Rodzice żądają zwrotu kosztów wycieczki szkolnej. „Córka musiała myć włosy w bidecie”
Najpierw była ekscytacja i odliczanie dni do wyjazdu. Potem przyszło zderzenie z rzeczywistością, której nikt się nie spodziewał. A na pewno nie za takie pieniądze.
„Mamo, to był koszmar” – usłyszałam od córki po wycieczce szkolnej do Francji. Najpierw myślałam, że przesadza. Potem zobaczyłam zdjęcia i filmiki. To miała być przygoda życia To była 8-dniowa wycieczka objazdowa dla 7 i 8 klas. Program zapowiadał się świetnie – zwiedzanie, nowe miejsca, wspomnienia na całe życie. Jako rodzice zapłaciliśmy niemałe pieniądze, wierząc, że nasze dzieci będą miały zapewnione przynajmniej podstawowe warunki. Wycieczkę organizowała firma zewnętrzna, współpracująca ze szkołą. Nikt z nas nie przypuszczał, że standard noclegów może być aż tak niski. Dzieci nocowały w różnych miejscach i – jak się okazało – każde kolejne było gorsze od poprzedniego. Już pierwsze relacje córki były niepokojące, ale dopiero po powrocie dowiedziałam się, jak to wyglądało naprawdę. Brak wody, prowizorka i upokarzające warunki W jednym z noclegów nie było ciepłej wody. Dzieci stały przed wyborem: myć się w lodowatej wodzie albo wcale. Mówimy o kilkunastoletnich dzieciach, które przez kilka dni były w podróży. W innym miejscu sytuacja była jeszcze bardziej absurdalna. Woda była dostępna... ale nie pod prysznicem. Leciała tylko z kranu, w toalecie i w bidecie. Dziewczynki próbowały sobie radzić jak mogły – część używała suchego szamponu, inne, w tym moja córka, myły włosy w bidecie. Trudno mi to nawet opisać bez emocji. To nie są warunki, które powinny być akceptowalne na szkolnej wycieczce. To jest zwykłe poniżenie i brak podstawowego komfortu. Dzieci mają zdjęcia i nagrania, które jasno pokazują, jak wyglądały te miejsca. To nie są „przesadzone opowieści nastolatków”, tylko twarde dowody. Tak tego nie zostawimy Po powrocie dzieci zaczęliśmy rozmawiać między sobą jako rodzice. Okazało się, że większość z nas jest w szoku i czuje się zwyczajnie oszukana. Zapłaciliśmy za wycieczkę, która miała być bezpieczna i komfortowa, a nasze dzieci wróciły zmęczone, sfrustrowane i – co najgorsze – rozczarowane. Nie chodzi tylko o pieniądze, choć uważamy, że powinniśmy otrzymać ich zwrot przynajmniej w części. Chodzi o odpowiedzialność. Ktoś dopuścił do tego, żeby dzieci nocowały w takich warunkach. Szkoła odsyła nas do organizatora, organizator zapewne będzie się bronił. A my zostajemy z poczuciem, że nikt nie chce wziąć za to odpowiedzialności. Moja córka miała wrócić z tej wycieczki z pięknymi wspomnieniami. Zamiast tego mówi, że już nigdy nie chce jechać na żadną szkolną wycieczkę. I naprawdę trudno mi się jej dziwić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Nie wszystko kręci się wokół wygody ucznia”. Nauczycielka ma 1 radę dla roszczeniowych rodziców
Podwyżka 800 plus do 1000 zł. Większość Polaków mówi kategoryczne „nie”
Mija 10 lat od startu programu Rodzina 500 plus, dziś wypłacanego jako 800 plus. Czy świadczenie powinno zostać podniesione do 1000 zł z możliwością kolejnych waloryzacji?
W kwietniu mija 10 lat od pierwszych wypłat w programie Rodzina 500 plus, który dziś funkcjonuje jako 800 plus i trafia do rodzin z dziećmi do 18. roku życia w całej Polsce. Przy okazji okrągłej rocznicy „Super Express” sprawdził nastroje wokół kolejnej zmiany: czy świadczenie powinno wzrosnąć do 1000 zł. Wynik badania Instytutu Badań Pollster jest dość zaskakujący: aż 61 proc. dorosłych badanych jest przeciw. Większość Polaków nie zgadza się na 1000 plus W badaniu Pollster, zrealizowanym w dniach 2-3 kwietnia na reprezentatywnej próbie 1011 dorosłych Polaków, większość respondentów opowiedziała się przeciw podwyżce 800 plus do 1000 zł. To ważny sygnał, bo dotyczy nie tylko rodzin pobierających świadczenie, ale całego elektoratu: osób w różnym wieku i o różnych sytuacjach życiowych. Tak wyraźny rozkład odpowiedzi pokazuje, że przy kolejnych propozycjach podnoszenia kwoty coraz mocniej zderzają się dwie perspektywy. Z jednej strony jest oczekiwanie, by program nadążał za kosztami życia, z drugiej ostrożność wobec dalszego zwiększania stałych wydatków państwa. W samym wyniku widać też, że zwolennicy waloryzacji nie zniknęli z debaty: 39 proc. to wciąż duża grupa, która uważa, że 1000 zł byłoby uzasadnione. Wsparcie dla rodzin działa, ale cel demograficzny nie został dowieziony W dyskusji o świadczeniu często pada pytanie, „po co” program istnieje: czy ma zachęcać do posiadania dzieci, bo przecież takie było główne założenie, czy raczej stabilizować budżety rodzin, które już je mają. W ocenie obecnej w debacie publicznej podkreśla się, że cel demograficzny nie został osiągnięty w trwały sposób, bo wskaźniki urodzeń wciąż pozostają niskie. Jednocześnie program jest wskazywany jako realne wsparcie finansowe i narzędzie ograniczania ubóstwa. To połączenie sprawia, że temat podwyżki 800 plus do 1000 zł nie jest tylko sporem o liczby. Dla rodziców to rozmowa o bezpieczeństwie finansowym, a dla wielu pozostałych obywateli także o tym, jak dzielić publiczne pieniądze między różne potrzeby. I właśnie dlatego wynik sondażu może być zapowiedzią twardszej, bardziej wymagającej dyskusji o tym, w jakim kierunku powinno iść wsparcie dla rodzin w kolejnych latach. Dziesięć lat programu i szybkie zmiany zasad Program Rodzina 800 plus zdążył się na dobre wpisać w codzienność wielu domów. Początkowo był skierowany do rodzin z większą liczbą dzieci: pieniądze przysługiwały na drugie i kolejne dziecko, a na pierwsze dopiero po spełnieniu kryterium dochodowego. Z czasem zasady się zmieniły: od lipca 2019 r. program objął każde dziecko do 18. roku życia, bez względu na dochód w rodzinie. Kolejna ważna data to 1 stycznia 2024 r., gdy świadczenie podniesiono do 800 zł. W przestrzeni publicznej wraca dziś pytanie, czy to już wystarczający poziom wsparcia, czy raczej etap przejściowy przed kolejną waloryzacją. Dla wielu rodziców to nie jest abstrakcyjna dyskusja: w domowym budżecie liczy się regularność wpływów i przewidywalność decyzji państwa, bo od tego zależy planowanie wydatków na szkołę, jedzenie czy zajęcia dodatkowe. Źródło: polityka.se.pl Zobacz także: Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Tyle Polacy wkładają do koperty na komunię 2026. Podobno wstyd dać mniej
Ile dać na komunię? To pytanie wraca co roku, gdy rodziny szykują się do majowych uroczystości. Goście najczęściej wybierają kopertę z gotówką, ale kwoty różnią się w zależności od pokrewieństwa i kosztu przyjęcia. Dane z raportu Santander Consumer Bank pokazują też, ile maksymalnie daje większość Polaków.
Końcówka kwietnia i maj to w Polsce czas Pierwszych Komunii – ważnego święta dla dziecka i całej rodziny, ale też momentu, w którym na nowo wraca temat kosztów. Gdy rodzice dopinają przyjęcie, strój i dekoracje, goście zwykle stają przed tym samym pytaniem: ile włożyć do koperty w 2026 roku, by było „w sam raz” i dla dziecka, i dla domowego budżetu. Kwoty w kopercie w 2026 roku: widać wyraźnych faworytów W praktyce najczęściej wygrywa gotówka – bo daje dziecku swobodę wyboru albo szansę, by odłożyć pieniądze na później. A jednak kwoty, które krążą w rodzinnych rozmowach, nie są przypadkowe. Z jednej strony działa tradycja i stopień pokrewieństwa, z drugiej rosnące ceny i to, jak wygląda samo przyjęcie. Pomocne mogą być deklaracje z raportu Santander Consumer Bank, które pokazują, jak rozkładają się najczęściej wskazywane sumy. Najliczniejsza grupa badanych (18 proc.) deklaruje przedział 401–500 zł. Kolejne odpowiedzi również są dość „środkowe”: 16 proc. wskazuje 201–300 zł, po 14 proc. wybiera 101–200 zł oraz 301–400 zł, a 7 proc. planuje dać 501–600 zł. Na drugim biegunie jest 6 proc. osób, które zamierzają przeznaczyć do 100 zł. I teraz informacja, która szczególnie wybija się z tych danych i często studzi emocje: według tego samego raportu tylko 2 proc. badanych planuje dać dziecku na komunię więcej niż 1000 zł. To ważny sygnał, że „czterocyfrowa koperta” wcale nie jest standardem – nawet jeśli często pada w rodzinnych dyskusjach. Kto daje najwięcej, a kto trzyma się niższych stawek? Kwota w kopercie najczęściej jest uzależniona od relacji z dzieckiem i od tego, czy prezent jest od jednej osoby, czy od całej rodziny. W 2026 roku w obiegu funkcjonują takie widełki: Chrzestni: zwykle mówi się o kwotach od 500 do 1500 zł (lub więcej). Często dochodzi do tego dodatkowa pamiątka. Dziadkowie: najczęściej pojawia się zakres od 300 do 800 zł. Ciocie i wujkowie: realny i często wybierany przedział to od 200 do 500 zł. Dalsza rodzina i znajomi: najczęściej pada około 100–300 zł. Warto pamiętać, że te kwoty nie są „cennikiem” i nie muszą pasować do każdej sytuacji. Dla wielu rodzin naturalne jest też to, że jeśli na uroczystość idzie kilka osób (np. rodzice z dziećmi), wręczają jedną, większą kopertę wspólnie. Co naprawdę wpływa na decyzję i jak uniknąć niepotrzebnej presji? Przy temacie komunii łatwo o porównania, a stąd już krok do poczucia, że wypada dać więcej, niż naprawdę jesteśmy w stanie. W codziennych rozmowach przewijają się jednak dość konkretne czynniki, które goście biorą pod uwagę: Twoje możliwości finansowe – to one powinny być punktem wyjścia. Stopień pokrewieństwa – im bliższa relacja, tym częściej wybierane są wyższe kwoty. Koszt przyjęcia i tzw. talerzyka – część osób stara się, by prezent przynajmniej zbliżał się do kosztu udziału w uroczystości. Wielkość uroczystości – skromne spotkanie w domu i duże przyjęcie w lokalu zwykle uruchamiają inne oczekiwania. Jeśli masz wątpliwości, może pomóc prosta zasada: kwota powinna być dla ciebie realna, a jednocześnie wyrażać obecność i wsparcie w ważnym dniu dziecka. To nie konkurs, a pieniądze w kopercie nie są jedyną miarą zaangażowania. Dla wielu dzieci równie ważne będzie to, kto przyszedł, kto pogratulował i kto po prostu był obok. Źródło: Santander Consumer Bank Zobacz też: Nawet 1200 zł dopłaty do kolonii w wakacje. Liczy się data urodzenia dziecka
Uważaj: możesz stracić 800 plus. 30 kwietnia to decydująca data, inaczej będziesz czekać tygodniami
Wniosek o 800 plus na nowy okres świadczeniowy nie przedłuża się automatycznie. ZUS przypomina, że kluczowy jest termin 30 kwietnia: tylko wtedy można uniknąć przerwy w przelewach i dostać pieniądze bez opóźnień.
