Moje dziecko płakało w tramwaju. Słowa staruszki mnie zmroziły
Jeden krótki wpis na Threads wystarczył, żebym na chwilę zatrzymała się przy ekranie i poczuła znajome napięcie. To była zwykła podróż tramwajem ze zmęczonym dzieckiem, a jednak stała się punktem zapalnym. Słowa staruszki nigdy nie powinny paść.
Kiedy przeglądałam Threads, trafiłam na historię młodej mamy, która opisała sytuację z tramwaju. To ten rodzaj wpisu, który z pozoru dotyczy drobiazgu, ale po kilku zdaniach widać, że chodzi o coś znacznie szerszego: o granice, emocje, o to, jak patrzymy na cudze dzieci, gdy znajdują się obok nas w przestrzeni publicznej. Autorka posta zaczęła od prostego obrazu. Tramwaj, godzina 14, powrót po dniu pełnym atrakcji. Dziecko zmęczone, przebodźcowane, po koncercie, chodzeniu po płocie i wyjadaniu truskawek z gofra. Ten szczegółowy opis dnia wybrzmiał bardzo życiowo, bez dramatyzowania. I właśnie w takim momencie, kiedy energia w małym człowieku nagle siada, pojawił się płacz. Nie opisany jako bunt, raczej jak naturalna reakcja na nadmiar wrażeń. Dziecko płakało w tramwaju. Spotkanie z obcą osobą Wpis szybko przechodzi do kluczowej sceny. Do płaczącego dziecka podeszła starsza pani. Zamiast neutralnej próby pomocy albo zwykłego milczenia, miała zwrócić się do dziewczynki słowami: „Jak będziesz niegrzeczna, to cię zabiorę”. Autorka przyznała, że ten komunikat ją zmroził. Takie zdanie, rzucone przez obcą osobę, zabrzmiało dla niej jak groźba i przekroczenie granicy, zwłaszcza że dziecko w tej sytuacji nie robiło nic „na złość”. Po prostu płakało, bo było zmęczone. W dalszej części posta mama wyjaśniła, jak rozumie zachowanie swojego dziecka. Napisała, że ono nie jest ani grzeczne, ani niegrzeczne, tylko jest człowiekiem, który komunikuje potrzeby w jedyny znany sobie sposób. Podkreśliła też, że nie powinniśmy oczekiwać od dzieci, że będą siedzieć cicho, nieruchomo i zachowywać się pod cudze dyktando, szczególnie kiedy ich organizmy dosłownie domagają się odpoczynku. Cały wpis można przeczytać tutaj. Komentarze pod wpisem na Threads. Wsparcie i zarzuty Historia wywołała sporą dyskusję. Pod postem pojawiły się komentarze wspierające mamę, ale też wiele wypowiedzi krytycznych. Część osób skupiła się nie na słowach starszej pani, tylko na samym fakcie płaczu dziecka w tramwaju. Wśród przytoczonych reakcji znalazły się między innymi takie głosy: „Nie wiem, ile Twoje dziecko ma lat, ja mojej 5-latce zawsze w takich momentach tłumaczę, że nie jesteśmy tu same, a krzyk może przeszkadzać innym” „A nie może twój wyjący brzdąc komunikować się ciszej? Ludzie wracają z pracy zmęczeni” „To jeśli wiesz, że twoje dziecko tak się zachowuje, to dlaczego nic z tym nie zrobisz?” Część komentujących uznała, iż mama powinna inaczej rozwiązać sytuację, na przykład zrezygnować z tramwaju i wziąć taksówkę, żeby odizolować dziecko od ludzi, którzy chcą odpocząć po pracy. Pojawiała się sugestia, że rodzic powinien przewidywać takie kryzysy u dziecka i eliminować je z przestrzeni publicznej. Inni próbowali podejść do sprawy bardziej po ludzku, pisząc o tłumaczeniu dziecku zasad wspólnego podróżowania. Nadal podkreślali jednak konieczność zadbania o komfort pozostałych pasażerów, bardziej niż o komfort dziecka. Wsparcie mieszało się z pouczaniem, a empatia z irytacją. Co tak naprawdę poruszyło autorkę posta W tej historii najmocniejszy punkt nie dotyczy jednak samego płaczu. Sprzeciw autorki wzbudziło coś innego: straszenie dziecka przez