Prezenty z komunii trafiły do lombardu. „Przynajmniej część przyjęcia musi się zwrócić, a syn łańcuszka nie potrzebuje”
Pieniądze z komunii zwykle trafiają do rodziców „na przechowanie” i tam już zostają. A komunijne pamiątki?
Po publikacji teksu Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?” do naszej redakcji napisała mama, której syn przystąpił w tym roku do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta opisała, jak wyglądały przygotowania do uroczystości i co zamierza zrobić z częścią prezentów otrzymanych przez syna. Jej słowa mogą zaskakiwać, a niektórych nawet oburzyć. „Nie rozumiem, skąd ten szok” Mam wrażenie, że ludzie uwielbiają się oburzać dla samego oburzania. Wystarczy powiedzieć głośno coś, co nieco odbiera od normy, a zaraz wszyscy robią wielkie oczy. Tak właśnie było, gdy wspomniałam znajomym, że część prezentów komunijnych mojego syna trafi do lombardu, który prowadzi szwagier. Od razu usłyszałam, że jestem wyrachowana, że odbieram dziecku pamiątki i że zachowuję się jak z marginesu. Tylko że nikt nie spojrzy na sprawę rozsądnie. Organizacja komunii kosztowała nas fortunę. Sala, jedzenie, tort, fotograf, ubranie, dekoracje – wszystko kosztuje. Rachunki same się nie zapłacą. Nie wiem, skąd wzięło się przekonanie, że rodzice mają wydać kilka tysięcy, a potem jeszcze udawać, że pieniądze i prezenty od gości nie mają żadnego znaczenia. Dla mnie mają. I nie zamierzam tego ukrywać. „Syn nie potrzebuje pięciu pamiątek” Największe emocje wzbudził złoty łańcuszek z krzyżykiem. Tylko powiedzcie mi szczerze: po co dziewięcioletniemu chłopcu taki prezent? Mój syn założył go raz, w dniu komunii, a później wrzucił do szuflady. Jestem niemal pewna, że za kilka miesięcy nawet nie będzie pamiętał, że go dostał. Podobnie jest z innymi rzeczami. Kilka religijnych pamiątek, eleganckie albumy i wielki zestaw encyklopedii dla młodzieży. Kto dziś korzysta z encyklopedii? Wszystko jest w internecie. Książki tylko zajmują miejsce na półce i zbierają kurz. Dlaczego mam przechowywać przez lata rzeczy, których nikt nie używa? Tylko po to, żeby ciotka albo chrzestna mogła mieć poczucie, że jej prezent stoi nietknięty w domu? To trochę absurdalne. Jeżeli ktoś daje prezent, powinien się liczyć z tym, że obdarowany zrobi z nim to, co uzna za stosowne. Sprzeda, odda albo schowa do szafy. Taki jest sens prezentu. „Przynajmniej część przyjęcia się zwróci” Nie będę udawać świętej. Pieniądze ze sprzedaży tych rzeczy przeznaczymy na domowe wydatki. Uważam, że to całkowicie normalne. Komunia kosztowała nas naprawdę dużo i dobrze, jeśli chociaż część tych kosztów uda się odzyskać. Najbardziej śmieszy mnie jednak argument, że okradam własne dziecko. Syn dostał też pieniądze i część z nich zostanie odłożona na rodzinne wakacje. Nie zostaje więc z niczym. Po prostu nie widzę sensu trzymania przedmiotów, które są dla niego całkowicie bezużyteczne. Mam wrażenie, że wielu ludzi żyje jeszcze w czasach, gdy każda komunijna pamiątka była skarbem przechowywanym przez całe życie. Dzisiaj świat wygląda inaczej. Dzieci mają inne potrzeby, a rodzice muszą liczyć pieniądze. Można mnie za to krytykować, ale ja nie zamierzam udawać, że złoty łańcuszek czy komplet encyklopedii są ważniejsze niż zdrowy rozsądek. Jeśli dzięki ich sprzedaży odzyskam choć część pieniędzy wydanych na przyjęcie, to nie mam z tym najmniejszego problemu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ten komunijny zwyczaj z czasów PRL był oznaką miłości do dziecka. Dziś to hańba dla rodziców
Na białym tygodniu obecność obowiązkowa. „Muszę zwalniać się z pracy przez wymysły księdza”
Czy biały tydzień po pierwszej komunii świętej to tradycja, która powinna elastycznie wspierać rodziny, czy surowy przymus niszczący spokój pracujących rodziców? Przeczytaj emocjonalny list matki, która z powodu rygorystycznego sprawdzania obecności przez proboszcza jest zmuszona codziennie uciekać z biura i ryzykować utratę pracy.
Droga Redakcjo! Przeżywam właśnie logistyczny i zawodowy koszmar przez rygorystyczne zasady panujące w naszej parafii, gdzie każdego popołudnia muszę zwalniać się z pracy przez absurdalne wymysły proboszcza. Ksiądz ogłosił na spotkaniu organizacyjnym, że podczas całego białego tygodnia obecność dzieci jest bezwzględnie obowiązkowa, a na koniec każdej mszy będzie osobiście sprawdzał listę i rozdawał specjalne naklejki do pamiątkowych zeszytów. Nabożeństwa zaczynają się codziennie o godzinie 16:30, co dla mnie, kobiety pracującej na pełen etat do 17 na drugim końcu miasta, oznacza konieczność codziennego uciekania z biura i błagania o litość u kierownika. Dlaczego Kościół w Polsce w ogóle nie bierze pod uwagę realiów życia współczesnych rodzin i zmusza nas do kombinowania, jakbyśmy żyli w świecie, gdzie nikt nie musi zarabiać na chleb od świtu do nocy? Sprawdzanie obecności w kościele to pokaz siły proboszcza To, co dzieje się codziennie w naszym kościele, przypomina mi surową szkołę z dawnych lat, a nie radosne przeżywanie sakramentu przez małe dzieci. Ksiądz z pełną powagą wyczytuje nazwiska, a dzieci, które z różnych przyczyn nie mogły dotrzeć na czas, są wytykane palcami i nie dostają obrazków, na które tak bardzo czekały. Mój syn od rana denerwuje się w szkole, czy mama zdąży go odebrać, czy nie spóźnimy się na zbiórkę w albach i czy proboszcz nie nakrzyczy na niego przy rówieśnikach. W poniedziałek wbiegliśmy do kruchty zdyszani, zapięłam mu albę w biegu, a sama stałam pod ścianą z trzęsącymi się rękami, myśląc o mailach, których nie zdążyłam wysłać w biurze. Czy to jest istota wiary i sakramentu, żeby gonić na złamanie karku, bo ksiądz wymyślił sobie stuprocentową frekwencję w środku roboczego tygodnia? Dla mnie to jest zwykły pokaz władzy i brak elementarnego szacunku dla wysiłku rodziców, którzy i tak wydali fortunę na organizację całej uroczystości, a teraz muszą jeszcze drżeć o swoje posady w firmach. Praca zawodowa kontra rygorystyczne wymagania parafialne Mój szef przy pierwszej prośbie o wcześniejsze wyjście w poniedziałek tylko westchnął, ale gdy w środę znowu musiałam podejść do jego biurka z przepraszającą miną, usłyszałam, że firma to nie instytucja charytatywna. Pracuję w dziale obsługi klienta, mój mąż jest kierowcą i często wraca dopiero wieczorem, więc cały ten komunijny ciężar logistyczny spoczywa wyłącznie na moich barkach. Co mam zrobić, jeśli przez te codzienne nabożeństwa dostanę naganę albo stracę premię, z której przecież muszę opłacić codzienne zakupy i rachunki za prąd? Ksiądz na ambonie chętnie mówi o roli rodziny, o wsparciu i miłości, ale gdy poszłam do zakrystii poprosić o zwolnienie syna z dwóch dni, bo naprawdę nie mam jak dojechać, usłyszałam, że praca nie może być ważniejsza od Boga. To jest łatwo mówić komuś, kto nie musi martwić się o spłatę kredytu hipotecznego i nie wie, ile kosztują dzisiaj masło i chleb w sklepie za rogiem. Żyjemy w realiach, gdzie oboje rodzice muszą zarabiać na dom, a kościół zdaje się tego zupełnie nie zauważać, wymagając od nas poświęceń, które mogą skończyć się poważnymi problemami zawodowymi. Biały tydzień powinien być wyborem, a nie przymusem Apeluję do Redakcji o nagłośnienie tego problemu, bo wiem z rozmów na parkingu przed kościołem, że większość matek z naszej grupy przeżywa dokładnie to samo piekło i ma dość tej sztucznej presji. Biały tydzień to piękna tradycja, ale powinien mieć charakter dobrowolnego dziękczynienia dla chętnych, a nie obowiązkowych zajęć, na których brak naklejki w zeszycie oznacza społeczne wykluczenie dziecka z grupy rówieśniczej. Moje dziecko płacze, bo boi się, że jako jedyne w klasie nie dostanie pamiątkowego dyplomu na zakończenie tygodnia, a ja czuję się winna, choć robię wszystko, co w ludzkiej mocy, by pogodzić obowiązki zawodowe z życiem religijnym. Przestańmy udawać, że wszystko jest w porządku i zacznijmy głośno mówić o tym, że czas na zmiany w organizacji takich wydarzeń przez polskie parafie. Nabożeństwa mogłyby odbywać się o godzinie dziewiętnastej, kiedy większość dorosłych jest już po pracy, albo mieć formę symbolicznego wspomnienia podczas najbliższej niedzielnej mszy świętej. Kościół musi stać się dla ludzi wsparciem i bezpieczną przystanią, a nie kolejnym urzędem, który rozlicza nas z obecności za pomocą list i surowych spojrzeń proboszcza, zapominającego o tym, na czym polega prawdziwa miłość bliźniego. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Pamiątki z komunii wylądowały w śmieciach. „Naprawdę myśleli, że zagracę sobie mieszkanie?”
Z komunii przynieśliśmy całe naręcze tak zwanych podziękowań dla gości. Gdy tylko przekroczyłam próg własnego domu, wszystkie te plastikowe pamiątki bez mrugnięcia okiem wyrzuciłam do kosza na śmieci, bo naprawdę nie rozumiem, jak dorośli ludzie mogą myśleć, że zagracę sobie mieszkanie gadżetami z wizerunkiem cudzego dziecka.
Na przyjęciu mojego siostrzeńca każdy z gości został uszczęśliwiony pakietem pamiątkowym, który u mnie wywołał jedynie gęsią skórkę i poczucie głębokiego zażenowania. Spakowałam te wszystkie figurki i magnesy do torby, a w domu od razu otworzyłam klapę od śmietnika, bo moje mieszkanie to nie jest izba pamięci ani galeria zdjęć dalekich krewnych. Festiwal komunijnej tandety i personalizowanych zbieraczy kurzu Głównym punktem tego nieszczęsnego pakietu pamiątkowego był metalowy otwieracz do butelek z wielkim, kolorowym zdjęciem dziecka w komunijnej albie, trzymającego złożone rączki. Do tego dołożono gipsową figurkę aniołka, która miała jednak twarz... mojego siostrzeńca, wykonaną na specjalne zamówienie w jakiejś internetowej drukarni. Całość zamykało wielkie, oprawione w błyszczącą ramkę oficjalne zdjęcie z kościoła, które pani fotograf zrobiła tuż przed ołtarzem. Patrzyłam na te przedmioty na swoim stole i zastanawiałam się, co autor miał na myśli, tworząc coś tak potwornie niepraktycznego i nachalnego. Czy ja mam teraz otwierać colę w kuchni, gapiąc się na uduchowioną twarz dziesięciolatka, który przecież nie jest moim własnym synem? Czy mam postawić na komodzie w salonie gipsowy odlew jego głowy obok moich rodzinnych pamiątek i zbierać z niego kurz przez najbliższe dwadzieścia lat? To jest absolutne pomylenie pojęć − rodzicom wydaje się, że ich dziecko jest pępkiem świata dla całej rodziny, a prawda jest taka, że dla ciotek, wujków czy kuzynów to po prostu kolejny krewny, z którym widują się raz w roku. Szacunek do własnej przestrzeni kontra presja rodzinnych pamiątek Wiele osób z mojej rodziny uważa zapewne, że wyrzucenie takich rzeczy to szczyt bezczelności i brak serca, ale dla mnie to jest po prostu dbanie o higienę własnego otoczenia. Moje mieszkanie jest małe, minimalistyczne, urządzone z wielkim trudem i za ciężko zarobione pieniądze, więc nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabym je szpecić chińskim plastikiem z cudzą podobizną. Rodzice organizujący komunię nie biorą pod uwagę, że ich wielkie szczęście i duma nie przekładają się automatycznie na to, że każdy gość marzy o posiadaniu wizerunku ich pociechy we własnej sypialni czy kuchni. To jest narzucanie komuś swojej estetyki i wpędzanie w poczucie winy, bo przecież zdjęcia dziecka nie wypada wyrzucić, więc człowiek chowa je po szufladach, przekłada z kąta w kąt i tylko się denerwuje przy każdym sprzątaniu. Ja powiedziałam temu dość − nie mam zamiaru być zakładnikiem fałszywej uprzejmości. Jeśli ktoś marnuje pieniądze na zamawianie spersonalizowanych otwieraczy ze zdjęciem pierwszokomunijnego dziecka, to musi liczyć się z tym, że ten gadżet skończy tam, gdzie jego miejsce, czyli na wysypisku śmieci. Skromność i umiar, czyli jak mądrze dziękować gościom za obecność Ten cały skandal z pamiątkami pokazuje, jak bardzo zagubiliśmy się w materialnej stronie sakramentów, zapominając o tym, co w tym dniu powinno być najważniejsze. Dawniej podziękowaniem za przybycie na komunię było dobre słowo, wspólne zdjęcie zrobione aparatem na kliszę, które potem chowało się do rodzinnego albumu, albo pudełko z kawałkiem domowego ciasta zabrane na drogę. To były piękne, skromne gesty, które niosły ze sobą autentyczne ciepło i nie zmuszały nikogo do dekorowania domu elementami sakralnymi z wizerunkiem kuzyna. Apeluję do wszystkich rodziców, którzy planują uroczystości w najbliższym czasie: opamiętajcie się z tymi spersonalizowanymi prezentami, bo robicie krzywdę swoim portfelom i kłopot własnym gościom. Jeśli koniecznie chcecie podziękować rodzinie za obecność i prezenty, upieczcie małe pierniczki, podarujcie słoiczek miodu z lokalnej pasieki albo po prostu szczerze powiedzcie dziękuję przy pożegnaniu. Przestańcie produkować plastikowe śmieci z twarzami Waszych dzieci, bo gwarantuję Wam, że większość z nich, tak jak u mnie, ląduje w koszu zaraz po zamknięciu za Wami drzwi, a Wasza duma staje się dla innych po prostu uciążliwym gratem. Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Ten komunijny zwyczaj z czasów PRL był oznaką miłości do dziecka. Dziś to hańba dla rodziców
Ta jedna komunijna tradycja była kiedyś czymś naturalnym oraz pięknym. Dzisiaj ten zwyczaj prawie zniknął, bo rodzice wolą wydać fortunę na restaurację, byle tylko uniknąć krytyki ze strony rodziny.
