Jednorazowa wypłata 100 tys. zł zamiast 800 plus. Jest 1 kluczowy warunek
Współtwórca programu 500 plus przekonuje, że dodatkowe pieniądze dla rodziców nie zatrzymały spadku liczby urodzeń, i proponuje coś zupełnie innego: „znaczone” pieniądze na mieszkanie, nawet 100 tys. zł. Jest jednak kilka warunków.
Bartosz Marczuk, współtwórca programu 500 plus i były wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej w rządach PiS, przekonuje, że sama gotówka wypłacana rodzinom nie zatrzymała spadku liczby urodzeń. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” zaproponował nowe rozwiązanie: bon mieszkaniowy powiązany z liczbą dzieci, w którym za trzecie dziecko rodzina mogłaby otrzymać nawet 100 tys. zł, ale nie w formie zwykłego przelewu, tylko jako „znaczone” pieniądze do wykorzystania wyłącznie na cele mieszkaniowe. Bartosz Marczuk proponuje bon mieszkaniowy zamiast gotówki Marczuk zaznacza, że nie chodzi o kolejny transfer wypłacany za samo urodzenie dziecka, lecz o wkład przeznaczony na konkretny cel: zakup mieszkania, wkład własny przy kredycie, remont czy materiały budowlane. Jak tłumaczy, po raz pierwszy nie wysyłano by ludzi gremialnie do banków po kredyt hipoteczny, tylko dawano by im środki, które mogliby przeznaczyć na wkład własny przy kupnie mieszkania, na remont nieruchomości albo na materiały budowlane w markecie. Były wiceminister przekonuje, że dziś największą barierą dla młodych ludzi nie są już wyłącznie dochody, ale brak stabilności mieszkaniowej. Jego zdaniem Polacy często deklarują chęć posiadania większej liczby dzieci, ale odkładają tę decyzję ze względu na warunki życiowe. „Ludzie co do zasady chcą mieć więcej dzieci, niż mają, tylko jest wiele powodów, które im to utrudniają. Jednym z nich jest sytuacja życiowo-materialna” – wskazał Marczuk. Propozycja pojawia się w ramach ugrupowania Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego, po które Marczuk opowiedział się po rozłamie w PiS. W relacjach medialnych opisywano wariant stopniowanego wsparcia: 40 tys. zł przy pierwszym dziecku lub zawarciu małżeństwa, 60 tys. zł przy drugim oraz 100 tys. zł przy trzecim i każdym kolejnym. Jaki jest kluczowy warunek sfinansowania bonu Marczuk nie ukrywa, że nowe świadczenie kosztowałoby budżet. „To kosztowałoby ok. 20 mld zł rocznie” – powiedział. Jego zdaniem kluczem do sfinansowania takiego bonu jest przywrócenie kryterium dochodowego w programie 800 plus. W praktyce oznaczałoby to, że zamożniejsze rodziny otrzymywałyby świadczenie tylko na drugie i kolejne dziecko, a nie na pierwsze. „Gdybyśmy przywrócili kryterium dochodowe (…), to wystarczyłoby na sfinansowanie bonu mieszkaniowego na każde dziecko. Pierwszy raz w historii po 1989 r. program mieszkaniowy uwzględniałby element demograficzny” – ocenił Marczuk. Były wiceminister podkreśla przy tym, że program 500 plus poprawił sytuację wielu rodzin, ale nie doprowadził do trwałego wzrostu liczby urodzeń. Dlaczego temat wraca akurat teraz? Dyskusja o skuteczności polityki rodzinnej toczy się w cieniu twardych danych demograficznych. Według GUS współczynnik dzietności w 2025 r. wyniósł około 1,068, a liczba urodzeń żywych sięgnęła mniej więcej 238 tys. dzieci. Wstępne dane za pierwsze półrocze 2026 r. wskazują na około 115 tys. urodzeń, czyli poziom zbliżony do roku poprzedniego, co bywa odczytywane jako sygnał, że wieloletni spadek przynajmniej wyhamował. To właśnie na tym tle Marczuk argumentuje, że dotychczasowe transfery gotówkowe trzeba uzupełnić o wsparcie mieszkaniowe. Na razie jest to propozycja programowa, a nie rozwiązanie przyjęte przez rząd czy zapisane w ustawie. Dla rodzin planujących powiększenie rodziny to jednak sygnał, w którą stronę część polityków chciałaby przesunąć ciężar wsparcia: z powszechnego świadczenia na pomoc w zdobyciu własnego mieszkania. Źródło: rp.pl Zobacz także: ZUS wypłaca matkom 1800 zł na rękę miesięcznie. Jest 1 kluczowy warunek
Partner ciągle jest zmęczony, ona utrzymuje dom. „Przez 5 lat pracował może łącznie 2 lata. Mam już dość”
„Mam już chyba dość” – tym zdaniem kończy swój list kobieta, która od pięciu lat próbuje ułożyć sobie życie z mężczyzną uciekającym od odpowiedzialności. Pisze o zmęczeniu, pracy, pieniądzach i poczuciu, że jest ze wszystkim sama.
Na naszą redakcyjną skrzynkę trafił anonimowy list od kobiety, która od pięciu lat jest w związku i wychowuje dwoje dzieci z poprzedniej relacji. Jak pisze, przez ten czas partner pracował łącznie około dwóch lat, a kolejne problemy sprawiają, że ponownie nie zamierza wracać do pracy. Czytelniczka nie ukrywa, że jest już zmęczona sytuacją, w której większość odpowiedzialności za utrzymanie mieszkania i codzienne obowiązki spoczywa na niej. Poniżej publikujemy jej list w całości. „Mam dość utrzymywania całego domu”. Przejmujący list matki Muszę się wygadać. Mam partnera od 5 lat i 2 dzieci swoich. Przez te 5 lat partner pracował może łącznie 2 lata... Ciągle go coś boli, ciągle słyszę, że zmęczony. Ja wyjeżdżałam za granicę, on owszem, „zajmował” się moimi dziećmi. Gotowe obiady, bo nie chciało się robić... Spanie do 12. Jak miał dzień, coś sprzątnął. Ale do celu. Ostatnio stwierdził, że źle się czuje, poszedł na SOR, dostał leki. I teraz znów się zaczyna... Już wie, że do pracy nie pójdzie przez najbliższe 2–3 tygodnie, tak sobie ustalił. Dodam, że jest przed 30-tką. Pracuje bez umowy. Już zakłada, że nie może pracować, bo zdrowie ważniejsze. Problem w tym, że znów będę musiała sama pracować na całe mieszkanie (wynajem). Dzieci mam nastolatków, ale traktuje ich, jakby ich nie było, coś tam pogada, nic poza tym, plus czepianie się o naczynia w pokojach itp., a sprzątam ja. Jak już się wydrę, to coś łaskawie pomoże. Dodam, że jest między nami 10 lat różnicy. Mam już chyba dość. Jeśli któraś z Was znalazła się w podobnej sytuacji albo ma doświadczenie z partnerem, który nie chce lub nie może utrzymać stałej pracy, możecie podzielić się swoją historią w komentarzach na naszych profilach na Facebooku (Mamotoja i Mamy siebie). Czy w związku można długo funkcjonować w takim układzie? Czy same pieniądze są tutaj problemem, czy bardziej chodzi o poczucie, że odpowiedzialność za wspólne życie spada na jedną osobę? Napiszcie do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Żona wyjechała za chlebem i zostawiła mnie z dziećmi. Nie doceniałem jej. Dopiero wtedy zrozumiałem, że praca w domu to harówka”
„Syn wrócił ze szkoły i zapytał, czy jesteśmy biedni”. Matka zajrzała do plecaka i zamarła
Na redakcyjną skrzynkę trafiła wiadomość od mamy 9-latka, który wracał ze szkoły z coraz bardziej niepokojącymi pytaniami. Pewnego dnia chłopiec zapytał ją wprost, czy ich rodzina jest biedna. Kobieta zajrzała wtedy do jego plecaka.
Mama 9-letniego Adasia (imię zmienione), ucznia trzeciej klasy szkoły podstawowej, opisała sytuację, która zaczęła się od pozornie niewinnych uwag dotyczących starego plecaka, ale z czasem przerodziła się w coś znacznie bardziej bolesnego. Chłopiec zaczął wracać ze szkoły smutny i coraz częściej pytał rodziców o pieniądze. Jego mama początkowo nie rozumiała, skąd nagle wzięło się u dziecka takie zainteresowanie sytuacją finansową rodziny. „Myślałam, że ktoś mu coś powiedział” Mam na imię Iwona i jestem mamą 9-letniego Adasia. Od jakiegoś czasu zauważałam, że Adaś niechętnie chodzi do szkoły. Nie chciał za bardzo opowiadać, co się dzieje, a kiedy pytałam, czy wszystko w porządku, odpowiadał, że tak. Pewnego popołudnia wrócił do domu i nagle zapytał mnie: – Mamo, a my jesteśmy biedni? Zamurowało mnie. Zapytałam go, dlaczego w ogóle tak pomyślał, ale wzruszył ramionami. Powiedział tylko, że ktoś w klasie powiedział, że jego plecak wygląda jak dla biedaka. Miałam wtedy ochotę powiedzieć mu, że plecak absolutnie o niczym nie świadczy. Ten jego jest rzeczywiście stary, ale nadal jest całkiem dobry i nie widziałam powodu, żeby kupować nowy tylko dlatego, że komuś się nie podoba. „Wtedy zajrzałam do plecaka” Wieczorem zaczęłam przygotowywać rzeczy na następny dzień. Wzięłam jego plecak i wtedy zobaczyłam, że w jednej z przegródek ma kilka pomiętych kartek. Wyjęłam je, bo pomyślałam, że to jakieś rysunki albo prace z lekcji. Kiedy je rozprostowałam, zrobiło mi się słabo. Na jednej ktoś narysował chłopca z bardzo dużymi uszami, a obok napisał: „Adaś – biedak”. Na kolejnej kartce znajdował się podobny rysunek, a pod nim kolejny obraźliwy podpis. Były też kartki z pojedynczymi słowami, które jasno pokazywały, że ktoś celowo chciał mojego syna upokorzyć. Siedziałam z tymi kartkami w rękach i zastanawiałam się, ile razy Adaś otwierał plecak i je widział. Najbardziej bolało mnie to, że on nikomu o tym nie powiedział. „Nagle zrozumiałam jego pytania” Następnego dnia zapytałam go wprost, czy dzieci mu dokuczają. Tym razem się rozpłakał. Powiedział, że kilku chłopców śmieje się z jego plecaka i mówi, że jego rodzice nie mają pieniędzy. Kiedy przynosi drugie śniadanie, czasami komentują, co ma w pudełku. Kilka razy słyszał też, że „biedaki powinny siedzieć w domu”. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Zrozumiałam wtedy, dlaczego pytał mnie, czy jesteśmy biedni. Dla dorosłego stary plecak jest po prostu starym plecakiem. Dla dziecka może jednak stać się powodem, dla którego zaczyna zastanawiać się, czy jest gorsze od innych. Powiedziałam mu, że nie ma się czego wstydzić. Wyjaśniłam, że każdy dom ma inną sytuację finansową, ale pieniądze nie decydują o tym, czy ktoś jest wartościowym człowiekiem. „Nie pozwolę, żeby mój syn się tego wstydził” Nie mam zamiaru udawać, że nic się nie stało. Porozmawiałam już z wychowawczynią i pokazałam jej kartki, które znalazłam w plecaku. Nie chcę, żeby ktoś robił z mojego syna ofiarę ani żeby dzieci nagle zaczęły go traktować inaczej z litości. Chcę tylko, żeby skończyło się wyśmiewanie. Adaś nie powinien wracać ze szkoły i zastanawiać się, czy jest gorszy dlatego, że jego rodzice nie kupują mu co roku nowego plecaka. Najbardziej chciałabym jednak, żeby mój syn zapamiętał coś zupełnie innego: nie ma nic złego w tym, że nie możemy mieć wszystkiego, co mają inni. Mam nadzieję, że dzieci, które pisały te kartki, również to kiedyś zrozumieją. I że zanim następnym razem wyśmieją kogoś za ubranie, telefon czy plecak, zastanowią się, jak bardzo takie słowa mogą zaboleć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „Co roku we wrześniu zadaję rodzicom tylko 1 pytanie. Każdy od razu spuszcza wzrok” Jest prosty sposób na darmowe obiady w szkole, a rodzice o tym nie wiedzą. Wystarczy 1 wniosek Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo”
Zapłaciła 15 tys. zł za poród w prywatnej klinice. „Żal mi kobiet, których na to nie stać”
15 tys. zł – tyle kosztował poród naszej czytelniczki w prywatnej klinice. Kobieta nie żałuje ani jednej wydanej złotówki i uważa, że prywatna opieka przy porodzie powinna być dla przyszłych rodziców oczywistym wyborem. Jej opinia na temat kobiet, których nie stać na taki wydatek, może jednak mocno podzielić czytelników.
Nie każda przyszła mama chce rodzić w prywatnej klinice i nie każda może sobie na to pozwolić. Dla naszej czytelniczki sprawa wygląda jednak zupełnie inaczej. Jej zdaniem kobieta powinna zrobić wszystko, żeby zapewnić sobie komfort i bezpieczeństwo podczas porodu, a jeśli jej partner nie może za to zapłacić, to najwyraźniej nie jest wystarczająco zaradnym mężczyzną. „Nie wyobrażam sobie rodzić w zwykłym szpitalu” Mam 32 lata i kilka miesięcy temu urodziłam pierwsze dziecko. Od początku wiedziałam, że nie chcę rodzić w państwowym szpitalu. Nie mam nic przeciwko lekarzom czy położnym pracującym w publicznej służbie zdrowia. Po prostu wiedziałam, że chcę mieć prywatną salę, spokój, komfort i opiekę, jakiej oczekuję. Nie zamierzałam oszczędzać na porodzie. Za pobyt i poród w prywatnej klinice zapłaciliśmy około 15 tys. zł. Czy dużo? Oczywiście. Czy żałuję? Ani trochę. Mój mąż od początku mówił, że nie ma o czym dyskutować. Skoro możemy sobie pozwolić na prywatną opiekę, to z niej korzystamy. Dla mnie to jest normalne. Nie rozumiem natomiast kobiet, które mówią: „Nie stać mnie”. „Nie stać cię? To może trzeba było inaczej pokierować swoim życiem” Wiem, że wiele kobiet się ze mną nie zgodzi, ale trudno. Mam wrażenie, że w Polsce za często usprawiedliwiamy brak pieniędzy. Kiedy słyszę, że kobieta chciała rodzić prywatnie, ale nie mogła, bo kosztowało to kilkanaście tysięcy złotych, zastanawiam się, dlaczego właściwie nie zrobiła nic wcześniej, żeby ją było stać. Przecież można zmienić pracę. Można się rozwijać. Można więcej zarabiać. Można też – i wiem, że to zabrzmi brutalnie – wybrać sobie partnera, który jest zaradny finansowo. Nie rozumiem tego romantycznego podejścia, że najważniejsze, żeby „dobrze się dogadywać”, a pieniądze jakoś się ułożą. Owszem, miłość jest ważna. Ale dorosłe życie to również odpowiedzialność. Ja nie chciałam zastanawiać się w ciąży, czy będzie mnie stać na dobrą opiekę. Chciałam mieć wybór. „Jeśli facet nie może tego zapewnić, to jaki z niego mężczyzna?” Najbardziej dziwi mnie jednak podejście niektórych kobiet do swoich partnerów. Słyszę czasami: „Mój mąż zarabia średnią krajową, więc nas nie stać”. I co z tego? Nie chcę nikogo obrażać, ale naprawdę uważam, że jeśli mężczyzna decyduje się założyć rodzinę, powinien wcześniej pomyśleć, czy jest w stanie ją utrzymać na poziomie, którego potrzebuje jego partnerka. Dla mnie prywatny poród nie był żadnym kaprysem. To była konieczność. Mój mąż nigdy nie powiedziałby mi: „Kochanie, nie stać nas, będziesz musiała rodzić tam, gdzie akurat jest miejsce”. To nie ten typ człowieka. Dlatego powiem coś, co pewnie wiele osób uzna za bezczelne: jeśli faceta nie stać na to, żeby zapewnić swojej ciężarnej partnerce prywatną opiekę i poród, to może powinien najpierw pomyśleć o poprawieniu swojej sytuacji, a dopiero potem o rozmnażaniu. Nie mówię, że każdy ma być milionerem. Mówię o ambicji i odpowiedzialności. „Żal mi tych kobiet” Ostatnio rozmawiałam z koleżanką, która urodziła w państwowym szpitalu. Opowiadała mi, że nie miała prywatnej sali, że na oddziale było kilka kobiet i że musiała czekać na pomoc położnej. Słuchałam jej i naprawdę zrobiło mi się jej żal. Nie dlatego, że uważam ją za gorszą. Po prostu nie rozumiem, dlaczego ktoś godzi się na warunki, których ja nie zaakceptowałabym nawet przez chwilę. Kiedy powiedziałam jej, ile zapłaciłam za swój poród, odpowiedziała: „Nie każdego na to stać”. No właśnie. Tutaj się różnimy. Ja uważam, że jeśli czegoś naprawdę chcemy, powinniśmy zrobić wszystko, żeby było nas na to stać. Może dlatego nie potrafię zrozumieć kobiet, które rodzą w państwowych szpitalach, bo „nie mają pieniędzy”. Czasami mam ochotę powiedzieć: trzeba było wcześniej pomyśleć. Trzeba było znaleźć lepiej płatną pracę albo mężczyznę, który będzie potrafił zapewnić rodzinie więcej. Wiem, że brzmi to okrutnie, ale przynajmniej jestem szczera. Nie będę udawać, że prywatny poród jest luksusem, na który mogą pozwolić sobie tylko wybrani. Dla mnie to po prostu standard, który chciałam zapewnić sobie i swojemu dziecku. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Myślałam, że moja ciąża powstrzyma teściową od złośliwości. Dopiero po porodzie odkryłam, jak w białych rękawiczkach wykańczała moje małżeństwo” „Mąż donosił mamusi na każdy mój ciążowy humor. Gdy poznałam ich bezczelny plan na czas po porodzie, zdrętwiałam” „Mąż biegał z płaczem do mamusi, gdy leżałam w połogu, i narzekał, że dom nieposprzątany. Mój sprytny odwet zamknął mu usta”
Koledzy z klasy wyśmiali buty jej syna. „Rodzice nie nauczyli szczyli szacunku, to ja im pokażę, gdzie raki zimują”
Dzieci potrafią być bezlitosne, zwłaszcza kiedy znajdą coś, co wyróżnia kolegę z grupy. Dla dorosłego stare buty mogą być po prostu starymi butami. Dla dziecka kilka złośliwych komentarzy może jednak wystarczyć, żeby nagle zacząć wstydzić się czegoś, co jeszcze dzień wcześniej było zupełnie normalne.
