Media obiegła wspaniała nowina: Julia Królikowska, córka Małgorzaty Ostrowskiej-Królikowskiej i Pawła Królikowskiego, niebawem po raz pierwszy zostanie mamą.
Julia Królikowska znana jest większości osób z roli Kasi w „Klanie”. Córka aktorskiej pary w ubiegłym roku wyszła za mąż za starszego o 11 lat Jakuba Nowaka. Teraz okazuje się, że ich rodzina już niedługo się powiększy. Julia Królikowska niebawem zostanie mamą! Zaledwie rok po ślubie 23-latka i jej mąż spodziewają się swojego pierwszego dziecka. Tę radosną nowinę podał portal Pomponik. Nie jest ona jeszcze potwierdzona przez samych zainteresowanych, jednak z pewnością jest to jedynie kwestią czasu. Maluszek na świecie ma pojawić się jesienią. Będzie to wyjątkowy czas również ze względu na fakt, że właśnie wtedy wypadnie pierwsza rocznica ślubu Julii i Jakuba. Tym samym Małgorzata Ostrowska Królikowska po raz trzeci zostanie babcią. Serdecznie gratulujemy przyszłym rodzicom. Żródło: Pomponik Piszemy też o: Co Antoni Królikowski dał synkowi na Dzień Dziecka? Odwiedził go z uroczym prezentem Jakub Rzeźniczak o wizycie w Izraelu. Naprawdę to napisał? Są podejrzenia, że ktoś włamał się na jego konto Niemowlę kiwało główką, mama zabrała je do szpitala. W ostatniej chwili!
Pierwsze dziecko: czuła kąpiel w wanience. A czwarte? Nagranie tej mamy podbija TikToka!
Nagranie Marianny Demetriou robi prawdziwą furorę na TikToku. Cypryjska influencerka pokazuje na nim różnicę w pielęgnacji pierwszego a kolejnego dziecka… Tysiące mam przyznaje w komentarzach pod filmikiem, że owszem, z każdą kolejną pociechą czują większy luz.
Znacie stary dowcip o różnych reakcjach rodziców, gdy dziecko połknie złotówkę? Jeśli to pierwsze dziecko – pędzą z pociechą do szpitala. Jeśli to drugie dziecko – podają lek na przeczyszczenie. A jeśli to trzeci potomek z kolei – po prostu potrącają złotówkę z przyszłego kieszonkowego. O dystansie rodzicielskim do drugiego i każdego kolejnego dziecka opowiada również filmik Marianny Demetriou. Marianna Demetriou: „Z każdym dzieckiem jesteśmy bardziej zrelaksowani” TikTokerka wpadła na pomysł filmiku-parodii, w którym rolę pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego dziecka gra ten sam plastikowy bobas. To, co się zmienia, to zachowanie matki kąpiącej maleństwo. Mama swoje pierwsze dziecko kąpie w wanience, czule śpiewając, sprawdzając temperaturę wody i ostrożnie dozując kosmetyk myjący… W przypadku drugiego dziecka cały rytuał trwa zdecydowanie krócej, a ruchy matki są bardziej energiczne i pewne. Trzecie dziecko kąpane jest w kuchennym zlewie – jeszcze szybciej, choć dokładnie. Kąpiel malucha, który urodził się jako czwarty, również odbywa się w kuchennym zlewie, trwa błyskawicznie i mama nie waha się użyć do mycia zmywaka i płynu naczyń… Krótki komentarz do filmiku tłumaczy wszystko, po prostu: „Z każdym dzieckiem jesteśmy bardziej zrelaksowani”. Rodzice: lajkują i potwierdzają Liczba osób, które obejrzały filmik, rośnie z każdym dniem. Do dziś polubiono go 5,1 mln razy. Obok nagrania pojawiło się blisko 60 tys. komentarzy. Najczęściej piszą mamy, które zgadzają się z przekazem parodii w 100%. Mamy z humorem piszą m.in. o tym, że piąte dziecko śmiało mogłyby „wrzucać” do zmywarki albo do pralki. Lub nie myć w ogóle. Sporo internautów pisało też, jako które dzieci z kolei urodziły się w swoich rodzinach… Wielu chciałoby być pierwszymi pociechami swych rodziców. Jedno jest pewne: filmik Marianny Demetriou potrafił rozbawić do łez ludzi z całego świata. View oEmbed on the source website źródło: Tik Tok/mariannademetriou Zobacz także: Gigantyczny noworodek robi FURORĘ na TikToku! Dziecko ważyło prawie 7 kg! Rodziła 16 razy, ale... pierwszy raz odebrała poród Pierwsze objawy porodu: czy to już?
Klaudia Halejcio urodziła! Dziecko dostanie bardzo oryginalne imię
Klaudia Halejcio po raz pierwszy została mamą! Jej dziecko przyszło na świat w terminie, choć aktorka pewnie i tak potrzebuje czasu, by oswoić się z nową rolą. Co wiadomo o płci i imieniu maluszka?
Klaudia Halejcio urodziła swoje pierwsze dziecko. Wyczekiwany poród przebiegł bez komplikacji, a mama i dzidziuś czują się dobrze. Wcześniej aktorka była bardzo tajemnicza i długo nie chciała wyjawić płci malucha. Co wiadomo teraz? Klaudia Halejcio została mamą! Aktorka powitała na świecie swoje ukochane dziecko 2 czerwca, ale dopiero teraz podzieliła się tą cudowną informacją z internautami. Maluszek jest zdrowy. Fani z niecierpliwością czekali, czy informacja o płci dziecka Klaudii Halejcio potwierdzi się. Okazuje się, że tak! Dumna mama urodziła upragnioną córeczkę, tak jak wcześniej zapowiadała. Tak Klaudia Halejcio mówiła jeszcze niedawno o płci swojego maleństwa – podobno musiała długo czekać, zanim dowiedziała się, kogo nosi pod sercem: „Nasz maluch za każdym razem w trakcie USG wiercił się i ukrywał swoje wdzięki. Nawet podczas badania połówkowego nie udało nam się dowiedzieć, czy czekamy na chłopca, czy dziewczynkę” – powiedziała w rozmowie z „Party”. Gdy w końcu okazało się, że będzie dziewczynka, Klaudia Halejcio nie posiadała się ze szczęścia: „Wiadomo, jak każdy rodzic najbardziej chcę, by moje dziecko było zdrowe. Ale gdzieś tam głęboko w sercu zawsze miałam marzenie o córeczce.” A co z imieniem dla dziewczynki? Kilka dni przed porodem Klaudia Halejcio zdradziła, że nazwie córeczkę... Nel. Pięknie i oryginalnie! Jeszcze raz serdecznie gratulujemy! Zobacz też: Klaudia Halejcio w ciąży: "Jestem HIPOPOTAMEM". Fanki: "To się może źle skończyć" Meghan Markle w ciąży GERIATRYCZNEJ: za późno zdecydowała się na dziecko? Kaczorowska o zmianach w swoim wyglądzie w ciąży: NIE MIJAJĄ wraz z urodzeniem dziecka
Paulina i Krzysztof ze „ŚOPW” nie mogą doczekać się narodzin pierwszego dziecka!
