Matki-vintedziary są gorsze niż bazarowe przekupki. „Targowała się o 5 zł, a potem otworzyła spór”
Chciała sprzedać dziecięcą bluzkę za 12 zł. Dostała kilkanaście wiadomości z pytaniami o dokładne wymiary, zdjęcia na dziecku (!), kilka próśb o obniżkę ceny, a na końcu… spór ze strony kupującej po odebraniu paczki. Chociaż na Vinted i innych platformach sprzedażowych można znaleźć prawdziwe perełki, można też przetestować własną cierpliwość.
Kiedyś mówiło się, że na bazarze można utargować wszystko. Dziś część rodziców przeniosła tę mentalność do internetu – nawet jeśli chodzi o używane ubranko za kilkanaście złotych. Czy sprzedażowe platformy, które miały być miejscem dawania ubraniom drugiego życia, stały się polem małych wojenek między kupującymi i sprzedającymi? Rozmawiałam z mamami, które przyznają, że czasem po drugiej stronie ekranu spotykają zachowania, których zupełnie się nie spodziewały. „Poprosiła o rabat, a potem narzekała, że cena jest za wysoka” Wśród części użytkowniczek pojawiło się zachowanie, które wiele osób żartobliwie, ale też coraz częściej pogardliwie, nazywa „matkami-vintedziarami”. Nie chodzi o każdą mamę, która korzysta z aplikacji. Problemem jest pewien sposób bycia: targowanie się o złotówki (a czasem i grosze), oczekiwanie niemal sklepowej jakości, szukanie powodów do reklamacji i traktowanie sprzedaży używanych rzeczy jak transakcji z dużym koncernem. Do tego dochodzi zwykła ludzka opryskliwość i brak dobrych manier. – Sprzedawałam bluzkę córki za 12 zł. Porządnej, duńskiej marki, bawełniana, sporo noszona, ale w naprawdę dobrym stanie. W opisie dokładnie napisałam, że ma normalne ślady użytkowania, dodałam zdjęcie małego zmechacenia pod paszką. Jakaś kobieta zapytała, czy opuszczę cenę o 8 zł, potem o 5 zł. W końcu zgodziłam się sprzedaż za 10 zł, bo pomyślałam: trudno, niech ktoś jeszcze skorzysta. Po kilku dniach dostałam wiadomość, że otworzyła spór, bo bluzka „nie wygląda jak nowa”. Przecież nie wystawiłam jej jako nowej. Napisałam wszystko uczciwie – opowiada Patrycja, mama 6-letniej dziewczynki. To właśnie takie sytuacje powodują, że część sprzedających zaczyna mieć dość. Bo o ile negocjowanie ceny jest wpisane w charakter aplikacji, o tyle wiele osób uważa, że granica została przekroczona. „Proszenie o zdjęcia dzieci to kompletny brak wyobraźni” Największe emocje budzą właśnie drobne transakcje. Ubrania za kilka czy kilkanaście złotych, przy których ktoś spędza kilkadziesiąt minut na rozmowach, pytaniach, negocjacjach i sprawdzaniu każdego szczegółu. – Kiedyś wystawiłam spodnie po synu za 15 zł. Dostałam wiadomość: „12 zł i biorę”. Odpisałam, że mogę zejść do 13 zł. Po chwili kolejna wiadomość: „A może 10, bo jeszcze przesyłka?”. Zgodziłam się na to 12, żeby mieć spokój. Potem ta sama osoba napisała, czy mogę jednak wysłać jej zdjęcie spodni na moim synu, żeby zobaczyła, jak leży. Zrezygnowałam z transakcji i zablokowałam ją – mówi Joanna, mama dwóch chłopców w wieku 4 i 8 lat. Dla wielu sprzedających to przekraczanie granicy, bo przecież do pokazania kroju czy długości rękawa wystarczy zdjęcie samego ubrania, a nie wizerunek dziecka. Udostępnianie zdjęć dzieci obcym osobom w internecie tylko po to, żeby ktoś mógł lepiej ocenić sukienkę czy spodnie, wiele rodziców uważa dziś za zwyczajnie nieodpowiedzialne. Samo proszenie o tego typu zdjęcia jest ogromnym sygnałem alarmowym. „Niektóre osoby traktują Vinted jak sklep z reklamacjami” Rozmawiając z mamami, słyszę jeszcze jeden powtarzający się motyw: jawne oszukiwanie. Udawanie, że znoszona rzecz jest „nowa, ale bez metki”. – Kupiłam kiedyś sukienkę dla córki. Zapłaciłam 50 zł. Sprzedająca miała kilkaset pozytywnych opinii, wszystko było opisane. Sukienka miała być nowa albo w stanie idealnym. Po otrzymaniu paczki zobaczyłam, że ta sukienka jest po prostu zużyta. Wypłowiały kolor, zmechacenia, ucięta metka. Próbowałam kontaktować się ze sprzedającą, ale, krótko mówiąc, olała mnie. Dla świętego spokoju dałam negatywa, a sukienkę po jakimś czasie wystawiłam u siebie, ale za 15 zł. Z dokładnym opisem – mówi Magda, mama 5-letniej córki. Vinted miało być symbolem rozsądnej konsumpcji. Miejscem, gdzie rodzice mogą kupić dzieciom dobre ubrania za mniejsze pieniądze i sprzedać te, z których ich pociechy już wyrosły. Tymczasem dla części osób stało się areną negocjacji, pretensji i walki o każdą złotówkę, a do tego próby oszustwa. Może problem nie tkwi w samej platformie, ale w tym, że internet sprawił, że łatwiej zapominamy, że po drugiej stronie jest prawdziwy człowiek. Czytaj też: „Jak córka nie chce sprzątać, pakuję wszystko do wora i wyrzucam. Ma nauczkę”. Psychologowie mówią, czy to dobra metoda
Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)
Rodzice mogą dostać nawet 400 zł na rok szkolny 2026/2027: 300 zł z programu „Dobry Start” oraz 100 zł dodatku w ramach zasiłku rodzinnego. Dowiedz się, jak dostać dodatkowe pieniądze.
Wakacje dopiero się zaczęły, a wielu rodziców już planuje domowy budżet pod kątem szkolnych wydatków. 1 lipca 2026 r. ruszył nabór wniosków o 300 zł w programie „Dobry Start” na rok szkolny 2026/2027. To wsparcie dla rodzin w całej Polsce, wypłacane na konto i składane wyłącznie elektronicznie. Dwa świadczenia, jeden cel: spokojniejszy start we wrześniu W roku szkolnym 2026/2027 można skorzystać z dwóch form pomocy, które łącznie mogą dać 400 zł na ucznia. Pierwsza to 300 zł z programu „Dobry Start” – raz w roku na każde dziecko, które uczy się w szkole. Tu nie ma kryterium dochodowego i nie trzeba pokazywać paragonów ani faktur. Druga forma wsparcia to jednorazowy dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego, wypłacany w ramach zasiłku rodzinnego. Ten dodatek jest dostępny tylko dla osób, które mają prawo do zasiłku rodzinnego, czyli spełniają kryterium dochodowe. W praktyce wiele rodzin łączy te dwa świadczenia, jeśli spełnia warunki do dodatku. Kto dostanie 300 zł i kiedy wniosek ma największe znaczenie Świadczenie 300 zł przysługuje na dzieci w wieku od 7 do 20 lat uczące się w szkole. W przypadku dzieci z orzeczoną niepełnosprawnością granica wieku jest wyższa – do ukończenia 24. roku życia. Wsparcie obejmuje też dzieci w pieczy zastępczej (wtedy świadczenie trafia do rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka oraz dyrektorów placówek opiekuńczo-wychowawczych). Ważne są też wyłączenia: 300 zł nie przysługuje na roczne przygotowanie przedszkolne, czyli tzw. zerówkę. Dla dzieci uczestniczących w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych świadczenie jest możliwe od roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 7 lat. Wnioski o „Dobry Start” można składać od 1 lipca do 30 listopada 2026 r. Termin złożenia może pomóc w szybszej wypłacie: jeśli wniosek trafi do końca sierpnia, wypłata ma nastąpić najpóźniej do 30 września 2026 r. Po 30 listopada sprawy są rozpatrywane jedynie wyjątkowo, np. gdy orzeczenie o niepełnosprawności dla dziecka powyżej 20. roku życia zostanie wydane po tym terminie. Składanie wniosku bez wizyty w urzędzie Wniosek o 300 zł składa się wyłącznie online. Do wyboru są: PUE ZUS (eZUS), aplikacja mZUS, portal Emp@tia oraz bankowość elektroniczna (część banków i SKOK-ów udostępnia tę usługę). Wypłata jest realizowana wyłącznie na wskazany rachunek bankowy. We wniosku potrzebne są dane wnioskodawcy i dziecka (dzieci), oświadczenie, że dziecko uczęszcza do szkoły, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością także informacja o orzeczeniu. Konieczny jest też numer konta do wypłaty. Przed wysłaniem warto poświęcić chwilę na sprawdzenie kluczowych pól: numeru PESEL dziecka, nazwy i adresu szkoły oraz numeru rachunku. Informacja o przyznaniu świadczenia i cała korespondencja są przekazywane elektronicznie na profilu w eZUS – również wtedy, gdy wniosek został złożony przez bank lub Emp@tię. Osoby sprawujące pieczę nad dzieckiem, opiekunowie prawni i faktyczni oraz osoby uczące się, które są usamodzielnione, składają wniosek przez mZUS albo eZUS. Dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych i opiekuńczo-terapeutycznych korzystają z eZUS. Dodatkowe 100 zł w ramach zasiłku rodzinnego Dodatek 100 zł z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przysługuje osobom pobierającym zasiłek rodzinny: mamie albo tacie, opiekunowi prawnemu lub faktycznemu oraz osobie uczącej się. W przeciwieństwie do „Dobry Start” tutaj liczy się dochód: zasiłek rodzinny przysługuje, gdy dochód na osobę w rodzinie (albo dochód osoby uczącej się) nie przekracza 674 zł. Jeśli w rodzinie jest dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności, limit wynosi 764 zł. Dodatek 100 zł można dostać także na dziecko rozpoczynające roczne przygotowanie przedszkolne. Wniosek o wypłatę dodatku trzeba złożyć do dnia zakończenia okresu zasiłkowego, w którym rozpoczęto rok szkolny albo roczne przygotowanie przedszkolne – wnioski po terminie nie będą rozpatrywane. Dokumenty można złożyć internetowo przez Emp@tię albo papierowo w urzędzie właściwym dla miejsca zamieszkania (np. w urzędzie gminy lub miasta, ośrodku pomocy społecznej lub innym miejscu wskazanym przez gminę). Dodatkowe pieniądze dla cudzoziemców O świadczenie „Dobry Start” mogą wnioskować także cudzoziemcy mieszkający z dzieckiem w Polsce – m.in. osoby spoza UE/EFTA/Wielkiej Brytanii oraz obywatele Ukrainy ze statusem UKR – jeśli spełnią warunki uzyskania prawa do świadczenia. Warunkiem jest aktywność zawodowa w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, z wyjątkami opisanymi dla określonych sytuacji rodzinnych i opiekuńczych. Dodatkowo w wybranych przypadkach we wniosku trzeba podać informacje dotyczące dokumentu przekroczenia granicy i dokumentu potwierdzającego legalność pobytu w Polsce (dotyczy to także dziecka). Źródło: forsal.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
„Nad morzem dzieci zamawiają frytki i rybę, a ja mówię, że nie jestem głodna. Potem dojadam resztki. Nie stać nas na cztery obiady”
Dla wielu rodziców wakacyjny wyjazd oznacza dziś nie tylko odpoczynek, ale też ciągłe liczenie pieniędzy. Jedna z naszych czytelniczek przyznaje, że podczas urlopu zrezygnowała z czegoś, czego jej dzieci nawet nie zauważyły. „Najłatwiej oszczędza się na mamie” – napisała w mailu do naszej redakcji.
Rodzinny obiad w nadmorskiej restauracji jeszcze kilka lat temu był dla niej obowiązkowym punktem każdego dnia. Dziś wygląda to zupełnie inaczej. Kobieta twierdzi, że kiedy kelner podchodzi do stolika, odpowiada dokładnie to samo. Kłamie. „Dla mnie nic. Nie jestem głodna” Dzień dobry, mam troje dzieci i właśnie wróciliśmy z tygodniowego pobytu nad morzem. Nie będę narzekała na tłumy, bo z tym człowiek się liczy, wyjeżdżając w sezonie, a pogoda akurat była piękna. Najbardziej zaskoczyły mnie ceny, czyli te słynne paragony grozy. Wiedziałam, że będzie drogo, ale nie spodziewałam się, że aż tak. Pierwszego dnia poszliśmy całą rodziną na obiad. Dzieci od razu wypatrzyły w menu rybę z frytkami, najmłodszy oczywiście uparł się na nuggetsy. Kiedy kelner zapytał, co zamawiam dla siebie, odruchowo odpowiedziałam, że nie jestem głodna. Prawda wyglądała zupełnie inaczej. Byłam głodna, tylko w głowie już liczyłam, ile zapłacimy za cały rachunek. Pomyślałam sobie, że jeśli odpuszczę jeden obiad dziennie, to przez tydzień uzbiera się z tego całkiem konkretna kwota. Zaoszczędzone pieniądze wolałam przeznaczyć na lody dla dzieci, bilety do atrakcji czy pamiątki, o które i tak będą prosiły. „Mój obiad zaczyna się wtedy, kiedy dzieci kończą jeść” Od tamtego dnia wyglądało to właściwie tak samo. Dzieci dostawały swoje porcje, mąż zamawiał coś dla siebie, a ja siedziałam przy pustym talerzu i udawałam, że wystarczy mi kilka łyków wody albo picia ze sklepu, które przynieśliśmy ze sobą i ukradkiem popijaliśmy. Najśmieszniejsze jest to, że dzieci nawet niczego nie podejrzewały. Były zajęte jedzeniem, opowiadały o plaży i planowały, co będą robić po obiedzie. Dopiero kiedy któreś mówiło, że już nie da rady zjeść wszystkiego, przesuwało talerz w moją stronę. Wtedy zaczynał się mój obiad. Dojadałam kilka frytek, kawałek ryby albo nuggetsy. Czasem zostawała surówka, czasem pół ziemniaka. Nigdy nie przypuszczałabym, że na rodzinnych wakacjach będę czekała, aż dzieci czegoś nie zjedzą, żeby sama nie chodzić głodna. Nie piszę tego po to, żeby ktoś się nade mną litował. Sama zdecydowałam, że wolę odpuścić własny obiad niż powiedzieć dzieciom, że nie pójdziemy na gofry albo nie kupimy im magnesu na lodówkę. Mam jednak poczucie, że w ostatnich latach coś się zmieniło. Jeszcze niedawno takie wyjazdy były przyjemnością, a teraz człowiek co chwilę wyciąga kalkulator i zastanawia się, z czego tym razem zrezygnować. Najłatwiej zrezygnować z siebie. Chyba każda mama dobrze wie, o czym mówię. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Wakacyjne rachunki nad Bałtykiem od lat wywołują dyskusje, a w tym sezonie wielu turystów zwraca uwagę na wysokie ceny w restauracjach. Dla rodzin z kilkorgiem dzieci wspólny obiad potrafi kosztować nawet kilkaset złotych, nic więc dziwnego, że część rodziców szuka sposobów na ograniczenie wydatków. List naszej czytelniczki pokazuje jednak coś więcej niż tylko problem drożyzny. W wielu rodzinach, gdy trzeba zacząć oszczędzać, jako pierwsza rezygnuje z czegoś właśnie mama. Czasem z nowej bluzki, czasem z deseru, a czasem – jak w tej historii – z własnego obiadu. Choć dla dzieci pozostaje to często niezauważone, wiele kobiet doskonale zna ten mechanizm. Czytaj także: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
„Znajomi żartowali, że Michał to niania dla moich dzieci bez grosza przy duszy. Śmiałam się z tego, dopóki mój wybranek nie wyczyścił mi konta”
Ta miłość spełniała moje oczekiwania, była taka, jaką sobie wymarzyłam. A Michał był ideałem faceta. I to już powinno być niepokojące...