Rodziny, które korzystają ze świadczenia 800 plus, wchodzą właśnie w kluczowy moment przygotowań do nowego okresu wypłat. Wnioski na cykl od 1 czerwca 2026 r. do 31 maja 2027 r. można składać od 1 lutego i warto pamiętać o jednym: bez nowego wniosku pieniądze nie „przejdą” automatycznie na kolejny rok. To szczególnie ważne teraz, gdy kalendarz decyduje o tym, czy czerwcowy przelew pojawi się na koncie bez przerwy. Końcówka kwietnia to bezpieczna granica, jeśli liczy się ciągłość W praktyce najwięcej zależy od tego, kiedy wniosek trafi do ZUS. Złożenie kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku do 30 kwietnia oznacza, że świadczenie za czerwiec zostanie przyznane i wypłacone najpóźniej do 30 czerwca. Jeśli formalności zostaną załatwione w maju, wypłata (z wyrównaniem od czerwca) powinna trafić nie później niż do 31 lipca. Wniosek złożony w czerwcu również daje wyrównanie od czerwca, ale czas na wypłatę wydłuża się do 31 sierpnia. To scenariusz, w którym pieniądze nie przepadają, ale na przelew można poczekać kilka tygodni dłużej. Najbardziej dotkliwe bywa spóźnienie po 30 czerwca. Wtedy prawo do świadczenia ustalane jest od miesiąca złożenia wniosku, czyli przykładowo dokument wysłany w lipcu nie obejmie już czerwca. Przy takim opóźnieniu wypłata może dotrzeć nawet do 30 września. Wniosek trzeba złożyć online Wniosek o 800 plus da się złożyć wyłącznie elektronicznie. Do wyboru są cztery kanały: PUE ZUS / eZUS, aplikacja mZUS, bankowość elektroniczna, portal Emp@tia. To rozwiązanie ma plusy: dokumenty można wysłać o dowolnej porze, także poza miejscem zamieszkania. Jeśli po drodze pojawi się wątpliwość, czy wniosek na pewno został wysłany, pomocna jest weryfikacja na PUE ZUS. Po zalogowaniu w zakładce „Rodzina 800+” i w sekcji „Szczegóły Twoich wniosków” widać, czy wniosek wpłynął oraz jaki ma status obsługi. Warto też pamiętać o podstawowych zasadach samego świadczenia: 800 zł miesięcznie przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia, bez kryterium dochodowego. Przy opiece naprzemiennej kwota dzielona jest po równo, czyli wynosi po 400 zł dla każdego z opiekunów. Noworodek i cudzoziemcy: tu terminy i warunki potrafią zaskoczyć W rodzinach, w których pojawia się nowy członek, obowiązuje osobna, ważna reguła. Rodzic ma 3 miesiące na złożenie wniosku na nowo narodzone dziecko, a dochowanie tego terminu oznacza wypłatę z wyrównaniem od dnia urodzenia. To może mieć znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy początek roku świadczeniowego zbiega się z intensywnym czasem po porodzie. Zmieniły się też warunki dotyczące części cudzoziemców. Dla obywateli Ukrainy ze statusem UKR wypłata 800 plus została wstrzymana 31 stycznia 2026 r., a od 1 lutego 2026 r. konieczne było złożenie nowego wniosku na okres 2025/2026 i spełnienie warunków, w tym wskazanego w materiałach wymogu aktywności zawodowej. Zmiany objęły ok. 150 tys. osób. Od 1 czerwca 2026 r. podobne zasady dotyczące aktywności zawodowej mają objąć również innych cudzoziemców spoza UE i EFTA, którzy legalnie przebywają w Polsce i mają dostęp do rynku pracy. Zainteresowanie programem pozostaje duże: do ZUS miało wpłynąć blisko 3 mln wniosków obejmujących ponad 4,3 mln dzieci. Tym bardziej opłaca się nie odkładać formalności na ostatnie dni i wybrać termin, który daje rodzinie największy spokój w czerwcu. Źródło: prawo.pl Zobacz także: Pensja dla matek od 2333 zł do 9332 zł miesięcznie za rodzenie dzieci. Kiedy nowe świadczenie?
„Zarabiamy 18 tys. zł i 800 plus nie wystarcza”. Rodzice chcą więcej pieniędzy od państwa
„800 plus to już za mało” – twierdzi prof. Julian Auleytner, pomysłodawca programu 500 plus. Zdaniem ekonomisty rodziny powinny dostawać co najmniej 1000 zł na dziecko. Dla jednych to konieczne wsparcie, dla innych – kolejny krok do „rozdawnictwa”.
W obecnej formie program 800 plus działa od 1 stycznia 2024 roku. Jedyna zmiana w wysokości świadczenia to podwyżka z 500 do 800 zł. Poza tą jednorazową zmianą kwota świadczenia nie jest waloryzowana. To znaczy, że choć na konto wciąż wpływa 800 zł, realnie można za nie kupić coraz mniej. Według prof. Juliana Auleytnera, ekonomisty i pomysłodawcy programu 500 plus, obecna realna wartość świadczenia to już tylko ok. 739 zł. W rozmowie z „Faktem” ekspert zasugerował, że państwo powinno wypłacać rodzinom co najmniej 1000 zł na dziecko, a najlepiej dokładnie 1080 zł. Tyle dziś wynosi minimum egzystencji dla dziecka w rodzinie z dwojgiem dzieci. Profesor przekonuje, że wysokość świadczenia nie powinna zależeć od politycznej decyzji tuż przed wyborami, ale być automatycznie powiązana z kosztami życia. W 2016 roku 500 plus stanowiło 106 proc. minimum egzystencji. Po latach, mimo podwyżki do 800 zł, świadczenie pokrywa już tylko 78 proc. tej kwoty. „Za 800 zł nie da się dziś utrzymać dziecka” Rodzice nie mają wątpliwości, że pieniądze z programu nie wystarczają już na tyle, co kilka lat temu. Wystarczy spojrzeć na ceny jedzenia, ubrań, zajęć dodatkowych czy rachunków. – Kiedyś za 500 plus mogłam kupić córce buty, kurtkę i jeszcze zostało na zajęcia. Dziś 800 zł znika w kilka dni. Same zakupy spożywcze kosztują nas dużo więcej niż rok temu – mówi mama dwójki dzieci. Najbardziej odczuwają to rodziny wielodzietne. Dla nich 800 plus jest realnym wsparciem, ale coraz częściej tylko częściowo pokrywa wydatki. Bo choć w teorii więcej dzieci to więcej pieniędzy, w praktyce koszty życia znacząco rosną. – Mam trójkę dzieci i nie wyobrażam sobie, żeby tego świadczenia nie było. Ale prawda jest taka, że ono już nie daje takiego poczucia bezpieczeństwa jak kiedyś. Wszystko podrożało: obiady w szkole, buty, nawet zwykłe zeszyty – mówi mama z Poznania. To właśnie na takie sytuacje powołuje się prof. Auleytner. Jego zdaniem świadczenie powinno być traktowane nie jako „prezent od państwa”, ale inwestycja w dzieci. Profesor uważa, że dziecko jest przyszłym podatnikiem, więc państwo powinno zagwarantować mu minimum potrzebne do życia. 1000 plus dla wszystkich czy tylko dla najbiedniejszych? Wraz z pomysłem podwyżki wróciła też stara dyskusja: czy pieniądze powinny dostawać wszyscy, czy tylko rodziny o niskich dochodach. Coraz więcej osób uważa, że bogaci rodzice nie potrzebują 800 plus, a państwo powinno pomagać tylko tym, którzy naprawdę mają problem z utrzymaniem dzieci. Prof. Auleytner się z tym nie zgadza. Podkreśla, że wszystkie dzieci mają takie same prawa, niezależnie od tego, ile zarabiają ich rodzice. Dlatego – jego zdaniem – świadczenie powinno nadal być powszechne. Dotyczy to także dzieci cudzoziemców, jeśli ich rodzice pracują i płacą podatki w Polsce. – Razem z mężem zarabiamy około 18 tys. zł miesięcznie na rękę, mamy dwoje dzieci. Ktoś powie, że przy takich zarobkach 800 plus nie robi różnicy. A jednak, kiedy płacimy za przedszkole prywatne, angielski, basen, ubrania, wizyty u lekarza i zwykłe zakupy, widzę, jak szybko te pieniądze znikają. Nie uważam, że żyjemy skromnie, ale też nie mam poczucia, że 800 zł dziś naprawdę wystarcza na potrzeby dziecka – mówi mama 4- i 6-latka. Na razie rząd nie zapowiedział prac nad „1000 plus”. Sam prof. Auleytner przyznaje jednak, że temat może wrócić przed wyborami w 2027 roku. Jego zdaniem to nie kwestia tego, czy świadczenie wzrośnie, ale kiedy politycy uznają, że 800 zł przestało wystarczać. Zobacz także: 800 plus to za mało: kiedy wejdzie 1000 plus? Ekonomista: „To minimum egzystencji”
208 800 zł jednorazowo albo 800 plus co miesiąc. Rodzice będą mogli zadecydować?
200 000 plus to propozycja Klubu Jagiellońskiego: rodzice nowo narodzonego dziecka mieliby jednorazowo dostać 208 800 zł. Program miałby zastąpić świadczenia 800 plus i „Aktywny Rodzic”.
200 000 plus to pomysł, który może przykuć uwagę świeżo upieczonych rodziców: jednorazowa wypłata 208 800 zł miałaby trafić do nich w ciągu miesiąca od narodzin dziecka. Propozycję przedstawili eksperci Klubu Jagiellońskiego, a zakładany start programu to 2027 r. Jednym z najważniejszych założeń programu jest dobrowolność. Rodzice mieliby wybór: albo otrzymanie większej kwoty „na start”, albo pozostanie przy wypłatach miesięcznych z programu 800 plus i ewentualnie innych programów, takich jak tzw. babciowe. Jedna wypłata, jedna decyzja: co dokładnie miałoby się zmienić od 2027 r.? W proponowanym modelu „ustawieniem bazowym” wsparcia po narodzinach dziecka byłby transfer 208 800 zł wypłacany w ciągu miesiąca od porodu. Dla rodziców najważniejszy jest jednak mechanizm wyboru. Program miałby być dobrowolny, czyli to opiekunowie decydowaliby, czy chcą jednorazowej wypłaty, czy wolą świadczenia rozłożone w czasie. W propozycji pojawia się też możliwość „mieszania” rozwiązań: rodzice mogliby zrezygnować z jednorazowej wypłaty lub jej części na rzecz świadczeń wypłacanych co miesiąc. Uwzględniane świadczenia to 800 plus oraz „Aktywny Rodzic” w podstawowym modelu wskazanym w opisie programu, czyli 1500 zł miesięcznie od 12. do 35. miesiąca życia dziecka. Skąd pomysł na program 200 000 plus? Kwota 208 800 zł nie jest przypadkowa. W propozycji wyjaśniono, że to suma odpowiadająca równowartości 800 plus wypłacanego przez 18 lat (172 800 zł) oraz środków z programu „Aktywny Rodzic” (36 000 zł). Założenie jest proste: to te same pieniądze, ale wypłacone w innym momencie. Autorzy pomysłu przekonują, że taki jednorazowy zastrzyk gotówki może pomóc młodym rodzicom bardziej niż comiesięczne przelewy, które często przeznaczane są na bieżące wydatki związane z utrzymaniem dziecka. Wśród przykładów zastosowań wskazano przede wszystkim sprawy mieszkaniowe, które dla wielu rodzin są dziś główną przeszkodą w decyzjach o dziecku. W praktyce taka kwota mogłaby pójść na wkład własny przy zakupie mieszkania albo na nadpłatę kredytu hipotecznego i obniżenie miesięcznej raty. W propozycji wskazano też źródła finansowania. Jak podaje Infor, jednym z nich miałaby być rezygnacja z 13. i 14. emerytury. Czy ten program wejdzie w życie? Wśród rodziców i ekspertów pojawia się wiele wątpliwości. Jedna z nich dotyczy rynku mieszkaniowego: jeśli duże kwoty gotówki trafiłyby do wielu rodzin w podobnym czasie, w teorii można obawiać się wzrostu cen nieruchomości, a więc sytuacji, w której beneficjentem zmian byliby pośrednio sprzedający lub deweloperzy. Pojawia się też pytanie, czy w sytuacjach losowych, np. śmierci dziecka, rodzice byliby zobowiązani zwrócić część kwoty. Choć szacunki GUS nie są optymistyczne – w 2025 r. zarejestrowano ok. 238 tys. urodzeń żywych, czyli ok. 14 tys. mniej niż rok wcześniej – na ten moment nie ma planów, by program 200 000 plus został zrealizowany. Źródło: Infor.pl Zobacz także: 500, 1900, a nawet 4000 zł: tyle trafia na konta rodziców. Trzeba wiedzieć, gdzie złożyć wniosek
„Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
Pierwsze zdanie brzmi niewinnie, ale zostaje w głowie na długo: „Mamy bardzo biedne definicje bogactwa”. Bo kiedy mówimy „bogaty”, niemal automatycznie myślimy: pieniądze. Konto. Cyfry. Sukces mierzony kwotą. A potem pada kolejne zdanie, jeszcze mocniejsze: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”.
