Pierwsze kroki dziecka: jak wyglądają i kiedy dziecko samodzielnie stawia pierwsze kroki?
Pierwsze kroki dziecka są bardzo nieporadne, ale to dopiero wstęp do sprawnego chodzenia. Maluch musi jeszcze sporo poćwiczyć, zanim pójdzie, dokąd chce, zatrzyma się w odpowiednim miejscu, zacznie biegać, skakać i kopać piłkę. Kiedy należy spodziewać się pierwszych kroków dziecka i jak powinny one wyglądać?
Pierwsze kroki dziecka są wielkim rodzinnym wydarzeniem. Trzeba na nie czekać do 10-18 miesiąca życia malucha. A kiedy dziecko zaczyna chodzić, jak najszybciej musisz zapewnić malcowi bezpieczne otoczenie. Dziecko będzie teraz trenować technikę chodzenia. Zanim nabierze pewności siebie i odpowiednie umiejętności, upadnie setki razy. Nie chodzi o to, aby temu zapobiec, ale żeby maluch upadał tak, aby sobie nic nie zrobić. Jak dziecko powinno stawiać pierwsze kroki? Zanim maluch ruszy przed siebie na własnych nogach, musi zacząć chodzić bokiem, podpierając się rękami o meble. To szalenie ważny etap nauki chodzenia, gdyż uczy dziecko, jak przenosić ciężar ciała z nogi na nogę i jak pracować miednicą. Zatem tak naprawdę pierwsze kroki dziecko stawia, chodząc bokiem przy meblach. W treningu chodzenia ważnym etapem nauki chodzenia jest też sprężynowanie na stojąco – dziecko stoi, podpierając się rączkami i rytmicznie ugina i prostuje nogi. Dzięki temu koordynuje pracę zginaczy i prostowników kończyn dolnych. Gdy maluch nabierze pewności siebie, staje, trzymając się czegoś jedną ręką, w końcu uwalnia tę rękę i rusza w przód. Pierwsze kroki dziecka nie zaprowadzą go za daleko – maluch postawi dosłownie kilka kroków, zanim upadnie. Jak wyglądają pierwsze kroki dziecka? Najczęściej malec stawia je, aby dojść do mamy lub taty, zwłaszcza jeśli ci mobilizują go do pierwszych kroków, wyciągając ręce w kierunku dziecka i zachęcając je głosem do zdobycia się na odwagę. Pierwsze samodzielne kroki dziecka są: chwiejne i dość szybkie, wykonywane na szeroko rozstawionych nogach, mogą być nierównej długości, dziecko często ma zaciśnięte piąstki, unosi barki do uszu, ma zdziwioną minę, wypina brzuszek i pośladki. Uwaga! Dziecko, które trzyma coś w rączce, stawia pewniej kroki podczas nauki samodzielnego chodzenia. Najprawdopodobniej wynika to z tego, że koncentracja na trzymanym przedmiocie pozwala wyłączyć część zbędnych napięć w ciele dziecka, które utrudniają skoordynowany chód. Nie denerwuj się, jeśli początkowo dziecko będzie krzywo stawiać nóżki. „Koślawy” chód i pałąkowate nogi to zazwyczaj etap przejściowy (częściej pojawia się na przykład u dzieci pulchnych). Nie wymaga to interwencji lekarza – wystarczy dbać o to, by dieta malca była bogata w wapń. Czasami pediatra może zalecić też podawanie dziecku witaminy D3. Dziecko cieszy się ogromnie, gdy rodzice doceniają jego wysiłki, bijąc brawo. Widząc w oczach mamy i taty podziw, podnosi się i kolejny raz próbuje. Nawet początkowe niepowodzenia nie zniechęcają go do dalszych ćwiczeń. Pamiętaj, że chodzenie może dziecko tak zaabsorbować, iż przez kilka tygodni nie będzie robić postępów w innych dziedzinach, może się wręcz cofnąć. Ale teraz nic nie jest dla niego równie ważne jak pierwsze kroki. Pierwsze samodzielne kroki dziecka – bezpieczeństwo Pozwól dziecku na eskapady w różne części domu. By małemu odkrywcy zapewnić bezpieczeństwo, załóż plastikowe nakładki na kanty i narożniki mebli, zasłoń gniazda elektryczne, połóż matę antypoślizgową w łazience. Schowaj wszystko, co ostre, szklane i drobne. Zablokuj też dostęp do schodów, okien i lekarstw. Upewnij się, że nisko położone szafki i szuflady są zamknięte na klucz lub ich uchwyt blokują specjalne nakładki. Pamiętaj jednak, że aby nauczyć się chodzić, dziecko musi upadać. Dla niego to sygnał, że technika chodu nie była wystarczająco dobra i jednocześnie impuls, aby ją doskonalić. Dlatego nie należy prowadzić dziecka za obie rączki – to uchroni je przed upadkiem, ale nie da szans zdobywania doświadczenia i szlifowania techniki chodu. Podczas prób chodzenia podsuń dziecku wózek, rowerek-pchacz lub inną zabawkę do pchania. Drepcząc przy nich, nabierze większej pewności siebie. Oparty o tzw. jeździdełko może spacerować po całym mieszkaniu. Z braku odpowiedniego sprzętu może posłużyć się nawet… kuchennym taboretem. Rozwój ruchowy znakomicie wspierają też stare dobre konie na biegunach. Na pewno nie pomoże natomiast dziecku chodzik. Pierwsze kroki dziecka – w butach czy boso? Do tej pory stopa dziecka nie była obciążona, całą powierzchnią styka się więc z podłożem. To tzw. fizjologiczne płaskostopie u dziecka, które będzie się utrzymywać do trzeciego-czwartego roku życia – wówczas zniknie poduszeczka tłuszczowa na podeszwie i wzmocni się aparat więzadłowy. Do tego czasu małe stópki będą się prawidłowo rozwijały, jeśli będziesz często pozwalać maluszkowi chodzić boso lub w antypoślizgowych skarpetkach po miękkich i ciepłych powierzchniach, np. po dywanie. Pamiętaj jednak, że dziecko nie powinno dreptać bez butów po twardej podłodze, na przykład po terakocie – nie tylko jest ona zimna, ale może nawet w pewnych warunkach źle wpływać na kształtowanie się stopy. Pierwsze buty do chodzenia załóż dziecku, gdy zacznie ono dość pewnie chodzić. Muszą być nowe – otrzymane „w spadku” mogłyby zdeformować stopę, przyzwyczaić jej mięśnie i więzadła do nieprawidłowej pozycji. Gdy będziesz zamierzała kupić buty, najlepiej zabierz malca do sklepu. Małe stopy różnią się tęgością i wysokością podbicia, więc miarka ci nie wystarczy. Pamiętaj, że dobre buty mają elastyczną podeszwę oraz szeroki nosek, dziecko może w nich swobodnie kucnąć. Rozmiar dobierz tak, aby paluszki swobodnie się poruszały (buty powinny być większe o 5-10 mm). Konsultacja: Artur Bartochowski, magister rehabilitacji ruchowej Sprawdź także: Dziecko chodzi na palach – to norma czy zaburzenie? Jak wybrać pchacz dla dziecka do nauki chodzenia? Dlaczego chodziki szkodzą w czasie nauki chodzenia?
Małgorzata Rozenek-Majdan pokazała pierwsze kroki Henia! (rozczulające wideo)
Małgorzata Rozenek-Majdan chętnie dzieli się swoim życiem prywatnym w sieci. Wczoraj dumna mama pokazała pierwsze kroki swojego najmłodszego synka. Henio Majdan zaczął chodzić w bardzo wyjątkowym momencie.