Ten naszyjnik rzucił mi się w oczy, gdy tylko weszłam do galerii. Duże, niebieskie kamienie w złotej oprawie... Dobrze będą wyglądać na mojej opalonej skórze. Cena trochę była wygórowana, nawet jak dla mnie. Ale zbliżały się moje urodziny, nawet wolałam nie myśleć, które... Jakąś przyjemność samej sobie trzeba było przecież sprawić. – Te turkusy, chociaż piękne, gasną w pani obecności – usłyszałam nagle męski głos. – Do pani oczu bardziej pasują bursztyny. Takie, jak kolor pani włosów... Odwróciłam się, tuż przy mnie stał nieznany mi mężczyzna, mógł mieć najwyżej trzydzieści kilka lat. Patrzył na mnie, uśmiechał się i miał w sobie jakiś urok, którym emanował na odległość. – Tak pan myśli? – mimowolnie powędrowałam wzrokiem na sznury bursztynów rozwieszone wysoko na półce. – Turkusy nie są warte swojej ceny – mężczyzna pokręcił głową. – I tego, żeby dotykać pani skóry. Potrząsnęłam głową, odruchowo dotknęłam włosów nad czołem, odgarnęłam niewidzialny kosmyk. A potem spojrzałam na mężczyznę. – Może ma pan i rację – powiedziałam. – Na pewno mam – odparł. – Nigdy się nie mylę, jeżeli chodzi o to, co należy się pięknym kobietom. Te bursztyny są dla pani – wskazał ręką na miodowe kamienie w białym złocie. Kupiłam bursztynowy naszyjnik, wyjątkowo piękny. Jego cena też była wyjątkowa. Ale co tam, raz tylko ma się... No właśnie, wolałam nie myśleć, ile mam lat. – Dziękuję – uśmiechnęłam się. – Mam wobec pana dług wdzięczności... – Proszę pozwolić zaprosić się na kawę – tak słodko przechylił głowę i patrzył mi głęboko w oczy. – I będziemy kwita. Pomyślałam, że właściwie, dlaczego by nie. Nigdzie się nie spieszyłam, w domu nikt na mnie nie czekał, poza kotem. Dopiero rozpoczęły się wakacje, dzieci, Jagoda i Janek, były akurat u mojego byłego męża. A facet był przystojny, miły i wyraźnie okazywał mi swoje zainteresowanie. Cóż z tego, że na pierwszy rzut oka był chyba z dziesięć lat młodszy ode mnie. Przecież ta godzina spędzona na miłej, kulturalnej rozmowie nie byłaby niczym złym. Michał okazał się uroczym rozmówcą. Błyskotliwy, inteligentny, dowcipny... A przy tym taki przystojny. Nie mogłam nie zauważyć spojrzeń innych kobiet, siedzących przy kawiarnianych stolikach. Po przeszło godzinie wyszliśmy. Michał odprowadził mnie na parking, a przy pożegnaniu pochylił się nad moją dłonią i trochę dłużej, niż wymagała tego kurtuazja, przytrzymał na niej swoje usta. – Chciałbym cię jeszcze kiedyś zobaczyć – powiedział. – Czy to możliwe? – Chyba tak – właściwie to oczekiwałam takiej propozycji. – W taki razie zadzwonię, jeżeli tylko dasz mi swój numer – wyczekująco popatrzył mi w oczy. Miałam wszystko, a czułam się sama jak palec Wahałam się tylko przez moment. A potem, wyjeżdżając z parkingu, przez dłuższą chwilę obserwowałam Michała w lusterku, jego smukłą sylwetkę, ciemne krótko przystrzyżone włosy, lekko opaloną twarz. Był bardzo atrakcyjnym mężczyzną, przyciągającym uwagę kobiet i co najważniejsze, ja również chyba go zainteresowałam. I jakoś tak dobrze się z tym poczułam, radośniej... Jego oczy prześladowały mnie przez resztę dnia, w uszach wciąż miałam jego słowa i czułam ten ciepły dotyk jego ust na mojej dłoni. Miałam trzydzieści trzy lata, gdy zostałam sama, z dwojgiem malutkich dzieci. Mój mąż znalazł szczęście w ramionach innej kobiety, która ujęła go, jak to mi często wymawiał, normalnym życiem. To znaczy gotowaniem, pieczeniem, plewieniem przydomowego ogródka. Ja nie miałam do tego ani głowy, ani czasu, ani zbytniej ochoty. Codziennie dziesięć godzin w firmie, którą przejęłam po ojcu, dodatkowa praca nad dokumentami prawniczymi w domu nie pozwalały mi na zagniatanie drożdżowego ciasta i zastanawianie się, jakie kwiaty posadzić przed domem. W wieku czterdziestu pięciu lat miałam właściwie wszystko, o czym marzy atrakcyjna kobieta w średnim wieku: pozycję, pieniądze, ludzkie uznanie, odchowane dzieci w wieku nastoletnim. Byłam zadbana, elegancka, z klasą, jeździłam dobrym samochodem. Na nic więcej, na żaden związek, na miłość nie miałam czasu, nie licząc jakichś przelotnych, najczęściej wyjazdowych kolacji połączonych ze śniadaniem. Jeżeli nawet jakiś mężczyzna okazywał mi swoje zainteresowane, to zazwyczaj był zajęty. A z takimi nie chciałam się wiązać. Lata mijały, a ja byłam wciąż sama. Nie odczuwałam braku bliskości mężczyzny, zbyt zajęta karierą. Nie myślałam o tym. Dopiero ten Michał. Sama nie wiem, jak to się stało, że tak mocno zapadł mi w pamięć. Może moja samotność w końcu zaczęła mi doskwierać i zapragnęłam poczuć znowu, jak to jest być w centrum zainteresowania mężczyzny. O tym, że był on młodszy i na tyle atrakcyjny, że mógł mieć każdą dziewczynę, wolałam na razie nie myśleć. Nie mogłam mu się oprzeć Gdy dwa dni później usłyszałam jego głos w komórce, poczułam miłe łaskotanie w brzuchu. Jakby fruwały tam motyle... – Lubisz operę? – spytał. – Zapraszam cię wobec tego na „Aidę”. W tamtej chwili byłam skłonna polubić pewnie wszystko, co by zaproponował Michał. Nawet walki sumo. Nie przyniósł róż, tylko olbrzymią wiązkę drobnych, kolorowych kwiatków. – Pasują do ciebie – powiedział, dotykając mojej dłoni ustami. – Są takie świeże i delikatne. A przy tym niebanalne. Jak ty. Co miałam na to powiedzieć? Ja, przyzwyczajona do sztywnych, eleganckich bukietów. Poczułam się taka jak te kwiatuszki – kolorowa, lekka i niebanalna. Po spektaklu poszliśmy do klubu. Michał był świetnym tancerzem, i nie miałam nic przeciwko temu, że z każdym kolejnym tańcem przytulał mnie coraz mocniej. – Jesteś wielką obietnicą – szepnął, dotykając ustami moich włosów. – Kobietą, dla której warto wszystko. – To znaczy, co? – spytałam, odchylając głowę i uśmiechając się przekornie. – Co tylko zechcesz – ostre spojrzenie jego zmrużonych oczu przywróciło mi na chwilę trzeźwość umysłu. Odsunęłam się od niego. To wszystko nie miało przecież sensu, to był młody mężczyzna. Wdawałam się w jakiś głupi romans, w coś, co z góry było przegrane... I w tej samej chwili, jakby wyczuwając moją rezerwę, Michał przygarnął mnie mocno do siebie. Znowu czułam szorstkość jego policzka na swojej szyi. – Nie uciekaj – szepnął. – Pozwól sobie na coś, czego pragniesz. Jestem przy tobie... dla ciebie. Poddałam się jego ramionom. Ale gdy wychodziliśmy nad ranem z klubu, chłodne powietrze otrzeźwiło mnie znowu. – Dziękuję, to była naprawdę bardzo miła noc – powiedziałam, całując go w policzek. – Odwiozę cię – zaproponowałam, otwierając samochód. – Nie wracam do swojego mieszkania, tam jest remont – Michał sprawiał wrażenie zakłopotanego. Uśmiechnął się do mnie tak jakoś chłopięco, trochę bezradny, ale świadomy wciąż swego roku. – Sądziłem, że poranną kawę wypijemy u ciebie... Potrafię świetnie ją przyrządzić – patrzył na mnie tak intensywnie, że aż się wzdrygnęłam. I co wyczytałam w jego wzroku? To, co chciałaby zobaczyć każda kobieta na świecie w oczach atrakcyjnego mężczyzny. Skapitulowałam. – Ok, wsiadaj – uśmiechnęłam się. – Skoro tak dobrze parzysz kawę – poddałam się jego grze. Michał został w moim domu do poniedziałku. Nigdy bym nie przypuszczała, nawet w najśmielszych marzeniach, że ten młody mężczyzna potrafi dać mi tyle ciepła, czułości, ucieczki w inny świat. Rozmawiał ze mną, żartował, zaśmiewaliśmy się oboje do łez z jego opowiastek i dykteryjek. A gdy mnie dotykał, gdy czułam jego usta na szyi, wszystko wokół przestawało mieć znaczenie. Na tę jedną chwilę przynajmniej. I to śniadanie do łóżka i wyśmienita kawa... I tak zupełnie naturalnie wyszło, że zaproponowałam mu, żeby na czas remontu swojego mieszkania zamieszkał u mnie. W końcu miejsca u mnie było sporo, miałam pokój gościnny, dzieciaki prosto od taty miały jechać na obozy, potem do dziadków. – Jeżeli chcesz – przechylił głowę, odsuwając mnie od siebie na długość ramienia. Patrzył mi intensywnie w oczy. – Ale nie zamieszkam u ciebie, zamieszkam z tobą. – Dobrze – westchnęłam. Niby mała różnica w słowach, a przecież istotna. I tak to ładnie brzmiało. Nagle coś pękło To nie tak, że zakochałam się w Michale. Zdawałam sobie sprawę, że nie dlatego jest ze mną, bo nagle garnęło go szaleńcze uczucie do mnie. Taki facet mógł mieć każdą kobietę, młodą i piękną. Ale ja miałam kasę i przy mnie mógł wygodnie żyć. Pracował w jakiejś firmie, wychodził codziennie na kilka godzin, ale tak do końca, nie wiedziałam, czym dokładnie się zajmował. A gdy wracałam z pracy, jak zwykle po dziesięciu albo i więcej godzinach, czekał na mnie z kolacją... Przy nim każdy wieczór był świętem. I było dobrze nam obojgu, ten nasz układ był miły i wygodny i każde z nas dostawało to, czego oczekiwało. Ja zainteresowanie młodego, atrakcyjnego mężczyzny, czułość, ciepło i fizyczną bliskość, a on życie na pewnym poziomie, bez trosk i kłopotów. Ale i bez definitywnych zobowiązań z każdej strony. Dzieciaki wróciły w końcu z wakacji. Od razu złapali kontakt. Zdziwiło je, że w moim życiu ktoś się pojawił, ale chciały, żebym była szczęśliwa. Poza tym, jak już mówiłam: mamy duży dom. – Wiesz, co o tobie mówią? – zapytał mnie któregoś dnia mój wspólnik i przyjaciel, Krzysztof. – Że masz utrzymanka, że się z nim obnosisz po mieście. I darmową niańkę dla dzieciaków. – A jeśli nawet, to co? – rzuciłam ostro. – A to, że stać cię na prawdziwego mężczyznę, nie na jakiegoś chłystka, który wcześniej czy później zostawi cię dla młodszej i z większą kasą – odparł jednym tchem. – Jak nie zrobi czegoś gorszego... – O czym ty mówisz? – spytałam. – To zawodowiec, Małgosiu – Krzysztof był bardzo poważny. – Może cię okraść, wyczyścić ci konto, uważaj. – Mówisz tak, bo... – zająknęłam się i zamilkłam, bo właściwie nie było żadnych powodów, żeby miał jakieś złośliwe intencje wobec mnie. Znaliśmy się i przyjaźniliśmy już bardzo długo, często wspieraliśmy w trudnych chwilach. Krzysztof razem ze swoją nieżyjącą już żoną pomógł mi przetrwać po odejściu męża. Robili oboje, co mogli, żebym jakoś odnalazła się w tej nowej dla mnie rzeczywistości. A potem, gdy jego żona zmarła, to ja starałam się, żeby jak najmniej odczuł pustkę w swoim życiu. Byliśmy prawdziwymi przyjaciółmi i wiedziałam, że Krzysztof nie mógłby mi życzyć źle. – To tylko takie gadanie – pokręciłam głową. – Nie mogę wciąż być sama. – Jasne, że nie możesz – objął mnie. – Ale dlaczego od razu wpadasz w taką skrajność? Zatracasz się w smarkaczu... – Bo tylko on mi daje czułość i ciepło – z trudem hamowałam łzy. – Chce twoich pieniędzy, twojego statusu społecznego – Krzysiek pokręcił głową. – Tak nawiasem mówiąc, nie tylko on by cię chciał – uśmiechnął się żartobliwie. – Ciekawe, kto jeszcze – machnęłam ręką i wróciłam do pracy. Mijały tygodnie. W moim życiu nastąpił okres spokoju uczuciowego, dostatku wszelkich dobrych emocji, zaspokojenia mojej potrzeby czułości, bliskości.... Nie mogło być lepiej. Michał był wprost wymarzonym partnerem. Na wiele mu pozwalałam, korzystał z mojego domu, laptopa, samochodu i karty bankowej. Pomagał Jagodzie przygotować się do matury, woził Janka na treningi piłki nożnej. A ja zachwycałam się bursztynowym wisiorkiem, który podarował mi któregoś wieczoru. I zupełnie mnie to nie obchodziło, że nie kosztował więcej niż markowy pasek do spodni, jaki sprezentowałam Michałowi poprzedniego dnia. Liczył się gest. Tak sobie przynajmniej wmawiałam, chcąc zagłuszyć wątpliwości, jakie zakradały się do mojego serca. I do mojego rozumu. Zwłaszcza po każdej rozmowie z Krzysztofem. I po tym, jak zdałam sobie sprawę, że Michał zaczął się zmieniać. Tłumaczył, że ma jakieś tam swoje życie, swoje sprawy. Rozumiałam to i przyjmowałam jego tłumaczenie, nie zagłębiając się zbytnio, czy ma jakiś sens. Ale gdy któregoś razu nie wrócił na noc, strasznie się wkurzyłam. Nakrzyczałam na niego, gdy tylko pojawił się w moim domu. – Tobie się wydaje, że to jest hotel? – patrzyłam na niego z furią, wszystkie te złe emocje, wątpliwości, jakie gromadziły się we mnie od jakiegoś czasu, znalazły teraz ujście w złości. – Że możesz wychodzić i wracać, kiedy chcesz? – Sorry, ale nie zauważyłaś, że jestem już dorosły – popatrzył na mnie wzrokiem, jakiego u niego dotąd nie widziałam. – Muszę cię prosić o pozwolenie? To jakaś kolonia zuchowa jest, czy co? – Jak śmiesz tak do mnie mówić – zaczęłam, ale natychmiast mi przerwał. – Nie tym tonem, skarbie, nie jestem twoją własnością – uśmiechnął się, nagle nachylił się nade mną i mocno pocałował w usta. – Mamy układ, a ja się z niego wywiązuję, dostajesz chyba to, co chcesz, ale czasem wybacz, muszę złapać oddech. – Jak to? – jęknęłam zdumiona. – Nie jestem twoim kotem, więc nie zagłaskuj mnie na śmierć – znowu mnie pocałował. – No, nie złość się już tak. Wszystko było między nami niby po dawnemu, ale coś jakby pękło, coś zaczęło się sypać. Michał miał jakieś swoje życie, drugą rzeczywistość, ja nią nie byłam... Docierało to do mnie z coraz większą siłą. I stawało się zadrą w sercu, mąciło mój spokój, poczucie bezpieczeństwa. Ja po prostu stałam się zazdrosna o swojego kochanka. Jak mogłam być tak głupia? Któregoś dnia nie zastałam Michała w domu po powrocie z pracy. I nie było też jego rzeczy, a także mojego laptopa, aparatu fotograficznego i, co stwierdziłam po chwili z przerażeniem, także większości mojej biżuterii. Poczułam, że brakuje mi tchu, zaczęłam się dusić, na szyi miałam te nieszczęsne bursztyny, które on mi wybrał kiedyś... Zanim stał się moim partnerem, moją namiastką uczucia i ułudą szczęścia. Jak mogłam narazić moje dzieci? Jak mogłam wprowadzić kogoś takiego do mojego życia? Pierwsze, co mi przyszło do głowy, gdy już mogłam podnieść się z krzesła, to telefon do Krzysztofa. Był w moim domu po pół godzinie. – Karty do bankomatu – powiedział, zanim jeszcze dobrze wszedł. – Sprawdziłaś karty? – O Boże! – bałam się, że za chwilę zemdleję. Na szczęście przypomniałam sobie, że Michał miał dostęp tylko do jednego konta. No i je wyczyścił, jak się okazało. Nawet nie wiedziałam, gdzie go szukać. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że nigdy nie poprosiłam go o dokumenty, nigdy nie byłam w jego mieszkaniu, które ponoć po remoncie wynajmował, jeżeli w ogóle je miał. – A znasz chociaż jego nazwisko? – spytał Krzysztof. – Bo przecież to trzeba zgłosić na policję. On cię okradł! I dopiero w tym momencie łzy jak wezbrana tama potoczyły mi się po policzkach. Ale ja wcale nie płakałam za tymi pieniędzmi, za laptopem czy biżuterią. Gdyby mnie poprosił, dałabym mu te pieniądze, wszystko bym mu dała, nie musiał kraść. Ja płakałam za utraconą miłością, za tym uczuciem, które z taką starannością pielęgnowałam w sobie i które tak naprawdę sama wymyśliłam. Krzysztof podał mi chusteczkę, a potem drugą i następną. I czekał cierpliwie, aż się uspokoję. Zaparzył kawę. Dopiero wtedy ten straszliwy ból, ten żal zaczął ze mnie opadać. I powoli wracała trzeźwość umysłu. Chryste panie, za czym ja tak rozpaczałam, za jakąś ułudą. jedną wielką ściemą, którą zaprojektowałam sobie na swój własny użytek? Goniłam za bańką mydlaną, którą usiłowałam złapać i nie dopuścić, żeby pękła. A ona rozprysła się na miliony kropli, które oblały mnie całą zimnym strumieniem. I poczułam nagle, że wzbiera we mnie gniew. Ale nawet nie na tego faceta, ile na siebie samą. Za swą głupotę, zaślepienie, za coś, na co nigdy nie powinnam była dać sobie zgody. Krzysztof przekonał mnie, że muszę pójść na policję. Trwał przy mnie, jak prawdziwy przyjaciel, nie zraził się tym, że przy nim opłakiwałam jakiegoś innego mężczyznę, którego tak naprawdę nigdy nie powinno być w moim życiu. – Bo ty nie widzisz tych, którzy są przy tobie naprawdę – odezwał się w pewnym momencie Krzysztof, jakby czytał w moich myślach. – Tylko gonisz za ułudą. Gdy podniosłam wzrok, zobaczyłam jego ciepłe oczy, pełne tkliwości, uśmiechu. I jego ramiona, silne i dające poczucie bezpieczeństwa. Ramiona prawdziwego przyjaciela. Dobrze, że mogłam się w nich teraz ukryć. Małgorzata, lat 45 Zobacz także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd” „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn” „Mieszkamy nad morzem, więc znajomi traktują mój dom jak darmowe all inclusive. A do chrześnicy nawet z życzeniami nie zadzwonią”
Likwidacja 800 plus, zamiast tego 2403 zł dla każdego powyżej 3. roku życia. Jest decyzja Sejmu
Pomysł zastąpienia 800 plus oraz 13. i 14. emerytury jednym świadczeniem w wysokości 2403 zł miesięcznie wywołał spore emocje. Projekt trafił pod obrady Sejmu, a w sprawie zapadła już decyzja. Czy oznacza to zmiany dla milionów rodzin i seniorów? Sprawdzamy, jaki los spotkał tę propozycję i co to oznacza dla obecnych świadczeń.
W Sejmie zapadła decyzja, która ucina spekulacje o tzw. 2403 zł dla każdego w miejsce części obecnych świadczeń, np. 800 plus. Sejmowa Komisja do Spraw Petycji rozpatrzyła petycję dotyczącą bezwarunkowego dochodu podstawowego (BDP): 2403 zł miesięcznie dla każdej osoby po ukończeniu 3. roku życia. Komisja nie poparła wniosku, a w tle pojawiły się wyliczenia Ministerstwa Finansów pokazujące skalę kosztów nawet przy dużo skromniejszym wariancie. 2403 zł zamiast 800 plus: komisja sejmowa odrzuciła petycję, więc świadczenia zostają bez zmian W petycji zakładano, że BDP mógłby zastąpić część funkcjonujących dziś transferów. Wprost wymieniano m.in. 800 plus, 13. i 14. emeryturę oraz część świadczeń z pomocy społecznej. To właśnie ten element najszybciej rozpala emocje w rodzinnych rozmowach: jeśli z czegoś korzystamy tu i teraz, naturalnie pojawia się pytanie, czy coś nam „zabiorą”. Warto jednak trzymać się faktów: rozpatrywana propozycja miała formę petycji, a nie rządowego planu ani gotowej ustawy. Komisja sejmowa nie poparła tej petycji i odrzuciła ją jednogłośnie. W praktyce oznacza to zakończenie prac nad tym pomysłem na etapie komisji i brak zmian w obowiązujących świadczeniach wynikających z tej inicjatywy. Dla rodziców kluczowy wniosek jest prosty: odrzucenie petycji nie zmienia zasad 800 plus. Program dalej działa na dotychczasowych regułach, a „zamiana” na 2403 zł nie została wprowadzona. Bezwarunkowy dochód podstawowy 2403 zł: skąd wzięła się kwota i kto miałby ją dostawać? Kwota 2403 zł nie była przypadkowa. W założeniach petycji świadczenie miało odpowiadać połowie minimalnego wynagrodzenia brutto. W materiałach wskazano minimalne wynagrodzenie w 2026 r. na poziomie 4806 zł brutto – połowa tej kwoty to właśnie 2403 zł. To podejście wydaje się logiczne: świadczenie miałoby być zależne od pensji minimalnej i automatycznie rosnąć razem ze wzrostem najniższej krajowej. Z perspektywy domowego budżetu brzmi to jak stabilny, przewidywalny zastrzyk pieniędzy. Jednocześnie przy BDP zawsze wraca pytanie o finansowanie. Bo jeśli świadczenie ma być powszechne, koszty powtarzają się co miesiąc – niezależnie od koniunktury, wpływów podatkowych czy innych wydatków państwa. Ministerstwo Finansów: koszty bezwarunkowego dochodu podstawowego przesądziły o decyzji komisji Ministerstwo Finansów przygotowało analizę skutków finansowych i oceniło, że wdrożenie proponowanego rozwiązania byłoby niemożliwe ze względu na skalę obciążenia budżetu. Co ważne, resort nie opierał się wyłącznie na kwocie 2403 zł. Przywołano też wyliczenia dla wariantu znacznie niższego: 1300 zł miesięcznie, wypłacane wyłącznie osobom pełnoletnim. Nawet taki „okrojony” scenariusz miałby oznaczać około: 40 mld zł wydatków miesięcznie, 480 mld zł kosztów rocznie, obciążenie rzędu ok. 12 proc. PKB, kwotę odpowiadającą ok. trzem czwartym planowanych dochodów budżetu państwa. Właśnie te liczby miały być tłem dla decyzji Komisji do Spraw Petycji. Ostatecznie komisja uznała, że przy takiej skali skutków finansowych pomysł nie może zostać zrealizowany. W efekcie temat 2403 zł zamiast 800 plus zakończył się na etapie komisji, a rodziny i seniorzy nadal będą korzystać z obecnych świadczeń na dotychczasowych zasadach. Źródła: wnp.pl, fakt.pl Zobacz także: Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Nawet 1420 zł na dziecko przez cały rok szkolny. Rodzice nie wiedzą, że im się należy
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe wsparcie finansowe na dziecko. W wyjątkowych sytuacjach miesięczna pomoc może wynieść nawet 1420 zł. Chodzi o połączenie świadczenia wychowawczego i zasiłku szkolnego, o którym wielu rodziców nigdy nie słyszało.
800 plus jest świadczeniem, które przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez względu na dochody rodziny. To jednak nie jest jedyna forma wsparcia dla rodziców uczniów. Przepisy przewidują również zasiłek szkolny – świadczenie przeznaczone dla dzieci, które z powodu nagłego zdarzenia losowego znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. W określonych przypadkach oba świadczenia można pobierać jednocześnie. 1420 zł na dziecko. Kiedy można otrzymać 800 plus i zasiłek szkolny jednocześnie? Rodzice często zakładają, że 800 plus wyczerpuje katalog świadczeń na dziecko. Tymczasem uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji życiowej mogą otrzymać również zasiłek szkolny. Jeżeli dziecko ma prawo do 800 plus, a jednocześnie spełnia warunki do otrzymania zasiłku szkolnego, oba świadczenia mogą być wypłacane równolegle. Maksymalna wysokość zasiłku szkolnego wynosi obecnie 620 zł. W praktyce oznacza to, że łączne miesięczne wsparcie dla rodziny może sięgnąć nawet 1420 zł. Trzeba jednak pamiętać, że zasiłek szkolny nie jest świadczeniem powszechnym. Przysługuje wyłącznie w szczególnych okolicznościach. Zasiłek szkolny. Komu przysługuje dodatkowe 620 zł na dziecko? Zasiłek szkolny jest formą pomocy materialnej dla uczniów, którzy przejściowo znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z powodu zdarzenia losowego. Takim zdarzeniem może być między innymi pożar mieszkania lub domu, powódź, zalanie, ciężka choroba członka rodziny, śmierć rodzica lub opiekuna, nieszczęśliwy wypadek czy inne nieprzewidziane okoliczności, które nagle pogorszyły sytuację finansową rodziny. To bardzo ważne, ponieważ w przeciwieństwie do stypendium szkolnego zasiłek szkolny nie jest uzależniony od kryterium dochodowego. Kluczowe znaczenie ma właśnie wystąpienie zdarzenia losowego oraz jego wpływ na sytuację materialną ucznia. Świadczenie może zostać przyznane jednorazowo lub kilka razy w roku szkolnym – wszystko zależy od okoliczności i decyzji organu przyznającego pomoc. Jak otrzymać zasiłek szkolny? Rodzice mają tylko dwa miesiące Wniosek o zasiłek szkolny należy złożyć w gminie lub ośrodku pomocy społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania ucznia. Co ważne, przepisy przewidują termin na dopełnienie formalności. Rodzice mają maksymalnie dwa miesiące od wystąpienia zdarzenia losowego, aby złożyć wniosek. Do dokumentów trzeba dołączyć potwierdzenie okoliczności, które spowodowały pogorszenie sytuacji materialnej rodziny. Mogą to być na przykład zaświadczenia lekarskie, dokumentacja dotycząca pożaru, zalania czy innych zdarzeń. Choć zasiłek szkolny nie należy do najpopularniejszych świadczeń, dla rodzin przeżywających nagły kryzys może stanowić bardzo ważne wsparcie. W połączeniu z 800 plus pozwala zwiększyć miesięczną pomoc nawet do 1420 zł i częściowo pokryć wydatki związane z edukacją dziecka w trudnym okresie. Źródło: gov.pl Zobacz także: Od 1 lipca można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
Od dziś można ustawiać się w kolejce po dodatkowe pieniądze na dziecko. Wystarczy złożyć wniosek
1 lipca rusza nabór wniosków o 300 plus z programu „Dobry Start”. Rodzice uczniów mogą otrzymać 300 zł na dziecko bez względu na dochody. Lepiej nie zwlekać ze złożeniem wniosku – im szybciej trafi do ZUS, tym większa szansa, że pieniądze wpłyną jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.
Początek lipca to ważna data dla rodziców. To właśnie od dziś można składać wnioski o świadczenie „Dobry Start”, czyli popularne 300 plus na wyprawkę szkolną. Choć kwota od lat się nie zmieniła, dla wielu rodzin jest realnym wsparciem przy zakupie plecaka, zeszytów, przyborów czy stroju na WF. Co ważne, świadczenie przysługuje niezależnie od wysokości dochodów. Program Dobry Start. Od 1 lipca można składać wnioski o 300 plus Program „Dobry Start” to jednorazowe świadczenie w wysokości 300 zł na dziecko, które ma pomóc rodzicom w przygotowaniu uczniów do nowego roku szkolnego. Nabór wniosków rozpoczął się 1 lipca i potrwa do 30 listopada. Nie warto jednak odkładać formalności na ostatnią chwilę. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą wniosek w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na szybszą wypłatę świadczenia. Dzięki temu dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko mogą trafić na konto jeszcze w wakacje lub najpóźniej przed rozpoczęciem roku szkolnego. Program cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ nie obowiązuje w nim kryterium dochodowe. Oznacza to, że 300 plus przysługuje zarówno rodzinom pobierającym 800 plus, jak i tym, które nie korzystają z innych świadczeń rodzinnych. Komu przysługuje 300 zł na dziecko z programu Dobry Start? Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom dzieci uczących się w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych oraz policealnych. Z 300 plus można skorzystać do ukończenia przez dziecko 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Warto pamiętać, że program „Dobry Start” nie obejmuje wszystkich dzieci. 300 zł nie przysługuje na dzieci uczęszczające do przedszkoli ani do tzw. zerówek. Świadczenia nie otrzymają również studenci. To oznacza, że dodatkowe pieniądze na dziecko są przeznaczone wyłącznie dla uczniów, którzy rozpoczynają kolejny rok nauki w szkole. Kiedy ZUS wypłaci 300 plus? Warto złożyć wniosek jak najszybciej Rodzice, którzy złożą wniosek o 300 plus w lipcu lub sierpniu, mogą liczyć na wypłatę świadczenia najpóźniej do 30 września. W praktyce wiele osób otrzymuje przelew wcześniej – nawet jeszcze w trakcie wakacji. ZUS rozpatruje wnioski na bieżąco, dlatego termin wypłaty zależy przede wszystkim od tego, kiedy rodzic dopełni formalności. Osoby, które złożą wniosek później, również otrzymają świadczenie, jednak w takim przypadku ZUS ma do dwóch miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku na przekazanie pieniędzy. Dlatego, jeśli 300 zł ma pomóc w zakupie szkolnej wyprawki jeszcze przed pierwszym dzwonkiem, nie warto odkładać złożenia wniosku na ostatnią chwilę. Jak złożyć wniosek o 300 plus? ZUS przyjmuje je tylko w jednej formie Wniosek o świadczenie „Dobry Start” można złożyć wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka sposobów – aplikację mZUS, Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną oraz portal Emp@tia. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku pieniądze zostaną przekazane bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez rodzica. Nie są wypłacane w gotówce. Choć czas na złożenie dokumentów jest do końca listopada, osoby, którym zależy na szybkim przelewie, nie powinny zwlekać. Wnioski złożone na początku naboru są rozpatrywane na bieżąco, dlatego wiele rodzin otrzyma 300 zł jeszcze przed pierwszym dzwonkiem. To dodatkowe wsparcie, które może pomóc w skompletowaniu szkolnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem nowego roku szkolnego. Zobacz także: Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
Wakacyjne 600 plus zamiast bonu turystycznego. Oto co musisz zrobić, żeby dostać pieniądze
To nie nowe świadczenie od państwa, ale wielu pracowników i tak może dostać dodatkowe pieniądze przed wakacyjnym wyjazdem. Chodzi o tzw. wczasy pod gruszą, czyli dopłatę do urlopu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Średnio wynosi ona około 600 zł, choć niektórzy otrzymują nawet ponad dwa razy tyle.