I w tym momencie coś pęka. Bo nagle okazuje się, że problem nie leży w liczbach, tylko w głowie. Bogaty umysł to nie stan na koncie W rozmowie, którą możecie obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja, pada definicja bogactwa, której rzadko się dziś używa. Bogactwo nie jako „więcej”, ale jako „mam dokładnie to, co chcę mieć, i radzę sobie z resztą”. To stan umysłu, a nie stan konta. Bardzo mocny jest moment, w którym Julia Izmałkowa opowiada o krótkiej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Mówi komuś: „pewnie jesteś bardzo zajęty”. A w odpowiedzi słyszy: „Nie, ja mam czas”. I to zdanie uderza jak obuchem. Bo kiedy ostatnio ktoś powiedział nam spokojnie, bez pośpiechu: „mam czas”? Czas jako definicja luksusu To właśnie ten moment w wywiadzie robi ogromne wrażenie. „Mam czas” nie oznacza braku obowiązków. Oznacza, że ktoś nie żyje w permanentnym poczuciu braku, biegu, zadyszki. Nie jest „chomikiem w kołowrotku”. Bogaty umysł – jak pada w rozmowie – to umysł zasobów. Czasowych, emocjonalnych, relacyjnych. To ktoś, kto ma czas dla ważnych ludzi i ważnych spraw. Kto nie żyje w ciągłym napięciu „zaraz, szybko, jeszcze tylko to”. I trudno nie pomyśleć: ilu z nas naprawdę tak żyje? Chcemy wszystkiego natychmiast. I to nas zubaża Druga ważna myśl z wywiadu dotyka czegoś, co wszyscy znamy aż za dobrze – potrzeby natychmiastowych rozwiązań. Chcemy „plastra”. „Aspiryny”. Szybkiego efektu bez refleksji. Gdyby dało się w dwie godziny zostać bogatym, każdy by to zrobił. Gdyby wystarczył jeden kurs, jeden zestaw nawyków, jedna poranna rutyna z matchą i medytacją – wszyscy bylibyśmy spełnieni. Ale takiej formuły nie ma. I bardzo trudno się z tym pogodzić. Problem polega na tym, że zamiast zatrzymać się i zapytać „dlaczego boli?”, wolimy połknąć tabletkę i iść dalej. Bez namysłu. Bez refleksji. Bez pytania o cenę. Każda decyzja ma koszt. I rzadko go liczymy Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy jest ten o „liczeniu ceny”. Bo nasza pensja to nie tylko kwota, która wpływa na konto. To także godzina powrotu do domu. To obecność (lub jej brak) przy wieczornej bajce. To poziom stresu, który przynosimy ze sobą do relacji. To pytanie, czy po pracy mamy jeszcze energię na bycie z bliskimi. Czy jesteśmy „naładowani”, czy raczej emocjonalnie wypaleni. To wszystko jest kosztem – albo zasobem – naszej pracy i naszych wyborów. A my bardzo często patrzymy wyłącznie na cyferki. I to – jak pada wprost w wywiadzie – jest właśnie biedny umysł. Szczęście też jest formą zapłaty To, czy jesteśmy szczęśliwi. Czy czujemy sens. Czy budzimy się w poniedziałek z myślą „chcę”, a nie „muszę”. To również jest zapłata. Albo cena, jeśli tego nie ma. Nie da się ocenić, czy coś jest „lepsze” lub „gorsze”, porównując wyłącznie liczby. Bo my nie jesteśmy tylko liczbami. Jesteśmy ludźmi – z emocjami, relacjami, granicami i potrzebą sensu. Ten wywiad nie daje gotowych recept. Nie obiecuje szybkich efektów. Ale robi coś znacznie ważniejszego – zatrzymuje i zmusza do myślenia. Całą rozmowę obejrzysz na kanale YouTube Mamotoja. Jeśli czujesz, że temat bogactwa, pracy, ceny i sensu dotyczy także ciebie – ten wywiad naprawdę warto zobaczyć w całości.
„Dobrze zarabiam, ale kupuję ciuchy w Pepco i ceruję dzieciom skarpety. To żaden wstyd”
Może to staroświeckie, ale wierzę, że wychowanie ma większą wartość niż jakiekolwiek logo. I jeśli mogę nauczyć swoje dzieci jednego, to tego, że człowieka nie definiuje metka, tylko to, kim jest – i jak potrafi szanować to, co ma.
Nie wiem, kiedy w rodzicielskim świecie pojawiło się przekonanie, że dzieci muszą chodzić w markowych bluzach i butach za pół pensji, żeby „nie odstawać”. Jestem mamą dwójki – zerówkowicza i ucznia 4 klasy – i choć z mężem naprawdę dobrze zarabiamy, wcale nie mam potrzeby udowadniać tego metkami. Ceruję skarpety, kupuję ciuchy w Pepco i nie wstydzę się tego ani trochę. Bo uczę moje dzieci, że wartość człowieka nie rośnie wraz z rozmiarem logo na bluzie. „Stać was, to dlaczego nie kupicie czegoś porządnego?” Słyszałam to już kilka razy. A ja mam ochotę odpowiedzieć: kupujemy porządne rzeczy, tylko nie uważamy, że porządność mierzy się wysokością ceny. Tak, stać nas na markowe ciuchy, na sneakersy za 900 zł i bluzy, które kosztują więcej niż moja pierwsza pensja, ale zwyczajnie nie chcemy żyć w ten sposób. Moje dzieci dorastają w czasach, w których porównywanie stało się sportem. Na szkolnym korytarzu da się usłyszeć rozmowy o tym, kto ma smartfon z jakiej serii, kto przychodzi w „prawdziwych” Air Force’ach, a kto w „podróbkach z Temu”. Ale w naszym domu zawsze powtarzamy, że pieniądze mają wartość tylko wtedy, kiedy się je szanuje. I że praca, którą wykonujemy, nie służy temu, by kupić wszystko bez zastanowienia. Kiedy powiedziałam starszemu, że nie dostanie na święta markowej bluzy, a młodszemu, że jego ulubione spodnie zaszyję, zamiast wyrzucać, usłyszałam: „ale inni tak nie robią”. I właśnie dlatego chcę, żeby moje dzieci wiedziały, że normalność nie polega na bezmyślnym wydawaniu pieniędzy. Nie chcę wychować „bananowych dzieciaków” Szczerze? Przeraża mnie, że rodzice wychowują nastolatków, którzy uważają, że telefon za 2 tysiące jest „średni”. A przecież te zachowania nie biorą się znikąd – wychowują je dorośli, którzy myślą, że miłość mierzy się prezentami i trendami. U nas w domu nie brakuje niczego, ale są granice. Nie kupujemy, żeby się pokazać. Nie kupujemy, żeby dogonić mody, które zmieniają się szybciej niż rozmiary dziecięcych butów. Zamiast tego uczymy dzieci, że pieniądze mogą być narzędziem do dobrego życia, a nie do niekończącego się porównywania. Chcę, żeby moje dzieci wiedziały, że jeśli chcą w dorosłości mieć markowe rzeczy – niech będą efektem ich własnej pracy i decyzji. Nie moich i nie męża. Cerowanie, thrift i Pepco – to też lekcja Kiedy ceruję skarpety, moja mama patrzy na mnie z uznaniem, a niektórzy znajomi z lekkim niedowierzaniem. A ja widzę w tym coś więcej niż zwykłą oszczędność. Widzę moment, w którym mogę pokazać dzieciom, że rzeczy mają swoją wartość, dopóki o nie dbamy. Synowie pytają, dlaczego nie wyrzucam, tylko naprawiam – odpowiadam, że szacunek do tego, co mamy, to pierwsza lekcja szacunku do pieniędzy. Czasem któryś z chłopaków przynosi mi spodnie z dziurą i pyta, czy „zrobię to swoje magiczne zszywanie”. Oboje widzą, że nic nie przychodzi samo i nic nie jest na jeden raz. A Pepco? Jest dla mnie zupełnie dobrym miejscem, żeby kupić bluzkę, legginsy czy piżamę. Dzieciom nie robi to żadnej różnicy, dopóki my – dorośli – nie zaczniemy im wmawiać, że powinna. Zobacz także: Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy będzie podwyżka 800 plus? Eksperci wskazują konkretną datę
Czy świadczenie 800 plus wzrośnie wcześniej, niż planowano? Choć rząd zapowiedział brak waloryzacji do 2028 roku, pojawiają się nowe okoliczności. Sprawdź, co się zmienia i kto może skorzystać.
Z powodu inflacji realna wartość świadczenia 800 plus spadła. Obecnie szacuje się, że jego siła nabywcza wynosi od 760 do 780 zł. Choć wskaźnik inflacji wrócił do niższych poziomów, skumulowany wzrost cen i wyższe koszty życia wpływają na skuteczność wsparcia. Kiedy będzie waloryzacja 800 plus? Świadczenie wychowawcze 800 plus, które od 1 stycznia 2024 roku zastąpiło poprzednie 500 plus, według planów rządowych ma pozostać na tym samym poziomie do końca 2028 roku. Jednak rosnące koszty życia i coraz częstsze głosy ze strony polityków oraz obywateli sugerują, że waloryzacja może nastąpić wcześniej. Obecne dokumenty budżetowe na lata 2025–2028 zakładają utrzymanie nominalnej wartości świadczenia. To oznacza brak automatycznych podwyżek. Mimo to, jak podaje gazetaprawna.pl, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r., Rada Ministrów ma prawo do zmiany wysokości świadczenia poprzez rozporządzenie, jeśli uzna to za zasadne w związku z inflacją. Propozycje podniesienia świadczenia Podczas konwencji „Myśląc Polska” zaprezentowano pomysł wprowadzenia corocznej waloryzacji świadczenia oraz zwiększenia wsparcia dla rodzin wielodzietnych. Rozważany był również projekt wprowadzenia świadczenia 1000 plus, jednak jak wskazują eksperci, jego koszt wynosiłby około 17–20 mld zł rocznie, co w obecnej sytuacji budżetowej jest trudne do zrealizowania. Zmiany dla obywateli Ukrainy od września 2025 roku Świadczenie przysługuje rodzicom, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym oraz dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych. Otrzymują je także cudzoziemcy legalnie przebywający w Polsce, w tym obywatele Ukrainy. Nowelizacja przepisów przewiduje, że od września 2025 roku świadczenie 800 plus będzie przysługiwać tylko obywatelom Ukrainy legalnie przebywającym w Polsce i osiągającym dochody na poziomie co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia (tj. 2333 zł brutto w 2025 roku). Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie co miesiąc weryfikować legalność zatrudnienia i pobytu. Źródła: forsal.pl, gazetaprawna.pl
Szkolne wycieczki to dla rodziców sprawdzian z rachunkowości. „Moje dziecko cierpi”
Wycieczki szkolne miały być przyjemnością i sposobem na naukę poza klasą. Dziś dla wielu rodziców to test finansowy, a dla dzieci – źródło stresu i poczucia wykluczenia. Matka 6-klasisty opisuje, jak jej dziecko wraca z wycieczek przygnębione i zawstydzone.
„Moje dziecko często wraca ze szkoły smutne – nie chodzi o naukę, tylko o to, że nie ma tyle pieniędzy, co reszta klasy” – pisze mama w liście do redakcji. Wycieczki, które kiedyś były okazją do wspólnego spędzania czasu i poznawania nowych miejsc, coraz częściej stają się rankingiem możliwości finansowych rodziców. Koszty rosną, programy są przeładowane, a dzieci czują presję – chcą uczestniczyć, a nie mogą. „Czuję, że cierpi – wstydzi się, że nie może chodzić na dodatkowe atrakcje, że nie kupi tylu pamiątek co inni, nie kupi tylu przekąsek” – dodaje mama. Dzieci obserwują kolegów, porównują się, a to rodzi poczucie niesprawiedliwości i smutek. Portfele decydują, kto jest w grze Rodzice coraz częściej zgłaszają się na wycieczki, które kosztują kilkaset, a nawet ponad tysiąc złotych. Pakiety obejmują przewodników, bilety wstępu, posiłki, transport i dodatkowe atrakcje. To nie problem dla tych, którzy mogą sobie pozwolić, ale dla wielu rodzin – duże obciążenie. „Nie chodzi o to, że chcę oszczędzać. Chodzi o to, że uczę dziecko, że nie pieniądze są najważniejsze, a wycieczki szkolne to stresujący test portfela” – mówi matka. Niestety, nauczyciele i szkoły rzadko biorą pod uwagę sytuację finansową rodzin. Dzieci nie powinny ponosić konsekwencji dorosłych „Wszystko jest w porządku, dopóki nie patrzymy na dzieci. To one cierpią, a nie rodzice” – podkreśla kobieta. Wycieczka powinna integrować klasę, uczyć współpracy i ciekawości świata, a nie wywoływać poczucie niższości. Rodzice alarmują, że coraz częściej dzieci z biedniejszych rodzin czują się wykluczone. Uczestnictwo w zajęciach dodatkowych, wycieczkach, konkursach zależy od grubości portfela. A to – zdaniem wielu matek i ojców – nie ma nic wspólnego z wychowaniem, a wszystko z nierównością. Więcej uwagi na dzieci, mniej na portfele Wycieczki szkolne mają być przyjemnością, nauką i wspólnym doświadczeniem. Gdy zaczynają zależeć od pieniędzy rodziców, dzieci tracą radość, a szkoła, zamiast integrować – dzieli. Może warto szukać rozwiązań, które pozwolą wszystkim uczniom brać udział, bez względu na możliwości finansowe rodzin? Zobacz także: Nauczyciel: „Wycieczki szkolne powinny być zdalnie”. Mówi, co ostatnio wywinęli rodzice
Mam 2 dzieci i nie pracuję. Co miesiąc dostaję od męża 1500 zł na jedzenie i słyszę, że jestem rozrzutna
Mam 32 lata, dwójkę dzieci i wrażenie, że stoję pod ścianą. Moje starsze dziecko ma pięć lat, młodsze dwa. Cały ten czas spędziłam w domu. Kiedy zaszłam w pierwszą ciążę, poszłam na zwolnienie i już do pracy nie wróciłam. Wcześniej pracowałam w handlu – nie zarabiałam kokosów, ale miałam własne pieniądze. Teraz nie mam nic.
