, co zobaczyłam dzisiaj u Ani, zmieniło wszystko. I nic już nie będzie takie samo. Magda, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Zostałam sama jak palec w 7. miesiącu ciąży. Nie wiedziałam, że obcy kurier całkiem odmieni losy mojej małej rodziny” „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „W marynarce męża znalazłam zdjęcie ciążowego USG. W najgorszych snach nie podejrzewałam, jaką tajemnicę skrywał przede mną”
1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją
800 plus ponownie stało się jednym z najgorętszych tematów politycznych. W debacie publicznej pojawiają się pomysły podniesienia świadczenia, jego corocznej waloryzacji i wyższych wypłat na drugie i kolejne dzieci. Czy rodzice mogą liczyć na zmiany?
Dyskusja o przyszłości programu 800 plus ponownie nabiera tempa. Wraz ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi w 2027 roku coraz częściej pojawiają się propozycje zmian w świadczeniu. Mowa nie tylko o jego podwyższeniu, ale także o corocznej waloryzacji oraz wyższych kwotach dla rodzin wielodzietnych. Rząd przekonuje jednak, że obecnie nie prowadzi prac nad zmianą zasad programu. Waloryzacja 800 plus. Czy świadczenie wzrośnie do 1000 zł? Program 800 plus funkcjonuje od 2024 roku, kiedy zastąpił wcześniejsze 500 plus. Od tego czasu wysokość świadczenia nie zmieniła się, jednak coraz częściej pojawiają się głosy, że powinno być regularnie podnoszone, aby nie traciło swojej wartości wraz z rosnącymi cenami. Zwolennicy takiego rozwiązania proponują wprowadzenie automatycznej waloryzacji. Oznaczałoby to, że wysokość świadczenia byłaby co roku dostosowywana do poziomu inflacji, a rodziny nie musiałyby czekać na kolejne decyzje polityków. W debacie pojawiają się również propozycje zwiększenia świadczenia do 1000 zł miesięcznie. Na razie są to jednak wyłącznie pomysły i nie trwają żadne prace legislacyjne w tym kierunku. Wyższe 800 plus na kolejne dzieci? Drugim często poruszanym tematem jest tzw. progresja świadczenia. Zakłada ona, że pierwsze dziecko otrzymywałoby podstawową kwotę 800 zł, natomiast na drugie i kolejne dzieci rodzina dostawałaby wyższe wsparcie. Zwolennicy tego rozwiązania argumentują, że rodziny wielodzietne ponoszą znacznie większe koszty utrzymania dzieci, dlatego powinny otrzymywać wyższe świadczenia. O takim wariancie mówił między innymi Przemysław Czarnek. Podkreślał jednak, że jest to jego osobista propozycja, a nie oficjalny element programu Prawa i Sprawiedliwości. Na dziś nie ma projektu ustawy, który zakładałby wprowadzenie takich zmian. Rząd: zmian w programie 800 plus nie będzie Do spekulacji odniosło się również Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ministra Agnieszka Dziemianowicz-Bąk w rozmowie na antenie Radia ZET poinformowała, że resort nie planuje zmian w programie. Jak podkreśliła, rząd nie pracuje ani nad waloryzacją świadczenia, ani nad wprowadzeniem progów dochodowych. Nie ma również planów likwidacji programu. To oznacza, że rodzice nadal mogą otrzymywać 800 zł miesięcznie na każde dziecko na dotychczasowych zasadach. Dlaczego temat 800 plus wraca? Choć stanowisko rządu jest jednoznaczne, dyskusja wokół programu prawdopodobnie będzie się nasilać. Powodem są zbliżające się wybory parlamentarne w 2027 roku oraz coraz częściej pojawiające się pytania o kondycję finansów publicznych. Część ekonomistów uważa, że świadczenie powinno trafiać wyłącznie do rodzin, które rzeczywiście potrzebują wsparcia. Eksperci Forum Obywatelskiego Rozwoju oraz Warsaw Enterprise Institute zwracają uwagę na konieczność ograniczania wydatków budżetowych, wskazując między innymi na koszty programu 800 plus. W debacie pojawia się również temat procedury nadmiernego deficytu, którą ponownie została objęta Polska. Na razie jednak są to przede wszystkim elementy publicznej dyskusji. Obowiązujące przepisy pozostają bez zmian, a Ministerstwo Rodziny zapewnia, że nie planuje modyfikacji programu 800 plus. Źródło: forsal.pl Czytaj także: Nawet 9600 zł na każde dziecko: wielu ojców nie wie, że te pieniądze im się należą. Część świadczeń przepada
„Chciałam kupić od dzieci lemoniadę, dopóki nie zobaczyłam, o co proszą”. Tak rodzice uczą cwaniactwa?
Za każdym razem, gdy widzi dzieci sprzedające lemoniadę, zatrzymuje się i wrzuca im kilka złotych. Tym razem też chciała zrobić to samo. Podeszła do stolika, spojrzała na kartkę i... cofnęła rękę. Zaczęła się zastanawiać, czy niewinny sposób dorabiania w wakacje nie wszedł na nowy poziom... cwaniactwa. A może to symbol zmieniającego się świata?
Monika czasem kupuje kubeczek lemoniady, czasem wrzuca kilka złotych do skarbonki i idzie dalej, ciesząc się, że może sprawić komuś małą radość. Tym razem, zamiast uśmiechnąć się na widok stoiska dziewczynek sprzedających lemoniadę, poczuła dziwne ukłucie. Niby wszystko wyglądało tak samo jak zawsze, a jednak jeden szczegół całkowicie zmienił odbiór tej sceny. Stolik, cytryny i... płatność BLIK-iem Tę historię opowiedziała mi koleżanka, Monika. Wracała z pracy i po drodze zatrzymała się jeszcze w supermarkecie, żeby zrobić szybkie zakupy. Kiedy wychodziła ze sklepu, zauważyła przy parkingu coś, co latem widzi się dość często: dwie dziewczynki sprzedające lemoniadę. Siedziały przy niewielkim stoliku. Przed nimi stały dzbanki z lemoniadą, obok leżała miska pełna żółtych cytryn, deska i mały nożyk, opakowanie cukru. Pod stołem stało kilka 5-litrowych butelek wody źródlanej. Monika już chciała wrzucić dziewczynkom kilka złotych, ale nie zauważyła skarbonki. Nie było też żadnego słoika czy pudełka, do którego klienci mogliby wrzucać monety. Zamiast tego do stolika przyklejona była kartka: „Domowa lemoniada – 5 zł za kubeczek. Płatność tylko BLIK”. Monika była wzburzona, a w tym jednym słowie – BLIK – dopatrywała się cwaniactwa i wygodnictwa. Sama mam mieszane uczucia. Z jednej strony – czy jest w tym coś złego? Dzieci oferują produkt, podają cenę, ktoś chce kupić, więc płaci. Tak przecież działa świat. Z drugiej – oczekiwanie od klientów płatności na konto to już zupełnie inny poziom biznesu. Czy dzieci uczą się przedsiębiorczości, czy czegoś zupełnie innego? Nie twierdzę, że te dziewczynki zrobiły coś niewłaściwego. Być może to właśnie one wpadły na pomysł, że skoro większość dorosłych płaci dziś telefonem albo zegarkiem, to warto ułatwić klientom życie. Być może płatność BLIK podpowiedzieli rodzice, bo sami od dawna nie noszą przy sobie gotówki. Po wysłuchaniu Moniki zaczęłam się zastanawiać, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Coraz częściej uczymy je przedsiębiorczości, zarządzania pieniędzmi i tego, jak zarabiać. To samo w sobie jest przecież wartościowe. Problem pojawia się wtedy, gdy nawet najprostsza dziecięca zabawa zaczyna przypominać miniaturową wersję dorosłego biznesu. Czy stoisko z lemoniadą nie powinno być jednym z tych miejsc, gdzie liczy się miły gest przypadkowego przychodnia, a nie sprawnie zrealizowana transakcja? BLIK jest tylko symbolem Symbolem świata, w którym nawet dziecięce zabawy coraz bardziej przypominają dorosłe życie. Świata, w którym wszystko ma być maksymalnie efektywne, wygodne i dopracowane. Być może za kilka lat nikogo nie zdziwią dzieci sprzedające lemoniadę z terminalem płatniczym albo kodem QR wydrukowanym na eleganckim banerze. To naturalna konsekwencja zmian technologicznych. Tylko czasami zastanawiam się, czy razem z gotówką nie znika coś jeszcze. Jeszcze kilka lat temu dzieci sprzedające lemoniadę kojarzyły mi się z odręcznym cennikiem, słoikiem, do którego można było wrzucić monety, i małymi internetowymi aferkami, czy taka sprzedaż w ogóle jest legalna i higieniczna. Może właśnie dlatego ten niewielki napis „Płatność BLIK” wywołuje takie emocje. Nie dlatego, że sam w sobie jest czymś złym. Po prostu uświadamia nam, jak bardzo zmienia się świat. Zobacz także: Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
Dofinansowanie do wczasów 2026. Nawet 600 zł dla rodzin i seniorów. Są warunki
Jesienne wyjazdy po Polsce mogą być w 2026 roku znacznie tańsze. Nowy program Ministerstwa Sportu i Turystyki przewiduje dopłaty w wysokości od 300 do 600 zł do pobytów obejmujących co najmniej dwa noclegi. Sprawdź, jak starać się o dofinansowanie.
Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchamia w 2026 roku program „Czek turystyczny”, nazywany potocznie „nowym bonem turystycznym”. Jest on skierowany do seniorów po 60. roku życia oraz rodzin posiadających ważną Kartę Dużej Rodziny. Dla rodzin z KDR to szansa na tańszy wypoczynek w Polsce jesienią. Czek turystyczny 2026 dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny Posiadacze Karty Dużej Rodziny otrzymają jednorazowy elektroniczny kod o wartości od 300 do 600 zł. Nie będzie można go wymienić na gotówkę ani wykorzystać częściowo – kod zadziała tylko raz, dlatego warto dobrze zaplanować wyjazd. Jak możemy przeczytać na stronie Ministerstwa Sportu i turystyki: „Czek będzie generowany za pośrednictwem specjalnego systemu internetowego lub aplikacji, która umożliwi weryfikację uprawnień uczestników oraz wygenerowanie indywidualnego kodu. Rezerwacji pobytu uczestnicy będą dokonywać samodzielnie bezpośrednio w obiektach hotelarskich biorących udział w programie. Program będzie realizowany na terenie Polski od września do listopada 2026 roku”. Jakie warunki trzeba spełnić, aby wykorzystać czek turystyczny? Dopłata obejmie wyłącznie pobyty z co najmniej dwoma noclegami. Czeku nie będzie można przeznaczyć na jednodniowe wycieczki, sam transport czy inne wydatki niezwiązane z noclegiem. Ważne jest także miejsce pobytu. Z dofinansowania skorzystają tylko te rodziny, które wybiorą obiekt uczestniczący w programie, znajdujący się w regionach przygranicznych. Rezerwacji trzeba będzie dokonać samodzielnie, kontaktując się bezpośrednio z wybranym hotelem lub pensjonatem. Czytaj też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Dlaczego powstał program czeku turystycznego? Program ma jednocześnie wyraźny cel gospodarczy: wesprzeć regiony dotknięte pośrednimi skutkami wojny w Ukrainie, w tym obszary przygraniczne i miejsca, które odnotowały spadek liczby turystów, ograniczenie inwestycji oraz pogorszenie wizerunku w związku z sytuacją geopolityczną. W założeniu ma to pomóc odbudować potencjał turystyczny tych terenów i promować je jako bezpieczne oraz atrakcyjne kierunki podróży w Polsce. Kiedy będzie można skorzystać z czeku turystycznego 2026? Dofinansowane wyjazdy mają odbywać się od września do listopada 2026 roku. Obsługa programu będzie prowadzona przez internetowy system lub aplikację, za pomocą których uczestnicy potwierdzą swoje uprawnienia i pobiorą indywidualny kod. Budżet programu wynosi 6 mln zł, dlatego warto śledzić informacje o naborze i wcześniej zaplanować rodzinny wyjazd. Na końcu warto przypomnieć, że z czeku będą mogli skorzystać również seniorzy, jednak dla wielu rodzin z Kartą Dużej Rodziny może to być szczególnie atrakcyjna forma wsparcia jesiennego wypoczynku. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kilkadziesiąt minut na rozmowach, pytaniach, negocjacjach i sprawdzaniu każdego szczegółu. – Kiedyś wystawiłam spodnie po synu za 15 zł. Dostałam wiadomość: „12 zł i biorę”. Odpisałam, że mogę zejść do 13 zł. Po chwili kolejna wiadomość: „A może 10, bo jeszcze przesyłka?”. Zgodziłam się na to 12, żeby mieć spokój. Potem ta sama osoba napisała, czy mogę jednak wysłać jej zdjęcie spodni na moim synu, żeby zobaczyła, jak leży. Zrezygnowałam z transakcji i zablokowałam ją – mówi Joanna, mama dwóch chłopców w wieku 4 i 8 lat. Dla wielu sprzedających to przekraczanie granicy, bo przecież do pokazania kroju czy długości rękawa wystarczy zdjęcie samego ubrania, a nie wizerunek dziecka. Udostępnianie zdjęć dzieci obcym osobom w internecie tylko po to, żeby ktoś mógł lepiej ocenić sukienkę czy spodnie, wiele rodziców uważa dziś za zwyczajnie nieodpowiedzialne. Samo proszenie o tego typu zdjęcia jest ogromnym sygnałem alarmowym. „Niektóre osoby traktują Vinted jak sklep z reklamacjami” Rozmawiając z mamami, słyszę jeszcze jeden powtarzający się motyw: jawne oszukiwanie. Udawanie, że znoszona rzecz jest „nowa, ale bez metki”. – Kupiłam kiedyś sukienkę dla córki. Zapłaciłam 50 zł. Sprzedająca miała kilkaset pozytywnych opinii, wszystko było opisane. Sukienka miała być nowa albo w stanie idealnym. Po otrzymaniu paczki zobaczyłam, że ta sukienka jest po prostu zużyta. Wypłowiały kolor, zmechacenia, ucięta metka. Próbowałam kontaktować się ze sprzedającą, ale, krótko mówiąc, olała mnie. Dla świętego spokoju dałam negatywa, a sukienkę po jakimś czasie wystawiłam u siebie, ale za 15 zł. Z dokładnym opisem – mówi Magda, mama 5-letniej córki. Vinted miało być symbolem rozsądnej konsumpcji. Miejscem, gdzie rodzice mogą kupić dzieciom dobre ubrania za mniejsze pieniądze i sprzedać te, z których ich pociechy już wyrosły. Tymczasem dla części osób stało się areną negocjacji, pretensji i walki o każdą złotówkę, a do tego próby oszustwa. Może problem nie tkwi w samej platformie, ale w tym, że internet sprawił, że łatwiej zapominamy, że po drugiej stronie jest prawdziwy człowiek. Czytaj też: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Rodzice mogą dostać nawet 400 zł na rok szkolny 2026/2027: 300 zł z programu „Dobry Start” oraz 100 zł dodatku w ramach zasiłku rodzinnego. Dowiedz się, jak dostać dodatkowe pieniądze.