Wakacyjny wyjazd to dla wielu rodzin jeden z największych wydatków w roku. Ceny noclegów, wyżywienia czy atrakcji turystycznych są coraz wyższe, dlatego dodatkowe wsparcie może znacząco odciążyć domowy budżet. Nie wszyscy jednak wiedzą, że część pracowników może liczyć na dopłatę do urlopu od swojego pracodawcy. Potocznie bywa ona nazywana „wakacyjnym 600 plus”, choć w rzeczywistości chodzi o dobrze znane świadczenie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wczasy pod gruszą 2026. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Wczasy pod gruszą to świadczenie finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Nie przysługuje jednak wszystkim pracownikom. Fundusz obowiązkowo funkcjonuje w jednostkach budżetowych oraz u pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Mniejsze firmy również mogą go prowadzić, ale nie mają takiego obowiązku. Jeżeli pracodawca posiada ZFŚS, warto zapytać w dziale kadr lub sprawdzić regulamin funduszu. To właśnie tam znajdują się zasady przyznawania świadczeń oraz wysokość dopłat. W wielu przypadkach pieniądze można otrzymać jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Ile wynoszą wczasy pod gruszą? Średnio około 600 zł, ale niektórzy dostają znacznie więcej Kwota dopłaty nie jest jednakowa dla wszystkich pracowników. Jej wysokość zależy przede wszystkim od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby składającej wniosek. Oznacza to, że osoby o niższych dochodach mogą liczyć na wyższe wsparcie. Najczęściej wypłacane kwoty mieszczą się w przedziale od około 600 do 800 zł, dlatego właśnie pojawiło się określenie „wakacyjne 600 plus”. W niektórych zakładach pracy dopłata wynosi około 300–450 zł, natomiast pracownicy znajdujący się w trudniejszej sytuacji finansowej mogą otrzymać nawet 1200–1500 zł. W wielu firmach obowiązuje również dodatkowy warunek. Aby otrzymać świadczenie, pracownik powinien wykorzystać co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych urlopu wypoczynkowego. W praktyce oznacza to zazwyczaj 10 dni roboczych wolnego oraz dwa weekendy. Jak skorzystać z „wakacyjnego 600 plus” na urlop? Osoby, które chcą skorzystać z dopłaty, nie powinny czekać do ostatniej chwili. Najpierw warto upewnić się, czy w zakładzie pracy funkcjonuje Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i jakie zasady obowiązują przy przyznawaniu świadczeń. Zwykle konieczne jest złożenie odpowiedniego wniosku oraz oświadczenia o sytuacji dochodowej rodziny. Wiele firm wymaga także wcześniejszego zaplanowania urlopu w taki sposób, aby trwał nieprzerwanie przez wymagane 14 dni kalendarzowych. Warto pamiętać, że określenie „wakacyjne 600 plus” nie oznacza nowego programu rządowego ani świadczenia wypłacanego przez ZUS. To jedynie potoczna nazwa dopłaty do wypoczynku z ZFŚS. Dla wielu pracowników może jednak oznaczać realne wsparcie przed wakacyjnym wyjazdem i kilkaset złotych więcej w domowym budżecie. Jak złożyć wniosek o wczasy pod gruszą z ZFŚS w 2026 roku? Jeśli planujesz „uruchomić” środki jeszcze przed wyjazdem, liczy się tempo działania – zwłaszcza w czerwcu, gdy działy kadr są zasypane dokumentami, a procedury mogą się wydłużyć nawet do kilku tygodni. Pamiętaj o czterech krokach: Kontakt z HR/kadrami – prośba o regulamin ZFŚS i druk oświadczenia o dochodach. Wyliczenie średniego dochodu na członka rodziny – zgodnie z zasadami przyjętymi w firmie. Złożenie wniosku urlopowego – z ciągłością minimum 14 dni kalendarzowych. Złożenie wniosku o wypłatę świadczenia – wypłata zwykle trafia na konto tuż przed urlopem albo z najbliższą pensją po urlopie. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek
ZUS wypłaca średnio ponad 1000 zł miesięcznie za wychowywanie dzieci. Wystarczy złożyć wniosek
Mama 4+ to rodzicielskie świadczenie uzupełniające, które ZUS wypłaca seniorom po wychowaniu co najmniej czworga dzieci – jednak pod pewnymi warunkami. Z najnowszych danych wynika, że przeciętna wypłata wyniosła 1083,23 zł.
Rodzicielskie świadczenie uzupełniające, znane jako Mama 4+, trafia do seniorów, którzy wychowali co najmniej czworo dzieci i nie wypracowali emerytury albo mają ją wyjątkowo niską. Jak podaje Infor, w kwietniu 2026 r. świadczenie pobierało w Polsce 60 tys. osób, a przeciętna miesięczna wypłata wyniosła 1083,23 zł. 60 tys. osób na liście wypłat – ale kwoty są bardzo różne Mama 4+ nie jest „stałym dodatkiem” w jednej wysokości dla wszystkich. To świadczenie, które ma dociągnąć dochód do poziomu minimalnej emerytury – stąd biorą się różnice w przelewach. W praktyce działają tu trzy scenariusze: jeśli ktoś nie ma prawa do emerytury ani renty, może dostać pełny limit 1978,49 zł brutto miesięcznie, jeśli ktoś pobiera już emeryturę lub rentę, ale niższą niż minimum, ZUS dopłaca różnicę do 1978,49 zł brutto, jeśli emerytura lub renta jest równa albo wyższa od minimalnej, świadczenie nie przysługuje. Średnia wypłata na poziomie 1083,23 zł (dane za kwiecień 2026 r.) pokazuje, że wiele osób otrzymuje przede wszystkim wyrównanie do minimalnej emerytury, a nie pełną kwotę. Dla kogo jest Mama 4+ i czy ojciec też może skorzystać? Program działa od marca 2019 r. i jest kierowany do osób, które – z powodu wychowywania dużej rodziny – nie mogły pracować w takim wymiarze, by zabezpieczyć sobie świadczenie na odpowiednim poziomie. Uprawnienia zależą m.in. od wieku i sytuacji rodzinnej: matki mogą ubiegać się po ukończeniu 60 lat, jeśli urodziły i wychowały albo wychowały co najmniej czworo dzieci, ojcowie mogą ubiegać się po ukończeniu 65 lat, ale tylko w szczególnych okolicznościach: gdy matka dzieci zmarła, porzuciła rodzinę lub przez długi czas nie uczestniczyła w wychowaniu. Ważne: do wymaganej „czwórki” mogą liczyć się nie tylko dzieci biologiczne. Pod uwagę brane są także dzieci współmałżonka, przysposobione oraz wychowywane w rodzinie zastępczej (z wyjątkiem rodzin zastępczych zawodowych). ZUS sprawdza też sytuację materialną Wiele rodzin wie, że w praktyce liczy się nie tylko formalne spełnienie warunku, ale też cała życiowa układanka. W przypadku świadczenia Mama 4+ kluczowe jest to, że świadczenie ma zapewniać środki utrzymania osobom bez dochodów pozwalających na samodzielne zabezpieczenie podstawowych potrzeb. Dlatego ZUS analizuje sytuację materialną wnioskodawcy. Dodatkowo wymagane są też warunki związane z pobytem: zamieszkiwanie w Polsce, posiadanie w Polsce ośrodka interesów życiowych przez co najmniej 10 lat po ukończeniu 16. roku życia, posiadanie polskiego obywatelstwa lub określonych uprawnień pobytowych (m.in. dla obywateli UE, EFTA oraz części cudzoziemców). Wniosek ERSU i decyzja prezesa ZUS – co przygotować, żeby nie utknąć na formalnościach Świadczenie nie jest przyznawane automatycznie. Aby je otrzymać, należy złożyć wniosek na formularzu ERSU. Dokument można pobrać ze strony ZUS albo otrzymać w placówce. Do wniosku dołącza się m.in.: numery PESEL dzieci, oświadczenie o sytuacji rodzinnej, majątkowej i materialnej, dokumenty potwierdzające wychowywanie dzieci, inne dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy. Każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie, a decyzję o przyznaniu świadczenia wydaje prezes ZUS. Kiedy ZUS może nie przyznać świadczenia? Są sytuacje, w których – nawet mimo wychowania co najmniej czwórki dzieci – wsparcia nie będzie. Odmowa dotyczy m.in. osób, które pobierają emeryturę lub rentę w wysokości co najmniej minimalnej emerytury. Świadczenie nie przysługuje również osobom odbywającym karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym (z wyjątkiem niektórych przypadków dozoru elektronicznego). Problemy mogą dotyczyć także osób pozbawionych władzy rodzicielskiej lub takich, które przez długi czas nie uczestniczyły w wychowywaniu dzieci. Ważne: Program Mama 4+ jest waloryzowany razem z emeryturami, więc wraz ze wzrostem najniższej emerytury rośnie też maksymalny limit świadczenia. Źródło: Infor.pl Zobacz także: ZUS przypomina o dodatkowych pieniądzach na dziecko. Przelew przyjdzie jeszcze w wakacje
ZUS przypomina o dodatkowych pieniądzach na dziecko. Przelew przyjdzie jeszcze w wakacje
ZUS przypomina rodzicom o dodatkowych pieniądzach na wyprawkę szkolną. Chodzi o świadczenie 300 plus z programu „Dobry Start”, o które już za chwilę będzie można składać wnioski. Jeśli rodzice zdążą z formalności odpowiednio wcześnie, przelew może trafić na konto jeszcze przed końcem wakacji.
Wakacje dopiero się zaczynają, ale dla wielu rodzin to właśnie teraz jest najlepszy moment, by pomyśleć o szkolnych wydatkach. Zeszyty, plecak, buty na zmianę, przybory, podręczniki i cała reszta wyprawki potrafią mocno obciążyć domowy budżet. ZUS przypomina więc o świadczeniu „Dobry Start”, czyli popularnym 300 plus na dziecko. To jednorazowe wsparcie, które co roku trafia do rodziców uczniów i może pomóc sfinansować część zakupów przed nowym rokiem szkolnym. 300 plus na dziecko 2026. Od kiedy można składać wnioski do ZUS? Wnioski o 300 plus będzie można składać od 1 lipca. Nabór potrwa do 30 listopada, ale ZUS przypomina, że nie warto odkładać tego na później. Rodzice, którzy złożą wniosek odpowiednio wcześnie, mają szansę dostać pieniądze jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego albo najpóźniej na początku września. To ważne, bo właśnie wtedy wydatki na dzieci zwykle są największe. Świadczenie „Dobry Start” wynosi 300 zł jednorazowo na każde uczące się w szkole dziecko. Co istotne, nie obowiązuje tu żaden próg dochodowy. Nie ma więc znaczenia, ile zarabiają rodzice ani czy pobierają już inne świadczenia, takie jak 800 plus. 300 plus przysługuje niezależnie od dochodów i ma pomóc w pokryciu kosztów wyprawki szkolnej przed nowym rokiem nauki. Komu przysługuje 300 plus? Nie każdy rodzic dostanie pieniądze z ZUS ZUS przypomina, że 300 plus przysługuje na dziecko uczące się w szkole do ukończenia 20. roku życia, a w przypadku dzieci z niepełnosprawnością – do 24. roku życia. Wiek liczony jest rocznikowo, co oznacza, że świadczenie obejmuje także część starszych uczniów, np. z ostatnich klas techników, liceów czy szkół policealnych. Trzeba jednak pamiętać o ważnym ograniczeniu. Świadczenie nie przysługuje na dzieci uczęszczające do tzw. zerówek ani na studentów. Program „Dobry Start” dotyczy wyłącznie uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych i policealnych. To oznacza, że rodzice sześciolatka w przedszkolnej zerówce nie dostaną 300 zł, nawet jeśli dziecko formalnie przygotowuje się już do szkoły. Jak złożyć wniosek o 300 plus i kiedy ZUS wypłaci pieniądze? Wniosek o 300 plus można złożyć wyłącznie elektronicznie. Rodzice mają do wyboru kilka kanałów: aplikację mZUS, platformę PUE/eZUS, bankowość elektroniczną albo portal Emp@tia. W praktyce oznacza to, że nie da się załatwić sprawy w tradycyjny sposób przy okienku. Warto też dokładnie sprawdzić wpisywane dane, zwłaszcza numer PESEL dziecka, nazwę szkoły i numer rachunku bankowego, bo błędy mogą opóźnić wypłatę. Najważniejsza wiadomość dla rodziców jest jednak taka, że przelew może przyjść jeszcze w wakacje. ZUS co roku podkreśla, że osoby, które złożą wniosek do końca sierpnia, mogą liczyć na wypłatę świadczenia do końca września. W praktyce część rodzin dostaje pieniądze wcześniej, jeszcze przed pierwszym dzwonkiem. Dlatego nie warto zwlekać, zwłaszcza jeśli 300 zł ma realnie pomóc w skompletowaniu szkolnej wyprawki. Czytaj także: ZUS blokuje 800 plus, a nawet cofa wypłaty. Te osoby stracą pieniądze przez 1 błąd
1000 zł dla uczących się dzieci na zajęcia sportowe. Rodzice nie wiedzą, że należy im się przelew
Jedno z polskich miast otwiera nabór do programu dopłacającego do pozaszkolnych zajęć ruchowych dla dzieci z czwartych klas podstawówki. Wnioski można składać od 20 czerwca do 20 lipca, a wsparcie ma sięgać 1000 zł rocznie w trzech transzach.