Paulina i Krzysztof ze „ŚOPW” spodziewają się pierwszego dziecka. Przyszły tata wyjawił, że już nie może się doczekać tego momentu. Fani jak zwykle nie zawiedli – gratulacjom nie było końca, ale w komentarzach pojawiło się też wiele zdziwienia, że para jest razem i tworzy tak zgrane, dobre małżeństwo.
Krzysztof i Paulina są jedną z nielicznych par z programu "Ślub od pierwszego wejrzenia", która nadal trwa w związku małżeńskim. Przez wszystkie edycje udało się to tylko kilku parom, niektóre z nich mają już dzieci. Anita i Adrian powitali na świecie swoje drugie dziecko, Oliwia i Łukasz również zostali rodzicami. Już niebawem powiększy się też rodzina Pauliny i Krzysztofa. Już nie mogą się doczekać! Przyszły tata nie ukrywa, że już nie może doczekać się, aż maleństwo będzie na świecie. Krzysztof dodał urocze zdjęcie ze swoją ciężarną żoną i opisał je cudownymi słowami: „Już doczekać się nie mogę ????????????????????????”. Oboje z Pauliną bardzo cieszą się, że zostaną rodzicami. Będzie to ich pierwsze dziecko, więc z pewnością przyszli rodzice są bardzo szczęśliwi i już odliczają dni do porodu. Pozytywne komentarze Pod postem pojawiło się bardzo wiele pozytywnych komentarzy. Fani pisali, że Krzysztof i Paulina będą fantastycznymi rodzicami: „My tez się nie możemy doczekać Wasze trójeczki. Pięknie wyglądacie a żona twoja prześliczna ????????????????” „???? bedziecie cudownymi rodzicami ????” „Pięknie wyglądacie ... niech dzidzia połączy te dwa światy w jeden cały ...nie musi być doskonały ,ale niech będzie tylko Wasz ❤️” Zdziwienie internautów Początki pary nie były łatwe, oboje nawet planowali rozwód. Udało im się jednak pokonać kryzys w związku i już niedługo na świecie powitają owoc swojej miłości. Internauci doskonale pamiętają trudne momenty w życiu tej pary, dlatego w komentarzach pod postem było również wiele zdziwienia, że nadal są oni razem. „Kto by pomyślał,że tak Wam się uda❤️????” „A zeczelo sie... Liczy sie koniec bajki... Super para z, Panstwa ????gratulacje” Źródło: Instagram [pisownia cytatów oryg. – przyp. red.] Zobacz także: Anita i Adrian ze „ŚOPW” planują ślub kościelny? Ktoś im pokrzyżował plany! Znamy imię córki Adriana i Anity ze „ŚOPW”! Oryginalne i piękne! Adam ze „ŚOPW” rozwiódł się, a teraz pokazał swoją największą miłość
Z polskimi mamami nie jest aż tak źle, jak co niektórzy wieszczą. Zobacz, ile lat ma statystyczna Polka, kiedy po raz pierwszy rodzi dziecko.
Oczywiście daleko nam do czasów naszych babć, kiedy rodziło się dzieci w okolicach 20 roku życia. Ale jest lepiej niż było. Badanie Eurostatu pokazuje także, że poprawiły się notowania Polski, jeżeli chodzi o liczbę urodzeń. Kiedy rodzi statystyczna Polka? Badanie Eurostatu (Europejski Urząd Statystyczny) pokazuje, że Polki rodzą pierwsze dziecko średnio w wieku 27, 2 lat. To całkiem niezły wynik, jeżeli spojrzy się na poprzednie lata. W Polsce od lat utrzymuje się tendencja do przekładania macierzyństwa na coraz później. W 2008 roku średnia wynosiła 28,2 lat, w 2015 roku było to już 29,5 lat. Pierwsze dziecko przed trzydziestką Według danych Eurostatu średni wiek kobiet rodzących pierwsze dziecko w Unii Europejskiej wynosi 29,1 lat. Najwyższy jest we Włoszech, gdzie decyduje się na potomka w wieku 31,1 lat, a najniższy w Bułgarii - 26,1 lat. Badanie potwierdza, że w całej Europie stopniowo przesuwa się na coraz później decyzję o macierzyństwie. Średni wiek kobiet w UE po urodzeniu pierwszego dziecka wzrastał z 28,7 lat w 2013 roku do 29,1 lat w 2017 roku. Podobna sytuacja miała miejsce we wszystkich państwach członkowskich. Rodzimy więcej, ale mniej niż Europejki W Polsce rośnie współczynnik dzietności, ale nadal jest na poziomie niższym od średniej dla Unii Europejskiej. Według danych Eurostatu wynosi on 1,4 i wzrósł w stosunku do poprzednich lat. W 2016 roku w Polsce urodziło się 382 tys. dzieci i był ich więcej o 13 tys. w stosunku do roku poprzedniego. W 2017 roku urodziło się ok. 403 tys. dzieci, tj. o kolejne 20 tys. więcej. Współczynnik dzietności służy do określania liczby dzieci, urodzonych przez jedną kobietę w wieku rozrodczym. Oznacza to, że na statystyczną Polkę przypada nieco ponad jedno dziecko. Przyjmuje się, że jeżeli wskaźnik wynosi pomiędzy 2,10 a 2,15 to jest to jest wartość zapewniająca prostą zastępowalność pokoleń. Najwięcej rodzą Francuzki Jednak żadne państwo w Unii Europejskiej nie osiągnęło takiego poziomu. 1,9 to najwyższy współczynnik dzietności uzyskany w Europie i należy do Francji. Tuż za nią są Szwecja i Irlandia. Najmniej dzieci rodzi się na Malcie (1,26), w Hiszpanii, Włoszech i na Cyprze. Badanie Eurostatu potwierdza od lat alarmująca sytuację demograficzną na świecie - rodzi się za mało dzieci i kobiety na zbyt późno przekładają decyzję o macierzyństwie. Czy słusznie? Źródło: bankier.pl
Drugie dziecko jest bardziej kłopotliwe? A może to twoja wina?
Przekleństwo drugiego dziecka nie jest mitem. Według doniesień naukowych przyczyny złego zachowania młodszego rodzeństwa są mocno uzasadnione. Sprawdź szczegóły!