Wakacje dopiero się zaczęły, a wielu rodziców już planuje domowy budżet pod kątem szkolnych wydatków. 1 lipca 2026 r. ruszył nabór wniosków o 300 zł w programie „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027. To wsparcie dla rodzin w całej Polsce, wypłacane na konto i składane wyłącznie elektronicznie. Dwa świadczenia, jeden cel: spokojniejszy start we wrześniu W roku szkolnym 2026/2027 można skorzystać z dwóch form pomocy, które łącznie mogą dać 400 zł na ucznia. Pierwsza to 300 zł z programu „Dobry Start” – raz w roku na każde dziecko, które uczy się w szkole. Tu nie ma kryterium dochodowego i nie trzeba pokazywać paragonów ani faktur. Druga forma wsparcia to jednorazowy dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wypłacany w ramach zasiłku rodzinnego. Ten dodatek jest dostępny tylko dla osób, które mają prawo do zasiłku rodzinnego, czyli spełniają kryterium dochodowe. W praktyce wiele rodzin łączy te dwa świadczenia, jeśli spełnia warunki do dodatku. Kto dostanie 300 zł i kiedy wniosek ma największe znaczenie Świadczenie 300 zł przysługuje na dzieci w wieku od 7 do 20 lat uczące się w szkole. W przypadku dzieci z orzeczoną niepełnosprawnością granica wieku jest wyższa – do ukończenia 24. roku życia. Wsparcie obejmuje też dzieci w pieczy zastępczej (wtedy świadczenie trafia do rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych). Ważne są też wyłączenia: 300 zł nie przysługuje na roczne przygotowanie przedszkolne, czyli tzw. zerówkę. Dla dzieci uczestniczących w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych świadczenie jest możliwe od roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 7 lat. Wnioski o „Dobry Start” można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 r. Termin złożenia może pomóc w szybszej wypłacie: jeśli wniosek trafi do końca sierpnia, wypłata ma nastąpić najpóźniej do 30 września 2026 r. Po 30 listopada sprawy są rozpatrywane jedynie wyjątkowo, np. gdy orzeczenie o niepełnosprawności dla dziecka powyżej 20. roku życia zostanie wydane po tym terminie. Składanie wniosku bez wizyty w urzędzie Wniosek o 300 zł składa się wyłącznie online. Do wyboru są: PUE ZUS (eZUS), aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (część banków i SKOK-ów udostępnia tę usługę). Wypłata jest realizowana wyłącznie na wskazany rachunek bankowy. We wniosku potrzebne są dane wnioskodawcy i dziecka (dzieci), oświadczenie, że dziecko uczęszcza do szkoły, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością także informacja o orzeczeniu. Konieczny jest też numer konta do wypłaty. Przed wysłaniem warto poświęcić chwilę na sprawdzenie kluczowych pól: numeru PESEL dziecka, nazwy i adresu szkoły oraz numeru rachunku. Informacja o przyznaniu świadczenia i cała korespondencja są przekazywane elektronicznie na profilu w eZUS – również wtedy, gdy wniosek został złożony przez bank lub Emp@tię. Osoby sprawujące pieczę nad dzieckiem, opiekunowie prawni i faktyczni oraz osoby uczące się, które są usamodzielnione, składają wniosek przez mZUS albo eZUS. Dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych i opiekuńczo-terapeutycznych korzystają z eZUS. Dodatkowe 100 zł w ramach zasiłku rodzinnego Dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje osobom pobierającym zasiłek rodzinny: mamie albo tacie, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu oraz osobie uczącej się. W przeciwieństwie do „Dobry Start” tutaj liczy się dochód: zasiłek rodzinny przysługuje, gdy dochód na osobę w rodzinie (albo dochód osoby uczącej się) nie przekracza 674 zł. Jeśli w rodzinie jest dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności, limit wynosi 764 zł. Dodatek 100 zł można dostać także na dziecko rozpoczynające roczne przygotowanie przedszkolne. Wniosek o wypłatę dodatku trzeba złożyć do dnia zakończenia okresu zasiłkowego, w którym rozpoczęto rok szkolny albo roczne przygotowanie przedszkolne – wnioski po terminie nie będą rozpatrywane. Dokumenty można złożyć internetowo przez Emp@tię albo papierowo w urzędzie właściwym dla miejsca zamieszkania (np. w urzędzie gminy lub miasta, ośrodku pomocy społecznej lub innym miejscu wskazanym przez gminę). Dodatkowe pieniądze dla cudzoziemców O świadczenie „Dobry Start” mogą wnioskować także cudzoziemcy mieszkający z dzieckiem w Polsce – m.in. osoby spoza UE/EFTA/Wielkiej Brytanii oraz obywatele Ukrainy ze statusem UKR – jeśli spełnią warunki uzyskania prawa do świadczenia. Warunkiem jest aktywność zawodowa w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, z wyjątkami opisanymi dla określonych sytuacji rodzinnych i opiekuńczych. Dodatkowo w wybranych przypadkach we wniosku trzeba podać informacje dotyczące dokumentu przekroczenia granicy i dokumentu potwierdzającego legalność pobytu w Polsce (dotyczy to także dziecka). Źródło: forsal.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
„Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
Dla wielu rodziców wakacyjny wyjazd oznacza dziś nie tylko odpoczynek, ale też ciągłe liczenie pieniędzy. Jedna z naszych czytelniczek przyznaje, że podczas urlopu zrezygnowała z czegoś, czego jej dzieci nawet nie zauważyły. „Najłatwiej oszczędza się na mamie” – napisała w mailu do naszej redakcji.