Mój mąż wypłaca mi co miesiąc 1500 zł na jedzenie. No, na życie. Z tej kwoty mam wykarmić cztery osoby. I jeśli na koniec miesiąca brakuje – to ja jestem winna, bo „źle gospodaruję budżetem”. Słyszę, że inne kobiety radzą sobie lepiej, że powinnam się uczyć oszczędności, że przecież „to tylko kwestia organizacji”. Bo jego mama... Tylko że życie to nie tabelka w Excelu. Ceny rosną z dnia na dzień, dzieci nie jedzą powietrza, a ja naprawdę nie kupuję fanaberii. Kiedy kupię dwie paczki bobu, od razu mam wykład o rozrzutności. A mąż nie wie, że była promocja 1 + 1 gratis. Zaczynam czuć, że pieniądze w moim domu to nie środek do życia, ale narzędzie, którym można mnie kontrolować. Nie wiem, ile on zarabia. Nie wiem, na co idą pieniądze Najbardziej boli mnie to, że nie mam pojęcia, ile naprawdę zarabia mój mąż. Nigdy mi tego nie powiedział. Wiem tylko tyle, że opłaca rachunki, kredyt i samochód. Ale co z resztą? Czy odkłada? Czy wydaje na siebie? A może gdzieś przepuszcza? Ja nie mam prawa o to pytać, bo wtedy słyszę: „Ty się zajmuj domem, ja się zajmuję finansami”. Nawet zwykłe zakupy spożywcze stały się powodem do tłumaczeń. Czuję się jak nastolatka prosząca ojca o kieszonkowe, a nie dorosła kobieta i matka dwójki dzieci. Najgorsze jest to, że kiedy próbuję z nim rozmawiać, on uśmiecha się protekcjonalnie i mówi: „Przesadzasz. Masz jedzenie, masz dach nad głową, czego ci brakuje?”. Kocham go, ale zaczynam się bać Nie piszę tego, żeby zrobić z mojego męża potwora. On jest dobrym ojcem – dzieci go uwielbiają, zawsze znajdzie czas na zabawę. Bywa też czuły wobec mnie, potrafi przytulić, zapytać, jak się czuję. Ale coraz częściej myślę, że to, co robi z pieniędzmi, jest formą przemocy. Nie fizycznej, nie krzykiem – tylko takiej cichej, podstępnej. Kiedy wspominam o powrocie do pracy, słyszę, że to się „nie opłaca”. Że przedszkole dla młodszego zje moją całą pensję. Że w domu będzie syf, a obiadów nie będzie wcale. I że on wcale nie chce „żeby ktoś obcy wychowywał nasze dzieci”. Te słowa brzmią pięknie, ale ja je coraz częściej słyszę jak wyrok. Bo tak naprawdę chodzi o to, żebym dalej siedziała w domu. Żebym była zależna. Żebym nie miała głosu. Czasem łapię się na tym, że wstydzę się poprosić go o pieniądze na nowe buty dla córki czy pieluchy dla syna. Wstydzę się, że muszę tłumaczyć dorosłemu człowiekowi, dlaczego 1500 zł nie wystarcza na życie w 2025 roku. A przecież to nie ja powinnam się wstydzić. Coraz częściej myślę, że coś jest nie tak Kocham go. Naprawdę. Ale coraz częściej mam wrażenie, że ta miłość kosztuje mnie za dużo. Że tracę nie tylko niezależność, ale i poczucie własnej wartości. Bo kiedy dzień w dzień słyszysz, że jesteś rozrzutna, głupia, niezaradna – zaczynasz w to wierzyć. Może bardzo chcę, żeby ktoś z boku poznał moją historię i mi powiedział: to nie jest normalne. Że małżeństwo to nie powinno być pytanie „ile dostanę w tym miesiącu”, tylko wspólne życie i wspólne decyzje. Że pieniądze nie mogą być batem na żonę. Bo ja naprawdę już sama nie wiem, czy przesadzam, czy po prostu od lat żyję w cieniu przemocy, której nie chciałam zauważyć. Zobacz także: Gdy dzieci usnęły, napiłam się wina. Po chwili łazienka była we krwi, a ja tylko stałam Wstydziłam się męża robola. Jedno zdanie uderzyło mnie jak policzek Mąż zarabia śmieszne pieniądze, a ja płaczę w poduszkę. Jak budować rodzinę za 5000 zł miesięcznie?
„Wolę zjeść kebaba z dworca niż wypić taką lemoniadę”. Och, jak Polacy nie znoszą dzieci
Dwa krzesła, stolik, ręcznie wypisany kartonik i dzbanek z cytrynowym napojem. Amerykański sen w polskiej wersji. Dzieci wystawiają domową lemoniadę pod blokiem, przed domem, czasem w parku. I zderzają się z brutalną rzeczywistością: kpinami dorosłych, podejrzliwym spojrzeniem i komentarzami o „braku sanepidu”. Czy naprawdę aż tak bardzo nie potrafimy znieść dziecięcej inicjatywy?
Amerykański sen i polska pogarda W Stanach Zjednoczonych to klasyka dzieciństwa: mały stragan z lemoniadą, własnoręcznie pomalowany szyld i pełne dumy dziecko, które zarabia swoje pierwsze drobniaki. Czasem na rower, czasem na lody, czasem po prostu „bo chciało mieć własny biznes”. W Polsce ten trend dopiero się przebija – głównie latem. Rodzice zachęcają dzieci do aktywności i przedsiębiorczości. A dzieci? Pełne entuzjazmu rozlewają napój, liczą monety, uczą się rozmowy z klientem. I spotykają się z reakcją, która może zmrozić nawet gorącą lemoniadę. – Zobaczył stoisko mojej córki i powiedział, że woli zjeść kebaba z dworca niż napić się tej lemoniady, bo przynajmniej wie, że tam był sanepid. Dziecko się popłakało – mówi pani Julia z Katowic. – To był zwykły napój z wody, cytryny i cukru, wszystko robione przy mnie. Nie sprzedajemy trucizny. „Niech się uczą zarabiać” Dla wielu rodziców takie spontaniczne „stoisko” to lekcja życia. Nauka odpowiedzialności, przedsiębiorczości, odwagi. Coś więcej niż tylko zabawa. – Zawsze wrzucam dzieciakom kilka złotych, nawet jeśli nie jestem spragniona. Dla nich to duma, że ktoś coś kupił. Nie chcę gasić w nich tej iskry – mówi Marta, mama dwóch chłopców z podwarszawskiego osiedla. – To świetny pomysł na wakacje. Zamiast siedzieć w telefonie, robią coś kreatywnego. Uczą się, że pieniądze nie spadają z nieba. I że trzeba umieć rozmawiać z ludźmi, nie tylko klikać w ekran – dodaje pan Michał, tata 9-letniej Zuzi. Wielu dorosłych chwali ten trend i wspiera dzieci, wrzucając choćby symboliczną złotówkę. Ale są też tacy, którzy widzą w tym jedynie… zagrożenie. „Niehigieniczne, nielegalne, nie do zaakceptowania” Pod postami na lokalnych grupach roi się od komentarzy typu: „Skąd wiadomo, że ta woda czysta?”, „Kto to nadzoruje?”, „A jak ktoś się zatruje?”, „Przecież to handel bez zgody urzędu!”. I choć większość tych inicjatyw jest zupełnie niegroźna, niektórzy reagują, jakby dzieci handlowały bimbrem z bagażnika. – To powinno być zakazane. Nigdy nie wiem, czy cytryny były umyte, czy ręce czyste, skąd woda. Dzieci są dziećmi, nie mają świadomości higieny – mówi pani Ewa, która od lat mieszka na dużym osiedlu w Gdańsku. – Dla mnie to nie jest urocze, tylko nieodpowiedzialne. Rodzice powinni tłumaczyć, że sprzedaż jedzenia to poważna sprawa. A nie pozwalać dzieciom robić z chodnika targowiska – dodaje pan Tomasz. Czy naprawdę przeszkadzają nam dzieci? Trudno oprzeć się wrażeniu, że to nie o lemoniadę tu chodzi. Że prawdziwym problemem jest niecierpliwość wobec dzieci. Ich głos, ich inicjatywa, ich obecność w przestrzeni publicznej. Wielu dorosłych woli, gdy dzieci są ciche, niewidzialne, zajęte tabletem – a nie entuzjastycznie podchodzące z pytaniem: „Czy chce pani spróbować lemoniady?”. Czy naprawdę tak bardzo boli nas dziecięca przedsiębiorczość? Czy zamiast oceniać jakość lodu w kubeczku, nie warto po prostu uśmiechnąć się i wrzucić te 2 złote do skarbonki? Bo może bardziej niż woda z cytryną, zatruwa nas złośliwość i brak wyrozumiałości. Zobacz także: Oto dlaczego nie kupuję lemoniady od dzieci. Tak wychowujemy pokolenie naciągaczy
Zasiłek rodzinny 2025: sprawdź, czy się kwalifikujesz. Wystarczy obliczyć dochód (przykłady)
Zasiłek rodzinny to wsparcie dla rodzin w trudnej sytuacji finansowej. Aby go otrzymać, trzeba spełnić określone kryteria, w tym dochodowe. Wniosek o tzw. rodzinne można złożyć w urzędzie lub online — sprawdź wcześniej, jak obliczyć dochód.
Zasiłek rodzinny to ważne wsparcie finansowe dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Dzięki dodatkom jego kwota może znacznie wzrosnąć, dlatego warto sprawdzić, jakie świadczenia Ci przysługują, i złożyć odpowiedni wniosek. Kryterium dochodowe jest kluczowe przy ustalaniu prawa do tzw. „rodzinnego”. Jeśli obawiasz się, że popełnisz błąd przy obliczaniu dochodu, przygotowaliśmy szczegółową instrukcję, jak poprawnie wyliczyć dochód na członka rodziny. Spis treści: Komu przysługuje zasiłek rodzinny, a komu nie? Jak obliczyć dochód do zasiłku rodzinnego? Ile wynosi zasiłek rodzinny w 2025? Wniosek o zasiłek rodzinny - jak złożyć? Dodatek do zasiłku - możesz dostać więcej pieniędzy Komu przysługuje zasiłek rodzinny, a komu nie? Zasiłek rodzinny w 2025 roku przysługuje na każde dziecko, które: nie ukończyło 18 lat, nie ukończyło 21 lat i nadal się uczy, nie ukończyło 24. roku życia i kontynuuje naukę w szkole wyższej oraz ma orzeczony umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności. Zasiłek nie przysługuje samotnemu rodzicowi, jeśli nie ma on przyznanych alimentów na dziecko, chyba że drugi rodzic nie żyje, jest nieznany, bądź sąd oddalił powództwo o ustalenie alimentów, ewentualnie zobowiązał jedną osobę do ponoszenia kosztów utrzymania dziecka. Zasiłek rodzinny nie przysługuje także, jeśli dziecko: wstąpiło w związek małżeński, przebywa w ośrodku zapewniającym całodobowe utrzymanie (pogotowiu opiekuńczym, domu dziecka), przebywa w rodzinie zastępczej, pobiera zasiłek na własne dziecko. Ponadto tzw. rodzinne nie przysługuje, gdy członek rodziny pobiera zasiłek rodzinny za granicą (chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu stanowią inaczej). Warunki, jakie należy spełnić, aby uzyskać prawa do świadczeń rodzinnych, określa ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, która reguluje wszelkie zasady w kwestii przyznawania i wypłacania zasiłku rodzinnego. Jak obliczyć dochód do zasiłku rodzinnego? Aby obliczyć dochód do zasiłku rodzinnego, należy wziąć pod uwagę dochody rodziny za ostatni rok kalendarzowy. W tym roku limity nie zmieniły się, a rodziny wciąż obowiązują te same progi dochodowe. Jakie kryterium dochodowe przy zasiłku rodzinnym w 2025? Aby móc starać się o „rodzinne” miesięczny dochód nie może przekroczyć: 674 zł na osobę w rodzinie, 764 zł na osobę dla rodzin z niepełnosprawnym dzieckiem (rodziny te mogą ubiegać się również o specjalny zasiłek opiekuńczy). Przed złożeniem wniosku należy ustalić dochód rodziny. W tym celu sumuje się dochody całej rodziny – rodziców, opiekunów prawnych oraz dzieci (jeśli osiągają dochody). Dochód netto oblicza się na podstawie rocznych przychodów (np. wynagrodzenia, dochody z działalności gospodarczej, renty, emerytury, świadczenia z