Słyszeliście o „klątwie drugiego dziecka”? Być może uważacie, że ma ona tyle samo wspólnego z prawdą, co hasła o tym, że „poniedziałkowe dzieci są pełne łaski” albo „pierworodni odnoszą więcej sukcesów”, co oczywiście nie zawsze się sprawdza. Jednak najnowsze badania naukowe potwierdzają, że dzieci urodzone jako drugie w rodzinie są naprawdę szczególnie narażone na różne problemy. Dlaczego? Kolejność urodzenia ma znaczenie Ekonomista Joseph Doyle przebadał dziesiątki tysięcy dzieci z Danii i Florydy w celu sprawdzenia, czy kolejność urodzenia ma wpływ na to, z jakim prawdopodobieństwem ktoś będzie miał kłopoty w szkole lub popadnie w przestępczość jako nastolatek lub osoba dorosła. W badaniu wzięły udział rodziny z co najmniej dwójką dzieci (matka i ojciec musieli być ci sami), gdzie drugim dzieckiem był syn. Nie brano pod uwagę bliźniąt. Zobacz też: Drugie dziecko - 10 rzeczy, których nikt ci nie powiedział Badanie wykazało, że chłopcy urodzeni jako drudzy byli o 20-40 proc. bardziej narażeni na otrzymywanie nagan w szkole niż pierworodni. Ta tendencja była najbardziej widoczna w rodzinach, gdzie było dwóch braci. W przypadku relacji starsza siostra – młodszy brat, to drugie dziecko nie sprawiało aż takich kłopotów. Dodatkowo naukowcy zauważyli, że nie ma tu znaczenia sytuacja społeczno-demograficzna. Zarówno w Danii, jak i na Florydzie, tendencje były podobne. Dlaczego drugie dzieci są bardziej krnąbrne? Według badań przeprowadzonych przez ekonomistę powodem, dla którego drugie dzieci bywają bardziej kłopotliwe, może być różnica w wychowaniu. Nawet jeśli rodzice mają te same zasady w stosunku do obojga dzieci, to jednak tym drugim nie są w stanie poświęcić tyle samo czasu, co pierworodnym. Dodatkowo dla młodszego rodzeństwa autorytetem często wcale nie jest mama czy tata, ale starszy brat lub siostra. A wiadomo, jak często taki kilkulatek może być złym wzorem do naśladowania. Joseph Doyle przyznał: „Wzorcami dla pierworodnych są dorośli, natomiast dla młodszych dzieci jest to ich starsze rodzeństwo, np. irracjonalne dwulatki”. Jak uniknąć kłopotów z drugim dzieckiem? Wnioski, do jakich doszedł Joseph Doyle, nie są oczywiście obrazem każdej rodziny. Pokazują jednak, jak ważne jest, by o drugie dziecko troszczyć się równie mocno, co o pierworodne. Pierwsze dzieci skupiają na nas całą swoją uwagę, a drugie już nie, bo przecież nie mamy na to czasu, musimy zajmować się obojgiem. A to właśnie brak dostatecznej uwagi często spycha je w stronę kłopotów, a nawet przestępczości. A wy ile macie dzieci? Czujecie, że te urodzone jako drugie są przez was nieco bardziej zaniedbane i niedopieszczone, czy jest zupełnie inaczej? Źródło: scarymommy.com​ Zobacz też: Kolejność narodzin ma wpływ na całe życie Pierwsze ambitne, drugie zbuntowane, trzecie kreatywne. Potwierdzacie? Idealna różnica wieku między dziećmi
"Przepraszam swoje pierwsze dziecko za wszystkie błędy..."
Ten list mamy nas ogromnie wzruszył. Wiele kobiet mogłoby się pod nim podpisać!
Wychowanie pierwszego dziecka jest bardzo trudne. Brakuje nam doświadczenia, cierpliwości, a wiele prostych spraw zdaje się być nie do pokonania. Choć staramy się ze wszystkich sił, czasem popełniamy błędy i nie cofniemy czasu. Posłuchajcie tej mamy! 8 różnic w wychowaniu pierwszego a kolejnego dziecka "Do mojego pierworodnego synka, Przepraszam, że tak bardzo trzymałam się rozkładu dnia zmuszając cię do spania. Gdy nie zasnąłeś o wyznaczonej godzinie, zaczynałam się denerwować, krzyczeć, płakać, a i ciebie zostawiałam płaczącego. Nie wiem dlaczego to było tak ważne wtedy, byś trzymał się rozkładu dnia. Przepraszam, że spędzałeś tak dużo czasu wśród dorosłych. Nie miałeś rodzeństwa, mieszkaliśmy z dala od kuzynów, a ja nie miałam jeszcze wśród koleżanek – matek z dziećmi. Może to dlatego jesteś taki poważny, a ja mam poczucie, że zabrałam Ci beztroskę dzieciństwa. Fajnie mieć rodzeństwo! Przepraszam za to, jak Cię karmiłam. Choć robiłam wszystko zgodnie z przepisami dla dzieci i sama gotowałam ci obiadki, wiem już, że popełniłam masę błędów. Papki bez smaku za to z ekologicznej marchewki i ziemniaka jadłeś zbyt długo. Dziś niechętnie próbujesz nowych potraw, w przeciwieństwie do twojego młodszego brata, który szybko przeszedł na wspólną kuchnię i zajadał z nami smaczne, zdrowe i doprawione potrawy. Przepraszam, że oczekiwałam zbyt wiele, patrząc na tabelki co dziecko powinno już robić, a ze smutkiem stwierdzając, że ty tego jeszcze nie potrafisz. Kalendarz rozwoju dziecka - miesiąc po miesiącu Przepraszam, że na ciebie krzyczeliśmy z tatą. Nie wiedzieliśmy jak z tobą rozmawiać, jak zmusić cię do wykonywania naszych poleceń. Krzykiem maskowaliśmy własną bezradność i zagubienie. Przepraszam, bo nie dałam ci wszystkiego co mogłam za to, że uczyniłeś mnie mamą. Wiem, że następne dzieci były wychowywane już inaczej przeze mnie, miałam więcej zrozumienia, cierpliwości i luzu. To Ty straciłeś najwięcej, ale mam nadzieję, że mi to wybaczysz. Kocham Cię, mama". Ten list poruszył nas bardzo. Jak wspaniałą matką trzeba być, by zdać sobie sprawę z błędów, których niektórzy rodzice w ogóle nie dostrzegają. Jak wspaniałą matką trzeba być, by umieć przeprosić i wytłumaczyć się ze swoich niedoskonałości. Czy Ty także popełniałaś błędy przy pierwszym dziecku? 10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też? Tych błędów w wychowaniu dziecka nie popełniaj! źródło:scarymommy.pl
Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony?
Na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej – mówi Aldona Czajkowska, psycholog i psychoterapeuta oraz mama trojga dzieci. I radzi, jak się przygotować do tej ważnej zmiany, aby uniknąć kryzysu w związku.