Małgorzata Rozenek-Majdan, tak jak wielu Polaków, oglądała mecz Polska-Szwecja. Na swoim profilu na Instagramie zdawała relację z tego, co dzieje się w jej domu podczas meczu. Synowie celebrytki emocjonowali się grą piłkarską. Jak się okazuje, mecz największe emocje wzbudził w małym Heniu. Chłopczyk w czasie przerwy postawił swoje pierwsze kroki! Pierwsze kroki Henia „Perfekcyjna Pani Domu” opublikowała w mediach społecznościowych rozczulające nagranie. Henio Majdan postawił swoje pierwsze kroki 23 czerwca, robiąc tym samym prezent swojemu tacie w Dniu Ojca. „To najlepszy prezent, jaki mogłem sobie wymarzyć. Nie chcąc nic sugerować, kochanie, ale skoro nasz synek zaczął chodzić w Dzień Ojca, podczas meczu naszej reprezentacji, to chyba…” – skomentował wyczyny swojego synka Radosław Majdan. Pocieszenie po przegranym meczu Dumna mama stwierdziła, że stawiając swoje pierwsze kroczki, Henio chciał pocieszyć swoich rodziców po wyniku meczu, który był niekorzystny dla Polaków: „Szlag człowieka trafi totalny. Już nawet Henio mówi: No dobra pocieszę rodziców i zacznę chodzić, bo Polska chyba odpadnie z tego Euro. Pomyliłem się z tymi kaczuszkami”. Jeszcze przed rozpoczęciem się meczu Radosław Majdan skłonił synka, by wytypował, która reprezentacja wygra. Kreatywny tata dał maluchowi do wyboru dwie gumowe kaczuszki. Jedna była żółta, druga czerwona. Chłopczyk wybrał zabawkę świadczącą o tym, że mecz wygra Polska. Niestety, maluch się pomylił... Komentarze internautów Internauci z wielkim entuzjazmem zareagowali na pierwsze kroki Henia. Część z nich twierdziła, że była to reakcja na słabą grę naszej reprezentacji. „Henio chyba się wkurzył i wychodzi”; „Wkurzył się i wstał, jak zobaczył mecz”; „I mówi: »trzymaj mnie mamo, bo rzucę czymś w telewizor«” „Henio pomyślał, że czas zacząć się brać do roboty, jak patrzy na ten mecz”. Zobacz także: Agnieszka Włodarczyk dostała złośliwy komentarz na temat swojego wyglądu Ida Nowakowska wróciła do formy miesiąc po porodzie. Jej zdjęcia mogą dziwić Lara Gessler pokazała, jak karmi córkę piersią w restauracji!
Bilans roczniaka: co powinno umieć roczne dziecko?
To, co powinien umieć roczniak, jest uzależnione od indywidualnych uwarunkowań. Roczne dziecko może - ale nie musi - chodzić samodzielnie, gaworzyć, naśladować proste gesty dorosłych – nie jest to jednak regułą. Na bilansie lekarz sprawdza, czy dziecko rozwija się prawidłowo dla norm w tym wieku.
Zadawanie pytania, co powinno umieć roczne dziecko i porównywanie swojego dziecka do innych, jest z zasady błędne. U niektórych dzieci w 12 miesiącu życia rozwój przebiega szybciej lub wolniej niż u innych. Są oczywiście pewne normy rozwojowe dla rocznych dzieci, niemniej jednak to lekarz, podczas bilansu dziecka, sprawdza, czy roczniak mieści się w tych zakresach. Bilans roczniaka: co powinno umieć roczne dziecko? co może robić roczne dziecko? czego nie oczekiwać od roczniaka? co powinno martwić w zachowaniu dziecka? Rozwój rocznego dziecka: co powinno umieć? Na rozwój dziecka wpływają różne czynniki, m.in.: czynniki genetyczne, czynniki środowiskowe, czynniki wychowawcze, aktywność dziecka. Pytanie o to, co powinno umieć roczne dziecko, potraktuj więc z dystansem, ponieważ normy są tylko orientacyjne. To, czy maluch nauczy się chodzić dwa miesiące wcześniej, czy później nie jest najważniejsze. Nie przejmuj się zanadto jeśli twoje dziecko robi coś wolniej i nie poganiaj go w opanowywaniu kolejnych umiejętności. Wszelkie wątpliwości zgłaszaj pediatrze. Co może robić roczne dziecko? Roczne dziecko zwykle dużo rozumie, ale nie potrafi jeszcze mówić, najczęściej używa najwyżej kilku prostych słów. Często potrafi bawić się samodzielnie, ale trwa to kilka sekund. Roczniak może również sam próbować jeść, ale nie oczekuj, że będzie umiał posługiwać się sztućcami. Może także uczyć się zdejmować buty czy pieluchę. Pamiętaj jednak, że w dużej mierze robi to nieświadomie i odruchowo, dlatego nie wymagaj od niego regularności w tych czynnościach – najlepsze, co możesz mu dać, to czas. W pierwszym roku życia dziecko może także: chodzić i biegać, bawić się klockami, chętnie bazgrać po papierze, naśladować w zabawie proste czynności dorosłych, np. karmienie czy gotowanie. Czego nie oczekiwać od roczniaka? Wokół umiejętności roczniaka narosło wiele fałszywych przekonań, które nierzadko bywają powodem zmartwień dla wielu matek. Warto, abyś wiedziała, czego nie oczekiwać od rocznego dziecka, ponieważ w większości przypadków, jest na to za wcześnie. Roczne dziecko nie będzie: samodzielnie korzystało z nocnika: jest na to za małe, większość dzieci świadomie odczuwa potrzeby fizjologiczne dopiero między 2 a 3 rokiem życia, rezygnowało z matczynej piersi, ponieważ jest to dla niego formą bliskości i bezpieczeństwa, bawiło się z rówieśnikami, dlatego, że roczne dzieci niewiele jeszcze rozumieją, bawią się raczej obok innych dzieci, aniżeli z nimi. rozumiało twoich komunikatów, ponieważ nie rozumie jeszcze skomplikowanych związków przyczynowo-skutkowych. Co powinno martwić w zachowaniu roczniaka? Powodem do zmartwień dotyczących rozwoju niemowlaka powinny być takie zachowania dziecka jak: niereagowanie na imię, brak kontaktu wzrokowego, problemy z chwytaniem przedmiotów, odruchy wymiotne przy próbach podawania niezmiksowanych posiłków. Powyższe zachowania mogą oznaczać między innymi zaburzenia SI. Lekarz na pewno powinien o tym wiedzieć, poinformuj go o tym podczas bilansu rocznego dziecka. Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym Polmed Zobacz także: Etapy rozwoju mowy w 1. roku życia Ile powinno ważyć 12-miesięczne dziecko 5 ważnych umiejętności rocznego dziecka
Genialny trik czy pójście na łatwiznę? Ten sposób nauki chodzenia podzielił internautów!
Jak ułatwić dziecku naukę chodzenia? Ten młody tata ma na to sposób... Nie wszyscy jednak pochwalają jego metody!
Nauka chodzenia to ważny krok milowy w rozwoju dziecka. Pediatrzy radzą, by stymulować i zachęcać dzieci do chodzenia, ale pod żadnym pozorem ich do tego nie zmuszać. W serwisie Imgur pojawił się film, na którym tata pomaga dziecku w stawianiu pierwszych kroków przy pomocy... hula hop! Gdy dziecko stawia pierwsze kroki Twoje dziecko ma już rok i jeszcze nie chodzi, a ty boisz się, że nie rozwija się prawidłowo? Nie martw się – to mit, że dzieci powinny zacząć stawiać pierwsze kroki przed pierwszymi urodzinami. Większość maluchów umiejętność samodzielnego chodzenia nabywa między 13. a 15. miesiącem życia. Nagranie z serwisu Imgur szybko zostało hitem internetu. Serwis Huffington Post nazwał tatę z filmu "geniuszem". Czy jego metoda nauki chodzenia naprawdę jest tak "genialna"? Zobaczcie film: Dad uses hula hoop to help his kid learn to walk. "To się nazywa rodzicielstwo! Dobra robota" Wystarczyły 24 godziny, żeby film z malcem chodzącym przy pomocy hula hop wyświetlono ponad 700 tys. razy! Pojawiło się pod nim wiele komentarzy. Jeden z internautów żartobliwie zauważył, że dzięki takiej metodzie nauki chodzenia malec będzie chodził jak... zombie. Inni zachwycają się pomysłem i zapewniają, że wypróbują go w domu. Choć zachwytom nie ma końca, pojawiło się kilka negatywnych komentarzy. Dla niektórych wykorzystanie hula hop to nie żadna genialna metoda a... pójście na łatwiznę. Co myślicie o takiej metodzie nauki chodzenia? Hit czy kit? Zobacz także: Gdy dziecko zaczyna chodzić... 9 rad na najczęstsze problemy Źródło: Imgur
Noworodek chodzi tuż po urodzeniu?! Widzieliście kiedyś coś takiego?