Chodzi o Suwalski Bon Sportowy. Wnioski można składać od 20 czerwca do 20 lipca, a dofinansowanie ma obejmować okres do 10 miesięcy. Dla wielu rodzin to realna ulga w domowym budżecie, zwłaszcza gdy zajęcia odbywają się regularnie, a opłaty za treningi zbierają się miesiąc po miesiącu. Terminy są krótkie, a stawka wysoka: 1000 zł na sport dziecka Maksymalna kwota wsparcia wynosi do 1000 zł rocznie na dziecko. Pieniądze mają być przekazywane w trzech transzach, co może ułatwić planowanie wydatków na kolejne miesiące aktywności. Program dotyczy pozaszkolnych zajęć ruchowych, czyli takich, które dziecko realizuje poza lekcjami i szkolnymi zajęciami wychowania fizycznego. Tu nie wystarczy dobry pomysł na zajęcia: liczą się warunki i zaświadczenia Program jest skierowany do jednej, jasno określonej grupy: dzieci z czwartych klas szkół podstawowych. Kluczowy warunek formalny to posiadanie przez dziecko Suwalskiej Karty Mieszkańca oraz to, by faktycznie uczęszczało do 4. klasy. Ważna jest też sama aktywność. Dziecko powinno już uczestniczyć w zajęciach sportowych organizowanych poza szkołą albo rodzice mogą zadeklarować zamiar rozpoczęcia takich zajęć. Do wniosku trzeba dołączyć zaświadczenia potwierdzające udział w treningach. W praktyce oznacza to, że przed złożeniem dokumentów warto zebrać potwierdzenia od organizatora. Jeśli w domu dopiero rozważacie wybór dyscypliny, ten program może być dobrym impulsem, by spokojnie zaplanować treningi. Dofinansowanie obejmujące wiele miesięcy sprzyja regularności, a to zwykle najtrudniejszy etap: wpleść treningi pomiędzy zajęcia szkolne i codzienne obowiązki rodziny. Zainteresowanie nie słabnie, a miasto stawia na zdrowe nawyki W Suwałkach program ma już za sobą pierwszą edycję, która pokazała duże zainteresowanie: wpłynęło 210 wniosków. Wśród najczęściej wybieranych aktywności pojawiały się piłka nożna, pływanie i taniec. Założenia programu są jasno określone: chodzi o budowanie nawyku regularnego ruchu, poprawę ogólnej kondycji zdrowotnej i przeciwdziałanie nadwadze wśród dzieci. Dla wielu rodziców to po prostu praktyczne wsparcie w codziennym zadaniu, jakim jest organizowanie dziecku mądrego, aktywnego czasu po szkole. Jeśli wasz czwartoklasista już trenuje albo dopiero chce spróbować, kluczowe będzie pilnowanie terminu naboru i przygotowanie wymaganych zaświadczeń, by wniosek mógł zostać rozpatrzony bez opóźnień. Źródło: Portal Samorządowy Zobacz też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Ponad 1000 zł dla uczącego się dziecka, nawet pełnoletniego. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Większość rodziców wie, że 800 plus przysługuje tylko do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Znacznie mniej osób zdaje sobie jednak sprawę, że w niektórych przypadkach można otrzymywać ponad 1000 zł miesięcznie także na pełnoletniego ucznia lub studenta. Chodzi o niemieckie świadczenie Kindergeld.
Polskie 800 plus jest jednym z najpopularniejszych świadczeń rodzinnych. Wsparcie przysługuje na każde dziecko bez względu na dochody rodziny, ale tylko do momentu osiągnięcia pełnoletności. Tymczasem w Niemczech obowiązują inne zasady. Tamtejsze świadczenie rodzinne Kindergeld może być wypłacane znacznie dłużej, nawet gdy dziecko ma już 18 lat i kontynuuje naukę. Kindergeld a 800 plus. Najważniejsza różnica pojawia się po 18. roku życia Od początku 2024 roku rodzice w Polsce otrzymują 800 zł miesięcznie na każde dziecko (wcześniej dostawali 500 zł). Prawo do świadczenia wygasa jednak wraz z ukończeniem przez dziecko 18 lat. Nie ma znaczenia, czy nastolatek nadal chodzi do szkoły średniej, przygotowuje się do matury czy rozpoczyna studia. Inaczej wygląda sytuacja w przypadku niemieckiego Kindergeld. Obecnie świadczenie wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro na poziomie około 4,25 zł oznacza to ponad 1000 zł miesięcznie. Co ważne, niemieckie przepisy pozwalają na dalsze pobieranie świadczenia także po osiągnięciu pełnoletności przez dziecko. To właśnie ten element sprawia, że wiele rodzin zaczyna interesować się Kindergeld dopiero wtedy, gdy ich dziecko kończy 18 lat. W Polsce wsparcie się kończy, natomiast w Niemczech może być nadal wypłacane przez kolejne lata. Ponad 1100 zł miesięcznie dla ucznia lub studenta Kindergeld może przysługiwać na pełnoletnie dziecko, jeśli kontynuuje ono naukę. Dotyczy to między innymi uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów czy osób odbywających praktyki zawodowe. W większości przypadków świadczenie można pobierać do ukończenia przez dziecko 25. roku życia. Dla rodzin oznacza to możliwość otrzymywania ponad 1000 zł miesięcznie w okresie, gdy wydatki związane z edukacją często są najwyższe. Koszty dojazdów, zakwaterowania w innym mieście, podręczników, materiałów naukowych czy codziennego utrzymania studenta potrafią mocno obciążyć domowy budżet. Właśnie dlatego dla części rodziców Kindergeld okazuje się znacznie korzystniejszym rozwiązaniem niż polskie 800 plus. Świadczenie nie tylko jest wyższe, ale może być również wypłacane przez znacznie dłuższy okres. Kto może otrzymać Kindergeld? Świadczenie jest związane z niemieckim systemem zabezpieczenia społecznego. Prawo do niego mają rodziny, w których przynajmniej jeden z rodziców legalnie pracuje w Niemczech, opłaca tam składki i podlega niemieckim przepisom podatkowym. Wbrew obiegowym opiniom dziecko nie musi mieszkać na stałe w Niemczech. W wielu przypadkach może mieszkać w Polsce i tutaj uczęszczać do szkoły lub na studia. Znaczenie ma przede wszystkim sytuacja zawodowa rodzica oraz spełnienie warunków wynikających z niemieckich przepisów. Eksperci zwracają uwagę, że wiele rodzin nie zdaje sobie sprawy z możliwości pobierania świadczenia po ukończeniu przez dziecko 18 lat. Tymczasem w przypadku uczących się dzieci wsparcie może być wypłacane jeszcze przez kilka kolejnych lat. Źródło: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Dodatkowe 300 zł miesięcznie dla rodziców oprócz 800 plus i 300 plus. Nie ma progu dochodowego
Niektóre rodziny mogą otrzymywać nie tylko 800 plus, ale również dodatkowe świadczenie w wysokości około 300 zł miesięcznie na każde dziecko. Chodzi o tzw. dodatek dyferencyjny powiązany z niemieckim świadczeniem Kindergeld. Co ważne, wsparcie nie jest uzależnione od dochodów rodziny.
Rodzice, którzy pracują za granicą, często nie zdają sobie sprawy, że mogą mieć prawo do dodatkowych pieniędzy na dzieci. Jednym z takich świadczeń jest dodatek dyferencyjny, który przysługuje części rodzin związanych z niemieckim systemem świadczeń rodzinnych. W praktyce oznacza to możliwość otrzymywania około 300 zł miesięcznie więcej na każde dziecko, niezależnie od wysokości dochodów. Dodatek dyferencyjny a 800 plus. Kto może dostać dodatkowe pieniądze? Dodatek dyferencyjny nie jest nowym świadczeniem ani podwyżką programu 800 plus. To mechanizm wynikający z unijnych przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ma zastosowanie wtedy, gdy rodzina spełnia warunki do otrzymywania świadczeń rodzinnych w dwóch krajach Unii Europejskiej jednocześnie. W przypadku Niemiec najczęściej chodzi o sytuację, w której jedno z rodziców legalnie pracuje za Odrą, opłaca tam składki i podlega niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych, natomiast drugie pozostaje aktywne zawodowo w Polsce. Dziecko może przez cały czas mieszkać w Polsce, a rodzice nie muszą pozostawać w związku małżeńskim. To właśnie w takich przypadkach może pojawić się prawo do dodatku dyferencyjnego, będącego wyrównaniem różnicy pomiędzy świadczeniami przysługującymi w obu państwach. Około 300 zł miesięcznie na dziecko. Skąd bierze się ta kwota? Wysokość dodatku dyferencyjnego zależy od różnicy pomiędzy niemieckim Kindergeld a polskim świadczeniem 800 plus. Od 1 stycznia 2026 roku Kindergeld wynosi 259 euro miesięcznie na każde dziecko. Przy kursie euro wynoszącym około 4,25 zł daje to ponad 1100 zł miesięcznie. Po odjęciu polskiego świadczenia pozostaje około 300 zł różnicy, która może zostać wypłacona rodzinie w formie dodatku dyferencyjnego. Kwota nie jest jednak stała. Zmienia się wraz z kursem euro, dlatego w poszczególnych miesiącach może być nieco wyższa lub niższa. Dla rodzin wychowujących kilkoro dzieci oznacza to jednak zauważalne wsparcie budżetu domowego. W praktyce każde dziecko może generować dodatkowe kilkaset złotych miesięcznie ponad standardowe 800 plus. Kindergeld po 18. roku życia. Ważna różnica względem 800 plus Dodatek dyferencyjny szczególnie interesuje rodziców starszych dzieci. Warto bowiem pamiętać, że polskie 800 plus przysługuje wyłącznie do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Jeżeli jednak pełnoletnie dziecko nadal się uczy, niemieckie przepisy przewidują możliwość dalszego pobierania Kindergeld nawet do ukończenia 25 lat. Oznacza to, że po utracie prawa do 800 plus rodzina może wciąż otrzymywać niemieckie świadczenie w pełnej wysokości. To szczególnie istotne dla rodziców uczniów szkół ponadpodstawowych, studentów i młodych osób odbywających praktyki zawodowe, gdy koszty edukacji często znacząco obciążają domowy budżet. Źródła: kindergeld.eu, infor.pl Zobacz także: 1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
1000 zł dla uczniów: właśnie ruszył nabór wniosków. Trzeba spełnić 1 główny warunek
Dobra wiadomość dla rodziców zdolnych uczniów. Ruszył nabór wniosków o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów. Jednorazowa nagroda wynosi 1000 zł, a o jej przyznanie mogą starać się uczniowie, którzy wyróżnili się wynikami w nauce, sporcie, działalności artystycznej lub osiągnięciami naukowymi.
Wakacje jeszcze się nie rozpoczęły, ale dla części rodziców to dobry moment, by dopilnować jeszcze jednej szkolnej formalności. Chodzi o Stypendium Burmistrza Miasta i Gminy Ostrzeszów, które jest formą nagrody dla uczniów osiągających ponadprzeciętne wyniki. W tym roku stypendium wynosi 1000 zł i ma charakter jednorazowej wypłaty. Stypendium 1000 zł dla uczniów. Kto może dostać pieniądze? Choć stypendium kojarzy się przede wszystkim z wysoką średnią ocen, nie jest to jedyna droga do otrzymania wsparcia. O nagrodę mogą ubiegać się uczniowie klas IV–VIII szkół podstawowych, którzy spełniają przynajmniej jedno z określonych kryteriów. Najbardziej oczywistym warunkiem są bardzo dobre wyniki w nauce. W przypadku uczniów klas IV–VI wymagana jest średnia ocen wynosząca co najmniej 5,65. Dla uczniów klas VII–VIII próg jest nieco niższy i wynosi minimum 5,40. Jednak stypendium nie jest przeznaczone wyłącznie dla prymusów. Mogą je otrzymać również uczniowie, którzy zostali laureatami lub finalistami konkursów przedmiotowych, olimpiad albo konkursów artystycznych na szczeblu co najmniej wojewódzkim. O wsparcie mogą starać się także młodzi sportowcy, którzy zajęli miejsca od pierwszego do szóstego w zawodach wojewódzkich lub wyższej rangi. To właśnie dlatego głównym warunkiem jest posiadanie ponadprzeciętnych osiągnięć – niekoniecznie wyłącznie szkolnych. Do kiedy złożyć wniosek o stypendium? Rodzice i opiekunowie prawni mają czas do 30 lipca na złożenie wymaganych dokumentów. Wniosek należy przekazać dyrektorowi szkoły, do której uczęszcza dziecko. Następnie dokumentacja trafia do urzędu, gdzie zostanie poddana ocenie. Do wniosku trzeba dołączyć dokumenty potwierdzające osiągnięcia ucznia. Mogą to być między innymi dyplomy, zaświadczenia lub inne dokumenty potwierdzające udział i sukcesy w konkursach, zawodach czy olimpiadach. Rodzice nie powinni odkładać formalności na ostatnią chwilę. W okresie wakacyjnym łatwo zapomnieć o terminach związanych ze szkołą, a po 30 lipca złożenie wniosku nie będzie już możliwe. Kiedy nastąpi wypłata stypendium? Po zakończeniu naboru dokumenty zostaną przeanalizowane, a decyzję o przyznaniu stypendium podejmie burmistrz. Zgodnie z obowiązującymi zasadami ma to nastąpić najpóźniej do końca września. Wypłata środków przewidziana jest do 31 października. Warto przypomnieć, że stypendium zostało niedawno podwyższone. Wcześniej wynosiło 500 zł, natomiast obecnie uczniowie mogą otrzymać aż 1000 zł. Samorząd podkreśla, że celem programu jest wspieranie młodych mieszkańców rozwijających swoje talenty i osiągających sukcesy w nauce, sporcie czy kulturze. Dla wielu rodzin dodatkowy tysiąc złotych może być miłym wsparciem przed kolejnym rokiem szkolnym. Warto więc sprawdzić, czy dziecko spełnia warunki i nie przegapić terminu składania wniosków. Źródło: ostrzeszow.pl Czytaj też: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Ile się daje na wesele w 2026 roku: widełki. Należy przestrzegać 1 zasady
Ile pieniędzy wypada dać na wesele w 2026 roku? Goście, którzy zostali zaproszeni na ślub i przyjęcie weselne, często mają dylemat. Najważniejsza zasada brzmi: dajemy tyle, ile możemy i nic ponadto. Podpowiadamy, ile zwykle daje się na wesele od rodziny i jakie są stawki w 2026 roku od chrzestnego, świadka, a także brata i siostry.