Jak bardzo pojawienie się pierwszego dziecka zmienia dotychczasowe relacje w związku? Pojawienie się dziecka jest, oczywiście, bardzo dużą zmianą, do której para musi się przystosować. Przede wszystkim przestajemy być dziećmi, a stajemy się rodzicami. A już samo to może wywoływać w nas obawy. Wystarczy, że mamy negatywny obraz dorosłości wyniesiony np. z domu rodzinnego. Sama słyszałam, jak pewna babcia, składając wnuczce życzenia z okazji 18. urodzin, powiedziała: "to, co najlepsze się skończyło, teraz sam trud przed tobą." Poza tym narodziny dziecka powodują, że nie jesteśmy już "w dwójce", a "w trójce". Jak sobie z tym poradzimy, zależy od tego, jakie mamy doświadczenia bycia "w trójce". Znam dziewczynkę, która miała dwoje rodzeństwa. I w tej konfiguracji czuła się najlepiej. Dlatego często zapraszała do siebie dwie koleżanki. Dla niej bycie "w trójce" było czymś naturalnym. Ona będzie musiała w przyszłości nauczyć się być "w dwójce", a nie "w trójce". I odwrotnie – jeśli jedynak był przez lata w koalicji z jednym z rodziców przeciwko drugiemu, to nie umie być "w trójce". Pojawienie się dziecka powoduje, że uczucia, które temu towarzyszyły, w nas odżywają? Właśnie. Choć, oczywiście, zazwyczaj nie jesteśmy tego świadomi... Na szczęście, wielu z nas ma dobre doświadczenia z bycia "w trójce". A jeśli nie, czy to musi oznaczać kryzys w związku? Wbrew temu, co często słyszę, pojawienie się dziecka nie musi wcale oznaczać kryzysu. Przecież mnóstwo par na świecie przeżywa taką zmianę i duża część przeżywa ją w dobrostanie. To, czy pojawienie się dziecka będzie kryzysem, zależy od wielu czynników. Jednym z nich jest kontekst społeczny. Doskonałym przykładem na to, jak wpływa on na przeżywanie takiej zmiany, jest późne macierzyństwo. Dziś znacznie łatwiej jest mieć dziecko po 40 niż dwadzieścia lat temu. Takie macierzyństwo jest po prostu inaczej odbierane przez otoczenie i spotyka się z większą akceptacją społeczną. Drugim czynnikiem, od którego zależy, jak para poradzi sobie z tą zmianą, są jej wcześniejsze doświadczenia jako pary. Bo przecież pojawienie się dziecka nie jest pierwszą zmianą w ich życiu tej pary. Wcześniej musiała ona przechodzić inne ważne zmiany, jak choćby przejście z okresu narzeczeństwa do małżeństwa albo wspólnego zamieszkania. Powoduje ona, że para musi się zmierzyć z nowymi wyzwaniami, np. codziennymi obowiązkami. Można wręcz powiedzieć, że każda para formuje się poprzez różne zmiany. Jeśli para dobrze poradziła sobie z tamtymi zmianami, to jest spora szansa, że dobrze poradzi sobie z każdą kolejną. I wreszcie trzeci czynnik – wcześniejsze, indywidualne doświadczenia każdego z rodziców radzenia sobie ze zmianami. Na przykład to, jak w rodzinach, z których pochodzą, postrzegało się zmiany. Czy były one synonimem czegoś złego, kryzysu właśnie, czy też szansą na coś lepszego. Bardzo ważne jest też to, jak ze zmianami radzili sobie ich rodzice i jak oni sami radzili sobie ze zmianami. Czy jeśli po urodzeniu dziecka pojawia się kryzys, to może znaczyć, że para nie radziła sobie dobrze z wcześniejszymi zmianami, a narodziny potomka tylko pokazały, że przedtem nie było tak dobrze, jak się wydawało? Moje doświadczenia jako terapeuty pokazują, że tak właśnie jest. Gdy przychodzi do mnie para, ponieważ – jak mówi – w ich związku pojawił się kryzys, z którym nie może sobie poradzić, to pytam, od kiedy on trwa. Często pada wtedy odpowiedź, że od momentu pojawienia się dziecka. Kiedy zaczynamy wspólnie przyglądać się związkowi, to okazuje się często, że różne trudne sytuacje były już wcześniej. Przyjście na świat dziecka jedynie uwypukliło problem lub problemy w związku. Bo ta nowa, czyli stresująca sytuacja nadała pędu temu, co działo się już przedtem. Nawiasem mówiąc, w tym kontekście widać dokładnie, jakim nieporozumieniem jest próba "uzdrawiania" małżeństwa przez rodzicielstwo... [CMS_PAGE_BREAK] Co zrobić, gdy jednak pojawia się kryzys? Dobrze, żeby para odwołała się do swoich wcześniejszych dobrych doświadczeń. Czyli po pierwsze doświadczeń w pokonywaniu różnych problemów, a po drugie do doświadczeń budujących ich związek. Przywołanie wcześniejszych doświadczeń pozwala uświadomić sobie, że przecież nie mamy przed sobą wroga, konkurenta czy agresora, ale osobę, która nas kocha i z którą chcemy być. Dzięki temu – mimo że w obliczu trudności, związanych z pojawieniem się dziecka, może podświadomie pojawić się chęć ucieczki albo wywołania awantury, bo takie np. mamy wzorce wyniesione z domu – łatwiej sięgnąć po inne rozwiązania. Jakie to mogą być rozwiązania? Polecam rozmowę ze współmałżonkiem czy partnerem. Na przykład szczere przyznanie, że dzieje się coś niepokojącego, czego się nie rozumie, choćby powiedzenie: "gdy widzę, jak przytulasz nasze dziecko, to pojawia się we mnie zazdrość", albo "w mojej rodzinie zawsze kobiety odsuwały ojców od dzieci, uważaj, bo ja też tak mogę robić". Podobną rolę może pełnić coś, co pozwoli nam pamiętać, że jesteśmy dla siebie ważni. Może warto stworzyć razem jakiś symbol, do którego będzie się można odwołać w trudnych chwilach? To mogą być piękne wspomnienia albo piosenka, albo album dokumentujący czas wspólnego oczekiwania na narodziny dziecka. Cokolwiek, co spełni tę funkcję. Przeczytaj: Romantyczne gesty: jak to było przed dziećmi, a jak jest teraz? Czyli na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej? Oczywiście. A skoro mowa o tym, co wcześniej... Dobrze jest też mieć zawczasu świadomość, że pojawienie się dziecka – choć jak już ustaliliśmy, nie musi być tożsame z kryzysem – jest po prostu z natury czymś trudnym. Że jest to wyzwanie, z którym przyjdzie się nam wspólnie zmierzyć. Że będzie w nas więcej emocji, a co za tym idzie – będzie nam trudniej o rozsądek... Że będziemy zmęczeni, że będziemy musieli zrezygnować ze swobody, jaką wcześniej mieliśmy. Warto o tym wszystkim porozmawiać zawczasu, jeszcze zanim urodzi się dziecko. Powiedzieć o swoich oczekiwaniach wobec siebie, swoich potrzebach, obawach. Z tym przygotowaniem się do rodzicielstwa jest trochę tak, jak z przygotowaniem się do egzaminu. Ucząc się, myślimy przecież o pytaniach, jakie mogą na nim paść. I próbujemy na