Dzieci zaczynają samodzielnie chodzić ok. 12. miesiąca życia. Ten noworodek miał zupełnie inne plany... Czy to na pewno bezpieczne?! Zobacz film!
Jak to możliwe, że noworodek na filmie chodzi? Tak naprawdę to, co widzimy, to nie pierwsze kroki dziecka, a odruch, który występuje u noworodków i niemowląt. Odruch chodu automatycznego Jeśli delikatnie chwycimy noworodka pod pachy i postawimy jego stópki na płaskiej powierzchni, maluszek zacznie przebierać nimi tak, jakby chciał iść do przodu. Ten odruch zanika ok. 2 miesiąca życia i nie ma nic wspólnego z chodzeniem – dzieci zwykle uczą się stawiać pierwsze kroki ok. 12. miesiąca życia. Zobacz także: Odruchy u noworodka i niemowlaka Czy takie zachowanie jest bezpieczne? Film, który zaraz zobaczycie, został nagrany w szpitalu w Brazylii. Pielęgniarka chciała wykąpać dziewczynkę, jednak ona miała inne plany. Odpychała się nóżkami i powoli stawiała swoje "pierwsze kroki". Chociaż dziewczynka wygląda uroczo i zabawnie, sprawdzanie odruchów dziecka powinno trwać chwilę. Pielęgniarka nie powinna trzymać małej w takiej pozycji przez tak długi czas – utrzymywanie noworodka w pozycji pionowej jest niezwykle niebezpieczne dla jego kręgosłupa! Zobaczcie film: View oEmbed on the source website Sprawdzałyście odruch chodzenia u swoich dzieci? Zobacz także: 5 niepokojących objawów przy nauce chodzenia Źródło: Facebook
Kiedy dziecko wstanie? Sprawdź, jak pomóc niemowlęciu
Na ten moment czekają wszyscy rodzice – maluch wstał o własnych siłach! I zrobił swój pierwszy kroczek! A jak powinna wyglądać droga do sukcesu?
To nie jest tak, że dziecko któregoś dnia wstanie i zacznie chodzić. Zanim to zrobi, czeka go wiele ćwiczeń. Bo samodzielne przemieszczanie się to dla malutkiego człowieka przygoda! Jednak nim do ciebie przyjdzie na własnych nóżkach, zaliczy kilka innych bardzo ważnych etapów rozwoju. Niemowlę pełza Zwykle na początku 7. miesiąca życia niemowlęciu udaje się sztuka, która wprawia je w zachwyt – zaczyna samodzielnie poruszać się do przodu! Odkrywa tę umiejętność, leżąc na brzuszku, gdy niedaleko zobaczy coś intrygującego. Najpierw wyciąga w tym kierunku rączkę, a jeśli nie dosięgnie, próbuje podpełznąć. Przesuwa na przemian rączki do przodu i pełza (ale nóżki mu w tym nie pomagają). To trudne zadanie często dziecku wychodzi na opak – zamiast iść do przodu, kręci się w kółko. Ale robi to wytrwale, więc w końcu udaje mu się ruszyć do przodu! Jeśli metr od niemowlaka będziesz kłaść zabawki, ćwiczenie pełzania stanie się jego hobby. Niedługo potem dziecko zdobywa nową umiejętność: z pozycji leżącej na brzuszku udaje mu się uklęknąć i podeprzeć z przodu rączkami. NASZA RADA Gdy dziecko klęczy, podawaj mu kolorową piłeczkę – zaciekawiony wyciągnie po nią rączkę i przez chwilę, klęcząc, będzie się opierać na jednej ręce. Podawaj mu zabawki tak, by musiało wyciągać po nie raz rękę prawą, raz lewą. Nauczy się utrzymywać równowagę. Pierwszy obrót z brzuszka na plecy - sprawdź, kiedy to nastąpi! Niemowlę się czołga Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Najczęściej w 8. miesiącu życia dziecko potrafi już samodzielnie siadać (z klęku) i bawić się w takiej pozycji. Gdy niedaleko zobaczy np. grającą zabawkę, spróbuje do niej dotrzeć – oczywiście na brzuszku. Nie pełza już jednak jak foka; jego ruchy przypominają czołganie: porusza na przemian rękami i nóżkami. Czołganie się jest jednak dość uciążliwe, więc dziecko ucieszy się, gdy odkryje prostszy sposób poruszania. Pewnego dnia oprze się na rączkach i kolankach, a brzuszek podniesie do góry... To początek raczkowania. Wkrótce dziecko nabierze w nim dużej wprawy! NASZA RADA Baw się często z dzieckiem w berka na czworakach – to świetne ćwiczenie wyrabiające siłę i sprawność. Pierwsze próby wstawania Niemowlak zaczął raczkować? Na niewysokiej szafeczce połóż jego ukochaną zabawkę (tak, by była widoczna). Wkrótce zbliży się do niej na czworakach, a potem, podtrzymując się np. twojej nogi – sam stanie na nóżki! Świat widziany z takiej wysokości i możliwość sięgnięcia po przedmioty, które były poza zasięgiem rąk – co za perspektywy! Od tej pory dziecko coraz częściej będzie stawać na własnych nóżkach. NASZA RADA Gdy dziecko stoi, połóż niedaleko na stoliku zabawkę. Najpierw „doraczkuje” do stolika i wstanie. Za którymś jednak razem spróbuje dotrzeć do zabawki, przytrzymując się mebli. Dziecko zacznie chodzić! Będzie to robić bokiem, dostawiając jedną nóżkę do drugiej. Czy pomagać dziecku w nauce chodzenia - tłumaczy nasz ekspert: View Ediplayer on the source website
Bilans roczniaka: co powinno umieć roczne dziecko - film
Co powinno umieć roczne dziecko i co lekarz sprawdza podczas wizyty kontrolnej? Ważne etapy rozwoju dziecka omawia pediatra.
View Ediplayer on the source website Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym Konsultacja merytoryczna Prof. dr hab. n. med. Piotr Jurkowski Specjalista pediatra i patofizjolog
Czy pomagać dziecku w nauce chodzenia - film
Czy rodzice powinni pomagać dziecku w siadaniu czy stawianiu pierwszych kroków? O mądrym wspieraniu rozwoju dziecka opowiada pediatra.
Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym Nauka chodzenia to bardzo ważny przełom w rozwoju dziecka. To mit, że maluch musi już chodzić na swoje pierwsze urodziny: większość dzieci nabywa umiejętność samodzielnego chodzenia między 13 a 15 miesiącem życia. Zastanawiasz się, jak pomóc maluchowi stawiać pierwsze kroki? Pediatra radzi: stymuluj i zachęcaj, ale nie zmuszaj i nie wyręczaj. Jeśli dziecko ma jeszcze słabe mięśnie grzbietu, nie sadzajmy go i nie stawiajmy na nóżkach na siłę. Kiedy będzie ono gotowe - samo zacznie się podpierać i wstawać. Jeśli mamy wątpliwości, czy rozwój psychomotoryczny malucha przebiega prawidłowo, najlepiej zasięgnąć rady pediatry lub pielęgniarki.