ZUS), pomniejszonych o składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz inne możliwe odliczenia. Następnie dochód należy podzielić przez liczbę członków rodziny. Oto przykłady: Przykład 1: Mama: w 2024 zarobiła 30 000 zł netto, Tata: 35 000 zł netto. Razem: 65 000 rocznie. Liczba osób w rodzinie: 2 dorosłych + 2 dzieci Dochód na osobę: 65 000 zł ÷ 4 = 16 250 zł rocznie, czyli 1354,16 zł miesięcznie. Ponieważ dochód na osobę przekracza limit, rodzina nie kwalifikuje się do zasiłku rodzinnego. Przykład 2: Mama: 10 000 zł netto, Tata: 15 000 zł netto. Razem: 25 000 rocznie. Liczba osób w rodzinie: 2 dorosłych + 2 dzieci Dochód na osobę: 25 000 zł ÷ 4 =6 250 zł rocznie, czyli 520,83 miesięcznie. Rodzina może starać się o zasiłek. Przekroczyliście limit dochodów? Wciąż macie szanse na zasiłek rodzinny Jeśli dochód nieznacznie przekracza limit, który pozwala na otrzymanie zasiłku rodzinnego – nie wszystko stracone! Działa tu zasada „złotówka za złotówkę”, czyli: Jeśli przekroczyliście próg dochodowy, ale tylko o niewielką kwotę (nie większą niż wartość zasiłków i dodatków), to zasiłek nadal się należy, ale w pomniejszonej wysokości. Kwotę zasiłku pomniejsza się dokładnie o tyle, o ile został przekroczony dochód. Na przykład: Jeśli Twoja rodzina przekroczyła próg o 100 zł, to dostaniecie zasiłek pomniejszony o 100 zł. Uwaga: Jeśli po odjęciu przekroczenia zasiłek wyszedłby niższy niż 20 zł miesięcznie, to nie zostanie przyznany. Ile wynosi zasiłek rodzinny? Kwota zasiłku rodzinnego w 2025 roku (podobnie jak w latach poprzednich) jest uzależniona od wieku dziecka, na które przyznawane jest świadczenie i wynosi miesięcznie: 95 zł na dziecko, które nie ukończyło 5 lat, 124 zł na dziecko w wieku od 5 do 18 lat, 135 zł na dziecko w wieku powyżej 18. roku życia do ukończenia 24. roku życia. Wniosek o zasiłek rodzinny Wniosek o przyznanie zasiłku rodzinnego należy złożyć w urzędzie gminy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub w ośrodku pomocy społecznej. Formularz wniosku można pobrać ze strony Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.​ Do papierowego wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego należy dołączyć: uwierzytelnioną kopię dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby ubiegającej się o świadczenie; skrócony odpis aktu urodzenia dziecka lub inny dokument urzędowy, który potwierdza wiek dziecka; orzeczenie o niepełnosprawności dziecka (gdy występuje); zaświadczenie ze szkoły lub uczelni potwierdzające kontynuowanie przez dziecko nauki, gdy ukończyło ono 18. rok życia; zaświadczenia lub oświadczenia stwierdzające wysokość dochodu rodziny, np.: zaświadczenie z urzędu skarbowego o wysokości dochodu za rok poprzedni. Wniosek o zasiłek rodzinny można też złożyć online. W tym celu należy wejść na ministerialny portal empatia.mrpips.gov.pl: zaloguj się, używając profilu zaufanego, wybierz odpowiedni formularz wniosku o rodzinne i uzupełnij go swoimi danymi. Potrzebne będą: twoje dane (wnioskodawcy) i oraz dane członków twojej rodziny; dane dzieci, na które wnioskujesz o zasiłki rodzinne oraz dodatki; informacje o szkole/ szkołach, do których uczęszczają dzieci, na które składasz wniosek; jeśli ty lub członek twojej rodziny płaciliście alimenty na rzecz osoby spoza rodziny w danym okresie – tytuł wykonawczy oraz przekazy lub przelewy potwierdzające wpłaty; informacje o twoich dochodach i dochodach członków twojej rodziny. Dodatek do zasiłku- możesz dostać więcej pieniędzy Otrzymując zasiłek rodzinny, możesz ubiegać się o inne świadczenia na dziecko. Dodatki do zasiłku rodzinnego zwiększają łączną kwotę wsparcia, jednak ich przyznanie zależy od sytuacji życiowej rodziny. Należą do nich m.in.: Dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego – jednorazowo 100 zł. Dodatek dla samotnych rodziców – do 193 zł miesięcznie na dziecko. Dodatek na dojazdy do szkoły lub zamieszkanie poza domem – 69 lub 113 zł miesięcznie. Dodatek na rehabilitację i kształcenie dziecka niepełnosprawnego – 90–110 zł miesięcznie. Dodatek z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej – 95 zł na trzecie i kolejne dziecko. Zobacz też: 5 dni opieki nad dzieckiem: od kiedy, ile płatne? Dodatkowy urlop nie tylko dla rodziców 500 plus dla małżeństw: dla kogo i od kiedy? Nawet 8 tys. zł dla pary! Urlop rodzicielski w 2025: od kiedy, ile trwa? Także dla ojców
Ile się daje na wesele 2025? Ile włożyć w kopertę jako chrzestny, świadek, a ile dać od rodziny?
Ile pieniędzy wypada dać na wesele w 2025 roku? Goście, którzy zostali zaproszeni na ślub i przyjęcie weselne, często mają dylemat. Najważniejsza zasada brzmi: dajemy tyle, ile możemy i nic ponadto. Podpowiadamy, ile zwykle daje się na wesele od rodziny i jakie są stawki w 2025 roku od chrzestnego, świadka, a także dla brata i siostry.
Ile się teraz daje na wesele − to najczęstsze pytanie gości zaproszonych na ślub i przyjęcie weselne. To ważne, aby ustalić, ile włożyć w kopertę, aby kwota nie okazała się ani zbyt niska, ani zbyt wysoka. Nieoficjalnie przyjęło się, że minimalna kwota powinna wynosić tyle, by pokryć koszt „talerzyka”, czyli wydatków pary młodej na przyjęcie dla gości. Poniżej podajemy średnie stawki: ile dać na wesele 2025 od chrzestnego i chrzestnej, od całej 3-osobowej albo 4-osobowej rodziny albo od świadka. Warto też zorientować się, ile mniej więcej pieniędzy daje się w tym wyjątkowym dniu najbliższej rodzinie, czyli bratu lub siostrze. Spis treści: Ile dać na wesele jako świadek lub chrzestny? Ile dać na wesele od pary? Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Ile dać siostrze, bratu, kuzynce na wesele? Ile rodzice dają na wesele? Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Ile na wesele daje chrzestny lub świadek? To, ile chrzestny włoży do koperty, zależy od kilku rzeczy. Przede wszystkim od tego, na jaką kwotę chce i może sobie pozwolić. Kwota na wesele od rodziców chrzestnych zależy też od tego, czy chrzestny bądź chrzestna uczestniczyli w kosztach związanych np. z organizacją wieczoru panieńskiego lub kawalerskiego. Chrzestni mogą włożyć do koperty nieco większą kwotę – od 500 do 1000 zł od osoby. Niektórzy decydują się nawet na to, żeby dać młodym jeszcze więcej pieniędzy – powyżej 1000 zł. Można także dać nieco mniejszą sumę, a pozostałe pieniądze zainwestować w jakiś wyjątkowy prezent dla pary młodej. Warto jednak pamiętać, że jest to dość duży wydatek, na który chrzestni często przygotowują się od dłuższego czasu. Najważniejsze, by prezent był dany od serca, sama kwota nie jest tak istotna. Ile się daje na wesele od pary? To, ile daje się na wesele w 2025 roku od pary, zależy głównie od stopnia pokrewieństwa z nowożeńcami. W przypadku pary koszt talerzyka należy podwoić, by koperta pokryła wydatki za dwie osoby. Można więc dać w prezencie na wesele ok. 500-800 zł (koszt talerzyka to ok. 250-400 zł) i na pewno będzie to wystarczający prezent. Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Kwota, jaką można dać na wesele od 4-osobowej rodziny, zależy od wielu czynników, takich jak bliskość relacji z parą młodą, lokalne zwyczaje, a także własna sytuacja finansowa. W Polsce często przyjmuje się, że na wesele daje się od 100 do 300 zł od osoby. Dla 4-osobowej rodziny mogłoby to oznaczać: przy kwocie 100 zł od osoby: 400 zł od całej rodziny przy kwocie 200 zł od osoby: 800 zł od całej rodziny przy kwocie 300 zł od osoby: 1200 zł od całej rodziny Podobne kwoty można dać młodym na wesele od 3-osobowej rodziny − mnożąc 100-300 zł przez 3. Warto jednak pamiętać, że najważniejsza jest intencja, a nie suma pieniędzy dana w prezencie. Jeśli sytuacja finansowa rodziny nie pozwala na wydanie większej sumy, to również będzie w porządku. Można również rozważyć inne formy wsparcia pary młodej, takie jak np. pomoc w organizacji wesela. Ile dać na wesele bratu, siostrze, kuzynce? Osoby z bliższej rodziny dają zazwyczaj nieco więcej pieniędzy niż osoby dalej spokrewnione z parą młodą lub zaproszeni przyjaciele i znajomi. Kwota, jaką wręcza się nowożeńcom od brata czy siostry, oscyluje między 500 a 1000 zł od osoby. W przypadku rodzeństwa czy kuzynostwa pary młodej to odpowiedni prezent na wesele. Osoby z dalszej rodziny średnio wręczają 300-500 zł od osoby. Ile rodzice dają na wesele? Rodzice często wspierają swoje dzieci finansowo, jednak kwota, jaką mogą przeznaczyć na wesele, zależy od wielu czynników, takich jak ich sytuacja finansowa czy tradycje rodzinne. W Polsce często rodzice panny młodej pokrywają koszty związane z przygotowaniem ceremonii, takie jak sukienka, kwiaty czy dekoracje, natomiast rodzice pana młodego mogą zajmować się kosztami wesela, jak wynajem sali czy catering. Warto jednak pamiętać, że nie ma sztywnych zasad i wszystko zależy od konkretnej sytuacji rodzinnej. Niektórzy rodzice mogą ograniczyć się do pokrycia przynajmniej części kosztów związanych z weselem, inni zechcą przekazać jeszcze dodatkowy prezent i dać młodym kilka czy nawet kilkanaście tysięcy zł. Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Standardowo daje się parze młodej 200-400 zł za osobę, czyli 400-800 zł od pary. Zamiast dawać pieniądze, można także kupić nowożeńcom prezent lub wspólnie z innymi znajomymi zrobić zrzutkę na coś, czego państwo młodzi będą potrzebować w nowym mieszkaniu (np. dobry ekspres do kawy, pralka). To bardzo praktyczne rozwiązanie, które z pewnością ułatwi młodym wspólny start. Zobacz też: "Małe dzieci na weselach to pomyłka. Zwłaszcza jeśli rodzice przyszli się upić" "Znajoma zabrała na weselę 7-latkę. Wcześniej była z nią na solarium i u kosmetyczki" "Mieliśmy 5-letnią córkę, a on wciąż nie myślał o ślubie. Postanowiłam dać mu nauczkę"
Ile się daje na chrzciny jako gość w 2025? Tyle włóż w kopertę od dziadków, chrzestnych i cioci
Ile pieniędzy wypada dać na chrzest w 2025 roku? Z powodu inflacji bardzo trudno zdecydować, ile pieniędzy włożyć w kopertę i dać w prezencie na chrzciny. Wiele też zależy od tego, czy jesteś babcią, dziadkiem, rodzicem chrzestnym, bliższą rodziną czy dajesz prezent jako gość niespokrewniony z chrzczonym dzieckiem.