Rodzinny obiad w nadmorskiej restauracji jeszcze kilka lat temu był dla niej obowiązkowym punktem każdego dnia. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Kobieta twierdzi, że kiedy kelner podchodzi do stolika, odpowiada dokładnie to samo. Kłamie. „Dla mnie nic. Nie jestem głodna” Dzień dobry, mam troje dzieci i właśnie wróciliśmy z tygodniowego pobytu nad morzem. Nie będę narzekała na tłumy, bo z tym człowiek się liczy, wyjeżdżając w sezonie, a pogoda akurat była piękna. Najbardziej zaskoczyły mnie ceny, czyli te słynne paragony grozy. Wiedziałam, że będzie drogo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Pierwszego dnia poszliśmy całą rodziną na obiad. Dzieci od razu wypatrzyły w menu rybę z frytkami, najmłodszy oczywiście uparł się na nuggetsy. Kiedy kelner zapytał, co zamawiam dla siebie, odruchowo odpowiedziałam, że nie jestem głodna. Prawda wyglądała zupełnie inaczej. Byłam głodna, tylko w głowie już liczyłam, ile zapłacimy za cały rachunek. Pomyślałam sobie, że jeśli odpuszczę jeden obiad dziennie, to przez tydzień uzbiera się z tego całkiem konkretna kwota. Zaoszczędzone pieniądze wolałam przeznaczyć na lody dla dzieci, bilety do atrakcji czy pamiątki, o które i tak będą prosiły. „Mój obiad zaczyna się wtedy, kiedy dzieci kończą jeść” Od tamtego dnia wyglądało to właściwie tak samo. Dzieci dostawały swoje porcje, mąż zamawiał coś dla siebie, a ja siedziałam przy pustym talerzu i udawałam, że wystarczy mi kilka łyków wody albo picia ze sklepu, które przynieśliśmy ze sobą i ukradkiem popijaliśmy. Najśmieszniejsze jest to, że dzieci nawet niczego nie podejrzewały. Były zajęte jedzeniem, opowiadały o plaży i planowały, co będą robić po obiedzie. Dopiero kiedy któreś mówiło, że już nie da rady zjeść wszystkiego, przesuwało talerz w moją stronę. Wtedy zaczynał się mój obiad. Dojadałam kilka frytek, kawałek ryby albo nuggetsy. Czasem zostawała surówka, czasem pół ziemniaka. Nigdy nie przypuszczałabym, że na rodzinnych wakacjach będę czekała, aż dzieci czegoś nie zjedzą, żeby sama nie chodzić głodna. Nie piszę tego po to, żeby ktoś się nade mną litował. Sama zdecydowałam, że wolę odpuścić własny obiad niż powiedzieć dzieciom, że nie pójdziemy na gofry albo nie kupimy im magnesu na lodówkę. Mam jednak poczucie, że w ostatnich latach coś się zmieniło. Jeszcze niedawno takie wyjazdy były przyjemnością, a teraz człowiek co chwilę wyciąga kalkulator i zastanawia się, z czego tym razem zrezygnować. Najłatwiej zrezygnować z siebie. Chyba każda mama dobrze wie, o czym mówię. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Wakacyjne rachunki nad Bałtykiem od lat wywołują dyskusje, a w tym sezonie wielu turystów zwraca uwagę na wysokie ceny w restauracjach. Dla rodzin z kilkorgiem dzieci wspólny obiad potrafi kosztować nawet kilkaset złotych, nic więc dziwnego, że część rodziców szuka sposobów na ograniczenie wydatków. List naszej czytelniczki pokazuje jednak coś więcej niż tylko problem drożyzny. W wielu rodzinach, gdy trzeba zacząć oszczędzać, jako pierwsza rezygnuje z czegoś właśnie mama. Czasem z nowej bluzki, czasem z deseru, a czasem – jak w tej historii – z własnego obiadu. Choć dla dzieci pozostaje to często niezauważone, wiele kobiet doskonale zna ten mechanizm. Czytaj także: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
„Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
Ta miłość spełniała moje oczekiwania, była taka, jaką sobie wymarzyłam. A Michał był ideałem faceta. I to już powinno być niepokojące...
Ten naszyjnik rzucił mi się w oczy, gdy tylko weszłam do galerii. Duże, niebieskie kamienie w złotej oprawie... Dobrze będą wyglądać na mojej opalonej skórze. Cena trochę była wygórowana, nawet jak dla mnie. Ale zbliżały się moje urodziny, nawet wolałam nie myśleć, które... Jakąś przyjemność samej sobie trzeba było przecież sprawić. – Te turkusy, chociaż piękne, gasną w pani obecności – usłyszałam nagle męski głos. – Do pani oczu bardziej pasują bursztyny. Takie, jak kolor pani włosów... Odwróciłam się, tuż przy mnie stał nieznany mi mężczyzna, mógł mieć najwyżej trzydzieści kilka lat. Patrzył na mnie, uśmiechał się i miał w sobie jakiś urok, którym emanował na odległość. – Tak pan myśli? – mimowolnie powędrowałam wzrokiem na sznury bursztynów rozwieszone wysoko na półce. – Turkusy nie są warte swojej ceny – mężczyzna pokręcił głową. – I tego, żeby dotykać pani skóry. Potrząsnęłam głową, odruchowo dotknęłam włosów nad czołem, odgarnęłam niewidzialny kosmyk. A potem spojrzałam na mężczyznę. – Może ma pan i rację – powiedziałam. – Na pewno mam – odparł. – Nigdy się nie mylę, jeżeli chodzi o to, co należy się pięknym kobietom. Te bursztyny są dla pani – wskazał ręką na miodowe kamienie w białym złocie. Kupiłam bursztynowy naszyjnik, wyjątkowo piękny. Jego cena też była wyjątkowa. Ale co tam, raz tylko ma się... No właśnie, wolałam nie myśleć, ile mam lat. – Dziękuję – uśmiechnęłam się. – Mam wobec pana dług wdzięczności... – Proszę pozwolić zaprosić się na kawę – tak słodko przechylił głowę i patrzył mi głęboko w oczy. – I będziemy kwita. Pomyślałam, że właściwie, dlaczego by nie. Nigdzie się nie spieszyłam, w domu nikt na mnie nie czekał, poza kotem. Dopiero rozpoczęły się wakacje, dzieci, Jagoda i Janek, były akurat u mojego byłego męża. A facet był przystojny, miły i wyraźnie okazywał mi swoje zainteresowanie. Cóż z tego, że na pierwszy rzut oka był chyba z dziesięć lat młodszy ode mnie. Przecież ta godzina spędzona na miłej, kulturalnej rozmowie nie byłaby niczym złym. Michał okazał się uroczym rozmówcą. Błyskotliwy, inteligentny, dowcipny... A przy tym taki przystojny. Nie mogłam nie zauważyć spojrzeń innych kobiet, siedzących przy kawiarnianych stolikach. Po przeszło godzinie wyszliśmy. Michał odprowadził mnie na parking, a przy pożegnaniu pochylił się nad moją dłonią i trochę dłużej, niż wymagała tego kurtuazja, przytrzymał na niej swoje usta. – Chciałbym cię jeszcze kiedyś zobaczyć – powiedział. – Czy to możliwe? – Chyba tak – właściwie to oczekiwałam takiej propozycji. – W taki razie zadzwonię, jeżeli tylko dasz mi swój numer – wyczekująco popatrzył mi w oczy. Miałam wszystko, a czułam się sama jak palec Wahałam się tylko przez moment. A potem, wyjeżdżając z parkingu, przez dłuższą chwilę obserwowałam Michała w lusterku, jego smukłą sylwetkę, ciemne krótko przystrzyżone włosy, lekko opaloną twarz. Był bardzo atrakcyjnym mężczyzną, przyciągającym uwagę kobiet i co najważniejsze, ja również chyba go zainteresowałam. I jakoś tak dobrze się z tym poczułam, radośniej... Jego oczy prześladowały mnie przez resztę dnia, w uszach