Pierwsza komunia święta przeszła jedną z najbardziej drastycznych transformacji w naszej kulturze. Wydarzenie o charakterze duchowym i rodzinnym niepostrzeżenie zamieniło się w miniaturową wersję wesela, gdzie każdy detal musi być perfekcyjny, drogi i gotowy do pokazania w mediach społecznościowych. Najlepszym dowodem na tę zmianę jest całkowite odejście od zwyczaju, który w czasach PRL-u i latach dziewięćdziesiątych był absolutnym standardem. Mowa o uroczystych obiadach organizowanych w zaciszu własnego mieszkania, które dziś przez wielu rodziców są postrzegane jako synonim biedy, życiowej nieporadności i totalna porażka wizerunkowa. Magia dawnych domówek, czyli jak skromność jednoczyła pokolenia W czasach PRL-u organizacja komunii była logistycznym majstersztykiem, który angażował nie tylko rodziców, ale i całe sąsiedztwo. Tradycją było, że przyjęcie odbywało się w ciasnym pokoju w bloku z wielkiej płyty lub w niewielkim salonie podmiejskiego domu. Stoły pożyczało się od sąsiadów z góry, krzesła zwoziło od rodziny z sąsiedniej wsi, a lodówki pękały w szwach od produktów zdobywanych tygodniami na tak zwane specjalne bony lub dzięki znajomościom. W tamtej rzeczywistości nikt nie myślał o wynajmowaniu menedżera sali czy zamawianiu cateringu, bo najwyższą wartością było to, co rodzina potrafiła stworzyć własnymi rękami. Wspólne gotowanie rosołu, pieczenie ciast przez babcie i ciotki oraz dekorowanie pokoju gałązkami bzu i białymi wstążkami było żywym dowodem miłości do dziecka. Każde danie na stole miało swoją historię, a pot spływający z czoła mamy i babci stojących przy garach był symbolem najwyższego poświęcenia. Dziecko czuło się wyjątkowo, widząc, że cały ten domowy mikrokosmos kręci się wokół niego i jego święta. Goście siedzieli ramię w ramię, nierzadko w ścisku, ale to właśnie ta bliskość tworzyła niepowtarzalną atmosferę autentycznego świętowania, w której liczyły się relacje, a nie kolor balonów pasujący do koloru zastawy. To była kwintesencja rodzinności, która uczyła dzieci szacunku do trudu bliskich i pokazywała, że wielkie chwile nie potrzebują luksusowej oprawy, by zapisać się w pamięci na całe życie. Komunijny wyścig i strach przed społecznym wykluczeniem Dzisiejsza rzeczywistość brutalnie rozprawiła się z tamtą domową przytulnością, wprowadzając rygorystyczne zasady rynkowego prestiżu. Dziś zorganizowanie komunii w domu dla wielu rodziców graniczy z towarzyską hańbą. Presja otoczenia, grup na komunikatorach szkolnych i wszechobecne zdjęcia perfekcyjnych aranżacji w sieci stworzyły iluzję, że jedynym godnym miejscem na świętowanie jest elegancka restauracja, hotel lub specjalnie wynajęty namiot z profesjonalną obsługą. Rodzice panicznie boją się, że jeśli zaproszą rodzinę do własnego mieszkania i podadzą samodzielnie ugotowany obiad, wyjdą w oczach krewnych na osoby, których nie stać na zapewnienie dziecku odpowiedniego startu. Ten paraliżujący lęk przed oceną niszczy radość z przygotowań i zmusza rodziny do podejmowania decyzji finansowych całkowicie ponad stan. Rezerwacje sal w modnych lokalach robi się z dwuletnim wyprzedzeniem, nierzadko przed podjęciem ostatecznej decyzji o przystąpieniu dziecka do sakramentu. Ceny za tak zwany talerzyk osiągają kwoty zbliżone do stawek weselnych, a lista wymagań rośnie z każdym rokiem − od profesjonalnych animatorów, przez personalizowane ścianki do zdjęć, aż po wykwintne menu degustacyjne. Zrobienie komunii w domu przestało być wyborem ekonomicznym czy ideologicznym, a stało się powodem do wstydu i lęku, że dziecko poczuje się gorsze od rówieśników, którzy po powrocie do szkoły będą licytować się na wielkość i luksus swoich przyjęć. Czy warto wrócić do korzeni i odrzucić dyktat restauracji? Warto zadać sobie pytanie, co tak naprawdę tracimy, oddając organizację rodzinnych świąt w ręce zewnętrznych firm i restauracyjnych menedżerów. Współczesna pogoń za perfekcją i wygoda sprawiły, że przyjęcia komunijne stały się zimne, bezosobowe i powtarzalne. Wchodząc do lokalu, rodzina staje się klientem, który ma konsumować i dostosować się do sztywnego grafiku placówki, w której często obok siebie odbywają się trzy inne imprezy. Znika gdzieś ta intymność i czas na spokojną rozmowę, bo wszystko zaprogramowane jest pod idealny kadr na profil społecznościowy, a kelnerzy spieszą się z wydawaniem kolejnych dań. Powrót do tradycji skromniejszych przyjęć w domach lub ogrodach mógłby być dla wielu rodzin ożywczym oddechem wolności od rynkowego dyktatu. Skandynawskie podejście do prostoty i minimalizmu uczy, że najważniejsza jest jakość relacji, a nie wielkość sali balowej. Dziecko nie potrzebuje do szczęścia marmurowych podłóg i kelnera w muszce; potrzebuje czuć, że dorośli są blisko, są spokojni i mają dla niego czas. Odrzucenie presji i odwaga, by powiedzieć, że nasze mieszkanie jest wystarczająco dobre, by ugościć najbliższych, to wspaniała lekcja asertywności i autentyczności dla młodego pokolenia. To pokazanie synowi lub córce, że wartość rodziny i sakramentu tkwi w nas, a nie w paragonie z ekskluzywnego lokalu, który przyjdzie nam spłacać przez kolejne miesiące. Warto pamiętać, że tradycja domowych przyjęć uczy dzieci, że prawdziwe świętowanie buduje się obecnością i uwagą, a nie statusem materialnym. Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Synowa zrobiła z wnuczki starą maleńką. Wypacykowała ją jak do cyrku, nawet ksiądz się śmiał”
Kiedyś człowiek czekał na komunię przede wszystkim dlatego, że było to ważne przeżycie, spotkanie z Panem Bogiem. Dziewczynki zakładały białe alby, miały zaplecione warkocze albo delikatne loczki i wyglądały po prostu... niewinnie. Dzisiaj mam wrażenie, że to już nie komunia, tylko jakiś pokaz mody. Jak zobaczyłam swoją wnuczkę przed kościołem, to aż mnie ścisnęło w środku.
Mam 70 lat i może jestem już z innego pokolenia, ale pewnych rzeczy naprawdę nie umiem zrozumieć. Moja wnuczka ma dziewięć lat. Dziewięć! A w dniu komunii wyglądała, jakby szła na jakiś konkurs piękności, a nie do kościoła. Synowa od rana latała wokół niej z pędzlami, paletkami i czymś do kręcenia włosów. Najpierw podkład, potem puder, róż na policzkach, błyszczące powieki. Na końcu jeszcze usta czymś posmarowała, żeby były bardziej różowe. Patrzyłam na to i nie wierzyłam własnym oczom. A włosy? Tak natapirowane i pokręcone, że dziecko wyglądało jak dorosła kobieta wybierająca się na wesele. Strasznie brzydko. Powiedziałam tylko spokojnie: „Po co to wszystko? Przecież ona jest ślicznym dzieckiem”. Ale synowa od razu się obruszyła: „Mamo, teraz wszystkie dziewczynki są malowane do komunii”. No i właśnie od tego wszystkiego robi mi się smutno. Kiedyś dziecko wyglądało jak dziecko Ja pamiętam komunie sprzed lat. Człowiek prasował albę, kupowało się białe rękawiczki, czasem plotło wianek. Dziewczynki miały zaróżowione policzki, ale od emocji, a nie od kosmetyków. Nikt nie latał z rozświetlaczem i doczepianymi rzęsami. A teraz? Małe dziewczynki siedzą u fryzjerek i kosmetyczek jak dorosłe panie. Słyszę, jak matki prześcigają się, która zrobiła lepszy makijaż córce. Jedna chwali się stylistką, druga profesjonalną sesją zdjęciową. Człowiek słucha tego i zastanawia się, kiedy dzieciństwo zaczęło tak wszystkim przeszkadzać. Najgorsze było jednak to, że moja wnuczka co chwilę pytała: „Babciu, nie rozmazało mi się?”. Dziewięcioletnie dziecko w dniu komunii martwiło się o makijaż. Serce mi pękło. „Teraz taka moda” – tylko czy wszystko trzeba naśladować? Ja wiem, że świat się zmienia. Nie jestem z tych babć, co wszystko krytykują. Ale naprawdę uważam, że są jakieś granice. Dziecko nie potrzebuje mocnego makijażu, żeby pięknie wyglądać. Ono ma być dzieckiem, a nie „małą kobietką”. Patrzyłam na wnuczkę i miałam wrażenie, że ktoś na siłę chce ją postarzyć. Zrobić z niej dorosłą, zanim zdąży nacieszyć się dzieciństwem. Może komuś się to spodoba. Może ktoś powie, że „teraz takie czasy”. Ale mnie ten komunijny trend zwyczajnie żenuje. Bo zamiast skromności i przeżycia duchowego coraz częściej widzę sztuczne rzęsy, brokat i dzieci wystylizowane tak, że trudno poznać, ile mają lat. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Syn dostał śmieszną sumkę na komunię od chrzestnej. Gorzko zemściłam się na tej chytrusce”
Nie sądziłam, że osoba pełniąca tak ważną funkcję jak matka chrzestna może wykazać się taką ignorancją i skąpstwem, dlatego postanowiłam, że nie zostawię tej sprawy bez odpowiedzi.
Mój syn, Kubuś, przygotowywał się do Pierwszej Komunii Świętej przez cały rok. My, jako rodzice, również stanęliśmy na wysokości zadania − wynajęliśmy piękną salę, zamówiliśmy catering z najwyższej półki i zadbaliśmy o każdy detal, by goście czuli się u nas jak u królów. Wiedziałam, że czasy są ciężkie, ale matka chrzestna mojego syna to osoba zamożna, która nie odmawia sobie wakacji w Hiszpanii czy markowych torebek. Kiedy wieczorem Kubuś otworzył kopertę od niej i zobaczył tam równe 500 złotych, po prostu pękło mi serce. To była śmieszna sumka, biorąc pod uwagę, że sam talerzyk i atrakcje dla gości kosztowały nas znacznie więcej w przeliczeniu na osobę. Poczułam się, jakby ta kobieta zwyczajnie z nas zakpiła, przychodząc na gotowe i nie dając dziecku nawet porządnego pamiątkowego prezentu. Chytrus przy komunijnym stole: rodzina żeruje na naszej gościnności Długo nie mogłam zasnąć, myśląc o tym, jak bardzo niesprawiedliwe jest podejście niektórych ludzi do tradycji. Skoro decydujesz się być chrzestną, to bierzesz na siebie pewne zobowiązania, także te finansowe w dniach takich jak ten. 500 złotych to dziś daje się na urodziny u dalekiego kuzyna, a nie na Komunię chrześniaka! Widziałam rozczarowanie w oczach syna, który liczył na to, że dołoży te pieniądze do wymarzonego komputera. Ta kobieta po prostu przyszła, najadła się za trzech, wypiła najlepsze wino i wyszła z uśmiechem, myśląc, że nikt nie zauważy jej chciwości. Z mężem kłóciliśmy się o to przez dwa dni. On mówił, żeby odpuścić, ale ja nie potrafię zapominać takiej zniewagi. Postanowiłam, że ta chytruska musi poczuć na własnej skórze, jak to jest być potraktowanym po kosztach. Okazja nadarzyła się szybciej, niż myślałam, bo chrzestna zaprosiła nas na swoje huczne, 40. urodziny do eleganckiej restauracji. Wiedziałam, że to idealny moment na moją małą, słodką zemstę. Gorzka zemsta w eleganckim wydaniu − ta lekcja zabolała ją najbardziej Zamiast kupować jej obiecaną wcześniej złotą bransoletkę, na którą złożyłybyśmy się z siostrą, postanowiłam pójść jej śladem. Do eleganckiego pudełka po biżuterii zapakowałam... kupon na loterię za 5 złotych. Może wygra i wtedy kupi sobie tę bransoletkę − to już nie moja sprawa. Kiedy przy wszystkich gościach otworzyła pudełko, jej mina była bezcenna. Zrobiła się czerwona jak burak, a ja z najsłodszym uśmiechem na ustach wzniosłam toast za oszczędność i zaradność. Cała rodzina zamarła. Chrzestna próbowała obrócić to w żart, ale widziałam, że trzęsły jej się ręce. Chciała być sprytna kosztem mojego dziecka? To teraz ma za swoje. Gdzie kończy się uprzejmość, a zaczyna walka o szacunek dla dziecka? Wiem, że zaraz posypią się komentarze, że zachowałam się po prostacku. Ale ja uważam, że z takimi ludźmi trzeba grać w ich własną grę. Jeśli ktoś nie szanuje moich starań i mojego dziecka, nie zasługuje na moją kulturę. Skończyły się czasy, kiedy rodzice potulnie milczeli, gdy rodzina ich wykorzystywała. Moja zemsta była sygnałem dla wszystkich krewnych: u nas nie ma miejsca na darmowe obiady i skąpstwo ubrane w markowe ciuchy. Kubuś może nie ma jeszcze swojego komputera, ale ja mam ogromną satysfakcję. Przestałam udawać, że wszystko jest w porządku, i wreszcie postawiłam granicę. Może następnym razem ta pani zastanowi się dwa razy, zanim włoży śmieszną sumkę do koperty dziecka, które traktuje ją jak kogoś bliskiego. Dla mnie ta kobieta przestała istnieć jako chrzestna. Jest już tylko chytruską, która dostała to, na co zasłużyła. Lidia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Ile się daje na wesele 2026? Ile włożyć w kopertę jako chrzestny, świadek, a ile dać od rodziny?
Dziadkowie uwielbiają ten dziwny komunijny zwyczaj. „Teściowa mentalnie została w PRL”
Pierścionek, kolczyki, bransoletka, a może nawet sztabka złota. Gdy moja córka przystąpiła w tym roku do pierwszej komunii świętej, szybko zrozumiałam, że dla wielu dziadków to już nie jest rodzinne święto, tylko pokaz inwestycji. Najbardziej szokujące było jednak to, z jaką dumą starsze pokolenie mówiło o złocie dla dziecka. Jakbyśmy żyli w czasach kryzysu, kartek i chowania oszczędności w skarpecie.
„To na czarną godzinę” – usłyszałam od teściowej chyba z dziesięć razy. I wtedy dotarło do mnie, że ona mentalnie naprawdę została w PRL. „Złoto zawsze ma wartość” – czyli komunijna mentalność sprzed 40 lat Moja córka ma dziewięć lat. Interesuje ją rysowanie, taniec i książki o zwierzętach. Nie marzy o złotym łańcuszku ważącym pół kilo ani o biżuterii, którą ma „schować do sejfu”. A mimo to od miesięcy słyszałam od dziadków, że „na komunię powinno się dać coś porządnego”. Czyli najlepiej złoto. Dla starszego pokolenia to niemal świętość. Bo złoto „nie traci wartości”, „zawsze można sprzedać”, „to zabezpieczenie”. Problem w tym, że za tym myśleniem stoi cały bagaż doświadczeń z PRL-u: brak stabilności, strach przed biedą, nieufność wobec państwa i banków. Wtedy rzeczywiście ludzie kupowali złoto albo biżuterię, bo to było coś pewnego. Coś, co można było schować i mieć „na wszelki wypadek”. Tylko że dziś mamy 2026 rok, a nie 1983. Naprawdę nie chcę, żeby pierwsza komunia mojego dziecka zamieniała się w lekcję panicznego gromadzenia kosztowności. Dzieci dostają złoto, a potem nawet go nie noszą Najbardziej absurdalne jest to, że większość tych komunijnych prezentów trafia później do pudełka i leży tam latami. Moja córka po przyjęciu zdjęła część biżuterii praktycznie od razu, bo była dla niej niewygodna. I trudno się dziwić. Dziewięciolatka nie potrzebuje złotego kompletu wartego kilka tysięcy złotych. Ale spróbujcie powiedzieć to dziadkom. Gdy zasugerowałam, że może lepszym pomysłem byłby wspólny wyjazd albo prezent związany z zainteresowaniami wnuczki, spotkałam się z autentycznym oburzeniem. Bo przecież „co to za pamiątka?”. Dla nich prawdziwa wartość komunii nadal jest liczona w gramach złota. Mam wrażenie, że część starszego pokolenia traktuje komunię jak ostatni bastion dawnego myślenia o statusie. Im cięższy łańcuszek, tym większy prestiż. Im droższy prezent, tym większa duma rodziny. Tylko że dzieci kompletnie tego nie odczuwają w ten sposób. „Na czarną godzinę” – tylko dlaczego dziecko ma żyć w lęku? Najbardziej drażni mnie jednak ten tekst o „czarnej godzinie”. Słyszałam go od kilku osób i za każdym razem miałam ciarki. Dlaczego dziewięcioletnie dziecko już na starcie ma dostawać przekaz, że trzeba gromadzić kosztowności, bo kiedyś może być dramat? To jest właśnie mentalność niedoboru, która została wielu osobom po PRL-u. Wieczny lęk, że wszystko może runąć. Że trzeba chomikować, odkładać, zabezpieczać się na katastrofę. Rozumiem, skąd to się wzięło. Naprawdę. Ale nie chcę przerzucać tego sposobu myślenia na moje dzieci. Komunia miała być przeżyciem duchowym i rodzinnym. Tymczasem coraz częściej przypomina targ luksusowych prezentów i pokaz tego, kto dał więcej. A złoto stało się symbolem tego starego myślenia: „kup coś drogiego, żeby było na wszelki wypadek”. Szkoda tylko, że w tym wszystkim kompletnie gubi się dziecko. Zobacz także: „Córka nie idzie do komunii, więc zabieram ją do Disneylandu. Reakcja teściowej mnie zmiażdżyła” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Wnukowi na komunię damy modlitewnik zamiast gotówki. Od spełniania zachcianek są rodzice”
Serce mi pęka, gdy widzę, jak dzisiejszy świat zamienia święte chwile w zwykłe targowisko próżności. Razem z mężem podjęliśmy trudną decyzję, że nasz wnuk otrzyma od nas modlitewnik i pamiątkowy medalik, bo wierzymy, że to dusza, a nie portfel, powinna być w tym dniu najważniejsza.