nie odpowiedzieć. Warto zastosować podobną metodę przed przyjściem na świat dziecka. I wspólnie opracować strategię postępowania na wypadek trudności, które na pewno się pojawią, czy wręcz kryzysu, który może się zdarzyć. Wiele osób ma chyba wyidealizowany obraz rodzicielstwa. Wydaje im się, że wygląda ono tak jak w reklamach. W dodatku te reklamy, ale i społeczeństwo, kreują bardzo konkretne oczekiwania wobec matek. Bardzo wysokie oczekiwania. Właściwie nie do spełnienia. Na przykład na matki wywiera się ogromną presję, by dobrze przygotowały dziecko do życia. Ale co to znaczy "dobrze"? Świat tak pędzi, tak szybko się zmienia, że my same często nie jesteśmy w stanie nadążyć, a co dopiero "dobrze przygotować swoje dziecko". A to budzi niepokój i powoduje napięcia. Jednak matki, niestety, pod wpływem tej presji wymagają od siebie bardzo dużo. Chcą być idealne. Tymczasem naprawdę wystarczy być dobrą matką, by dziecko czuło się kochane i właściwie się rozwijało. Polecamy: Bądź mamą (nie)idealną – rozmowa z psychologiem [CMS_PAGE_BREAK] Kto powinien to matce uświadomić? Po trosze wszyscy bliscy. I mąż, i matka, i przyjaciółka, ponieważ każde z nich może pokazać nam to nasze macierzyństwo z innej perspektywy. Na przykład przyjaciółka z punktu widzenia kogoś równie jak my niedoświadczonego, a co za tym idzie – pełnego podobnych obaw i rozterek. Odwrotnie matka, która ma doświadczenie życiowe i widziała już wiele dzieci. Tyle że matka jest dziś często daleko. To prawda. Przez stulecia kobiety uczyły się macierzyństwa od innych kobiet. Były wspierane nie tylko przez matki, ale i babcie, ciotki, kuzynki, siostry. Co więcej, żyjąc w rodzinach wielopokoleniowych, miały kontakt z dziećmi, zanim jeszcze same zostały matkami. Dzięki temu mogły podpatrywać, co się sprawdza, a co nie w byciu matką. Dziś często ich dziecko jest pierwszym dzieckiem, z którym się stykają w swoim życiu. Na domiar złego wmawia im się często, że macierzyństwo to rola, z którą muszą sobie radzić same. To nieprawda. Ale z drugiej strony wsparciem dla matek coraz częściej stają się ojcowie ich dzieci. To jest bardzo pozytywna zmiana. I jednocześnie doskonały sposób na uniknięcie kryzysu w związku, gdy na świat przychodzi dziecko. Mężczyzna od początku zaangażowany, czyli taki, który aktywnie towarzyszy kobiecie przez okres ciąży, który uczestniczy w porodzie, tak samo wcześnie zaczyna się wiązać z dzieckiem jak matka. Łatwiej mu wtedy być prawdziwym wsparciem dla swojej żony czy partnerki także potem, gdy to dziecko już jest. Poza tym dzięki temu łatwiej uniknąć sytuacji, w której z jednej strony są tworzący jedność matka i dziecko, z drugiej zaś ojciec. Inaczej mówiąc – mężczyzna nie czuje się wykluczony i parze łatwiej zachować jedność w tym rodzicielstwie. W tej sytuacji łatwiej pamiętać, że jest się nadal parą, a nie tylko rodzicami? Łatwiej zachować bliskość? Myślę, że tak, ponieważ zaangażowany ojciec widzi, jakim wysiłkiem jest rodzicielstwo, i łatwiej mu być wyrozumiałym. I odwrotnie: jeśli on angażuje się od początku, to jej łatwiej zrozumieć, że jest zmęczony. Wzajemna wyrozumiałość jest w tej sytuacji bardzo ważna. Bo chroni przed myśleniem, że to drugie robi coś przeciwko mnie. Ważne jest także to, by nie doprowadzać siebie do ostateczności. Warto reagować na pierwsze sygnały, że nie jest dobrze, a nie czekać, gdy będzie już bardzo trudno. Gdy więc np. kobiecie zaczyna doskwierać to, że jest przez cały dzień sama z dzieckiem, podczas gdy mąż jest w pracy, to warto wspólnie zastanowić się jak najwcześniej nad rozwiązaniem tego problemu. Może powinna spotykać się regularnie w ciągu dnia z koleżankami, które także są młodymi mamami? No i jeszcze jedno: trzeba nawzajem doceniać swoje wysiłki w nowej roli. Bo zwykle i on, i ona naprawdę się mobilizują w tej nowej dla obojga sytuacji. Sprawdź: Jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka? Aldona Czajkowska – psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, związana z Laboratorium Psychoedukacji. Jest założycielką i szefową Ośrodka ReGeneRacja specjalizującego się w pomocy psychologicznej i psychoterapii dzieci, młodzieży i ich rodziców oraz kierownikiem Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży.
Jak rozpoznać rodziców, którym urodziło się pierwsze dziecko?
13 dowodów na to, jak narodziny dziecka nas zmieniają.Czy w tych opisach odnajdziecie również siebie?
Pierwsze dziecko to nie lada wyzwanie. Wszystko jest nowe, trochę stresujące, ale i ekscytujące. Przerażenie miesza się z fascynacją, poczucie zmęczenia z ogromem miłości, a wielka niewiadoma okazuje się być przygodą życiową. Po czym można rozpoznać ludzi, którzy właśnie stali się rodzicami? Czy jest to w ogóle możliwe? Okazuje się, że tak… Mamy na to 13 dowodów! 1. Martwią się, że mokre chusteczki do mycia pupy są zbyt... zimne. 2. Uciszają wszystkich, bo ich maleństwo zasnęło - zero rozmów i telewizji! 3. Nakładają na skórę dziecka krem ochronny z najwyższym filtrem, pomimo tego, że jest dopiero marzec. 4. Cały czas sprawdzają pieluchę i wymieniają ją co godzinę. 5. Gdy powierzają dziecko opiekunce, zostawiają jej kilkustronicową instrukcję. 6. Z każdym, bawet błahym problemem biegną do lekarza. 7. W nocy stale nasłuchują czy dziecko oddycha. 8. Wszystko zapisują w zeszycie, począwszy od godziny karmienia, skończywszy na kolorze i ilości kupek. 9. Są gotowi na wszystko, nawet na spacer idą z torbą pełną rzeczy pt. "może się przydadzą". 10. Stale ubierają i rozbierają dzieci, bo jest za zimno, albo za gorąco. 11. Cały czas robią zdjęcia – pierwszy uśmiech, pierwsza łza itp. 12. Wszystkim każą w kółko myć ręce zanim dopuszczą do dziecka. 13. Ich życie ustalane jest według godzin drzemek dziecka. Jak zmienia się Wasze życie po narodzinach dzieci- zobacz zabawne zdjęcia! Czy któreś stwierdzenie z listy jest Wam znajome? Jeżeli tak, oznacza to że macie już dziecko i że jest ono dla was najcenniejszym skarbem. Nie ma absolutnie nic złego w tym, że jesteście trochę spięci, zdenerwowani i przewrażliwieni. To na pewno minie przy kolejnym dziecku. Czy odnalazłaś w tych opisach siebie? Zobacz także: Tak wygląda życie po narodzinach dzieci - film!