Czasem wystarczy jeden komentarz, żeby dziecko zaczęło patrzeć na siebie zupełnie inaczej. Syn pani Karoliny przez kilka dni nie chciał zakładać do szkoły swoich ulubionych butów. Kiedy matka w końcu zapytała, o co chodzi, usłyszała historię, która mocno ją zdenerwowała. „Mamo, oni się śmiali z moich butów” Dzień dobry, piszę, bo do tej pory nie mogę uwierzyć, jak łatwo dzieci potrafią zrobić komuś przykrość, kiedy nikt wcześniej nie nauczył ich, że pewnych rzeczy po prostu się nie mówi. Mój syn wrócił ze szkoły zły i zawstydzony, bo kilku chłopaków zaczęło wyśmiewać jego buty. Chyba jeszcze bardziej niż ich zachowanie zdenerwowała mnie późniejsza reakcja rodziców. Usłyszałam od jednej z mam, że „dzieci przecież tylko żartowały”. No właśnie. Dla nich żart, dla mojego dziecka powód, żeby następnego dnia nie chciało iść do szkoły. Mój syn chodzi do piątej klasy. Nie kupuję mu wszystkiego, czego zażyczy sobie pod wpływem kolegów. Staram się wybierać rzeczy dobre jakościowo i takie, na które po prostu nas stać. Tym razem kupiliśmy mu nowe buty sportowe. Nie były markowe, ale syn sam je wybrał i naprawdę mu się podobały. Wrócił ze szkoły i od razu zauważyłam, że coś jest nie tak. Zapytałam, co się stało. Najpierw wzruszył ramionami, ale po chwili powiedział: – Chłopaki śmiali się z moich butów. Zapytałam, co dokładnie mówili. – Że wyglądają jak z bazaru. Że ich rodzice kupują sobie Nike, a ja mam jakieś „chińskie”. Podobno zaczęli też porównywać swoje buty i śmiać się, że mój syn ma najgorsze. Pytali, czy nie mamy pieniędzy i czy jesteśmy biedni. Serce mi pękło. Nie dlatego, że ktoś skrytykował buty. Dzieci mają różne gusta. Zabolało mnie to, że kilku chłopaków urządziło sobie zabawę kosztem mojego syna. Napisała do jednej z matek Powiedziałam mu, żeby następnym razem odpowiedział, że jemu jego buty się podobają i nie interesuje go, co myślą inni. – Ale oni będą się dalej śmiać – odpowiedział. Znam kilku rodziców z klasy, więc nie miałam problemu, żeby dowiedzieć się, kto brał udział w tej sytuacji. Od razu napisałam do mamy jednego z chłopców. Nie robiłam awantury. Napisałam wprost, że jej syn razem z kolegami wyśmiewał buty mojego dziecka i że chciałabym, żeby z nim o tym porozmawiała. Odpisała mi: „Przecież to dzieci. Pewnie sobie żartowali. Mój syn na pewno nie chciał nikogo obrazić”. No dobrze. Tylko że mój syn poczuł się obrażony. Napisałam jej to. Wtedy dostałam odpowiedź, która jeszcze bardziej mnie zdenerwowała: „Proszę nie robić afery o głupie buty. Chłopcy muszą się nauczyć radzić sobie z takimi sytuacjami”. Naprawdę? Czyli mam nauczyć własne dziecko znosić wyśmiewanie, zamiast ktoś nauczył swoje dziecko, że nie należy poniżać kolegi? „Rodzice nie nauczyli szczyli szacunku” Nie zamierzam wychowywać syna w przekonaniu, że świat będzie zawsze miły. Wiem, że spotka ludzi, którzy go skrytykują, wyśmieją albo powiedzą coś przykrego. Chcę jednak, żeby wiedział, że nie musi siedzieć cicho, kiedy ktoś próbuje go upokorzyć. Dlatego napisałam jeszcze raz do tej mamy. Tym razem już bez owijania w bawełnę. „Nie będę uczyć mojego syna, że ma akceptować chamstwo tylko dlatego, że ktoś nazywa je żartem. Proszę porozmawiać z synem o szacunku do innych”. Wtedy odpisała mi, że jestem „przewrażliwiona”. Może jestem. Ale jeśli bronienie własnego dziecka przed upokarzaniem nazywa się przewrażliwieniem, to trudno. Wolę być przewrażliwioną matką niż taką, która mówi: „Daj spokój, dzieciaki tylko się wygłupiały”. Nagle zabrakło im odwagi Następnego dnia rano sama poszłam do szkoły. Nie zamierzałam pisać kolejnych wiadomości do rodziców ani prowadzić wojny na klasowej grupie. Chciałam porozmawiać z chłopcami osobiście. Poprosiłam wychowawcę, żeby zawołał ich na chwilę. Kiedy przyszli, powiedziałam spokojnie: – Wiecie, dlaczego tutaj jestem? Żaden się nie odezwał. – Przyszłam, bo wczoraj śmialiście się z butów mojego syna. Chcę, żebyście mi teraz prosto w oczy powiedzieli, co było w nich takiego śmiesznego. Nagle przestali być tacy odważni. Jeden wzruszył ramionami. Drugi powiedział, że „to były tylko żarty”. Wtedy odpowiedziałam: – Dobrze. To teraz wyobraźcie sobie, że jutro przychodzę do waszej klasy i zaczynam komentować wasze buty, ubrania, plecaki i telefony. Mówię wam, że są tanie, brzydkie i że wyglądacie biednie. A potem na koniec dodaję: „Spokojnie, przecież żartowałam”. Nadal byłoby wam do śmiechu? Patrzyli w podłogę. Powiedziałam im jeszcze jedną rzecz. – Nie interesuje mnie, ile kosztowały wasze buty. Nie interesuje mnie, jakie marki nosicie. Ale zapamiętajcie sobie jedno: jeśli jedynym sposobem, żeby poczuć się lepszym od kolegi, jest wyśmianie tego, na co jego rodziców stać, to problem nie leży w jego butach. Tym razem już żaden się nie odezwał. Na koniec spojrzałam na nich i powiedziałam: – I jeszcze jedno. Następnym razem, zanim zaczniecie śmiać się z czyichś rzeczy, zastanówcie się, czy chcielibyście, żeby ktoś tak samo potraktował was. Bo dzisiaj śmiejecie się z czyichś butów, a jutro ktoś może znaleźć coś, z czego zaśmieje się z was. I wtedy też nie będziecie mogli powiedzieć, że „to tylko żart”. Nie krzyczałam. Nie wyzywałam ich. Ale widziałam, że zrobiło im się głupio. Może to ich czegoś nauczy. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jest prosty sposób na darmowe obiady w szkole, a rodzice o tym nie wiedzą. Wystarczy 1 wniosek Wstydliwa scena przed wejściem do szkoły. 7-latek zrobił z ojca pośmiewisko. „Wyrwało mu się o jedno słowo za dużo” Koleżanki odtrąciły jej córkę, więc im odpłaciła pięknym za nadobne. „Niech smarkule wiedzą, gdzie ich miejsce”
Płaci dzieciom za oceny, czytanie książek i spacery. „Na przyjemności trzeba sobie zapracować”
Czy dziecko powinno dostawać pieniądze za dobre oceny, czytanie książek albo aktywność fizyczną? Dla jednych to świetna lekcja przedsiębiorczości i odpowiedzialności, dla innych – prosty sposób na zabicie wewnętrznej motywacji.
Dawid Pałka, przedsiębiorca i ojciec, postanowił wprowadzić w swoim domu system, w którym dzieci mogą zarabiać na określonych aktywnościach. Jak twierdzi, efekt przeszedł jego oczekiwania. „Zniknęło u nas: tato, dej mi” Dawid Pałka opisał swój pomysł na Facebooku. Jak tłumaczy, na początku poprzedniego roku szkolnego wprowadził w domu zasady, dzięki którym – jak sam twierdzi – skończyło się proszenie rodziców o pieniądze na kolejne zachcianki. „Na początku zeszłego roku szkolnego wprowadziłem w domu system, dzięki któremu zniknęło u nas „tato, dej mi”. A dzieci nazwały mnie najlepszym ojcem na świecie...” – napisał. Jego zasada jest prosta: pieniądze nie są tematem tabu, ale na przyjemności trzeba sobie zapracować. Dlatego dzieci dostały konkretne możliwości zarabiania. Podstawą jest kieszonkowe w wysokości 100 zł miesięcznie. Autor zaznacza jednak, że ta kwota z założenia ma być niewystarczająca na potrzeby dzieci, tak by zachęcić je do zarabiania. Dzieci mogą zarobić m.in. 50 zł za każde 20 kilometrów spacerów, kolejne 50 zł za każde pięć piątek zdobytych w szkole oraz 50 zł za każde przepracowane pięć godzin. Na tym system się nie kończy. W rodzinie obowiązuje również czytanie 10 stron dziennie. Za dodatkowe pięć stron dziecko może otrzymać 10 minut grania na konsoli, ale czas ten można wykorzystać wyłącznie w weekend. Jeśli dziecko zdecyduje się zainwestować własne pieniądze, ojciec dokłada do inwestycji drugie tyle, ale w zamian otrzymuje 30 proc. zysku. Warunki całego systemu można natomiast renegocjować raz w roku – pod warunkiem przedstawienia rzeczowych argumentów. „Jakie są Wasze reguły, które budują w dzieciach właściwe postawy życiowe?” – zapytał na koniec. Pod postem, co zrozumiałe, pojawiło się ponad tysiąc komentarzy. „Wszystko zostało zmontowane” Nie wszystkim rodzicom pomysł przypadł do gustu. Najwięcej emocji wzbudziło to, że pieniądze pojawiają się niemal przy każdej aktywności – również takiej, która zwykle powinna być dla dziecka naturalną częścią życia. „Przeliczanie wszystkiego na pieniądze, straszne...” – oceniła jedna z osób. Kolejna zwróciła uwagę przede wszystkim na nagradzanie za oceny i czas ekranowy. „Płacenie za oceny to nie jest chyba najlepszy pomysł, a płacenie czasem ekranowym to już ekstremalnie zły pomysł. Niestety. Dobrymi chęciami to jest piekło wybrukowane” – napisała. Jeszcze mocniej zabrzmiał komentarz osoby, która zakwestionowała samą ideę wynagradzania dzieci za czynności mające rozwijać je niezależnie od pieniędzy. „Okropny system. Wszystko, co powinno być wewnętrzną potrzebą tudzież przyjemnością dziecka, zostało zmontowane. Obowiązek czytania? Serio. A jak to się stało, że dzieci w tym wieku nie mają takiego rytuału w standardzie? Czytają, uczą się za pieniądze, a nie dla rozwoju, zdobycia wiedzy” – stwierdziła. To właśnie kwestia motywacji pojawiała się w komentarzach najczęściej. Czy dziecko, które dostaje pieniądze za przeczytanie książki, rzeczywiście uczy się systematyczności, czy raczej zaczyna kojarzyć czytanie wyłącznie z nagrodą? Pieniądze za obowiązki uczą życia czy tworzą transakcyjną relację? Niektórzy komentujący dostrzegli w pomyśle również zalety. Ich zdaniem dzieci mogą dzięki temu wcześniej zrozumieć, że pieniądze nie biorą się znikąd, a osiągnięcie celu wymaga wysiłku. „Dla mnie bomba pomysł. Tak właśnie uczymy się dzieci „życia”, ale teraz rodzice wolą dać dziecku telefon i komputer i niech sobie na nich siedzi i dupy nie zawraca. Później piszą komentarze: „jaka to ta młodzież jest zepsuta teraz”, ale kto ich tego nauczył?” – napisała jedna z osób. To ważny argument. Dziecko może przecież dzięki takiemu systemowi zobaczyć, jak działa praca, oszczędzanie, inwestowanie czy odraczanie przyjemności. Zamiast po prostu prosić o kolejną rzecz, zaczyna zastanawiać się, ile kosztuje i co musi zrobić, żeby ją kupić. Ale pojawia się też druga strona medalu. „Ma to swoje plusy, ale ma też poważne minusy, jak transakcyjne relacje i przede wszystkim brak wewnętrznej motywacji do wykonania czegoś. Przykładowo, powodem do wyniesienia śmieci powinno być wspólne dbanie o porządek, a nie sianko” – zauważył kolejny komentujący. Zewnętrzna kontra wewnętrzna motywacja Nie każda rzecz, którą dziecko robi, musi być przecież nagradzana. Są czynności, które wykonujemy dlatego, że jesteśmy częścią rodziny. Są też takie, które przynoszą satysfakcję same w sobie albo po prostu sprawiają nam przyjemność. Z drugiej strony trudno odmówić rodzicom prawa do uczenia dzieci zarządzania pieniędzmi dokładnie w taki sposób, jaki uważają za najlepszy. Jeśli system jest przejrzysty, zasady są znane wszystkim, a dziecko rozumie, że nie każda jego aktywność ma cenę, może być dla niego praktyczną lekcją finansów. Problem zaczyna się wtedy, gdy pieniądze stają się jedyną odpowiedzią na pytanie: „Po co mam to robić?”. Bo jeśli dziecko czyta wyłącznie dlatego, że dostanie za to nagrodę, może po pewnym czasie przestać czytać, gdy nagrody zabraknie. Dlatego być może najważniejsza nie jest sama kwota ani liczba zasad, lecz sposób, w jaki rodzice tłumaczą dzieciom sens wykonywanych czynności. Uczenie finansów, oszczędzania i odpowiedzialności jest przecież potrzebne. Tak samo jak uczenie współpracy, samodzielności i tego, że nie wszystko w życiu robimy dla nagrody. System Dawida Pałki z pewnością nie jest rozwiązaniem dla każdej rodziny. Ale wywołana przez niego dyskusja pokazuje coś istotnego: współcześni rodzice coraz częściej zastanawiają się nie tylko nad tym, czego uczyć dzieci, ale także jak przygotować je do dorosłego życia. Zobacz także: Zaoferowała nastolatkom z osiedla 50 zł za skoszenie trawnika. Ich reakcja? „Śmiali mi się w twarz. Rośnie pokolenie gniazdowników”
Dzieci do wynajęcia to nowy trend: płacą im ponad 300 zł za usługę. „Nie widzę w tym nic złego"
Samotni seniorzy coraz częściej korzystają z usług zastępczych „dzieci”, które dotrzymują im towarzystwa, robią zakupy i odwiedzają w domach opieki. Za pojedynczą wizytę potrafią zapłacić równowartość ponad 300 zł, a cały fenomen wiele mówi o tym, jak bardzo zmienia się dziś rodzina i codzienne życie starszych osób.