Szanowna Redakcjo. Pamiętam swoją komunię jak dziś − biała sukienka po kuzynce, zapach bzu w kościele i ten skromny obrazek z Jezusem, który do dziś wisi nad moim łóżkiem. Nikt nie pytał o koperty, nikt nie licytował się na wielkość przyjęcia, liczył się tylko ten wielki gość, który miał zamieszkać w moim sercu. Dzisiaj, patrząc na przygotowania mojego syna i synowej, mam wrażenie, że przygotowują małe wesele, a nie sakrament. Rozmowy przy obiedzie kręcą się wokół cateringu, koloru balonów i listy prezentów, na której widnieją najnowsze telefony, laptopy i quady. Mój wnuczek, zamiast uczyć się modlitwy, przegląda katalogi z grami. Czy koperta z pieniędzmi to jedyny dowód miłości? Wiem, że rodzina może na nas krzywo patrzeć, pewnie usłyszymy za plecami, że dziadkowie poskąpili. Ale czy naprawdę miłość babci i dziadka mierzy się grubością koperty? My z dziadkiem Stasiem nie jesteśmy majętni, mamy swoje skromne emerytury, ale stać by nas było, żeby dołożyć się do tego szaleństwa. Tylko że my po prostu nie chcemy. Chcemy pokazać naszemu ukochanemu wnukowi, że są wartości, których nie da się kupić w żadnym sklepie z elektroniką. Wybraliśmy dla niego piękny modlitewnik w skórzanej oprawie, z dużą czcionką, żeby mógł z niego korzystać przez lata. Do tego dołożymy srebrny medalik, który poświęci nasz proboszcz. Chcemy, żeby to była pamiątka na całe życie, coś, co wyciągnie z szuflady za dwadzieścia lat i poczuje nasze wsparcie, a nie sprzęt, który za dwa lata wyląduje na śmietniku. Od spełniania zachcianek są rodzice, a dziadkowie od wiary Rozmawiałam o tym z synem i widziałam w jego oczach zawód. Powiedział, że wszyscy dają gotówkę, bo młody zbiera na jakiś drogi komputer. Odpowiedziałam mu wtedy spokojnie: synu, ty jesteś ojcem i ty masz prawo, a nawet obowiązek, spełniać zachcianki swojego dziecka, jeśli uważasz to za stosowne. My, jako dziadkowie, czujemy się odpowiedzialni za coś innego − za przekazanie tradycji, za naukę pokory i za pokazanie, że ten dzień to nie jest kolejna okazja do zarobku. Nie chcę, żeby mój wnuk kojarzył Pana Jezusa z nowym modelem smartfona. Jeśli rodzice chcą mu go kupić − proszę bardzo, niech kupują, ciężko pracują, to ich wola. Ale my zostaniemy przy swoim, bo uważamy, że rola dziadków to bycie drogowskazem, a nie bankomatem. Trudna lekcja pokory w świecie pełnym luksusu Boję się tylko jednego − że mały Antoś poczuje się zawiedziony, gdy przy innych gościach otworzy nasze skromne pudełeczko. To boli najbardziej, bo kochamy go nad życie i nie chcemy jego smutku. Ale czy nie większą krzywdą byłoby utwierdzanie go w przekonaniu, że wszystko ma swoją cenę? Chcemy mu wytłumaczyć, że ten modlitewnik to taka mała mapa, która pomoże mu nie zgubić się w życiu. Może dzisiaj tego nie zrozumie, może rzuci prezent w kąt, goniąc za kopertami od chrzestnych. Wierzę jednak głęboko, że ziarno, które teraz zasiejemy, kiedyś wykiełkuje. Bo ostatecznie, kiedy przyjdą w życiu trudne chwile, żaden komputer mu nie pomoże, a szczera modlitwa, której nauczy go babcia, może dać mu siłę. Dlatego prosimy o zrozumienie − nie dajemy pieniędzy nie z chciwości, ale z wielkiej troski o duszę naszego wnuka. Babcia i Dziadek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
„Miałam 8 lat, kiedy mnie okradli”. Czy rodzice mają prawo zabrać dziecku pieniądze z komunii?
Hasło „Gdzie są moje pieniądze z komunii?” to mem, który co roku w maju wyłania się z czeluści internetu. Dziś popularne jest jeszcze jedno stwierdzenie: „Rodzice mnie okradli”. Tylko czy rzeczywiście zabranie dziecku pieniędzy z komunii to kradzież?
Przyznam się: nie mam pojęcia, co stało się z moimi pieniędzmi z komunii. Pamiętam mojego ojca chrzestnego, który tego dnia pojawił się w kościele w galowym mundurze wojskowym. Pamiętam kręcenie włosów na papiloty i białe lakierki, które stukały obcasami o kościelną posadzkę. Pamiętam kilka materialnych prezentów, w tym płytę Beaty Kozidrak z muzyką do filmu „W pustyni i w puszczy”. Koperty? Na pewno były. Nie wiem jednak, gdzie się podziała ich zawartość. O tym, co się stało z jej pieniędzmi z komunii, doskonale pamięta moja dobra znajoma Julia. Ze śmiechem mówi, że „ją też rodzice okradli”. Marzyła o różowym rowerze, takim, jaki miała jej starsza o 2 lata sąsiadka. Julia pamięta liczenie banknotów i swoje zniecierpliwienie, by w końcu pojechać z rodzicami po wymarzony rower. Do sklepu rowerowego nigdy nie dotarli, ale w łazience stanęła nowiutka pralka. To jak to jest z tymi pieniędzmi z komunii? Do kogo należą pieniądze z komunii? Zgodnie z obowiązującymi przepisami pieniądze otrzymane przez dziecko z okazji Pierwszej Komunii Świętej stanowią jego majątek. Nie są własnością rodziców, nawet jeśli dziecko jest małoletnie i nie może samodzielnie nimi zarządzać. Prawo wskazuje, że rodzice jedynie sprawują zarząd nad majątkiem dziecka. Wynika to z art. 101 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: „Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską”. Oznacza to, że rodzice mają obowiązek chronić interes dziecka i podejmować decyzje dotyczące jego pieniędzy w sposób odpowiedzialny. Czy rodzice mogą zabrać pieniądze z komunii? To pytanie budzi największe emocje. W praktyce wielu rodziców traktuje komunijne koperty jako częściowy zwrot kosztów organizacji przyjęcia lub prezentów. Tymczasem prawnicy podkreślają, że takie działanie może być niezgodne z prawem. Rodzice nie mogą dowolnie wydawać pieniędzy dziecka na własne potrzeby. Środki z komunii powinny być przeznaczane przede wszystkim na potrzeby dziecka – jego edukację, rozwój, leczenie czy przyszłe wydatki z nim związane. Eksperci wskazują również, że pieniądze z komunii nie powinny służyć do pokrywania kosztów samego przyjęcia komunijnego. Co mogą zrobić rodzice z pieniędzmi z komunii? Choć pieniądze z komunii należą do dziecka, rodzice mogą nimi zarządzać do momentu osiągnięcia przez nie pełnoletności. Nie oznacza to jednak pełnej swobody. W praktyce rodzice mogą: wpłacić pieniądze na konto oszczędnościowe dziecka, przechowywać gotówkę, finansować drobne wydatki związane z potrzebami dziecka. Nie powinni jednak: wydawać pieniędzy na własne cele, przeznaczać ich na spłatę rachunków czy kredytów, traktować ich jako rodzinnego budżetu. Czy dziecko może samo wydać pieniądze z komunii? Małoletni przed ukończeniem 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych, dlatego nie mogą samodzielnie zawierać większości umów. Po ukończeniu 13 lat dziecko uzyskuje ograniczoną zdolność do czynności prawnych, ale nadal nie oznacza to pełnej swobody w dysponowaniu pieniędzmi z komunii. Rodzice wciąż sprawują nad nimi zarząd. Pełne prawo do samodzielnego decydowania o swoim majątku dziecko uzyskuje dopiero po ukończeniu 18 lat. Zgodnie z prawem rodzice mają obowiązek przekazać dziecku jego majątek. W praktyce oznacza to, że pieniądze z komunii nadal należą do dziecka również po wielu latach. Jeśli rodzice odłożyli je na konto lub w inny sposób zabezpieczyli, po osiągnięciu pełnoletności powinny zostać przekazane właścicielowi. Pewnie stąd te żarty i pytania dorosłych już dzieci do rodziców o to, gdzie podziały się ich pieniądze z komunii. Źródła: prawo.pl, rp.pl, businessinsider.com.pl Zobacz także: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Pozwoliła córce przygotować upominki dla gości komunijnych. Babcia nie miała skrupułów: „Cyrk dla nowobogackich”
Już od dobrej dekady komunie przypominają eleganckie przyjęcia weselne z dekoracjami, personalizowanymi dodatkami i atrakcjami dla gości. O stosiku kopert nawet nie wspominam... Nie wszystkim podoba się ten trend.
Do naszej redakcji napisała pani Teresa, babcia dziewczynki, która w tym roku przystąpiła do pierwszej komunii świętej. Kobieta przyznaje, że długo gryzła się w język, ale po rodzinnej uroczystości nie wytrzymała. Największe emocje wzbudził w niej pomysł przygotowania drobnych prezentów dla gości komunijnych. Jej zdaniem to kolejny przykład na to, że komunie coraz bardziej zamieniają się w „pokazy dla rodziny i znajomych”. „Wnuczka siedziała po nocach i pakowała prezenciki” „Ja już naprawdę nie poznaję tego świata. Komunia mojej wnuczki była piękna, dziewczynka przejęta, wzruszona, wszystko dopięte na ostatni guzik. Ale oczywiście nie mogło się obyć bez tej całej otoczki, która dziś chyba jest ważniejsza niż sama uroczystość. Synowa wymyśliła, że każdy gość dostanie specjalny upominek. I nie, nie chodziło o jakieś drobiazgi dla dzieci, bo maluchy rzeczywiście by się ucieszyły. Dorośli też musieli dostać swoje paczuszki. Wnuczka siedziała po nocach i to pakowała, bo mama stwierdziła, że wszyscy będą mieli piękną pamiątkę i nauczy się, czym jest wdzięczność. Jak usłyszałam o tej wdzięczności, to aż mnie zatkało. Za co ona ma dziękować rodzinie? Za to, że przyszła na komunię? Dla mnie to jest tak sztuczne, że aż trudno uwierzyć. Na stole leżały jakieś małe słoiczki z miodem, mini mydełka zawinięte w papier, magnesy ze zdjęciem dziecka i datą komunii. Wszystko podpisane, przewiązane wstążeczkami, dopasowane kolorystycznie do dekoracji sali. Ja siedziałam i patrzyłam na ten cały teatrzyk. „Komunia zaczyna przypominać wesele” „Kiedyś człowiek organizował komunię skromnie. Był rosół, kotlet, ciasto od cioci i człowiek był szczęśliwy. Dziecko przeżywało sakrament, rodzina spędzała razem czas i tyle. A teraz? Wszystko musi wyglądać jak z katalogu albo jak z tych internetów. Jak nie balony i ścianka do zdjęć, to animator dla dzieci. Jak nie animator, to personalizowane menu i prezenty dla gości. W restauracji, gdzie byliśmy, obok innej sali stała nawet fotobudka. Myślałam, że to wesele. Najbardziej mnie bawi to, że wszyscy udają, że robią to dla dzieci. Nie oszukujmy się. Dzieci często nawet nie zwracają uwagi na połowę tych rzeczy. To dorośli chcą pokazać, że ich komunia była bardziej elegancka, bardziej modna i bardziej wyjątkowa niż u innych. Mam wrażenie, że dziś rodzice organizują komunie bardziej pod zdjęcia do internetu niż dla własnych dzieci. „Synowa była oburzona, że krytykuję ten pomysł” Ja naprawdę próbowałam siedzieć cicho. Nie chciałam psuć atmosfery. Ale kiedy zobaczyłam, ile pieniędzy i energii idzie na takie głupoty, to nie wytrzymałam. Powiedziałam synowi spokojnie, że według mnie to już przesada. Że robi się z komunii małe wesele i pokaz dla ludzi. I wtedy zaczęło się obrażanie. Synowa od razu stwierdziła, że jestem zacofana i że takie są teraz czasy. Powiedziała też, że goście byli zachwyceni prezentami. No pewnie byli, bo dziś ludzie zachwycają się wszystkim, co dostaną za darmo. Mój syn też stanął po jej stronie. Powiedział, że to normalny gest i że wszyscy teraz tak robią. I właśnie to mnie przeraża najbardziej. To ślepe podążanie za modą. Ja może jestem starej daty, ale naprawdę uważam, że komunia powinna być przede wszystkim przeżyciem duchowym. A teraz człowiek ma wrażenie, że liczy się wszystko dookoła, tylko nie to. Najpierw dzieci dostają drogie prezenty, potem goście dostają prezenciki od dzieci. Jeszcze trochę i będziemy sobie nawzajem wręczać koperty przy wejściu i wyjściu. Dla mnie to jest zwyczajny cyrk dla nowobogackich. Wszystko musi być pokazowe, modne i instagramowe. A potem ludzie biorą kredyty albo kłócą się z rodziną o takie rzeczy”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Coraz więcej rodzin decyduje się dziś na drobne upominki dla gości komunijnych — od słoiczków miodu po personalizowane magnesy czy świeczki. Dla jednych to sympatyczny gest i miła pamiątka rodzinnej uroczystości. Dla innych symbol tego, jak bardzo zmieniły się komunie w ostatnich latach. Jedno jest pewne – temat budzi ogromne emocje, szczególnie między młodszym i starszym pokoleniem. Zobacz także: Tych słów dziecko nie zapomni: życzenia na Komunię, które naprawdę zostaną w pamięci „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Nowy trend: pospleciny zamiast komunii. Rodzice nie kupują medalików, tylko wisiorki z dębem
Poznajcie pospleciny – zjawisko, które sprawia, że tradycyjne medaliki z Matką Boską lądują w szufladach, a ich miejsce zajmują tajemnicze wisiorki z dębem i wianki z polnych ziół.