obcą osobę oraz przypisywanie mu etykietki „niegrzecznego”. Mama zwróciła uwagę, że płacz w takim momencie jest formą komunikatu, a nie dowodem złego wychowania. W jej interpretacji dziecko w tramwaju było po prostu przeciążone bodźcami, a nie „złe”. I to ten brak zgody na straszenie, a także stawanie w obronie dziecięcych emocji, stały się osią całego posta. Dyskusja pod wpisem pokazała dwa bardzo różne podejścia do obecności dzieci w przestrzeni publicznej. Jedni oczekują ciszy i pełnej kontroli, inni przypominają, że dzieci mają prawo do zmęczenia i gorszego momentu, a obcy dorośli nie powinni wchodzić w rolę wychowawców, zwłaszcza gdy robią to przez strach. Wpis z Threads skończył się mocnym zdaniem o tym, że nie powinniśmy wymagać od dzieci zachowań „pod nasze dyktando”. Patrząc na skalę reakcji, widać, że to nie była tylko historia o jednym tramwaju. Raczej opowieść o tym, jak często nie dostrzegamy w dzieciach... dzieci. Źródło: Threads Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
Niespokojny noworodek to problem wielu rodziców. Poznaj 8 najczęstszych powodów płaczu niemowlęcia
Niespokojny i płaczliwy noworodek to trudność, z jaką spotyka się wielu młodych rodziców. I choć to nie zawsze jest łatwe, trzeba znaleźć przyczynę jego niepokoju, by mu pomóc.
Powodów, dla których noworodek może być niespokojny, rozdrażniony i płaczliwy, jest wiele. Ale nawet wtedy, kiedy z twojego, dorosłego punktu widzenia są to rzeczy błahe, dla niego stają się najważniejsze. Bo sprawiają dyskomfort, a nawet ból. Nic dziwnego, że malec sygnalizuje całym sobą, że ma dość i oczekuje pomocy. Ba, próbuje ci to nawet powiedzieć na swój niedoskonały i najpewniej niezrozumiały jeszcze dla ciebie sposób. Wsłuchuj się więc w głos dziecka, obserwuj je uważnie, a w końcu zacznie być dla ciebie oczywiste, co malec chce ci zakomunikować. A jeśli karmisz naturalnie, pamiętaj, że pierś – wbrew pozorom – nie jest dobra na wszystko. Nie podawaj więc jej dziecku za każdym razem, gdy tylko zakwili. Bo cóż pomoże płynące z piersi mleko, gdy maleństwu dokucza swędząca skóra albo gdy jest mu za duszno? Noworodek może być niespokojny, ponieważ: jest mu niewygodnie otacza go za dużo bodźców jest zbyt zmęczony potrzebuje bliskości ząbkuje ma zły dzień jest chory lub coś go boli udzielają mu się twoje emocje Jest mi niewygodnie, mokro lub za gorąco Przyczyną dyskomfortu może być cokolwiek: szorstka metka czy za sztywna koronka przy ubranku, mokra albo za ciasno zapięta pieluszka, swędząca skóra, zbyt wysoka temperatura w pokoju lub przeciwnie – za niska itd. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Odpowiedź jest prosta i oczywista, jeśli chodzi o mokrą pieluszkę. Ale już rozpoznanie innych przyczyn niepokoju malca może sprawiać trudność, zwłaszcza niedoświadczonej mamie. Co wtedy? Warto podejść do rzeczy metodycznie, czyli po kolei sprawdzać, czy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/pielegnacja/przegrzanie-dziecka-moze-miec-grozne-skutki-jak-sie-objawia-29491-r1/" target="_blank" rel="noopener">dziecko nie jest przegrzane lub nie jest mu za zimno (jego kark powinien być ciepły, ale nie spocony!), czy coś go nie uwiera itp. w nadziei, że w końcu uda się zidentyfikować źródło problemu. Mam tego dość! Przebodźcowanie TEGO, czyli nadmiaru wrażeń: nadmiernego hałasu, zbyt absorbujących zabaw (tak, tak – zabawa też może zmęczyć), nazbyt wielu gości itp. Układ nerwowy noworodka i niemowlęcia nie jest jeszcze dojrzały i nie radzi sobie z tyloma bodźcami. Reaguje więc zmęczeniem. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Obserwuj malca i jego zachowanie. Jeśli dojdziesz do wniosku, że prawdopodobną przyczyną jego niepokoju może być to, co dzieje się wokół, wprowadź w życie wasze i dziecka zmiany. Choćby radykalne. Ogranicz do minimum liczbę gości. Ścisz radio, wyłącz telewizor. Unikaj jak ognia hałaśliwych i zatłoczonych miejsc: galerii handlowych, środków komunikacji miejskiej itp. Dzięki temu zmniejszysz także ryzyko „złapania” przez niemowlę wirusów czy bakterii. Jestem taaaki zmęczony, że nie mogę usnąć To częsta reakcja maleńkiego organizmu na dzień, a niekiedy tylko wieczór nadmiernie wypełniony emocjami. Zmęczenie jest tak duże, że noworodek jest niespokojny podczas karmienia lub nie może zasnąć. A im bardziej nie może zasnąć, tym bardziej jest zmęczony i niespokojny. Błędne koło! Co robić, gdy noworodek jest niespokojny wieczorem? Zadbaj o spokój, uregulowany rytm dnia, wprowadź codzienne rytuały i unikaj nadmiaru wrażeń. Zwłaszcza wieczorem. Czas po kąpieli to pora wyciszania malca i przygotowywania go do snu. Pobudzające zabawy, np. gilgotki z tatą zarezerwujcie na wcześniejsze godziny. Czuję się samotny Jak każdy z nas dorosłych, a może jeszcze bardziej, maleńki człowiek odczuwa niekiedy samotność. Potrzebuje bliskości – najlepiej twojej. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Trzeba po prostu być z osamotnionym niemowlęciem. Przytulić je, ponosić, pośpiewać. I cieszyć się tym, że jesteś dla niego całym światem. Bo to minie. Szybciej niż myślisz… Wychodzą mi ząbki Jeśli coś swędzi, a nawet boli, w dodatku trwa to tygodniami, to trudno zachować spokój, prawda? A u niektórych niemowląt właśnie w taki sposób przebiega ząbkowanie. Co robić, gdy niemowlę jest niespokojne? Ulgę przynosi zwykle podanie schłodzonego gryzaka, który cudownie koi ból. Można posmarować także rozpulchnione dziąsła specjalnym żelem kupionym w aptece. Mam zły dzień Tak, tak! Nawet noworodki i niemowlęta miewają kiepskie dni. Są rozdrażnione, niespokojne, marudne, a nawet płaczliwe, mimo że nic tego nie uzasadnia. Zachowują się tak… jakby wstały lewą nogą. Znasz to z własnego doświadczenia, prawda? Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? A jak sobie radzisz, gdy to ty sama masz kiepski dzień? Denerwujesz się na siebie czy przeciwnie – dopieszczasz, dbasz o siebie bardziej niż zwykle? No właśnie. Daj więc maleństwu to, co lubi najbardziej. Poświęć mu tego dnia jeszcze więcej czasu, uwagi i czułości: noś, przytulaj, głaszcz, śpiewaj, nuć. Coś mi dolega Nagła zmiana zachowania czy usposobienia dziecka jest często pierwszym sygnałem choroby. Doświadczone mamy mówią, że po prostu wiedziały, iż coś jest nie tak, zanim pojawiła się <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/goraczka-u-malucha-lub-starszaka-co-robic-gdy-pojawi-sie-podczas-zabkowania-lub-zapalenia-ucha-5-kwestii-o-ktorych-trzeba-pamietac-38617-r1/" target="_self" rel="noopener">gorączka czy wysypka. Skąd? Bo znają swoje dziecko i widzą, kiedy zaczyna zachowywać się inaczej niż zwykle. Co robić, gdy noworodek jest niespokojny? Bądź czułą obserwatorką. A gdy zauważysz coś niepokojącego, wzmóż czujność. No i nie zwlekaj z wizytą u pediatry, gdy obok rozdrażnienia zaobserwujesz u malca inne niepokojące objawy. Mama jest rozdrażniona Dzieci, również te maleńkie, są niczym sonar – doskonale wyczuwają atmosferę, jaka panuje wokół. I nie tylko wyczuwają, ale