Ile się teraz daje na wesele − to najczęstsze pytanie gości zaproszonych na ślub i przyjęcie weselne. To ważne, aby ustalić, ile włożyć w kopertę, aby kwota nie okazała się ani zbyt niska, ani zbyt wysoka. Nieoficjalnie przyjęło się, że minimalna kwota powinna wynosić tyle, by pokryć koszt „talerzyka”, czyli wydatków pary młodej na przyjęcie dla gości. Poniżej podajemy średnie stawki: ile dać na wesele 2026 od chrzestnego i chrzestnej, od całej 3-osobowej albo 4-osobowej rodziny albo od świadka. Warto też zorientować się, ile mniej więcej pieniędzy daje się w tym wyjątkowym dniu najbliższej rodzinie, czyli bratu lub siostrze. Spis treści: Ile dać na wesele jako świadek lub chrzestny? Ile dać na wesele od pary? Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Ile dać siostrze, bratu, kuzynce na wesele? Ile rodzice dają na wesele? Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Ile na wesele daje chrzestny lub świadek? To, ile chrzestny włoży do koperty, zależy od kilku rzeczy. Przede wszystkim od tego, na jaką kwotę chce i może sobie pozwolić. Kwota na wesele od rodziców chrzestnych zależy też od tego, czy chrzestny bądź chrzestna uczestniczyli w kosztach związanych np. z organizacją wieczoru panieńskiego lub kawalerskiego. Chrzestni mogą włożyć do koperty nieco większą kwotę – od 500 do 1000 zł od osoby. Niektórzy decydują się nawet na to, żeby dać młodym jeszcze więcej pieniędzy – powyżej 1000 zł. Można także dać nieco mniejszą sumę, a pozostałe pieniądze zainwestować w jakiś wyjątkowy prezent dla pary młodej. Warto jednak pamiętać, że jest to dość duży wydatek, na który chrzestni często przygotowują się od dłuższego czasu. Najważniejsze, by prezent był dany od serca, sama kwota nie jest tak istotna. W 2026 roku kwoty bywają jeszcze większe: coraz częściej słyszy się, że świadek lub rodzic chrzestny daje nawet 1500 albo 2000 zł w kopercie. Ile się daje na wesele od pary? To, ile daje się na wesele w 2026 roku od pary, zależy głównie od stopnia pokrewieństwa z nowożeńcami. W przypadku pary koszt talerzyka należy podwoić, by koperta pokryła wydatki za dwie osoby. Można więc dać w prezencie na wesele ok. 500-800 zł (koszt talerzyka to ok. 250-400 zł) i na pewno będzie to wystarczający prezent. Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Kwota, jaką można dać na wesele od 4-osobowej rodziny, zależy od wielu czynników, takich jak bliskość relacji z parą młodą, lokalne zwyczaje, a także własna sytuacja finansowa. W Polsce często przyjmuje się, że na wesele daje się od 100 do 300 zł od osoby. Dla 4-osobowej rodziny mogłoby to oznaczać: przy kwocie 100 zł od osoby: 400 zł od całej rodziny przy kwocie 200 zł od osoby: 800 zł od całej rodziny przy kwocie 300 zł od osoby: 1200 zł od całej rodziny Podobne kwoty można dać młodym na wesele od 3-osobowej rodziny − mnożąc 100-300 zł przez 3. Warto jednak pamiętać, że najważniejsza jest intencja, a nie suma pieniędzy dana w prezencie. Jeśli sytuacja finansowa rodziny nie pozwala na wydanie większej sumy, to również będzie w porządku. Można również rozważyć inne formy wsparcia pary młodej, takie jak np. pomoc w organizacji wesela. Ile dać na wesele bratu, siostrze, kuzynce? Osoby z bliższej rodziny dają zazwyczaj nieco więcej pieniędzy niż osoby dalej spokrewnione z parą młodą lub zaproszeni przyjaciele i znajomi. Kwota, jaką wręcza się nowożeńcom od brata czy siostry, oscyluje między 500 a 1000 zł od osoby. W przypadku rodzeństwa czy kuzynostwa pary młodej to odpowiedni prezent na wesele. Osoby z dalszej rodziny średnio wręczają 300-500 zł od osoby. Ile rodzice dają na wesele? Rodzice często wspierają swoje dzieci finansowo, jednak kwota, jaką mogą przeznaczyć na wesele, zależy od wielu czynników, takich jak ich sytuacja finansowa czy tradycje rodzinne. W Polsce często rodzice panny młodej pokrywają koszty związane z przygotowaniem ceremonii, takie jak sukienka, kwiaty czy dekoracje, natomiast rodzice pana młodego mogą zajmować się kosztami wesela, jak wynajem sali czy catering. Warto jednak pamiętać, że nie ma sztywnych zasad i wszystko zależy od konkretnej sytuacji rodzinnej. Niektórzy rodzice mogą ograniczyć się do pokrycia przynajmniej części kosztów związanych z weselem, inni zechcą przekazać jeszcze dodatkowy prezent i dać młodym kilka czy nawet kilkanaście tysięcy zł. Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Standardowo daje się parze młodej 200-400 zł za osobę, czyli 400-800 zł od pary. Zamiast dawać pieniądze, można także kupić nowożeńcom prezent lub wspólnie z innymi znajomymi zrobić zrzutkę na coś, czego państwo młodzi będą potrzebować w nowym mieszkaniu (np. dobry ekspres do kawy, pralka). To bardzo praktyczne rozwiązanie, które z pewnością ułatwi młodym wspólny start. Zobacz też: Ile się daje na chrzciny jako gość w 2026? Tyle włóż w kopertę od dziadków, chrzestnych i cioci Ile na komunię w 2026 daje chrzestna, chrzestny i dziadkowie? Nowe stawki jak z kosmosu Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
To ostatni moment, by złożyć wniosek. Później pieniądze przepadną i rodzice będą pluć sobie w brodę
Rodzice pobierający 800 plus mają czas tylko do 30 czerwca na złożenie wniosku na nowy okres świadczeniowy. Spóźnienie może oznaczać utratę pieniędzy.
Choć nowy okres świadczeniowy programu 800 plus rozpoczął się już 1 czerwca, wielu rodziców wciąż nie złożyło wniosku do ZUS. Tymczasem czasu zostało niewiele. Termin 30 czerwca 2026 roku ma ogromne znaczenie, ponieważ decyduje o tym, czy świadczeniobiorca otrzyma wyrównanie za czerwiec. Spóźnienie może oznaczać realną stratę pieniędzy. Tylko do 30 czerwca można zachować wyrównanie Rodzice, którzy złożą wniosek o 800 plus najpóźniej do 30 czerwca 2026 roku, zachowają prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że nawet jeśli ZUS rozpatrzy sprawę później, świadczenie zostanie wypłacone również za pierwszy miesiąc nowego okresu rozliczeniowego. Inaczej wygląda sytuacja osób, które prześlą dokumenty po 30 czerwca. W takim przypadku świadczenie będzie przysługiwało dopiero od miesiąca złożenia wniosku. Jeśli rodzic wyśle dokumenty w lipcu, otrzyma pieniądze od lipca. Jeśli zrobi to w sierpniu – świadczenie będzie naliczane od sierpnia. Nie będzie natomiast możliwości odzyskania pieniędzy za czerwiec. To szczególnie ważne w okresie końca roku szkolnego i rozpoczynających się wakacji. W natłoku codziennych obowiązków łatwo przeoczyć formalności, jednak w tym przypadku zwłoka może kosztować rodzinny budżet kilkaset złotych. Jak złożyć wniosek o 800 plus? Wnioski o świadczenie wychowawcze można składać wyłącznie drogą elektroniczną. ZUS nie przyjmuje papierowych formularzy, dlatego rodzice muszą skorzystać z jednej z dostępnych platform internetowych. Dokument można wysłać za pośrednictwem: platformy eZUS, aplikacji mZUS, bankowości elektronicznej, portalu Emp@tia. Warto nie odkładać tego na ostatnie dni czerwca. Im bliżej końca terminu, tym więcej osób loguje się do systemów i składa wnioski. Skala programu jest ogromna. Od początku naboru, który ruszył 1 lutego 2026 roku, do ZUS wpłynęło już około 4 mln wniosków obejmujących blisko 5,9 mln dzieci. Kiedy ZUS wypłaci pieniądze? Termin złożenia wniosku wpływa również na moment wypłaty świadczenia. ZUS przypomina, że: wnioski złożone do 30 kwietnia są obsługiwane do 30 czerwca, wnioski złożone w maju są rozpatrywane do 31 lipca, a świadczenie wypłacane jest z wyrównaniem od czerwca, wnioski złożone w czerwcu mogą zostać rozpatrzone do końca sierpnia, jednak rodzice nadal zachowują prawo do wyrównania za czerwiec. Oznacza to, że osoby składające dokumenty jeszcze w czerwcu mogą poczekać na przelew nieco dłużej, ale nie stracą pieniędzy za pierwszy miesiąc nowego okresu świadczeniowego. Od 2027 roku wnioski mogą zniknąć Rząd pracuje również nad dużą zmianą dotyczącą przyszłości programu. Zgodnie z założeniami świadczenie 800 plus miałoby być przyznawane automatycznie od okresu świadczeniowego rozpoczynającego się 1 czerwca 2027 roku. Jeżeli projekt wejdzie w życie, ZUS będzie samodzielnie odnawiał prawo do świadczenia na podstawie danych znajdujących się w systemach państwowych. Rodzice musieliby składać wnioski jedynie w wyjątkowych sytuacjach, takich jak narodziny dziecka czy powrót rodziny z zagranicy. Na razie jednak obowiązują dotychczasowe zasady. Oznacza to, że rodzice, którzy jeszcze nie wysłali wniosku o 800 plus, mają czas tylko do 30 czerwca. Po tej dacie nie będzie już możliwości uzyskania wyrównania za czerwiec. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: 1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka. Złóż wniosek jak najszybciej, a przelew przyjdzie w wakacje
Rodzice dzieci uczących się mogą otrzymać nawet 1100 zł wsparcia jeszcze przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Nie chodzi jednak o nowe świadczenie wprowadzone przez rząd, lecz o połączenie dwóch dobrze znanych programów. Kluczowe znaczenie ma termin złożenia jednego z wniosków, bo od niego zależy, kiedy pieniądze trafią na konto.
W internecie coraz częściej pojawiają się informacje o „1100 zł dla rodzica uczącego się dziecka”. Warto jednak wyjaśnić, że nie jest to nowe świadczenie. Kwota ta wynika z połączenia dwóch funkcjonujących już programów: 800 plus oraz jednorazowego świadczenia z programu Dobry Start, potocznie nazywanego 300 plus. Rodzice, którzy pobierają 800 plus i złożą wniosek o 300 plus, mogą więc otrzymać łącznie 1100 zł. W przypadku świadczenia Dobry Start liczy się jednak termin złożenia dokumentów, ponieważ od niego zależy, czy przelew dotrze jeszcze w wakacje. 300 plus dla ucznia. Kto może otrzymać świadczenie? Program Dobry Start przewiduje jednorazowe wsparcie w wysokości 300 zł na każde dziecko uczące się w szkole. Pieniądze mają pomóc rodzicom w pokryciu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Można je przeznaczyć na zakup podręczników, zeszytów, przyborów szkolnych, stroju sportowego czy innych niezbędnych rzeczy. Świadczenie przysługuje bez względu na dochody rodziny. Otrzymują je rodzice uczniów uczęszczających do szkół podstawowych, ponadpodstawowych oraz innych placówek, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki. Co ważne, program obejmuje dzieci do ukończenia 20. roku życia, a w przypadku osób z niepełnosprawnością – do ukończenia 24 lat. 300 plus nie przysługuje natomiast dzieciom uczęszczającym do przedszkola ani studentom. O przyznaniu świadczenia nie decyduje sytuacja finansowa rodziny, dlatego mogą z niego skorzystać zarówno rodzice o niższych, jak i wyższych dochodach. Kiedy można składać wniosek o 300 plus? Nabór wniosków do programu Dobry Start rozpoczął się 1 lipca. Dokumenty można składać wyłącznie drogą elektroniczną. Rodzice mają do wyboru kilka kanałów: Platformę Usług Elektronicznych ZUS (PUE/eZUS), bankowość elektroniczną, portal Emp@tia, aplikację mobilną mZUS. Wnioski można składać od 1 lipca do 30 listopada. Osoby, które zrobią to wcześniej, otrzymają pieniądze szybciej. ZUS przypomina, że rodzice, którzy złożą dokumenty w lipcu lub sierpniu, mogą spodziewać się wypłaty świadczenia najpóźniej do 30 września. To właśnie dlatego eksperci zachęcają, by nie odkładać formalności na ostatnią chwilę. Wcześniejsze złożenie wniosku zwiększa szansę na otrzymanie pieniędzy jeszcze w trakcie wakacji lub tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego. 1100 zł jeszcze przed szkołą. Jakie świadczenia otrzymają rodzice? Rodzice dzieci w wieku szkolnym mogą obecnie korzystać z kilku form wsparcia. Najbardziej znane jest oczywiście 800 plus, czyli comiesięczne świadczenie wypłacane na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia. Jeśli do tego doliczyć jednorazowe 300 zł z programu Dobry Start, łączna kwota wsparcia wynosi 1100 zł. Dla wielu rodzin wakacyjna wypłata 300 zł stanowi jednak istotne wsparcie domowego budżetu. Koszty przygotowania dziecka do szkoły rosną z roku na rok, dlatego dodatkowe środki mogą pomóc w zakupie niezbędnej wyprawki i ograniczyć wydatki związane z początkiem września. Źródło: gs24.pl Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców” 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
200 tys. zł na dziecko, koniec z 800 plus. Czy nowy program wejdzie w życie od 1 stycznia 2027?
Jednorazowe 200 tys. zł po narodzinach dziecka zamiast 800 plus i części innych świadczeń? Taki pomysł od kilku miesięcy wywołuje gorące dyskusje wśród ekspertów i polityków. Na razie nie jest to jednak rządowy program, lecz propozycja przygotowana przez środowisko eksperckie związane z Klubem Jagiellońskim.
Warto od razu podkreślić jedną rzecz: na dzień 12 czerwca 2026 roku nie trwają żadne prace legislacyjne nad wprowadzeniem świadczenia 200 tys. zł na dziecko. Nie można więc składać żadnych wniosków ani spodziewać się wypłat od 1 stycznia 2027 roku. Mowa o propozycji przedstawionej przez ekspertów Klubu Jagiellońskiego, która jest głosem w debacie o polityce rodzinnej i kryzysie demograficznym w Polsce. Autorami koncepcji są dr Paweł Musiałek, obecny prezes Klubu Jagiellońskiego, oraz Piotr Trudnowski, były prezes tej organizacji. Pomysł został zaprezentowany publicznie pod koniec lutego 2026 roku w serii analiz i artykułów dotyczących przyszłości polityki prorodzinnej. Na czym miałby polegać program „200 000 Plus”? Najgłośniejszym elementem propozycji jest jednorazowa wypłata 208 800 zł w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Kwota nie została wybrana przypadkowo. Autorzy wyliczyli ją jako sumę świadczeń, które rodzina mogłaby otrzymać w ramach programu 800 plus przez 18 lat życia dziecka oraz programu „Aktywny Rodzic”, zwanego potocznie babciowym. W praktyce oznaczałoby to: rezygnację z powszechnego programu 800 plus dla nowych dzieci, likwidację świadczeń z programu „Aktywny Rodzic”, wypłatę około 208 800 zł jednorazowo po narodzinach dziecka, możliwość wykorzystania środków na wkład własny do mieszkania, spłatę kredytu lub poprawę warunków życia rodziny, zmianę sposobu finansowania polityki prorodzinnej z comiesięcznych przelewów na jeden duży transfer gotówki. Zdaniem autorów tej propozycji właśnie brak mieszkań i wysokie koszty rozpoczęcia samodzielnego życia są dziś jedną z głównych przyczyn odkładania decyzji o posiadaniu dzieci. Jednorazowa wysoka wypłata miałaby działać jako silny impuls do założenia lub powiększenia rodziny. Czy 200 tys. zł na dziecko ma szansę wejść w życie? To pytanie pozostaje dziś bez odpowiedzi. Pomysł wzbudził duże zainteresowanie mediów i ekonomistów, ale nie został przejęty przez rząd. Co więcej, przedstawiciele rządu publicznie podkreślali, że nie są prowadzone żadne prace nad takim rozwiązaniem. Dodatkowe kontrowersje budzi sposób finansowania programu. Autorzy sugerują między innymi rezygnację z 13. i 14. emerytury, argumentując, że środki publiczne powinny być w większym stopniu kierowane na walkę z kryzysem demograficznym. Krytycy zwracają jednak uwagę na ogromne koszty przejściowe oraz ryzyko związane z jednorazową wypłatą tak dużych kwot. Na dziś „200 000 Plus” pozostaje więc przede wszystkim ekspercką propozycją i jednym z najgłośniejszych pomysłów dotyczących reformy polityki rodzinnej w Polsce. To ważny głos w debacie o demografii, ale nie program, który został już przyjęty lub skierowany do realizacji. Skąd wziął się pomysł 200 tys. zł na dziecko? Program nie jest petycją obywatelską, projektem ustawy ani inicjatywą rządową. To propozycja ekspercka przygotowana przez Klub Jagielloński – organizację zajmującą się analizami społecznymi, gospodarczymi i politycznymi. Autorzy projektu przekonują, że Polska od lat wydaje dziesiątki miliardów złotych na programy prorodzinne, ale liczba urodzeń nadal spada. Ich zdaniem dotychczasowe rozwiązania, takie jak 800 plus czy świadczenia z programu „Aktywny Rodzic”, poprawiły sytuację finansową rodzin, jednak nie przełożyły się na trwały wzrost dzietności. Pierwsza wersja koncepcji została opublikowana 22 lutego 2026 roku na stronie Klubu Jagiellońskiego jako element szerszej dyskusji o reformie polityki rodzinnej. Sami autorzy określali ją jako propozycję „prowokującą do debaty” i zachęcającą do przemyślenia, czy obecny model wydawania pieniędzy publicznych rzeczywiście działa tak, jak zakładano. Zobacz także: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
„Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
Czy rodzinne wakacje nad morzem naprawdę muszą kosztować kilka tysięcy złotych? Nasza czytelniczka przekonuje, że nie. W liście do redakcji opisała, jak spędziła tydzień nad Bałtykiem z mężem i dzieckiem, wydając około 1000 zł na całą rodzinę.