Gdy jeszcze dekadę temu szczytem ekstrawagancji była niby-komunia bez kościoła, czyli zwykły obiad w restauracji dla dziecka nieprzystępującego do sakramentu, dziś wchodzimy na zupełnie nowy poziom wtajemniczenia. Na naszych oczach rodzi się trend, który łączy w sobie tęsknotę za naturą, potrzebę duchowości bez sztywnych ram instytucji oraz estetykę, która wygląda jak wyjęta z najpiękniejszych tablic na Pintereście. Pospleciny to coś znacznie głębszego niż tylko chęć bycia modnym. Rodzice często mają dość pompy, stresu związanego z egzaminami z katechizmu i − co tu dużo kryć − sztywnej doktryny, która nie zawsze koresponduje z ich codziennym życiem. Szukają czegoś, co będzie celebracją dorastania ich dziecka, ale w sposób bliski ich sercom, wolny od oceniania i poczucia obowiązku wobec instytucji. Pospleciny idealnie wypełniają tę lukę, stając się świecką odpowiedzią na potrzebę sacrum w świecie, który z jednej strony goni za nowościami, a z drugiej rozpaczliwie szuka korzeni. Czym są pospleciny i dlaczego wypierają tradycyjną komunię? Nazwa brzmi intrygująco, prawda? Przywodzi na myśl dawne słowiańskie obrzędy, szeptanki w lesie i zapach rozgrzanej słońcem łąki. Pospleciny to w swojej istocie uroczyste przejście dziecka z okresu wczesnego dzieciństwa do etapu większej samodzielności i odpowiedzialności. Nie ma tu księdza, nie ma spowiedzi, a centralnym punktem nie jest ołtarz, lecz... drzewo, ognisko lub krąg najbliższych osób. To moment, w którym rodzina spleciona więzami krwi i przyjaźni, symbolicznie potwierdza swoje wsparcie dla młodego człowieka. Zamiast sztywnych garniturów i białych, tiulowych sukienek, które często krępują ruchy i sprawiają, że dzieci czują się jak przebrane lalki, królują naturalne tkaniny: len, bawełna, kolory ziemi. Wybór tego typu uroczystości to dla wielu rodziców manifestacja wolności. Chcą pokazać dziecku, że duchowość może objawiać się w szacunku do przyrody, w budowaniu relacji z drugim człowiekiem i w celebracji własnej tożsamości. Podczas posplecin często odbywa się rytuał zaplatania warkoczy (nie tylko dziewczynkom!) lub symbolicznego wiązania kolorowych nici, co ma oznaczać siłę wspólnoty. To niezwykle fotogeniczne, fakt, ale pod tą warstwą wizualną kryje się autentyczne wzruszenie. Tam nie ma ziewających w ławkach wujków. Jest za to wspólne śpiewanie pieśni, czytanie listów do dziecka na przyszłość i atmosfera, której próżno szukać w komercyjnych domach przyjęć. Symbole nowej duchowości: wisiorek z dębem zamiast złotego krzyżyka To, co najbardziej uderza w trendzie posplecin, to zmiana podejścia do prezentów i pamiątek. Zapomnijcie o kopertach wypchanych setkami złotych czy najnowszych iPhone'ach, które mają wynagrodzić dziecku trud kucia modlitw na pamięć. W świecie nowoczesnych rodziców wybierających świeckie rytuały prezent ma mieć duszę i przypominać o konkretnych wartościach. Stąd ogromna popularność biżuterii symbolicznej, wykonywanej często przez lokalnych rzemieślników na specjalne zamówienie. Wisiorek z liściem dębu stał się niemal obowiązkowym atrybutem dziecka, które przystąpiło do posplecin. Dlaczego dąb? To symbol siły, długowieczności, mądrości i głębokiego zakorzenienia. Wybór takiej pamiątki mówi do dziecka coś więcej: „Bądź silny jak to drzewo, nie bój się burz, pamiętaj o swoich korzeniach”. Rodzice coraz chętniej inwestują też w nietypowe prezenty − wspólne sadzenie drzewa w ogrodzie, rodzinny wyjazd w góry czy warsztaty rzemieślnicze, podczas których dziecko samo tworzy coś trwałego. To odejście od konsumpcjonizmu, który przez lata był największą bolączką komunii świętych, jest dla mnie najbardziej odświeżającym elementem tej zmiany. Zamiast licytacji „kto dał więcej”, mamy rozmowę o tym, co naprawdę ważne w życiu młodego człowieka. Czy to nie jest właśnie to, o co w tym wszystkim powinno chodzić od samego początku? Jak zorganizować świeckie przyjęcie dla dziecka w stylu boho? Jeśli czujecie, że pospleciny to coś dla was, przygotujcie się na odejście od standardowych schematów organizacyjnych. Tu nie wystarczy wynajęcie sali i podanie rosołu z kluskami. Świecka celebracja wymaga osobistego zaangażowania i kreatywności. Najpiękniejsze uroczystości odbywają się w plenerze − w przydomowych ogrodach, na wynajętych polanach czy w stodołach przerobionych na miejsca eventowe. Dekoracje opierają się na tym, co daje natura: polne kwiaty, gałęzie, mech, świece. Jedzenie? Zamiast ciężkich dań królują bufety z lokalnymi produktami, domowe lemoniady i ciasta z sezonowymi owocami. Wszystko w duchu slow life, bez pośpiechu i bez sztywnej agendy, w której trzeba zdążyć na mszę lub na tort. Najważniejszym punktem programu jest jednak sama ceremonia. Możecie zaprosić celebranta świeckiego, który poprowadzi uroczystość, ale wielu rodziców decyduje się zrobić to samodzielnie. To moment na wspomnienia, na opowiedzenie o tym, jak dziecko się zmieniało, jakie ma talenty i jakie nadzieje wiążemy z jego przyszłością. To buduje niesamowitą więź i sprawia, że dziecko czuje się naprawdę zauważone, a nie jest tylko jedną z wielu anonimowych osób w kościelnej procesji. Choć tradycjonaliści mogą kręcić nosami, twierdząc, że to wymysł, dla mnie pospleciny są dowodem na to, że jako społeczeństwo dojrzewamy do celebrowania ważnych chwil w sposób autentyczny, zgodny z naszymi przekonaniami. I choć medaliki z dębem mogą wydawać się tylko modą, niosą za sobą piękną obietnicę powrotu do tego, co w rodzicielstwie najcenniejsze: do czystej, niezakłóconej bliskości. Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Nie chcę oglądać twarzy Twojego dziecka na lodówce”. Goście kpią z tego komunijnego trendu
„Co ja mam z tym zrobić?” – takie pytanie coraz częściej zadają goście wracający z komunii. Personalizowane magnesy ze zdjęciem dziecka miały być miłą pamiątką, ale dla wielu osób stały się symbolem konsumpcjonizmu i kolejnym niezbyt przemyślanym komunijnym trendem.
Jeszcze kilka lat temu komunijne „upominki” dla gości – o ile tak można je nazwać – ograniczały się do kawałka tortu na wynos albo symbolicznego obrazka. Dziś rodzice prześcigają się w pomysłach na personalizowane pamiątki, a internet zalewają oferty komunijnych magnesów ze zdjęciem dziecka, datą uroczystości i grawerem. Tylko czy naprawdę wszyscy marzą o tym, by przez kolejne lata patrzeć na twarz cudzego dziecka przyczepioną do lodówki? Coraz więcej rodziców mówi wprost: „To już przesada”. Komunijne magnesy podbijają internet Personalizowane magnesy komunijne można dziś zamówić praktycznie wszędzie – od sklepów z dekoracjami po popularne platformy sprzedażowe typu Allegro. Do wyboru są klasyczne magnesy ze zdjęciem dziecka, drewniane wersje z grawerem, złocone modele z cytatami religijnymi czy miniaturowe ramki z datą komunii. Ceny zaczynają się już od kilku złotych za sztukę, więc dla wielu rodziców to niedrogi, a „efektowny” (w ich ocenie) dodatek do komunijnego przyjęcia. Trend świetnie wygląda na zdjęciach w mediach społecznościowych. Estetyczne pudełeczko, świeczka, czekoladka i magnes z uśmiechniętym dzieckiem mają być formą podziękowania dla gości komunijnych. Problem w tym, że coraz więcej osób zaczyna zadawać pytanie: po co? Nie tylko ja uważam, że komunie coraz częściej przypominają małe wesela z obowiązkowymi gadżetami i „pamiątkami”, które bardziej służą pokazaniu, że nasz stać, niż rzeczywistej wdzięczności wobec bliskich. Bo ile takich przedmiotów faktycznie zostaje z nami na dłużej? A ile po cichu trafia do szuflady albo prosto do kosza? „Mąż powiedział mi: błagam, nie róbmy tego” – Szczerze? Sama chciałam zamówić takie magnesy. Widziałam je na TikToku i Instagramie, wyglądały naprawdę ładnie. Drewniane, minimalistyczne, z podobizną córki i datą komunii. Wydawało mi się to uroczą pamiątką dla rodziny – mówi mi Natalia, mama 9-latki przygotowującej się do komunii. – Pokazałam projekt mężowi, a on spojrzał na mnie i powiedział: „Naprawdę chcesz rozdawać ludziom magnesy z twarzą naszego dziecka? Co oni mają z tym zrobić? Nie szkoda Ci pieniędzy?”. Było mi przykro, bo poczułam się skrytykowana, ale po chwili dotarło do mnie, że chyba miał rację. Sama nie wiedziałabym, co zrobić z takim prezentem od kogoś innego – dodaje. To właśnie ten moment refleksji pojawia się dziś u wielu rodziców. Bo choć personalizacja stała się modna, nie każdy gadżet automatycznie staje się wartościową pamiątką. „To jest po prostu kolejny bibelot” – Na komunii córki kuzynki dostałam taki pakunek dla gości. W środku był miód z lokalnej pasieki, kilka krówek z datą komunii i magnes ze zdjęciem dziecka. I naprawdę zaniemówiłam – mówi Karolina, mama dwóch chłopców w wieku 7 i 15 lat. – Ja rozumiem sentyment rodziców, ale dla reszty ludzi to jest po prostu kolejny bibelot. Nie chcę oglądać twarzy cudzego dziecka na lodówce. To nie jest moje dziecko, nie mam z nim takiej relacji. W efekcie magnes leżał kilka dni na blacie, a potem trafił do szuflady. Podejrzewam, że niedługo go wyrzucę – dodaje. Wielu rodziców przyznaje dziś otwarcie, że czują presję organizowania komunii zgodnej z aktualnymi trendami. Personalizowane podziękowania, ścianki do zdjęć, animatorzy, fontanny czekoladowe — wszystko ma być wyjątkowe i... instagramowe. Tyle że goście coraz częściej są tym zwyczajnie zmęczeni. „Nawet laurek własnego dziecka nie wieszam” – Jestem chrzestną i dostałam taki magnes od chrześniaka w zeszłym roku. Nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę stało się modne – opowiada Monika, mama 5-latka. – Mam zabudowaną lodówkę, więc nawet laurek własnego syna nie wieszam, a co dopiero wieszać zdjęcie chrześniaka. Wiem, że to miało być miłe, ale dla mnie było strasznie niezręczne. Co mam z tym zrobić? Wyrzucić głupio, trzymać bez sensu. I właśnie ten problem powtarza się najczęściej. Rodzice zamawiają magnesy z myślą o „pięknej pamiątce”, ale goście często czują się zobowiązani do przechowywania czegoś, czego wcale nie potrzebują. Być może w tym całym komunijnym szale warto wrócić do prostoty. Bo nie każda rzecz z wygrawerowaną datą i zdjęciem dziecka staje się automatycznie wyjątkowa. Czasem mniej naprawdę znaczy więcej – zwłaszcza gdy „pamiątka” szybko zamienia się w kolejny przedmiot, z którym nie wiadomo, co zrobić. Zobacz także: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów” „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę” „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Córka nie idzie do komunii, więc zabieram ją do Disneylandu. Reakcja teściowej mnie zmiażdżyła”
Wielu rodziców nie posyła dzieci do pierwszej komunii. Jednocześnie nie chcą, by ich dzieci czuły się gorsze od rówieśników. Zamiast alby i przyjęcia w restauracji wręczają drogie prezenty albo organizują wycieczki. Dla jednych to hipokryzja, dla innych – nowa forma rodzinnego świętowania.
Do naszej redakcji napisała Karolina, mama 10-letniej Zuzi. Kobieta opowiedziała o ogromnym konflikcie, jaki wybuchł w rodzinie po tym, jak wraz z mężem podjęli decyzję, że ich córka nie przystąpi do komunii. Najbardziej zabolała ją reakcja teściowej. Nowy trend: wycieczka zamiast komunii świętej „Nigdy nie byliśmy jakoś szczególnie religijni. Ochrzciliśmy Zuzię, bo wtedy wydawało nam się to naturalne. Presja rodziny też zrobiła swoje. Ale od kilku lat żyjemy inaczej i zwyczajnie nie chcieliśmy robić z komunii przedstawienia tylko dlatego, że ‘tak trzeba’. Zuzia też nie chciała chodzić na przygotowania. Mówiła wprost, że nudzi ją to wszystko i że większość dzieci i tak gada tylko o pieniądzach, telefonach i prezentach. Uznaliśmy więc z mężem, że nie będziemy jej zmuszać. I wtedy się zaczęło. Najpierw telefony od cioć: ‘A co ludzie powiedzą?’. Potem moja mama stwierdziła, że robimy dziecku krzywdę, bo będzie wykluczone z klasy. Ale najgorsza była teściowa. Najbardziej uderzyło ją, że zabieramy pod koniec maja Zuzię do Disneylandu do Paryża. Jej koleżanki będą miały wtedy komunię i przyjęcia, więc chcemy, żeby też miała o czym opowiadać w klasie. Jak teściowa się dowiedziała, to przyjechała do nas i dosłownie urządziła awanturę w salonie. Krzyczała, że jestem okropną matką i jej syn był inny, dopóki mnie nie poznał. Powiedziała, że będzie się za Zuźkę modlić, bo jeszcze można ‘uratować jej duszę’. A potem wypaliła, że kiedyś córka mi to wszystko wypomni i odwróci się przeciwko mnie. Stałam i normalnie mnie zatkało. Najbardziej wkurzyło mnie jednak to, że zaczęła działać za naszymi plecami. Kupiła Zuzi dziecięce Pismo Święte i zaczęła z nią czytać. Bez pytania nas o zdanie. Zrobiła z tego jakąś swoją misję ratunkową. A my naprawdę nie robimy nic złego. Nie zabraniamy córce wierzyć. Po prostu nie chcemy jej wciskać religii na siłę. Jeśli kiedyś sama będzie chciała chodzić do kościoła, proszę bardzo. Nie ukrywam też, że nie chcieliśmy, żeby czuła się gorsza od innych dzieci. Widzi przecież, że koleżanki planują przyjęcia, wyjazdy, dostają prezenty. A ona o Disneylandzie marzyła, odkąd skończyła 3 lata. Teściowa sama kupowała jej sukienki Elsy i Meridy Walecznej. Tylko że teraz według rodziny jesteśmy potworami i skazujemy naszą niewinną córeńkę na życie w grzechu. Szczerze? Mam już dość tego oceniania. Ludzie powtarzają, że komunia stała się pokazem bogactwa, a kiedy ktoś rezygnuje z religijnej otoczki, to nagle też jest źle. Nie da się wygrać”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Historia Karoliny pokazuje, jak bardzo temat komunii wciąż dzieli rodziny. Dla jednych to ważne wydarzenie religijne, dla innych – coraz częściej społeczny obowiązek, z którym nie chcą mieć nic wspólnego. Jedno jest pewne: presja związana z tym, „co wypada”, nadal potrafi wywołać prawdziwą rodzinną burzę. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
„Teściowa mówi, że zniszczyłam córce komunię. Popłakała się, gdy zobaczyła Tosię, i wygarnęła, że robię z dziecka pośmiewisko”
„Jak mogłaś jej to zrobić przed komunią?” – usłyszałam od teściowej, zanim jeszcze Tosia zdążyła wejść do kościoła. Patrzyła na moją córkę tak, jakby wydarzyło się coś strasznego. A chodziło tylko o... włosy.