Zobacz, jak dziecko stawia pierwsze kroki. Nasz ekspert tłumaczy, przez jakie etapy w nauce chodzenia dziecko powinno przejść.
Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym Mówiąc o rozwoju dziecka, trzeba pamiętać, że nie wszystkie dzieci zdobywają te same umiejętności w tym samym czasie. Zazwyczaj różnice wynoszą ok. 2 miesięcy, tzn. że jeżeli jedno dziecko zaczyna chodzić w wieku 12 miesięcy, inne może zacząć stawiać pierwsze kroki, mając 10 miesięcy. Podobnie jeśli jedno dziecko zaczyna samodzielnie siadać w wieku 6 miesięcy, inne może po raz pierwszy usiąść, mając 8 miesięcy. Trudno więc porównywać umiejętności własnego dziecka z tym, co potrafi dziecko znajomych czy sąsiadów. Nauka i umiejętność chodzenia podkreśla samodzielność dziecka. Zwykle dzieci zaczynają chodzić w wieku ok. 12 miesięcy. Ale przygotowanie do samodzielnego chodzenia obejmuje wiele różnych czynności - tak naprawdę dziecko szykuje się do nauki chodzenia od urodzenia. unoszenie głowy, obracanie się, raczkowanie, podnoszenie ramion, podpieranie się na ramionach - wszystkie te umiejętności pozwalają potem dziecku wspinać się na przedmioty, chodzić wzdłuż nich, a końcu chodzić samodzielnie. Dziecko powinno przejść przez wszystkie te etapy rozwoju motorycznego.
Czy dziecko musi chodzić, gdy kończy rok?
Gdy dziecko skończy rok, wszyscy oczekują, że zaraz zacznie chodzić. Tymczasem droga do pierwszych samodzielnych kroków czasami jest nieco dłuższa.
W wieku 12 miesięcy większość dzieci chodzi, nawet te, których rodzice uważają inaczej. Paradoks wynika z tego, że poruszają się, ale trzymane za rączki lub opierając się o meble, łóżeczka, ściany. Oczekiwania rodziców i otoczenia są jednak większe. Trwa odliczanie dni, kiedy dziecko zacznie chodzić samo. Czy roczne dziecko powinno chodzić? Pierwsze urodziny to umowna granica, po której przekroczeniu dziecko powinno zacząć chodzić. Skąd się wzięła? Stąd, że spora grupa dzieci, około 60 proc., zaczyna chodzić właśnie w tym wieku. Pozostałe maluchy mogą stawiać pierwsze kroki wcześniej, np. w 11. miesiącu, ale wiele zaczyna chodzić dopiero między 13. a 15. miesiącem. Czasem wielka radość wywołana pierwszym chwiejnym stąpnięciem wykonanym bez pomocy mamy czy taty wybucha w domu dopiero, gdy dziecko skończy półtora roku. Co decyduje o tym, kiedy dziecko zacznie chodzić? Dziecko staje się zdolne do postawienia pierwszych kroków, gdy gotowy jest do tego jego mózg – bo to on steruje pracą wszystkich mięśni. Nauka chodzenia jest dość trudna, angażuje wiele grup mięśni, mózg musi więc odpowiednio dojrzeć, by takim złożonym procesem pokierować. Ale też mięśnie – szczególnie brzucha, w obrębie miednicy i nóg – muszą być odpowiednio silne, by maluszek czuł się pewnie w pozycji pionowej. Gdy dziecko jest zainteresowane otoczeniem, gdy pragnie zdobyć interesującą go zabawkę, powstaje u niego wyobrażenie ruchu, jaki jest potrzebny, by do niej dotrzeć, by unieść się, wyciągnąć rączkę, przesunąć nóżkę. Wtedy sprzęgają się ze sobą odpowiednio rozwinięte funkcje psychiczne, siła mięśni z dojrzałymi strukturami układu nerwowego, by cel został osiągnięty. O czym świadczy chwiejny krok dziecka? Szeroko rozstawione nogi, chwiejny krok – łatwiej powiedzieć, że dziecko na początku zatacza się, a nie chodzi. Maluszek musi nauczyć się utrzymywać równowagę. Niepewnie wysuwa nogę do przodu. Jak mu się przyjrzysz, zobaczysz, że robi krok po to, by utrzymać ciało w pionie, nie upaść do przodu. Choć z każdym dniem porusza się zgrabniej, dopiero około 3. roku życia zacznie chodzić tak pewnie jak dorośli. Sprawdź też: Etapy nauki chodzenia Czy pomagać dziecku w nauce chodzenia? Nie można jedynie czekać, aż w mózgu dojrzeją odpowiednie obszary. W nauce chodzenia pomaga dzieciom trening, dzięki któremu wzmacniają się mięśnie. Nie chodzi oczywiście o to, by stawiać maluszka na nogi, gdy jest do tego niegotowy, i przestawiać mu stopy, aby zrozumiał, jak się chodzi. Zbyt wczesne stawianie dziecka na nogach, prowadzanie go, trzymając pod paszkami, może zaszkodzić jego kręgosłupowi i stopom. Zadbaj, aby dużo się ruszało. To pozwoli mu wzmacniać mięśnie, które są potrzebne, by mogło sprawnie chodzić. Maluchom, które dużo czasu spędzają w kojcu, łóżeczku lub w krzesełku do karmienia, trudniej rozwijać się ruchowo. Na szczęście dzieci same garną się do aktywności. Gdy tylko nauczą się pełzać lub raczkować, trudno je przed tym powstrzymać. Czytaj też: Jakie obuwie do nauki chodzenia [CMS_PAGE_BREAK] Nie hamuj jego inicjatywy, gdy chce na czworakach przemierzyć pokój, bo zaintrygowała go piłka leżąca w kącie pokoju. Nie podawaj mu, tylko cierpliwie poczekaj, aż do niej dotrze) – takie osiągnięcia dodają pewności siebie, wiary we własne umiejętności. Chwal próby chodzenia – czasem dziecko nie jest gotowe emocjonalnie, do tego by chodzić, boi się, nie czuje się pewnie. Okazując zachwyt, gdy próbuje stanąć, przytrzymując się fotela, możesz dodać mu pewności siebie. Zaplanuj wyjście na basen – w nauce chodzenia dzieciom mogą pomóc lekcje pływania. Zabawy w wodzie wzmacniają mięśnie całego ciała, więc maluszki, które uczą się pływać, lepiej rozwijają się ruchowo i mają mniej problemów z utrzymaniem równowagi. Dziecko chodzi i przewraca się – o czym to świadczy? Gdy maluch był noworodkiem, trudno mu było rozprostować piąstkę lub całą rączkę, by włożyć ją w rękawek? Teraz przechodzi fazę odwrotną. Jest giętki, z łatwością przybiera różne pozy i dobrze znosi upadki, które przytrafiają się podczas nauki chodzenia. Z powodu obniżonego napięcia mięśniowego płaskie są też jego stopy, co jest zupełnie normalne w tym wieku. Gdy dziecko raczkuje, próbuje stawać przy meblach, przybywa ci obowiązków. Aby ochronić go przed guzami i upadkami z kanapy, stale jesteś obok. Jego nauka chodzenia to dla ciebie też niezły trening... Czy późne chodzenie to powód do niepokoju? Nawet jeśli dziecko zrobi pierwszy krok pół roku później niż jego rówieśnik, ma szansę szybko nadrobić zaległości. Gdy odważy się samo iść, zwykle po kilku tygodniach jest w stanie biegać. Obawiasz się, że późne chodzenie może zapowiadać inne opóźnienia w rozwoju. Taka zależność może dotyczyć dzieci, które większość umiejętności – nie tylko ruchowych – zdobywają dużo później, niż wskazuje norma, np. gdy dziecko skończyło rok, a nie siada, nie raczkuje, nie rozwija mowy, zbyt krótko koncentruje uwagę na otoczeniu. Zamiast martwić się, że malec jeszcze nie chodzi, ciesz się – już niedługo trudno ci będzie za nim nadążyć. Czy to pomoże w nauce chodzenia? Chodzik – nie pomaga w nauce chodzenia, a może bardzo zaszkodzić. W chodziku stopy dziecka są nieprawidłowo obciążone. Dziecko odpycha się palcami, utrzymuje nienaturalną pozycję i nie uczy się utrzymywania równowagi. Jeśli twoje dziecko z niego korzysta, jak najszybciej pozbądź się go. Pchacz – czyli zabawka na kółkach, która pełni dla dziecka rodzaj oparcia podczas chodzenia. Dodaje odwagi – dzięki niemu maluszek może się sam poruszać i zapomnieć o strachu spowodowanym tym, że mama lub tata nie trzymają go w tym czasie za rękę. Buciki – gdy maluszek ćwiczy chodzenie w domu, najlepiej, by mógł jak najczęściej chodzić boso lub w skarpetkach antypoślizgowych. Buciki najlepiej zostawić na spacer. Czytaj też: Milowe kroki w nauce chodzenia Etapy rozwoju ruchowego – siedzenie, raczkowanie, chodzenie Sposób chodzenia dziecka - 5 niepokojących objawów
Przez całe pierwsze pół roku życia niemowlę tylko leży. Potem uczy się czołgać. Wreszcie raczkuje. Na pierwszy krok trzeba będzie poczekać przynajmniej do 1. urodzin.
Nauka chodzenia zajmie dziecku cały pierwszy rok życia – a może i dłużej. To zresztą wcale nie jest jakoś bardzo długo, zważywszy na to, że dziecko w 6. miesiącu życia o swoich stopach wie mniej więcej tyle, że wyśmienicie smakują i świetnie mieszczą się w buzi! Wkładanie nóżek do ust to niezłe ćwiczenie wspomagające rozwój stawów biodrowych, a także sygnał, że najpewniej już niedługo maluch będzie gotowy do raczkowania. O tym pamiętaj! Aby dziecięce nóżki mogły się prawidłowo rozwijać, muszą mieć dużo swobody. Nie zakładaj więc niemowlęciu sztywnych spodenek (np. dżinsowych) i nie otulaj go ciasno kocem. Spowijanie zalecane jest tylko dla noworodków! Raczkowanie – wstęp do nauki chodzenia Dziecko około 8. miesiąca życia zacznie się czołgać, potem przez krótki okres może raczkować do tyłu, aż wreszcie ruszy tam, gdzie poniosą go oczy. Sposobów raczkowania jest tyle, ile dzieci, ale główna zasada ruchu naprzemiennego (lewa ręka – prawa noga i odwrotnie) pozostaje zawsze taka sama. Zwróć zatem uwagę, czy niemowlę porusza się symetrycznie, raz angażując mięśnie z lewej, a raz z prawej strony. Jeżeli „oszczędza” jeden bok, powiedz o tym lekarzowi. Takie zachowanie może być oznaką np. nieprawidłowego napięcia mięśni, które czasem trzeba rehabilitować. O tym pamiętaj! Raczkowanie wzmacnia kręgosłup, zapobiega wadom postawy, a do tego sprzyja rozwojowi mózgu. Nie jest jednak koniecznym etapem nauki chodzenia: są niemowlęta, które go omijają. Kiedy niemowlę zacznie wstawać? Podczas pierwszych prób wstawania maluch z pewnością o wiele częściej będzie łapał... zająca! To normalne. Nie staraj się go ratować przed każdym upadkiem, ponieważ właśnie padając i podnosząc się, poznaje swoje możliwości i uczy się równowagi. Mniej więcej w 7–8. miesiącu dziecko powinien też zacząć „sprężynować” (lekko uginać i prostować kolanka, podtrzymywany pod pachami). Właśnie wstawanie i sprężynowanie to już ostatnie wprawki przed chodzeniem. O tym pamiętaj! Stawianie dziecka, kiedy jeszcze ono nie umie tego robić to błąd. Lekarze powtarzają, że maluch sam najlepiej wie, kiedy może ustać samodzielnie na własnych nogach. Zobacz film! Nasz ekspert tłumaczy, kiedy dzieci zaczynają chodzić: [CMS_PAGE_BREAK] Pierwsze kroki dziecka Są dzieci, które zaczynają chodzić już w 11. miesiącu życia. A także takie, które czekają z pierwszym krokiem aż do pierwszych urodzin, a nawet 3–4 miesiące dłużej. I wszystkie mieszczą się w normie! Zanim dziecko ruszy prosto przed siebie, najpierw będzie chodziło bokiem przy meblach, dostawiając stopę do stopy. Zachęcaj je do dalszych wyczynów, ale nie pośpieszaj – nauka chodzenia to długi proces. O tym pamiętaj! Kiedy dziecko wstanie i pójdzie, jego perspektywa widzenia świata bardzo się zmieni. Nagle objawi się mu np. szklanka na stole albo (ależ kuszą!)kurki przy kuchence. Znacznie więcej rzeczy znajdzie się teraz w zasięgu jego rąk... Jak to mówi Jurek Owsiak, oj, będzie się działo :) Chodzenie na boso jest zdrowe! Gołe stópki są najlepszym oparciem dla dziecka, dlatego nie śpiesz się z kupowaniem pierwszych bucików. Maluch jeszcze przynajmniej przez miesiąc od pierwszego kroczku powinien chodzić na boso albo w antypoślizgowych skarpetkach. Kiedy zaś już wybierzecie się do obuwniczego, zwróć uwagę, aby buciki dla dziecka miały elastyczną podeszwę (musi się łatwo zgiąć w twoich rękach), za to stabilny i wysoki aż do kostki zapiętek – by prawidłowo ustawiał piętę. O tym pamiętaj! Bieganie na bosaka po piasku czy trawie przeciwdziała płaskostopiu, dlatego pozwól na to dziecku. Taka zabawa w dodatku świetnie hartuje! Jak wybrać pierwsze buty dla dziecka – podpowiadamy, na co zwrócić uwagę. Nauka chodzenia: iksy i pałąki – co może niepokoić: Łukowate kolanka. Ustawianie kolanek na zewnątrz pomaga dziecku utrzymać równowagę, dlatego niemal wszystkie dzieci chodzą w ten sposób. Dopiero po 2. urodzinach ich sposób chodzenia zaczyna się powoli zmieniać. Chodzenie na paluszkach. Dziecko może tak zacząć naukę chodzenia, ale już po pierwszych tygodniach powinien nauczyć się stawiać nogi od pięty. Jeżeli chodzenie na palcach trwa dłużej, pokaż malca ortopedzie.
Etapy rozwoju dziecka - 7 kroków milowych
Dzieci rozwijają się bardzo szybko. Niemal codziennie mają się czym pochwalić. Niektóre ich osiągnięcia są jednak ważniejsze niż inne, bo oznaczają początek czegoś nowego.
Pierwszy rok życia dziecka to czas niezwykle intensywnych i szybkich zmian w jego jeśli to miał być myślnik, to należy napisać "organizmie — niemowlak".---#---Pierwszy rok życia dziecka to czas niezwykle intensywnych i szybkich zmian w jego organizmie - niemowlak rozwija się fizycznie, psychicznie i umysłowo.---#---organizmie-niemowlak#organizmie — niemowlak---#---organizmie - niemowlak">organizmie - niemowlak rozwija się fizycznie, psychicznie i umysłowo. Zmienia się z bezbronnego noworodka, całkowicie zależnego od mamy w samodzielne dziecko wypowiadające pierwsze sylaby, a następnie słowa, siedzące, raczkujące i próbujace stawiać nieśmiałe kroki. Zobacz ten niezwykły 12-miesięczny proces stawania się dziecka samodzielnym małym człowiekiem. Wodzenie wzrokiem Już niemal od narodzin dziecko potrafi uważnie na coś patrzeć – specjaliści nazywają to fiksowaniem wzroku na przedmiocie. Jak dziecko to osiąga? Gdy dziecko skończy miesiąc, zaczyna robić coś więcej: wodzi oczami za poruszającym się przedmiotem, potem za osobami itd. Interesuje go balonik albo zabawka z karuzeli. Teraz już może patrzeć na te przedmioty nie tylko wtedy, gdy przypadkiem znajdą się w polu jego widzenia. Jest w stanie śledzić wzrokiem ich trasę (o ile nie poruszają się zbyt szybko). To ogromny krok naprzód, bo może już świadomie kierować swoim wzrokiem – oczy zaczynają „słuchać” rozkazów wydawanych przez mózg. Jak pomóc? Noworodki i małe niemowlęta nie widzą zbyt wyraźnie (wzrok wyostrza się stopniowo), dlatego łatwiej im śledzić przedmioty w „konkretnych”, nasyconych barwach. Dlatego: nie kupuj różowych czy błękitnych zabawek, pastele są dla malca za mało wyraziste; pokazuj przedmioty w nasyconych barwach - czerwienie, zielenie, granat; niemowlaki lubią duże, wyraźne wzory, np. czarno-białe pasy. Sprawdź, kiedy i co widzi noworodek. Uwaga! Jeśli dziecko nie wodzi wzrokiem do 3.-4. miesiąca, trzeba wyjaśnić, co się za tym kryje. Zwróć uwagę, czy koncentruje wzrok na twojej twarzy, gdy się nad nim pochylasz, czy próbuje podążać za nią wzrokiem. Jeśli nie, warto odwiedzić okulistę i neurologa. Pierwszy uśmiech dziecka Ten prawdziwy i świadomy uśmiech pojawia się, gdy dziecko ma mniej więcej od 6 do 8 tygodni życia. Zaczyna się z tobą komunikować. Jak dziecko to osiąga? To ważne wydarzenie, bo choć niemowlę uśmiecha się od pierwszych dni życia, na początku robi to jakby niechcący, mimowolnie, np. przez sen albo podczas siusiania (to tzw. uśmiech anielski). Teraz jest zupełnie inaczej – dziecko uśmiecha się świadomie, w odpowiedzi na twój uśmiech. To bardzo skuteczny sposób porozumiewania się. Skuteczniejszy niż płacz dziecka, bo widok uśmiechającego się bobaska jest w stanie roztopić serce nawet najbardziej zmęczonej i niewyspanej mamy. Jak pomóc? Chcesz często widzieć bezzębne dziąsła i błyszczące oczy? Oto kilka sposobów na uśmiech malucha: jak najczęściej uśmiechaj się do dziecka i zawsze odpowiadaj uśmiechem na jego uśmiech; pochylaj się nad niemowlakiem, patrz mu w oczy, mów do niego; naśladuj jego miny i nie bój się przesadnej mimiki – maluchy to uwielbiają; gdy ziewa, ziewaj razem z nim, tak jak on marszcz nos, cmokaj, rób zdziwioną minę; śmiej się od ucha do ucha i rozśmieszaj maluszka na różne sposoby (np. powtarzaniem jakiegoś słowa). Już niedługo (w wieku 4-5 miesięcy) twoje dziecko będzie cieszyć się całym ciałem: piszczeć, machać rączkami, śmiać się w głos. Zobacz, kiedy pojawia się u dziecka gaworzenie Uwaga! Jeśli malec nie uśmiecha się do 4. miesiąca życia, trzeba sprawdzić, co się dzieje. Może źle się czuje, jest osłabiony, może też mieć kłopoty ze wzrokiem lub słuchem. Przy najbliższej wizycie powiedz o tym pediatrze. [CMS_PAGE_BREAK] Wyciąganie rączek Mniej więcej w 4 miesiącu życia dziecko zaczyna wyciągać rączki w kierunku zabawek. Wkrótce odkryje, że jego maleńkie dłonie mają moc sprawczą, mogą chwytać, przewracać lub ściskać rozmaite rzeczy znalezione w okolicy. Jak dziecko to osiąga? Któregoś dnia – pac! – udaje mu się jednej z nich dotknąć. To wielki krok naprzód: dziecko po raz pierwszy świadomie pokierowało ręką, wyekspediowało ją pod kontrolą wzroku w konkretnym kierunku i celu. A jeszcze niedawno w ogóle nie zdawało sobie sprawy z tego, że ma rączki! Możesz powiedzieć: „Zaraz, jak to? Przecież już noworodek wkłada palce do buzi!”. To prawda, rączkom zdarzało się już „zawędrować” do buzi, ale działo się to przypadkiem, a nie dlatego, że dziecko tego chciało. Teraz jest inaczej: ręce (podobnie jak wcześniej oczy, głowa i szyja) zaczęły malca „słuchać” i utworzyły zgrany zespół z oczami (trzeba dobrze widzieć i prawidłowo zlokalizować zabawkę, żeby w nią trafić). Od tej chwili malec z dnia na dzień coraz lepiej panuje nad rękami: bawi się nimi, ogląda je, łączy itd. Mając około 6 miesięcy życia, precyzyjnie chwyta zabawki, wkłada je do buzi, przekłada z rączki do rączki. Około 7.-8. miesiąca życia potrafi już chwytać dwa przedmioty równocześnie (każdy inną rączką) i obracać zabawkę w rękach, a w 9. – zaczyna bawić się w wypuszczanie przedmiotu z rączki. Pod koniec 1. roku życia umie podnieść coś małego, np. rodzynek, za pomocą kciuka i wyprostowanego palca wskazującego. Możliwość kontrolowania ruchów rąk jest ważna także dla rozwoju osobowości dziecka. Dziecko ma poczucie, że coś może: „To JA sprawiłem, że zabawka się buja albo wydaje dźwięk”. Jak pomóc? Zachęcaj dziecko do zabaw rączkami: pokaż maluchowi jego rączki – dotykaj paluszków, baw się w „Sroczka kaszkę warzyła”; pokaż, jak się robi „Kosi, kosi łapki; wkładaj mu do rączki grzechotkę, a gdy już potrafi ją utrzymać, podawaj ją tak, by sam mógł ją chwycić; pozwalaj dotykać różnych rzeczy (twojej twarzy, ubrania, sierści psa, posmarowanej oliwką skóry, twojej mokrej dłoni); z czasem nie zabraniaj mu także jeść rękami, bawić się łyżeczką, gnieść i drzeć cienki papier, rzucać przedmiotami (to bardzo ważna umiejętność, maluch ćwiczy wypuszczanie zabawki z rączki); dostarcz mu różnych „pomocy naukowych”; nNajlepiej, gdy zabawki różnią się od siebie w dotyku – jedne są gładkie, inne miękkie i włochate. Uwaga! Jeśli dziecko po ukończeniu 5. miesiąca życia nie zauważa swoich rączek, ma wciąż zaciśnięte piąstki, nie próbuje trafiać w zabawki, wybierz się z nim do neurologa, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. [CMS_PAGE_BREAK] Rozszerzanie diety niemowlaka Wprowadzenie do diety malca innych pokarmów niż mleko mamy lub mleko modyfikowane to prawdziwa rewolucja – dziecko poznaje zupełnie nowe smaki, próbuje tego, co jedzą dorośli: owoców, warzyw, kasz. Jak dziecko to osiąga? Każdy z tych pokarmów ma nieco inną konsystencję, temperaturę i dostarcza innych wrażeń kubkom smakowym. Dziecko uczy się całkiem nowego sposobu jedzenia: już nie ssie wyłącznie piersi, ale je sam rączkami, zlizuje owoce z łyżeczki itd. Co robić? Jeśli karmisz piersią, wstrzymaj się z rozszerzeniem diety do końca pierwszego półrocza, bo według zaleceń WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) przez pierwsze 6 miesięcy niemowlę powinno pić wyłącznie mleko mamy. Wyjątkiem są kaszki zawierające gluten: zgodnie z najnowszymi zaleceniami podaje się je (dosłownie odrobinę!) już w 5. miesiącu, by chronić dziecko przed celiakią. Jeśli karmisz butelką, możesz zacząć wprowadzanie nowości już w 5. miesiącu. Uwaga! Nie wprowadzaj nowości hurtem. Rób to pojedynczo i uważnie obserwuj reakcje swojego małego smyka po każdym posiłku. Bóle brzuszka, zaparcia, wysypka, plamy na buzi mogą świadczyć o alergii. Samodzielne poruszanie się W 9. miesiącu życia dziecko zaczyna pełzać, a wkrótce potem – raczkować. To niesamowite wydarzenie: choć niemowlak poruszał się już wcześniej (obracał się z brzucha na plecy i odwrotnie, machał nóżkami, podpierał się), teraz może dostać się tam, gdzie chce! Jak dziecko to osiąga? Nie musi czekać, aż ktoś przyniesie mu zabawkę, może dostać się do niej o własnych siłach. Może także pójść sobie z jakiegoś miejsca, jeśli nie chce w nim być. To on decyduje! Przy okazji ćwiczy nie tylko mięśnie i koordynację, ale i mózg – ruch naprzemienny sprawia, że powstają nowe połączenia między półkulami mózgowymi. Samodzielne poruszanie się jest też ważne dla rozwoju osobowości: malec zaczyna rozumieć, że jest odrębną istotą, która sama może regulować dystans wobec innych ludzi, przedmiotów. Jak pomóc? Aby zachęcić dziecko do samodzielnego porusznia: nie trzymaj malucha w łóżeczku albo na leżaczku, pozwól mu się bawić na podłodze; nie wyręczaj go we wszystkim; daj mu szansę: może sam dotrze do przedmiotu, który go interesuje? przywołuj go do siebie i śmiej się radośnie, kiedy podejmie wyzwanie; gdy nabierze wprawy, możesz urozmaicić jego trasę przeszkodami, np. miękkimi, kolorowymi poduszkami. Uwaga! Niektóre dzieci nie pełzają i nie raczkują. Po prostu omijają ten etap rozwoju. Choć są teorie, że może to w przyszłości powodować pewne kłopoty (dysleksję), nie ma tu prostych zależności. A trudno jest zmusić do raczkowania dziecko, które ma już ochotę wstawać lub do perfekcji opanowało jeżdżenie na pupie i nie ma zamiaru rezygnować z tak znakomitego sposobu przemieszczania się po podłodze. [CMS_PAGE_BREAK] Gaworzenie Niemowlę gaworzyć zaczyna, gdy ma mniej więcej pół roku. Najpierw powtarza pojedyncze sylaby (np. „ma”), potem tworzy całe ciągi („ma-ma-ma”). Jak dziecko to osiąga? To wielki postęp w jego rozwoju, bo choć już wcześniej wydawało najrozmaitsze dźwięki (najpierw np. parskało, mlaskało, potem gruchało „aaa”, „eeee”, „errrh”, „ekhe”, testując w ten sposób możliwości swojej krtani, gardła, języka itd.), dopiero teraz zaczęło świadomie „rozmawiać”. Niemowlak nie rozumie jeszcze mowy, ale wie już, że te wszystkie dziwne odgłosy wydobywające się z ludzkich ust służą do komunikacji. Próbuje je powtarzać, bawi się nimi, zaczepia cię za ich pomocą. Wciąż jednak nie rozumie jeszcze, że słowa niosą jakąś treść. Pojmie to pod koniec 1. roku życia. To będzie kolejny wielki krok naprzód. Co robić? Jeżeli chcesz, by twoje dziecko szybko nauczyło się mówić: jak najczęściej z nim rozmawiaj; mów powoli, wyraźnie, ciepłym, serdecznym tonem; opowiadaj o prostych, zwyczajnych rzeczach; podczas przewijania go albo mycia lub nacierania oliwką możesz spokojnie opowiadać i tłumaczyć, co właśnie robisz; często powtarzaj te same słowa, np. mówiąc „Zobacz, jaki ładny piesek. Ten piesek jest naprawdę ładny. Piesek ma ładny ogonek”; mów poprawnie, bez zdrobnień i zniekształceń typu: „A telaz dzidzia dostanie mlećka” i zawsze reaguj na zaczepki maluszka. Uwaga! Jeśli dziecko nie gaworzy do 10. miesiąca życia, sprawdź dlaczego. Przede wszystkim ustal, czy malec dobrze słyszy. To bardzo ważne, bo nawet niewielkie uszkodzenie słuchu może zahamować rozwój mowy. Jeśli masz wątpliwości, powinien je rozstrzygnąć nie pediatra, tylko dysponujący specjalistycznym sprzętem audiolog. Pierwszy krok Czekamy na ten dzień z niecierpliwością – nic w tym dziwnego, to wielkie święto! Dla całej rodziny. Jak dziecko to osiąga? Malec pokonał grawitację, nauczył się kontrolować swoje ciało i utrzymywać je w pionie, a teraz dostał nagrodę: stał się samodzielny i może chodzić, dokąd chce, w dodatku nie na czworakach, ale – tak jak mama i tata – na własnych nogach. Pierwsze kroki są nieporadne i chwiejne, ale sytuacja zmienia się z dnia na dzień: dziecko radzi sobie coraz lepiej i wkrótce zaczyna biegać... Co robić? Nie popędzaj dziecka, nauka chodzenia to nie wyścigi. Malec powinien zacząć chodzić wtedy, gdy jego mięśnie i kości będą do tego przygotowane. Zapewnij mu swobodę ruchu i czuwaj nad jego bezpieczeństwem. Nie wsadzaj dziecka do chodzika, bo zamiast pomóc, możesz mu zaszkodzić: dziecko posadzone w chodziku nieprawidłowo obciąża kręgosłup, a jeśli ma kłopot z sięgnięciem stópkami do ziemi, wyrabia sobie nawyk chodzenia na palcach. Poza tym chodzik nie ćwiczy równowagi, a więc trudniej mu się będzie utrzymać na nogach. Uwaga! Dziecko nie musi zacząć chodzić przed pierwszymi urodzinami. Są dzieci, które stawiają pierwszy krok, mając półtora roku. Nie można jednak czekać w nieskończoność. Zgłoś się do lekarza, jeśli dziecko do 14. miesiąca życia nie potrafi stać i (podtrzymane) zrobić kroku. Konsultacja: dr hab. Agnieszka Maryniak, neuropsycholog, Centrum Zdrowia Dziecka.
Twoje roczne dziecko ciągle raczkuje? Nie martw się, tylko poznaj etapy nauki chodzenia.
Zbliżają się pierwsze urodziny dziecka, a jubilat ciągle raczkuje. Nie martw się. Jeśli poznasz etapy nauki chodzenia, zrozumiesz, dlaczego tak się dzieje. Tylko 60 proc. dzieci potrafi samodzielnie zrobić kilka kroków w pierwsze urodziny – twierdzi prof. Theodor Hellbrügge, ekspert Światowej Organizacji Zdrowia. Według opracowanej przez niego skali rozwojowej, prawidłowo rozwijający się malec w wieku 12 miesięcy, trzymany za rączki, samodzielnie podnosi nóżkę do góry i robi krok do przodu. Utrzymuje się w pozycji stojącej, bez podtrzymywania, przynajmniej 2 sekundy. Skończywszy 12,5 miesiąca, a przed ukończeniem 16., postawi co najmniej trzy kroki, nie trzymając się. Pierwszy krok dziecka Rozwój umiejętności chodzenia rozpoczyna się od zaniku odruchu „chodu automatycznego” i automatycznego prostowania nóżek. Już trzymiesięczne niemowlę oparte na nogach, zgina je, zamiast prostować. W 4. lub 5. miesiącu dziecko znowu prostuje nóżki przy kontakcie z podłożem, tym razem jednak świadomie. Począwszy od 5. miesiąca coraz częściej opiera się na prostych nogach i próbuje utrzymać własny ciężar ciała. Na początku udaje mu się to przez 1 lub 2 sekundy. W 7. miesiącu niemowlę „sprężynuje”, czyli prostuje i zgina nóżki podtrzymywane pod pachami. W ten sposób przygotowuje się do tego, aby w 9. miesiącu, trzymając rodzica za ręce, na kilka sekund stanąć mocno na nogach i utrzymać ciężar ciała. Wtedy też, przytrzymując się mebli lub spodni mamy, podciągnie się do stania. Utrzyma się na nogach dłużej niż pół minuty. W 11. miesiącu znudzi je stanie w miejscu i zacznie przesuwać się wzdłuż mebli. Gdy złapiesz malca za rączki, ruszy ostrożnie do przodu. W 12. miesiącu życia, trzymany za rączkę, postawi pierwsze kroki. Obserwacja nauki chodzenia Rozwój chodzenia polega na doskonaleniu kolejnych umiejętności. Różnice indywidualne pomiędzy maluchami sprawiają, że nie wszystkie opanowują je w tym samym czasie. Dzieci szczupłe i ruchliwe postawią pierwsze kroki wcześniej niż grubaski. Każdy malec posiada swoje mocne i słabe strony, które modyfikują tempo jego rozwoju. Prof. Hellbrügge twierdzi jednak, że pomimo tych różnic wszystkie dzieci przechodzą te same fazy rozwojowe. Znajomość tych etapów da Ci pewność, że Twoja pociecha rozwija się prawidłowo. Obserwowanie postępów dziecka pozwala wcześnie wykryć opóźnienia w jego rozwoju! A to zwiększa szanse na powodzenie terapii. Prof. Hellbrügge podkreśla też, że optymalny wiek na wyrównanie zaburzonego rozwoju to okres pomiędzy 3. a 6. miesiącem życia dziecka. Czy pomagać dziecku w nauce chodzenia? Radzi pediatra: View Ediplayer on the source website Uwaga na chodziki! Choć dzieci je uwielbiają, to badania wykazały, że nie pomagają im w nauce chodzenia. Wręcz przeciwnie! Stwarzają wiele groźnych dla dziecka sytuacji. Razem z nim przewracają się na nierównościach podłoża, zabawkach. Maluch w chodziku zjeżdża ze schodów, obija się o meble i doznaje urazów głowy. Zakłócają rozwój reakcji równoważnych, kształtujących się podczas prób siadania, przemieszczania się, stawania na nogi i pierwszych kroków. W chodziku maluch nieprawidłowo obciąża stopy, miednicę i nóżki, w konsekwencji cały układ kostny i mięśniowy. Samodzielnie stając i chodząc, inaczej utrzymuje i przenosi ciężar ciała. Nie siedzi na miednicy, tak jak to się dzieje w chodziku, ale używa jej jak elementu równowagi i dynamicznej stabilizacji. Chodziki wykształcają wadliwe wzorce postawy i ruchu. Dziecko uczy się odpychać od podłoża paluszkami i wewnętrzną stroną stopy. Zakłóca to doskonalenie reakcji równoważnych stopy, zmienia sposób jej obciążania, co w przyszłości może zakłócić rozwój jej łuku poprzecznego i podłużnego. Pozycja „chodzikowa” wymusza niefizjologiczne ustawienie, pracę i obciążanie bioder. Jak bardzo wpłynie to negatywnie na rozwój malucha, zależy tylko od jego sprawności oraz czasu korzystania z chodzika. Chodzenie w chodziku ma niewiele wspólnego z prawidłowym rozwojem, dlatego może zakłócać proces poznawania możliwości własnego ciała i percepcję przestrzeni. Poruszając się samodzielnie, dziecko uczy się oceniać zagrożenia i unikać go, kształtuje realną ocenę odległości i własnego bezpieczeństwa, doskonali sprawność. Maluchy korzystające z chodzików mogą mieć z tym problemy. Konsultacja: Paweł Zawitkowski, mgr rehabilitacji ruchowej
Zanim dziecko nauczy się chodzić, musi opanować różne inne umiejętności. Zobacz, jakie etapy nauki chodzenia powinno przejść niemowlę.
Prof. Theodora Hellbrügge, ekspert Światowej Organizacji Zdrowia, wyróżnił kilka etapów nauki chodzenia, które pokonuje niemowlę zanim nauczy się chodzić. Noworodek - chód automatyczny; 1. miesiąc - dziecko odruchowo prostuje nóżki; 2. miesiąc - etap przejściowy; 3. miesiąc - niemowlę zgina nogi przy oparciu stóp o podłoże; 4. miesiąc - etap przejściowy; 5. miesiąc - dziecko na krótko przejmuje ciężar swojego ciała; 6. miesiąc - etap przejściowy; 7. miesiąc - sprężynuje; 8. miesiąc - etap przejściowy; 9. miesiąc - stoi trzymane za rączki; 10. miesiąc - podciąga się na meblach do pozycji stojącej, stoi, mocno się trzymając; 11. miesiąc - chodzi bokiem przy meblach oraz trzymane za ręce; 12. miesiąc - chodzi trzymane za rękę. To ważne! Poproś o konsultację lekarza pediatrę, jeśli: Dziecko nie ma odruchu „chodu automatycznego” w ciągu pierwszych dwóch miesięcy życia. Niemowlę do 35. tygodnia życia nie sprężynuje na nogach. Dziecko stoi zawsze na czubkach palców lub do 44. tygodnia w ogóle nie potrafi stać. Maluszek do końca pierwszego roku życia nie jest w stanie samodzielnie zrobić kroku do przodu, gdy podtrzymujesz go za rączki. Zobacz także: Czy dziecko musi chodzić, gdy skończy rok? Pytania o raczkowanie – kiedy, jak długo i po co? Kalendarz rozwoju niemowlęcia - rozwój ruchowy
Czy roczne dziecko powinno już chodzić? Czy można przyspieszyć naukę chodzenia? Doradza pediatra.
Mój roczny synek nie umie jeszcze samodzielnie chodzić. Poza tym Jacek rozwija się normalnie: raczkuje po całym pokoju, układa klocki jeden na drugim, klaszcze, gdy coś naprawdę go ucieszy. Czy powinnam z nim pójść do ortopedy? Na pytanie o naukę chodzenia odpowiada dr Andrzej Malinowski, pediatra: Rozwój psychoruchowy Jacka jest bardzo dobry i mieści się w normie dla jego wieku. Trzeba zdawać sobie sprawę, że nie wszystkie dzieci po ukończeniu 12. miesiąca życia już chodzą. Na marginesie warto dodać, że na ogół chłopcy zaczynają chodzić nieco później niż dziewczynki. Nie trzeba przyspieszać nauki chodzenia, lepiej cierpliwie poczekać, aż synek w sposób naturalny rozwinie umiejętność chodzenia. Umieszczenie dziecka w tzw. chodziku nie przyspiesza nauki samodzielnego chodzenia, a w dodatku może być szkodliwe. Sądzę, że nawet najwybitniejszy ortopeda na obecnym etapie rozwoju synka nie znajdzie u niego żadnej nieprawidłowości. Proszę jeszcze pamiętać o kupieniu dziecku odpowiednich bucików, które powinny posiadać sztywny zapiętek, co znakomicie stabilizuje stopę przy nauce chodzenia. Kiedy dziecko zaczyna chodzić - zobacz film