Do redakcji napisała czytelniczka, która postanowiła podzielić się swoim sposobem na tanie wakacje nad morzem. Jak podkreśla, nie były to luksusowe wczasy w hotelu z basenem, ale przez tydzień nikt nie chodził głodny, a rodzinie nie brakowało atrakcji. Publikujemy jej list. „Znajomi myśleli, że żartuję” Kiedy powiedziałam znajomym, że jedziemy nad morze za około tysiąc złotych we trójkę, większość była przekonana, że przesadzam albo czegoś nie liczę. Tymczasem naprawdę udało nam się zmieścić w takim budżecie. Mieszkamy w Toruniu. Nad morze pojechaliśmy pociągiem, oczywiście ze zniżką w ramach Biletu Rodzinnego. Dodatkowo bilety kupiliśmy wcześniej, dzięki czemu wyszły taniej. Z Gdańska dojechaliśmy jeszcze lokalnym autobusem do Jantaru. Największą oszczędnością okazał się nocleg. Zamiast pensjonatu czy apartamentu wybraliśmy pole namiotowe. Dla wielu osób to pewnie krok wstecz, ale dla nas był to element wakacyjnej przygody. Dziecko było zachwycone samym faktem spania w namiocie. Za pobyt płaciliśmy według cennika pola namiotowego. Dorośli po 20 zł za dobę, dziecko 10 zł. Za namiot nie doliczali, więc koszt noclegów był wielokrotnie niższy niż w najtańszych pensjonatach. „Gotowaliśmy sami, ale codziennie był też mały wakacyjny luksus” Nie ukrywam, że sporo dało nam własne jedzenie. Zabraliśmy kuchenkę turystyczną, garnki i podstawowe produkty. Na miejscu dokupywaliśmy pieczywo, warzywa, owoce czy nabiał w lokalnym markecie albo w Dino w Stegnie. Śniadania jedliśmy na kempingu, obiady gotowaliśmy sami. Były makarony, zupy, ryż z warzywami, czasem jajecznica czy naleśniki. Nie była to kuchnia restauracyjna, ale nikt nie narzekał. Jednocześnie nie chcieliśmy, żeby dziecko miało poczucie, że oszczędzamy na wszystkim. Dlatego codziennie kupowaliśmy coś typowo wakacyjnego. Jednego dnia gofra, innego frytki, czasem lody. To właśnie te drobne przyjemności najbardziej kojarzą się z wakacjami. Wieczorami spacerowaliśmy po plaży, zbieraliśmy muszelki i oglądaliśmy zachody słońca. Za takie atrakcje nie trzeba płacić ani złotówki. Jest jednak pewien haczyk Gdy mówię, że wakacje kosztowały nas około tysiąca złotych, zawsze uczciwie dodaję jeden szczegół. Część produktów spożywczych kupiliśmy jeszcze przed wyjazdem i zabraliśmy z domu. Mieliśmy też własny namiot oraz sprzęt kempingowy kupiony kilka lat wcześniej. Gdyby ktoś musiał wszystko skompletować od zera, koszt pierwszego wyjazdu byłby oczywiście wyższy. Jednak dla rodzin, które mają już podstawowy sprzęt, takie wakacje są naprawdę osiągalne. Nie twierdzę, że to sposób dla każdego. Są osoby, które nie wyobrażają sobie urlopu bez hotelu, klimatyzacji czy restauracji. My jednak wróciliśmy wypoczęci, opaleni i zadowoleni. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że nasze dziecko wspomina dziś przede wszystkim nocowanie w namiocie, wspólne gotowanie i zabawy na plaży. Nie pyta o hotel, którego nie było. Pamięta za to czas spędzony razem. I chyba właśnie o to chodzi w wakacjach. Zobacz także: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
Wakacyjny wyjazd nad morze nie musi oznaczać wysokich kosztów przejazdu. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że PKP oferuje specjalną zniżkę dla rodzin, dzięki której bilety mogą być nawet o 30 proc. tańsze. Co ważne, skorzystanie z niej jest prostsze, niż mogłoby się wydawać.
Rodzinne wyjazdy są coraz większym obciążeniem dla domowego budżetu. Ceny noclegów, atrakcji turystycznych czy wyżywienia sprawiają, że rodzice szukają oszczędności wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Jednym z najprostszych sposobów na obniżenie kosztów wakacji może być wybór pociągu zamiast samochodu, szczególnie jeśli podróżujemy z dziećmi. Mało kto wie, że PKP Intercity od lat oferuje specjalną ulgę dla rodzin. W praktyce oznacza to, że wystarczy spełnić dwa podstawowe warunki, by otrzymać aż 30 proc. zniżki na przejazd. Dla kilkuosobowej rodziny wybierającej się na drugi koniec Polski może to oznaczać oszczędność sięgającą nawet kilkudziesięciu złotych. Bilet Rodzinny PKP – kto może skorzystać ze zniżki rodzinnej? Oferta „Bilet Rodzinny” została przygotowana z myślą o osobach podróżujących wspólnie z dziećmi. Aby otrzymać zniżkę, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, w podróży muszą uczestniczyć przynajmniej dwie osoby. Po drugie, w grupie musi znajdować się co najmniej jedno dziecko, które nie ukończyło 16. roku życia. Nie ma przy tym znaczenia, czy podróżują rodzice z jednym dzieckiem, czy większa rodzina. Z oferty mogą skorzystać również dziadkowie, opiekunowie czy inni członkowie rodziny, jeśli podróżują razem z dzieckiem. Wszyscy pasażerowie muszą jednak jechać tym samym pociągiem i na podstawie wspólnego biletu. To właśnie ten warunek sprawia, że oferta jest szczególnie atrakcyjna podczas wakacyjnych wyjazdów nad morze, w góry czy na rodzinne weekendy poza miastem. Zniżka PKP 30 proc. – jak kupić Bilet Rodzinny przez internet? Wielu rodziców zakłada, że uzyskanie dodatkowej ulgi wymaga składania wniosków lub posiadania specjalnych dokumentów. W przypadku oferty PKP Intercity jest znacznie łatwiej. Kupując bilety online przez stronę internetową lub aplikację PKP Intercity, wystarczy podczas zakupu wybrać odpowiednią ofertę handlową. Po wskazaniu liczby pasażerów system wyświetla niebieskie pole, w którym znajduje się pytanie, czy chcemy skorzystać z Biletu Rodzinnego. To właśnie tutaj kryje się cały patent na tańszą podróż z dzieckiem. Wielu pasażerów wybiera standardowe bilety, nie sprawdzając dostępnych ofert. Tymczasem jedno dodatkowe kliknięcie może obniżyć koszt przejazdu nawet o 30 proc. Warto pamiętać, że podczas kontroli biletów konduktor może poprosić o dokument potwierdzający wiek dziecka. Najczęściej wystarczy legitymacja szkolna lub inny dokument ze zdjęciem i datą urodzenia. Podróż z dzieckiem pociągiem – dlaczego warto pamiętać o tej zniżce? Rodzinne podróże pociągiem zyskują na popularności. Rodzice nie muszą martwić się korkami, kosztami paliwa czy wielogodzinnym prowadzeniem samochodu. Dodatkowo dzieci mogą swobodnie się przemieszczać, czytać książki, rysować lub oglądać krajobrazy za oknem. Jeśli do tych zalet dołożymy jeszcze 30-procentową zniżkę, okazuje się, że przejazd koleją może być jedną z najbardziej opłacalnych opcji na wakacyjny wyjazd. Szczególnie że skorzystanie z oferty nie wymaga wyrabiania żadnych kart ani wcześniejszego zgłaszania uczestników podróży. Przed zakupem biletów warto więc poświęcić kilka sekund na sprawdzenie dostępnych promocji. Dla wielu rodzin może to być najprostszy sposób na realne oszczędności jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Zobacz także: Zgoda na wyjazd dziecka za granicę 2026. Będzie potrzebna nawet na wyjazd z dziadkami
1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Rodzice mogą otrzymać dodatkowe 1000 zł na dziecko niezależnie od dochodów. To element nowego programu „Maluszkowe”, który ma wspierać rodziny powiększające się o kolejne dzieci. Wystarczy spełnić kilka warunków i złożyć wniosek w odpowiednim terminie.
O programie „Maluszkowe” najczęściej mówi się w kontekście jednorazowego świadczenia w wysokości 10 tys. zł dla rodzin z Sosnowca, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie ta kwota przyciąga największą uwagę. W projekcie znalazło się jednak także wsparcie dla rodziców drugiego dziecka. Mowa o dodatkowych 1000 zł, które będzie można otrzymać niezależnie od sytuacji finansowej rodziny. 1000 zł na drugie dziecko bez kryterium dochodowego Program „Maluszkowe” został przyjęty przez radnych Sosnowca jako nowa forma wsparcia dla rodzin. Jednym z jego elementów jest świadczenie w wysokości 1000 zł przy narodzinach drugiego dziecka. Co ważne, pieniądze będą przysługiwać bez względu na wysokość dochodów rodziców. Oznacza to, że zarówno rodziny o niższych, jak i wyższych zarobkach będą mogły ubiegać się o wypłatę środków. Świadczenie ma stanowić dodatkowe wsparcie obok funkcjonującego programu 800+, dlatego wielu rodziców będzie mogło liczyć na jednorazowy zastrzyk gotówki tuż po narodzinach dziecka. Według założeń miasta pomoc ma zachęcać mieszkańców do zakładania i powiększania rodzin oraz częściowo rekompensować wydatki związane z pojawieniem się nowego członka rodziny. Kto dostanie 1000 zł na dziecko? Choć świadczenie nie będzie uzależnione od dochodów, obowiązują określone warunki. Z programu skorzystają rodzice, którzy: mieszkają razem z dzieckiem na terenie Sosnowca, posiadają ważną Sosnowiecką Kartę Miejską. To właśnie te kryteria, a nie wysokość zarobków, będą decydowały o przyznaniu wsparcia. Taką samą kwotę przewidziano również w szczególnej sytuacji, gdy pierwszymi dziećmi w rodzinie będą bliźnięta. Wówczas świadczenie będzie naliczane na każde dziecko zgodnie z zasadami programu. Miasto podkreśla, że celem jest objęcie pomocą jak największej liczby rodzin wychowujących dzieci na terenie Sosnowca. Jak złożyć wniosek o 1000 zł z programu „Maluszkowe”? Rodzice zainteresowani świadczeniem będą musieli pamiętać o terminach. Wniosek będzie można złożyć w ciągu sześciu miesięcy od dnia narodzin dziecka. Obsługą programu zajmie się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Sosnowcu. Po dopełnieniu formalności pozostanie już tylko oczekiwanie na wypłatę środków. Warto zwrócić uwagę, że część programu dotycząca 1000 zł na drugie dziecko ma wystartować od 1 stycznia 2027 roku. Wcześniej, bo już od 1 września 2026 roku, ruszy wypłata najwyższego świadczenia wynoszącego 10 tys. zł dla rodzin, którym urodzi się trzecie lub kolejne dziecko. To właśnie dlatego „Maluszkowe” jest dziś jednym z najgłośniej komentowanych samorządowych programów wsparcia rodzin w Polsce. Źródła: sosnowiec.pl, forsal.pl, gazetaprawna.pl Zobacz także: Został tylko miesiąc. Jeśli nie zrobisz tego do końca czerwca, stracisz 800 plus Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek Rodzice dostaną dłuższe zasiłki i więcej pieniędzy. Ministerstwo ugięło się po akcji Łatwoganga
Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Nawet 600 zł dopłaty do wypoczynku brzmi jak okazja, z której trudno nie skorzystać. Nowy czek turystyczny ma trafić do seniorów i posiadaczy Karty Dużej Rodziny, ale program przewiduje kilka ograniczeń, które mogą zaskoczyć. Sprawdzamy, kto otrzyma wsparcie, kiedy będzie można je wykorzystać i dlaczego nie warto zwlekać z rezerwacją wyjazdu.