Tosia od miesięcy marzyła o krótkim bobie. Miała długie, grube loki, które wszyscy uwielbiali – poza nią. Narzekała, że jest jej gorąco, że włosy ciągle się plączą i że wygląda „jak mała księżniczka”, choć wcale tego nie chce. To typowa chłopczyca. Przed komunią zapytała mnie po raz kolejny, czy może je obciąć. Zgodziłam się. Po wyjściu od fryzjera była zachwycona. Dosłownie promieniała. Co chwilę przeglądała się w lustrze i mówiła, że w końcu „czuje się sobą”. Nie spodziewałam się jednak, że zwykła fryzura wywoła rodzinny dramat. „Zrobiłaś z niej pośmiewisko” Teściowa zobaczyła Tosię dopiero przed kościołem. Najpierw zamarła, potem zrobiła dziwną minę i... rozpłakała się. Myślałam, że coś się stało. Ale ona po chwili złapała mnie za rękę i odciągnęła na bok. „Ty chyba oszalałaś. Przed samą komunią obciąć dziecku takie włosy?” – syczała przez zęby. „Ludzie będą gadać. Wszyscy się będą patrzeć. Zrobiłaś z niej pośmiewisko”. Stałam jak wryta. Próbowałam spokojnie powiedzieć, że Tosia sama tego chciała i że to tylko fryzura. Ale teściowa była już rozpędzona. Powiedziała, że włosy są „ozdobą kobiety”, że dziewczynka „powinna wyglądać delikatnie i dziewczęco”, a nie „jak chłopak”. Najbardziej zdziwiło mnie jednak to, co powiedziała później. „Przed komunią nie powinno się obcinać włosów. To przynosi pecha. Tak się po prostu nie robi”. Myślałam, że się przesłyszałam. Moja teściowa nie jest szczególnie religijna, ale od zawsze wierzy w różne dziwne zabobony. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że aż tak bardzo przejmie się fryzurą dziecka. Tosia pierwszy raz poczuła się naprawdę pewna siebie Najgorsze jest to, że Tosia zauważyła reakcję babci. Jeszcze chwilę wcześniej uśmiechała się od ucha do ucha, a nagle spuściła głowę i zapytała mnie cicho, czy „źle wygląda”. Właśnie wtedy naprawdę się wściekłam. Bo przez lata wszyscy zachwycali się jej lokami, ale nikt nie pytał, jak ona się w nich czuje. Dla dorosłych były „śliczne”, „anielskie”, „idealne do komunii”. Tylko że Tosia ich nie chciała. Chciała krótkiej fryzury, która sprawi, że poczuje się swobodnie i pewnie. W krótkim bobie tak się poczuła. Tego dnia wyglądała na szczęśliwszą niż wiele dzieci w bogato zdobionych albach i wiankach. Nie marudziła, nie poprawiała się co chwilę, nie płakała, że coś ją ciągnie albo uwiera. Była sobą. Ale według mojej teściowej to właśnie był problem. Dla wielu ludzi dziewczynka wciąż „powinna wyglądać jak dziewczynka” Po komunii temat wrócił przy rodzinnym obiedzie w restauracji. Teściowa demonstracyjnie wzdychała i opowiadała ciotkom, że „kiedyś dzieci wyglądały elegancko”, a dziś rodzice pozwalają „na wszystko”. Jedna z kuzynek rzuciła nawet, że „faktycznie szkoda takich loków”. Nikt jednak nie zapytał Tosi, jak ona się czuje. Mam wrażenie, że wielu dorosłych traktuje dzieci jak ozdoby. Szczególnie dziewczynki. Mają być ładne, grzeczne i wpisywać się w cudze wyobrażenia. Długie włosy? Obowiązkowo. Sukienka? Najlepiej jak z bajki. A jeśli dziecko chce wyglądać inaczej, od razu pojawiają się komentarze, że „to nie wypada”. Najbardziej absurdalne jest to, że cała awantura wybuchła wokół fryzury, a nie wokół samej komunii. Przecież ten dzień powinien być przeżyciem dla dziecka, a nie konkursem na najbardziej „dziewczęcy” wygląd. Nie żałuję tej decyzji ani trochę. Jeśli moja córka dzięki zwykłemu bobowi poczuła się piękna i pewna siebie, to było warto. Nawet jeśli dla części rodziny stało się to niemal rodzinną tragedią. Zobacz także: „Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku” „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku”
Z komunii chrześnicy wyszłam głodna i zła. W kopercie dałam 1000 zł, do tego oczywiście pamiątkowy medalik i piękny bukiet kwiatów, a na stole zobaczyłam rosół, kilka roladek i suchego kurczaka. Coraz częściej mam wrażenie, że dziś od gości wymaga się ogromnych pieniędzy, ale w zamian nie daje się już kompletnie nic.
Naprawdę długo gryzłam się w język, bo chodzi o rodzinę. Córka mojej siostry ciotecznej w tym roku przystąpiła do komunii, a ja jestem jej matką chrzestną. Z kuzynką od zawsze byłyśmy blisko – praktycznie wychowywałyśmy się razem, bo nie mam rodzeństwa. Dlatego nawet przez chwilę nie zastanawiałam się nad prezentem. Dałam Madzi 1000 zł w kopercie, bo uznałam, że tak wypada. Do tego dokupiłam medalik pamiątkowy, a on też nie był tani, no i bukiet symbolicznie, za dodatkowe 100 zł. Przyjęcie odbyło się w restauracji i już po wejściu poczułam lekkie rozczarowanie. Żadnych dekoracji, żadnej oprawy, nawet zwykłego kącika do zdjęć. Dzieci siedziały znudzone przy stołach, dorośli patrzyli po sobie, a atmosfera była bardziej jak na stypie niż na ważnym rodzinnym wydarzeniu. Potem wjechał obiad. Najpierw rosół – blady, jakby gotowany na kostce rosołowej. Drugie danie? Jakieś roladki i kurczak. Żadnej porządnej polędwicy, żadnego łososia, niczego, co sprawiałoby wrażenie odświętnego obiadu. Do tego skromny tort i kawa. I to wszystko. Skoro oczekuje się grubych kopert, to ja też mogę mieć oczekiwania Wiem, że wiele osób oburzy się na moje słowa. Zaraz przeczytam, że „komunia nie jest od jedzenia”, że „liczy się sakrament”, że „najważniejsze są dzieci”. Oczywiście, że tak. Tylko dlaczego w takim razie od chrzestnych oczekuje się dziś prezentów za tysiąc czy dwa tysiące złotych? Mam wrażenie, że rodziny same napędziły ten absurd. Goście mają dawać coraz więcej pieniędzy, najlepiej markowe prezenty, złoto albo elektronikę, ale kiedy przychodzi do organizacji przyjęcia, nagle wszyscy udają, że „skromność jest najważniejsza”. Przepraszam bardzo, ale jeśli ktoś zaprasza kilkanaście czy kilkadziesiąt osób i przyjmuje od nich koperty pełne pieniędzy, to chyba powinien zadbać o coś więcej niż rosół i dwa kawałki kurczaka. Nie chodzi nawet o luksusy. Chodzi o zwykłą klasę i szacunek do gości. Coraz częściej mam wrażenie, że komunie stały się po prostu biznesem. Rodzina ma przynieść pieniądze, szybko zjeść obiad i wracać do domu. Po dwóch godzinach wszyscy się rozchodzili Najbardziej zdziwiło mnie to, że całe przyjęcie skończyło się błyskawicznie. Minęły może dwie godziny i ludzie zaczęli zakładać kurtki. Nie było żadnych atrakcji, muzyki, nawet chwili, żeby naprawdę posiedzieć razem. Dzieci się nudziły, dorośli zerkali na zegarki. Pomyślałam wtedy, że coś się kompletnie odwróciło. Kiedyś komunia była prawdziwym rodzinnym świętem. Było uroczyście, odświętnie, wszyscy chcieli celebrować ten dzień. Teraz coraz częściej wygląda to jak obowiązek do odhaczenia: „koperta przyjęta, obiad wydany, do widzenia”. I może zabrzmi to brutalnie, ale drugi raz chyba nie dałabym już takiej kwoty. Bo skoro od gości oczekuje się hojności, to organizatorzy też powinni pokazać, że zależy im na czymś więcej niż szybkim zebraniu pieniędzy od rodziny. Zobacz także: „Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie „Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot” 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
„Chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł. Jej matka i tak zwędzi gotówkę dla siebie”
Podjęłam decyzję, która z pewnością wywoła gigantyczną rodzinną awanturę, ale nie potrafię postąpić inaczej: w tym roku do koperty dla mojej chrześnicy włożę zaledwie symboliczny banknot, bo doskonale wiem, że te pieniądze nigdy nie posłużą dziecku.
Szanowni Państwo, piszę do Was, bo zbliża się uroczystość Pierwszej Komunii Świętej mojej chrześnicy, małej Amelki, a ja od tygodni nie potrafię zaznać spokoju. Jestem w kropce, targają mną potworne emocje, ale podjęłam już ostateczną decyzję: chrześnicy na komunię dam najwyżej 100 zł, choć wiem, że w oczach rodziny wyjdę na najgorsze skąpiradło świata. Zrobię to z pełną świadomością, ponieważ jej matka, a moja bliska kuzynka, i tak bezczelnie zwędzi całą gotówkę z koperty dla siebie, żeby sfinansować swoje własne, egoistyczne zachcianki. Nie chcę dać chrześnicy dużych pieniędzy na komunię Amelka to wspaniała, skromna dziewczynka, którą bardzo kocham i serce mi pęka na myśl, że to na niej odbije się cały ten rodzinny konflikt. Jednak doskonale znam jej matkę, moją kuzynkę Marzenę, i od lat obserwuję, jak funkcjonuje ich dom, w którym potrzeby dziecka zawsze spychane są na absolutnie dalszy plan. Marzena to osoba skrajnie powierzchowna, która żyje ponad stan, uwielbia się rzucać w oczy i ponad wszystko kocha luksus, na który jej po prostu w tym momencie nie stać. Kiedy tylko dowiedziałam się, że w tym roku wypada komunia Amelki, od razu zapaliła mi się w głowie czerwona lampka, bo wiedziałam, czym to pachnie. Moje najgorsze przypuszczenia potwierdziły się podczas ostatniej kawy, gdy Marzena z rozmarzonym wzrokiem zaczęła opowiadać, że zaraz po komunii planuje zrobić sobie profesjonalny makijaż permanentny brwi i ust oraz polecieć na luksusowy weekend do SPA na Mazurach. Gdy zapytałam ją wprost, skąd nagle weźmie na to kilka tysięcy złotych, tylko mrugnęła do mnie porozumiewawczo i rzuciła ze śmiechem, że przecież goście dopiszą, a chrzestni na pewno sypną groszem. Wtedy poczułam, jak wzbiera we mnie potworna złość i obrzydzenie − ta kobieta bez mrugnięcia okiem zamierza okraść własne dziecko z jego komunijnych prezentów, żeby zafundować sobie nowe brwi i masaże gorącymi kamieniami! Dobrze wiem, jak matka chrześnicy wyda pieniądze z komunii dziecka Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której ciężko zarobione pieniądze mojego męża i moje, zamiast na przyszłość dziewczynki, trafią bezpośrednio do kieszeni jej próżnej matki. Doskonale pamiętam, co stało się trzy lata temu podczas chrztu młodszego brata Amelki − Marzena bezwstydnie wyciągnęła całą zawartość kopert, twierdząc, że musi odkuć się za organizację imprezy w restauracji, po czym tydzień później paradowała z nową, markową torebką. Teraz scenariusz ma być dokładnie taki sam: Amelka dostanie tani rower z marketu, żeby rodzina widziała, że jakiś prezent jest, a cała reszta gotówki zasili fundusz próżności mojej kuzynki. Komunia Święta stała się dla niej po prostu genialnym, darmowym biznesem i pretekstem do wyciągnięcia kasy od krewnych, którzy z poczucia obowiązku zapożyczają się, byle tylko włożyć do koperty legendarne tysiące. Ja w tej farsie uczestniczyć nie zamierzam i nie dam się wykorzystać kobiecie, której nie darzę ani krztą sympatii czy szacunku za to, jak instrumentalnie traktuje swoje rodzone dzieci. 100 złotych w kopercie to kwota czysto symboliczna, która ma pokryć koszt mojego talerzyka w restauracji, a nie sponsorować luksusowe zabiegi medycyny estetycznej dla dorosłej, leniwej matki. Jaki prezent dać chrześnicy zamiast gotówki w kopercie? Oczywiście wiem, że moja decyzja wywoła gigantyczną awanturę rodzinną, a Marzena prawdopodobnie przestanie się do mnie odzywać i obsmaruje mnie przed całą resztą ciotek i wujków jako najgorszą chrzestną pod słońcem. Jestem na to gotowa, bo moje sumienie jest czyste, a całą sprawę postanowiłam rozegrać zupełnie inaczej, tak aby to Amelka faktycznie poczuła się wyjątkowo w swoim dniu. Zamiast gotówki, którą matka i tak natychmiast by jej odebrała pod pretekstem wpłaty na mityczne konto oszczędnościowe, kupiłam chrześnicy piękny, złoty łańcuszek z pamiątkowym grawerem oraz opłaciłam jej roczny kurs rysunku, o którym marzyła od dawna. Wszystkie te dokumenty i prezenty rzeczowe wręczę dziewczynce osobiście, przy świadkach, żeby Marzena nie mogła tego łatwo spieniężyć ani cofnąć mojej decyzji o opłaceniu zajęć dla małej. Pieniądze w kopercie to dzisiaj najgorsze zło komunijne, zwłaszcza gdy trafiają w ręce chciwych i samolubnych rodziców, którzy w nosie mają dobro i realne potrzeby własnego dziecka. Mam nadzieję, że mój list skłoni inne matki chrzestne do refleksji: nie dajcie się szantażować emocjonalnie i nie sponsorujcie zachcianek rodziców, bo prezenty komunijne należą się wyłącznie dzieciom! Ola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Zabieram synowi pieniądze z komunii. Wydałam 10 tys. na imprezę, należy mi się zwrot”
Wiem, że wiele osób mnie za to potępi. Już słyszę te komentarze, że „okradałam własne dziecko” i że „komunia nie jest od zarabiania”. Tylko że nikt z tych ludzi nie zapłacił rachunków za tę imprezę. A ja patrzę na konto i zastanawiam się, jakim cudem jedna uroczystość mogła kosztować mnie ponad 10 tys. zł. Cóż, mądry Polak po szkodzie.
Jeszcze kilka lat temu śmiałam się z rodziców, którzy robili komunie jak wesela. Naprawdę myślałam, że można to zrobić skromnie, bez tego całego przepychu. Potem, jakieś dwa lata temu, zaczęły się przygotowania do tegorocznej komunii mojego syna i szybko zrozumiałam, że albo organizujesz dziecku „porządną” komunię, albo wszyscy będą gadać. Najpierw wynajem sali. Potem obiad dla rodziny, bo przecież w domu już „nie wypada”. Cena za talerzyk to nawet 250 zł. Do tego tort, dekoracje, fotograf, fryzjer, garnitur dla syna, sukienka dla mnie, nowe buty dla męża. Chrzestni też oczekują odpowiedniej oprawy. Nagle się okazało, że każdy drobiazg kosztuje kilkaset złotych. Najbardziej denerwowało mnie to, że wszyscy powtarzali jedno zdanie: „To tylko raz w życiu”. No właśnie. Raz w życiu, więc człowiek robi wszystko, żeby dziecko nie czuło się gorsze od innych. Mój syn wracał ze szkoły i opowiadał, kto będzie miał fotobudkę, kto zamówił limuzynę, a kto daje gościom personalizowane prezenty. Ja naprawdę nie chciałam w tym uczestniczyć, ale presja jest ogromna. Szczególnie kiedy dziecko patrzy na ciebie i pyta: „A u mnie też będzie fajnie?”. „Dostał kilka tysięcy i uważał, że wszystko jest jego” Po komunii przyszło liczenie kopert. Nie ukrywam – byłam w szoku. Część rodziny dawała po tysiąc złotych, inni mniej, ale finalnie uzbierała się naprawdę duża kwota. Wtedy zaczęło się coś, co mnie kompletnie przeraziło. Mój 10-letni syn nagle zaczął zachowywać się tak, jakby wygrał na loterii. Już następnego dnia siedział z telefonem i oglądał quady, konsole, drogie sneakersy i nowy komputer, chociaż dostał od chrzestnych laptopa. Powiedział nawet, że „wreszcie kupi sobie coś porządnego bez pytania rodziców”. Przepraszam bardzo, ale od kiedy 10-latek ma decydować o kilku tysiącach złotych? Powiedziałam jasno: te pieniądze nie zostaną wydane na głupoty. To zwrot za to, że zorganizowaliśmy mu z mężem wypasione przyjęcie. Może przeznaczymy je na jakieś fajne wakacje all inclusive w Turcji. Tak, potraktowałam to jako chociaż częściowy zwrot kosztów komunii. „Rodzice udają świętych, a potem pożyczają na komunię” Najbardziej bawi mnie oburzenie ludzi w internecie. W komentarzach wszyscy są idealni. Piszą, że „dziecku nie wolno zabierać ani złotówki”. Ciekawe tylko, ilu z nich spłaca potem kredyt za komunię przez kolejne miesiące. Mam znajomą, która pożyczyła pieniądze, żeby zrobić przyjęcie dla 40 osób, bo bała się opinii rodziny. Inna brała dodatkowe zmiany w pracy, żeby opłacić restaurację. Ale publicznie nikt o tym nie mówi, bo lepiej udawać, że komunia to wyłącznie duchowe przeżycie. Tylko że prawda wygląda dziś zupełnie inaczej. Komunie dawno przestały być skromnymi uroczystościami. To rodzinne widowiska, w których wszystko musi wyglądać idealnie. A koszty? Spadają oczywiście na rodziców. Nie zabrałam synowi tych pieniędzy dlatego, że jestem pazerną matką. Po prostu uważam, że dziecko w tym wieku nie potrzebuje kilku tysięcy złotych do wydania na zachcianki. A skoro ja wyłożyłam ogromne pieniądze na organizację całego wydarzenia, to mam prawo odzyskać chociaż część. I wiem jedno – mnóstwo rodziców robi dokładnie to samo. Tylko mało kto ma odwagę powiedzieć to głośno. Zobacz także: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko” Rodzice myślą, że to „niewinny” prezent na komunię. To jak zaprosić złodzieja do domu 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
W moim domu wciąż czuć napięcie, którego nie potrafię rozładować żadną rozmową. To, co wydarzyło się wieczorem po uroczystości, gdy opadły już emocje i goście rozeszli się do domów, pokazało mi, że jako rodzic poniosłam klęskę.