wciąż miałam jego słowa i czułam ten ciepły dotyk jego ust na mojej dłoni. Miałam trzydzieści trzy lata, gdy zostałam sama, z dwojgiem malutkich dzieci. Mój mąż znalazł szczęście w ramionach innej kobiety, która ujęła go, jak to mi często wymawiał, normalnym życiem. To znaczy gotowaniem, pieczeniem, plewieniem przydomowego ogródka. Ja nie miałam do tego ani głowy, ani czasu, ani zbytniej ochoty. Codziennie dziesięć godzin w firmie, którą przejęłam po ojcu, dodatkowa praca nad dokumentami prawniczymi w domu nie pozwalały mi na zagniatanie drożdżowego ciasta i zastanawianie się, jakie kwiaty posadzić przed domem. W wieku czterdziestu pięciu lat miałam właściwie wszystko, o czym marzy atrakcyjna kobieta w średnim wieku: pozycję, pieniądze, ludzkie uznanie, odchowane dzieci w wieku nastoletnim. Byłam zadbana, elegancka, z klasą, jeździłam dobrym samochodem. Na nic więcej, na żaden związek, na miłość nie miałam czasu, nie licząc jakichś przelotnych, najczęściej wyjazdowych kolacji połączonych ze śniadaniem. Jeżeli nawet jakiś mężczyzna okazywał mi swoje zainteresowane, to zazwyczaj był zajęty. A z takimi nie chciałam się wiązać. Lata mijały, a ja byłam wciąż sama. Nie odczuwałam braku bliskości mężczyzny, zbyt zajęta karierą. Nie myślałam o tym. Dopiero ten Michał. Sama nie wiem, jak to się stało, że tak mocno zapadł mi w pamięć. Może moja samotność w końcu zaczęła mi doskwierać i zapragnęłam poczuć znowu, jak to jest być w centrum zainteresowania mężczyzny. O tym, że był on młodszy i na tyle atrakcyjny, że mógł mieć każdą dziewczynę, wolałam na razie nie myśleć. Nie mogłam mu się oprzeć Gdy dwa dni później usłyszałam jego głos w komórce, poczułam miłe łaskotanie w brzuchu. Jakby fruwały tam motyle... – Lubisz operę? – spytał. – Zapraszam cię wobec tego na „Aidę”. W tamtej chwili byłam skłonna polubić pewnie wszystko, co by zaproponował Michał. Nawet walki sumo. Nie przyniósł róż, tylko olbrzymią wiązkę drobnych, kolorowych kwiatków. – Pasują do ciebie – powiedział, dotykając mojej dłoni ustami. – Są takie świeże i delikatne. A przy tym niebanalne. Jak ty. Co miałam na to powiedzieć? Ja, przyzwyczajona do sztywnych, eleganckich bukietów. Poczułam się taka jak te kwiatuszki – kolorowa, lekka i niebanalna. Po spektaklu poszliśmy do klubu. Michał był świetnym tancerzem, i nie miałam nic przeciwko temu, że z każdym kolejnym tańcem przytulał mnie coraz mocniej. – Jesteś wielką obietnicą – szepnął, dotykając ustami moich włosów. – Kobietą, dla której warto wszystko. – To znaczy, co? – spytałam, odchylając głowę i uśmiechając się przekornie. – Co tylko zechcesz – ostre spojrzenie jego zmrużonych oczu przywróciło mi na chwilę trzeźwość umysłu. Odsunęłam się od niego. To wszystko nie miało przecież sensu, to był młody mężczyzna. Wdawałam się w jakiś głupi romans, w coś, co z góry było przegrane... I w tej samej chwili, jakby wyczuwając moją rezerwę, Michał przygarnął mnie mocno do siebie. Znowu czułam szorstkość jego policzka na swojej szyi. – Nie uciekaj – szepnął. – Pozwól sobie na coś, czego pragniesz. Jestem przy tobie... dla ciebie. Poddałam się jego ramionom. Ale gdy wychodziliśmy nad ranem z klubu, chłodne powietrze otrzeźwiło mnie znowu. – Dziękuję, to była naprawdę bardzo miła noc – powiedziałam, całując go w policzek. – Odwiozę cię – zaproponowałam, otwierając samochód. – Nie wracam do swojego mieszkania, tam jest remont – Michał sprawiał wrażenie zakłopotanego. Uśmiechnął się do mnie tak jakoś chłopięco, trochę bezradny, ale świadomy wciąż swego roku. – Sądziłem, że poranną kawę wypijemy u ciebie... Potrafię świetnie ją przyrządzić – patrzył na mnie tak intensywnie, że aż się wzdrygnęłam. I co wyczytałam w jego wzroku? To, co chciałaby zobaczyć każda kobieta na świecie w oczach atrakcyjnego mężczyzny. Skapitulowałam. – Ok, wsiadaj – uśmiechnęłam się. – Skoro tak dobrze parzysz kawę – poddałam się jego grze. Michał został w moim domu do poniedziałku. Nigdy bym nie przypuszczała, nawet w najśmielszych marzeniach, że ten młody mężczyzna potrafi dać mi tyle ciepła, czułości, ucieczki w inny świat. Rozmawiał ze mną, żartował, zaśmiewaliśmy się oboje do łez z jego opowiastek i dykteryjek. A gdy mnie dotykał, gdy czułam jego usta na szyi, wszystko wokół przestawało mieć znaczenie. Na tę jedną chwilę przynajmniej. I to śniadanie do łóżka i wyśmienita kawa... I tak zupełnie naturalnie wyszło, że zaproponowałam mu, żeby na czas remontu swojego mieszkania zamieszkał u mnie. W końcu miejsca u mnie było sporo, miałam pokój gościnny, dzieciaki prosto od taty miały jechać na obozy, potem do dziadków. – Jeżeli chcesz – przechylił głowę, odsuwając mnie od siebie na długość ramienia. Patrzył mi intensywnie w oczy. – Ale nie zamieszkam u ciebie, zamieszkam z tobą. – Dobrze – westchnęłam. Niby mała różnica w słowach, a przecież istotna. I tak to ładnie brzmiało. Nagle coś pękło To nie tak, że zakochałam się w Michale. Zdawałam sobie sprawę, że nie dlatego jest ze mną, bo nagle garnęło go szaleńcze uczucie do mnie. Taki facet mógł mieć każdą kobietę, młodą i piękną. Ale ja miałam kasę i przy mnie mógł wygodnie żyć. Pracował w jakiejś firmie, wychodził codziennie na kilka godzin, ale tak do końca, nie wiedziałam, czym dokładnie się zajmował. A gdy wracałam z pracy, jak zwykle po dziesięciu albo i więcej godzinach, czekał na mnie z kolacją... Przy nim każdy wieczór był świętem. I było dobrze nam obojgu, ten nasz układ był miły i wygodny i każde z nas dostawało to, czego oczekiwało. Ja zainteresowanie młodego, atrakcyjnego mężczyzny, czułość, ciepło i fizyczną bliskość, a on życie na pewnym poziomie, bez trosk i kłopotów. Ale i bez definitywnych zobowiązań z każdej strony. Dzieciaki wróciły w końcu z wakacji. Od razu złapali kontakt. Zdziwiło je, że w moim życiu ktoś się pojawił, ale chciały, żebym była szczęśliwa. Poza tym, jak już mówiłam: mamy duży dom. – Wiesz, co o tobie mówią? – zapytał mnie któregoś dnia mój wspólnik i przyjaciel, Krzysztof. – Że masz utrzymanka, że się z nim obnosisz po mieście. I darmową niańkę dla dzieciaków. – A jeśli nawet, to co? – rzuciłam ostro. – A to, że stać cię na prawdziwego mężczyznę, nie na jakiegoś chłystka, który wcześniej czy później zostawi cię dla młodszej i z większą kasą – odparł jednym tchem. – Jak nie zrobi czegoś gorszego... – O czym ty mówisz? – spytałam. – To zawodowiec, Małgosiu – Krzysztof był bardzo poważny. – Może cię okraść, wyczyścić ci konto, uważaj. – Mówisz tak, bo... – zająknęłam się i zamilkłam, bo właściwie nie było żadnych powodów, żeby miał jakieś złośliwe intencje wobec mnie. Znaliśmy się i przyjaźniliśmy już bardzo długo, często