W Chinach coraz większą popularnością cieszy się usługa, która jeszcze niedawno brzmiałaby jak scenariusz filmowy: samotni seniorzy wynajmują sobie dorosłe „dzieci”. Chodzi o młodych ludzi, którzy za opłatą dotrzymują towarzystwa starszym osobom, odwiedzają je, robią z nimi zakupy i towarzyszą podczas wizyt u lekarza. Chińscy seniorzy wynajmują dorosłe „dzieci” do pomocy Jak opisuje „The Washington Post”, w Chinach wyrasta niewielki, ale szybko rosnący rynek „dorosłych dzieci do wynajęcia”. To najczęściej ludzie po dwudziestce i trzydziestce, którzy dotrzymują towarzystwa samotnym seniorom, gawędzą z nimi, pomagają w obsłudze smartfona i towarzyszą podczas wizyt u lekarza. Nie świadczą przy tym specjalistycznej opieki medycznej, lecz oferują przede wszystkim obecność i wsparcie emocjonalne. Jedną z twarzy tego trendu jest 28-letni Sun Shuyang ze startupu Happy Home. Jak tłumaczy, większość klientów firmy mieszka samotnie, podczas gdy ich dorosłe dzieci pracują w odległych miastach, i zmaga się z poczuciem izolacji oraz lękiem przed śmiercią. „Rozmawiając z młodymi ludźmi takimi jak my, mogą odzyskać poczucie witalności i poczuć się pełni energii” mówi. Ceny podawane w chińskich mediach społecznościowych wynoszą od 29 do 88 dolarów za trzygodzinną sesję, czyli ok. 100-300 zł. Dlaczego samotni seniorzy w Chinach szukają zastępczej rodziny? Za tym pomysłem stoi realny problem demograficzny. Według prognoz WHO przywoływanych przez „The Washington Post” liczba Chińczyków po sześćdziesiątce ma urosnąć do 402 milionów do 2040 roku, czyli 28 procent mieszkańców kraju. Wielu dzisiejszych seniorów to skutek polityki jednego dziecka obowiązującej w latach 1979–2015. Już w 2021 roku ponad połowa starszych osób żyła w gospodarstwach „pustych gniazd”. Część rynku organizuje się wokół konkretnych inicjatyw. „The Washington Post” opisuje Time Bank, projekt założony w Suzhou przez Liu Chenga, który kojarzy seniorów z „dziećmi do wynajęcia” i który zainspirował się amerykańską firmą działającą w tym obszarze. Liu tłumaczy, że ciężar opieki spada dziś na tak zwane pokolenie kanapkowe, jednocześnie wychowujące dzieci i wspierające starzejących się rodziców. Wynajęcie zastępczego „dziecka” nie musi oznaczać, że rodzina rezygnuje z odpowiedzialności. Cytowana przez „The Washington Post” Janice Ye, 36-letnia nauczycielka z Suzhou, która korzysta z takiej usługi, przekonuje, że jedno drugiego nie wyklucza. „Jeśli ktoś może towarzyszyć twoim starzejącym się rodzicom i sprawiać, że są szczęśliwi, nie widzę w tym nic złego” oceniła, przekonując, że taka obecność „łagodzi ich wewnętrzną samotność”. Pojawia się jednak realne zagrożenie: takim „dorosłym dzieciom na wynajem” łatwo uzyskać dostęp do ważnych dokumentów starszych osób, w tym danych o majątku, dowodów tożsamości i aktów własności nieruchomości”, a wielu z nich nie ma medycznego przeszkolenia i może nie poradzić sobie w nagłych wypadkach. Ile kosztuje towarzyszenie seniorowi w Polsce? Warto od razu zaznaczyć, że w Polsce nie mamy do czynienia z porównywalnym zjawiskiem. „Dzieci do wynajęcia” pozostają ciekawostką z drugiego końca świata, a nie realną alternatywą dla opieki nad starszymi osobami. W Polsce trzon wsparcia wciąż stanowią rodzina oraz zawodowi opiekunowie i opiekunki, a wynajmowanie kogoś wyłącznie „do towarzystwa” to nad Wisłą margines rynku. Komercyjne usługi towarzyszenia i opieki oczywiście istnieją, ale ich ceny bywają dla seniorów barierą. Za godzinę pracy opiekuna czy kompana dla seniora płaci się zwykle około 35–55 zł, a w dużych miastach ponad 60 zł. Komercyjne usługi opiekuńcze zaczynają się od około 45 zł za godzinę, natomiast całodobowa opieka w domu to najczęściej wydatek rzędu 6000–8000 zł miesięcznie. Warto pamiętać, że rosnąca popularność takich rozwiązań, zarówno w Chinach, jak i w Europie i Ameryce Północnej, mówi wiele o tym, jak zmienia się rodzina i jak wiele starszych osób mierzy się dziś z samotnością. Dla wielu opiekunów i dzieci dorosłych rodziców to sygnał, że wsparcie emocjonalne bywa równie ważne jak pomoc praktyczna. Źródła: washingtonpost.com, scmp.com Zobacz także: „Pozywam dzieci o alimenty. Całe życie odkładałam sobie od ust, żeby niczego im nie brakowało, a na starość nawet na urodziny do mnie nie zadzwonią” „Nie chcę niańczyć matki na starość, więc oddałam ją do domu starców. Po tym, co zrobiła mi w dzieciństwie, zasłużyła sobie na taki los” „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
„Córki sobie o mnie przypomniały, gdy dostałam spadek po bracie. Nie dały mi wnuków, ale już kładą łapska na moim majątku”
„Myślałam, że strata bliskiej osoby zbliży nas do siebie. Okazało się, że spadek po wuju był dla nich ważniejszy niż ja.”
Zawsze myślałam, że na starość dom będzie pełen śmiechu wnuków, zapachu ciasta i gwaru rodzinnych obiadów. Tak było w moim rodzinnym domu, tak wyobrażałam sobie własną przyszłość, kiedy wychowywałam Kaśkę i Magdę. Lata mijały, dziewczyny dorastały, wyfrunęły z gniazda i każda z nich ułożyła sobie życie po swojemu. Żadna z nich nie planowała dzieci. Obie postawiły na karierę, podróże i życie w wielkim mieście. Początkowo trudno mi było to zaakceptować. Czułam ukłucie zazdrości, kiedy koleżanki pokazywały mi zdjęcia swoich wnuków. Z czasem jednak pogodziłam się z tym, że moja starość będzie wyglądać inaczej. Nauczyłam się cenić spokój, ciszę i czas, który mogłam poświęcić tylko sobie. Odwiedzałam dziewczyny od czasu do czasu, ale nasze relacje były raczej chłodne, poprawne. Zawsze zajęte, w biegu, nie miały dla mnie zbyt wiele czasu. Niespodziewana strata Kilka miesięcy temu zadzwonił telefon. Numer był nieznany. Odebrałam, spodziewając się jakiegoś telemarketera. Po drugiej stronie odezwał się rzeczowy, zmęczony głos: – Dzień dobry, tu szpital wojewódzki. Czy rozmawiam z Teresą Nowak? Chodzi o państwa Marka Nowaka, państwa brata. Przykro mi, ale pana Marka zabrakło dziś nad ranem. Zawał serca. Na chwilę zabrakło mi tchu. Choć nie byliśmy bardzo blisko – życie nas rozdzieliło, mieliśmy różne drogi, rzadko rozmawialiśmy – to jednak był moim jedynym bratem. Przypomniały mi się nasze dzieciństwo, wspólne zabawy na podwórku, wakacje u dziadków. Nagle poczułam pustkę, której nie da się wypełnić. Odłożyłam słuchawkę i przez długi czas nie mogłam się ruszyć z miejsca. Potem, drżącymi rękami, wykręciłam numery do Kaśki i Magdy. Zastanawiałam się, czy w ogóle powinnam do nich dzwonić – przecież kontaktowałyśmy się sporadycznie. Jednak uznałam, że powinny wiedzieć. Odebrały chłodno, z dystansem, jakby od niechcenia. Przekazałam im wiadomość, a one tylko rzuciły krótkie „przykro mi” i zapytały, czy trzeba coś załatwić. Pogrzeb był skromny. Przyszła tylko najbliższa rodzina i kilku dawnych znajomych. Stałam przy grobie, patrząc na opadającą ziemię, i czułam, jak kończy się pewien rozdział mojego życia. Po powrocie do domu długo siedziałam w fotelu, próbując zrozumieć, czy mogłam zrobić coś, by nasze relacje były lepsze. Miałam wyrzuty sumienia, że nie zadzwoniłam do Marka od miesięcy. Spadek po bracie Kilka tygodni później dostałam list z kancelarii prawnej. Okazało się, że Marek, choć nie dawał tego po sobie poznać, był bardzo oszczędny i przez lata zgromadził majątek: dom na przedmieściach, trochę ziemi, spore oszczędności. Zdziwiłam się, gdy okazało się, że to ja jestem jego jedyną spadkobierczynią. Byłam w szoku. Nigdy nie przypuszczałam, że Marek był aż tak zamożny i że to właśnie mnie zapisze wszystko. Przez kilka dni nie mogłam dojść do siebie. W sercu miałam żal, smutek po stracie, ale też poczucie odpowiedzialności. Zastanawiałam się, co by powiedział, gdyby widział, jak próbuję poradzić sobie z tym wszystkim sama. Nagła troska córek Wszystko zmieniło się, gdy dziewczyny dowiedziały się o spadku. Nagle, z dnia na dzień, zaczęły dzwonić, pytać o zdrowie, proponować spotkania. Z chłodnych, zapracowanych kobiet zmieniły się w troskliwe i opiekuńcze córeczki. Początkowo byłam zachwycona. Myślałam, że wreszcie zrozumiały, co jest w życiu najważniejsze, że spadek był tylko impulsem, który obudził w nich uśpione uczucia. Niedługo potem zaproponowały wspólny wyjazd do luksusowego spa w górach. Byłam wniebowzięta. To miał być nasz pierwszy wspólny wyjazd od lat. – Mamo, musisz wreszcie odpocząć i zadbać o siebie – mówiła Kaśka, pakując mnie do samochodu. – Teraz, kiedy masz na to środki, nie możesz oszczędzać na swoim zdrowiu i samopoczuciu. Weekend zapowiadał się wspaniale. Zabiegi, masaże, pyszne jedzenie, długie rozmowy... Szybko jednak okazało się, że głównym tematem naszych rozmów nie są wspomnienia, ani plany na przyszłość, ale finanse. Dokładniej – ich finanse. – Wiesz mamo, ten mój biznes ostatnio nie idzie najlepiej – zaczęła Magda, popijając wino w hotelowym lobby. – Mam trochę długów, muszę spłacić kredyt... Nie wiem, jak sobie poradzę. Kaśka natychmiast jej zawtórowała. – U mnie też nie jest kolorowo. Marzę o otwarciu własnej agencji PR, ale brakuje mi kapitału na start. Banki nie chcą mi dać pożyczki bez wkładu własnego. Prawdziwe intencje Słuchałam ich i z każdym słowem czułam, jak rośnie we mnie rozczarowanie. Zrozumiałam, że ten wyjazd, te telefony, ta nagła troska... to wszystko było ukartowane. Nie chodziło im o mnie, ani o naprawienie naszych relacji. Chodziło o pieniądze. O mój spadek. – Dziewczyny, rozumiem wasze problemy, ale... – zaczęłam, nie wiedząc, jak dobrać słowa. – Te pieniądze... to moje zabezpieczenie na starość. Nie chcę być dla nikogo ciężarem. Zapadła niezręczna cisza. Kaśka wymieniła z Magdą znaczące spojrzenia. – Mamo, przecież my tylko głośno myślimy – powiedziała w końcu Kaśka z fałszywym uśmiechem. – Nikt od ciebie niczego nie żąda. Ale ja wiedziałam swoje. Ziarno niepokoju zostało zasiane. Trudny wybór Po powrocie ze spa nie mogłam przestać myśleć o całej sytuacji. Z jednej strony pragnęłam odzyskać córki, odbudować z nimi więź, mieć kogoś bliskiego na starość. Z drugiej – czułam się wykorzystywana. Bałam się, że jeśli oddam im pieniądze, znów znikną z mojego życia, zostawiając mnie z niczym. – Mamo, przemyślałaś to, o czym rozmawiałyśmy? – zapytała Magda kilka dni później, dzwoniąc pod byle pretekstem. – Magda, nie chcę o tym teraz rozmawiać – ucięłam, czując, jak głos mi drży. – No dobrze, nie naciskam. Ale pamiętaj, że bardzo cię kochamy i chcemy dla ciebie jak najlepiej. Ta rozmowa uświadomiła mi, że stoję przed najtrudniejszym wyborem w moim życiu. Albo zaryzykuję utratę niezależności finansowej, w nadziei na kupienie miłości córek, albo zachowam pieniądze, ryzykując, że znowu zostanę sama. Samotność w tłumie Mijają tygodnie, a ja wciąż nie podjęłam decyzji. Dziewczyny dzwonią rzadziej, wyczuwając moją rezerwę. Kiedy już rozmawiamy, temat pieniędzy wisi w powietrzu, niewypowiedziany, ale obecny. Patrzę na moje piękne, zadbane mieszkanie, na konto w banku, które zapewnia mi spokój ducha, i czuję pustkę. Spadek po Marku przyniósł mi bogactwo, ale odebrał złudzenia. Dowiedziałam się, ile warta jest miłość moich córek. I ta wiedza jest bardziej bolesna niż samotność, z którą pogodziłam się już dawno temu. Teresa, 63 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę” „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć” „Pozywam dzieci o alimenty. Całe życie odkładałam sobie od ust, żeby niczego im nie brakowało, a na starość nawet na urodziny do mnie nie zadzwonią”
ZUS wypłaca matkom 1800 zł na rękę miesięcznie. Jest 1 kluczowy warunek
Program „Mama 4 plus” to dla wielu osób jedyne regularne wsparcie po latach poświęconych wychowaniu licznej rodziny. ZUS wypłaca je tylko tym, którzy spełniają kilka warunków jednocześnie, a jeden z nich okazuje się dla wielu rodziców najtrudniejszy do spełnienia.
Program „Mama 4 plus”, czyli rodzicielskie świadczenie uzupełniające, od lat pomaga osobom, które lata swojego życia poświęciły na wychowanie licznej rodziny, a przez to nie wypracowały prawa do przyzwoitej emerytury. W 2026 roku świadczenie może sięgnąć niemal 1978,49 zł brutto miesięcznie, ale żeby je otrzymać, trzeba spełnić jasno określone warunki. Ile wynosi świadczenie Mama 4 plus w 2026 roku? Od 1 marca 2026 roku maksymalna kwota rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego wynosi 1978,49 zł brutto miesięcznie, czyli tyle, ile najniższa emerytura. Po potrąceniu 9 procent składki zdrowotnej na konto trafia około 1800,43 zł netto, o ile świadczenia nie obciążają inne potrącenia, na przykład zajęcia komornicze. Wysokość wypłaty zależy od indywidualnej sytuacji danej osoby. Jeśli ktoś nie ma prawa do żadnej emerytury ani renty, może dostać pełne 1978,49 zł brutto. Jeśli natomiast pobiera już własne, ale niższe świadczenie, ZUS dopłaca jedynie różnicę do ustawowego minimum. Przykładowo osoba z emeryturą w wysokości 1500 zł brutto otrzyma z programu dodatkowe 478,49 zł, tak by łącznie uzyskać 1978,49 zł. Średnia dopłata z tego tytułu wynosi obecnie około 1083 zł miesięcznie. Warto pamiętać, że jeśli własna emerytura lub renta jest równa najniższej albo od niej wyższa, dodatek z programu Mama 4 plus po prostu nie przysługuje. Świadczenie ma bowiem gwarantować minimum, a nie stanowić nagrody za liczbę dzieci. Kto może dostać pieniądze i jaki jest kluczowy warunek? Świadczenie kierowane jest przede wszystkim do matek, które urodziły i wychowały albo tylko wychowały co najmniej czworo dzieci. W wyjątkowych sytuacjach, gdy matka zmarła, porzuciła dzieci lub przez długi czas ich nie wychowywała, o dodatek może ubiegać się także ojciec. Pod uwagę brane są dzieci własne, przysposobione lub przyjęte na wychowanie. Aby otrzymać wsparcie, trzeba spełnić kilka warunków jednocześnie: wychować przynajmniej czworo dzieci, osiągnąć wiek emerytalny, czyli 60 lat w przypadku kobiet i 65 lat w przypadku mężczyzn, mieszkać w Polsce oraz nie posiadać dochodu zapewniającego niezbędne środki do życia. To ostatnie kryterium jest tak naprawdę tym najważniejszym. Sama liczba dzieci nie wystarczy, bo ZUS bada sytuację materialną wnioskodawcy, a przy ocenie brany jest pod uwagę dochód całego gospodarstwa domowego. Co istotne, samo utracenie pracy nie jest osobną podstawą do przyznania świadczenia. Program jest przeznaczony dla osób, które zrezygnowały z zatrudnienia lub w ogóle go nie podjęły, ponieważ zajmowały się wychowywaniem licznej rodziny, i z tego powodu nie wypracowały prawa do godnej emerytury. Jak krok po kroku ubiegać się o świadczenie Pieniądze nie są wypłacane automatycznie. Żeby otrzymać rodzicielskie świadczenie uzupełniające, trzeba samodzielnie złożyć wniosek i skompletować dokumenty. Oto kolejne kroki: Upewnij się, że spełniasz warunki, czyli ukończyłaś lub ukończyłeś wiek emerytalny (60 lat dla kobiet, 65 lat dla mężczyzn), wychowałaś lub wychowałeś co najmniej czworo dzieci, mieszkasz w Polsce i nie masz dochodu zapewniającego niezbędne środki utrzymania. Wybierz właściwą instytucję. Wniosek składa się w oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub w oddziale Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Przygotuj dokumenty. Do wniosku dołącz informację o numerach PESEL dzieci oraz oświadczenie o sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej i materialnej. W przypadku dzieci urodzonych poza Polską potrzebny może być zagraniczny dokument stanu cywilnego potwierdzający urodzenie dziecka. Złóż wniosek w wybranym oddziale ZUS lub KRUS. Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, w drodze decyzji administracyjnej odpowiednio Prezesa ZUS albo Prezesa KRUS. Poczekaj na decyzję i wypłatę. Prawo do świadczenia powstaje od pierwszego dnia miesiąca, w którym wydano decyzję, nie wcześniej jednak niż od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego. Kiedy ZUS może wstrzymać wypłatę dodatku Świadczenie ma charakter socjalny, dlatego jego wypłata może zostać wstrzymana, jeśli sytuacja finansowa beneficjenta się poprawi, na przykład gdy podejmie on pracę zarobkową albo nabędzie prawo do innego świadczenia podnoszącego dochód do poziomu minimalnej emerytury. Każdą taką zmianę należy niezwłocznie zgłosić do ZUS. Program działa nieprzerwanie od 1 marca 2019 roku i wciąż cieszy się sporym zainteresowaniem. W 2026 roku rodzicielskie świadczenie uzupełniające pobierało około 60 tysięcy osób w całej Polsce. Dla wielu z nich jest to jedyne regularne świadczenie na starość po latach poświęconych rodzinie. Źródła: gov.pl, Infor Zobacz także: Wreszcie przełom dla rodziców: pensja rodzicielska 4806 zł zamiast 800 plus. Kiedy start nowego programu?