Byłam bardzo młodą matką i co z tego wynikło
Urodziłam w wieku 22 lat. W dużym mieście poród w takim wieku jest traktowany niemal jak nastoletnia ciąża, czyli wpadka i porażka. A ja urodziłam, przetrwałam i jestem bardzo zadowolona!
Wiem, wiem, 22 lata to z biologicznego punktu widzenia całkiem dobry wiek na pierwsze dziecko. Ale mamy jeszcze społeczny punkt widzenia, według którego właściwy porządek rzeczy to: najpierw studia i dobra praca, a potem dzieci. U mnie wyszło na odwrót i jestem z tego bardzo zadowolona. Wczesne macierzyństwo ma swoje plusy Cieszę się nie tylko z tego, że mam wspaniałego, odchowanego syna. Uważam, że młoda matka może dać dziecku bardzo wiele właśnie dlatego, że jest młoda. Jasne, że macierzyństwo w takim wieku nie było łatwe, ale umówmy się - czy macierzyństwo kiedykolwiek jest łatwe? Wczesne macierzyństwo ma jednak tę zaletę, że mama ma dużo energii - fizycznej i duchowej - którą może dzielić się z dzieckiem. Ponieważ byłam tak młoda, zabawa z synkiem była dla mnie zabawą, a nie jakimś „obowiązkiem”. Razem z nim cieszyłam się z wypraw do zoo, na plac zabaw i do sklepów z zabawkami. Młoda mama jest wyluzowana Nie denerwowałam się też wieloma rzeczami, które mogą być stresujące dla starszych rodziców, np. tym, czy dziecko urodzi się zdrowe. Oczywiście, że mogło się tak nie stać, ale ja po prostu o tym nie myślałam. Nie bałam się też, gdy pierwszy raz wyszłam bez syna, ani gdy zaczął chodzić do przedszkola. Zaczął chodzić do przedszkola? To ekstra! Mogę spokojnie zająć się pracą. Kolejne etapy jego rozwoju traktowałam bardzo naturalnie. Trudności wczesnego macierzyństwa Pewnie, że było mi wielokrotnie trudno z innych względów, np. finansowych. Czułam się też trochę wykluczona, bo żadna z moich koleżanek nie miała jeszcze dzieci i przeżywałam swoje pierwsze macierzyństwo w samotności. Gdy znajomi szli na imprezę i nie zawracali sobie głowy tym, o której muszą wstać następnego dnia, ja wracałam do domu na karmienie. Studia kończyłam z 10-miesięcznym synkiem przy piersi. Ale wszystkie te przeszkody dały mi napęd do działania, żeby poukładać sobie życie razem z dzieckiem. Życie towarzyskie z małym dzieckiem Także życie towarzyskie. Nie miałam oporów przed zapraszaniem do siebie przyjaciół. Wszyscy zresztą bardzo lubili moje dziecko i przynosili mu tony zabawek. Ale to nie wszystko. Przez to, że mój syn wychowywał się wśród dwudziestoparolatków, którzy często pomagali nam w opiece nad nim, dziś jest bardzo otwartym i komunikatywnym dzieckiem. Może dzięki temu nie bał się przedszkola ani szkoły. Zapamiętał, że ludzie są weseli i dobrze do niego nastawieni. To wspaniała cecha u dziecka! Z perspektywy czasu wydaje mi się, że to był ciężki, ale wspaniały czas. Bardzo młodym mamom życzę, aby się nie bały i czerpały z macierzyństwa pełnymi garściami. Dacie radę! Czytaj też: Młoda mamo, poszukaj wsparcia! Młoda nie znaczy gorsza - prawdziwa historia nastoletniej mamy
10 rzeczy o macierzyństwie, w które i tak nie uwierzysz!
Poradniki dla rodziców są pełne cennych wskazówek jak postępować z niemowlęciem. Jednak osobiste rady zaprzyjaźnionych matek mogą okazać się znacznie cenniejsze. Zobacz, co musisz sprawdzić na własnej skórze, zanim przyznasz im rację!
1. Nie spodziewasz się, jak bardzo zmieni się twoje życie po porodzie Kłopoty z laktacją, niemowlę, które nie chce ssać piersi, kolka, ciągłe zmęczenie – to tylko niektóre z atrakcji, które czekają świeżo upieczonych rodziców w pierwszych tygodniach po narodzinach dziecka. Pewnie zakładasz, że u ciebie będzie inaczej, ale na wszelki wypadek piszemy już: a nie mówiłam!? 2. Nie bój się prosić o pomoc Śmiało, dzwoń do mamy, siostry, przyjaciółki, sąsiadki. Samotność nie służy młodej mamie. Proszenie o pomoc, zwłaszcza w pierwszych tygodniach, to naprawdę nie jest porażka. To przejaw mądrości i zaradności. 3. Już nigdy nie będziesz tak naprawdę sama Nawet gdy zostawisz dziecko z kimś zaufanym, będziesz o nim myśleć: czy nie płacze, czy nie tęskni za mamą, czy nie jest głodne, czy nie jest mu zimno, czy nie przemoczyło bucików... Od razu po porodzie wkraczasz w stan umysłu "matka", który nigdy nie mija. Nigdy. 4. Twoje dni będą się kręcić wokół karmienia ...i noce też. Na początku naprawdę tak będzie. Matki nie przesadzają. Uwierz w to. 5. Twoje znajomości mogą nie przetrwać próby macierzyństwa Może się okazać, że koleżanki i znajome z pracy, z którymi tak wesoło spędzałyście czas nagle staną się jakby mniej zainteresowane tym, co u ciebie. Tobie może się z kolei wydawać, że marnują czas na głupoty, a ich problemy są wyssane z palca. Nagle może się okazać, że bardziej ci po drodze z mamuśkami, z których się do tej pory podśmiewałaś. Coś za coś. W miejscu znajomości, które się poluzują pojawią się nowe. A te, które przetrwają, są bezcenne. 6. Przewijanie i ubieranie niemowlęcia nie są na ocenę Na początku będziesz się zastanawiała nawet nad tym, jak podnieść swoje dziecko. Każda matka przez to przechodzi. Z czasem nabierzesz takiej wprawy, że będziesz umiała przewinąć i ubrać je w każdych warunkach, słowo honoru. 7. Dobre matki też miewają złe dni Możesz być zmęczona, przybita, znudzona, rozdrażniona, czy zwyczajnie nie w humorze. Wszystkie emocje są dla ludzi. Dla matek też. Nie biczuj się, jeśli zdarzy ci się nie tryskać humorem od bladego świtu. 8. Kiedy niemowlę śpi, matka też śpi. Nie sprząta. Wraz z pojawieniem się noworodka, dom zamienia się w pobojowisko. Trudno, lepiej przymknąć na to oko i wykorzystać drzemkę malucha, żeby też się przespać zamiast zasuwać z miotłą. Z czasem nauczycie się (tatuś też!) godzić opiekę nad dzieckiem z utrzymywaniem jako takiego porządku. 9. To nie grzech wygospodarować czas tylko dla siebie Na kino, na golenie nóg, na spacer bez wózka, na zakupy (dla siebie!), na plotki z koleżanką, na basen, na kosmetyczkę, na ulubiony serial, na leżenie do góry brzuchem. TO NAPRAWDĘ NIE GRZECH! 10. Ani się obejrzysz, a będziesz świetną matką Z czasem to ogarniesz, naprawdę.