wspieraliśmy w trudnych chwilach. Krzysztof razem ze swoją nieżyjącą już żoną pomógł mi przetrwać po odejściu męża. Robili oboje, co mogli, żebym jakoś odnalazła się w tej nowej dla mnie rzeczywistości. A potem, gdy jego żona zmarła, to ja starałam się, żeby jak najmniej odczuł pustkę w swoim życiu. Byliśmy prawdziwymi przyjaciółmi i wiedziałam, że Krzysztof nie mógłby mi życzyć źle. – To tylko takie gadanie – pokręciłam głową. – Nie mogę wciąż być sama. – Jasne, że nie możesz – objął mnie. – Ale dlaczego od razu wpadasz w taką skrajność? Zatracasz się w smarkaczu... – Bo tylko on mi daje czułość i ciepło – z trudem hamowałam łzy. – Chce twoich pieniędzy, twojego statusu społecznego – Krzysiek pokręcił głową. – Tak nawiasem mówiąc, nie tylko on by cię chciał – uśmiechnął się żartobliwie. – Ciekawe, kto jeszcze – machnęłam ręką i wróciłam do pracy. Mijały tygodnie. W moim życiu nastąpił okres spokoju uczuciowego, dostatku wszelkich dobrych emocji, zaspokojenia mojej potrzeby czułości, bliskości.... Nie mogło być lepiej. Michał był wprost wymarzonym partnerem. Na wiele mu pozwalałam, korzystał z mojego domu, laptopa, samochodu i karty bankowej. Pomagał Jagodzie przygotować się do matury, woził Janka na treningi piłki nożnej. A ja zachwycałam się bursztynowym wisiorkiem, który podarował mi któregoś wieczoru. I zupełnie mnie to nie obchodziło, że nie kosztował więcej niż markowy pasek do spodni, jaki sprezentowałam Michałowi poprzedniego dnia. Liczył się gest. Tak sobie przynajmniej wmawiałam, chcąc zagłuszyć wątpliwości, jakie zakradały się do mojego serca. I do mojego rozumu. Zwłaszcza po każdej rozmowie z Krzysztofem. I po tym, jak zdałam sobie sprawę, że Michał zaczął się zmieniać. Tłumaczył, że ma jakieś tam swoje życie, swoje sprawy. Rozumiałam to i przyjmowałam jego tłumaczenie, nie zagłębiając się zbytnio, czy ma jakiś sens. Ale gdy któregoś razu nie wrócił na noc, strasznie się wkurzyłam. Nakrzyczałam na niego, gdy tylko pojawił się w moim domu. – Tobie się wydaje, że to jest hotel? – patrzyłam na niego z furią, wszystkie te złe emocje, wątpliwości, jakie gromadziły się we mnie od jakiegoś czasu, znalazły teraz ujście w złości. – Że możesz wychodzić i wracać, kiedy chcesz? – Sorry, ale nie zauważyłaś, że jestem już dorosły – popatrzył na mnie wzrokiem, jakiego u niego dotąd nie widziałam. – Muszę cię prosić o pozwolenie? To jakaś kolonia zuchowa jest, czy co? – Jak śmiesz tak do mnie mówić – zaczęłam, ale natychmiast mi przerwał. – Nie tym tonem, skarbie, nie jestem twoją własnością – uśmiechnął się, nagle nachylił się nade mną i mocno pocałował w usta. – Mamy układ, a ja się z niego wywiązuję, dostajesz chyba to, co chcesz, ale czasem wybacz, muszę złapać oddech. – Jak to? – jęknęłam zdumiona. – Nie jestem twoim kotem, więc nie zagłaskuj mnie na śmierć – znowu mnie pocałował. – No, nie złość się już tak. Wszystko było między nami niby po dawnemu, ale coś jakby pękło, coś zaczęło się sypać. Michał miał jakieś swoje życie, drugą rzeczywistość, ja nią nie byłam... Docierało to do mnie z coraz większą siłą. I stawało się zadrą w sercu, mąciło mój spokój, poczucie bezpieczeństwa. Ja po prostu stałam się zazdrosna o swojego kochanka. Jak mogłam być tak głupia? Któregoś dnia nie zastałam Michała w domu po powrocie z pracy. I nie było też jego rzeczy, a także mojego laptopa, aparatu fotograficznego i, co stwierdziłam po chwili z przerażeniem, także większości mojej biżuterii. Poczułam, że brakuje mi tchu, zaczęłam się dusić, na szyi miałam te nieszczęsne bursztyny, które on mi wybrał kiedyś... Zanim stał się moim partnerem, moją namiastką uczucia i ułudą szczęścia. Jak mogłam narazić moje dzieci? Jak mogłam wprowadzić kogoś takiego do mojego życia? Pierwsze, co mi przyszło do głowy, gdy już mogłam podnieść się z krzesła, to telefon do Krzysztofa. Był w moim domu po pół godzinie. – Karty do bankomatu – powiedział, zanim jeszcze dobrze wszedł. – Sprawdziłaś karty? – O Boże! – bałam się, że za chwilę zemdleję. Na szczęście przypomniałam sobie, że Michał miał dostęp tylko do jednego konta. No i je wyczyścił, jak się okazało. Nawet nie wiedziałam, gdzie go szukać. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że nigdy nie poprosiłam go o dokumenty, nigdy nie byłam w jego mieszkaniu, które ponoć po remoncie wynajmował, jeżeli w ogóle je miał. – A znasz chociaż jego nazwisko? – spytał Krzysztof. – Bo przecież to trzeba zgłosić na policję. On cię okradł! I dopiero w tym momencie łzy jak wezbrana tama potoczyły mi się po policzkach. Ale ja wcale nie płakałam za tymi pieniędzmi, za laptopem czy biżuterią. Gdyby mnie poprosił, dałabym mu te pieniądze, wszystko bym mu dała, nie musiał kraść. Ja płakałam za utraconą miłością, za tym uczuciem, które z taką starannością pielęgnowałam w sobie i które tak naprawdę sama wymyśliłam. Krzysztof podał mi chusteczkę, a potem drugą i następną. I czekał cierpliwie, aż się uspokoję. Zaparzył kawę. Dopiero wtedy ten straszliwy ból, ten żal zaczął ze mnie opadać. I powoli wracała trzeźwość umysłu. Chryste panie, za czym ja tak rozpaczałam, za jakąś ułudą. jedną wielką ściemą, którą zaprojektowałam sobie na swój własny użytek? Goniłam za bańką mydlaną, którą usiłowałam złapać i nie dopuścić, żeby pękła. A ona rozprysła się na miliony kropli, które oblały mnie całą zimnym strumieniem. I poczułam nagle, że wzbiera we mnie gniew. Ale nawet nie na tego faceta, ile na siebie samą. Za swą głupotę, zaślepienie, za coś, na co nigdy nie powinnam była dać sobie zgody. Krzysztof przekonał mnie, że muszę pójść na policję. Trwał przy mnie, jak prawdziwy przyjaciel, nie zraził się tym, że przy nim opłakiwałam jakiegoś innego mężczyznę, którego tak naprawdę nigdy nie powinno być w moim życiu. – Bo ty nie widzisz tych, którzy są przy tobie naprawdę – odezwał się w pewnym momencie Krzysztof, jakby czytał w moich myślach. – Tylko gonisz za ułudą. Gdy podniosłam wzrok, zobaczyłam jego ciepłe oczy, pełne tkliwości, uśmiechu. I jego ramiona, silne i dające poczucie bezpieczeństwa. Ramiona prawdziwego przyjaciela. Dobrze, że mogłam się w nich teraz ukryć. Małgorzata, lat 45 Zobacz także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Likwidacja 800 plus, zamiast tego 2403 zł dla każdego powyżej 3. roku życia. Jest decyzja Sejmu
Pomysł zastąpienia 800 plus oraz 13. i 14. emerytury jednym świadczeniem w wysokości 2403 zł miesięcznie wywołał spore emocje. Projekt trafił pod obrady Sejmu, a w sprawie zapadła już decyzja. Czy oznacza to zmiany dla milionów rodzin i seniorów? Sprawdzamy, jaki los spotkał tę propozycję i co to oznacza dla obecnych świadczeń.