„Mój eks jeździ z nową niunią do Dubaju, a mnie nie starczyło na wyprawkę dla dzieci. Zemsta ma zapach arabskich perfum”
„Zamiast płacić na syna, bawił się w Dubaju. Musiałam mu pokazać, że ze mną się nie pogrywa.”
Siedziałam na podłodze w pokoju mojego ośmioletniego synka, Maćka, próbując dopiąć budżet na nadchodzący miesiąc. Zbliżał się nowy rok szkolny, a lista rzeczy do kupienia zdawała się nie mieć końca. Nowe buty, plecak, przybory plastyczne, zeszyty, kredki, nawet chusteczki do nosa – wszystko to kosztowało więcej, niż mogłam sobie pozwolić z mojej pensji na pół etatu w biurze rachunkowym. Przy takich cenach nawet 300+ mnie nie ratowało. Z zaciśniętymi zębami skreślałam kolejne pozycje, zastanawiając się, z czego zrezygnować, by starczyło nam na jedzenie. Dzień wcześniej musiałam poprosić mojego tatę o pomoc – nie chciałam, ale nie było wyjścia. Było mi wstyd, bo wiem, że rodzice nie mają kokosów, a ja już dawno powinnam radzić sobie sama. Maciek podszedł do mnie z rysunkiem i zapytał, czy pojedziemy w weekend do zoo. Serce mi się ścisnęło, bo wiedziałam, że nie mogę mu tego obiecać. Wtedy mój telefon zabrzęczał. To była wiadomość od mojej przyjaciółki, Oli. – Widzisz, co się dzieje? – zapytała, przesyłając mi link do Instagrama. Kliknęłam, choć przeczuwałam, że tego pożałuję. Na ekranie pojawiło się zdjęcie mojego byłego męża, Przemka. Stał uśmiechnięty na jachcie, w tle widać było luksusowe wieżowce. Obok niego prężyła się młoda, piękna kobieta. Podpis pod zdjęciem głosił: „Kolejny niesamowity weekend w Dubaju z moją królową! Życie jest piękne!”. Poczułam, jak krew gotuje mi się w żyłach. Przemek. Mój były mąż. Ojciec Maćka. Ten sam Przemek, który zaledwie dwa miesiące wcześniej przyniósł do sądu dokumenty zaświadczające, że jego firma zbankrutowała, a on sam jest oficjalnie bezrobotny i nie stać go na płacenie alimentów. Kłamstwa i manipulacje Rozwiedliśmy się trzy lata temu. Na początku płacił, choć zawsze z opóźnieniem i po moich prośbach. Od kilku miesięcy nie dostawałam ani grosza. Twierdził, że ma poważne kłopoty finansowe, że musiał zamknąć firmę. Sąd mu uwierzył, obniżając alimenty do śmiesznej kwoty, której i tak nie widziałam na oczy. A teraz on bawił się w najlepsze, szastając pieniędzmi, podczas gdy ja musiałam pożyczać od rodziców na zimową kurtkę dla naszego syna. – Co za typ – mruknęłam pod nosem, przewijając jego profil. Pełno było tam zdjęć z drogich restauracji, hoteli i ekskluzywnych imprez. Im więcej patrzyłam, tym bardziej narastała we mnie złość, ale też bezradność. Byłam zmęczona ciągłym tłumaczeniem Maćkowi, czemu nie możemy sobie pozwolić nawet na drobne przyjemności. Nie mogłam tego tak zostawić. Nie chodziło tylko o mnie – przede wszystkim o Maćka. Przemek miał obowiązek utrzymywać własne dziecko, a nie tylko zabawiać nową partnerkę. Postanowiłam działać. Zaczęłam zbierać dowody. Zrobiłam zrzuty ekranu wszystkich jego najnowszych postów, zdjęć z podróży, oznaczonych lokalizacji drogich knajp. Znalazłam w internecie cennik hotelu, w którym zatrzymali się w Dubaju. Kwoty przyprawiały o zawrót głowy. Zaczęłam też zaglądać na profil jego dziewczyny – tam było jeszcze więcej zdjęć z różnych miejsc świata, a pod każdym mnóstwo komentarzy zachwyconych znajomych. Plan idealny Kilka dni później dowiedziałam się z mediów społecznościowych jego nowej dziewczyny, że zbliża się impreza z okazji 45. urodzin Przemka. Planowali wielką imprezę w jednej z najdroższych restauracji w mieście. To była moja szansa. Nie zamierzałam robić awantury, nie chciałam zniżać się do jego poziomu. Miałam inny, znacznie lepszy plan. Wydrukowałam wszystkie materiały: zdjęcia, cenniki, posty. Dołączyłam do tego oficjalne wezwanie do zapłaty zaległych alimentów, przygotowane przez prawnika. Ubrałam się w prostą, ale elegancką sukienkę. Chciałam wyglądać pewnie i profesjonalnie. Kiedy dotarłam pod restaurację, moje serce biło jak oszalałe, a dłonie aż mi się pociły. Wzięłam głęboki oddech i weszłam do środka. Sala była wynajęta na wyłączność. Głośna muzyka, kelnerzy z tacami pełnymi szampana, śmiechy i gwar rozmów. W centrum tego wszystkiego stał Przemek, ubrany w drogi garnitur, otoczony przez znajomych i nową partnerkę. Podeszłam do niego spokojnym krokiem. Kiedy mnie zauważył, jego uśmiech na chwilę zgasł, ale szybko przybrał maskę pewności siebie. – Sylwia? Co ty tu robisz? – zapytał, starając się brzmieć swobodnie, choć w jego oczach dostrzegłam błysk paniki. – Przyszłam złożyć ci życzenia – odpowiedziałam głośno, by wszyscy słyszeli. Zapanowała niezręczna cisza. Nowa dziewczyna Przemka spojrzała na mnie z pogardą. – Kim jest ta pani, Przemek? – zapytała, obejmując go za ramię. – To moja była żona – odparł niechętnie. – Sylwio, to nie jest dobry moment. Porozmawiamy kiedy indziej. – O nie, to jest doskonały moment – uśmiechnęłam się chłodno i wyciągnęłam z torebki elegancką kopertę. – Mam dla ciebie prezent. Prezent urodzinowy Wręczyłam mu kopertę. Spojrzał na nią z podejrzliwością, potem powoli ją otworzył. Na wierzchu leżało wezwanie do zapłaty na kilkanaście tysięcy złotych. Pod spodem zdjęcia z Dubaju, Paryża, nocnych klubów i z dzisiejszej imprezy, wydruki cenników. – Co to ma być? – syknął, blednąc na twarzy. – To są zaległe alimenty na Maćka – odpowiedziałam spokojnie, nie zwracając uwagi, że wszyscy nas słuchają. – Plus wydruki twoich zdjęć z ostatnich miesięcy. Skoro stać cię na taki styl życia, to sąd na pewno się tym zainteresuje. Przemek zbladł, a jego znajomi zaczęli szeptać między sobą. Nowa dziewczyna wyrwała mu kopertę z rąk i zaczęła przeglądać zawartość. – Wynoś się stąd – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Już idę – odparłam, odwracając się na pięcie. – Mój prawnik skontaktuje się z tobą w poniedziałek. Sąd chętnie obejrzy te materiały. Wyszłam z restauracji z podniesioną głową. Na zewnątrz wzięłam głęboki oddech nocnego powietrza. Moje dłonie drżały, ale czułam ulgę. Postawiłam się i wiedziałam, że nie zrobiłam tego tylko dla siebie. Konsekwencje i nowe życie Następnego dnia rano mój telefon dzwonił bez przerwy. Nie odbierałam. W końcu dostałam wiadomość: „Dobrze, zapłacę. Wycofaj sprawę od prawnika. Nie chcę mieć problemów”. Uśmiechnęłam się pod nosem. Nie zamierzałam niczego wycofywać. Sprawa trafiła do sądu, a Przemek musiał nie tylko zapłacić zaległości, ale też zgodzić się na wyższe alimenty bieżące. Jego znajomi dowiedzieli się prawdy o jego „problemach finansowych”, a nowa partnerka po kilku tygodniach zniknęła z jego profilu. Minęły dwa miesiące. Po raz pierwszy od dawna nie musiałam pożyczać od rodziców na podstawowe rzeczy. Kupiliśmy Maćkowi nową kurtkę, buty, a nawet mogliśmy pozwolić sobie na wyjście do kina. Maciek zaczął pytać o tatę, ale nie miałam już w sobie żalu, tylko spokój. Powiedziałam mu, że tata przez jakiś czas nie będzie się z nim widywał, bo ma dużo pracy, ale że mama zawsze jest przy nim. W pracy złapałam w końcu dodatkowe godziny, a w wolnych chwilach zaczęłam uczyć się nowych rzeczy. Poczułam się silniejsza, pewniejsza siebie. Nawet Ola zauważyła, że się zmieniłam. Przestałam się bać, że sobie nie poradzę. Przemek próbował jeszcze kilka razy się ze mną kontaktować, ale byłam stanowcza. Chciałam, żeby zrozumiał, że nie pozwolę już więcej na takie traktowanie. Po wszystkim zrozumiałam jedno: nie chodziło o zemstę, tylko o sprawiedliwość. O to, by Maćek miał to, na co zasługuje, i bym ja nie musiała już więcej wybierać między rachunkiem za prąd a nowym zeszytem dla syna. Wieczorami siadałam na kanapie, patrzyłam, jak Maciek układa klocki, i czułam spokój. Czasem jeszcze wracały wspomnienia, ale nie pozwalałam im zdominować teraźniejszości. Teraz wiedziałam, że nawet jeśli życie nie zawsze jest łatwe, to mam w sobie siłę, by walczyć o naszą przyszłość. I to był najlepszy prezent, jaki mogłam sobie zrobić. Sylwia, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mój były mąż przepisał cały majątek na nową żonę, by nie płacić na nasze dziecko. Mówi, że mam się cieszyć, że nie zabrał mi 800+” „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel” „Przez rok odkładałam pieniądze na wymarzone wakacje dla dzieci. A potem sprawdziłam skrytkę w biurku męża i zdrętwiałam”
300 zł za wychowawstwo to za mało. Nauczyciele chcą podwyżki dodatku do 1500 zł
Ustawowe minimum dodatku za wychowawstwo od lat wynosi 300 zł brutto, a obowiązków wychowawcy wciąż przybywa – i coraz mniej nauczycieli chce się tej funkcji podejmować. Związki zawodowe domagają się teraz kwot od 700 do nawet 1500 zł miesięcznie, ale samorządy studzą nadzieje, wskazując na chroniczny brak pieniędzy na oświatę.
Wychowawca klasy to dziś jedna z najbardziej obciążających funkcji w szkole, a wynagrodzenie za nią od lat pozostaje symboliczne. Ustawowe minimum dodatku za wychowawstwo wynosi 300 zł brutto miesięcznie i właśnie tyle wypłaca większość samorządów. Związkowcy przekonują, że to stanowczo za mało i domagają się kwot sięgających nawet 1500 zł, co byłoby pięciokrotnością obecnej stawki. O sprawie jako pierwszy napisał „Portal Samorządowy”. Związkowcy chcą podwyżki dodatku nawet do 1500 zł Rozpiętość postulatów jest bardzo duża. Wolny Związek Zawodowy „Forum-Oświata” chciałby powiązać stawkę z pensją nauczyciela dyplomowanego. Jak ocenia przewodniczący związku Sławomir Wittkowicz, minimalny dodatek powinien wynosić 10 proc. wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, ale kwota 1000, a nawet 1500 zł nie byłaby jego zdaniem wygórowana, bo „wtedy zaangażowanie nauczyciela do konkretnych zadań miałoby swoją rzeczywistą wartość”. Oświatowa „Solidarność” postuluje z kolei dodatek na poziomie 15 proc. wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela mianowanego, czyli około 1000 zł, i chce zapisania tego wprost w ustawie. Wiceprzewodniczący Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” Krzysztof Wojciechowski tłumaczy to rosnącą biurokracją, lawinowo zwiększającą się liczbą dzieci z opiniami i orzeczeniami o specjalnych potrzebach oraz postawą rodziców, którzy „permanentnie domagają się informacji o swoim dziecku, niejednokrotnie robiąc nauczycielowi problemy, jeśli ten nie odpowie od razu”. Związek Nauczycielstwa Polskiego jeszcze niedawno mówił o 500 zł, a wiceprezes ZNP Urszula Woźniak wskazuje teraz minimum 700 zł. Zaznacza przy tym, że samorządy powinny to uwzględniać, tworząc regulaminy wynagradzania. Dyrektorzy: coraz mniej chętnych do prowadzenia klasy Problem dostrzegają też dyrektorzy szkół. Marek Pleśniar, dyrektor Biura Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty, podkreśla, że wychowawstwo „powinno być doceniane”, bo to „bardzo ważna rola, która sprawia, że nauczyciel staje się w pełni nauczycielem”. W praktyce jednak coraz mniej osób chce obejmować tę funkcję, bo obowiązków przybywa, a gratyfikacja pozostaje niewielka. Zdaniem Pleśniara dodatek rzędu 1000 zł byłby jednocześnie formą realnej podwyżki dla nauczycieli, choć sam ocenia takie rozwiązanie jako mało realne. Codzienność opisuje Janusz Makuch, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1 w Szczyrku, według którego powierzanie dziecka wychowawcy „za marne pieniądze nikomu nie służy”. „Rodzice zawracają głowę wszystkimi sprawami. I chcą odpowiedzi natychmiast. Dlatego zabroniłem moim nauczycielom podawać im prywatne numery telefonów do kontaktu. Wprowadziłem też zasadę, że rodzice mogą kontaktować się przez dziennik do godziny 18:00, nie później. Ale co to daje? Nic. Rodzice oczekują od wychowawcy, żeby on był w każdej chwili do ich dyspozycji. Za 350 zł miesięcznie, bo taki dodatek udało nam się wywalczyć” – mówi Makuch. Zdaniem dyrektora ze Szczyrku jedna stawka dla wszystkich się nie sprawdza. Wskazuje na różnicę między pracą wychowawczyni klas 1-3, która przez trzy lata jest dla uczniów niemal drugą mamą, a nauczycielem prowadzącym klasy 4-8. „Ten dodatek powinien być określony w widełkach od tych ustawowych 300 zł do nawet 1500 zł, tak żeby dyrektor, wiedząc, jaką sytuację ma dany nauczyciel w klasie, mógł zdecydować o wysokości dodatku” – konkluduje. Samorządy odpowiadają: nie ma z czego podnosić stawek Inaczej patrzą na sprawę samorządowcy. Grzegorz Cichy, przewodniczący Unii Miasteczek Polskich, przekonuje, że w małych miejscowościach obecna kwota bywa wystarczająca – klasy są często mniej liczne, warunki lokalowe dobre, a nauczycielom przysługuje dodatek wiejski w wysokości 10 proc. wynagrodzenia zasadniczego, jeśli szkoła leży w miejscowości poniżej 5 tys. mieszkańców. Cichy dopuszcza jednak różnicowanie dodatku, na przykład według progu 15 uczniów w klasie. Barierą pozostaje skala: przy kilkuset zatrudnionych nauczycielach, z których znaczna część pełni funkcję wychowawcy, w skali roku robi się z tego poważna kwota, a pieniędzy na oświatę – jak zaznacza – zawsze brakuje. Przeciwny sztywnym regulacjom jest też prezydent Ciechanowa Krzysztof Kosiński, który chce zostawić decyzję lokalnym wspólnotom. Jak tłumaczy, Ciechanów ze środków własnych dokłada do oświaty poniżej 30 proc., „a więc najmniej spośród większości polskich miast”, i nie brakuje mu nauczycieli, jak np. Warszawie czy Krakowie. Jego zdaniem to metropolie z brakami kadrowymi powinny móc podnosić dodatki, by zachęcić do pracy, a samorządy bez takiego problemu nie powinny być zmuszane do stawek oderwanych od lokalnego rynku pracy. Warszawa płaci 530 zł, reszta w przedziale 300-400 zł Mapa wypłat pokazuje, jak niewielkie są dziś różnice. Najwięcej płaci Warszawa, gdzie dodatek za wychowawstwo podniesiono do 530 zł brutto z mocą wsteczną od 1 lutego 2025 r. Tuż za stolicą plasuje się kilka miast ze stawką 500 zł – do tej grupy dołączył m.in. Radom, gdzie od 1 września dodatek wzrósł z 300 do 500 zł. Pozostałe gminy, miasta na prawach powiatu i powiaty mieszczą się w przedziale 300-400 zł. Dodatek za wychowawstwo pobiera dziś ponad 248 tys. nauczycieli. Choć jego wysokość uchwalają rady gmin, miast i powiatów, w praktyce wszystko sprowadza się do budżetu państwa – a środków przeznaczanych na oświatę, mimo zmiany systemu finansowania dochodów samorządów, wciąż nie starcza na pokrycie wydatków. Na 2026 r. MEN skierowało do konsultacji projekt rozporządzenia przewidujący jedynie 3-proc. wzrost minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego, odrzucając postulat 15-proc. podwyżki zgłaszany przez ZNP. Na razie nic nie wskazuje więc, by dodatek za wychowawstwo miał wielokrotnie wzrosnąć. Źródła: portalsamorzadowy.pl, money.pl, rynekzdrowia.pl Zobacz także: Kalendarz roku szkolnego 2026/2027: kiedy zaplanować urlop, żeby nie zostać z dzieckiem bez opieki? Wakacje tak jak ferie. Podział na tury, województwa i sztywny harmonogram. MEN wyjaśnia Nauczyciele nie biorą jeńców: od września zmiany w szkołach. „Żadnych wycieczek, festynów, zebrania z rodzicami do 15”
Wrzesień nawet się nie zaczął, a szkoła już przysłała listę opłat. „Po tym mailu poryczałam się jak dziecko”
Siedziałam przed ekranem laptopa i czułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy, gdy czytałam kolejne punkty zestawienia finansowego, które musimy uregulować najlepiej jak najszybciej.