Kiedy dostajesz zaproszenie na chrzciny w rodzinie lub do znajomych, zaczynasz się zastanawiać, ile pieniędzy przeznaczyć na prezent i czy wypada dać gotówkę. Goście najczęściej wybierają prezent na chrzciny w formie koperty z pieniędzmi, bo to praktyczne i wygodne. Wyjaśniamy, ile się daje na chrzciny w 2025 roku, gdy wszystko podrożało: mniej czy więcej niż w poprzednich latach? Spis treści: Ile pieniędzy na chrzest od dziadków? Ile się daje na chrzciny od chrzestnych? Ile pieniędzy dać na chrzest jako gość? Ile dać w kopertę na chrzciny: podsumowanie Ile pieniędzy na chrzest od dziadków? Na początku warto zaznaczyć, że nie obowiązuje żaden „cennik”. Jeśli ktoś może i chce podarować dużą kwotę (lub bardzo drogi prezent na chrzciny) – to jego wola. I ma do tego prawo, pod warunkiem że nie wywoła tym zakłopotania u rodziców dziecka. Możliwe, że będą chcieli się później zrewanżować, ale nie będzie ich na to stać. Dlatego kulturalnie jest pamiętać o tym i nie przesadzać z hojnością. W prezencie na chrzciny najczęściej daje się gotówkę. Ile włożyć do koperty od dziadków? Wkłada się zazwyczaj ok. 300 zł. Zdarza się, że jest to kwota w przedziale 300-500 zł (500 zł to również średnia kwota, jaką deklaruje najbliższa rodzina, gdy pada pytanie, ile pieniędzy na komunię zamierza przeznaczyć dla dziecka). Ile się daje na chrzciny od chrzestnych? Zdarza się, że rodzice chrzestni, jeśli ich na to stać, dają więcej – nawet w przedziale 500-1000 zł. Należy jednak zachować zdrowy rozsądek. To, ile na chrzest daje chrzestna czy chrzestny, zależy od ich aktualnej sytuacji finansowej (chyba że ktoś wyznaje zasadę „zastaw się, a postaw się”). W wypadku dużej gotówki, którą chcemy sprezentować dziecku, dobrym pomysłem jest lokata. Mogą ją założyć rodzice i prosić np. rodziców chrzestnych o wpłacenie na nią pieniędzy dla dziecka. Lokatę mogą też otworzyć rodzice chrzestni lub dziadkowie i wpłacić tam swój pieniężny podarunek (warto to jednak uzgodnić wcześniej z rodzicami malucha). Ile pieniędzy dać na chrzest jako gość? Pozostali goście – np. ciocia, wujek, dalsza rodzina i znajomi, dają na chrzest zwyczajowo ok. 200-300 zł. Można spotkać się z opinią, że wypada dać na chrzciny tyle, ile mniej więcej wynosi koszt poczęstunku, który ponieśli rodzice maluszka, organizując przyjęcie. Koszt jednego poczęstunku należy pomnożyć przez liczbę osób, z którymi przychodzimy na chrzest (np. para rodziców i jedno dziecko to trzy tzw. talerzyki). Płacenie „za talerzyk” nie jest jednak żelazną zasadą, a jedynie jedną z opcji. Do koperty z pieniędzmi najlepiej dołączyć kartkę z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/piekne-zyczenia-i-dedykacje-na-chrzest-swiety-26878-r1/">życzeniami na chrzest, które są napisane przez nas i od serca, o czym nie wszyscy pamiętają. Ile dać w kopertę na chrzciny: podsumowanie Wybór odpowiedniej kwoty pieniędzy, którą daje się w kopercie na chrzciny, może być trudny, ponieważ zależy od wielu czynników, w tym od relacji z rodziną, lokalnych zwyczajów oraz sytuacji finansowej gościa. Oto kilka kwestii, które warto wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji: Relacja z rodziną: Jeśli jesteś bliskim członkiem rodziny (np. dziadkiem, rodzicem chrzestnym, ciocią lub wujkiem), zazwyczaj oczekuje się, że kwota, którą wręczysz, będzie wyższa. W takich przypadkach kwoty od 300 do 1000 zł mogą być odpowiednie. Z kolei jeśli jesteś dalszym krewnym lub znajomym, 100-300 zł może być wystarczające. Lokalne zwyczaje: W różnych częściach Polski zwyczaje dotyczące wręczania pieniędzy mogą się różnić. W większych miastach często wręcza się większe kwoty, podczas gdy w mniejszych miejscowościach mogą one być nieco niższe. Warto zasięgnąć języka u znajomych lub rodziny, aby dowiedzieć się, co jest uważane za stosowne w twojej okolicy. Koszty organizacji: Często rodzice chrzestni lub bliscy krewni biorą na siebie część kosztów związanych z organizacją uroczystości, takich jak wynajem lokalu, catering czy dekoracje. Jeśli bierzesz udział w takich wydatkach, możesz dostosować kwotę do tego, co już zainwestowałeś. Osobiste możliwości finansowe: Nie zapominaj o swojej sytuacji finansowej. Ważne jest, aby dać tyle, ile możesz sobie pozwolić, nie obciążając zbytnio swojego budżetu. Każda kwota, nawet niewielka, będzie doceniona, jeśli będzie pochodziła z serca. Symbolika wręczania pieniędzy: W kulturze polskiej wręczanie pieniędzy w kopercie ma swoje symboliczne znaczenie. Jest to wyraz wsparcia dla rodziców dziecka oraz życzenie mu powodzenia w przyszłym życiu. Dlatego nawet niewielka kwota, ale wręczona z myślą i serdecznością, ma swoją wartość. Podsumowując, nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, ile dokładnie powinno się dać w kopertę na chrzciny. Najważniejsze jest, aby kwota była zgodna z twoimi możliwościami oraz z szacunkiem dla tradycji i relacji z rodziną. Warto pamiętać, że gest i intencje mają często większe znaczenie niż sama suma pieniędzy. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/prezent-na-chrzest-sprawdz-co-warto-kupic-jako-prezent-na-chrzest-2960-r3/">Co kupić na chrzest? Prezenty praktyczne i pamiątkowe <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/matka-chrzestna-formalnosci-i-obowiazki-29115-r1/">Matka chrzestna: obowiązki, formalności, zwyczaje Chrzest: jakich formalności trzeba dopełnić w kościele?
„Babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”: jak złożyć wniosek i dostać pieniądze (instrukcja krok po kroku)
ministerstwo pracy i polityki społecznej
„Babciowe” to pieniądze, na które może liczyć każdy rodzic małego dziecka. Sprawdź, co trzeba zrobić, by zasilić domowy budżet o kolejne 500 zł, 1500 zł lub nawet 1900 zł miesięcznie.
Program „Aktywny rodzic” ma aktywizować zawodowo rodziców małych dzieci – tak, by mamy dzieci w wieku 1-3 lata mogły kontynuować karierę zawodową bez obaw o to, że nie starczy im na opłaty za żłobek, przedszkole czy zatrudnienie niani. Wyjaśniamy, jak działa babciowe oraz jak złożyć wniosek, ponieważ pieniądze nie będą spływały na konta rodziców z tzw. automatu. Spis treści: „Babciowe”: jak złożyć wniosek i dostać pieniądze? 1500 plus: dla kogo? „Babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”: co to za program? „Babciowe”: jak złożyć wniosek i dostać pieniądze? Rodzice mogą dostać pieniądze, jeśli spełnią warunki: Aktywny rodzic w pracy – 1500 zł miesięcznie na opłacenie opiekunki, np. babci, dla dziecka (jeśli mama wróci na rynek pracy); Aktywnie w żłobku – 1500 zł miesięcznie na opłacenie czesnego w żłobku (jeśli mama wróci na rynek pracy); Aktywnie w domu – 500 zł miesięcznie, jeśli mama nie wróci na rynek pracy (pieniądze mają przysługiwać na każde, nie tylko na drugie i kolejne dziecko). 1900 złotych miesięcznie otrzymają rodzice dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności. By dostać pieniądze z babciowego, należy złożyć elektroniczny wniosek (przez bankowość elektroniczną lub Platformę Usług Elektronicznych). Wniosek o babciowe składa się tak samo jak wniosek o 800+. Warto pamiętać, że rozpatrzenie wniosku może potrwać nawet 2 miesiące. 1500 plus: dla kogo? Na dodatkowe 1500 zł miesięcznie mogą liczyć: osoby pracujące (które po narodzinach dziecka wróciły do pracy lub podjęły zatrudnienie), będące rodzicami dziecka w wieku od 1 do 3 lat. Pieniądze z tzw. babciowego trafią do osób spełniających wyżej wymienione warunki, bez względu na dochody w przeliczeniu na członka rodziny. „Babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”: co to za program? Jak wyjaśnia aktualna szefowa resortu Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, „Aktywny rodzic” to: „Program, który potocznie znany jest jako babciowe. To 1500 zł miesięcznie na zapewnienie opieki nad małym dzieckiem do lat 3, ale w takiej formie, żeby był realizowany cel opiekuńczy i aktywizacyjny. Chodzi o to, by matki, rodzice, mogli łączyć role zawodowe z rolami opiekuńczymi”. Założenie jest proste: 1500 zł na dziecko ma sprawić, że mamy (ponieważ to one częściej niż ojcowie rezygnują z kariery zawodowej na rzecz zajmowania się dzieckiem) chętniej będą wybierać pójście do pracy niż urlop macierzyński/rodzicielski lub bezrobocie. Babciowe: od kiedy? Ustawę o programie Aktywny rodzic — określanym również jako Aktywna mama lub babciowe — rząd przyjął w kwietniu 2024 roku. Faktycznie jednak program ruszył 1 października 2024 roku. Zobacz też: 5 dni opieki nad dzieckiem: od kiedy, ile płatne? Dodatkowy urlop nie tylko dla rodziców 500 plus dla małżeństw: dla kogo i od kiedy? Nawet 8 tys. zł dla pary! Urlop rodzicielski w 2025: od kiedy, ile trwa? Także dla ojców
Program „Wyprawka szkolna” to nie 300 plus. Jak dostać pieniądze na wyprawkę szkolną w 2024?
„Wyprawka szkolna” jest rządowym programem dofinansowania podręczników i innych pomocy szkolnych. Pieniądze przysługują uczniom, którzy posiadają orzeczenie o niepełnosprawności. Jakie formalności należy spełnić i ile można otrzymać na wyprawkę szkolną?
Od kilku lat państwo pomaga rodzicom uczniów z niepełnosprawnościami poprzez dofinansowanie zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych i materiałów ćwiczeniowych w ramach rządowego programu „Wyprawka szkolna”. Wsparcie udzielane jest niezależnie od dochodu rodziny. Zwrot za zakup przyborów szkolnych i książek może wynosić nawet 445 złotych. Programu tego nie należy mylić z programem 300 plus. Spis treści: Kto może skorzystać z programu „Wyprawka szkolna”? „Wyprawka szkolna” – jak złożyć wniosek o dofinansowanie? „Wyprawka szkolna” – wartość dofinansowania Kto może skorzystać z programu „Wyprawka szkolna”? Z dofinansowania na zakup podręczników i materiałów szkolnych mogą skorzystać uczniowie z orzeczeniami o niepełnosprawności. To dzieci: z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, słabowidzący, niesłyszący lub słabosłyszący. z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, z niepełnosprawnością ruchową, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przypadku gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność wymieniona powyżej. Warunkiem otrzymania dofinansowania w ramach programu „Wyprawka szkolna” jest uczęszczanie przez ucznia do: branżowej szkoły I stopnia, branżowej szkoły II stopnia, czteroletniego liceum ogólnokształcącego, klas I–IV pięcioletniego technikum, klas III–VI ogólnokształcącej szkoły muzycznej II stopnia, klas VI–IX ogólnokształcącej szkoły baletowej, klas I–IV liceum sztuk plastycznych, szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy. „Wyprawka szkolna” – jak złożyć wniosek o dofinansowanie? Wniosek o dofinansowanie na zakup podręczników i innych materiałów edukacyjnych mogą złożyć: rodzice ucznia albo opiekun prawny ucznia, rodzic zastępczy ucznia, osoba, która prowadzi rodzinny dom dziecka, nauczyciel ucznia, pracownik socjalny, sam uczeń, jeśli jest już osobą pełnoletnią, inna osoba, która będzie miała zgodę rodzica, opiekuna dziecka albo jeśli uczeń jest pełnoletni samego ucznia. Wnioski należy składać na początku września — konkretny termin powinien znaleźć się na stronie urzędu gminy (miasta). Na stronie urzędu gminy (miasta) lub szkoły powinien znajdować się wzór takiego wniosku. Jeśli nie — należy napisać go samodzielnie. Wniosek taki powinien zawierać: imię (imiona) oraz nazwisko ucznia, adres zamieszkania ucznia, nazwa i adres szkoły, imię (imiona) osoby, która składa wniosek oraz jej adres zamieszkania (jeśli wniosek składa pracownik szkoły — podaje się adres szkoły, jeśli wniosek składa pracownik placówki opiekuńczo-wychowawczej — należy podać adres tej placówki, jeśli nauczyciel lub pracownik socjalny — należy podać adres miejsca pracy), datę wydania oraz numer orzeczenia o potrzebie kształcenia ucznia, jeśli wniosek składa osoba inna niż rodzin, opiekun prawny lub pełnoletni uczeń — do wniosku należy załączyć zgodę rodzica, opiekuna prawnego lub pełnoletniego ucznia. Wnioski powinny trafić do dyrekcji szkoły, do której będzie uczęszczał uczeń w roku szkolnym 2024/2025. Do wniosku należy dołączyć kopię orzeczenia ucznia o potrzebie kształcenia specjalnego. Ważne, by na kopii czytelna była data wydania i numer orzeczenia. WAŻNE: Zachowaj dowód zakupu podręczników szkolnych i materiałów edukacyjnych. Zwrot kosztów nastąpi po przedstawieniu dowodu zakupu (faktura VAT wystawiona imiennie na ucznia lub jego opiekuna, rachunek, paragon lub oświadczenie o zakupie). „Wyprawka szkolna” – wartość dofinansowania Wysokość dofinansowania jest zależna od rodzaju i stopnia niepełnosprawności ucznia. Może wynosić: do 225 zł dla uczniów: z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przypadku gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym lub znacznym, uczęszczających do szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy. do 390 zł dla uczniów: słabowidzących, niesłyszących, słabosłyszących, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przypadku gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność wymieniona wyżej. do 445 zł dla uczniów: słabowidzących, niesłyszących, słabosłyszących, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, w przypadku gdy jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność wymieniona wyżej. Źródło: Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy uczniom niepełnosprawnym w formie dofinansowania zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych i materiałów ćwiczeniowych w latach 2023–2025 Zobacz też: 300 plus 2024: dla kogo, kiedy składać wniosek? Wyprawka do liceum: co kupić do wyprawki szkolnej? Prawa ucznia - spis praw i obowiązków każdego ucznia [KODEKS UCZNIA]
Bon kolonijny 2024: ile to pieniędzy? Dla kogo bon na wakacje?
Bon kolonijny to dofinansowanie, o które mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie. Chodzi o to, by zapewnić swym dzieciom wakacyjny wypoczynek. Na bon kolonijny mogą jednak liczyć tylko ci, którzy spełniają określone warunki. Sprawdziliśmy, kto na pewno dostanie 1200 zł na wakacje dziecka.