W Sejmie zapadła decyzja, która ucina spekulacje o tzw. 2403 zł dla każdego w miejsce części obecnych świadczeń, np. 800 plus. Sejmowa Komisja do Spraw Petycji rozpatrzyła petycję dotyczącą bezwarunkowego dochodu podstawowego (BDP): 2403 zł miesięcznie dla każdej osoby po ukończeniu 3. roku życia. Komisja nie poparła wniosku, a w tle pojawiły się wyliczenia Ministerstwa Finansów pokazujące skalę kosztów nawet przy dużo skromniejszym wariancie. 2403 zł zamiast 800 plus: komisja sejmowa odrzuciła petycję, więc świadczenia zostają bez zmian W petycji zakładano, że BDP mógłby zastąpić część funkcjonujących dziś transferów. Wprost wymieniano m.in. 800 plus, 13. i 14. emeryturę oraz część świadczeń z pomocy społecznej. To właśnie ten element najszybciej rozpala emocje w rodzinnych rozmowach: jeśli z czegoś korzystamy tu i teraz, naturalnie pojawia się pytanie, czy coś nam „zabiorą”. Warto jednak trzymać się faktów: rozpatrywana propozycja miała formę petycji, a nie rządowego planu ani gotowej ustawy. Komisja sejmowa nie poparła tej petycji i odrzuciła ją jednogłośnie. W praktyce oznacza to zakończenie prac nad tym pomysłem na etapie komisji i brak zmian w obowiązujących świadczeniach wynikających z tej inicjatywy. Dla rodziców kluczowy wniosek jest prosty: odrzucenie petycji nie zmienia zasad 800 plus. Program dalej działa na dotychczasowych regułach, a „zamiana” na 2403 zł nie została wprowadzona. Bezwarunkowy dochód podstawowy 2403 zł: skąd wzięła się kwota i kto miałby ją dostawać? Kwota 2403 zł nie była przypadkowa. W założeniach petycji świadczenie miało odpowiadać połowie minimalnego wynagrodzenia brutto. W materiałach wskazano minimalne wynagrodzenie w 2026 r. na poziomie 4806 zł brutto – połowa tej kwoty to właśnie 2403 zł. To podejście wydaje się logiczne: świadczenie miałoby być zależne od pensji minimalnej i automatycznie rosnąć razem ze wzrostem najniższej krajowej. Z perspektywy domowego budżetu brzmi to jak stabilny, przewidywalny zastrzyk pieniędzy. Jednocześnie przy BDP zawsze wraca pytanie o finansowanie. Bo jeśli świadczenie ma być powszechne, koszty powtarzają się co miesiąc – niezależnie od koniunktury, wpływów podatkowych czy innych wydatków państwa. Ministerstwo Finansów: koszty bezwarunkowego dochodu podstawowego przesądziły o decyzji komisji Ministerstwo Finansów przygotowało analizę skutków finansowych i oceniło, że wdrożenie proponowanego rozwiązania byłoby niemożliwe ze względu na skalę obciążenia budżetu. Co ważne, resort nie opierał się wyłącznie na kwocie 2403 zł. Przywołano też wyliczenia dla wariantu znacznie niższego: 1300 zł miesięcznie, wypłacane wyłącznie osobom pełnoletnim. Nawet taki „okrojony” scenariusz miałby oznaczać około: 40 mld zł wydatków miesięcznie, 480 mld zł kosztów rocznie, obciążenie rzędu ok. 12 proc. PKB, kwotę odpowiadającą ok. trzem czwartym planowanych dochodów budżetu państwa. Właśnie te liczby miały być tłem dla decyzji Komisji do Spraw Petycji. Ostatecznie komisja uznała, że przy takiej skali skutków finansowych pomysł nie może zostać zrealizowany. W efekcie temat 2403 zł zamiast 800 plus zakończył się na etapie komisji, a rodziny i seniorzy nadal będą korzystać z obecnych świadczeń na dotychczasowych zasadach. Źródła: wnp.pl, fakt.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe wsparcie finansowe na dziecko. W wyjątkowych sytuacjach miesięczna pomoc może wynieść nawet 1420 zł. Chodzi o połączenie świadczenia wychowawczego i zasiłku szkolnego, o którym wielu rodziców nigdy nie słyszało.
800 plus jest świadczeniem, które przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochody rodziny. To jednak nie jest jedyna forma wsparcia dla rodziców uczniów. Przepisy przewidują również zasiłek szkolny – świadczenie przeznaczone dla dzieci, które z powodu nagłego zdarzenia losowego znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. W określonych przypadkach oba świadczenia można pobierać jednocześnie. 1420 zł na dziecko. Kiedy można otrzymać 800 plus i zasiłek szkolny jednocześnie? Rodzice często zakładają, że 800 plus wyczerpuje katalog świadczeń na dziecko. Tymczasem uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej mogą otrzymać również zasiłek szkolny. Jeżeli dziecko ma prawo do 800 plus, a jednocześnie spełnia warunki do otrzymania zasiłku szkolnego, oba świadczenia mogą być wypłacane równolegle. Maksymalna wysokość zasiłku szkolnego wynosi obecnie 620 zł. W praktyce oznacza to, że łączne miesięczne wsparcie dla rodziny może sięgnąć nawet 1420 zł. Trzeba jednak pamiętać, że zasiłek szkolny nie jest świadczeniem powszechnym. Przysługuje wyłącznie w szczególnych okolicznościach. Zasiłek szkolny. Komu przysługuje dodatkowe 620 zł na dziecko? Zasiłek szkolny jest formą pomocy materialnej dla uczniów, którzy przejściowo znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z powodu zdarzenia losowego. Takim zdarzeniem może być między innymi pożar mieszkania lub domu, powódź, zalanie, ciężka choroba członka rodziny, śmierć rodzica lub opiekuna, nieszczęśliwy wypadek czy inne nieprzewidziane okoliczności, które nagle pogorszyły sytuację finansową rodziny. To bardzo ważne, ponieważ w przeciwieństwie do stypendium szkolnego zasiłek szkolny nie jest uzależniony od kryterium dochodowego. Kluczowe znaczenie ma właśnie wystąpienie zdarzenia losowego oraz jego wpływ na sytuację materialną ucznia. Świadczenie może zostać przyznane jednorazowo lub kilka razy w roku szkolnym – wszystko zależy od okoliczności i decyzji organu przyznającego pomoc. Jak otrzymać zasiłek szkolny? Rodzice mają tylko dwa miesiące Wniosek o zasiłek szkolny należy złożyć w gminie lub ośrodku pomocy społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania ucznia. Co ważne, przepisy przewidują termin na dopełnienie formalności. Rodzice mają maksymalnie dwa miesiące od wystąpienia zdarzenia losowego, aby złożyć wniosek. Do dokumentów trzeba dołączyć potwierdzenie okoliczności, które spowodowały pogorszenie sytuacji materialnej rodziny. Mogą to być na przykład zaświadczenia lekarskie, dokumentacja dotycząca pożaru, zalania czy innych zdarzeń. Choć zasiłek szkolny nie należy do najpopularniejszych świadczeń, dla rodzin przeżywających nagły kryzys może stanowić bardzo ważne wsparcie. W połączeniu z 800 plus pozwala zwiększyć miesięczną pomoc nawet do 1420 zł i częściowo pokryć wydatki związane z edukacją dziecka w trudnym okresie. Źródło: gov.pl Zobacz także: Od 1 lipca można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
1 lipca rusza nabór wniosków o 300 plus z programu „Dobry Start”. Rodzice uczniów mogą otrzymać 300 zł na dziecko bez względu na dochody. Lepiej nie zwlekać ze złożeniem wniosku – im szybciej trafi do ZUS, tym większa szansa, że pieniądze wpłyną jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.