8 różnic w wychowywaniu pierwszego a następnego dziecka
Czy uczymy się na błędach i nie popełniamy ich przy wychowywaniu kolejnego dziecka? A może mimo wiedzy, nic się w naszym podejściu nie zmienia? Sprawdź, czy wraz z kolejną ciążą podchodzimy tak samo do czystości, porządku czy dziecięcych chorób.
Mamy na forum babyonline.pl piszą, że pierwsze dziecko wychowują rodzice, a drugie rodzeństwo i przyznać trzeba, że sporo w tym prawdy. Wychowując kolejne dziecko korzystamy z doświadczenia zdobytego przy pierworodnym. Czy popełniamy te same błędy? Czy podchodzimy tak samo do czystości, porządku czy chorób? Sprawdź, co się zmieni, gdy urodzisz kolejne dziecko. Świętowanie z okazji narodzin dziecka Pierwsze dziecko - Gdy podzieliłaś się wiadomością o pierwszej ciąży, wszyscy świętowali, jakbyś była pierwszą kobietą na świecie, która urodzi. Rodzina, przyjaciele od początku ciąży kupowali prezenty dla dziecka, dopytywali się o twoje zdrowie i samopoczucie. Po narodzinach wszyscy niemalże ustawiali się w kolejce, by odwiedzić ciebie i maleństwo. Następne dziecko – Gdzie się wszyscy podziali? Dokumentacja ciąży i kolejnych chwil z życia dziecka Pierwsze dziecko - Od momentu zobaczenia na teście dwóch kresek minimum raz w tygodniu robiłaś zdjęcia swojemu brzuszkowi, mimo że jeszcze nie był widoczny. Po narodzinach dziecka systematycznie eksploatowałaś aparat kilkanaście razy dziennie. Następne dziecko – Zrobiliście kilka zdjęć pod koniec ciąży, by mieć dowód, że w niej byłaś. Podejście do chorób pierwszego a następnego dziecka Pierwsze dziecko – Każde pociągnięcie nosem uważałaś za wielką chorobę wymagającą konsultacji lekarskiej. Następne dziecko – Katar to nie choroba, a "glut zwisający do pasa" jest waszą codziennością (jeśli starsze dziecko jest już przedszkolakiem). Konsultacji lekarskich wymagają jedynie wysokie gorączkowanie i nagłe wypadki. Zarządzanie czasem przy dzieciach Pierwsze dziecko – Permanentny brak czasu. Wyjście na spacer wymagało starannego zaplanowania. Nie mogłaś się zobowiązać, że stawisz się na jakiekolwiek spotkanie, bo nigdy nie wiadomo, czy dziecko nie zmieni swojego harmonogramu dnia, a ty z pewnością nie możesz mu go zakłócić. Następne dziecko – Ile czasu dla siebie mają matki jedynaków! Nadal harmonogram dostosowany jest do plany dnia dziecka, ale przecież nic się nie stanie, jeśli raz czy dwa go zakłócisz. Sen dziecka Pierwsze dziecko – rzucaliście się w wyścig do łóżeczka, gdy dziecko chociażby tylko jęknęło w dzień czy w nocy. Następne dziecko – Wstajesz w nocy do dziecka wtedy, gdy płacze zbyt głośno i ryzyko, że obudzi starszaka. Podejście do czystości przy pierwszym a kolejnym dziecku Pierwsze dziecko – Pranie, dwukrotne płukanie, prasowanie – obowiązkowo! Czysty dom jest gwarancją zdrowia i bezpieczeństwa dziecka. Następne dziecko – Co to jest żelazko? Prasujesz jedynie ubrania, które dzieci zakładają "do wyjścia". Jedzenie, które leży na podłodze krócej niż 5 sekund może być jeszcze zjedzone. Brudne dziecko znaczy szczęśliwe dziecko. Rozwój dziecka Pierwsze dziecko – Wyczekujesz i zachęcasz dziecko do zrobienia pierwszego kroku. Nie możesz doczekać się, gdy zacznie chodzić. Następne dziecko – Pragniesz, by choć na chwilę się zatrzymało. Cieszysz się, że dzieci rozwijają się ruchowo, ale nie wiesz za którym biec, gdy każde podąża w inną stronę. Porządek przy dzieciach Pierwsze dziecko – Sprzątałaś po każdej zabawie, a twoje dziecko miło wyznaczony do niej swój kącik. Następne dziecko – Zabawki są wszechobecne! Idąc wieczorem do łóżka nie da się nie potknąć o kilka klocków, piłkę czy samochodziki. Zobacz też: Pomysły na zabawy dla rodzeństwa - chwila wytchnienia dla mamy
Jeśli to Twoje pierwsze dziecko, lękiem napawa Cię wszystko, co nowe i dotyczy dziecka. Każdy dzień przynosi nowe pytania.