Czek turystyczny 2026 ma zachęcić Polaków do podróżowania po kraju poza szczytem sezonu. Program przewiduje dopłaty do pobytów w hotelach i pensjonatach, a wsparcie wyniesie od 300 do 600 zł. Z czeku turystycznego skorzystają m.in. seniorzy oraz posiadacze Karty Dużej Rodziny. Trzeba jednak spełnić kilka warunków. Czym jest czek turystyczny 2026? Czek turystyczny 2026 to jednorazowe wsparcie finansowe na wypoczynek w Polsce. Nie będzie wypłacane w gotówce. Uprawnione osoby otrzymają specjalny elektroniczny kod, który pozwoli obniżyć koszt pobytu w obiekcie uczestniczącym w programie. Wartość czeku turystycznego ma wynosić od 300 do 600 zł brutto. Kod będzie imienny i będzie można wykorzystać go tylko jeden raz. Kto otrzyma czek turystyczny 2026? Program został skierowany do dwóch grup. Z czeku turystycznego będą mogli skorzystać: seniorzy, którzy ukończyli 60. rok życia, pełnoletni posiadacze ważnej Karty Dużej Rodziny. W praktyce oznacza to, że z dopłaty mogą skorzystać także babcie i dziadkowie, a także rodzice wychowujący większą liczbę dzieci, jeśli posiadają aktywną Kartę Dużej Rodziny. Jakie warunki trzeba spełnić? Nie każdy wyjazd będzie kwalifikował się do dofinansowania. Regulamin programu przewiduje kilka ważnych ograniczeń. Czek turystyczny 2026 będzie można wykorzystać wyłącznie na pobyt obejmujący co najmniej dwa noclegi. Dodatkowo wyjazd musi odbywać się w hotelu, pensjonacie lub innym obiekcie znajdującym się na oficjalnej liście uczestników programu. Wsparcie będzie dostępne tylko w okresie od września do listopada 2026 roku. Program zostanie podzielony na trzy tury, podczas których będzie można wygenerować kod. Należy pamiętać, że czek: jest jednorazowy, ma charakter imienny, nie może zostać przekazany innej osobie, nie podlega wymianie na gotówkę, nie może być łączony z innymi publicznymi dopłatami do tego samego wyjazdu. Jak złożyć wniosek o czek turystyczny 2026? W przypadku czeku turystycznego nie będzie tradycyjnego papierowego wniosku. Cała procedura ma odbywać się online. Aby otrzymać czek turystyczny 2026, trzeba będzie: Wejść do dedykowanego systemu internetowego lub aplikacji podczas jednej z trzech tur programu. Potwierdzić swoje uprawnienia. Wygenerować indywidualny kod czeku. Wybrać obiekt uczestniczący w programie i zarezerwować pobyt. Podać kod podczas rezerwacji. Przy meldunku okazać dokument tożsamości, a w przypadku posiadaczy Karty Dużej Rodziny również samą kartę. Seniorzy będą potwierdzać uprawnienia poprzez złożenie oświadczenia o ukończeniu 60 lat. W przypadku Karty Dużej Rodziny system automatycznie zweryfikuje jej ważność. Ważny termin. Czek będzie aktywny tylko przez 7 dni Jednym z najważniejszych warunków programu jest termin ważności wygenerowanego kodu. Czek turystyczny 2026 będzie aktywny jedynie przez 7 dni od momentu wygenerowania. Oznacza to, że nie warto pobierać go z wyprzedzeniem. Najlepiej najpierw znaleźć odpowiedni obiekt i ustalić termin wyjazdu, a dopiero później wygenerować kod. W przeciwnym razie można stracić prawo do dopłaty. Ostateczny termin wykorzystania czeku turystycznego upływa 30 listopada 2026 roku. Gdzie będzie można wykorzystać czek turystyczny? Czek turystyczny 2026 będzie obowiązywał na terenie całej Polski, jednak program ma szczególnie wspierać regiony, które odnotowują mniejszy ruch turystyczny. Najwięcej obiektów uczestniczących w programie ma znajdować się w województwach: podkarpackim, lubelskim, podlaskim, warmińsko-mazurskim. To właśnie te regiony są najczęściej wskazywane jako główni beneficjenci nowego programu wsparcia turystyki krajowej. Czek turystyczny 2026 – najważniejsze informacje Czek turystyczny 2026 to dopłata do krajowych wyjazdów w wysokości od 300 do 600 zł. Skorzystają z niej seniorzy 60+ oraz osoby posiadające Kartę Dużej Rodziny. Warunkiem jest pobyt obejmujący minimum dwa noclegi w obiekcie uczestniczącym w programie. Kod będzie można wygenerować tylko w wyznaczonych turach między wrześniem a listopadem 2026 roku, a jego ważność wyniesie zaledwie 7 dni. Źródła: gov.pl, infor.pl Zobacz także: 1100 zł na dziecko jeszcze przed wrześniem. Wystarczy złożyć wniosek
„Moja córka nigdy nie da nauczycielce prezentu na koniec roku. To zwykłe przekupstwo”
Jeszcze kilka tygodni do zakończenia roku szkolnego, a na klasowym czacie już wrze. Rodzice dyskutują, co kupić wychowawczyni, ile zebrać pieniędzy i jaki prezent będzie „wystarczająco wyjątkowy”. Czytam te wiadomości i nie mogę uwierzyć. Moja córka jest w drugiej klasie i wiem jedno – nigdy nie dołożę się do takich prezentów. Uważam, że to zwykłe przekupstwo, choć wielu rodziców nie chce tego głośno powiedzieć.
Mam 40 lat i doskonale pamiętam swoje szkolne czasy. Na zakończenie roku nauczyciel dostawał bukiet kwiatów, czasem bombonierkę albo pudełko czekoladek. To był miły gest wdzięczności i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Dziś mam wrażenie, że niektórzy rodzice całkowicie stracili poczucie umiaru. Trójki klasowe prześcigają się w pomysłach, jakby od prezentu dla nauczyciela zależało czyjeś życie. Padają propozycje drogich voucherów, biżuterii, markowych kosmetyków czy kosztownych zestawów prezentowych. W klasie mojej córki jest 28 uczniów. Rodzice chcą zrobić składkę po 40 zł od osoby. Łatwo policzyć, że daje to ponad tysiąc złotych. Naprawdę ktoś uważa, że nauczycielce potrzebny jest prezent za taką kwotę? Składka za składką, a końca nie widać Najbardziej irytuje mnie to, że te pieniądze nie pojawiają się znikąd. Przez cały rok szkolny rodzice regularnie słyszą o kolejnych wpłatach. Raz na wyjście do kina, innym razem na teatr, materiały plastyczne, upominki świąteczne, Dzień Nauczyciela czy klasowe wydarzenia. Oczywiście większość tych wydatków jest uzasadniona i nie mam z nimi problemu. Problem zaczyna się wtedy, gdy kolejna składka staje się obowiązkiem, którego niby nie trzeba płacić, ale każdy wie, jak patrzy się na rodzica, który odmówi. Nie rozumiem, dlaczego coraz częściej zakłada się, że każdy bez mrugnięcia okiem powinien dorzucić kilkadziesiąt złotych do prezentu. Dla jednej rodziny to drobiazg, dla innej kolejny nieplanowany wydatek. A przecież mówimy o geście, który z założenia powinien być symboliczny. Czy naprawdę chodzi o wdzięczność? Najbardziej niepokoi mnie jednak coś innego. Mam wrażenie, że część rodziców wierzy, że im droższy prezent, tym lepiej. Jakby wartość upominku miała przełożyć się na sympatię nauczyciela do dziecka. Nigdy nie powiem tego na klasowym czacie, ale właśnie dlatego uważam takie akcje za formę przekupstwa. Oczywiście nikt nie powie tego wprost. Wszyscy będą mówić o wdzięczności, szacunku i docenieniu pracy nauczyciela. Tylko dlaczego wdzięczność musi kosztować ponad tysiąc złotych? Nauczyciele wykonują ważny i odpowiedzialny zawód. Pracują, otrzymują za to wynagrodzenie i zasługują na szacunek. Nie mam nic przeciwko temu, żeby dzieci wręczyły wychowawczyni piękny bukiet kwiatów, własnoręcznie przygotowaną kartkę czy nawet symboliczne czekoladki. Ale uczestniczenie w wyścigu na coraz droższe prezenty? Nie, dziękuję. Moja ośmioletnia córka pójdzie na zakończenie roku z kwiatami i szczerym „dziękuję”. I jestem przekonana, że właśnie taki gest powinien znaczyć najwięcej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Nad polskie morze jeżdżą tylko nowobogaccy. Ja zabieram dzieci na all inclusive do Egiptu”
Kiedy mówię znajomym, że co roku zabieramy dzieci na wakacje do Egiptu albo Turcji, widzę ich zdziwione miny. „Ale jak to? Przecież to musi kosztować fortunę!” – słyszę. Tymczasem prawda jest zupełnie odwrotna. Przy naszych zarobkach tygodniowy wyjazd nad polskie morze byłby większym luksusem niż 10 dni na all inclusive za granicą.
Mam dwójkę dzieci, męża i zwyczajne życie. Oboje pracujemy, ale nie zarabiamy kokosów. Każde z nas dostaje niewiele ponad najniższą krajową. Nie mamy jednak kredytu hipotecznego, bo mieszkamy w lokalu odziedziczonym po mojej babci. Dzięki temu nie musimy co miesiąc oddawać kilku tysięcy złotych do banku. Nie oznacza to jednak, że opływamy w luksusy. Mamy jeden samochód, liczymy wydatki i zastanawiamy się dwa razy przed większym zakupem. Dzieci rosną, rachunki rosną, ceny w sklepach też nie chcą się zatrzymać. Dlatego przez cały rok odkładamy pieniądze na jedną rzecz – rodzinne wakacje. Cały rok oszczędzam na te 10 dni Nie jestem osobą, która wydaje pieniądze lekką ręką. Zdarza się, że przechodzę obok sklepu i rezygnuję z nowej bluzki, choć bardzo mi się podoba. Kiedy spotykam się z koleżankami w kawiarni, często zamawiam tylko kawę, podczas gdy one pałaszują ciasta i desery. Nie narzekam. Po prostu mam cel. Wiem, że za kilka miesięcy przyjdzie czas na wakacje, a ja chcę wtedy powiedzieć dzieciom: „Pakujemy walizki, lecimy”. To dla mnie ważniejsze niż kolejna rzecz w szafie. Oczywiście nie wybieramy pięciogwiazdkowych resortów z prywatnym lokajem. Szukamy promocji, polujemy na oferty first minute albo atrakcyjne terminy. Dzięki temu udaje nam się znaleźć 10-dniowy pobyt w Egipcie lub Turcji w cenie, która jeszcze kilka lat temu wydawała mi się nieosiągalna. Nad Bałtykiem zostawiłabym więcej pieniędzy Kilka razy usiadłam z kalkulatorem i sprawdziłam, ile kosztowałby nas tygodniowy wyjazd nad polskie morze. Noclegi dla czteroosobowej rodziny. Dojazd. Parking. Obiady. Lody dla dzieci. Gofry. Kawa. Woda na plaży. Jakaś atrakcja na niepogodę. Nagle okazuje się, że budżet puchnie w zastraszającym tempie. A przecież pogody nikt nie gwarantuje. W Egipcie czy Turcji wiem przynajmniej, za co płacę. Mamy przelot, hotel, baseny, jedzenie i napoje w cenie. Dzieci mogą sięgać po owoce, lody czy soki bez ciągłego pytania: „Mamo, możemy?”. Nie muszę codziennie sprawdzać stanu konta po każdym obiedzie czy wyjściu do restauracji. Dlatego coraz częściej mam wrażenie, że polskie morze stało się kierunkiem dla ludzi, którzy nie muszą liczyć każdej złotówki. Dla rodzin, które bez większego zastanowienia wydadzą kilkaset złotych dziennie na wakacyjne przyjemności. Ja niestety muszę liczyć. Nie czuję się gorsza, bo wybieram zagranicę Najbardziej dziwi mnie to, że wiele osób uważa zagraniczne wakacje za symbol bogactwa. Tymczasem w naszym przypadku jest dokładnie odwrotnie. Nie lecimy do Egiptu dlatego, że jesteśmy zamożni. Lecimy dlatego, że chcemy zmieścić się w budżecie. Przez cały rok odmawiamy sobie różnych rzeczy właśnie po to, żeby przez te 10 dni odpocząć razem. Dzieci wspominają później zjeżdżalnie, ciepłe morze i wieczorne spacery. My wracamy z poczuciem, że wykorzystaliśmy każdą odłożoną złotówkę najlepiej, jak się dało. I kiedy ktoś mówi mi, że wakacje all inclusive są tylko dla bogaczy, zawsze się uśmiecham. Bo z mojego doświadczenia wynika, że dziś prawdziwym luksusem jest tygodniowy urlop nad Bałtykiem. A Egipt czy Turcja to po prostu rozsądny wybór dla zwykłej rodziny, która ciężko pracuje i chce choć raz w roku naprawdę odpocząć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Teściowa już zaplanowała sobie wakacje w sanatorium. Matka oburzona: „A kto zabierze wnuki na działkę?”
„Goście potraktowali moje wesele jak all inclusive. Wyszli obżarci i napici, a w kopertach hulał wiatr”
Zdaniem niektórych par młodych wesele to inwestycja, która powinna się zwrócić. Do naszej redakcji napisała czytelniczka, która nie kryje rozczarowania po swoim wielkim dniu. Choć zadbała o każdy szczegół i nie oszczędzała na atrakcjach dla gości, po otwarciu części kopert poczuła ogromną frustrację.
Do naszej redakcji napisała Karolina (imię zmienione na jej prośbę). Kobieta opowiedziała o swoim rozczarowaniu po weselu, które miało być najpiękniejszym dniem w jej życiu. Największe emocje wzbudziło jednak nie samo przyjęcie, ale zawartość niektórych kopert. Publikujemy jej list. „Wydałam fortunę, a niektórzy nawet się nie postarali” Nie mogę przestać o tym myśleć, chociaż od wesela minęło już kilka tygodni. Wszyscy mówią mi, żebym odpuściła, ale naprawdę czuję się wykorzystana. Razem z mężem wydaliśmy na wesele ponad 100 tysięcy złotych. Przez dwa lata odkładaliśmy pieniądze, rezygnowaliśmy z wakacji i wielu przyjemności. Chcieliśmy, żeby nasi goście dobrze się bawili i niczego im nie brakowało. Nie było mowy o oszczędzaniu. Był piękny lokal, świetny zespół, fotobudka 360, ciężki dym przy pierwszym tańcu, słodki stół, wiejski stół, drink bar, animator dla dzieci i osobny kącik zabaw. Dzieci były mile widziane, nie robiliśmy żadnych ograniczeń. Każdy mógł przyjść z rodziną i czuć się swobodnie. „Jedli, pili, korzystali ze wszystkiego. A potem taka koperta” Naprawdę nie rozumiem niektórych ludzi. Były osoby, które przez całą noc korzystały z atrakcji, korzystały ze wszystkiego, ustawiały się do fotobudki i drink baru. Jedzenia było tyle, że ledwo zmieściło się na stołach. A potem otwieram koperty i przecieram oczy ze zdumienia. Najbardziej zabolała mnie jedna sytuacja. Czteroosobowa rodzina – dwoje dorosłych i dwoje dzieci. Przyszli wszyscy, bawili się do końca, korzystali ze wszystkiego. W kopercie było 400 zł. 400 zł od czterech osób. Przepraszam bardzo, ale za talerzyk od jednej osoby płaciliśmy prawie 300. Miałam wrażenie, że niektórzy potraktowali nasze przyjęcie jak wakacje all inclusive. Przyjść, najeść się, napić, pobawić i wrócić do domu. A koszty? Niech martwią się państwo młodzi. „Nie oczekiwałam fortuny, tylko odrobiny przyzwoitości” Nie chodzi mi o to, żeby ktoś finansował moje życie. Ale naprawdę uważam, że jeśli decydujemy się iść na wesele, to wypada dać taki prezent, który chociaż częściowo pokrywa koszt naszego uczestnictwa. Najbardziej boli mnie to, że część tych osób dobrze zarabia. Wiem, gdzie jeżdżą na wakacje, jakie samochody kupują i jak wydają pieniądze na własne przyjemności. A kiedy przyszło do wsparcia młodej pary, nagle okazało się, że nie mają z czego. Może zabrzmię źle, ale mam poczucie, że wiele osób zwyczajnie wykorzystuje wesela. Chcą się bawić, ale nie chcą ponosić żadnych kosztów tej zabawy. Dziś wiem jedno. Już wiem, kogo nie zaproszę na chrzciny i roczek, jak zostanę mamą. Komentarz redakcji Choć rozczarowanie czytelniczki jest wyraźnie odczuwalne, trudno zgodzić się z jej podejściem. Zapraszając gości na wesele, zapraszamy ich do wspólnego świętowania ważnego momentu w życiu, a nie do finansowania imprezy. Wysokość prezentów zależy od możliwości, sytuacji życiowej i indywidualnych decyzji gości. Nikt nie ma obowiązku zwracać kosztów organizacji przyjęcia ani finansować atrakcji, na które zdecydowali się państwo młodzi. Jeśli głównym celem wesela staje się odzyskanie wydanych pieniędzy, łatwo o frustrację i poczucie krzywdy. A przecież nie o to powinno chodzić. Wesele organizuje się dla ludzi i wspomnień, a nie dla zawartości kopert. Jeśli ktoś liczy przede wszystkim na finansowy zwrot inwestycji, być może lepiej w ogóle zrezygnować z organizowania takiego przyjęcia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”