Wszystko zaczęło się od wiadomości o tytule „Wyprawka i opłaty organizacyjne”, która przyszła na moją skrzynkę wczoraj po godzinie dwudziestej. Myślałam, że to zwykłe informacje o godzinie rozpoczęcia roku szkolnego, ale w środku zastałam szczegółowy arkusz kalkulacyjny z kwotami, które przyprawiły mnie o autentyczny zawrót głowy. Dyrekcja i rada rodziców żądają od nas natychmiastowej wpłaty stu pięćdziesięciu złotych na fundusz komitetu, kolejnych stu złotych na obowiązkowe ubezpieczenie grupowe oraz siedemdziesięciu złotych na tak zwaną składkę kserograficzną i papier do drukarek. Do tego doszła długa lista podręczników dodatkowych do religii i języka angielskiego, które nie wchodzą w skład darmowego rządowego pakietu, co oznacza kolejny wydatek rzędu stu osiemdziesięciu złotych. Gdy podliczyłam te wszystkie pozycje, okazało się, że muszę oddać szkole kilkaset złotych za sam fakt, że moje dziecko przekroczy próg klasy, a przecież nie kupiłam jeszcze nawet porządnych butów na wf ani stroju galowego. Presja w grupie klasowej. Jak bogate matki linczują rodziców proszących o czas Najbardziej bolesne w tym wszystkim było jednak to, co wydarzyło się chwilę później, gdy na naszej nowej grupie dla rodziców na WhatsAppie wybuchła dyskusja o tych nieszczęsnych przelewach. Napisałam bardzo spokojnie i szczerze, że dla mnie taka suma na tydzień przed wrześniem to ogromny cios i zapytałam, czy składkę na komitet rodzicielski można rozbić na raty lub zapłacić dopiero w październiku, gdy trochę odetchnę finansowo. W ułamku sekundy odezwało się kilka najpewniej zamożnych mam, które ewidentnie nie znają realiów życia przeciętnej polskiej rodziny. Jedna z kobiet napisała prosto z mostu, że kilkaset złotych to przecież niedużo, i że chyba nikt nie ma zamiaru oszczędzać na edukacji własnych dzieci. Nikt mnie nie poparł, w komentarzach zapadła cisza, a ja poczułam się potwornie upokorzona i odrzucona przez rodziców dzieci, z którymi mój syn ma spędzić najbliższe osiem lat. Granice rodzicielskich wydatków. Dlaczego musimy zacząć głośno mówić „nie” szkolnym absurdom Ta skandaliczna sytuacja z przedwrześniowym cennikiem idealnie pokazuje, jak bardzo jako rodzice daliśmy się zapędzić w kozi róg toksycznej rywalizacji i ulegania każdemu finansowemu kaprysowi szkoły. Prawo oświatowe w Polsce mówi bardzo jasno − wszelkie wpłaty na komitet rodzicielski czy ubezpieczenia grupowe są całkowicie dobrowolne i żadna nauczycielka ani dyrektor nie mają prawa nas z tego rozliczać ani straszyć konsekwencjami wobec dziecka. Jednak w rzeczywistości panuje cichy szantaż emocjonalny, przez który potulnie płacimy na ksero, szafki i środki czystości, byle tylko nasze dziecko nie było wytykane palcami przez rówieśników i rzekomo lepsze matki. No niestety, my nie mamy worka pieniędzy. Moja miłość do córki nie mierzy się wysokością przelewów na konto komitetu, a mądre macierzyństwo to przede wszystkim spokój w domu, a nie ślepe uleganie presji otoczenia kosztem zadłużania własnej rodziny. Pozdrawiam Was, Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Przez 15 lat mąż okłamywał mnie i całą rodzinę. Gdy znalazłam jego stare świadectwo szkolne, odebrało mi mowę”
Reforma alimentów 2026. Będzie więcej pieniędzy dla dzieci z automatu. Dłużnicy już drżą ze strachu
Reforma alimentów przygotowywana przez Ministerstwo Sprawiedliwości ma skrócić drogę do pieniędzy na dziecko. W prostych sprawach rodzic ma złożyć wniosek online, a referendarz sądowy ma wydać nakaz zapłaty w 7 dni. Plan przewiduje też automatyczne podwyżki powiązane z płacą minimalną.
Ministerstwo Sprawiedliwości zapowiada reformę, która ma ułatwić dochodzenie podstawowych alimentów na dziecko w Polsce. Kluczowa zmiana to możliwość złożenia wniosku online i szybka ścieżka rozstrzygnięcia: referendarz sądowy ma mieć 7 dni na wydanie nakazu, który zobowiąże rodzica do natychmiastowej zapłaty. W planie jest też automatyczna waloryzacja świadczenia, powiązana z płacą minimalną. Reforma alimentów. Wniosek online ma skrócić drogę do pieniędzy na dziecko Zmiany mają dotyczyć przede wszystkim sytuacji, w której obowiązek alimentacyjny nie był wcześniej ustalony: ani wyrokiem sądu, ani ugodą, ani aktem notarialnym. Właśnie w takich sprawach najczęściej liczy się czas, bo wydatki nie czekają: jedzenie, ubrania, leki, szkoła czy zajęcia dodatkowe. Zgodnie z założeniami pozew ma dać się złożyć przez system teleinformatyczny. Procedura ma zostać maksymalnie uproszczona, a do wniosku będzie można dołączyć oświadczenia potwierdzające, że drugi rodzic nie dokłada się do utrzymania dziecka. Dla wielu opiekunów może to oznaczać mniej formalności na starcie i mniej sytuacji, w których trzeba „udowadniać oczywistości” w długim trybie. Ważny element tej układanki to ograniczenie potrzeby osobistego stawiennictwa w sądzie i brak konieczności wysyłania dokumentów pocztą. W praktyce to często nie tylko oszczędność czasu, ale też mniejsze obciążenie organizacyjne, zwłaszcza gdy opieka nad dzieckiem spoczywa głównie na jednej osobie. Nakaz w 7 dni i 14 dni na sprzeciw: szybciej, ale z możliwością obrony Projekt zakłada, że sprawą w uproszczonej ścieżce będzie mógł zająć się referendarz sądowy. Po otrzymaniu kompletnego i prawidłowego pozwu referendarz ma mieć 7 dni na wydanie nakazu alimentacyjnego. Taki nakaz ma być natychmiast wykonalny, czyli ma działać od razu. Jednocześnie druga strona ma zachować prawo do zakwestionowania decyzji. Od doręczenia nakazu przewidziano 14 dni na wniesienie sprzeciwu. To istotne, bo reforma ma łączyć dwa cele, które rodziny często odczuwają równocześnie: szybkie zapewnienie dziecku środków na codzienne potrzeby, możliwość obrony swoich racji przez drugiego rodzica. W codziennym życiu taki kalendarz może robić różnicę. Jeśli przez kolejne tygodnie lub miesiące to jeden rodzic finansuje wszystko sam, napięcie rośnie nie tylko w portfelu, ale i w domu. Szybsza decyzja ma ograniczyć moment „zawieszenia”, w którym dziecko żyje normalnie, a dorosły próbuje spiąć budżet bez wsparcia. Alimenty powiązane z płacą minimalną i granica 25 lat W planie jest także mechanizm, który ma zmniejszyć liczbę powrotów do sądu tylko po to, by dopasować kwotę do realnych kosztów życia. Założenia przewidują powiązanie podstawowych alimentów z minimalnym wynagrodzeniem, co ma oznaczać automatyczną waloryzację: gdy państwo podnosi płacę minimalną, świadczenie ma rosnąć odpowiednio. Jednocześnie to nie ma zamykać drogi do zmiany alimentów w innych okolicznościach. Jeżeli sytuacja finansowa któregoś z rodziców znacząco się pogorszy albo poprawi, nadal ma być możliwa sądowa korekta wysokości świadczenia. Reforma ma też wprowadzić wyraźną granicę wieku, do jakiego dziecku mają przysługiwać alimenty. Co do zasady ma on wygasać automatycznie w dniu 25. urodzin dziecka. Przewidziano jednak wyjątek: dzieci z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności mają zachować prawo do wsparcia także po 25. roku życia. Założenia reformy mają wynikać z konsultacji m.in. z sędziami, psychologami, kuratorami i organizacjami pozarządowymi oraz stanowić część szerszego pakietu zmian w prawie rodzinnym. Cel jest prosty: mniej formalności, szybsze decyzje i większa stabilność finansowa dziecka, bez dokładania rodzinom kolejnych spraw do załatwienia. Źródło: Forsal Zobacz też: „Urodziłam syna w wieku 43 lat i to była najgorsza decyzja. Nie wiem, jak dotrwam do emerytury z tym darmozjadem”
„Dla mojego męża mamusia jest ważniejsza niż własne dziecko. Po tym, co o mnie nagadał, upokorzyłam go przed całą rodziną”
Kupiłam synowi nowe buty, a mąż publicznie zrobił mi z tego powodu aferę – nie wiedział, że w końcu powiem wszystkim, kto naprawdę utrzymuje ten dom.
Mój mąż zawsze powtarzał, że u niego w domu temat pieniędzy był bardzo drażliwy, że matka nauczyła go szacunku do grosza i niewydawania na głupoty. Ja się z tym zgadzałam, bo sama nie lubię przepychu. Ale to, co usłyszałam kilka miesięcy temu od jego siostry, wywróciło mój obraz małżeństwa do góry nogami. Szwagierka otworzyła mi oczy Siedziałyśmy w kuchni, obierając jabłka na szarlotkę, kiedy Kasia powiedziała coś, co zapaliło mi czerwoną lampkę. – Wiesz, Dominika, Piotr mówił mamie, że ty wydajesz pieniądze jak szalona. Że nie myślisz o przyszłości Antosia. Zamarłam z nożem w ręce. – Co? – spytałam, myśląc, że się przesłyszałam. – No tak mówił. Że kupujesz mu zbyt dużo zabawek, że nie odkładacie na jego edukację. Czułam, jak twarz mi płonie. Przez ostatnie lata robiłam wszystko, żeby naszemu synowi niczego nie brakowało, a jednocześnie sama nie kupiłam sobie nowej kurtki od trzech lat. Piotr wiedział to najlepiej – to ja płaciłam za czynsz, przedszkole i wszystkie rachunki. On miał swoją pracę, ale odkąd pamiętam, większość pensji przekazywał matce, tłumacząc to „przechowywaniem na przyszłość”. – To jakieś nieporozumienie – powiedziałam wtedy do Kasi, chcąc wierzyć, że to tylko plotka. Ale ziarno niepokoju zostało zasiane. Kiedy maska zaczęła opadać Przez kilka tygodni obserwowałam Piotra. Zauważyłam, że kiedy rozmawiał z matką przez telefon, zawsze zniżał głos, jakby coś ukrywał. Kiedy pytałam, o co chodzi, odpowiadał wymijająco: – Nic takiego, sprawy rodzinne. Czułam, że coś jest nie tak, ale nie miałam dowodów. Aż do tamtej niedzieli, kiedy odwiedziliśmy teściową na obiedzie. Antoś przybiegł do stołu w nowych butach – kupiłam mu je tydzień wcześniej, bo stare już go cisnęły. Piotr spojrzał na nie z dezaprobatą. – Znowu nowe buty? – powiedział głośno, tak żeby wszyscy usłyszeli. – Dominika, musisz przestać wydawać pieniądze na fanaberie. Dziecko nie potrzebuje nowej pary co miesiąc. Teściowa pokiwała głową z aprobatą, jakby to była najbardziej naturalna uwaga na świecie. Czułam, jak gula rośnie mi w gardle. Miałam ochotę wstać i wyjść, ale coś we mnie pękło i postanowiłam, że w końcu powiem prawdę. Nie wytrzymałam dłużej – Piotrek, może najpierw powiedz wszystkim, komu oddajesz swoją pensję każdego miesiąca – powiedziałam spokojnie, choć głos mi się trząsł. Zapadła cisza. Teściowa spojrzała na mnie z niedowierzaniem. – O czym ty mówisz? – spytał Piotr, próbując zachować kontrolę w głosie. – Mówię o tym, że to ja płacę za wszystko w naszym domu. Czynsz, przedszkole, ubrania, jedzenie. A ty co miesiąc oddajesz swoją pensję mamie „na przechowanie”. Nie wiem nawet, na co te pieniądze idą, bo nigdy ich nie widzieliśmy z powrotem. Teściowa zbielała, a Kasia spojrzała na mnie z czymś, co przypominało ulgę – jakby czekała, żeby ktoś nareszcie powiedział to na głos. – To nie twoja sprawa, pomagam mamie, oszczędzam! – wybuchnął Piotr, czerwony na twarzy. – Pomagasz mamie, a naszemu synowi kupuję buty za swoje pieniądze i ty jeszcze robisz mi wyrzuty? – odpowiedziałam, czując, że łzy same napływają mi do oczu, ale nie chciałam już milczeć. To był moment, w którym wszystko się zmieniło Po tamtym obiedzie w domu zapanowała cisza, która trwała kilka dni. Piotr nie odzywał się do mnie prawie wcale, jakby to on był poszkodowany. Ale ja czułam, że coś we mnie się uwolniło – może gniew, może ulga, że przestałam udawać, że wszystko jest w porządku. Pewnego wieczoru, kiedy Antoś już spał, Piotr usiadł przy stole i powiedział cicho: – Może przesadziłem z tymi butami. Przeprowadziliśmy długą rozmowę, w której wyszło na jaw więcej, niż się spodziewałam. Piotr od dziecka czuł presję, że musi wspierać matkę finansowo, bo ona sama go tak wychowała – w przekonaniu, że dbanie o rodzinę oznacza oddawanie jej pieniędzy. Nie umiał powiedzieć „nie”, nawet gdy oznaczało to, że własna rodzina zostaje z niczym. – Nie chciałem, żebyś czuła się sama ze wszystkim – powiedział, unikając mojego wzroku. – Ale zamiast to naprawić, obwiniałem cię. Był to pierwszy raz, kiedy usłyszałam od niego coś tak szczerego. Nie usprawiedliwiało to jego wcześniejszych słów, ale dawało mi nadzieję, że może w końcu zrozumiemy się naprawdę. Nowe zasady, nowy początek Postanowiliśmy, że od tej pory wszystkie decyzje finansowe będziemy podejmować razem, jawnie, bez tajnych transferów do teściowej. Piotr zadzwonił do matki i powiedział jej wprost, że musi zacząć dbać najpierw o własną rodzinę. Nie było to łatwe – teściowa przez tydzień nie odbierała telefonów, obrażona, że ktoś odważył się jej powiedzieć prawdę. Ale z czasem, choć niechętnie, zaczęła to akceptować. Dla mnie najważniejsze było to, że Piotr przestał milczeć. Zaczął mówić otwarcie, nawet kiedy było to niewygodne. Nauczyliśmy się rozmawiać o pieniądzach bez wstydu, bez udawania, że problem nie istnieje. Dziś, kiedy wspominam tamten obiad, czuję coś między żalem i wdzięcznością. Żal, że musiało dojść do publicznego starcia, żeby ktoś usłyszał prawdę. Wdzięczność, że w końcu przestałam milczeć. Antoś nosi swoje nowe buty z uśmiechem, nieświadomy, że stały się symbolem czegoś znacznie większego – były początkiem końca fałszywego obrazu, który Piotr budował przez lata. Dominika, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
Dziecko płacze, bo mama kupuje wyprawkę w dyskontach. „Niech ryczy, nie wydam fortuny na markowe kredki”
Mój syn płacze, bo kupuję tanią wyprawkę w dyskontach, ale ja mówię krótko: niech ryczy, nie wydam kokosów na markowe przybory i gadżety z logiem influencerów z YouTube tylko po to, żeby Igor miał czym szpanować przed kolegami z klasy.