Jeśli to Twoje pierwsze dziecko, lękiem napawa Cię wszystko, co nowe i dotyczy dziecka. Każdy dzień przynosi nowe pytania. Bądź spokojna, z naszą pomocą nauczysz się radzić sobie z każdym problemem. Pytaj, my odpowiemy. Noworodek jest taki mały. Boję się, że niechcący zrobię mu krzywdę Zupełnie niepotrzebnie. Noworodek nie jest taki kruchy, jak mogłoby się wydawać. Natura zadbała o to, by był wystarczająco odporny, mając nawet niewprawną mamę. Zauważyłaś, jak trudno rozprostować jego rączki i nóżki? Gdy unosisz dziecko, jego kończyny przylegają do tułowia, tylko główka opada bezwładnie. Podpieraj ją koniecznie, gdy będziesz brać dziecko na ręce. Jak upewnić się, że noworodek nie marznie Zanim nabierzesz nauczysz się odróżniać kiedy noworodkowi jest zbyt ciepło, lub przeciwnie – za zimno, ubieraj go tak, jak Tobie samej byłoby komfortowo, gdybyś leżała bez ruchu. Śpiące dziecko niewiele się rusza, a więc nie rozgrzewa się i trzeba to zrekompensować za pomocą ubrania. • Czapeczka – na oddziałach noworodków dzieci leżą z odkrytymi główkami. W mieszkaniu też nie powinno mieć na głowie czapeczki, pod warunkiem, że w pokoju jest dostatecznie ciepło. Aby upewnić się, że to prawda wyobraź sobie, że masz odkrytą nie tylko głowę i szyję, ale także część ramion. Ciepło? Jeśli nie, załóż maleństwu czapeczkę. • Ubranie na spacer – szybko zorientujesz się, jak przygotować malca do spaceru (nauczysz się tego metodą prób i błędów). Po spacerze dziecko nie powinno być spocone, nie może też mieć chłodnych rączek i nóżek. Czy zdołam się obudzić, gdy noworodek będzie mnie potrzebować Już pierwsza noc po porodzie przekona Cię, że ten lęk jest całkowicie nieuzasadniony. Nawet jeśli kiedyś spałaś twardym snem, teraz zbudzi Cię najlżejsze poruszenie się dziecka. Czy martwić się wodnistymi stolcami noworodka. Może to biegunka Noworodek i niemowlę w pierwszych miesiącach życia oddaje częste stolce, są one luźne, mniej lub bardziej wodniste. Nie oznacza to, że ma biegunkę. U niemowląt karmionych piersią taki wygląd stolców jest prawidłowy, co znajduje potwierdzenie w dobrym stanie dziecka, apetycie i dostatecznych przyrostach masy ciała. Stolce niemowlęcia *zielonkawo-czarna, lepka smółka (tylko w pierwszej dobie życia) – wypełnia jelita dziecka podczas życia płodowego i musi być wydalona przed rozpoczęciem procesów trawiennych, *zielono-brązowe lub zielone półpłynne stolce pełne kłaczków ściętego mleka (tylko w pierwszym tygodniu), przejściowe – dowodzą, że rozpoczęła się praca systemu trawiennego, *pomarańczowo-żółte stolce o konsystencji musztardy lub wodniste i pełne kłaczków ściętego mleka – u dziecka karmionego piersią, *jasnobrązowe stolce o nieprzyjemnym zapachu – u dziecka karmionego butelką, *stolce zielone lub zielonkawe – są zupełnie normalne. Gdy stolec zmienia zapach lub staje się pienisty, może to być spowodowane przez szkodliwe bakterie – powiedz o tym lekarzowi. Noworodek często ma czkawkę. Co to może oznaczać Czkawka jest objawem nagłego, niezależnego od woli skurczu przepony. Pojawia się u malucha podczas ssania z butelki albo tuż po nim. Jak powstaje? Do czkawki dochodzi zwykle wtedy, kiedy dziecko pije za szybko i połyka powietrze. Rozciągający się żołądek pobudza przeponę, która wpada w stan powtarzających się skurczów, a drgania przekazywane fałdom głosowym wywołują charakterystyczny dźwięk. Czkawka u dziecka nie powinna budzić niepokoju. Trzeba poczekać aż ustąpi, robiąc przerwę w karmieniu. Aby ułatwić odbijanie się, trzeba trzymać niemowlę na rękach pionowo albo położyć je na brzuszku (z główką lekko uniesioną). Jeżeli często ulewa mu się po czkawce lub podczas niej, powiedz o tym lekarzowi. Czy to normalne, że noworodkowi nie odbija się po jedzeniu Odbijanie się świadczy o tym, że dziecko połknęło powietrze podczas jedzenia. Powietrze to gromadzi się w żołądku i bywa powodem bólów brzucha. Dużo powietrza połykają dzieci karmione butelką, ale i te które zbyt łapczywie ssą pierś. Noworodek ssie powoli i dlatego nie połyka powietrza. Gdy noworodek często ulewa po jedzeniu Dzieci w pierwszych tygodniach życia dość często ulewają. Po karmieniu z ust dziecka wypływa strużka pokarmu, która czasem wygląda jak płynny twarożek. Ulewanie takim „twarożkiem” świadczy o tym, że rozpoczął się proces trawienia (mleko pod wpływem znajdującego się w żołądku kwasu solnego ścina się). Przewód pokarmowy dziecka nie nauczył się jeszcze sprawnie pracować i zamykać wejścia do żołądka po jedzeniu. Obrazowo można to porównać do niezakorkowanej butelki. Najlepszym dowodem, że ulewania nie wpływa na stan zdrowia dziecka jest stały przyrost jego masy ciała. Co zrobić, gdy niemowlakowi zaczyna kapać z nosa W przypadku niemowląt lepiej nie korzystać z gumowej gruszki do usuwania kataru. Drażni ona śluzówkę, a to wzmaga produkcję wydzieliny. Aby udrożnić nos dziecka, trzeba opróżnić go za pomocą wacika, wpuścić do każdej dziurki 2-3 krople soli fizjologicznej i ponownie go oczyścić. Można też posmarować skórę pod noskiem malucha maścią majerankową. Warto również zadbać o odpowiednią wilgotność powietrza w pokoju dziecka, np. wieszając na poręczy łóżeczka mokrą pieluchę. Skutecznym, domowym sposobem na katar są inhalacje z naparu szałwi i rumianku. W aptece można też kupić gotowe preparaty do inhalacji z olejku miętowego lub eukaliptusowego, ale uwaga – przeznaczone są one dla starszych dzieci i dorosłych. W wypadku kataru polecamy maść majerankową, która smarujemy skrzydełka nosa. Dziecko, któremu kapie z nosa, powinno wychodzić na codzienne spacery. Chłodne powietrze udrożni jego nos. Ze spacerów powinny korzystać nawet lekko przeziębione niemowlęta. Ubieramy malucha w jedna warstwę ubrań więcej niż samych siebie i wyjeżdżamy wózkiem na dwór. Jedynie złe samopoczucie dziecka (apatia, pokładanie się) i gorączka są przeciwwskazaniem do spacerów. Jeśli zdecydujesz się sięgnąć po krople, upewnij się, że jest to preparat odpowiedni do wieku dziecka – w wypadku niemowląt np. Otrivin lub Nasivin soft 0, 01. Nie można go stosować dłużej niż 3 dni (maksymalnie 5), ponieważ może dojść do uszkodzenia błony śluzowej nosa.