Droga Redakcjo. Może inne mamy, które są jeszcze przed Komunią, wyciągną z tego jakąś lekcję, zanim będzie za późno. Przygotowywaliśmy się do tego dnia przez rok − nie tylko od strony kościelnej, ale też tej organizacyjnej. Chciałam, żeby mój syn, Mateusz, czuł się wyjątkowo. Wynajęta sala, piękne dekoracje, zaproszona najbliższa rodzina. Wszystko wydawało się idealne do momentu, gdy zostaliśmy sami w salonie z górą prezentów i plikiem białych kopert. Chciwość w oczach dziecka, czyli kiedy prezenty stają się wyrokiem Mateusz dopadł do kopert niemal w locie. Nie interesowały go kartki z życzeniami, nie czytał pięknych słów od babci czy chrzestnego. Liczyło się tylko to, co było w środku. Patrzyłam na niego z boku, czując narastający niepokój, gdy rzucał na podłogę puste kartoniki i odliczał banknoty. W pewnym momencie jego twarz wykrzywiła się w grymasie, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam. To nie był uśmiech dziecka, które cieszy się z prezentu. To była czysta, dorosła wściekłość. „Tylko tyle? Mamo, to żart? Chrzestna dała tylko pięćset złotych? Przecież mówiłaś, że ona dobrze zarabia!” − wykrzyczał, rzucając banknotem o stół. Próbowałam go uspokajać, tłumaczyć, że chrzestna przyjechała z daleka, że samo spotkanie jest ważne. Ale on nie słuchał. Przeliczył wszystko jeszcze raz i z furią kopnął krzesło. Nigdy nie zapomnę jego słów, które do teraz brzmią mi w uszach: „Po co oni w ogóle przyszli, skoro są takimi biedakami? Cały rok się modliłem, żeby kupić sobie ten komputer, a teraz co? Przez nich będę miał tylko śmieci!”. Nigdy nie zapomnę tych słów − wychowaliśmy materialistę? Stałam tam jak rażona piorunem. Poczułam się, jakby ktoś oblał mnie kubłem lodowatej wody. Skąd w moim 10-letnim dziecku tyle pogardy dla ludzi, którzy go kochają? Skąd to przeliczanie miłości na opłacalność? Z mężem staramy się zapewniać mu wszystko, co najlepsze, ale nigdy nie uczyliśmy go, że wartość człowieka zależy od tego, ile włoży do koperty. A jednak, w tym jednym momencie, cała ta otoczka duchowości, którą staraliśmy się mu wpoić przez miesiące przygotowań, pękła jak bańka mydlana. Mateusz nie widział w cioci osoby, która go przytulała, ani w dziadku kogoś, kto czytał mu bajki. Widział w nich bankomaty, które go zawiodły. Kiedy mąż próbował mu odebrać pieniądze w ramach kary za to zachowanie, Mateusz wykrzyczał nam w twarz, że zniszczyliśmy mu życie, bo koledzy z klasy na pewno dostali po dziesięć tysięcy i teraz on będzie klasowym zerem. Płakałam pół nocy, zastanawiając się, gdzie popełniliśmy błąd. Czy to wina mediów społecznościowych? A może tych wszystkich rozmów przy rodzinnym stole, gdzie czasem nieopatrznie wspominało się o cenach? Komunia jako targowisko próżności − jak odzyskać dziecko? Teraz, gdy emocje trochę opadły, Mateusz chodzi po domu naburmuszony. Pieniądze zabraliśmy i wpłaciliśmy na konto, na które nie ma dostępu, ale to nie rozwiązało problemu. Problem tkwi głęboko w jego głowie. Boję się, że on już nigdy nie spojrzy na swoją chrzestną czy dziadków tak samo. Dla niego stali się ludźmi, którzy skąpili na jego szczęście. To jest dla mnie, jako matki, największy ból − widzieć, jak moje dziecko traci niewinność na rzecz chciwości. Zastanawiam się, czy w ogóle da się to jeszcze naprawić. Jak wytłumaczyć 10-latkowi, że 200 czy 500 złotych to dla wielu osób dni pracy? Jak nauczyć go wdzięczności w świecie, który krzyczy, że musisz mieć najnowszy model wszystkiego, żeby być kimś? Czuję ogromny wstyd przed rodziną, chociaż oni nie wiedzą, co działo się po ich wyjściu. Ale ja wiem. Wiem, że mój syn przeliczył ich obecność na złotówki i uznał, że była nieopłacalna. To jest rana, która długo się nie zagoi. Rodzice, błagam Was, rozmawiajcie z dziećmi o pieniądzach znacznie wcześniej niż przed samą Komunią, bo możecie się obudzić w rzeczywistości, która Was przeraża. Sylwia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Podziękowania po komunii nie tylko dla księdza. Ostatnie wzruszy chrzestnych do łez!
Podziękowania po komunii to miły gest, który z pewnością ucieszy chrzestnych i gości. Wdzięczność za udział w tym ważnym dniu należy się jednak nie tylko naszym bliskim. Podpowiadamy, jak wyrazić podziękowanie za przygotowanie do Pierwszej Komunii księdzu lub katechecie (katechetce), a także rodzicom chrzestnym i rodzinie.
Podziękowania po komunii to piękny sposób na wyrażenie wdzięczności za obecność w tym wyjątkowym dniu. Ciepłe słowa należą się rodzicom chrzestnym, a także gościom. Wiele osób chciałoby również docenić pomoc księdza lub katechetów, którzy towarzyszyli dzieciom w przygotowaniach. Treść podziękowań może odzwierciedlać duchowy charakter tej uroczystości. Zainspiruj się naszymi propozycjami i dowiedz się, jak w prosty sposób przygotować słowa podziękowań. Teksty podziękowań po komunii: Podziękowania po komunii dla księdza (katechety, katechetki) Podziękowanie po komunii dla chrzestnych Podziękowania po komunii dla gości Podziękowania po komunii dla księdza Podziękowania po komunii kieruje się również w stronę osoby, która przygotowywała grupę dzieci komunijnych do sakramentu Komunii. W zależności od tego, czy był to ksiądz, siostra zakonna, katechetka czy katecheta — wybieramy odpowiedni nagłówek. Podziękować za pomoc mogą zarówno dzieci, jak i rodzice. Oto najpiękniejsze teksty, które wyrażą waszą wdzięczność: Drogi Księże, serdecznie dziękujemy Ci za serce, cierpliwość oraz wysiłek, jaki włożyłeś w przygotowanie nas do pełnego uczestnictwa w Ofierze Mszy Świętej. Jesteśmy bardzo wdzięczni za poświęcony nam czas i Twoją duszpasterską troskę. Życzymy Ci łask Bożych oraz Bożego błogosławieństwa na dalsze lata posługi kapłańskiej. Dzieci I Komunijne wraz z rodzicami *** Czcigodny Księże, z całego serca dziękujemy za przygotowanie naszych dzieci do przyjęcia Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej. Dziękujemy za trud, pomoc i wsparcie duchowe, dzięki którym dzieci mogły w pełni przygotować się do tego szczególnego dnia. Szczęść Boże! *** Ks. (Imię), serdecznie dziękujemy za Twoją pomoc i wsparcie w przygotowaniach do Pierwszej Komunii. Dziękujemy za modlitwę, cierpliwość i poświęcony czas. Cieszymy się, że to właśnie Ty prowadziłeś nasze dzieci do tego szczególnego momentu. Rodzice i Twoi podopieczni *** Czcigodny Księże, przyjmij ten skromny podarek, jako wyraz wdzięczności za przygotowanie dzieci z klasy ... do godnego przyjęcia Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej. Życzymy błogosławieństwa Bożego! Dzieci komunijne wraz z rodzicami *** Kochana Siostro (imię katechetki), dziękuję za ostatni rok. Na zawsze zapamiętam cierpliwość, życzliwość i pomoc w tym, by przyjąć Pana Jezusa (imię dziecka). *** Ks. (Imię), dziękujemy za Twoją obecność, modlitwę i cierpliwość, które towarzyszyły nam podczas przygotowań do Pierwszej Komunii. Dzięki Tobie ten dzień stał się jeszcze bardziej wyjątkowy. Jesteśmy wdzięczni, że mogliśmy liczyć na Twoje wsparcie. *** Ks. (Imię), serdecznie dziękujemy za Twoje zaangażowanie w przygotowania do Pierwszej Komunii. Dzięki Tobie ten dzień był dla naszych dzieci jeszcze bardziej wyjątkowy. Jesteśmy wdzięczni za Twoje modlitwy i opiekę nad naszymi pociechami. *** Najmłodsi mogą potrzebować naszej pomocy w przygotowywaniach.. Wspólne pisanie, ozdabianie czy dobieranie słów to doskonała okazja, by spędzić czas razem. Z tymi gotowymi tekstami efekt wzruszenia jest gwarantowany. Podziękowania po komunii dla gości Dawniej nie było w zwyczaju dziękowania gościom po komunii w szczególnie oficjalny sposób. Po prostu, przy pożegnaniu padały słowa „dziękujemy” lub „cieszymy się, że byliście”. Obecnie podziękowania po komunii często mają formę pisemną — ich tekst napisany jest na ozdobnej karcie lub bileciku dołączonym do drobnego upominku na pamiątkę. Tekst podziękowań po komunii nie musi być długi. Wystarczy: Serdecznie dziękuję za modlitwę, życzenia komunijne i prezenty oraz chęć dzielenia radości w dniu mojej Pierwszej Komunii Świętej (podpis dziecka). *** Drodzy Goście, dzięki Waszej obecności ten dzień był naprawdę wyjątkowy. Dziękujemy, że razem mogliśmy świętować uroczystość Pierwszej Komunii Świętej (imię dziecka). *** Kochani Goście! Serdecznie dziękujemy za przybycie na uroczystość przyjęcia Sakramentu Komunii Świętej przez naszą córkę/ naszego syna (wpisać imię dziecka). Dziękujemy również za otrzymane życzenia i wspaniałe prezenty. *** Z całego serca bardzo dziękuję za Twoją obecność w tak ważnym dniu, gdy w moim serduszku zamieszkał Pan Bóg. Dziękuję za udział w uroczystości Pierwszej Komunii Świętej. *** Kochani! Cieszymy się, że mogliśmy dzielić naszą radość razem z Wami z przyjęcia Sakramentu Komunii Świętej przez naszą córkę/ naszego syna (wpisać imię dziecka). Dzięki Wam ten szczególny dla nas dzień będzie jeszcze bardziej niezapomniany. Z serca dziękujemy za otrzymane życzenia i prezenty. *** Kochani! Serdecznie dziękujemy za udział w uroczystości przyjęcia Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej (wpisać imię dziecka), za życzenia, prezenty i modlitwę, której moc tak bardzo mogliśmy poczuć. *** Drodzy Goście, z całego serca dziękujemy Wam za obecność w tym wyjątkowym dniu. Wasza obecność sprawia, że ten moment staje się jeszcze piękniejszy i bardziej niezapomniany. Dziękujemy za każde miłe słowa i gest. *** Kochani Goście, dziękujemy za Waszą obecność i serdeczne życzenia w dniu mojej Pierwszej Komunii. Wasza miłość i wsparcie są dla nas ogromnym skarbem. Jestem wdzięczny, że mogę na was liczyć. *** Drodzy Goście, dziękujemy, że chcieliście być z nami w tym szczególnym dniu. To także wasza obecność sprawiła, że ten moment zapamiętamy na długo. Cieszymy się, że mamy taką wspaniałą rodzinę i przyjaciół. To wielki dar! Prezent dla gości jako podziękowanie po komunii Coraz częściej można też spotkać się z wręczaniem gościom pamiątkowych upominków. Jako prezent dla gości komunijnych świetnie sprawdzi się: mała figurka aniołka, zdjęcie z dzieckiem zrobione aparatem typu polaroid, magnes w kształcie serca z podziękowaniem, personalizowane czekoladki lub krówki, słoiczek z cukierkami, personalizowane pudełeczko ze słodkościami, mały miód w ozdobnym słoiczku, breloczek z aniołkiem, mini świeczka. Możecie także przygotować podziękowania razem z dzieckiem, namalujcie coś razem lub zróbcie bransoletki – to świetny sposób, by dodać osobisty akcent do podziękowań. Podziękowania po komunii dla chrzestnych Nieco bardziej osobisty charakter powinny mieć teksty podziękowań dla chrzestnych. Nie musicie używać tytułów – zawsze możecie zwrócić się po imieniu lub zaadresować życzenia do wujka albo cioci. Oto przykłady takich podziękowań: Kochana Matko Chrzestna! W tym szczególnym dniu chcę Ci bardzo podziękować. To Ty przyniosłaś mnie do kościoła, bym przez Chrzest Święty stał się Dzieckiem Bożym. Choć nie pamiętam tego momentu, od zawsze jesteś blisko mnie. Nikt inny nie ma tak wspaniałej opiekunki. Dziękuję Ci za wszystko, co dla mnie zrobiłaś, i za to, że jesteś ze mną podczas mojej Komunii Świętej. *** Dzisiaj jest moja Pierwsza Komunia Święta, każdy dobrze ten wyjątkowy dzień pamięta, bo jest to chwila wielka i uroczysta, przepiękna i czysta. We wspomnieniach moich pozostanie ten dzień, gdy wkładam odświętne ubranie, w kościele widzę rodzinę drogą, gdy do serca przyjmuje Boga razem z Tobą... Dziękuję Matko Chrzestna, że jesteś przy mnie. *** Kochana Matko Chrzestna, dziękuję Ci za Twoją obecność w moim wielkim dniu. Jesteś dla mnie jak druga mama, zawsze pełna miłości i troski. Cieszę się, że mogłam/mogłem Cię mieć obok siebie podczas tej wyjątkowej chwili. Dziękuję za wszystkie ciepłe słowa i Twoje wsparcie. *** Dziękuję Ci, Matko Chrzestna, za to, że byłaś ze mną w dniu mojej Pierwszej Komunii. Twoja miłość i troska są dla mnie bardzo ważne. Bardzo się cieszę, że mogłam/mogłem podzielić się z Tobą tym wyjątkowym momentem. *** Kochana Matko Chrzestna, dziękuję Ci za Twoją obecność i piękne życzenia. To dla mnie ogromna radość, że jesteś częścią mojego życia i mogłam/mogłem Cię mieć przy sobie w tym wyjątkowym dniu. *** W tym uroczystym dniu mojej Pierwszej Komunii Świętej pragnę z całego serca podziękować Ci, że zawsze byłaś i jesteś ze mną w najważniejszych chwilach mojego życia. Z wdzięcznością kieruję do Ciebie te słowa, dziękując Ci za ciepło i miłość, którymi mnie darzysz. Dzień spędzony z Tobą jest najpiękniejszym prezentem, jaki mogę otrzymać. *** Ojcze chrzestny! W tym uroczystym dniu mojej I Komunii Świętej pragnę z całego serca podziękować Ci, że jesteś ze mną w najważniejszych chwilach mojego życia. *** Kochany Ojcze Chrzestny, dziękuję Ci za Twoje wsparcie i obecność w dniu Pierwszej Komunii. Dzięki Tobie czuję się bezpiecznie. Cieszę się, że mogłam/mogłem Cię mieć obok siebie w tym szczególnym dniu. *** Dziękuję Ci za to, że byłeś ze mną w tym wyjątkowym dniu. Twoja obecność jest dla mnie bardzo ważna, a Twoje wsparcie daje mi pewność, że zawsze mogę na Ciebie liczyć. *** Kochany Ojcze Chrzestny/Wujku, dziękuję za to, że mogłem/mogłam dzielić ten piękny dzień z Tobą. Twoja miłość i dobro wiele dla mnie znaczą. Dziękuję za Twoje serdeczne życzenia i obecność *** W tym ważnym dla mnie dniu pragnę z całego serca podziękować Ci za to, że jesteś ze mną. Z radością i wdzięcznością kieruję do Ciebie te słowa: dziękuję Ci za ciepło i miłość, którą darzysz mnie na co dzień, za trud wychowania, za Twoją pomoc i wsparcie, zawsze, gdy tego potrzebuję. Te pogodne chwile spędzone z Tobą są najpiękniejszym prezentem, jaki mogę otrzymać w dniu Pierwszej Komunii Świętej. *** Kochani Rodzice Chrzestni, z całego serca dziękuję Wam za Waszą obecność, miłość i wsparcie. Wasza dobroć i troska są dla mnie bezcenne. Dziękuję, że chcecie być częścią mojego życia!" *** Kochani Rodzice Chrzestni. Najpiękniejszym prezentem, jaki mogliście mi podarować, jest Wasza obecność w moim życiu. A także to, że jesteście ze mną w najważniejszych momentach. Dziękuję. Takie podziękowania możecie wydrukować lub napisać je razem z dzieckiem. Na końcu warto umieścić samodzielny podpis chrześniaka, nawet jeśli nie będzie idealny. Taki mały dodatek sprawi, że te słowa staną się bardzo osobiste. Zobacz także: Cytaty na Komunię Świętą: piękne i mądre. Sentencje Jana Pawła ll i cytaty z Biblii do zaproszeń Ile na komunię w 2026 daje chrzestna, chrzestny i dziadkowie? Nowe stawki jak z kosmosu! W której klasie dziecko idzie do komunii? Wcale nie musi mieć 10 lat
„Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Zamiast radosnych wspomnień z Pierwszej Komunii Świętej mojej córki, w głowie mam tylko echo jadowitych słów mojej teściowej i widok zapłakanych oczu mojego dziecka. Nie sądziłam, że dojrzała kobieta może być tak okrutna wobec własnej wnuczki, dlatego podjęłam decyzję, której wielu członków rodziny do teraz nie może mi wybaczyć.