Gdy weszłam na dział szkolny w księgarni, złapałam się za głowę. Jedno opakowanie kredek ołówkowych znanej firmy kosztuje tam prawie 50 złotych. Do tego zeszyty z modnymi okładkami po 10 złotych za sztukę, markowy klej, farby polecane przez nauczycieli i nagle przy kasie zostawia się kilkaset złotych. Kiedy zobaczyłam ten rachunek, zabrałam Igora, zostawiłam koszyk i poszłam do najbliższego dyskontu. Kupiłam tam wszystko z listy: kredki, bloki, plastelinę i nożyczki, płacąc za całość 70 złotych. Te rzeczy z taniego marketu malują tak samo, papier ma ten sam kolor, a plastelina lepi się bez problemu. Mój syn jednak, widząc, że na pudełku nie ma postaci z jego ulubionej gry, zaczął płakać i krzyczeć przy kasie. Ludzie w kolejce patrzyli na mnie, ale byłam twarda. Wolę wydać te zaoszczędzone pieniądze na lepsze jedzenie albo dodatkowy angielski dla młodego, niż nabijać kieszenie producentom, którzy żerują na dziecięcych kaprysach. Presja rówieśnicza w szkole − drogie gadżety dzielą dzieci w klasie Niestety współczesne dzieciaki są bardzo podatne na to, co widzą na TikToku czy Instagramie. Szkoła podstawowa coraz częściej przypomina rewię mody. Dzieci potrafią wyśmiać kolegę z ławki tylko dlatego, że ma zwykły piórnik bez modnego znaczka albo buty z marketu. Igor płakał w aucie, że koledzy będą się z niego śmiać, a pani od plastyki mówiła, że przybory mają być dobrej jakości. Słuchałam tego i czułam złość, bo to my, dorośli, pozwalamy na ten wyścig szczurów. Kupujemy dzieciom smartfony za tysiące złotych i drogie plecaki, a potem narzekamy na forach, że wrzesień rujnuje nasze portfele. Ja w to nie wchodzę. Mój syn musi zrozumieć, że pieniądze zarabia się ciężko, a wartość człowieka mierzy się tym, co ma w głowie, a nie marką kredek. Wydatki na szkołę przed wrześniem. Tańsza wyprawka to wstyd? A może powinnam odpuścić, jechać z powrotem do księgarni i dokupić te droższe rzeczy dla świętego spokoju, żeby Igor nie czuł się gorszy od pierwszych dni szkoły? Z drugiej strony doskonale wiem, że jeśli teraz ustąpię, bo on płacze w sklepie, to za rok zażąda najnowszego telefonu, a za pięć lat markowych ubrań, bo inaczej nie wyjdzie do rówieśników. Chciałam zapytać inne mamy: jak to wygląda u Was? Czy też ulegacie zachciankom dzieci i kupujecie wszystko z górnej półki, czy potraficie przynieść do klasy tańsze rzeczy z dyskontu? Pozdrawiam, Weronika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka załamana klasą córki. „Miałam nadzieję na klasę A, a Karolcia trafiła do C. Wszyscy wiedzą, co znaczą te literki”
2400 zł zamiast 800 plus w sierpniu. Co trzeba zrobić, żeby dostać pieniądze?
Część rodziców może w sierpniu dostać co najmniej 2400 zł zamiast 800 plus. Wyjaśniamy, komu przysługuje wyrównanie świadczenia i od czego zależy jego wysokość.
Nowy okres świadczeniowy programu 800 plus rozpoczął się 1 czerwca 2026 r., ale nie wszyscy rodzice zobaczyli już pieniądze na swoich kontach. W wielu przypadkach nie oznacza to jednak odmowy przyznania świadczenia. ZUS przypomina, że część rodzin otrzyma wypłatę później – wraz z wyrównaniem za poprzednie miesiące. W efekcie jednorazowy przelew może wynieść nawet 2400 zł na jedno dziecko. Nawet 2400 zł na dziecko. To nie jest dodatkowe świadczenie Kwota 2400 zł może robić wrażenie, ale nie jest nowym dodatkiem ani premią. To po prostu wyrównanie świadczenia za trzy miesiące: czerwiec, lipiec i sierpień. Taki przelew mogą otrzymać rodzice, którzy złożyli prawidłowy wniosek do 30 czerwca 2026 r., ale ZUS nie zdążył jeszcze wypłacić świadczenia. Wówczas urząd ma czas na rozpatrzenie sprawy i przekazanie pieniędzy do 31 sierpnia. Oznacza to, że na konto może trafić jednorazowo: 2400 zł – na jedno dziecko, 4800 zł – na dwoje dzieci, 7200 zł – na troje dzieci itd. Najważniejszą datą jest 30 czerwca 2026 r. Rodzice, którzy złożyli wniosek najpóźniej tego dnia, zachowują prawo do świadczenia od 1 czerwca. Nawet jeśli decyzja i wypłata pojawią się dopiero pod koniec wakacji, ZUS wypłaci pieniądze z wyrównaniem. Sytuacja wygląda inaczej, gdy wniosek wpłynął później: Wniosek złożony w lipcu oznacza utratę świadczenia za czerwiec. Wniosek z sierpnia – brak pieniędzy za czerwiec i lipiec. Im później zostanie złożony formularz, tym więcej miesięcy świadczenia przepada, dlatego termin złożenia dokumentów ma bezpośredni wpływ na wysokość pieniędzy, które ostatecznie trafią do rodziny. Harmonogram wypłat zależy od miesiąca złożenia wniosku ZUS przypomina, że obowiązują konkretne terminy wypłat: wnioski złożone od lutego do końca kwietnia – wypłata najpóźniej do 30 czerwca, wnioski złożone w maju – wypłata do końca lipca wraz z wyrównaniem za czerwiec, wnioski złożone w czerwcu – wypłata do 31 sierpnia wraz z wyrównaniem za czerwiec i lipiec, wnioski złożone w lipcu – wypłata do końca września, ale już bez świadczenia za czerwiec, wnioski złożone w sierpniu – wypłata do końca października, bez pieniędzy za czerwiec i lipiec. To właśnie dlatego część rodziców nadal czeka na przelew, mimo że nowy okres świadczeniowy trwa już od kilku miesięcy. Są wyjątki od tej zasady: nie wszystkie rodziny obowiązuje graniczny termin 30 czerwca. Najważniejszy wyjątek dotyczy nowo narodzonych dzieci. Rodzice mają trzy miesiące od dnia narodzin na złożenie wniosku. Jeśli zmieszczą się w tym terminie, ZUS przyzna świadczenie z wyrównaniem od dnia urodzenia dziecka. Podobne zasady obowiązują również w przypadku przysposobienia dziecka, objęcia go opieką lub umieszczenia w pieczy zastępczej. Nie ma przelewu? Najpierw sprawdź profil eZUS Jeżeli wniosek został złożony w czerwcu, a pieniędzy nadal nie ma, warto najpierw zalogować się na profil eZUS. Urząd może poprosić o poprawienie błędów we wniosku lub dosłanie brakujących dokumentów. Zwykle na uzupełnienie jest od 14 do 30 dni. Warto również sprawdzić, czy we wniosku wpisano prawidłowy numer rachunku bankowego, ponieważ świadczenie 800 plus jest wypłacane wyłącznie przelewem. Trzeba też pamiętać, że świadczenie nie przedłuża się automatycznie. Każdy nowy okres świadczeniowy wymaga złożenia nowego wniosku – nawet jeśli w poprzednich latach pieniądze wpływały bez żadnych problemów. Źródło: Infor Zobacz także: Wreszcie przełom dla rodziców: pensja rodzicielska 4806 zł zamiast 800 plus. Kiedy start nowego programu?
MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
Wyprawka do przedszkola w formie obowiązkowej listy zakupów lub dodatkowej „składki” nie ma podstaw prawnych – wskazuje Ministerstwo Edukacji. Resort przypomina, że za wyposażenie placówki odpowiada organ prowadzący, a dyrektor nie może narzucać rodzicom dodatkowych opłat poza ustawowo dopuszczalnymi.
Rodzice dzieci w przedszkolach znów dostają listy rzeczy do kupienia i prośby o dodatkowe wpłaty. MEN przypomina zaś, że wymaganie „wyprawki do przedszkola” w formie obowiązkowych zakupów (np. kredki, plastelina, nożyczki) albo pobieranie składek na ten cel jest niezgodne z prawem. Zasada jest prosta: wyposażenie placówki to zadanie organu prowadzącego, a nie rodziców. Lista zakupów do przedszkola? Resort stawia granicę MEN wskazuje, że dyrektor przedszkola nie ma upoważnienia, by ustanawiać obowiązkowe opłaty związane z realizacją zadań oświatowo-wychowawczych. W praktyce oznacza to, że zakup wyprawki nie może być dla rodziców obowiązkowy. Jednocześnie resort rozróżnia rzeczy potrzebne dziecku na co dzień od wyposażenia, które powinno zapewnić przedszkole. Za uzasadnione uznaje się proszenie rodziców o kapcie czy chusteczki higieniczne. Inaczej jest z narzędziami i materiałami do zajęć, takimi jak nożyczki, kredki czy plastelina – oczekiwanie, że rodzice mają je kupić lub przynieść „dla grupy”, nie ma podstawy prawnej. Wyprawka do przedszkola: kto ma kupić pomoce i sprzęt? Zgodnie z Prawem oświatowym za działalność przedszkola odpowiada organ prowadzący. Do jego zadań należy m.in. zapewnienie warunków działania placówki (bezpiecznych i higienicznych), wykonywanie remontów i inwestycji oraz wyposażenie przedszkola w pomoce dydaktyczne i sprzęt potrzebny do realizacji programów i zadań statutowych. Dla rodzica to ważna informacja: jeśli słyszysz, że „bez dopłaty nie będzie materiałów”, warto pamiętać, że zapewnienie wyposażenia jest elementem prowadzenia przedszkola. Oczywiście w wielu placówkach rodzice chcą wspierać grupę dobrowolnie, ale co innego dobrowolna inicjatywa, a co innego obowiązkowy zakup będący warunkiem uczestnictwa dziecka w zajęciach. Jakie opłaty są legalne, a jakich przedszkole nie może wymagać? Przedszkole – zgodnie z przepisami Prawa oświatowego – nie może pobierać od rodziców opłat innych niż te, które ustali organ prowadzący. W grę wchodzą: opłata za czas przekraczający bezpłatny wymiar nauczania, wychowania i opieki (nie krótszy niż 5 godzin dziennie), opłaty za wyżywienie. Szczególna zasada dotyczy dzieci 6-letnich: przedszkole nie może pobierać opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego od dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą 6 lat. Rodzice ponoszą wtedy wyłącznie opłaty za wyżywienie. Gdzie szukać pomocy, gdy coś budzi wątpliwości? Gdy masz poczucie, że sprawa idzie w stronę obowiązkowych zakupów lub dopłat, pomocne będzie spokojne zebranie informacji: jakie dokładnie opłaty są wymagane, na co mają zostać przeznaczone i czy są ustalone przez organ prowadzący. Jeśli wątpliwości pozostają, MEN wskazuje możliwość zwrócenia się o interwencję do kuratora oświaty albo do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. To może pomóc uporządkować sytuację bez przerzucania kosztów działania placówki na rodziców. Źródło: Gazeta Prawna, gov.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
„Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
„Polcia i Bartuś mieli zostać ze mną dwa tygodnie, a skończyło się na tym, że niańczyłam ich przez całe wakacje. Musiałam sprzedać łańcuszek po mamie, żeby wykarmić wnuki, bo syn i synowa byli zbyt zajęci, żeby zrobić mi przelew.”