także przejmują ją od otoczenia. Jeśli jesteś zrelaksowana, niemowlęciu udziela się twój spokój. I odwrotnie – niepokój i towarzyszące mu nerwowe ruchy czy pośpiech mamy powodują, że mały człowiek staje się rozdrażniony. Co możesz zrobić w takiej sytuacji? Jakkolwiek jest to trudne, postaraj się coś zrobić, by nieco ochłonąć, gdy niemowlę jest marudne, niespokojne i płaczliwe, a ty zaczynasz mieć tego dość. Może jest obok ktoś, kto może cię wtedy zastąpić, tak byś choć na kilka, kilkanaście minut wyszła z domu? Jeśli nie, to wyjdź przynajmniej na kilka chwil do innego pomieszczenia. Otwórz okno i weź kilka głębokich wdechów. Policz do stu. Ochlap twarz zimną wodą. Tylko nie krzycz na dziecko i nie płacz przy nim! Pamiętaj, że ono nie zachowuje się tak, by zrobić ci na złość. Jemu jest po prostu źle. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/kiedy-noworodek-widzi-wzrok-noworodka-2110-r1/">Kiedy noworodek zaczyna widzieć? Jak widzi? [ZDJĘCIA] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/kangurowanie-to-korzysc-dla-calej-rodziny-19577-r1/">Kangurowanie – korzyść dla całej rodziny, nie tylko dla dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/noworodek-waga-i-wzrost-noworodka-4473-r1/">Waga i wzrost noworodka – jakie są idealne? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Alicja Karney Specjalista pediatra II stopnia, zastępca Dyrektora ds. Klinicznych Instytutu Matki i Dziecka
„Sąsiadka non stop wrzeszczy na syna. Wszystko słyszę przez ściany! Pytałam, jak pomóc, ale udaje, że nic się nie dzieje” [LIST DO REDAKCJI]
Szczerze mówiąc, znalazłam się w dość trudnej sytuacji. Jednocześnie obawiam się, że w trudniejszej sytuacji jest sąsiadka, a jeszcze trudniejszej – jej dwuletni synek. Dzień w dzień słyszę, jak sąsiadka non stop na niego krzyczy. To nie jest „normalny” krzyk, kiedy podnosimy głos na dziecko, gdy widzimy, że np. wsadza palec do gniazdka elektrycznego. To krzyk pełen bezsilności i agresji jednocześnie…
Wraz z płaczem 2-letniego dziecka ten wrzask staje się nie do zniesienia. Pracuję zdalnie z domu, sama mam dziecko w wieku przedszkolnym i… nie wiem, co robić. Zakładam słuchawki i czuję się podle Bywa, że sąsiadka wpada w jakiś szał i krzyczy wtedy naprawdę długo. Pewnego dnia postanowiłam siadać do pracy w słuchawkach, bo słysząc jej przekleństwa i płacz dziecka – zaczynałam nerwowo chodzić po domu, nasłuchując końca wrzasków. Ale kiedy mam te słuchawki na uszach – czuję się tak, jakbym odcinała się od problemu, udawała, że nic się nie dzieje. A przecież takie pełne agresji krzyki na malutkie dziecko to nie jest „nic”. Przecież nikt normalnie nie krzyczy na 2-latka dzień w dzień, nie wyzywa go od „wstrętnych gówniarzy”, „podłych gnoi”, „durniów”. Krzyczy też m.in.: „Żryj!”, „Przestań drzeć mordę!”, „Skończ piłować tego ryja!”. Rozmawiałam z sąsiadką Wszystko zaczęło się 3 miesiące temu. Od pojedynczych wrzasków. Nie mniej, już wtedy zaniepokoiło mnie to i postanowiłam porozmawiać z sąsiadką. Rozmawiałyśmy „normalnie”, o dzieciach, że na urlopie wychowawczym bywa trudno… Dowiedziałam się, że dużo łatwiej było jej, gdy mąż pracował zdalnie, z domu, ale od czerwca jego dział wrócił do pracy stacjonarnej. Zanim jej mąż, wracając do domu, przebije się przez pół Warszawy, jest godzina 18 albo później. Podczas tej rozmowy sąsiadka nie sprawiała wrażenia sfrustrowanej ani agresywnej. Była wręcz pogodna. Na koniec powiedziałam jej, że pracuję w domu i zawsze chętnie zrobię