Szanowni Państwo, piszę do Was, bo wciąż buzują we mnie emocje, choć od komunii minęło już kilka dni. Przygotowania do tego dnia trwały miesiącami − wybieranie alby, dodatków, dopinanie menu, by wszystko było idealne dla mojej ukochanej Mai. Maja to wrażliwa dziewczynka, która bardzo przeżywała to święto, chciała wyglądać jak mała księżniczka. Niestety, nie przewidziałam, że największym zagrożeniem dla jej pewności siebie nie będzie stres w kościele, ale jej własna babcia. Krytyka wyglądu dziecka: jak teściowa zniszczyła radość z komunii Zaczęło się już pod kościołem, ale wtedy jeszcze starałam się puszczać to mimo uszu. Moja teściowa, zamiast przytulić wnuczkę i pogratulować jej sakramentu, zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów i skwitowała: „Kto ci wybrał te rękawiczki? Wyglądasz w nich jak sprzątaczka, a nie jak dziewczynka do komunii”. Widziałam, jak Mai natychmiast zrzedła mina, ale upomniałam teściową półgębkiem i weszliśmy do środka. Myślałam, że na tym koniec. Niestety, na sali bankietowej było tylko gorzej. Teściowa usiadła blisko nas i przez cały obiad kontynuowała swój festiwal złośliwości. Komentowała sukienkę, którą Maja założyła po zdjęciu alby − że za skromna, że materiał tani, że ona by kupiła lepszą. Najgorsze przyszło jednak przy torcie. Maja, jak każde dziecko, cieszyła się na ten słodki moment. Kiedy nałożyłam jej kawałek, teściowa niemal wyrwała jej talerzyk, sycząc przy wszystkich: „Nie jedz tyle tego tortu, spójrz na siebie. Chcesz być pośmiewiskiem w klasie?”. Granice w relacjach z teściową: kiedy powiedzieć „dość”? W tym momencie coś we mnie pękło. Zobaczyłam, jak mojej 9-letniej córce trzęsie się bródka, a do oczu napływają łzy. Ona w ten piękny dzień, zamiast czuć się kochana, poczuła się gorsza, brzydka i niechciana. Moja teściowa zawsze była trudną osobą, ale uderzenie w dziecko w takim momencie to była granica, której nie mogłam pozwolić jej przekroczyć. Nie obchodziło mnie, co powie rodzina, ani że to uroczysty obiad. Podeszłam do niej, starając się opanować drżenie głosu, i powiedziałam bardzo wyraźnie: „Mamo, to jest święto Mai, a nie ring bokserski. Jeśli nie potrafisz powiedzieć wnuczce niczego miłego i zamierzasz ją dalej upokarzać, to proszę natychmiast opuścić tę salę”. W restauracji zapadła cisza jak makiem zasiał. Teściowa zrobiła się czerwona z wściekłości, zaczęła fukać, że „prawdy nie wolno powiedzieć” i że „wychowuję niedojdę życiową”. Nie dałam się sprowokować. Powtórzyłam, że ma wyjść. Wyprosiłam teściową z komunii − nauczka, której nie zapomni Wstała z wielkim hukiem, zabrała torebkę i wyszła, rzucając na odchodne, że noga jej więcej w naszym domu nie postanie. Mój mąż siedział blado, nie wiedząc, kogo bronić, ale gdy zobaczył, jak Maja wtula się we mnie i szepcze „Dziękuję, mamusiu”, nie powiedział ani słowa sprzeciwu. Do końca przyjęcia atmosfera była drętwa, niektórzy goście szeptali po kątach, że matkę mężowi wygnałam, ale ja czułam ogromną ulgę. Wstyd mi za nią. Wstyd mi, że dorosła kobieta nie ma w sobie tyle empatii, by powstrzymać się od podłych uwag wobec dziecka. Dałam jej nauczkę i pokazałam, że nikt, nawet babcia, nie ma prawa niszczyć godności mojej córki. Teraz telefony od rodziny się urywają − jedni gratulują, inni mówią, że powinnam przeprosić starszą osobę. A ja nie żałuję. Moim obowiązkiem jest chronić dziecko przed każdym toksycznym zachowaniem, nawet jeśli płynie ono od rodziny. Czy naprawdę powinnam czuć się winna, że postawiłam dobro dziecka ponad konwenanse? Z poważaniem, Mama Mai Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten poruszający list. Postawienie granic własnej rodzinie, zwłaszcza w tak uroczystym dniu, wymaga ogromnej odwagi. Chronienie psychiki dziecka przed destrukcyjnymi komentarzami na temat wyglądu czy wagi jest kluczowe dla jego późniejszej samooceny. Pani reakcja była jasnym i bardzo budującym sygnałem dla córki: „Jesteś ważna i nikt nie ma prawa Cię ranić”. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Znany ksiądz: „Szkoda mi rodziców”. W maju widać, że na własne życzenie wychowujemy materialistów
Prezenty na komunię znów wywołują gorącą dyskusję. Ks. Rafał Główczyński, znany w sieci jako „Ksiądz z osiedla”, w rozmowie z Plejadą ostrzega, że drogie upominki i nastawienie na „imprezę” sprawia, że wychowujemy materialistów.
Sezon pierwszych komunii świętych dopiero się rozkręca, a już wraca temat, który w wielu domach potrafi zepsuć radość z przygotowań: prezenty i przyjęcia „na pokaz”. Ks. Rafał Główczyński, kojarzony z programu „The Traitors. Zdrajcy”, zwrócił uwagę w rozmowie z Plejadą, że niektórym rodzicom coraz trudniej utrzymać właściwe proporcje między przeżyciem sakramentu a kosztowną oprawą. Drogie prezenty odbierają prawdziwy sens komunii Duchowny opisuje coraz wyraźniejsze rozwarstwienie podejścia rodziców. Z jednej strony są rodziny, które konsekwentnie trzymają się prostoty: skromniejszego stroju, symbolicznych upominków i rozmów z dzieckiem o sensie uroczystości. Z drugiej – coraz częściej widać model, w którym najważniejsze stają się sala, menu, dekoracje i zawartość koperty. Sam sakrament schodzi na plan dalszy, traktowany jak punkt programu, który trzeba „odhaczyć”, żeby potem zaczęło się prawdziwe świętowanie. Ks. Główczyński podkreśla, że rodzice często mają dobre intencje: chcą, by dziecko miało piękny dzień i poczuło się wyjątkowo. Problem pojawia się później, kiedy kosztowne upominki stają się dla dziecka ważniejsze niż sam sakrament. – Co do drogich imprez i prezentów, to szkoda mi rodziców, którzy robią to z dobrych intencji, chcą dla dziecka jak najlepiej, jak najpiękniej, jak najdrożej, ale później, to często obraca się przeciwko nim – dzieciaki obdarowywane w ten sposób, szybko stają się materialistami – mówi duchowny w rozmowie z Plejadą. – Prywatnie uważam, że drogie prezenty od najmłodszych lat nie uszczęśliwiają dzieci, tylko rozwydrzają – dodaje. Duchowość kontra impreza Dla rodzica to bywa szczególnie trudne, bo konsekwencje nie przychodzą od razu. Najpierw jest zachwyt, zdjęcia i zadowolenie rodziny. Dopiero z czasem może pojawić się rozczarowanie: dziecko domaga się kolejnych kosztownych rzeczy, porównuje się z rówieśnikami, a rozmowa o wartościach przegrywa z rozmową o zakupach. I wtedy zamiast poczucia, że wspieramy rozwój dziecka, zostaje wrażenie, że sami podkręciliśmy tę materialną spiralę. W dyskusji o prezentach wraca też jeszcze jeden wątek: część niewierzących rodzin organizuje dzieciom uroczystości „na wzór” komunii w dniu, gdy rówieśnicy idą do kościoła. Ksiądz zwraca uwagę, że rozumie intencję rodziców – żeby dziecko nie czuło się wykluczone – ale taka forma – pozbawiona religijnego sensu wydarzenia – pokazuje, jak mocno sama otoczka zaczęła żyć własnym życiem. Co zamiast drogiego prezentu na komunię? W tym wszystkim duchowny proponuje alternatywę, która może być bliższa wielu rodzinom: prezentem może stać się wspólnie spędzony czas, najlepiej połączony z doświadczeniem ważnym także duchowo. Jako przykład wskazuje wyjazd do Częstochowy zestawiony z atrakcją przyjazną dziecku, jak wizyta w parku rozrywki. Wspólne doświadczenie może pomóc rodzinie wrócić do sedna uroczystości: komunia jest wydarzeniem ważnym, ale nie musi być pokazem możliwości. A jeśli już inwestować – to w doświadczenie, które wzmacnia relację i zostaje w pamięci dziecka dłużej niż kolejny przedmiot. Źródło: plejada.pl Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
„Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Myślałam, że komunia Lenki to będzie dzień, który zapamiętamy na całe życie. Rzeczywiście zapamiętam go długo, tylko niestety nie z powodów, o jakich marzyłam. Wystarczyło jedno spojrzenie na moją synową, żeby ludzie zaczęli szeptać między ławkami w kościele.
Pierwsza Komunia Święta mojej wnusi Lenki była dla mnie ogromnym przeżyciem. To moja jedyna wnuczka, więc od tygodni żyłam tą uroczystością bardziej niż własnymi urodzinami, a w tym roku wypadają mi okrągłe, 65. Wszystko było dopięte na ostatni guzik. Pogoda dopisała, kościół pięknie przystrojony, dzieci wyglądały jak małe aniołki. A moja wnusia... aż łzy miałam w oczach, kiedy ją zobaczyłam. Miała śliczną albę, taką skromniutką, delikatne rękawiczki i pięknie polokowane długie włoski. Skromnie, elegancko, dokładnie tak, jak powinno być w takim dniu. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. Mój syn też stanął na wysokości zadania. Kupił nowy granatowy garnitur, bardzo elegancki. No powiem szczerze – wyglądał jak jakiś dyrektor albo gwiazdor filmowy. Byłam z niego dumna. Ludzie patrzyli tylko na nią I wtedy pojawiła się ona. Moja synowa. Nie wiem, co jej przyszło do głowy. Zamiast ubrać się elegancko i stosownie do okazji, wystroiła się jak na dyskotekę w remizie. Sukienka była tak krótka, że aż wstyd było patrzeć. Widziałam, jak innym tatusiom oko skacze na bok. Do tego ten kolor – jaskrawy, wściekły róż. Wszystko się świeciło i rzucało w oczy. Jakby koniecznie chciała, żeby cała uwaga była skupiona na niej, a nie na dzieciach. W kościele ludzie aż odwracali głowy. Widziałam te spojrzenia i szepty. Jedna kobieta siedząca za mną nachyliła się do drugiej i powiedziała: „To chyba pomyliła imprezy”. Myślałam, że spalę się ze wstydu. Najgorsze było jednak to, że synowa zrobiła pośmiewisko także z młodszych dzieci. Bo mam jeszcze dwoje wnuczków, 3-latków, to bliźniaki. Ubrała ich w jakieś zielono-żółte kompleciki, które bardziej nadawały się na zabawę w ogródku niż na tak ważną uroczystość. Wszystko się gryzło, wyglądało krzykliwie i po prostu tandetnie. Kiedyś ludzie mieli więcej wyczucia Może jestem starej daty, ale uważam, że są sytuacje, w których trzeba zachować umiar i klasę. Komunia to nie pokaz mody ani okazja do zwracania na siebie uwagi. Najważniejsze powinno być dziecko i przeżycie duchowe, a nie to, kto założy najbardziej krzykliwą sukienkę. Kiedy moje dzieci szły do komunii, każdy wiedział, jak się ubrać. Było elegancko, ale skromnie. Nikt nie próbował robić z siebie celebryty. A dziś mam wrażenie, że niektórym kompletnie pomieszały się okazje. Najbardziej żal mi wnusi. Bo choć wyglądała przepięknie, to i tak część ludzi bardziej komentowała strój jej matki niż samą uroczystość. A przecież ten dzień miał należeć do dziecka. „Mamie to zawsze coś nie pasuje” – usłyszałam Po wszystkim próbowałam delikatnie zwrócić synowej uwagę. Nie chciałam awantury, tylko spokojnie powiedzieć, że mogła ubrać się trochę inaczej. Wiecie, co usłyszałam? „Mama to zawsze zrobi z igły widły. To dzień Lenki”. No kto jak kto, ale ja akurat wiem, że to był dzień Lenki, dlatego przyszłam w kremowej garsonce, czółenkach na delikatnym obcasiku, nawet u fryzjerki byłam się uczesać. Dla mnie to był zwyczajny brak wyczucia i szacunku do okazji, ten krzykliwy róż. Można wyglądać nowocześnie i elegancko jednocześnie, ale trzeba jeszcze wiedzieć, gdzie są pewne granice. Jak o tym myślę, to jest mi zwyczajnie przykro. Bo zamiast wspominać piękną komunię wnuczki, pamiętam głównie wstyd i to, jak ludzie patrzyli na naszą rodzinę. Aż boję się pomyśleć, co będzie za rok, jak będziemy świętować rocznicę komunii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Rodzice myślą, że to „niewinny” prezent na komunię. To jak zaprosić złodzieja do domu
Dziecko będzie wniebowzięte, ale czy warto? Eksperci ostrzegają przed tym komunijnym hitem.