Dwa tygodnie. Kiedy synowa Sandra i mój syn Sławek postawili przede mną walizki dzieci i powiedzieli, że jadą odetchnąć po ciężkim roku, obiecali, że to tylko na dwa tygodnie. Pamiętam, jak się uśmiechałam, przytulałam Polę i Bartusia, mówiłam, że będzie super, że babcia da radę. W końcu to moje wnuki, życia bez nich sobie nie wyobrażam. Problem zaczął się tuż po tym, jak Sławek i Sandra wrócili do Polski. Bo kiedy wrócili, opaleni i wypoczęci, okazało się, że dzieci wcale nie wracają do domu na dobre. Zostały u mnie. Najpierw na weekend, „bo trzeba nadrobić w pracy”, potem na tydzień, „bo mamy zaległości po urlopie”, a potem to już się nie kończyło. Telefon z lotniska i cisza, która trwała tygodniami Sławek zadzwonił z lotniska, jeszcze zanim wezwał taksówkę do domu. – Mamo, dzieciaki mogłyby jeszcze u ciebie zostać na parę dni? Mam takie zaległości w pracy, że głowa mała. Powiedziałam, że oczywiście, że dam radę. Bo co miałam powiedzieć? Że mam sześćdziesiąt siedem lat i emeryturę, która nie rozciąga się jak guma? Moja emerytura to dwa tysiące trzysta złotych. Brzmi jak liczba z jakiegoś raportu, a nie z życia, ale to jest moje życie. Rachunki, leki, jedzenie – wszystko z tego trzeba wykroić. A teraz do tego dwie głodne buzie, przyzwyczajone do tego, co miały w domu. Minął tydzień. Potem drugi. Sławek i Sandra interesowali się dziećmi, nie powiem, ale ani myśleli je stąd zabierać. Siedziałam w kuchni, Pola płakała, bo Bartuś zabrał jej pilota od telewizora, a ja mieszałam zupę z resztek, próbując wyciągnąć z niej coś na obiad dla trojga. Łańcuszek po mamie i jajka od pani Krysi Pieniążki zaczęły się kończyć. Bartuś prosił o nowy zestaw klocków, bo „wszyscy na placu zabaw mają”, a ja musiałam mu powiedzieć, że babcia teraz nie ma pieniędzy. Wstyd mi było przed własnym wnukiem. Ale ten wstyd zaczynał się zamieniać w coś innego. Sprzedałam złoty łańcuszek po mamie w lombardzie, licząc, że w przyszłym miesiącu go odkupię. Odkładałam mniejsze porcje dla siebie, żeby dzieciom wystarczyło mięsa na kolację. Sąsiadka, pani Krysia, przynosiła mi czasem jajka ze swojego kurnika, bo widziała, że coś jest nie tak. – Elżbieto, ty wyglądasz, jakby coś cię nieźle trapiło – powiedziała mi kiedyś, kiedy wieszałam pranie na balkonie. – Syn się nie odzywa? – Odzywa się. Mówi, że są zajęci. Pani Krysia pokręciła głową, ale nic nie powiedziała więcej. Nie musiała. Ja sama wiedziałam, że to nie w porządku, tylko nie miałam siły z tym walczyć. „Dzieci uwielbiają być z babcią” Kiedy wreszcie zadzwoniłam do Sławka i powiedziałam, że muszę odpocząć, że nie mogę bez przerwy zajmować się dwójką dzieci na swojej emeryturze, usłyszałam coś, co zabolało bardziej niż brak pieniędzy. – Mamo, ale one tak dobrze się u ciebie czują. Pola mówiła, że u babci jest najlepiej. My naprawdę mamy teraz młyn w pracy. – Sławek, ja was rozumiem, ale ja nie jestem darmową opiekunką. Mam swoje wydatki, swoje zdrowie, swoje życie. – Wiem, wiem. Przelejemy coś w tym tygodniu, obiecuję. Usłyszałam w tle Sandrę, jak mówi coś w stylu „powiedz jej, że dzieciom u niej dobrze”, jakby to było argumentem, a nie wykrętem. Kiedy „przelejemy” znowu okazało się tylko słowem Tydzień minął. Potem drugi. Na koncie nic. Sprawdzałam bankowość codziennie, czasem po kilka razy dziennie, jakby to miało coś zmienić. Nic się nie zmieniało. Za to za każdym razem, kiedy dzwoniłam, słyszałam to samo: że są zajęci, że dzieciom u mnie dobrze, że niedługo się odwdzięczą. Zadzwoniłam znowu, tym razem bez owijania w bawełnę. – Sandra, Sławek, potrzebuję pieniędzy na dzieci. Teraz, nie za miesiąc. Jeśli nie przelejecie do końca tygodnia, będę musiała chodzić na obiady tutaj do tego ośrodka dla seniorów. Łańcuszek po babci Anielce do lombardu oddałam. Zapadła cisza po drugiej stronie. – Mamo, nie rób z tego dramatu – powiedział Sławek. – Wiesz, że wszystko ci oddamy. – Nie robię dramatu. Mówię, że skończyły mi się pieniądze, żeby wykarmić wasze dzieci. Sandra wtrąciła się do rozmowy: – Elżbieta, przecież one są u ciebie, bo ci ufamy, bo wiemy, że jesteś dobrą babcią. Nie rozumiem, o co ten cały szum. Poczułam, jak coś we mnie się łamie – nie ze złości, a z bezsilności. Bycie „dobrą babcią” nagle stało się wymówką, żeby nie płacić i nie zabierać dzieci do domu. Siedziałam wtedy na krześle w kuchni, patrzyłam na stertę rachunków na stole i po prostu się popłakałam. Nie chciałam, żeby dzieci to widziały, więc wyszłam na balkon i stałam tam, aż przestałam się trząść. Rozmowa, która musiała się wreszcie odbyć Przyjechali po dzieci po sześciu tygodniach. Sześć tygodni z dwutygodniowych wakacji. Weszli do mieszkania z uśmiechami, z torbami prezentów – nowe zabawki, ubrania, jakieś gadżety. Pola i Bartuś rzucili się na te podarki z takim entuzjazmem, że na chwilę zapomnieli o wszystkim, co się działo przez te tygodnie. Ja stałam w progu i czułam, że muszę powiedzieć im wszystko, co myślę, zanim znowu to zamiecie pod dywan. – Musimy poważnie porozmawiać. – Mamo, wiem, przepraszamy za te przelewy, praca była… – Nie chodzi tylko o przelewy, Sławek. Chodzi o to, że przez sześć tygodni traktowaliście mnie jak darmową opiekunkę na pełen etat, bo wam było wygodnie. „Dzieci uwielbiają być z babcią” to nie jest plan na życie, to jest wymówka. Sandra spojrzała na mnie, przez chwilę wydawało mi się, że w jej oczach jest coś jak wstyd, ale to trwało krótko. – Elżbieta, my też potrzebowaliśmy czasu, żeby się pozbierać po tym urlopie, praca nas zjadała… – Zjadała was praca? Mnie zjadało to, że nie miałam za co obiadu ugotować. Sławek spuścił wzrok. Nie powiedział nic, ale po raz pierwszy nie próbował się bronić. Już nigdy nie powtórzę tego błędu Oddali mi pieniądze następnego dnia, nawet tysiąc więcej, niż się umówiliśmy. Nie wróciliśmy do tego tematu, choć czuję, że ta cisza między nami jest teraz inna niż wcześniej. Bardziej krucha. Dzieci wróciły do domu, do swojego pokoju pełnego nowych zabawek. Odwiedzają mnie w weekendy, przynoszą mi rysunki, opowiadają o przedszkolu. Kocham te chwile, ale już nie tak bezgranicznie ufam, że kiedy Sławek znowu zapyta, czy mogę „na chwilę” zająć się dzieciakami, ta chwila będzie naprawdę chwilą. Elżbieta, 67 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Pojechaliśmy do Grecji na wakacje z naszym Stasiem, a wróciliśmy z obcym dzieckiem. Już nigdy nie zaufam mężowi” „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią” „Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
Dodatkowe 2590 zł na rękę dla nauczycieli jeszcze przed końcem wakacji. Matka: „Mnie nikt nie płaci za to, że oddycham”
Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego tysiące nauczycieli otrzymają dodatkowy przelew. Do 31 sierpnia na ich konta ma trafić nawet ok. 2590 zł „na rękę”. Pieniądze są wypłacane automatycznie, ale nie każdy nauczyciel dostanie taką samą kwotę. Niektórym nie podoba się sam fakt, że nauczyciele dostają jakiekolwiek dodatkowe pieniądze.
Świadczenie urlopowe przysługuje nauczycielom zatrudnionym na podstawie Karty Nauczyciela i zgodnie z przepisami musi zostać wypłacone najpóźniej do 31 sierpnia 2026 r. W tym roku jego wysokość wynosi 2943,23 zł brutto, co przy pełnym etacie oznacza zwykle około 2590 zł netto. Nie każdy otrzyma jednak taką samą kwotę – wszystko zależy od wymiaru etatu i okresu zatrudnienia. Co ważne, nie trzeba składać żadnego wniosku ani dodatkowych dokumentów. Pieniądze są wypłacane automatycznie przez pracodawcę. Niestety, ale coraz częściej słychać głosy oburzonych rodziców, że to niesprawiedliwe, że nauczyciele dostają dodatkowe pieniądze z tytułu swojego zawodu. Nie wszyscy dostaną tyle samo. Od czego zależy wysokość świadczenia? Choć podstawowa kwota świadczenia jest taka sama dla wszystkich, ostateczna wysokość przelewu może się różnić. Pełne świadczenie otrzyma nauczyciel, który: był zatrudniony przez cały rok szkolny (od 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r.), pracował w pełnym wymiarze etatu. Jeśli nauczyciel pracuje na część etatu lub został zatrudniony w trakcie roku szkolnego, świadczenie zostanie proporcjonalnie obniżone. Przykładowo: 1/2 etatu – 1471,61 zł brutto, zatrudnienie od 1 października 2025 r. – 2697,96 zł brutto (11/12 pełnej kwoty). Świadczenie może zostać również pomniejszone, jeśli stosunek pracy zakończył się przed końcem roku szkolnego, np. z powodu przejścia na emeryturę. Ile wyniesie wypłata „na rękę”? Od świadczenia urlopowego pobierany jest podatek dochodowy, ale nie są naliczane składki ZUS. Dzięki temu kwota netto jest wyższa niż przy zwykłym wynagrodzeniu. Najczęściej nauczyciel zatrudniony na pełnym etacie otrzyma około 2590 zł na rękę. Wysokość podatku zależy od indywidualnej sytuacji pracownika: 12 proc. – dla osób w pierwszym progu podatkowym, 32 proc. – po przekroczeniu 120 tys. zł dochodu rocznie, 0 proc. – jeśli zastosowanie ma kwota wolna od podatku. Na wysokość świadczenia nie wpływają natomiast m.in. nadgodziny, zastępstwa, liczba dni urlopu wypoczynkowego czy zwolnienia lekarskie. Pomniejszyć je może natomiast urlop bezpłatny. Świadczenie urlopowe to nie to samo co „wczasy pod gruszą” Wielu nauczycieli myli świadczenie urlopowe z popularnymi „wczasami pod gruszą”. Są to jednak dwa zupełnie różne świadczenia. Świadczenie urlopowe: wynika z Karty Nauczyciela, przysługuje automatycznie, nie wymaga składania wniosku. jest wypłacane wszystkim uprawnionym nauczycielom. „Wczasy pod gruszą”: finansowane są z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, wymagają złożenia wniosku, zależą od sytuacji materialnej i rodzinnej pracownika oraz środków dostępnych w funduszu. Jedno świadczenie nie wyklucza drugiego. Jeśli szkoła prowadzi Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, nauczyciel może otrzymać zarówno świadczenie urlopowe, jak i dofinansowanie do wypoczynku. Świadczenie urlopowe nie podoba się rodzicom Informacje o nauczycielskim świadczeniu urlopowym od kilku tygodni wywołują gorącą dyskusję w mediach społecznościowych. Pod artykułami i wpisami na ten temat pojawiają się setki komentarzy, a część rodziców nie kryje oburzenia. Ich zdaniem dodatkowy przelew dla nauczycieli jest nieuzasadniony, zwłaszcza że – jak twierdzą – przypada na okres wakacyjny. W komentarzach można przeczytać m.in., że nauczyciele „przez dwa miesiące nie sprawdzają prac, nie robią klasówek, tylko siedzą na kanapach i odpoczywają”, dlatego – zdaniem części internautów – nie powinni otrzymywać dodatkowego świadczenia. „Mnie nikt nie płaci za to, że w ogóle istnieję i oddycham” – napisała jedna z matek. Inni porównują świadczenie urlopowe do sytuacji, „jakby każda firma wypłacała pracownikowi dodatkowe pieniądze tylko za to, że jest zatrudniony”. Nie brakuje jednak również głosów broniących nauczycieli. Część internautów przypomina, że świadczenie urlopowe nie jest premią ani uznaniowym dodatkiem, lecz wynika wprost z przepisów Karty Nauczyciela i od lat stanowi element systemu wynagrodzeń tej grupy zawodowej. Dzięki temu dyskusja wokół świadczenia po raz kolejny przerodziła się w szerszy spór o warunki pracy i wynagrodzenia nauczycieli. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Polska szkoła na skraju zapaści: brakuje 20 tys. nauczycieli. Smutne, kto we wrześniu będzie nauczał Już jest kalendarz roku szkolnego 2026/2027: więcej laby niż nauki. Będą dłuższe wakacje, zmiany w organizacji ferii Nauczyciele nawet w wakacje nie mają życia: „Matka ucznia powiedziała, że mi zapłaci”
690 zł na dziecko od 1 września. Rodzice nie mają pojęcia o tym świadczeniu
Codzienne dojazdy dziecka do szkoły potrafią kosztować więcej, niż wielu rodziców zakłada. Niewiele osób wie jednak, że można otrzymać 690 zł dodatku na ucznia, który uczy się poza miejscem zamieszkania. Trzeba jednak spełnić określone warunki i złożyć wniosek.
Rosnące ceny paliwa, biletów miesięcznych czy kosztów internatu sprawiają, że nauka poza miejscem zamieszkania jest dla wielu rodzin sporym wydatkiem. Okazuje się jednak, że część rodziców może otrzymać dodatkowe wsparcie finansowe. Chodzi o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania, który w roku szkolnym 2026/2027 wynosi nawet 1130 zł. Świadczenie nie jest nowe, ale wciąż niewiele osób wie, że może z niego skorzystać. 690 zł lub 1130 zł. Wysokość dodatku zależy od sytuacji ucznia Dodatek jest wypłacany przez 10 miesięcy roku szkolnego – od września do czerwca. Kwota zależy od tego, czy uczeń codziennie dojeżdża do szkoły, czy musi mieszkać w miejscowości, w której się uczy. Obowiązują dwa warianty wsparcia: 69 zł miesięcznie (łącznie 690 zł) – dla ucznia dojeżdżającego do szkoły znajdującej się w innej miejscowości, 113 zł miesięcznie (łącznie 1130 zł) – dla ucznia, który mieszka w miejscowości, w której znajduje się szkoła, np. w internacie lub na stancji. Choć miesięczne kwoty nie wydają się wysokie, w skali całego roku szkolnego mogą częściowo pokryć wydatki na bilety, paliwo czy zakwaterowanie. Kto może otrzymać dodatek? Dodatek jest powiązany z zasiłkiem rodzinnym, dlatego nie przysługuje wszystkim rodzinom. O wsparcie mogą ubiegać się: rodzice dziecka, opiekunowie prawni, opiekunowie faktyczni, pełnoletnia osoba ucząca się, jeśli nie pozostaje na utrzymaniu rodziców, ponieważ oboje nie żyją lub mają zasądzone alimenty. Warunkiem jest to, aby szkoła znajdowała się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania ucznia. 690 zł na dziecko: obowiązuje kryterium dochodowe To świadczenie nie jest przyznawane automatycznie. Rodzina musi spełnić kryterium dochodowe obowiązujące przy zasiłku rodzinnym. Obecnie wynosi ono: 674 zł dochodu na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Warto jednak pamiętać o zasadzie „złotówka za złotówkę”. Oznacza ona, że niewielkie przekroczenie progu dochodowego nie powoduje automatycznej utraty prawa do świadczenia. Dodatek jest po prostu odpowiednio pomniejszany. Jak i kiedy złożyć wniosek o 690 zł dofinansowania? Dodatek jest przyznawany razem z zasiłkiem rodzinnym na cały okres zasiłkowy. Wnioski można składać: od 1 lipca – drogą elektroniczną, od 1 sierpnia – w formie papierowej. Dokumenty przyjmują urzędy gmin i miast lub jednostki realizujące świadczenia rodzinne. Nie tylko 800+ i 300+. To świadczenie również może odciążyć rodzinny budżet Większość rodziców kojarzy przede wszystkim świadczenia takie jak 800+ czy 300+ z programu Dobry Start. Tymczasem dodatek na naukę poza miejscem zamieszkania funkcjonuje od lat i może okazać się realnym wsparciem dla rodzin, których dzieci uczą się daleko od domu. Jeżeli uczeń codziennie dojeżdża do szkoły albo mieszka w internacie czy na stancji, warto sprawdzić, czy rodzina spełnia warunki do otrzymania świadczenia. W wielu przypadkach oznacza to 690 zł lub nawet 1130 zł dodatkowego wsparcia w ciągu roku szkolnego, które może pomóc pokryć część kosztów związanych z edukacją. Źródło: Infor.pl Zobacz także: Złożyli w porę wniosek i już cieszą się pieniędzmi. ZUS wypłaca po kilkaset złotych na dziecko
Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
Rodzice uczą dzieci, żeby były dobre, pomocne i umiały się dzielić. Czasami jednak bardzo cienka granica oddziela życzliwość od wykorzystywania. Wychowawczyni kolonijna zauważyła to podczas wyjścia po lody i postanowiła zareagować.