Początek lipca to ważna data dla rodziców. To właśnie od dziś można składać wnioski o świadczenie „Dobry Start”, czyli popularne 300 plus na wyprawkę szkolną. Choć kwota od lat się nie zmieniła, dla wielu rodzin jest realnym wsparciem przy zakupie plecaka, zeszytów, przyborów czy stroju na WF. Co ważne, świadczenie przysługuje niezależnie od wysokości dochodów. Program Dobry Start. Od 1 lipca można składać wnioski o 300 plus Program „Dobry Start” to jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na dziecko, które ma pomóc rodzicom w przygotowaniu uczniów do nowego roku szkolnego. Nabór wniosków rozpoczął się 1 lipca i potrwa do 30 listopada. Nie warto jednak odkładać formalności na ostatnią chwilę. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą wniosek w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na szybszą wypłatę świadczenia. Dzięki temu dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko mogą trafić na konto jeszcze w wakacje lub najpóźniej przed rozpoczęciem roku szkolnego. Program cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ nie obowiązuje w nim kryterium dochodowe. Oznacza to, że 300 plus przysługuje zarówno rodzinom pobierającym 800 plus, jak i tym, które nie korzystają z innych świadczeń rodzinnych. Komu przysługuje 300 zł na dziecko z programu Dobry Start? Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom dzieci uczących się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych oraz policealnych. Z 300 plus można skorzystać do ukończenia przez dziecko 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Warto pamiętać, że program „Dobry Start” nie obejmuje wszystkich dzieci. 300 zł nie przysługuje na dzieci uczęszczające do przedszkoli ani do tzw. zerówek. Świadczenia nie otrzymają również studenci. To oznacza, że dodatkowe pieniądze na dziecko są przeznaczone wyłącznie dla uczniów, którzy rozpoczynają kolejny rok nauki w szkole. Kiedy ZUS wypłaci 300 plus? Warto złożyć wniosek jak najszybciej Rodzice, którzy złożą wniosek o 300 plus w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na wypłatę świadczenia najpóźniej do 30 września. W praktyce wiele osób otrzymuje przelew wcześniej – nawet jeszcze w trakcie wakacji. ZUS rozpatruje wnioski na bieżąco, dlatego termin wypłaty zależy przede wszystkim od tego, kiedy rodzic dopełni formalności. Osoby, które złożą wniosek później, również otrzymają świadczenie, jednak w takim przypadku ZUS ma do dwóch miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku na przekazanie pieniędzy. Dlatego, jeśli 300 zł ma pomóc w zakupie szkolnej wyprawki jeszcze przed pierwszym dzwonkiem, nie warto odkładać złożenia wniosku na ostatnią chwilę. Jak złożyć wniosek o 300 plus? ZUS przyjmuje je tylko w jednej formie Wniosek o świadczenie „Dobry Start” można złożyć wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka sposobów – aplikację mZUS, Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną oraz portal Emp@tia. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku pieniądze zostaną przekazane bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez rodzica. Nie są wypłacane w gotówce. Choć czas na złożenie dokumentów jest do końca listopada, osoby, którym zależy na szybkim przelewie, nie powinny zwlekać. Wnioski złożone na początku naboru są rozpatrywane na bieżąco, dlatego wiele rodzin otrzyma 300 zł jeszcze przed pierwszym dzwonkiem. To dodatkowe wsparcie, które może pomóc w skompletowaniu szkolnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem nowego roku szkolnego. Zobacz także: Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
To nie nowe świadczenie od państwa, ale wielu pracowników i tak może dostać dodatkowe pieniądze przed wakacyjnym wyjazdem. Chodzi o tzw. wczasy pod gruszą, czyli dopłatę do urlopu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Średnio wynosi ona około 600 zł, choć niektórzy otrzymują nawet ponad dwa razy tyle.
Wakacyjny wyjazd to dla wielu rodzin jeden z największych wydatków w roku. Ceny noclegów, wyżywienia czy atrakcji turystycznych są coraz wyższe, dlatego dodatkowe wsparcie może znacząco odciążyć domowy budżet. Nie wszyscy jednak wiedzą, że część pracowników może liczyć na dopłatę do urlopu od swojego pracodawcy. Potocznie bywa ona nazywana „wakacyjnym 600 plus”, choć w rzeczywistości chodzi o dobrze znane świadczenie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wczasy pod gruszą 2026. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Wczasy pod gruszą to świadczenie finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Nie przysługuje jednak wszystkim pracownikom. Fundusz obowiązkowo funkcjonuje w jednostkach budżetowych oraz u pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Mniejsze firmy również mogą go prowadzić, ale nie mają takiego obowiązku. Jeżeli pracodawca posiada ZFŚS, warto zapytać w dziale kadr lub sprawdzić regulamin funduszu. To właśnie tam znajdują się zasady przyznawania świadczeń oraz wysokość dopłat. W wielu przypadkach pieniądze można otrzymać jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Ile wynoszą wczasy pod gruszą? Średnio około 600 zł, ale niektórzy dostają znacznie więcej Kwota dopłaty nie jest jednakowa dla wszystkich pracowników. Jej wysokość zależy przede wszystkim od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby składającej wniosek. Oznacza to, że osoby o niższych dochodach mogą liczyć na wyższe wsparcie. Najczęściej wypłacane kwoty mieszczą się w przedziale od około 600 do 800 zł, dlatego właśnie pojawiło się określenie „wakacyjne 600 plus”. W niektórych zakładach pracy dopłata wynosi około 300–450 zł, natomiast pracownicy znajdujący się w trudniejszej sytuacji finansowej mogą otrzymać nawet 1200–1500 zł. W wielu firmach obowiązuje również dodatkowy warunek. Aby otrzymać świadczenie, pracownik powinien wykorzystać co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego. W praktyce oznacza to zazwyczaj 10 dni roboczych wolnego oraz dwa weekendy. Jak skorzystać z „wakacyjnego 600 plus” na urlop? Osoby, które chcą skorzystać z dopłaty, nie powinny czekać do ostatniej chwili. Najpierw warto upewnić się, czy w zakładzie pracy funkcjonuje Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i jakie zasady obowiązują przy przyznawaniu świadczeń. Zwykle konieczne jest złożenie odpowiedniego wniosku oraz oświadczenia o sytuacji dochodowej rodziny. Wiele firm wymaga także wcześniejszego zaplanowania urlopu w taki sposób, aby trwał nieprzerwanie przez wymagane 14 dni kalendarzowych. Warto pamiętać, że określenie „wakacyjne 600 plus” nie oznacza nowego programu rządowego ani świadczenia wypłacanego przez ZUS. To jedynie potoczna nazwa dopłaty do wypoczynku z ZFŚS. Dla wielu pracowników może jednak oznaczać realne wsparcie przed wakacyjnym wyjazdem i kilkaset złotych więcej w domowym budżecie. Jak złożyć wniosek o wczasy pod gruszą z ZFŚS w 2026 roku? Jeśli planujesz „uruchomić” środki jeszcze przed wyjazdem, liczy się tempo działania – zwłaszcza w czerwcu, gdy działy kadr są zasypane dokumentami, a procedury mogą się wydłużyć nawet do kilku tygodni. Pamiętaj o czterech krokach: Kontakt z HR/kadrami – prośba o regulamin ZFŚS i druk oświadczenia o dochodach. Wyliczenie średniego dochodu na członka rodziny – zgodnie z zasadami przyjętymi w firmie. Złożenie wniosku urlopowego – z ciągłością minimum 14 dni kalendarzowych. Złożenie wniosku o wypłatę świadczenia – wypłata zwykle trafia na konto tuż przed urlopem albo z najbliższą pensją po urlopie. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek