Niespokojny noworodek to problem wielu rodziców. Poznaj 8 najczęstszych powodów płaczu niemowlęcia
Niespokojny i płaczliwy noworodek to trudność, z jaką spotyka się wielu młodych rodziców. I choć to nie zawsze jest łatwe, trzeba znaleźć przyczynę jego niepokoju, by mu pomóc.
Powodów, dla których noworodek może być niespokojny, rozdrażniony i płaczliwy, jest wiele. Ale nawet wtedy, kiedy z twojego, dorosłego punktu widzenia są to rzeczy błahe, dla niego stają się najważniejsze. Bo sprawiają dyskomfort, a nawet ból. Nic dziwnego, że malec sygnalizuje całym sobą, że ma dość i oczekuje pomocy. Ba, próbuje ci to nawet powiedzieć na swój niedoskonały i najpewniej niezrozumiały jeszcze dla ciebie sposób. Wsłuchuj się więc w głos dziecka, obserwuj je uważnie, a w końcu zacznie być dla ciebie oczywiste, co malec chce ci zakomunikować. A jeśli karmisz naturalnie, pamiętaj, że pierś – wbrew pozorom – nie jest dobra na wszystko. Nie podawaj więc jej dziecku za każdym razem, gdy tylko zakwili. Bo cóż pomoże płynące z piersi mleko, gdy maleństwu dokucza swędząca skóra albo gdy jest mu za duszno? Noworodek może być niespokojny, ponieważ: jest mu niewygodnie otacza go za dużo bodźców jest zbyt zmęczony potrzebuje bliskości ząbkuje ma zły dzień jest chory lub coś go boli udzielają mu się twoje emocje Jest mi niewygodnie, mokro lub za gorąco Przyczyną dyskomfortu może być cokolwiek: szorstka metka czy za sztywna koronka przy ubranku, mokra albo za ciasno zapięta pieluszka, swędząca skóra, zbyt wysoka temperatura w pokoju lub przeciwnie – za niska itd. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Odpowiedź jest prosta i oczywista, jeśli chodzi o mokrą pieluszkę. Ale już rozpoznanie innych przyczyn niepokoju malca może sprawiać trudność, zwłaszcza niedoświadczonej mamie. Co wtedy? Warto podejść do rzeczy metodycznie, czyli po kolei sprawdzać, czy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/pielegnacja/przegrzanie-dziecka-moze-miec-grozne-skutki-jak-sie-objawia-29491-r1/" target="_blank" rel="noopener">dziecko nie jest przegrzane lub nie jest mu za zimno (jego kark powinien być ciepły, ale nie spocony!), czy coś go nie uwiera itp. w nadziei, że w końcu uda się zidentyfikować źródło problemu. Mam tego dość! Przebodźcowanie TEGO, czyli nadmiaru wrażeń: nadmiernego hałasu, zbyt absorbujących zabaw (tak, tak – zabawa też może zmęczyć), nazbyt wielu gości itp. Układ nerwowy noworodka i niemowlęcia nie jest jeszcze dojrzały i nie radzi sobie z tyloma bodźcami. Reaguje więc zmęczeniem. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Obserwuj malca i jego zachowanie. Jeśli dojdziesz do wniosku, że prawdopodobną przyczyną jego niepokoju może być to, co dzieje się wokół, wprowadź w życie wasze i dziecka zmiany. Choćby radykalne. Ogranicz do minimum liczbę gości. Ścisz radio, wyłącz telewizor. Unikaj jak ognia hałaśliwych i zatłoczonych miejsc: galerii handlowych, środków komunikacji miejskiej itp. Dzięki temu zmniejszysz także ryzyko „złapania” przez niemowlę wirusów czy bakterii. Jestem taaaki zmęczony, że nie mogę usnąć To częsta reakcja maleńkiego organizmu na dzień, a niekiedy tylko wieczór nadmiernie wypełniony emocjami. Zmęczenie jest tak duże, że noworodek jest niespokojny podczas karmienia lub nie może zasnąć. A im bardziej nie może zasnąć, tym bardziej jest zmęczony i niespokojny. Błędne koło! Co robić, gdy noworodek jest niespokojny wieczorem? Zadbaj o spokój, uregulowany rytm dnia, wprowadź codzienne rytuały i unikaj nadmiaru wrażeń. Zwłaszcza wieczorem. Czas po kąpieli to pora wyciszania malca i przygotowywania go do snu. Pobudzające zabawy, np. gilgotki z tatą zarezerwujcie na wcześniejsze godziny. Czuję się samotny Jak każdy z nas dorosłych, a może jeszcze bardziej, maleńki człowiek odczuwa niekiedy samotność. Potrzebuje bliskości – najlepiej twojej. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Trzeba po prostu być z osamotnionym niemowlęciem. Przytulić je, ponosić, pośpiewać. I cieszyć się tym, że jesteś dla niego całym światem. Bo to minie. Szybciej niż myślisz… Wychodzą mi ząbki Jeśli coś swędzi, a nawet boli, w dodatku trwa to tygodniami, to trudno zachować spokój, prawda? A u niektórych niemowląt właśnie w taki sposób przebiega ząbkowanie. Co robić, gdy niemowlę jest niespokojne? Ulgę przynosi zwykle podanie schłodzonego gryzaka, który cudownie koi ból. Można posmarować także rozpulchnione dziąsła specjalnym żelem kupionym w aptece. Mam zły dzień Tak, tak! Nawet noworodki i niemowlęta miewają kiepskie dni. Są rozdrażnione, niespokojne, marudne, a nawet płaczliwe, mimo że nic tego nie uzasadnia. Zachowują się tak… jakby wstały lewą nogą. Znasz to z własnego doświadczenia, prawda? Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? A jak sobie radzisz, gdy to ty sama masz kiepski dzień? Denerwujesz się na siebie czy przeciwnie – dopieszczasz, dbasz o siebie bardziej niż zwykle? No właśnie. Daj więc maleństwu to, co lubi najbardziej. Poświęć mu tego dnia jeszcze więcej czasu, uwagi i czułości: noś, przytulaj, głaszcz, śpiewaj, nuć. Coś mi dolega Nagła zmiana zachowania czy usposobienia dziecka jest często pierwszym sygnałem choroby. Doświadczone mamy mówią, że po prostu wiedziały, iż coś jest nie tak, zanim pojawiła się <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/goraczka-u-malucha-lub-starszaka-co-robic-gdy-pojawi-sie-podczas-zabkowania-lub-zapalenia-ucha-5-kwestii-o-ktorych-trzeba-pamietac-38617-r1/" target="_self" rel="noopener">gorączka czy wysypka. Skąd? Bo znają swoje dziecko i widzą, kiedy zaczyna zachowywać się inaczej niż zwykle. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Bądź czułą obserwatorką. A gdy zauważysz coś niepokojącego, wzmóż czujność. No i nie zwlekaj z wizytą u pediatry, gdy obok rozdrażnienia zaobserwujesz u malca inne niepokojące objawy. Mama jest rozdrażniona Dzieci, również te maleńkie, są niczym sonar – doskonale wyczuwają atmosferę, jaka panuje wokół. I nie tylko wyczuwają, ale także przejmują ją od otoczenia. Jeśli jesteś zrelaksowana, niemowlęciu udziela się twój spokój. I odwrotnie – niepokój i towarzyszące mu nerwowe ruchy czy pośpiech mamy powodują, że mały człowiek staje się rozdrażniony. Co możesz zrobić w takiej sytuacji? Jakkolwiek jest to trudne, postaraj się coś zrobić, by nieco ochłonąć, gdy niemowlę jest marudne, niespokojne i płaczliwe, a ty zaczynasz mieć tego dość. Może jest obok ktoś, kto może cię wtedy zastąpić, tak byś choć na kilka, kilkanaście minut wyszła z domu? Jeśli nie, to wyjdź przynajmniej na kilka chwil do innego pomieszczenia. Otwórz okno i weź kilka głębokich wdechów. Policz do stu. Ochlap twarz zimną wodą. Tylko nie krzycz na dziecko i nie płacz przy nim! Pamiętaj, że ono nie zachowuje się tak, by zrobić ci na złość. Jemu jest po prostu źle. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/kiedy-noworodek-widzi-wzrok-noworodka-2110-r1/">Kiedy noworodek zaczyna widzieć? Jak widzi? [ZDJĘCIA] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/kangurowanie-to-korzysc-dla-calej-rodziny-19577-r1/">Kangurowanie – korzyść dla całej rodziny, nie tylko dla dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/noworodek-waga-i-wzrost-noworodka-4473-r1/">Waga i wzrost noworodka – jakie są idealne? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Alicja Karney Specjalista pediatra II stopnia, zastępca Dyrektora ds. Klinicznych Instytutu Matki i Dziecka
Genialny trik taty z TikToka na uspokojenie dziecka w 18 sekund? Musisz to zobaczyć!
Wiele osób czuje się bezradnych podczas płaczu dziecka. Mimo starań maluszek nie może się uspokoić? Genialne rozwiązanie w takiej sytuacji znalazł pewien tata – użytkownik TikToka. Zaprezentował w sieci, jak uspokoił swoje dziecko w zaledwie 18 sekund. Musicie to zobaczyć!
TikToker Tuque Daddy kilka dni temu opublikował nagranie, podczas którego na samym początku widzimy, jak jego malutkie dziecko bardzo płacze. Następnie mężczyzna zaprezentował swój trik na uspokojenie pociechy. Sposób ten może pomóc także wielu innym rodzicom. Nagranie stało się hitem internetu i zostało obejrzane ponad 7 milionów razy! Uspokojenie dziecka w... 18 sekund! Wyzwaniem mężczyzny było uspokojenie swojego 2-miesięcznego dziecka w jedyne 18-sekund. Na początku filmiku widzimy zegar, który odlicza czas. Pierwszym krokiem, jaki zaprezentował Tuque Daddy, było skrzyżowanie ramion dziecka wokół klatki piersiowej (tak, jakby dziecko samo się przytulało). Krokiem drugim było przytrzymanie maluszka za ręce i nogi, a następnie delikatne pochylenie go do przodu. Zostaje już ostatni krok, czyli łagodne kołysanie. Gotowe! Maluch uspokojony! Dodatkowo ten sprytny tata wyrobił się w czasie 18 sekund! TikToker był dopytywany przez internautów, w czym tak naprawdę tkwi sekret tej sztuczki. On sam jednak nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie. Internauci mimo to byli pod wielkim wrażeniem jego sposobu na uspokajanie dziecka. View oEmbed on the source website Piszemy też o: Ciężarna TikTokerka pokazała „trik” ze znikającym brzuchem. Fani zaniepokojeni: czy to na pewno bezpieczne? TikTokerka nie mogła uwierzyć, co stało się z jej twarzą w trakcie porodu. Pokazała zdjęcie YouTuberzy The Happy Family założyli profil na Instagramie 1,5-rocznej córce. Mówią, że Lyra tego chciała
Matka ma zostać eksmitowana z mieszkania przez zachowanie swojego dziecka. Dziewczynka ciągle krzyczy
Jedna z mam opisała w serwisie Reddit swoją trudną sytuację – jej 18-miesięczna córka na wszystko reaguje płaczem i krzykiem. Z tego powodu kobieta będzie musiała wyprowadzić się z mieszkania, które obecnie zajmuje.
Kobieta wyznała, że jej 18-miesięczna córeczka „po prostu nie jest w stanie przestać krzyczeć”. „Krzyczy tym okropnym, wysokim wrzaskiem przez cały dzień, a ja mam dość. Chcę po prostu uciec, nie wiem już nawet, jak sobie z tym radzić. W każdej możliwej sytuacji rzuca się i krzyczy” – zaczęła swój wpis zrozpaczona mama. Przytłoczona zachowaniem swojego dziecka przyznała, że nie jest w stanie nawet ocenić, czy zachowanie córki jest normalne, ponieważ to jej pierwsze dziecko. „Nawet nie wiem, czy to normalne zachowanie dziecka. To moja pierwsza córka i nie spodziewałam się, że w ogóle można się tak zachowywać”. „Bardzo ją kocham, ale naprawdę nie mogę sobie z tym poradzić i czuję, że jestem na skraju załamania psychicznego, chcę tylko wiedzieć, jak powstrzymać jej krzyk” – wyznała. Kobieta zaznaczyła także, że dziewczynka jest przebadana – nic jej nie dolega. Eksmisja z domu Jak wynika z relacji kobiety, dziewczynka płacze i krzyczy nawet w nocy, aż do wczesnych godzin porannych. Dla jej sąsiadów jest to niezwykle uciążliwe – a że jeden z nich jest właścicielem mieszkania, w którym mieszka, otrzymała od niego wypowiedzenie umowy najmy. W ciągu najbliższych kilku miesięcy kobieta musi opuścić mieszkanie. Właściciele, chcąc pójść młodej mamie na rękę, powiedzieli nawet, że jeżeli znajdzie inne mieszkanie wcześniej – mogą rozwiązać z nią umowę przed czasem bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Kobieta przyznała, że rozumie, że jej sąsiedzi także są wyczerpani. Ona sama desperacko stara się uspokoić dziecko, by nie przeszkadzało sąsiadom, jednak wszystkie próby uciszenia dziewczynki zawodzą. „Rozumiem ich, ale już nie wiem, co robić, jesteśmy tylko we dwie. Nie mam nawet chwili spokoju, odpoczynku od tego krzyku. Ciągle towarzyszy mi migrena, jestem zestresowana i cały czas płaczę z bezsilności” – wyznała. Dodała także, że chciałaby, żeby jej dziecko choć na chwile przestało płakać, a ona sama w spokoju mogłaby pomyśleć, co dalej robić. Wsparcie ze strony internautów Internauci po rozpaczliwym wpisie kobiety starali się ją wesprzeć. Opisywali swoje doświadczenia w wychowaniu dzieci. Swoimi słowami próbowali dodać jej otuchy, ale także pokazać, że jest to naturalny etap w rozwoju każdego malucha. Jeśli rodzic nie może sobie poradzić z okiełznaniem emocji dziecka, warto poszukać pomocy u specjalisty – psychologa, neurologa lub psychiatry dziecięcego. Pozwoli to wykluczyć np. zaburzenia rozwojowe. Zobacz także: Dziecko płacze w przedszkolu: adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM] Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania ​11 niezawodnych zwrotów, które ukoją płacz dziecka
Płacz niemowlaka: dlaczego dziecko płacze? Jak rozpoznać płacz z głodu, z bólu, z zimna?
Płacz niemowlaka to jedyny sposób, w jaki dziecko może komunikować swoje potrzeby. Gdyby noworodki i niemowlęta umiały mówić, wolałyby prosić o pomoc przy użyciu precyzyjnych zwrotów: „Mamo pić!” albo „Mam brudną pieluszkę”. Ale nie umieją, więc radzą sobie, jak potrafią: płaczą. Gdy dziecko płacze, przyczyn może być wiele: ból brzuszka, złość, głód albo zmęczenie. Płacz niemowlaka to nigdy nie jest manipulacja.
Płacz niemowlaka to dźwięk, którego nie da się zignorować. Wszyscy, niezależnie od wieku i płci, jesteśmy zaprogramowani w ten sposób, że słysząc płacz niemowlęcia, musimy coś zrobić – sprawdzić, co się dzieje, chronić dziecko, ukołysać albo chociaż znaleźć kogoś, kto to zrobi. Płacz niemowlaka trudno pozostawić bez reakcji, dzięki temu mały bezradny człowiek może liczyć na pomoc. Rodzice często jednak mają problem ze zrozumieniem przyczyny płaczu noworodka i niemowlaka. Wyjaśniamy: Co oznacza płacz niemowlaka i jak to rozpoznać? głód potrzeba bliskości brudna pieluszka nadmiar bodźców ból brzuszka zmęczenie złość za ciepło / za zimno nuda złe samopoczucie Jak reagować na płacz niemowlaka? Czekać czy od razu reagować na płacz niemowlaka? Co pomaga płaczącemu dziecku? Co robić, gdy dziecko płacze bez powodu i nie możesz tego znieść? Kiedy z płaczącym dzieckiem iść do lekarza? Co oznacza płacz niemowlaka? Małe dziecko płacze z wielu powodów, bo tylko tak może dać znać rodzicom, że coś mu przeszkadza, boli albo złości. Płacz niemowlaka to także mnóstwo innych reakcji: zaciśnięte piąstki, wiercenie się, machanie nóżkami i drżąca warga. Rodzice z czasem uczą się rozpoznawać przyczyny płaczu noworodka i niemowlaka. Oto najważniejsze z nich: Dziecko płacze, bo jest głodne Płacz niemowlaka będący oznaką głodu to zwykle kwilenie i rytmiczne popłakiwanie. Niemowlę układa główkę na bo jak do karmienia, zbliża piąstki do buzi, oblizuje się. Noworodki i niemowlęta mają maleńkie żołądki i nie są w stanie najeść się na zapas. Chcąc nie chcąc, niemowlę domaga się karmienia kilkanaście razy na dobę. Dziecko płacze, bo potrzebuje bliskości ​Dla niektórych dzieci bliskość rodzica jest ważniejsza nawet od jedzenia. Płacz niemowlaka spragnionego przytulania przypomina trochę miauczenie kota. Dziecko płacze, bo ma brudną pieluszkę Lepki kompres na pupie to żadna przyjemność, a co gorsza, poważne ryzyko podrażnienia skóry. Płacz niemowlaka może być donośny i brzmieć rozpaczliwie. Dziecko płacze przez nadmiar bodźców Światło, hałas, goście w domu, a nawet zabawy z mamą mogą być bardzo męczące, zwłaszcza że maleńki człowiek jest w stanie skoncentrować się tylko przez moment. Przebodźcowany niemowlak będzie grymasił i popłakiwał. Dziecko płacze przez ból brzuszka Kolka to problem ponad połowy niemowląt. Powoduje ból, który naprawdę trudno znieść. Płacz niemowlaka z powodu bólu brzuszka pojawia się nagle, jest gwałtowny i piskliwy. Dziecko może też płakać tuż po karmieniu, jeśli się przejadło. Dziecko płacze ze zmęczenia Nawet dorosły człowiek nie zaśnie, gdy jest ledwo żywy ze zmęczenia. Niemowlę tym bardziej, więc płacze, bo nie wie, co ze sobą zrobić. Najpierw będzie marudzić, a potem głośno płakać. Dziecko płacze, bo się złości Zdenerwowany niemowlak napręża całe ciało i zaciska piąstki. Zazwyczaj reaguje w ten sposób na brak zainteresowania rodziców albo opiekunów. Dziecko płacze, bo mu za ciepło lub za zimno Niemowlęta są bardzo wrażliwe na temperaturę. A że nie potrafią same naciągnąć na siebie kołderki albo rozpiąć sweterka, krzyczą, ile sił w płucach. Jeśli dziecko płacze z zimna, może mu drżeć dolna warga, jeśli z gorąca, może ciężko dyszeć. Dziecko płacze, bo się nudzi Niemowlak jest istotą społeczną. Nie lubi być zbyt długo sam i zaczyna się nudzić, jeśli wokół niego nie dzieje się nic ciekawego. Płacz znudzonego niemowlaka to popłakiwanie i kwilenie. Dziecko płacze, bo źle się czuje Płacz bywa pierwszym objawem wykluwającej się choroby. Zwykły katar u noworodka może okazać się poważnym problemem. Bywa, że płacz niemowlaka wynika z niedojrzałości układu nerwowego. Czasem dzieci po prostu muszą sobie popłakać. Jeśli dziecko rozwija się dobrze, ma apetyt, przybiera na wadze, a od czasu do czasu płacze, można uznać, że po prostu ma zły dzień. Jak reagować na płacz niemowlaka? Przede wszystkim zastanów się, dlaczego dziecko płacze. Zamiast działać automatycznie (natychmiast przystawiać do piersi, przewijać, wtykać smoczek itd.), nastaw się na odbiór i spróbuj ustalić, co jest przyczyną płaczu. Na początku jest to bardzo trudne – dziecko krzyczy, ty się boisz, jesteś zdenerwowana, trzęsą ci się ręce. Mimo wszystko warto się zatrzymać i przyjrzeć zachowaniu dziecka (jego mimice, ruchom) oraz odpowiedzieć na kilka pytań: Kiedy dziecko ostatnio jadło? Co może przeszkadzać niemowlakowi? Co dzieje się w najbliższym otoczeniu? Co się wydarzyło przed wybuchem płaczu? Dzięki takiemu śledztwu masz większą szansę zaspokoić rzeczywistą potrzebę dziecka. Nakarmienie niemowlęcia, gdy rozpacza z powodu wrzynającej się w ciało gumki, nie rozwiąże przecież jego problemu. Czekać czy reagować od razu na płacz niemowlaka? Badania dowodzą, że dzieci, których matki reagowały na płacz, nie wyrastają na rozkapryszonych maminsynków. Przeciwnie: są bardziej ufne, odważne, samodzielne i rzadziej płaczą niż te, które pozostawiano, by się wypłakały. Co się dzieje z tymi, na których płacz nikt nie reaguje? W końcu milkną. Jednak nie dlatego, że jest im dobrze. Po prostu wiedzą, że to nie ma sensu. W przyszłości mogą mieć problem z nawiązywaniem więzi z innymi. Reagowanie na płacz dziecka nie oznacza, że powinnaś wyskakiwać z wanny, gdy tylko usłyszysz kwęknięcie. Nie zwichniesz dziecku osobowości, jeśli najpierw się wytrzesz. Chodzi jedynie o to, by pojawić się możliwie szybko i nie zostawiać niemowlęcia samemu sobie, „by się wypłakało”. Im dziecko młodsze, tym krócej może czekać. Co pomaga płaczącemu dziecku? Najłatwiej poradzić sobie wówczas, gdy dziecko płacze z konkretnej przyczyny, np. z głodu albo z powodu mokrej pieluchy. Wystarczy je wówczas nakarmić, przewinąć i problem się rozwiązuje. Co zrobić, gdy przyczyną płaczu niemowlaka nie jest głód lub brudna pieluszka? Przytul dziecko – w twoich ramionach poczuje się bezpiecznie. Zna cię dobrze: rozpoznaje twój zapach, głos, rytm serca. Nawet jeśli nie przestanie płakać, na pewno poczuje się bezpieczniej. Dotknij – czasem wystarczy głaskanie albo położenie dłoni na piersi maleństwa. Zaśpiewaj kołysankę – nawet jeśli nie umiesz, a jeśli nie lubisz śpiewać, mów coś śpiewnym, spokojnym tonem. Kołysz – w ramionach, w bujanym fotelu, w wózku, niemowlęcej huśtawce. Większość dzieci to uwielbia. Możesz także włożyć maluszka do chusty albo nosidełka i wybrać się z nim na spacer po mieszkaniu. Otul miękkim kocykiem – jednak nie rób tego zbyt ciasno, „na mumię”. Choć na wiele niemowląt działa to kojąco, jest niebezpieczne dla ich bioder – nóżki dziecka nie mogą być zupełnie wyprostowane. Odkręć kran – włącz pralkę, odkurzacz (jeśli nie jest zbyt głośny) albo puść dziecku szum suszarki. Monotonne dźwięki, tzw. biały szum działają uspokajająco. Zabierz na spacer – dziecko zapewne zaśnie, zanim przejdziesz kilkanaście kroków. Masuj brzuszek – jeśli przyczyną płaczu jest kolka, zrób delikatny masaż antykolkowy. I uzbrój się w cierpliwość. View Burdaffi on the source website ​ Nie ma cudownego sposobu, który działa zawsze, wszędzie i na każde płaczące dziecko. To, co pomaga jednemu niemowlakowi, innego może doprowadzić do histerii. Trzeba po prostu próbować. Co robić, gdy dziecko płacze bez powodu i nie możesz tego znieść? Dziecko nigdy nie płacze bez powodu. Bardzo popularny jest fałszywy pogląd, że płacz niemowlaka to próba manipulowania otoczeniem. Nie daj się na to nabrać. Noworodki i małe niemowlęta płaczą, bo tylko w ten sposób mogą okazać, że potrzebują pomocy. Otrzymując ją, nabierają zaufania do świata, czują się bezpieczne i kochane. Zdarzają się jednak sytuacje, w których rodzice nie radzą sobie z płaczem dziecka. Wtedy trzeba to po prostu przetrwać, pamiętając, że niezależnie od tego, jak bardzo jesteśmy zmęczeni i zestresowani, nie wolno odreagować stresu na dziecku. Tego nigdy nie rób: Nie krzycz na dziecko – dla niego to jak trzęsienie ziemi. Nie potrząsaj – to śmiertelnie niebezpieczne, potrząsanie niemowlakiem może prowadzić do poważnych uszkodzeń ciała i mózgu (syndrom dziecka potrząsanego). ​Nie zostawiaj dziecka samego w domu – mały człowiek musi być non stop pod czyjąś opieką. Co możesz zrobić, kiedy masz dość płaczu dziecka? Staraj się jak najwięcej wypoczywać – tak, w praktyce trudno zrobić użytek z tej rady, ale zamiast gotować, sprzątać, prać, zdrzemnij się albo choć poleż w wannie. Przestań się oskarżać – to naprawdę nie twoja wina, że dziecko płacze. Poproś kogoś o pomoc – gdy ktoś zaopiekuje się dzieckiem, wyjdź na trochę z domu albo chociaż do drugiego pokoju. Jeżeli nie możesz liczyć na pomoc, zostaw na chwilę dziecko w łóżeczku albo kojcu (upewnij się, że jest bezpieczne i wyjdź na chwilę z pokoju. Postaraj się ochłonąć, opłucz twarz zimną wodą, weź parę głębokich wdechów. Poszukaj czegoś, co pomoże ci dojść do siebie – pewną młodą mamę, która miała problem z panowaniem nad sobą, uspokajało oglądanie zdjęć własnego dziecka – tych rozczulających. Dzięki nim nad złością brała górę myśl „Przecież to moje kochane maleństwo”. ​Wyżal się – choćby przez telefon, to pomaga. Pogadaj z innymi młodymi mamami. Gdy usłyszysz „Mój Szymek tak płakał, że sąsiedzi przyszli zapytać, co się stało”, poczujesz, że nie jesteś sama. Kiedy z płaczącym dzieckiem trzeba iść do lekarza? Jeśli płacz niemowlaka cię niepokoi, nie snuj domysłów, tylko skontaktuj się z pediatrą. Umów się do pediatry, jeśli: Dziecko płacze bardzo długo – nawet przy kolce nie powinno to trwać wiecznie. Niemowlę wygląda i zachowuje się inaczej niż zwykle – ty najlepiej znasz własne dziecko i wiesz, kiedy jest nieswoje. Nie chce jeść – nagła utrata apetytu wymaga konsultacji z lekarzem. Ma niepokojące objawy – na przykład katar, kaszel, podwyższoną temperaturę. Jego płacz brzmi inaczej niż dotąd – jest na przykład bardziej gwałtowny albo po prostu inny. ​Intuicja mówi ci, że z płaczącym dzieckiem dzieje się coś złego – zawsze lepiej dmuchać na zimne, niż zlekceważyć coś poważnego. Zobacz też: Noworodek nie chce spać – 7 najczęstszych przyczyn 7 rzeczy, których nie lubi niemowlę ​Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? Konsultacja merytoryczna Beata Płażewska Psycholożka ze specjalizacją psychopatologia rozwoju dzieci i młodzieży
Fenomenalna rada na płaczące i marudzące dziecko podbija internet. Próbowałyście? To działa!
Rodzice małych dzieci często dostają wiele rada na temat tego, w jaki sposób powinni uspokajać swoje pociechy. Niektóre z nich działają, inne niekoniecznie. Ostatnio internet podbija post jednej mamy, która odkryła wspaniały sposób na marudzące dziecko. Koniecznie musisz wypróbować tę metodę, gdy następnym razem twoje dziecko będzie nie w sosie (a ty będziesz miała ochotę uciec na drugi koniec świata!).
Jedna z mam zdradziła w sieci metodę na uspokojenie płaczącego dziecka, którą przekazała jej własna mama. Sposób wydaje się bardzo banalny, ale czasami takie sprawdzone techniki, przekazywane z pokolenia na pokolenie, są skuteczniejsze niż wszystkie otulacze, huśtawki i inne cuda. Wiele innych mam potwierdza skuteczność tej metody również przy starszych dzieciach. Fenomenalny sposób na marudzenie Jedna z mam publicznie opisała historię dnia, gdy nie mogła ukoić płaczu swojego dziecka. Jej synek miał wtedy kilka tygodni. Bezradna i cała we łzach zadzwoniła do swojej mamy. Powiedziała, że maluch nie jest głodny, śpiący, ani mokry. Szlochała do słuchawki, że żadne sposoby nie działają. Wtedy usłyszała radę, która pomogła jej w tamtym momencie i na kolejne lata. Jej mama zasugerowała, żeby spróbowała wykąpać dziecko lub wyjść z nim na zewnątrz, by mogło zaczerpnąć świeżego powietrza. Zadziałało tego dnia i wiele kolejnych razy. Po wielu latach (już przy starszych dzieciach) ta metoda nadal skutkuje. Dzieci kochają harce na powietrzu i w wodzie Owszem, nie jest to może rozwiązanie każdego problemu, jednak w chwilach, gdy dziecko nie przestaje marudzić, a ty nie masz już sił i pomysłów, by je uspokajać - może warto spróbować właśnie kojącej kąpieli lub wyjścia z dzieckiem na dwór? Starsze dzieci oprócz zabawy w wannie z pewnością docenią także zabawę wodą (np. przelewanie jej z kubeczków albo wodne malowanki) lub... kąpiel w dmuchanym basenie (łączysz wtedy i powietrze, i wodę - sukces gwarantowany!). Źrodło: Instagram Zobacz także: Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania Dlaczego niemowlę płacze? Rodzicom pomoże sztuczna inteligencja! 11 niezawodnych zwrotów, które ukoją płacz dziecka
Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania
Jeśli dziecko płacze przez sen, nie musi to wcale oznaczać, że dzieje mu się niewyobrażalna krzywda. Czasami powodem może być mokra pieluszka lub głód. Niekiedy jednak taki płacz podczas snu może oznaczać chorobę, np. refluks żołądkowo – przełykowy.
Gdy dziecko płacze przez sen, może być to oznaką odczuwania bólu przez malucha, zwłaszcza jeśli towarzyszą temu inne objawy, np. gorączka. Przyczynami takiego płaczu może być też np. ząbkowanie, zbyt wysoka temperatura w pokoju lub lęk separacyjny. Obserwuj dziecko, jeśli płacz nie ustanie i będzie się powtarzał – koniecznie skonsultuj to z lekarzem. Spis treści: Dziecko płacze przez sen – przyczyny Przeraźliwy płacz niemowlaka przez sen Jak reagować na płacz dziecka w nocy? Dziecko płacze przez sen – przyczyny Jeśli niemowlę płacze przez sen, to znaczy, że coś mu się dzieje, choć wcale nie musi to oznaczać krzywdy. Przyczyn może być wiele, między innymi: przeszkadza mu mokra pieluszka rosną mu kolejne ząbki jest głodny i dlatego się budzi dziecko przeżywa lęk separacyjny i potrzebuje bliskości niewygodne ubranko, np. przeszkadzające zatrzaski w piżamce zbyt wysoka lub zbyt niska temperatura w pomieszczeniu kolka u niemowląt. Jeśli dziecko płacze przez sen, może to być również objaw choroby, takiej jak: refluks żołądkowo-przełykowy różnego rodzaju infekcje choroby neurologiczne alergie. Przeraźliwy płacz niemowlaka przez sen - lęki nocne Gdy niemowlę krzyczy przez sen, a dodatkowo towarzyszy temu przeraźliwy płacz – budzi to ogromne obawy rodziców, często również strach o maluszka. Przyczyną takiego zachowania dziecka mogą być lęki nocne. Jest to zaburzenie snu, które może pojawić się już u półrocznego dziecka. Charakterystyczne dla lęków nocnych jest również to, że dziecko krzyczy, trzęsie się, jest skrajnie przerażone. Pamiętaj, żeby wtedy nie panikować. Zapewnij dziecku bezpieczeństwo (by nie uderzyło się o nic, nie spadło z łóżka). Możesz delikatnie pogłaskać malucha, ale nie zapalaj światła i nie budź go. Jak reagować na płacz dziecka w nocy? Przede wszystkim powinnaś obserwować swoje dziecko – dzięki temu będziesz wiedziała, co jest przyczyną płaczu malucha w nocy. Zwróć również uwagę na warunki, w których śpi dziecko – może wystarczy zmienić temperaturę w pokoju lub wyeliminować inne czynniki, które mogą pogarszać jakość snu niemowlaka. Zachowaj spokój, być może jest to chwilowe zdarzenie i niebawem dziecko się uspokoi, a jego sen powróci do normy. Jeśli jednak niepokojące objawy nie ustają, a płacz wydaje ci się wręcz przeraźliwy – koniecznie skonsultuj to z lekarzem. Zobacz także: Lęki nocne dziecka - przyczyny i sposoby na nocne ataki paniki i płacz Senny niemowlak nie tylko płacze. Objawy zmęczenia mogą mylić ​Nocne krzyki
Nie chcesz krzywdzić dziecka - po co to mówisz?
Często robisz to nieświadomie, a ma to poważne konsekwencje. 10 zdań, których rodzice nie mogą się oduczyć!
Kochamy nasze dzieci najbardziej na świecie. Dlaczego więc mówimy zdania, które je ranią, niszczą ich poczucie wartości, zniechęcają do pracy i gaszą ich wiarę, że są przez nas kochane i akceptowane w 100%? Czy wynika to z tego, że same słyszałyśmy je w dzieciństwie i mówimy je nieświadomie, czy po prostu nie zdajemy sobie sprawy z tego, jaki one wywołują efekt? Są pewne zdania, których nie powinno się mówić do dziecka. Naprawdę warto je zapamiętać! Oto 10 z nich. 1. Ponieważ powiedziałam, że nie... Jaka to jest tak naprawdę informacja dla dziecka? Nie, bo nie? Gdzie argumentacja, gdzie wytłumaczenie dziecku, dlaczego odmawiamy mu tej konkretnej rzeczy?Nie dziwmy się, że dziecko nie rozumie naszych pobudek i nadal postępuje albo mówi w ten sam sposób. Jak odmawiać dziecku? 2. Nie ma powodu, by się bać Próbujemy bagatelizować strach dziecka, nie robić z niego poważnego tematu licząc po cichu, że dziecko zapomni, albo uzna, że to błaha sprawa. Tyle że maluch się czegoś boi i liczy na naszą pomoc, której najzwyczajniej w świecie nie otrzymuje. 3. Obiecuję Nie ma nic gorszego od składania dzieciom obietnic bez pokrycia. Tak, kupię ci to, tak pojedziemy tam niedługo, tak, pomogę ci za chwilę. Gdy po takiej deklaracji nie wywiążemy się z obietnicy, dla dziecka będzie to jasny komunikat, że w życiu można wiele obiecywać, ale nie trzeba tego wcale realizować. 4. Poczekaj, aż wrócimy do domu...! Groźba kary odkładanej do czasu powrotu do domu, wzbudza w dziecku ogromny lęk. Jak Wy byście się czuły, gdyby szef w pracy powiedział Wam o 8 rano, pani X.. proszę się u mnie stawić o 15.30? Na pewno cały dzień byłybyście w nerwach, zastanawiałybyście się, co Was czeka, a może szef chce Was zwolnić? Cały dzień w nerwach i wyobrażania sobie najgorszego. Tak właśnie czuje się dziecko, któremu powiecie takie zdanie. Jak karać dziecko? 5. Nie możesz być taki jak twój brat/siostra/kolega? To bardzo smutne, gdy dziecko czuje się porównywane z innymi i wie, że źle wychodzi w tym rankingu. Najprostszym rozwiązaniem jest albo chora ambicja by być lepszym, albo "olanie" sobie, bo i tak nie ma szans w porównaniu z innymi. Nie chodzi, by dziecko nie chciało się ścigać, brać udziału w rywalizacji, chodzi bardziej o to, by znaleźć mu godnego przeciwnika na miarę jego możliwości i doceniania każdego postępu. 6. Nie płacz Dlaczego - płacz nie jest przecież niczym złym? Oczyszcza ze złych emocji, pozwala poukładać sobie wszystko w głowie, uspokoić się. Nie powinniśmy zabraniać go dziecku, nawet jeżeli jego płacz spowodowany jest błahostką. Oczywiście powinniśmy wytłumaczyć dziecku, że konkretna sytuacja nie wymaga może aż takiej oprawy, ale uszanować płacz. Być może to jedyna metoda dziecka, by poradzić sobie ze zbyt trudną sprawą? 7. Zrobię to lepiej za ciebie Dziecko pracuje wolno i trzeba się z tym pogodzić. Jeżeli nie masz cierpliwości pomagać dziecku w lekcjach, bez wyręczania go, poproś o to partnera. Dla dziecka to zły komunikat – jestem za wolny, nie idzie mi, wymagam pomocy, jestem słaby. 8. Jak będziesz niegrzeczny, pójdę sobie i nie wrócę To okrutne słowa, ale jedne z częściej wypowiadanych przez zdesperowanych rodziców. Gdy nie mają już pomysłu, jak zmusić dziecko do posłuszeństwa i inne im znane metody poległy, wtedy wyciągają tę broń. Ciekawe, czy myślą wtedy o tym, co – jeśli dziecko w to uwierzy? To pewnie nie spowoduje, że dziecko nagle zacznie nas słuchać, ale zasiejemy w nim lęk, który będzie w nim drzemać latami. 9. Mama przez Ciebie płacze... Dziecko przez takie słowa, czuje ogromną presję i odpowiedzialność za samopoczucie rodziców. Będzie się obwiniać, gdy Tobie coś się stanie, a każdy Twój smutek i rozpacz będzie uznawało za swoją winę. Trudno żyje się dziecku z takim brzemieniem odpowiedzialności za czyjeś samopoczucie. 10. Nie dasz sobie na pewno rady... Demotywacja, brak wiary we własne umiejętności, zaburzone poczucie własnej wartości – to osiągniemy mówiąc dziecku, że nie da sobie rady. Im bardziej dziecko się stara, tym gorzej mu idzie, co nie omieszkamy powiedzieć i wytknąć słowami – widzisz, miałam rację. Jak zbudować wiarę w siebie? Czy właśnie tego chcemy dla własnych dzieci? Czy zdajemy sobie sprawę, jak pozornie proste słowa mogą je krzywdzić? Pamiętajmy, że słowa bardziej ranią i czynią większe szkody, niż niejedna broń. Znacie jeszcze jakieś słowa, które mogą zranić dziecko? Jak wychować pewne siebie dziecko - radzi trenerka parentingowa
A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować?
Wszystkie niemowlęta płaczą, jednak niektóre płaczą częściej niż inne. Jak im pomóc? Co zrobić, żeby nie zwariować?
Gdy niemowlę płacze, nie testuje naszej wytrzymałości ani nami nie manipuluje. Płacze, bo potrzebuje naszej pomocy (nakarmienia, przytulenia, zmiany pieluchy), a nie potrafi jeszcze poprosić o nią inaczej. Dlaczego niektóre niemowlęta płaczą więcej niż inne? Przyczyn może być bardzo wiele. Jedną z nich może być np. alergia pokarmowa, ból spowodowany kolką, rosnącymi zębami albo jakąś chorobą (np. zapaleniem ucha). Często chodzi także o dyskomfort, spowodowany np. tym, że dziecku jest za gorąco (zdaniem wielu pediatrów, przegrzewanie dzieci to nasz sport narodowy). Czasem rzecz w tym, że dziecko jest bardziej wrażliwe i/albo trudniej mu się uspokoić. – Dzieci, podobnie jak dorośli, różnią się od siebie temperamentem i wrażliwością na bodźce – mówi prof. Agnieszka Maryniak, neuropsycholożka. – To, co dla jednego malucha jest neutralne, dla innego może być nie do zniesienia). Jeden uspokaja się zaraz po tym, kiedy to, co mu przeszkadza znika, inny jeszcze długo nie jest w stanie wrócić do równowagi. Kiedy z płaczącym dzieckiem trzeba iść do lekarza? Jeśli twoje dziecko ciągle płacze, na wszelki wypadek idź z nim do pediatry, żeby wykluczyć ewentualną chorobę. Zrób to koniecznie, jeżeli: Intuicja mówi ci, że dzieje się z nim coś złego. Dziecko płacze bardzo długo. Nawet przy kolce nie powinno to trwać wiecznie. Wygląda i zachowuje się inaczej niż zwykle, np. traci apetyt, jest osowiałe, więcej lub mniej śpi itd. Ma jakiekolwiek niepokojące objawy (katar, kaszel, gorączkę, brak apetytu). Dlaczego zawsze trzeba reagować na płacz niemowlęcia? Nie słuchaj rad w stylu „Niech się wypłacze. Nie daj się szantażować, bo wychowasz tyrana!” Reaguj, nawet jeśli to nie gwarantuje, że dziecko natychmiast się uspokoi. Dzięki temu maluszek wie, że nie jest ze swoim problemem sam. Badania dowodzą, że dzieci, których matki reagowały na płacz, wcale nie wyrastają na rozkapryszonych maminsynków. Przeciwnie: są bardziej ufne, odważne, samodzielne i rzadziej płaczą niż te, które pozostawiano, by się wypłakały. Jak znaleźć przyczynę płaczu? Zamiast działać automatycznie (natychmiast przystawiać do piersi, przewijać, wtykać do buzi smoczek itd.), nastaw się na odbiór i spokojnie, bez paniki spróbuj ustalić, w czym problem. Na początku to bardzo trudne: maleństwo krzyczy, ty się boisz, jesteś zmęczona, zdenerwowana, trzęsą ci się ręce. Mimo wszystko spróbuj odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań. Kiedy ostatnio jadło? Co mu może przeszkadzać? Co się dzieje w najbliższym otoczeniu? Co się wydarzyło chwilę przed wybuchem płaczu? Dzięki takiemu śledztwu masz większą szansę zaspokoić rzeczywistą potrzebę. – Niemowlęciu nadmiernie wrażliwemu trzeba pomóc się wyciszyć. Dziecku z dużym zapotrzebowaniem na to, by coś się wokół niego działo, to nie pomoże, przeciwnie: będzie płakało jeszcze głośniej – tłumaczy pani profesor. Przeczytaj także: Jak nie pomylić kolki z marudzeniem fizjologicznym? Co możesz zrobić, gdy dziecko płacze? Przytul. Nawet jeśli nie przestanie płakać, na pewno poczuje się bezpieczniej. Dotknij. Czasem wystarczy głaskanie albo położenie dłoni na piersi maleństwa. Zaśpiewaj, np. kołysankę albo mów spokojnym, śpiewnym tonem. Kołysz. W ramionach, w bujanym fotelu, w wózeczku. Większość dzieci to uwielbia. Możesz także włożyć maluszka do chusty albo nosidełka i wybrać się z nim na spacer po mieszkaniu. Otul miękkim kocykiem Jednak nie rób tego zbyt ciasno, „na mumię”. Podaj smoczek. Ortodonci za nim nie przepadają, ale pomaga wielu maluchom. Odkręć kran, włącz wentylator, pralkę, płytę z tzw. białym szumem. Niskie, monotonne dźwięki działają uspokajająco. Zabierz na spacer. Prawdopodobnie maluszek zaśnie, zanim przejdziesz kilkanaście kroków. Jeśli próbujesz nowego sposobu uspokajania dziecka, np. otulasz je kocykiem albo bujasz, daj mu szansę, by się do niego przyzwyczaiło. Nie miotaj się od ściany do ściany, robiąc raz to, a za chwilę coś zupełnie zupełnie innego. Zobacz także: Amerykański pediatra pokazuje jak uspokoić dziecko w 1 sekundę Dlaczego znane sposoby nie zawsze pomagają? Nie ma niestety cudownego sposobu, który działa zawsze, wszędzie i na każde niemowlę. To, co pomaga jednemu dziecku, inne może doprowadzić do histerii. Dlatego szukaj swoich sposobów, nawet dziwnych. Znamy dziecko, które uspokajała... czerwona poświata nocnej lampki. Jak nie zwariować, gdy dziecko ciągle płacze? Natura zaprogramowała nas tak, że nie potrafimy słuchać obojętnie płaczu małego dziecka: mamy nieodpartą potrzebę, by przyjść mu z pomocą. Jeśli jednak płacz trwa długo albo rozlega się o 3 nad ranem, może budzić także inne uczucia, np. strach, rozpacz, i złość. Jesteś załamana i płaczesz wraz z dzieckiem? Nie wiń się. To normalne, że masz dość. Poproś kogoś o pomoc... (męża, opiekunkę, babcię), a sama wyjdź na trochę z domu albo chociaż do drugiego pokoju. ...lub spróbuj ochłonąć. Jeśli nie masz pomocnika, zostaw dziecko w łóżeczku albo kojcu i opłucz twarz zimną wodą, weź parę głębokich wdechów, policz do 10 albo nawet do 100. Dbaj o siebie. Staraj się jak najwięcej wypoczywać. Tak, wiemy: trudno zrobić użytek z tej rady. Warto jednak korzystać z każdej nadarzającej się okazji, bo przecież nawet największa beksa w końcu zasypia. Szkoda ci czasu dla siebie? Zrób to dla maluszka. Gdy człowiek jest skrajnie zmęczony i niewyspany, o wiele łatwiej traci cierpliwość. Jego emocje natychmiast udzielają się dziecku i kółko się zamyka. Wyżal się, choćby przez telefon zaprzyjaźnionej położnej albo komuś, kto nie będzie cię oceniać – to naprawdę pomaga. Gdy usłyszysz coś w rodzaju: „Mój Szymek tak płakał, że sąsiedzi przyszli zapytać się stało”, poczujesz, że nie jesteś sama. Czego nie wolno robić, gdy dziecko płacze? Niezależnie od tego, jak bardzo jesteś zmęczona i zestresowana, nie wolno ci odreagować stresu na dziecku: Nie krzycz na nie. Dla niego to jak trzęsienie ziemi. Nie potrząsaj. To śmiertelnie niebezpieczne. Nie zostawiaj go samego w domu. Musi być non stop pod czyjąś opieką. Pamiętaj: płacz nie trwa wiecznie! Przeczytaj także: Gdy puszczają nerwy
Czy płacz dziecka może cieszyć? Mamy przykład. Sprawdź!
Czytałaś kiedyś wyciskające łzy romansidło? Płynęły Ci łzy po policzkach? Uwierz nam, nie było to nawet w połowie tak dramatyczne, jak rozpacz tego dziecka.
Ten uroczy dziesięciomiesięczny maluch zdecydowanie kocha książki. Każde zakończenie letury kończy się wielkim płaczem. Rodzice chyba już wiedzą, że dla małego Emmetta trzeba będzie kupować grube knigi. :) Czy wasze dzieci od początku lubiły oglądać, a potem czytać książki? Zobacz też: Jak wybrać pierwszą książkę? ) View oEmbed on the source website
Jak radzą sobie mamy, gdy ich dziecko płacze? Każda ma swój sprawdzony sposób. Poznaj 3 mamy i ich metody na uspokojenie dziecka, gdy płacze. Sprawdź, która zadziała w przypadku płaczu twojego dziecka.
Dlaczego dziecko płacze? Dla dziecka, które nie potrafi jeszcze mówić, jest to jedyny sposób na porozumiewanie się z tobą i "całym światem". Płacz jest dla dziecka sposobem na poinformowanie cię o jego problemach, dolegliwościach, uczuciach. Podobno istnieją różne rodzaje płaczu w zależności od przyczyny. Inaczej płacze dziecko, gdy jest głodne, niż to, które płacze z bólu. Czy matka jest w stanie od razu rozpoznać przyczynę płaczu dziecka? Poznaj 3 mamy, które dzielą się z nami swoimi doświadczeniami. Sprawdź, dlaczego twoje dziecko płacze? - test Sposoby na uspokojenie dziecka, gdy płacze Mimo różnych doświadczeń, jakie ma każda z 3 mam przedstawionych na filmie, ich metody na płacz dziecka są do siebie bardzo podobne. Należą do nich: przytulanie, noszenie, głaskanie. Jak widać kluczową rolę w uspokajaniu dziecka, gdy płacze (po zapewnieniu jego potrzeb podstawowych) jest bliskość. Więcej na ten temat zobaczysz na filmie. Zobacz też: Rozpaczliwy płacz dziecka w nocy.
Niech Pani zrobi coś z tym dzieckiem, żeby przestało płakać!
Oj ja głupia myślałam, że matka zrozumie matkę. Jak bardzo się myliłam!
Co czujesz, gdy słyszysz płacz dziecka? Płacz dziecka może być cichym kwileniem albo rozdzierającym wrzaskiem. W przypadku pierwszego rodzaju płaczu w miejscu publicznym wiąże się on z pełnymi akceptacji i zrozumienia dla młodej mamy spojrzeniami przechodniów. Drugi zaś z płaczów działa zaskakująco odmiennie. Budzi złość, głównie Pań w średnim wieku, skierowaną wprost w oblicze młodej matki. Niezależnie, jak bardzo starasz się, by dziecko przestało płakać, jak mocno je tulisz, kołyszesz, jak bardzo wychodzisz z siebie, by zaspokoić potrzeby swojego dziecka, z minuty na minutę zbliżasz się do usłyszenia słów: - Niech Pani w końcu zrobi coś z tym dzieckiem, żeby przestało płakać! Bo ze mnie jest zła matka Pamiętam, jak dziś (mimo upływu nastu już lat), jak zimny pot spływał mi po plecach, z nerwów, jak rumieńce paliły moje policzki ze wstydu, że nie potrafię uspokoić własnego dziecka. - Jestem złą matką - myślałam. - Nie wiem, czego potrzebuje moje maleństwo. Nie potrafię mu pomóc. Zobacz też: Popsute dziecko - felieton matki po wizycie w szpitalu Wystarczyłaby mi obojętność Nie oczekiwałam wsparcia od obcych osób, ale nie spodziewałam się też takiego piętnowania. Wystarczyłaby mi ich obojętność. - Idźcie sobie dalej! - błagałam w myślach) - Nie patrzcie tak na mnie! Biegnijcie na autobus, metro, spieszcie się do pracy! Gromiące spojrzenia nie były jednak najgorsze. Mogłam przecież udawać, że ich nie widzę, bo całą uwagę i tak koncentrowałam na dziecku, ale słowa ... Te potrafiły zaboleć. Zaskakujące skąd w nas – kobietach, matkach , tak mało zrozumienia dla innych kobiet. Piszę o kobietach, bo chyba nigdy żaden mężczyzna nie skarcił mnie za bycie złą matką. Nigdy też inna młoda kobieta, nie była mi wroga, za to te, które wydawałoby się, że powinny wiedzieć, przez, co przechodzę, bo same odchowały już własne dzieci, były najgorsze. To one cmokały z dezaprobatą, kręciły głowami, wykrzywiały policzki w dziwnym grymasie, jakbym śmierdziała niczym psia kupa. To one próbowały mnie skarcić słowami, upokorzyć. Skąd w kobietach tyle jadu? Dlaczego tak ciężko znieść im płacz małego dziecka skoro widzą, że nic złego mu się nie dzieje? Czy spotkały was podobne sytuacje? - piszcie w komentarzach Zobacz też: Dlaczego noworodek płacze? Poznaj powody i najlepsze porady!
Czy wiesz dlaczego to dziecko płacze? Obejrzyj poruszający film
Niemowlęta płaczą z tysiąca powodów, np. z głodu, zimna, dlatego, że coś im przeszkadza , czegoś boją etc etc. Ale czy mogą płakać ze wzruszenia? Obejrzyj poruszający film, który wywołał burzę w sieci.
Płacz niemowlęcia to coś, co trudno zignorować. Film zamieszczony w serwisie YouTube przez Аlаina Lеrоux trwa niewiele ponad dwie minuty, a ściska serce bardziej niż pełnometrażowy melodramat. Przeczytaj także: Dlaczego płaczesz, skarbie? Obejrzyj film, jest naprawdę poruszający: View oEmbed on the source website Bohaterem filmu jest dziesięciomiesięczne niemowlę, które płacze słuchając jak jego mama śpiewa piosenkę Roda Stewarta pod tytułem "Мy Неаrt Cаn't Tеll Yоu Nо." Jej tekst nie jest wesoły. Opowiada o rozstaniu, utraconej miłości, bólu. "Nawet nie wiesz, jaką torturą jest kochać kogoś, kto kocha kogo innego. To jest jak życie w piekle" – śpiewa mama, a dziecko sprawia wrażenie, jakby rozumiało każde słowo (choć oczywiście jest zbyt małe, by było to możliwe). W jego oczach niemal natychmiast pojawiają się ogromne łzy. Maluszek nie krzyczy, nie łka rozdzierająco, lecz cichutko płacze nie odrywając wzroku od śpiewającej mamy. Płaczące niemowlę stało się sławne: film miał ponad 16 tysięcy odsłon, był wiele razy udostępniany (m.in. na Facebooku) i wywołał wśród oglądających gorące emocje. Dziecko płacze, bo odczytuje emocje mamy? "Urocze!", "Ach, jakie słodkie dziecko!", "Ono odczytuje uczucia mamy!", "Jest takie wrażliwe!" – piszą zachwyceni ludzie. Niektórzy piszą o tym, że płakali wraz z maluszkiem, ktoś pokazał filmik swojej 3 i półmiesięcznej córeczce i ona także miała łzy w oczach. A może płacze, bo po prostu się boi? Nie wszyscy jednak są równie zachwyceni. Wiele osób uważa, że niemowlę płacze, bo mama śpiewa za głośno, a ono zwyczajnie się boi. "Jeśli dziesięciomiesięczne dziecko płacze, to znaczy, że jest przestraszone, smutne, zdezorientowane, zaniepokojone albo je coś boli. To dziecko nie potrzebuje śpiewu mamy tylko tego, żeby je przytuliła!" – napisała jedna z komentujących osób. Niektórzy piszą wręcz, że mama torturuje maluszka swoim śpiewem. A jakie jest twoje zdanie? Dlaczego to dziecko płacze? Ze wzruszenia? Ze strachu? Z jeszcze innych powodów? Czy dzieciom powinno się śpiewać tak smutne piosenki? Wyraź swoją opinię w komentarzach pod tekstem. Polecamy także: 7 rzeczy, których nie lubi niemowlę
Jak nauczyć dziecko samodzielnego spania? - film
Zobacz porady psychologa, które pomogą ci nauczyć dziecko przesypiania całych nocy.
Według psychologów nie ma trudnych niemowląt, są tylko takie, które mają trudności (np. z zasypianiem, jedzeniem itd.) Jak postępować z takim maluszkiem?
1. Zaakceptuj je takie, jakie jest Dzieci są różne: spokojne i mniej spokojne. Jedne i drugie potrzebują miłości i bezwarunkowej akceptacji. 2. Spróbuj zachować spokój To czasem bardzo trudne, ale twoja złość tylko pogarsza sytuację. Jak sobie radzić z emocjami? 3. ...zrozumieć dziecko Twoje dziecko nie płacze po to, by zrobić ci na złość. Po prostu jest na takim etapie, że nie potrafi inaczej powiedzieć „Mamo, potrzebuję twojej pomocy”. Podobnie jest z innymi denerwującymi zachowaniami: są po coś, czemuś służą. To ich brak powinien niepokoić. 7 denerwujących zachowań niemowlaka, które świadczą o nim… dobrze. 4. …i pomóc mu Niemowlę płacze, marudzi albo nie śpi (choć powinno) najczęściej dlatego, że ma jakiś konkretny powód. Spróbuj rozwiązać jego problem. Jak sobie radzić, gdy niemowlę jest nieznośne? 5. Poczekaj chwilę Maluch nie może uspokoić się na zawołanie. Nie planował płaczu i nie jest w stanie go „od ręki” zakończyć, nawet gdyby bardzo tego chciał. 6. Ułatw sobie życie - zaplanuj dzień Stały rytm wpływa na dzieci kojąco. Drażliwe niemowlęta potrzebują harmonii jeszcze bardziej niż pozostałe. 7. Poznaj swoje dziecko Wiedząc kiedy dziecko jest najbardziej rozdrażnone (np. wtedy, gdy chce mu się spać) będziesz mogła uprzedzać nieprzyjemne sytuacje ( i np. kłaść je spać, zanim stanie się naprawdę nieznośne, bo wtedy ze spania nici). 8. ...i rozśmieszaj je Z wieloma problemami łatwiej sobie poradzić, gdy ze zmagań robi się zabawę. Poczucie humoru i widok roześmianej buzi malucha pomoże także tobie. Jak rozśmieszyć niemowlę (a przy okazji siebie?) 9. Nie pakuj się w tarapaty Jeśli wiesz, że twoje dziecko nie znosi supermarketów, staraj się go tam nie zabierać. Gdy czekasz z malcem na szczepienie, zabawiaj go, zanim z nudów zacznie rozrabiać. Unikaj tego, czego nie znosi. Czego nie lubi niemowlę? 10. Ciesz się dobrymi chwilami Gdy człowiek jest zmęczony, zestresowany i niewyspany, łatwo je przegapić. A przecież są!
Jak sobie poradzić ze zbuntowanym dwulatkiem? 7 praktycznych rad
Dziecko krzyczy, jakby ktoś obdzierał je ze skóry, tylko dlatego, że chcesz wyjść na spacer lub odmawiasz kupna batona? Nie poddawaj się. Walcz. Tylko mądrzej niż maluch! Są na to całkiem niezłe sposoby.
Z twoim dzieckiem wszystko jest w porządku! Napady złości i ataki histerii w drugim i trzecim roku życia są czymś normalnym. To istotny etap w rozwoju malucha. Mówiąc „nie”, protestując, walcząc o to, żeby pójść w prawo, a nie w lewo, dzieci uczą się niezależności. Wrzeszczą, tupią i płaczą, bo nie potrafią przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowie. Na szczęście bunt nie trwa wiecznie. Poza tym twoje dziecko musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Pomóż mu w tym. 1. Wymusza płaczem i tupaniem Bywa, że rzuca się na podłogę: uderza w nią pięściami, a czasem nawet głową. Najczęściej robi to w sklepie albo w innym publicznym miejscu, co sprawia, że masz ochotę zapaść się pod ziemię. ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy są niecierpliwe i mają alergię na słowo „nie”. Jeśli coś im się podoba, chcą to mieć natychmiast (nawet jeśli jest to sklepowy regał z proszkami do prania lub żywy dzidziuś w wózku). To jednak nie znaczy, że trzeba im ulegać, zwłaszcza że czasem robią to również dlatego, żeby się z nami podroczyć albo sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć. ➜ Co możesz zrobić? Nie masz zbyt dużego pola manewru, tłumaczenie dziecku czegokolwiek w tym momencie nie ma sensu – i tak nic do niego nie dotrze. Czekaj, aż atak furii minie, i uważaj, by maluch nie zrobił sobie krzywdy. Przytul go, a jeśli na to nie pozwala, bądź obok. Jeśli to możliwe, weź go na ręce i zabierz w spokojniejsze miejsce (np. tam, gdzie jest mniej ludzi). Jeśli nie, nie denerwuj się i puszczaj mimo uszu uwagi „publiczności”. Gdy malec się uspokoi, wytłumacz mu, że nie wolno się tak zachowywać. Zobacz też: Czy dwulatek może iść do przedszkola? Rozmowa z ekspertem 2. Szarpie się i wyrywa na ulicy Chce wbiec na jezdnię, ucieka, wyrywa się, gdy trzymasz go za rękę, dostaje ataku furii, gdy chcesz wejść z nim na pocztę (a nie np. do apteki). ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Z tych samych przyczyn, o których była mowa wcześniej. Malec może rozrabiać również dlatego, że grzeczne chodzenie za rękę po prostu go nudzi. Zdarza się także, że wyrywa się, bo trudno mu za tobą nadążyć albo jest zmęczony, a co za tym idzie – rozdrażniony. ➜ Co możesz zrobić? Zwolnij. Trzymaj malca mocno za rękę (będzie ci wygodniej, jeśli zamiast torebki zsuwającej się wiecznie z ramienia będziesz mieć plecaczek albo torbę przewieszaną na ukos przez ramię) i wytłumacz mu (w spokojnej chwili), dlaczego nie możesz go puścić. Jeśli płacze i krzyczy, zatrzymaj się i poczekaj, aż ochłonie (chyba że jesteście na środku ulicy, wtedy nie ma wyjścia – weź go na ręce i zanieś na chodnik). I jeszcze jedno: pozwól maluszkowi wyszaleć się w bezpiecznym miejscu, np. w parku czy na ogrodzonym placu zabaw. [CMS_PAGE_BREAK] 3. Bije, kopie, gryzie A także popycha, szarpie za włosy lub ubranie, strąca okulary, słowem: zachowuje się agresywnie wobec ciebie albo innych osób. ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Dzieci są impulsywne i dążą do celu wszystkimi dostępnymi sposobami. Nie wiedzą jeszcze, że bijąc itd., sprawiają innym ból albo przykrość. A nawet jeśli wiedzą, to nie potrafią się jeszcze kontrolować. Muszą się przecież tego nauczyć. ➜ Co możesz zrobić? Nie wolno ci zgadzać się na takie zachowanie (ani ulegać pod jego wpływem), bo będzie się powtarzało coraz częściej. Powiedz stanowczo: „Nie wolno bić/szarpać”. Jeśli maluch nie reaguje, przytrzymaj go, złap go za rękę, wynieś z piaskownicy... Gdy ochłonie, wytłumacz, dlaczego nie wolno robić takich rzeczy („Nie wolno bić, bo to boli”). Naucz go przepraszać. Zobacz też: 4 łatwe kroki, jak bez płaczu zakończyć zabawę 4. Nie chce wyjść na spacer A potem nie chce wrócić z podwórka do domu. I tak w kółko. Nie poprzestaje na „nie”. Zapiera się, łapie za futrynę, płacze, itd. Efekt jest taki, że toczycie nieustanną walkę, a każda czynność zajmuje wam mnóstwo czasu. ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Wszystko przez potrzebę niezależności. Dziecko chce decydować o sprawach, które go dotyczą, i trudno mu dostosować się do ograniczeń. ➜ Co możesz zrobić? Spróbuj odwrócić jego uwagę. Gdy nie chce wyjść na spacer, zapytaj: „Zabierzemy misia na plac zabaw?” – pewnie połknie haczyk. Staraj się stawiać sprawę w taki sposób, by duma buntownika nie ucierpiała. Zamiast: „Idziemy się kąpać”, mów: „Wybierzemy zabawki do kąpieli”. Możesz też wykorzystać to, że dzieci lubią zabawne rytuały. Mój synek uwielbiał np. tupać w drodze do łazienki. Więc tupaliśmy... 5. Żelazne zasady Nie ma uniwersalnych sposobów na uspokojenie histeryzującego dziecka. Każde jest inne, więc to, co działa w wypadku jednego, może jeszcze bardziej rozzłościć inne. Warto jednak pamiętać, że: Maluchowi nie wolno pozwalać na wszystko, ale też nie ma sensu wszystkiego mu zabraniać. Twoja złość w niczym nie pomoże. Gdy masz ochotę stłuc malca na kwaśne jabłko, weź głęboki oddech i postaraj się go zrozumieć. Jemu też jest źle! Do dziecka trzeba mówić jasno i zwięźle. Proste komunikaty typu: „Nie wolno bić, kopać, krzyczeć”, działają skuteczniej niż długie wywody. Lepiej zapobiegać. Staraj się nie dopuszczać do wybuchów złości. Gdy widzisz, że coś się święci, odwróć uwagę malca albo go rozśmiesz. Unikaj kłopotów. Wybieranie się na zakupy w chwili, gdy masz mało czasu, a dziecko jest zmęczone lub rozdrażnione, to najprostszy przepis na awanturę. Pamiętaj, że najlepsze są pochwała i nagroda. Chwal za każdą sytuację, w której maluch zachował się, jak należy. Zobacz też: 3 proste zabawy logopedyczne dla dwulatka
Zwykle słodki i uśmiechnięty maluch nagle przeistacza się w wyjącą i piszczącą syrenę strażacką. Dla rodziców to szok. Jak na takie zachowanie reagować?
Takie napady zdarzają się wszystkim, nawet najbardziej spokojnym dzieciom. Świadczą o tym, że mali ludzie dorastają. Każdy maluch chciałby, by mama w lot zrozumiała jego potrzeby. Krzycząc, chce ci powiedzieć: „Mam mokro”, „Jestem głodny”, „Nudzę się”. Zdarza się i tak, że przeraźliwy pisk to test twojej wytrzymałości. Dziecko, które nie umie jeszcze mówić, właśnie w taki sposób pragnie zwrócić na siebie uwagę mamy. Pewnie zauważyło taką zależność: piszczę – ktoś się pojawia, piszczę – wzbudzam zainteresowanie wszystkich wokół. Jeżeli radośnie się przy tym uśmiecha, możesz być pewna, że dobrze się bawi, obserwując efekty swoich poczynań. Nawet jeśli przy okazji wystawia na ciężką próbę twoją cierpliwość... Możesz oczekiwać, że dwulatek, który potrafi już mówić, postara się wyartykułować swoją potrzebę nie piskiem, lecz słowami. Nie martw się jednak, gdy słodkiemu aniołkowi czasem rosną różki i próbuje wrzaskami oraz złością coś wymusić. Takie zachowanie jest typowe dla jego kompanów z piaskownicy. Zaczyna się mniej więcej pod koniec pierwszego roku życia. U większości dzieci osiąga ono apogeum w drugim i trwa do mniej więcej czwartych urodzin (a czasem dłużej). Czasem „preceder” zaczyna się od niewinnych pisków, a kończy na tupaniu i rzucaniu na podłogę. W takiej sytuacji każda mama czuje się tak, jakby została właśnie laureatką konkursu na najgorszego rodzica. Co wtedy robić? Masz prawo (i obowiązek) reagować na tego rodzaju histerię (praktyczne rady obok). I nie pozwól, by dziecko zamieniło się w małego manipulanta. Łatwiej zachowasz spokój, pamiętając, że takie zachowania są typowe i naturalne dla tego wieku. Weź to na chłodno Nie unikniesz napadów złości, ale możesz je złagodzić i zminimalizować. Upewnij się, że dziecku nic nie dolega. Musisz mieć pewność, że przyczyną płaczu i pisku nie jest ból. 1. Bądź opanowana, by jeszcze bardziej nie podsycać złości malucha. 2. Staraj się mówić po cichu. Nie spowoduje to chęci przekrzyczenia cię i pomoże dziecku odzyskać równowagę. 3. Okaż zrozumienie: „Wiem, że to trudne, gdy się nie dostaje tego, czego się chce. Mama też czasem się złości”. 4. Odwróć uwagę maluszka. Może zajmiesz go ulubioną zabawą, książką. Przytul smyka – czasem mocny uścisk pomaga mu wziąć się w garść. 5. Usiądź obok dziecka, by nie czuło frustrującej różnicy wielkości między sobą a tobą. 6. Zignoruj atak. Często dobrym działaniem bywa brak działania (pod warunkiem że maluszek nie zrobi sobie krzywdy). Jeśli dziecko nie ma publiczności, zrezygnuje z występu. 7. Nie ulegaj żądaniom złośnika. Jeśli tak postąpisz, odgrywanie scen stanie się stałym sposobem twojej pociechy na osiąganie swego. Ekspert odpowiada Małgorzata Ohme psycholog, psychoterapeuta i wykładowca w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Jak sobie poradzić z tym trudnym etapem rozwoju dziecka? Maluchy uczą się rozpoznawać i okazywać uczucia, także te negatywne. Dlatego krzyczą, kopią, plują. Istotne, by nie blokować złości, ale nauczyć malca, by wyrażał ją w inny sposób. Warto o tym porozmawiać, gdy się uspokoi. Taka rozmowa mogłaby wyglądać tak: – Widzę, że jesteś zły (nazywasz emocje), bo nie kupiłam ci żelków (pokazujesz, że rozumiesz powód). Ale kiedy krzyczysz, nic nie słyszę i nie podoba mi się to (negujesz sens tego zachowania). Powiedz mi, gdy się zezłościsz, a jeśli nie masz ochoty o tym rozmawiać, odwróć się plecami i podskocz trzy razy (uczysz maluszka innego zachowania). A gdy będziesz już bardzo zły, wybierzemy jedną z poduszek i będziesz ją boksował (to informacja, że akceptujesz złość dziecka).
Gdy dziecko nie przepada za myciem głowy
Gdy zbliża się pora kąpieli, twój smyk wpada w histerię. Przeczaj rady innych matek, które znalazły wyjście z tej sytuacji.
Nie mam już siły. Moje kochane maleństwo nienawidzi myć głowy! Gdy zbliża się pora kąpieli, smyk wpada w histerię. Krzyczy, płacze, tupie... Nie jestem w stanie zagonić go do łazienki, a kuszę go zabawkami, namawiam, zachęcam różnymi atrakcjami. Nic nie działa, a przecież muszę mu umyć włosy. Co mogę zrobić, aby moje dziecko nie wpadało w szał podczas kąpieli? Luiza z Rudy Śląskiej Trudno przekonać dziecko, że mycie głowy to zabawa, jeśli po twarzy leje się woda, a do oczu dostaje piana. Jedyne, co można zrobić, to ograniczyć te przykre doznania i tak myć dziecku włosy, by jego buzia była sucha. Na przykład posadzić malucha na brzegu wanny (niech obejmie nogami mamę w pasie), jedną rękę podłożyć pod plecy dziecka, a drugą szybko polać głowę wodą. Starszego smyka można poprosić, aby osłonił twarz zwiniętym ręcznikiem. Ustaw zabawki wyżej Zastanawiałam się, jak namówić moją córeczkę do odchylania głowy podczas jej mycia – tak by sama to robiła, najlepiej z przyjemnością. I wpadłam na pomysł! Ustawiłam jej ulubione zabawki na parapecie – mam szczęście, że w łazience jest malutkie okno (ale gdyby go nie było, to pewnie niektóre zabawki „przykleiłabym” – są takie wyposażone w przyssawki – do kafelków albo po prostu zawiesiłabym na ścianie). Teraz kiedy przychodzi chwila na mycie głowy, szybko odwracam uwagę malutkiej, pokazując gumowe kaczuszki czy inne zwierzątka stojące na półce. Otylka przygląda się im, wyciąga do nich rączki i przy okazji zadziera główkę, a ja w tym czasie myję jej włosy. Co jakiś czas zmieniam zestaw zabawek, żeby córcia się nie nudziła. Polecam! Katarzyna Przeprowadź lekcję Moja córeczka również bardzo długo nie pozwalała mi na mycie głowy. Wymyślałam więc różne sposoby, aby ją do tego namówić. Kupiłam specjalne rondo kąpielowe, żeby woda nie spływała do oczu. Niestety, maleńka nie chciała go nawet przymierzyć. Po kilku takich nieudanych próbach pomyślałam, że może trzeba pokazać jej, jak inni myją głowę. I tak też zrobiłam – po prostu zorganizowałam pokazową kąpiel. Wcześniej jednak maleńką przygotowałam do niej. Opowiadałam, że to będzie wyjątkowa lekcja, że bez jej pomocy ani rusz. Kiedy przyszedł czas na kąpielowe zajęcia, najpierw ja umyłam głowę, oczywiście z pomocą córeczki, a potem maleńka... Również z moją pomocą. Ależ się zdziwiłam, gdy okazało się, że to podziałało. Sukces! Teraz nie ma problemu z myciem głowy, córeczka chętnie to robi. Gdy zaczyna marudzić, wtedy staram się uatrakcyjnić kąpiel. Na przykład nie moczymy włosków pod prysznicem, tylko nabieramy wodę w butelki po szamponach. Takie polewanie główki przy okazji jest świetną zabawą. Ewa Kup rondo kąpielowe Proponuję wypróbować specjalne rondo kąpielowe. U mnie zdało egzamin. I to na piątkę! Można je kupić np. w sklepie z artykułami dla niemowląt. Wykonane jest z miękkiego, elastycznego tworzywa, dzięki czemu idealnie dopasowuje się do małej główki. Rondo jest jak daszek – nie pozwala, by szampon i woda dostały się do oczu maluszka. Moje dziecko je zaakceptowało. Teraz kąpiel stała się wreszcie przyjemnością – dla wszystkich. Czego życzę także innym mamom. Aldona Skróć czuprynkę Mój synek, kiedy był niemowlęciem, uwielbiał się kąpać. A mycie głowy nie było żadnym problemem. Jednak po pierwszych urodzinach maluszka coś zmieniło się w jego zachowaniu. Wystarczyło, że zbliżałam dłonie do głowy Kacpra (gdy siedział w wannie), ten wpadał w szał i kategorycznie nie pozwalał na dotykanie swoich włosów. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje. Pomyśleliśmy z mężem, że może to przez jego włosy – miał bardzo ładną i gęstą czuprynkę. A to oznaczało, że jej umycie zajmowało trochę czasu (do tego włosy się plątały, trudno było je później rozczesać). Choć było nam szkoda, postanowiliśmy je obciąć, i to na bardzo krótko. Efekt? Kacper wreszcie nie płacze i nie krzyczy, pozwala wyszorować głowę. Kąpiel jest teraz niezwykle przyjemna. A! Sprawdzają się też specjalne nakładki na głowę do kąpieli! Anna Bawcie się w salon fryzjerski Córeczkę namówiłam na mycie głowy w dość podstępny sposób! Pewnego razu powiedziałam Oliwce, że włosy jej ulubionej lalki są bardzo brudne i że trzeba je umyć – Zuzia ma długą, gęstą czuprynkę. Zaproponowałam córeczce zabawę w salon fryzjerski. Mistrzem nożyczek została oczywiście Oliwka! Było czesanie, ścinanie, ale też mycie włosów. Najpierw pokazałam malutkiej, ile szamponu trzeba nalać na dłoń, jak masować główkę... Jak się tym przejęła! Od tej zabawy córeczka chętniej nadstawia swoje włosy do mycia. Ola Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dziecko nie chce zostawać w domu z opiekunką, a każde twoje wyjście do pracy okupione jest szlochem dziecka. Co robić?
Wojtuś nie chce zostawać w domu z opiekunką, nawet z babcią! Każde moje wyjście do pracy okupione jest szlochem dziecka. Może powinnam zrezygnować z pracy? Małgosia To ostateczność. Jeśli dziecko po wyjściu mamy szybko się uspokaja i chętnie bawi się z osobą, która się nim opiekuje, jest wesołe, to konsekwencja w postępowaniu mamy powinna szybko rozwiązać problem. W takiej sytuacji trudne są tylko chwile rozstania. Jeśli natomiast malec protestuje przeciwko zostawaniu z kimkolwiek, to radzę nie zwlekać podczas wychodzenia z domu, lepiej zrobić to zdecydowanie, każdorazowo zapewniając malca o tym, że się do niego wróci o określonej porze, np. po tym, jak zje obiad. No i najważniejsze, wywiązywać się z tych umów. A po powrocie z pracy poświęcić synkowi dużo czasu, prasowanie może poczekać! Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Gdy dziecko na wszystko reaguje płaczem. Jak mu pomóc?
Co robić, gdy dziecko nie potrafi się bronić i we wszystkim ustępuje? Sprawdź, jak możesz mu pomóc - radzi psycholog.
Krzyś ma cztery lata i nie potrafi się bronić. Oddaje zabawkę, którą się akurat bawi, nie poprosi o tę, którą chciałby się bawić. Pozwala się popychać. Jego obrona to płacz. Jak mu pomóc? Renata Niestety, za takie zachowanie dziecka odpowiadają rodzice. Ich obawa przed tym, że ktoś posądzi malca o agresję, a ich samych o błędy wychowawcze, sprawia, że mówią smykowi: „Oddaj”, „Podziel się z kolegą”, gdy tylko jakieś dziecko wyciąga rękę po zabawkę pociechy. Tak działając, uczymy malca ustępowania. A co z dbaniem o dobre samopoczucie? Moim zdaniem Krzyś powinien wiedzieć, że nie zawsze musi oddawać swoją zabawkę dziecku. Poza tym proszę mu powiedzieć, że kiedy inny maluch zabiera mu coś, Krzyś może zawołać mamę na pomoc. To żaden wstyd! Czytaj też: Posłuszne dziecko to nie zawsze szczęśliwe dziecko Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Jak poradzić sobie z zazdrością u dwulatka? Psycholog radzi
Zosia nie lubi, gdy rodzice przytulają się. Jeśli masz podobny problem, dowiedz się, jak sobie radzić.
Moja dwuletnia Zosia jest o mnie bardzo zazdrosna. Od razu wpada w histerię, gdy widzi, że mąż siedzi przy mnie albo przytulamy się do siebie. Wtedy ucieka z krzykiem. Jak poradzić sobie z jej atakami zazdrości? Gabrysia Jak radzić sobie z zazdrością u dwulatka? Dwuletnie dzieci często działają według zasady: „wszystko albo nic” (albo mama jest tylko dla mnie, albo gniewam się na cały świat). Gdy maluszek tak się zachowuje, to tak naprawdę chce zwrócić na siebie uwagę. Dziecku nie podoba się, gdy rodzice przytulają się, bo całe zainteresowanie kierują na współmałżonka, a nie na pociechę. W ten sposób Zosia czuje się pominięta. Co można zrobić? Zaproście malutką na kanapę, poprzytulajcie się razem, zabawa w łaskotki i uściski ukoi żal. Zosia zobaczy, że razem też może być przyjemnie i że siedzący obok tata nie zabiera mamy, a wręcz przeciwnie – takie wspólne spędzanie czasu jest nawet radośniejsze. Proszę się nie martwić, z wiekiem córeczka wyrośnie z zazdrości, a duża dawka bliskości umocni Państwa rodzinę. Czytaj też: Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Malutkie dziecko potrzebuje Twojego „tak”. Ale zdarzają się chwile, gdy powinnaś mu się sprzeciwić...
Zastanawiasz się, jak maluszkowi można czegoś odmówić albo na coś nie pozwolić. A jednak! Kiedy półroczny szkrab pozwala sobie zmienić pieluszkę tylko wtedy, gdy obok siedzi babcia, albo domaga się, by mu dać do rączki widelec, nie masz wątpliwości, że czasem trzeba powiedzieć „nie”. Choć pragniesz dać swojemu dziecku wszystko, co możliwe, nieraz odmowa to wyraz mądrej i odpowiedzialnej miłości. W ten sposób również pomagasz maluchowi pokonywać kolejne, ważne kroki w rozwoju. 1. Twoje dziecko jest kimś innym niż Ty Przez dłuższy czas po urodzeniu maleństwo jest z Tobą tak silnie związane, że – z jego punktu widzenia – stanowicie jedność. Jego najważniejszym osiągnięciem w tym okresie życia jest więc uświadomienie sobie, że jest odrębną istotą. Pomagasz mu w tym, nieco zwlekając z zaspokajaniem potrzeb. Mama, która reaguje z prędkością błyskawicy na każdy grymas dziecka i bez przerwy czuwa przy łóżeczku, utrudnia maluszkowi dokonanie tego ważnego odkrycia. 2. Umożliwiasz maluchowi właściwe rozpoznanie jego potrzeb i uczuć Jeśli natychmiast, gdy dziecko zapłacze, zjawiasz się przy jego łóżeczku i od razu podajesz mu pierś, ono samo nie zdąży się zorientować, co tak naprawdę mu dolega. Maluszek powinien wiedzieć, jakie odczucia powoduje przemoczona pieluszka, a jakie bolący brzuszek, a także zorientować się, że na obie dolegliwości pomagają zupełnie odmienne działania mamy. Na tę bardzo ważną naukę potrzeba czasu – tej krótkiej chwili pomiędzy pierwszym załkaniem malca a Twoją reakcją na jego płacz. 3. Uświadamiasz dziecku jego ograniczenia, pokazujesz możliwości Załóżmy, że Twój roczny synek uwielbia, gdy prowadzasz go za rączkę po schodach. Ponieważ zawsze ulegasz jego prośbie i tak samo mu przy tym pomagasz, chłopczyk nie wie, że nie umie samodzielnie chodzić po schodach. Trwa w błędnym przekonaniu, że schody nie są dla niego żadną przeszkodą. Wydaje mu się, że sam sobie z nimi świetnie radzi i na pewno nie zrozumie Twojego zniecierpliwienia, gdy kolejny raz będzie się domagał wejścia na górę. Gdybyś mu czasem odmówiła, zorientowałby się, jakie są jego możliwości i jak wiele musi się jeszcze nauczyć. 4. Uczysz malca wiary we własne siły oraz samodzielności Na pewno nieraz zdarzało Ci się zastanawiać, jak bardzo należy pomagać dziecku w jego małych kłopotach. Czy na przykład ulegać maluchowi, który domaga się wieczorem usypiania wyłącznie na rękach? Niektóre mamy, aby oszczędzić dziecku wszelkich przykrości, wyręczają je w niemal każdej czynności, którą mogłoby samo wykonać (np. samodzielnie zasypiać w łóżeczku, przekręcać się z pleców na brzuszek itp.). Takie działanie nie zawsze przynosi pozytywne efekty. Nieprzyzwyczajone do wysiłku dzieci wyrastają po prostu na leniuszki lub – co gorsza – mogą wyciągnąć wnioski, że większość zadań jest ponad ich siły. Takie przekonanie zniechęca i prowadzi do przyjęcia biernej postawy w późniejszym życiu. Tymczasem gdy pozwalasz dziecku co wieczór nieco pomarudzić w łóżeczku, przekazujesz mu pozytywną informację – wiarę w to, że samo będzie umiało poradzić sobie z zasypianiem, że jest to w zasięgu jego możliwości.[CMS_PAGE_BREAK] 5. Nie budujesz fałszywego obrazu świata, w którym dziecko ma wszystko Ogromna miłość do szkraba sprawia, że łatwo ulegać wszelkim jego zachciankom. Jeśli nie ma on innych doświadczeń, rośnie w przekonaniu, że może mieć, co tylko zapragnie. Czasem dopiero w przedszkolu przeżywa szok. Nagle odkrywa, że nie wszystko należy się właśnie jemu, a nad wieloma zadaniami musi się mocno natrudzić. To rozczarowuje. 6. Sprawiasz, że maluszek czuje się pewniej i bezpieczniej Psychologowie już dawno odkryli, że nic tak nie niepokoi i nie frustruje malutkiego człowieka, jak brak ograniczeń. Świat bez ram i zakazów jest niejasny, nieokreślony – a przez to groźny i nieprzyjazny. Maluszki potrzebują czytelnych schematów, powtarzających się rytuałów, które porządkują rytm dnia, oraz reguł wyznaczonych czasami właśnie... przez zakazy. 7. Nie obawiaj się łez Płacz malucha jest nie tylko wołaniem o pomoc. To także sposób porozumiewania się z Tobą i wyrażania emocji. Zanim podbiegniesz do malca, postaraj się rozpoznać również własne pragnienia i uczucia. Nie działaj automatycznie Zanim chwycisz butelkę lub podasz pierś, zastanów się, czy to możliwe, by nakarmiony pół godziny wcześniej malec znów był głodny. Nie podbiegaj od razu do kwilącego maleństwa, gdy nie ma wyraźnej przyczyny jego płaczu. Być może w tym krótkim czasie maluszek sam da Ci znak, czego teraz najbardziej potrzebuje. A może uśnie? Pozwól dziecku od czasu do czasu na krótki płacz bez powodu Zrobiłaś wszystko, by ukoić maleństwo, i nic nie przyniosło rezultatu? Być może to właśnie jest moment, kiedy powinnaś pozwolić mu po prostu popłakać. Czasami powodem płaczu jest... chęć popłakania. W ten sposób malec pozbywa się emocji spowodowanych np. nagromadzeniem wrażeń po wizycie rodziny czy nadmiarem bodźców. A Twoje zdenerwowanie może tylko nasilać jego niepokój. Bądź przekonana do swoich decyzji Zanim postanowisz, że nie będziesz brała niemowlaka do swojego łóżka na noc, rozważ argumenty za i przeciw. Zastanów się, czy ta decyzja zapadła pod wpływem chwilowego nastroju (np. kilku wyjątkowo trudnych nocy), czy jest to świadome postanowienie podyktowane dobrem malca i rodziny. Jeśli nie będziesz przekonana w 100% do słuszności swoich racji, dziecko od razu to wyczuje. Twoje wahanie spowoduje u niego niepokój. I odwrotnie – spokojna i uśmiechnięta twarz mamy upewni je, że to, co się z nim dzieje, jest dla niego dobre. Bądź przygotowana na początkowe protesty dziecka Zmiana nawyków wymaga czasu. Jeśli np. postanowisz rocznemu maluchowi podawać w nocy tylko wodę, licz się z tym, że przyzwyczajony do kaszki smyk będzie się buntował. Od Twojej konsekwentnej postawy i silnej woli zależy, czy Wam się uda, czy nie. Zastanów się, co Ci utrudnia mówienie „nie” Bywa, że rodzice nie potrafią odmówić dziecku bezustannego noszenia na rękach, bo sami w dzieciństwie odczuwali brak tego rodzaju kontaktu. Czasem mama daje kolejne ciasteczko pulchnemu maluszkowi, bo sama ma nawyk zajadania własnych smutków i niepowodzeń. Dlatego, zanim automatycznie zareagujesz na płacz czy prośbę dziecka, zastanów się, czy aby nie spełniasz własnej, niezaspokojonej w dzieciństwie potrzeby. Pozwól sobie na błędy Nie każda Twoja decyzja będzie słuszna, choćbyś nie wiadomo jak się starała. Pocieszające jest to, że nawet jeśli dopiero z czasem nauczysz się odczytywać potrzeby dziecka, to efekt będzie tak samo dobry. Z każdą próbą wzrastają Wasze szanse na udane wzajemne porozumienie. A co za tym idzie, na udane kontakty dziecka z innymi osobami. Aleksandra Grzyb