Gogle VR na komunię stają się prezentowym hitem, ale badacze z Duke University i North Carolina State University ostrzegają, że to nie tylko zabawa. W ankiecie wśród dzieci w wieku 6–17 lat wyszło, że dorośli często nie są świadomi ryzyka i skali danych zbieranych przez urządzenia tego typu w domu. Prezent na komunię: okulary VR hitem Wirtualna rzeczywistość potrafi zachwycić: dziecko zakłada urządzenie i nagle przenosi się do świata 3D, rozmawia ze znajomymi jako awatar, „zwiedza” kosmos albo przenosi się w czasie. To właśnie ta intensywność doświadczenia sprawia, że gogle VR coraz częściej lądują na liście komunijnych marzeń. Badanie prowadzone przez zespoły naukowców z Duke University i North Carolina State University pokazało, że rodzice najczęściej podchodzą do VR podobnie jak do smartfona czy mediów społecznościowych. Problem w tym, że urządzenie VR może zbierać znacznie więcej danych niż typowa aplikacja lub strona internetowa, co może stanowić zagrożenie dla dziecka. Jeśli dziecko „tylko gra”, łatwo uznać, że gra nie różni się od tej na konsoli czy na smartfonie. Tymczasem tego typu gogle to zestaw kamer i czujników, które działają w realnej przestrzeni domu. Dlaczego gogle VR to kiepski prezent na komunię? Z perspektywy prywatności kluczowe jest to, jakie sygnały zbierają gogle VR podczas zabawy. Wśród przykładów wskazywanych przez badaczy pojawiają się m.in. kierunek patrzenia oczu, ruchy głowy i dłoni, nagrania głosu oraz dźwięków w domu, a także informacje o układzie pokoju, w którym dziecko korzysta z urządzenia. Z takich danych można potem wnioskować kolejne cechy, m.in. wiek, płeć, lokalizację, pochodzenie etniczne czy stopień niepełnosprawności. To mocno zmienia perspektywę: nie mówimy wyłącznie o tym, co dziecko kliknie w grze, ale o całym zestawie informacji, które opisują użytkownika i jego otoczenie. Badacze zwracają też uwagę, że gogle VR mogą udostępniać zebrane informacje stronom trzecim, np. reklamodawcom, w celach zarobkowych. W ankiecie wielu rodziców przyznawało, że wcześniej w ogóle nie rozważało tego w kontekście VR, bo technologia wydawała im się jeszcze „niszowa” w porównaniu z innymi platformami. Co budzi największy niepokój? Rodzice uczestniczący w ankiecie częściej wskazywali obawy „tu i teraz”: wpływ na wzrok i słuch, ryzyko urazu w domu (bo dziecko nie widzi przeszkód), a także kontakt z obcymi. W VR trudniej zerknąć przez ramię i sprawdzić, co dokładnie dzieje się na ekranie oraz z kim dziecko wchodzi w interakcje, dlatego pojawiały się lęki przed cyberprzemocą, nieodpowiednimi treściami czy wykorzystaniem. To ważne sygnały, ale wnioski z badania są dość czytelne: kwestie prywatności i monetyzacji danych często spadają na dalszy plan, a niewielu rodziców faktycznie czyta polityki prywatności urządzeń, z których korzystają dzieci. W praktyce łatwo kliknąć „zgadzam się”, gdy dziecko już czeka na pierwszy test. To musisz wiedzieć przed zakupem gogli VR na komunię Eksperci przypominają, że większość gogli VR jest przeznaczona dla dzieci powyżej 13. roku życia, a w badaniu z VR korzystały również młodsze dzieci, nawet od 6 lat. W rodzinach, które rozważają taki prezent, pomocne może być podejście krok po kroku. Warto rozważyć, by dorosły najpierw sam przetestował sprzęt, sprawdził funkcje nadzoru rodzicielskiego i spokojnie przejrzał, na co wyraża zgody podczas konfiguracji. To może też ułatwić rozmowę z dzieckiem: o tym, z kim gra, czego nie udostępnia, i dlaczego czasem lepiej przerwać rozgrywkę niż „przejść level”. Badacze zwracają również uwagę na rolę projektantów platform VR: większa transparentność praktyk bezpieczeństwa i prywatności oraz bardziej zrozumiały sposób prezentowania informacji mogą być dla rodziców realnym wsparciem. W przypadku technologii, która wchodzi do domu tak intensywnie, czytelne zasady nie są dodatkiem, tylko podstawą. Źródło: today.duke.edu Zobacz także: „Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Cytaty na Komunię Świętą: piękne i mądre. Sentencje Jana Pawła ll i cytaty z Biblii do zaproszeń
Cytaty na komunię można wpisać do podarowanej Biblii lub liściku przypiętego do prezentu dla dziecka. Będzie to miły gest, a przy okazji wspaniała pamiątka po latach. Przygotowałyśmy piękne i mądre cytaty idealne na komunię – możesz też wpisać je do zaproszeń.
Cytaty na Pierwszą Komunię mogą być dla dziecka swego rodzaju wskazówką i drogowskazem, jak postępować na dalszej ścieżce duchowego życia. Przygotowane przez nas cytaty na komunię pochodzą z Pisma Świętego, a także przytaczamy słowa świętych kościoła katolickiego. Znajdziesz tu wzruszające i piękne słowa, które wpiszesz jako dedykację do prezentu komunijnego. Polecamy także cytaty nadające się zaproszeń na komunię. Spis treści: Cytaty na komunię z Jana Pawła II Cytaty z Biblii na Pierwszą Komunię Mądre cytaty na komunię: Twardowski, Bosko, św. Augustyn Krótkie cytaty na komunię do zaproszeń Cytaty na Komunię Świętą – Jan Paweł ll Niezapomnianym spotkaniem z Panem Jezusem jest bez wątpienia Pierwsza Komunia Święta. To dzień, który wspomina się jako jeden z najpiękniejszych w życiu. *** Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. *** Bóg jest pierwszym źródłem radości i nadziei człowieka. *** Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj. *** Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali. *** Człowiek nie może być tylko wychowywany. Musi wychowywać samego siebie, być dla siebie wychowawcą. *** Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się – na próbę. *** Trzeba być pokornym, ażeby łaska Boża mogła w nas działać, przeobrażać nasze życie i przynosić owoc dobra. *** Wczoraj do ciebie nie należy. Jutro niepewne... Tylko dziś jest twoje. Cytaty z Biblii na Pierwszą Komunię Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. (J6,51) *** Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nigdy nie odstąpi od Ciebie, mówi Pan. (Iz 54,10) *** Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem. (Lb 6,24-26) *** Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. (1J 4,16) *** Powierz Panu swą drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał. (Ps 37,5) *** Stwórz o Panie we mnie serce czyste i odnów we mnie moc Ducha. (Ps 51,12) *** Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia. (J8,12) *** Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. (Mt 11, 28) *** Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga. (Ef2, 8-9) Mądre cytaty na Komunię Tego, kto przyjmuje Zbawiciela w Komunii Świętej, coraz bardziej będzie pociągało na co dzień życie Boże; będzie wzrastał w Mistycznym Ciele Chrystusa, a jego serce ukształtuje się na wzór serca Bożego. – św. Edyta Stein *** Każdy potrzebuje Komunii: dobrzy, aby pozostali dobrymi, i źli, aby stali się dobrymi. – św. Jan Bosko *** O Hostio biała. Ty zachowujesz białości mej duszy, lękam się dnia, w którym bym Ciebie opuściła. – św. Faustyna Kowalska *** Jedna dobrze przeżyta Komunia Święta zdolna jest zmienić nas w świętych i doskonałych. – św. Franciszek Salezy *** Ponad Eucharystię żaden inny sakrament nie jest bardziej zbawienny; on usuwa grzechy, pomnaża cnoty, duszę nasyca obfitością duchowych darów. – św. Tomasz z Akwinu *** Eucharystia jest naszym chlebem codziennym. Zaletą tego Bożego pokarmu jest siła jedności. Jednoczy nas z Ciałem Zbawiciela i czyni nas Jego członkami, abyśmy mogli stać się tym, co przyjmujemy. – św. Augustyn *** Używajcie dwóch duchowych skrzydeł, to jest, pobożności maryjnej i pobożności eucharystycznej. Na tych dwóch skrzydłach szybko podniesiecie się do nieba. – św. Jan Bosko *** Pierwsza Komunia z białą kokardą jak w śniegu z ogonem ptak. Ufaj jak chłopiec z buzią otwartą, Bogu się mówi – tak. – ks. Jan Twardowski *** Podobnie jak chleb ziemski dzięki wezwaniu Boga nie jest już zwykłym chlebem, ale Eucharystią, a składa się z dwóch elementów, ziemskiego i niebieskiego, tak też i my przyjmując Eucharystię, wyzbywamy się zniszczalności, a otrzymujemy nadzieję zmartwychwstania. – św. Ireneusz *** Eucharystia jest nam dana po to, abyśmy się stali jednym ciałem i jedną krwią z Chrystusem. – św. Cyryl Jerozolimski *** Przyjęcie pierwszej Komunii św. oznacza pragnienie, aby każdego dnia być bardziej zjednoczonym z Jezusem, wzrastania w przyjaźni z Nim i chęć, aby także inni mogli cieszyć się radością, którą On chce nam dać. Pan was potrzebuje, aby dokonać cudu dotarcia ze swą radością do wielu waszych przyjaciół i krewnych. – papież Franciszek *** Jak nie będziesz na nic czekał, to dostaniesz za dużo. Jak na cokolwiek będziesz czekał, to dostaniesz za mało. – ks. Jan Twardowski *** Jeśli ktoś się modli, Pan Bóg w nim oddycha. – ks. Jan Twardowski *** Rzeczywista obecność Ciała i Krwi Chrystusa w Eucharystii nie da się rozpoznać zmysłami ani rozumem, a tylko wiarą. – św. Tomasz z Akwinu *** Ten sam skutek, jaki męka Chrystusa wywołała w świecie, Eucharystia wywołuje w każdym człowieku. – św. To­masz z Akwinu *** Aby przygotować dla naszych dusz sakrament tak wielkiej miłości, potrzeba było niezmierzonej mocy Boga Ojca, najwyższej mądrości Syna i słodkiej dobroci Ducha Świętego. – św. Albert Wielki *** Częsta Komunia jest wielką kolumną, na której wspiera się biegun świata. Pobożność maryjna jest drugą kolumną, na której wspiera się drugi biegun. – św. Jan Bosko *** Nie przyjmuj Jezusa Chrystusa, aby posługiwać się Nim według twojego zamiaru, ale raczej ofiaruj się Twojemu Bogu i Zbawcy, ponieważ to On z tobą i w tobie czyni wszystko, co zechce. – św. Kajetan *** Daleko od tabernakulum każde dzieło opiera się na piasku, każdy najpiękniejszy entuzjazm miłosierdzia wysycha i gaśnie. – św. Pius X *** Chrystus sam jest codziennym chlebem, który zasiany w Dziewicy, wyrosły w ciele, ukształtowany w męce, wypieczony w piecu grobu, przechowywany w Kościele, przynoszony na ołtarze, codziennie udziela wiernym owego niebieskiego pokarmu. – św. Piotr Chryzolo *** Mając udział w ciele i krwi Chrystusa, przemieniamy się w Tego, którego pożywamy. – św. Leon Wielki *** Jak mogę nosić w mym małym sercu Nieskończonego? Jak mogę zamykać Boga w małej celi mej duszy? Moja dusza napełnia się w bólu i miłości. Napełnia mnie trwoga, że nie zdołam zatrzymać Go w wąskiej przestrzeni mego serca. – św. Ojciec Pio *** Modlitwa połączona z Ofiarą Mszy świętej ma cudowną moc, napełnia duszę niebiańskim pocieszeniem. – św. Franciszek Salezy Krótkie cytaty na Komunię do zaproszeń Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. – 1 List Jana 4,16 *** Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi. – Dz 5:29 *** Bóg swoim aniołom dał rozkaz o Tobie, aby Cię strzegły na wszystkich Twych drogach. – Psalm 91,11 *** Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga. – List do Efezjan 2, 8-9 *** Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. – Flp 4:13 Zobacz także: Tych słów dziecko nie zapomni: życzenia na Komunię, które naprawdę zostaną w pamięci Dedykacje na komunię: do książki i do Biblii. Krótkie wpisy w formie życzeń i cytatów Ile na komunię w 2026 daje chrzestna, chrzestny i dziadkowie? Nowe stawki jak z kosmosu
„Na komunię kupiłam wnuczce Pismo Święte. Odpowiedziała 2 słowa i aż się przeżegnałam”
Czy w dzisiejszych czasach Pierwsza Komunia Święta to wyłącznie sezon na koperty? Coraz częściej słyszymy historie, które pokazują, że dla dzieci liczy się przede wszystkim prezent. Czy naprawdę chcemy tak wychować najmłodsze pokolenie?
Do naszej redakcji napisała pani Halina, babcia 9-letniej dziewczynki, która przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Kobieta postanowiła podarować wnuczce coś symbolicznego i – jak sama podkreśla – „z duszą”. Reakcja dziecka kompletnie ją jednak zaskoczyła i, jak twierdzi, wiele mówi o tym, jak dziś wychowuje się dzieci. „Tylko książka?” – reakcja, która zabolała Ja już naprawdę nie poznaję tych czasów. Komunia kiedyś była czymś ważnym, przeżyciem, przyjęciem Pana Jezusa do serca, a nie porównywaniem, kto ile dostał. Ja od początku wiedziałam, że nie dam wnuczce pieniędzy. Nie dlatego, że mnie nie stać, tylko dlatego, że chciałam dać coś, co będzie miało znaczenie. Kupiłam jej piękne Pismo Święte – porządne wydanie, z dedykacją ode mnie. Napisałam kilka słów od serca, żeby miała pamiątkę na całe życie. Wręczyłam jej to po uroczystości, cała wzruszona. A ona nawet się specjalnie nie ucieszyła. Otworzyła, przekartkowała i rzuciła: „A koperta?”. Zamurowało mnie. Pytam, o co chodzi, a ona bez żadnego wstydu: „No pieniądze, są w środku czy nie?”. Powiedziałam, że to prezent, książka, coś ważnego. A ona zrobiła minę, jakbym jej dała coś bezwartościowego i tylko burknęła: „Czyli nic”. Naprawdę, aż się przeżegnałam, bo nie mogłam uwierzyć, co słyszę. „To nie dziecko jest winne” Dla mnie to nie jest normalne zachowanie. I nie, nie obwiniam dziecka. Dziecko mówi to, czego się nauczyło. Moja synowa od dawna powtarza, że „dzieci teraz mają inne potrzeby” i że „nie można ich ograniczać”. Efekt jest taki, że moja wnuczka żyje w przekonaniu, że wszystko jej się należy – najlepiej w kopercie. Słyszałam, jak przed Komunią rozmawiała z koleżankami, która ile dostanie, kto kupi telefon, kto hulajnogę elektryczną. To było dla niej najważniejsze, nie sama uroczystość. A jak zwróciłam uwagę synowej, że może warto z nią porozmawiać o sensie tego dnia, to usłyszałam, że „nie będziemy robić dziecku wyrzutów w takie święto”. Przepraszam bardzo, ale jeśli nie teraz, to kiedy? Kiedy ma się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół pieniędzy? „Zrobili ze mnie skąpą babcię” Najbardziej zabolało mnie to, że zamiast zwrócić uwagę dziecku, synowa jeszcze ją obroniła. Powiedziała, że „dziecko tylko zapytało” i że „nie ma w tym nic złego”. A ja poczułam się jak jakaś skąpa babcia, która nie dała koperty. Nikt nie docenił tego, że włożyłam w ten prezent serce, że chciałam przekazać coś ważnego. Dla nich liczy się tylko to, ile się dało. Powiem szczerze – zrobiło mi się przykro. Bo Komunia to nie urodziny ani święta, gdzie liczy się ilość prezentów. To powinien być moment refleksji, a nie rozliczeń. Jeśli tak dalej pójdzie, to niedługo dzieci będą rozczarowane nie tym, że nie przeżyły czegoś ważnego, tylko tym, że „za mało zarobiły” tego dnia. Smutne to wszystko. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji: Historia pani Haliny to kolejny głos w dyskusji o tym, jak bardzo zmienił się charakter Pierwszej Komunii Świętej. Coraz częściej mówi się o presji prezentów, porównywaniu się i oczekiwaniach finansowych, które zaczynają dominować nad duchowym wymiarem uroczystości. Pytanie tylko, czy to rzeczywiście „znak czasów”, czy raczej efekt decyzji dorosłych, którzy – świadomie lub nie – kształtują takie podejście u swoich dzieci. Zobacz także: „Na komunię dam córce sukienkę z second-handu i upiekę szarlotkę. Mam w nosie wymysły nowobogackich rodziców”