Kolonie to dla dzieci nie tylko czas odpoczynku, ale też pierwsze lekcje samodzielności i relacji z rówieśnikami. Właśnie dlatego wychowawcy często dostrzegają rzeczy, które umykają dorosłym na co dzień. Nasza czytelniczka przyznaje, że jedna sytuacja z tegorocznego turnusu skłoniła ją do rozmowy z rodzicami 10-letniego Antka. „Na początku wydawało mi się, że to zwykła życzliwość” Od kilku lat pracuję jako wychowawczyni kolonijna. Widziałam już dzieci bardzo nieśmiałe, takie, które pierwszej nocy płakały za rodzicami, i takie, które po dwóch dniach znały już pół ośrodka. Antek od początku zwrócił moją uwagę. Był pogodny, otwarty i bardzo lubiany przez grupę. Chętnie pomagał innym, nikogo nie wyśmiewał, zawsze pamiętał o słowie „proszę” i „dziękuję”. Pomyślałam wtedy, że jego rodzice mogą być z niego naprawdę dumni. Pierwszy raz zaniepokoiłam się podczas wycieczki do miasteczka. Dzieci dostały czas na kupienie pamiątek i lodów. Zobaczyłam, jak Antek płaci nie tylko za siebie, ale też za dwóch kolegów. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że pewnie chciał zrobić coś miłego albo że koledzy zwrócą mu później pieniądze. Kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Tym razem kupował napoje. Następnego dnia chipsy. Potem gofry... Za każdym razem wyglądało to podobnie. Kiedy grupa podchodziła do budki, część dzieci niemal odruchowo spoglądała na Antka. Ktoś rzucał pół żartem: „No weź, postaw”, ktoś inny dodawał: „Przecież masz jeszcze pieniądze”. Antek ani razu nie odmówił. Wyciągał portfel, płacił i jeszcze się z tego cieszył. Nie widziałam w nim dziecka, które chciało się popisywać. Raczej chłopca, który bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili... „Zadzwoniłam do jego rodziców” Wieczorem długo zastanawiałam się, czy powinnam interweniować. W końcu uznałam, że gdyby chodziło o moje dziecko, chciałabym o tym wiedzieć. Zadzwoniłam do rodziców Antka. Nie po to, żeby skarżyć. Chciałam tylko opowiedzieć, co obserwuję. Mama przez chwilę milczała. Potem powiedziała coś, co wiele wyjaśniło: przyznała, że Antek od zawsze bardzo przeżywał relacje z rówieśnikami. Bał się odrzucenia i robił wszystko, żeby inni go akceptowali. Kiedy tylko ktoś go o coś poprosił, trudno było mu odmówić. Rodzice nie mieli pojęcia, że na kolonii wygląda to właśnie w ten sposób. Poprosili mnie, żebym dyskretnie obserwowała sytuację. Nie chcę, żeby ktoś źle zrozumiał mój list. Nie uważam, że Antek trafił na grupę okrutnych dzieci. Większość z nich prawdopodobnie nawet nie zastanawiała się nad tym, że przekracza pewną granicę. Dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do tego, co jest dla nich wygodne. Jeżeli jedno z nich zawsze płaci, łatwo uznać to za coś normalnego. To właśnie dlatego potrzebują obok siebie dorosłych, którzy czasem powiedzą: „Stop”. Na kolejnych wyjściach rozmawiałam z całą grupą o koleżeństwie, wzajemności i o tym, że prawdziwa przyjaźń nie kosztuje ani złotówki. Antek nadal był tak samo lubiany. Różnica polegała na tym, że od tamtej rozmowy każdy płacił już za siebie. Mam nadzieję, że wyniesie z tych kolonii coś znacznie cenniejszego niż pamiątki. Że zrozumie, iż nie trzeba kupować sobie sympatii innych ludzi. Od redakcji Dzieci, które są empatyczne, hojne i chętnie dzielą się z innymi, mają wiele pięknych cech. Jednocześnie warto uczyć je, że życzliwość nie oznacza zgadzania się na wszystko. Psychologowie podkreślają, że umiejętność stawiania granic jest równie ważna jak pomaganie innym. Kolonie i obozy są często pierwszym miejscem, w którym dzieci samodzielnie zarządzają własnymi pieniędzmi i uczą się relacji z rówieśnikami. To dobry moment, by rozmawiać z nimi o tym, że prawdziwe koleżeństwo nie polega na tym, kto najczęściej płaci za całą grupę. Zobacz także: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień” Znalazłam to na dnie walizki mojej 13-latki i zdębiałam. Nauczycielka: „W tym wieku to normalne” Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Dobre pół roku oszczędzała na kolonie córki. „Po jednym telefonie od wychowawcy nie mogłam się pozbierać”
„Kiedy zobaczyłam numer kierownika kolonii na ekranie telefonu, od razu poczułam, że coś jest nie tak. Po tej rozmowie przez długi czas siedziałam w kuchni i patrzyłam w ścianę, zastanawiając się, czy nie popełniłam ogromnego błędu” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwszy samodzielny wyjazd dziecka to dla wielu rodziców powód do dumy, ale też ogromnych emocji. Nasza czytelniczka przez kilka miesięcy odkładała pieniądze na wymarzone kolonie dla dziewięcioletniej córki. Nie przypuszczała, że już po kilku dniach będzie musiała podjąć jedną z trudniejszych decyzji jako mama. „Telefon od wychowawcy zwalił mnie z nóg” Moja córka Maja ma dziewięć lat, mam też niemowlaka na pokładzie. Od zimy odkładałam pieniądze na pierwsze kolonie młodej. Zrezygnowałam z nowych ubrań dla siebie, brałam dodatkowe zlecenia i naprawdę liczyłam każdą złotówkę. Chciałam, żeby przeżyła coś wyjątkowego. Sama jako dziecko uwielbiałam wyjazdy i marzyłam, żeby ona też miała takie wspomnienia. Przed wyjazdem była podekscytowana. Pakowałyśmy walizkę, kupowałyśmy latarkę i pocztówki. Nie zauważyłam żadnych sygnałów, że może nie być gotowa. Trzeciego dnia zadzwonił wychowawca. Powiedział, że Maja bardzo tęskni, dużo płacze, słabo je i prosi, żebym po nią przyjechała. Po skończonej rozmowie sama się rozpłakałam. Miałam wyrzuty sumienia, że może za wcześnie ją puściłam. Jednocześnie bałam się, że jeśli od razu pojadę, utwierdzę ją w przekonaniu, że z każdej trudnej sytuacji można uciec. „To była dobra decyzja” Po długiej rozmowie z wychowawcą ustaliliśmy, że damy Mai jeszcze dwa dni. Codziennie dostawałam krótkie wiadomości, że jest trochę lepiej. I rzeczywiście – przełom nastąpił. Pod koniec turnusu córka nie chciała wracać do domu. Przywiozła plecak pełen pamiątek i głowę pełną historii. Dziś wiem, że ten jeden telefon był dla mnie znacznie trudniejszy niż dla niej samej. Czasem to rodzice muszą nauczyć się, że ich dziecko potrafi poradzić sobie z tęsknotą i zrobić pierwszy krok ku samodzielności. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Tęsknota za domem podczas pierwszych kolonii jest bardzo częsta, zwłaszcza u młodszych dzieci. Warto pozostawać w kontakcie z kadrą i wspólnie ocenić, czy dziecko potrzebuje wcześniejszego powrotu, czy wystarczy trochę czasu i wsparcia. Dla wielu dzieci pierwsza samodzielna podróż staje się ważnym krokiem w budowaniu pewności siebie. Zobacz także: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!” „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy” „Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie&#8221;
Zatrudniła nianię na cały etat i płaci jej 7 tys. zł. „Wyzysk. To niezbyt dobra stawka”
Ile powinna zarabiać niania opiekująca się dzieckiem przez osiem godzin dziennie? Dla jednych 7 tys. zł to bardzo dobra pensja. Inni przekonują, że przy tak odpowiedzialnej pracy i dodatkowych obowiązkach domowych to wcale nie jest wygórowana kwota.
Na stronie „Mamy Mamom” na Facebooku pojawił się wpis internautki, która postanowiła zapytać inne mamy o opinię na temat wynagrodzenia niani: „Hej, znajoma zatrudniła nianię i płaci jej 7 tysięcy. Nie uważacie, że to przesada? Praca od 8:30 do 17, oprócz opieki nad dzieckiem (chłopiec ma 2 latka) ma jakieś drobne obowiązki domowe jak złożenie prania, czy umycie naczyń. Ciekawa jestem waszego zdania”. „Dlaczego zaglądamy innym do portfela?” Pytanie wywołało setki komentarzy. Co ciekawe, wielu internautów nie skupiło się nawet na samej kwocie. Zamiast tego zwracali uwagę, że wynagrodzenie niani to prywatna sprawa między pracodawcą a pracownikiem. To właśnie ten wątek powracał najczęściej. Wiele osób pisało, że jeśli obie strony są zadowolone z warunków współpracy, trudno oceniać, czy 7 tys. zł to dużo czy mało. Jedni wydają podobną kwotę na wakacje, inni decydują się przeznaczyć ją na opiekę nad dzieckiem, bo dzięki temu mogą wrócić do pracy, a są też tacy, którzy mogą jedynie pomarzyć o takich zarobkach. Zdaniem komentujących problemem nie jest więc sama wysokość wynagrodzenia, ale nasze przekonanie, że mamy prawo oceniać, jak inni dysponują własnymi pieniędzmi. „To duża odpowiedzialność” Nie brakowało jednak osób, które odniosły się do samej stawki. Część komentujących uważała, że 7 tys. zł to uczciwe wynagrodzenie za pełnoetatową opiekę nad dwulatkiem. „No i dobrze, że tyle płaci, bo to duża odpowiedzialność za cudze dziecko.” „Pięknie by było, by opieka nad dzieckiem była tak dobrze wynagradzana. Brawo.” „Bardzo fajna pensja. Odpowiednia do wykonywanej pracy i obowiązków.” W ich opinii opieka nad małym dzieckiem wymaga nie tylko cierpliwości i zaangażowania, ale także ogromnej odpowiedzialności. Rodzice powierzają przecież niani to, co mają najcenniejszego. Druga grupa komentujących zwracała uwagę na coś jeszcze. Ich zdaniem 7 tys. zł nie robi już dziś takiego wrażenia, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę liczbę przepracowanych godzin i dodatkowe obowiązki. „Za mało, jeśli są obowiązki poza dzieckiem.” „40 zł za godzinę to średnio dobra stawka za opiekę całodniową nad cudzym dzieckiem. Plus prace domowe...” „To wcale nie tak dużo za tyle godzin zatrudniałam nianię i też tak wychodziło. Nie wiem, dlaczego ludzie uważają, że niania ma zarabiać marne grosze za tak odpowiedzialną pracę.” Zdaniem wielu osób właśnie dodatkowe obowiązki – takie jak składanie prania czy zmywanie naczyń – sprawiają, że zakres pracy wykracza poza samą opiekę nad dzieckiem. Czy potrafimy wycenić opiekę nad dziećmi? Dyskusja pod wpisem pokazała coś jeszcze. Choć coraz więcej mówi się o tym, jak odpowiedzialna jest praca opiekunek, wiele osób wciąż ma problem z uznaniem, że powinna być dobrze wynagradzana. Z jednej strony oczekujemy, że niania będzie troskliwa, cierpliwa, kreatywna, odpowiedzialna i poradzi sobie w każdej sytuacji. Z drugiej – gdy słyszymy konkretną kwotę, często pierwszą reakcją jest zdziwienie. Tymczasem opieka nad małym dzieckiem to nie tylko wspólna zabawa. To odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój przez wiele godzin każdego dnia. Zobacz także: Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
Nawet 2395 zł co miesiąc od państwa. Oto lista świadczeń dla rodziców małych dzieci
Zbliża się wrzesień, który dla wielu rodzin jest jednym z najdroższych miesięcy w roku. Wyprawka, opłaty i codzienne wydatki szybko uszczuplają domowy budżet. Tymczasem część rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy, że może otrzymywać znacznie więcej niż samo 800+.
Końcówka wakacji oznacza dla wielu rodzin jedno – coraz większe wydatki. Trzeba kupić wyprawkę do przedszkola lub szkoły, zapłacić za zajęcia dodatkowe, zorganizować opiekę i przygotować się do powrotu do codziennego rytmu. Warto więc sprawdzić, z jakiego wsparcia można skorzystać. 800+ to tylko jedno z kilku świadczeń. W niektórych przypadkach rodzice mogą otrzymywać nawet 2395 zł miesięcznie. Nawet 2395 zł miesięcznie. Skąd bierze się ta kwota? Najwyższa możliwa kwota dotyczy rodziców, którzy spełniają warunki do pobierania wszystkich świadczeń, które można ze sobą łączyć. To: 800 zł – świadczenie 800+, 1500 zł – świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” (tzw. babciowe), 95 zł – zasiłek rodzinny dla dziecka do 5. roku życia (jeśli rodzina spełnia kryterium dochodowe). Łącznie daje to 2395 zł miesięcznie. Oczywiście nie każda rodzina otrzyma taką kwotę. Wszystko zależy od wieku dziecka, sytuacji zawodowej rodziców oraz dochodów. 800+ przysługuje wszystkim, bez względu na dochody Najbardziej znanym świadczeniem jest oczywiście 800+. Przysługuje ono na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie obowiązuje żadne kryterium dochodowe. Wniosek może złożyć rodzic, opiekun prawny lub faktyczny. W przypadku opieki naprzemiennej każde z rodziców otrzymuje po połowie świadczenia. Zasiłek rodzinny. Nie każdy o nim pamięta Rodziny o niższych dochodach mogą ubiegać się również o zasiłek rodzinny. Obowiązują jednak limity dochodów: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę, jeśli w rodzinie wychowuje się dziecko z niepełnosprawnością. Wysokość zasiłku wynosi: 95 zł miesięcznie na dziecko do ukończenia 5. roku życia, 124 zł miesięcznie na dziecko powyżej 5. roku życia. Rodzice dzieci uczęszczających do zerówki mogą dodatkowo otrzymać jednorazowy dodatek w wysokości 100 zł na rozpoczęcie rocznego przygotowania przedszkolnego. Program Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia Rodzice dzieci w wieku od 12. do 35. miesiąca życia mogą skorzystać z programu Aktywny Rodzic. Do wyboru są trzy świadczenia: Aktywni rodzice w pracy – 1500 zł miesięcznie (tzw. babciowe), Aktywnie w żłobku – do 1500 zł miesięcznie na opłatę za pobyt dziecka w żłobku, Aktywnie w domu – 500 zł miesięcznie dla rodziców sprawujących opiekę nad dzieckiem. Ważne jest to, że tych świadczeń nie można pobierać jednocześnie. Rodzic wybiera jedno z nich. Warto też pamiętać, że świadczenie „Aktywnie w żłobku” dotyczy wyłącznie dzieci uczęszczających do żłobka, a nie do przedszkola. Jest jednak wyjątek. Jeśli dziecko ma mniej niż 3 lata i chodzi już do przedszkola, rodzice nadal mogą otrzymywać 500 zł w ramach świadczenia „Aktywnie w domu”. Które świadczenia można łączyć? To właśnie ta kwestia budzi najwięcej wątpliwości. Można jednocześnie pobierać: 800+, zasiłek rodzinny (jeśli spełnione jest kryterium dochodowe), jedno ze świadczeń programu Aktywny Rodzic. Dzięki temu miesięczne wsparcie może wynieść nawet 2395 zł, a w przypadku dziecka z niepełnosprawnością – jeszcze więcej, ponieważ świadczenie „Aktywni rodzice w pracy” może być wyższe. Przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego warto sprawdzić, czy rodzinie nie przysługują dodatkowe pieniądze. Wiele osób kojarzy jedynie 800+, tymczasem lista dostępnych świadczeń jest znacznie dłuższa, a część z nich można ze sobą łączyć. Źródło: gazetaprawna.pl Zobacz także: 500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty
500 zł na dziecko bez kryterium dochodowego w nowym roku szkolnym. Rodzice nie wiedzą o tym świadczeniu
Rok szkolny zbliża się wielkimi krokami, a razem z nim kolejne wydatki. W jednej z gmin rodzice mogą jednak liczyć na dodatkowe wsparcie. Samorząd wypłaci 500 zł na każde dziecko, a dochody rodziny nie będą miały żadnego znaczenia.
Od 1 sierpnia rodzice mogą ubiegać się o dodatkowe pieniądze na uczące się dziecko. Tym razem chodzi o Wadowicki Bon Edukacyjny, czyli jednorazowe świadczenie w wysokości 500 zł na ucznia szkoły podstawowej. Program skierowany jest do mieszkańców gminy Wadowice i ma pomóc rodzicom w opłaceniu zajęć rozwijających zainteresowania dzieci. Nabór potrwa do końca października, a wszystkie wypłaty mają zostać zrealizowane jeszcze w 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny 2026. Kto może dostać 500 zł? O świadczenie mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie dzieci uczęszczających do klas I–VIII szkół podstawowych, które mieszkają na terenie gminy Wadowice. Najważniejsze informacje o programie: kwota wsparcia: 500 zł na dziecko, termin składania wniosków: od 1 sierpnia do 31 października 2026 r., miejsce składania wniosków: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Wadowicach, wypłata świadczeń: do końca 2026 roku. Wadowicki Bon Edukacyjny nie jest nowością. W ubiegłym roku samorząd wypłacił blisko 2,8 tys. świadczeń, a do rodzin trafiło prawie 1,4 mln zł. To pokazuje, że program cieszy się dużym zainteresowaniem. Dla wielu rodzin dodatkowe 500 zł oznacza możliwość opłacenia zajęć, z których dziecko musiałoby zrezygnować ze względu na koszty. W tym roku zasady pozostają takie same – nie ma kryterium dochodowego, nie trzeba rozliczać wydatków, a wnioski będzie można składać od 1 sierpnia do 31 października. 500 zł bez kryterium dochodowego. Na co można przeznaczyć pieniądze? Największą zaletą programu jest to, że nie obowiązuje kryterium dochodowe. Oznacza to, że wysokość zarobków rodziców nie ma wpływu na możliwość otrzymania świadczenia. Pieniądze mają pomóc w sfinansowaniu zajęć pozalekcyjnych, dlatego można je przeznaczyć m.in. na: korepetycje, zajęcia sportowe, zajęcia artystyczne, zajęcia rehabilitacyjne. Co ważne, gmina nie wymaga rozliczania wydatków. Rodzice sami decydują, na jakie zajęcia przeznaczą środki. Świadczenie jest również zwolnione z podatku. Jeden wniosek na dziecko. Warto ustalić to wcześniej Choć zasady programu są proste, jest jeden szczegół, o którym warto pamiętać. Bon przysługuje jednemu z rodziców lub opiekunów, dlatego liczy się kolejność złożenia wniosku. Jeśli oboje rodzice zajmują się formalnościami, dobrze wcześniej ustalić, kto złoży dokumenty. Dzięki temu można uniknąć niepotrzebnych problemów związanych z podwójnym zgłoszeniem. Źródła: portalsamorzadowy.pl, farmer.pl Zobacz także: 1000 zł na dziecko zamiast 800 plus już od stycznia? Wiadomo, co z waloryzacją ZUS przypomina rodzicom o 300 plus. Ta data może zdecydować o terminie wypłaty Aż 400 zł dla uczących się dzieci. Rodzice nie mają pojęcia o tym dodatku (i to nie jest 300 plus!)