Bon kolonijny to pieniądze na wakacje w kwocie 1200 zł. Wniosek o dofinansowanie do letniego wypoczynku z pewnością warto złożyć, jeśli dziecko ma minimum 5 a maksimum 16 lat. Niestety, nie jest to jedyne kryterium. Spis treści: Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Fundacja Szansa dla Gmin ogłosiła kolejną rekrutację dzieci i młodzieży na wypoczynek letni. Można otrzymać dopłatę na kolonie w wysokości 1200 zł na dziecko. Wielu rodzicom i opiekunom z pewnością ułatwiłoby to realizację letnich dziecięcych marzeń. Niestety, nie wszystkie dzieci mogą liczyć na bon kolonijny. 1200 zł na wakacje otrzymają dzieci: urodzone pomiędzy 2008 a 2019 rokiem, których rodzice (opiekunowie) są rolnikami ubezpieczonymi w KRUS, których rodzice (opiekunowie) udokumentują, że na letni wypoczynek dzieci wydadzą 800 zł. Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Turnusy kolonijne mają trwać 9 dni (łącznie 8 noclegów) i odbywać się w następujących ośrodkach: Ustronie Morskie – pensjonat „Beata” Mikoszewo – Ośrodek Wypoczynkowo-Kolonijny „Korona” Łukęcin – Ośrodek Wczasowy „Pionier” Władysławowo – Ośrodek „Bałtyk” Zakopane – „Pokoje u Heleny” Zakopane – D.W. Halina Poronin – Kwatery Prywatne Andrzej Sieczka Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Osoby, które spełniają trzy wyżej wymienione warunki, powinny skontaktować się koordynatorem projektu, właściwym dla miejsca zamieszkania. Listę wszystkich koordynatorów znajdziemy na stronie Szansa dla gmin. Piszemy też o: Poiła 4-letnią córeczkę popularnym słodkim napojem – z dzieckiem stało się coś okropnego! Nowe fakty Ostatnie pożegnanie Oliwki i Nadusi. Wiedzieli o nim tylko najbliżsi Dramat w Warszawie. Nietrzeźwi rodzice przywieźli niemowlę do szpitala. Grozi im kara więzienia
Emerytura za 4 dzieci: ile wynosi świadczenie Mama 4 plus w 2024 roku?
Program Mama 4+ to tzw. świadczenie uzupełniające. Należy się wszystkim, którzy w związku z tym, że wychowują 4 (lub więcej) dzieci zrezygnowali z kariery zawodowej. To nic innego jak emerytura dla kobiet i mężczyzn, którzy nie pracując zawodowo, stracili możliwość otrzymywania emerytury za przepracowane zawodowo lata.
Mama 4 plus, czyli emerytura za 4 i więcej dzieci, to pieniądze, które trafiają do kieszeni rodziców z budżetu państwa (czyli z podatków). Cóż, nie są to kokosy… Co więcej, czwórka dzieci to nie jedyny warunek, który trzeba spełnić, by otrzymać świadczenie. Program Mama 4 plus: co to jest? Program Mama 4 plus wszedł w życie 1 marca 2019 roku. Według ostatnich danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, skorzystało już z niego blisko 78 tys. osób. Z budżetu państwa na ten cel przeznaczono już blisko 2,4 mld zł. Program Mama 4 plus to nic innego jak świadczenie emerytalne dla rodziców, którzy nie pracowali zawodowo, ponieważ zajmowali się minimum 4 dzieci. By otrzymać „emeryturę” za 4 dzieci, należy złożyć wniosek w ZUS lub KRUS. Rodzice powinni zrobić to w czasie, gdy zbliżają się do wieku emerytalnego. Przypominamy, że w przypadku kobiet to 60, a w przypadku mężczyzn 65 lat. Świadczenie wypłacane będzie po osiągnięciu wieku emerytalnego. Emerytura za 4 dzieci: komu się należy? Choć w nazwie programu widnieje słowo „mama”, emerytura za 4 dzieci należy się nie tylko matkom, ale i ojcom, którzy: przerwali zatrudnienie lub nie podjęli go, by zajmować się minimum 4 dzieci, miesięczny dochód nie pozwala im na zaspokojenie potrzeb, mieszkają w Polsce od minimum 10 lat. Emerytura za 4 i więcej dzieci: ile wynosi? To, ile wynosi emerytura za wychowanie 4 i więcej dzieci, zależy od tego, czy: rodzic pobiera świadczenie niższe od najniższej emerytury (wtedy pieniądze z programu Mama 4+ uzupełnia tę kwotę tak, by wynosiła tyle, ile najniższa emerytura), rodzic nie ma prawa do emerytury – wtedy „emerytura” za 4 dzieci wynosi 1 780, 96 zł (tyle ile wynosi najniższa emerytura w 2024 roku). Źródło: gov.pl Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/aktualne-swiadczenia-na-dziecko-ile-pieniedzy-na-dziecko-24145-r1/">Świadczenia na dziecko 2024: jakie pieniądze przysługują po urodzeniu dziecka? [ZASIŁKI, ULGI] Minimalne alimenty na dziecko: ile wynoszą? Przepisy 2024 Mandat za brak fotelika dla dziecka 2024: jaka wysokość mandatu, ile punktów karnych można dostać?
1500 plus: „babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”. Kiedy start i kto dostanie pieniądze?
„Babciowe” to inaczej program „Aktywny rodzic”. Zasady przyznawania świadczenia są jasne – tylko niektórzy rodzice będą mogli liczyć na wsparcie państwa. Tłumaczymy, jakie warunki trzeba spełnić, żeby dostać „babciowe”, czyli kto i od kiedy może otrzymywać dodatkowych 1500 złotych miesięcznie.
Program „Aktywny rodzic” ma aktywizować rodziców małych dzieci. Pieniądze mają dostać te mamy, które zdecydują się wrócić do pracy po porodzie. Chodzi o to, żeby kobiety mogły kontynuować karierę zawodową bez obaw o to, że nie starczy im na opłaty za żłobek, przedszkole czy wynajęcie niani. Wyjaśniamy, ile wynosi tzw. „babciowe”, komu będzie należeć się aż 1500 zł miesięcznie i kiedy uprawnione mamy dostaną pieniądze. Spis treści: „Babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”: co to za program Program „Aktywny rodzic”: od kiedy 1500 plus: dla kogo „Babciowe”, czyli „Aktywny rodzic”: co to za program „Babciowe” to potoczna nazwa programu „Aktywny rodzic”. Niektórzy określają go też jako „babciowe Donalda Tuska”, bo świadczenie było jedną z obietnic wyborczych Koalicji Obywatelskiej. Zgodnie z założeniami nowe świadczenie ma wynosić aż 1500 zł miesięcznie i być przeznaczone dla młodych mam. Poniżej przedstawiamy zasady przyznawania „babciowego” . Jak wyjaśnia aktualna szefowa resortu Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, „Aktywny rodzic” to: „Nazwa programu, który potocznie znany jest jako 'babciowe', obejmuje 1500 zł na zapewnienie opieki nad małym dzieckiem do lat 3, ale w takiej formie, żeby był realizowany cel opiekuńczy i aktywizacyjny. Chodzi o to, by matki, rodzice, mogli łączyć role zawodowe z rolami opiekuńczymi”. Agnieszka Dziemianowicz-Bąk zapewniła, że program „Aktywny rodzic” (zwany również „Aktywną mamą”) na pewno wystartuje w 2024 roku. Skąd nazwa „babciowe”? Pieniądze z założenia mają być przeznaczone na opłacenie żłobka, niani lub babci, która zajmie się małym dzieckiem, podczas gdy mama pójdzie do pracy. Nie ma jednak mowy o obowiązku zatrudniania babci (zamiast np. innego członka rodziny) ani też płacenia osobie z rodziny za opiekę nad dzieckiem. Oznacza to, że rodzice będą mogli dowolnie dysponować otrzymanymi pieniędzmi. Program „Aktywny rodzic”: od kiedy Jak zapewnia MRiPS, program „Aktywny rodzic” powinien wejść w życie w 3. kwartale 2024 roku, czyli w terminie lipiec-wrzesień 2024. „Wdrożenie programu wymaga od nas wielomiesięcznej pracy już po wypracowaniu założeń i przeprocesowaniu ustawy. Zależy nam, aby prosty, intuicyjny i łatwy do obsługi system zachęcał rodziców do korzystania. Będzie on oparty o zasady, jakie dziś kojarzymy ze świadczeniem 800 plus” – powiedziała zastępczyni szefowej MPiRS, Aleksandra Gajewska. 1500 plus: dla kogo Na dodatkowe 1500 zł miesięcznie mogą liczyć: Osoby pracujące (które po narodzinach dziecka wróciły do pracy lub podjęły zatrudnienie), Rodzice, których dzieci (dziecko) ma nie więcej niż 3 lata. Pieniądze z programu trafią do spełniających wyżej wymienione warunki osób, bez względu na dochody w przeliczeniu na członka rodziny. Źródło: TVN, money.pl Zobacz też: Minimalne alimenty na dziecko: ile wynoszą? Przepisy 2024 „Chcę odejść od męża, ale nie mam pracy, doświadczenia ani mieszkania. Z dwójką dzieci nie wyżyję z alimentów. Czy jestem już skazana na takie byle jakie życie?” [LIST DO REDAKCJI] „Kto ma iść do pracy – ja czy mąż? Ja zarobię więcej, ale mąż sam z dziećmi domu nie ogarnie” [LIST DO REDAKCJI]
Ile zarabia nauczyciel? Ile po podwyżce od stycznia 2024?
Ile dokładnie zarabia nauczyciel w Polsce? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ pensje nauczycielskie są zależne nie tylko od wymiaru etatu, dodatków funkcyjnych, motywacyjnych, stażowych, ale także od miejscowości, w której jest zatrudniony nauczyciel. Sprawdź, jak wyglądają pensje nauczycielskie w Polsce.
Zarobki nauczycieli to temat budzący skrajne emocje. Jedni uważają, że biorąc pod uwagę liczbę dni wolnych oraz tygodniowy wymiar pracy, nauczyciele zarabiają całkiem przyzwoite pieniądze. Inni natomiast twierdzą, że pensje powinny być znacznie wyższe, aby nie tylko uhonorować etos pracy nauczyciela, ale zapobiegać negatywnemu naborowi, czyli sytuacji, kiedy nauczycielem może zostać każda osoba, nawet taka, która nie ma predyspozycji do wykonywania tego zawodu. Czy wiesz, ile zarabia nauczyciel? Spis treści: Zarobki nauczycieli według stopni zawodowych Zarobki nauczycieli po podwyżkach w 2024 Ile zarabiają nauczyciele za granicą? Zarobki nauczycieli według stopni zawodowych Od 1 września 2022 roku zmniejszyła się liczba stopni zawodowych z czterech do trzech. Dawniej obowiązujący stopień nauczyciela stażysty lub nauczyciela kontraktowego został zastąpiony stopniem nauczyciela początkowego. W 2023 stawki minimalne dla nauczycieli wynosiły: nauczyciel początkujący – 3690 zł brutto (2846 zł na rękę) nauczyciel mianowany – 3890 zł brutto (2982 zł na rękę) nauczyciel dyplomowany – 4550 zł brutto (3432 zł na rękę) Zarobki nauczycieli po podwyżkach w 2024 Donald Tusk jesienią 2023 roku zapowiedział, że nauczyciele od 1 stycznia 2024 dostaną podwyżkę. Obietnice dotyczyły wzrostu miesięcznego wynagrodzenia minimum o 30 procent, co oznacza, że nauczyciele będą zarabiać o ok. 1500 zł brutto (nieco ponad ok. 1100 zł netto) więcej niż dotychczas. Ile zarabiają nauczyciele za granicą? Średnie miesięczne zarobki nauczyciela w euro mogą budzić zazdrość, jednak należy mieć świadomość, że jest to średnie wynagrodzenie, jak również że koszt życia w poniżej wymienionych państwach jest inny niż w Polsce. Jak podaje "Głos Nauczycielski", w 2023 roku Polska znalazła się na 4. miejscu od końca, jeśli chodzi o wysokość nauczycielskich pensji. Mniej od polskich nauczycieli (w krajach OECD) zarabiali jedynie ci uczący w Grecji, na Węgrzech i Słowacji... Dużo częściej nauczycieli w innych krajach europejskich zarabiali lepiej niż polscy. W 2023 roku średnie zarobki nauczycieli w Europie kształtowały się następująco: Szwajcaria: 8316 EUR Belgia: 5060 EUR Norwegia: 4620 EUR Francja: 3970 EUR Holandia: 3890 EUR Szwecja: 2884 EUR Niemcy: 2830 EUR Włochy: 2810 EUR Hiszpania: 2250 EUR To, ile zarabia nauczyciel za granicą, podobnie jak w Polsce zależy od stażu pracy czy miejscowości, w której położona jest szkoła. Źródło: portaloswiatowy.pl, businessinsider.com.pl, infor.pl, europa.jobs Zobacz też: Wierszyki na Dzień Nauczyciela: śmieszne, krótkie, rymowane Przemówienie na Dzień Nauczyciela – uniwersalna propozycja Laurka na Dzień Nauczyciela: pomysły i wzory do druku
Bananowe dziecko, czyli kto? Po czym poznać bananowego chłopaka i bananową dziewczynę w XXI wieku?
W czasach PRL bananową młodzieżą nazywano młode osoby z bogatych rodzin. „Banany” nie musiały się martwić o pieniądze ani o swoje zachcianki. Żaden z nich nie wiedział też, jak wygląda życie ludzi, których nie stać nawet na podstawowe wydatki… Po latach określenie bananowe dziecko okazuje się bardzo aktualne.
Wyjaśniamy, co to znaczy, że ktoś jest „bananowym dzieckiem” w XXI wieku. I czy bananowym chłopakom i bananowym dziewczynom naprawdę jest czego zazdrościć… Spis treści: Bananowa młodzież – to od niej się zaczęło Dlaczego mówi się o kimś „bananowe dziecko”? Po czym dziś poznać bananowca? Bananowa młodzież – to od niej się zaczęło Według Wielkiego słownika frazeologicznego bananowa młodzież to: „rozpieszczona nadmiernym dostatkiem młodzież, prowadząca beztroski tryb życia, korzystająca z pozycji społecznej i materialnej swoich rodziców”. Dlaczego mówi się „bananowe dziecko”? Choć osobom urodzonym w Polsce po 1989 roku trudno w to uwierzyć, banany wcześniej naprawdę były jednym z towarów luksusowych. Smak tych owoców znały jedynie dzieci najbogatszych oraz najbardziej przedsiębiorczych obywateli PRL. Nie dość bowiem, że banany kosztowały majątek, to jeszcze trzeba było mieć odpowiednie „dojścia”, by je kupić… Choć podobnie rzecz się miała z pomarańczami, mandarynkami czy cytrynami (nie mówiąc o takich owocach egzotycznych jak ananas, mango czy papaja), do określenia młodzieży wybrano przymiotnik „bananowa”. I tak „banan” stał się synonimem młodej osoby z bogatego domu. Takiej, która wiedzie „bananowe”, czyli pozbawione codziennych trosk zwykłych ludzi życie. O tym, jak leniwy i pełen marzeń może być „bananowy żywot”, mówi tekst najsłynniejszej piosenki grupy Vox – „Bananowy song”, który powstał pod koniec lat 70. ubiegłego stulecia. Dlaczego mówi się o kimś „bananowe dziecko”? Jak to się stało, że przestało się używać określenia „bananowa młodzież”, a coraz częściej można spotkać się z określeniem „bananowe dziecko”? Prawdopodobnie właśnie tak nazwała sama siebie Agata Passent w jednym ze swych felietonów pisanych dla „Twojego Stylu” w 2006 roku. Jako córka Agnieszki Osieckiej, wybitnej autorki tekstów, i Daniela Passenta, znanego felietonisty – rzeczywiście w PRL mogła śmiało zaliczyć się do bananowej młodzieży. Miała np. własny pokój czy możliwość wyjeżdżania za granicę, o czym wielu w tamtych czasach mogło jedynie marzyć. Po czym dziś poznać bananowca? W XXI wieku wyznaczniki bycia „bananowym dzieckiem” są jednak inne. Można też powiedzieć, że „bananowe dziecko” nie jest obelgą (określenie „bananowa młodzież” w PRL miało wydźwięk obelżywy). Współczesne bananowe dziecko ma: bogatych rodziców, ubrania luksusowych marek, najdroższe zabawki i gadżety, kaprysy, które zaspokajane są z chwilą, gdy tylko się pojawią, roszczeniowy charakter, przekonanie, że jest lepsze od innych. Jednak to nie znaczy, że bananowe dziecko nie zawsze jest szczęśliwsze od innych dzieci. Często samotne, pozbawione obecności rodziców, nie wie, że bliskość jest cenniejsza nawet od smartfonu najnowszej generacji. W wieku szkolnym nie potrafi nawiązać relacji w sposób inny, niż próbując „kupić” przychylność rówieśników prezentami lub płaceniem za kolegów (w kinie, pizzerii itd.). Jedno jest pewne: bananowe dziecko nie ma pojęcia, że niektórzy muszą przeżyć cały miesiąc za kwotę, którą jego rodzice wydają na niego w kilka dni. Źródła: M. Olkowska: Frazeologiczne innowacje wymieniające w felietonistyce Agaty Passent, „Kwartalnik Językoznawczy” 2013, nr 1 Wielki Słownik Frazeologiczny PWN z przysłowiami, red. A. Kłosińska, A. Stankiewicz, E. Sobol, Warszawa 2011 Zobacz także: Te rzeczy mogą sprawić, że wychowasz materialistę Gdy dziecko ma za dużo zabawek Jak się wychowuje dzieci na świecie? Te metody warto "skraść"
„Skąd mam wziąć pieniądze na garnitur dla dziecka? Pasowanie na ucznia to nie ślub, poślę syna w białej polówce ”[LIST DO REDAKCJI]
Drożyzna szaleje, a ja mam jeszcze wydawać kilka stówek na garnitur dla syna? Żeby to jeszcze było warto, ale założy raz i co, później wyrzucę? Gdzie tu sens? Bardziej opłaca mi się kupić mu buty na zimę, zamiast stroić go na ślubowanie.
Czeka nas pasowanie na ucznia, Ignaś to nasz jedyny syn i bardzo to przeżywam. Ale mimo wszystko nie będę go stroić jak na ślub, nie stać mnie i uważam, że to bezsensowne wyrzucanie pieniędzy. Nauczyciele mają inne zdanie, ale postawiłam im się. Nie synowi kupię garnituru, mam pilniejsze wydatki Wymogi w naszej szkole są takie, że wszystkie dzieci z klas pierwszych mają na ślubowanie przyjść ubrane na galowo. Dostaliśmy szczegółowe wytyczne: dziewczynki granatowe spódniczki i białe bluzki, chłopcy ciemne garnitury i krawaty. Ma być jednolicie, tak żeby nikt nie odstawał. Niestety mój Ignaś będzie się wyróżniał, bo na garnitur nas nie stać. Nie będę udawać i się zapożyczać, nie kupię też garnituru na jedno wyjście kosztem zimowej kurtki albo śniegowców. Co to w ogóle za pomysł, żeby 7-latków ubierać jak dorosłych chłopów na wesele? Pasowanie na ucznia to duża uroczystość, ale zawsze wydawało mi się, że jednak szkoła ma uczyć skromności. Mój synek pójdzie na ślubowanie w białej koszulce polo i granatowym sweterku. Do tego dam mu ciemne dżinsy. Będzie ładnie, ale bez zadęcia. Wychowawczyni już zapowiedziałam, że garnituru nie kupię. Pokręciła tylko głową, bo pewnie będzie musiała tłumaczyć się przed dyrekcją, ale chyba mnie rozumie. Teraz przecież wszyscy mają ciężko. Zuzanna Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: Jak napisać podanie – do szkoły lub innej instytucji [WZÓR] Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma Szkoła w Chmurze: na czym polega, czy jest legalna i kto może z niej skorzystać?
Przysłowia o pieniądzach na stałe weszły do języka potocznego. Już małe dziecko wie, że jak będzie odkładać „grosz do gorsza”, to będzie „kokosza”. Jednak pieniądze często są także tematem tabu. Utarło się, że w pewnych kręgach nie wypada o nich mówić i niestety można się o nie pokłócić.
O pieniądzach powiedziano – i napisano – chyba już wszystko. Oto najlepsze przysłowia o pieniądzach – można wykorzystać je jako życzenia urodzinowe lub imieninowe. Z pewnością przydadzą się również uczniom rozmawiającym w szkole o wartości pieniądza. Spis treści: Przysłowia o pieniądzach Czy szczęście uwarunkowane jest przez pieniądze? Przysłowia do refleksji Powiedzenia o oszczędzaniu pieniędzy Przysłowia o pożyczaniu pieniędzy Przysłowia o pieniądzach W przysłowiach o pieniądzach można znaleźć wskazówki dotyczące tego, jak powinniśmy podchodzić do pieniędzy. Być może ukryty jest w nich też klucz do bogactwa? Od przybytku głowa nie boli. Z ciężkim portfelem lekko się chodzi. Gdy pieniędzy wiele, wokół przyjaciele. Lepszy wróg za darmo niż przyjaciel za pieniądze. Ciężkie pieniądze nie gwarantują lekkiego życia. Nie zasypia w nocy śmiele, ten kto ma pieniędzy wiele. Z pieniędzmi nie jest tak dobrze, jak jest źle bez nich. Kto chodzi bez groszy, kij go wypłoszy. Biednemu zawsze wiatr w oczy wieje, a bogatemu diabeł dzieci kołysze. Czy szczęście uwarunkowane jest przez pieniądze? Przysłowia do refleksji Faktem jest to, że w dzisiejszych czasach pieniądz rządzi światem. A przecież pieniądze szczęścia nie dają... Kiedy pieniądze mówią, prawda milczy. Kiedy nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Pieniądze zarobisz, lecz zdrowia nie. Pieniądz dobry sługa, ale zły przewodnik. Powiedzenia o oszczędzaniu pieniędzy Te przysłowia o pieniądzach przypominają o tym, że – by osiągnąć bogactwo – warto rozpocząć od oszczędzania małych kwot. Z drugiej strony: małe wydatki na błahe, niekoniecznie potrzebne rzeczy oddalają nas od bogactwa. Grosz do grosza, a będzie kokosza. Ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka. Wystrzegaj się małych wydatków. Mały przeciek może sprawić, że zatonie wielki statek. Kto z groszem się nie liczy, tego bieda wyćwiczy. Człowiek biedny ceni sobie każdą złotówkę, a bogaty każdy grosz. Przysłowia o pożyczaniu pieniędzy Wiele powiedzeń przypomina nam, że pożyczanie pieniędzy nie jest najlepszym pomysłem. Takie przysłowia są przestrogą przed pożyczkami, które często wpływają negatywnie na stosunki międzyludzkie. Dobry zwyczaj – nie pożyczaj. Jeszcze lepszy – nie oddawaj. Jeśli chcesz pozbyć się przyjaciela, to poproś go o pożyczkę albo udziel mu pożyczki. Pożycz człowiekowi pieniądze, kupisz sobie wroga. Zobacz także: Cytaty o szczęściu, które rozjaśnią ci każdy dzień Cytaty o życiu – najpiękniejsze i mądre sentencje na dobre i złe chwile Przysłowia na Nowy Rok – ludowe przepowiednie noworoczne
Cała prawda: tyle rodzice wydają na ubrania dzieci – ceny zwalają z nóg
Jak wskazują badania, coraz więcej pieniędzy wydajemy ubrania dla dzieci. W Polsce przeciętna rodzina wydaje na ten cel około 1000 złotych. Jednak są i tacy rodzice, którzy deklarują dwukrotnie większe sumy.
Zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez Reporter Young co trzeci rodzic wydaje więcej niż 2000 zł rocznie na jedno dziecko. Co ciekawe, najwyższe wydatki odnotowują rodzice dziewczynek w przedziale wiekowym 8 – 12 lat. Ile wydajemy na ubrania dla dzieci? Ponad 40% rodziców z Warszawy i Wrocławia deklaruje wydatki powyżej 2000 zł rocznie na ubrania dla dzieci. Może być to spowodowane faktem, że te miasta posiadają najwyższe dochody w Polsce. Jednak średnia krajowa nie jest aż tak optymistyczna i wynosi ona nieco ponad 1000 zł w skali roku. Prawie 10% ankietowanych deklaruje wydatki poniżej 500 zł rocznie. Polacy przeciętnie przeznaczają na ubrania około 10% zarobków. Z opublikowanych przed kilku laty danych Eurostatu wynika, że przeciętne wydatki Polaków na ubrania i buty wynosiły około 300 euro rocznie (czyli, zgodnie z wczesnym kursem około 1300 zł). To znacznie mniej niż w statystyczny „europejski rodzic”, który przeznacza na ten cel około 800 euro. Dlatego też nie dziwi fakt, że 48% polskich rodziców za główne kryterium wyboru uznaje cenę. Co się dzieje z ubraniami, z których wyrosły nasze dzieci? Dzieci szybko wyrastają ze swoich ubrań. Wielu rodziców zna z autopsji sytuację, kiedy to wymarzona bluza zostaje założona zaledwie kilka razy i zanim zdąży się zniszczyć, jest już za mała. Jak wskazują wyniki badań, aż 90% odzieży trafia do obiegu „z drugiej ręki”. Najczęściej ubrania są oddawane innej rodzinie, która ma młodsze dzieci (58% ankietowanych), sprzedawane (20%) lub przekazane do organizacji zajmującej się zbiórką i dystrybucją odzieży (15,1%). Zaledwie 6.6% rodziców deklaruje, że za małe ubrania wyrzuca. Najczęściej ubrania młodzieżowe i dziecięce trafiają do drugiego obiegu w Poznaniu, Gdańsku oraz Wrocławiu. W przypadku Poznania jest to aż 98,3%, w Gdańsku 95,8%, a we Wrocławiu – 95,1%. Dlaczego dajemy ubraniom drugie życie? Przyczyną może być: świadoma konsumpcja, dbałość środowisko, niskie zarobki, rosnąca inflacja. Źródło: reporteryoung.pl Piszemy też o: Urodziła duże dziecko. „To było jednocześnie najlepsze i najtrudniejsze doświadczenie” „Teściowa zignorowała moją prośbę, czego nie dawać Amelce do jedzenia. W dodatku kazała małej kłamać. Naraziła własną wnuczkę” „Wzięliśmy z mężem kredyt na wymarzony dom. Ja jeździłam na budowę, on zdradzał mnie z jakąś panną. W dodatku chciał mnie ze wszystkiego oskubać”