sobie przerwę, jak będzie chciała wpaść na kawę. Że pogadamy, maluszkowi damy zabawki albo wspólnie się pobawimy… Zawsze, kiedy czuje, że ma np. gorszy dzień lub po prostu chce pogadać. Żeby pamiętała o mnie, gdy dzieje się coś nie tak. Podziękowała, zapewniła, że nic złego się nie dzieje, ale że chętnie skorzysta z zaproszenia i na tym się skończyło. Od tamtej pory jej nie widziałam, mimo że mieszkamy obok siebie. Ale słyszę ją codziennie. Coraz bardziej. To nie jest rodzina patologiczna Co jeszcze wiem o rodzinie sąsiadki? Że synek mimo dwóch lat umie powiedzieć tylko „aaa”. Że chodzi z nim do jakiejś poradni. Nie wydaje mi się, żeby w grę wchodził problem alkoholowy – ani jeśli chodzi o nią, ani o jej męża. To zwyczajni ludzie przed trzydziestką. On pracuje w jakiejś korporacji, ona wcześniej pracowała w sklepie z bielizną. Dziecko nie wygląda na zaniedbane, przynajmniej fizycznie. Zresztą, gdyby go biła – słyszałabym to na pewno przez ścianę. Ale kiedy sąsiadka krzyczy, dziecko jest przerażone. Płacz chłopca rozdziera serce. Być może właśnie te wielogodzinne krzyki w ciągu dnia sprawiają, że jego rozwój mowy jest opóźniony? Nie znam się na tym. Wiem tylko, że tak się nie da żyć. Zadzwonić na policję, mimo że nie dochodzi do rękoczynów? Przecież jeśli się wyda, że to ja – już nic nie będę mogła zrobić. Wejść do mieszkania w momencie, gdy sąsiadka wyżywa się na dziecku? Porozmawiać z jej mężem (kiedy jest w domu, sąsiadka nigdy nie podnosi głosu na dziecko)? Mój mąż uważa oczywiście, że nie powinnam się wtrącać. Że to ich sprawa, jak wychowują syna. Ale o wszystkim, co tam się dzieje w ciągu dnia, wie jedynie z moich opowieści. I według niego na pewno wyolbrzymiam. Tylko że wcale nie wyolbrzymiam. Beata (Warszawa) Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
„Zostałam wyproszona z autobusu, bo moje dziecko płakało. A przecież to tylko dziecko, ma prawo krzyczeć” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj spotkała mnie wyjątkowo przykra sytuacja. Jechałam z 2,5-letnim synkiem autobusem miejskim. Aleks od rana miał gorszy dzień i był wyjątkowo marudny. Nie podobało mu się, że nie jedziemy do babci samochodem, więc już na przystanku zaczął głośno płakać.
Próbowałam odwracać jego uwagę, zagadywać o pierożkach u babci, ale wszystko na nic. Uznałam więc, że przestanę reagować. Taki sposób poradziła mi koleżanka – według niej dzieci często płaczą, bo wiedzą, że mogą tym coś wskórać, wywołać u rodziców pożądaną reakcję. Najpierw tylko dziwnie patrzyli... W autobusie wciąż płakał. Udawałam, że nie słyszę. Żeby wiedział, że mnie to zupełnie nie rusza. Że ma prawo do swoich emocji, krzyku, ale ja – mam prawo do tego, by nie spełniać wszystkich jego zachcianek. W pewnym momencie zorientowałam się, że pasażerowie dziwnie na nas patrzą. Aleks po trzecim przystanku już bardziej udawał, że płacze, niż faktycznie płakał. To był bardziej taki krzyk. Uznałam to za dobry znak, z nadzieją, że wkrótce przestanie. Niestety, właśnie wtedy osoby, które jechały z nami autobusem, naskoczyły na mnie. Autobus jak więzienie u terrorystów??? Zaczęła kobieta, mniej więcej w moim wieku, czyli około trzydziestki. Mówiła głośno, ale raczej dlatego, bym ją usłyszała niż ze złości. Zaproponowała, żebym może wysiadła z synkiem, poczekała, aż się uspokoi i wsiadła do kolejnego autobusu. Zanim skończyła mówić, włączył się jakiś mężczyzna. Ten już krzyczał wyraźnie poirytowany. Że w miejscu publicznym takie zachowanie dziecka jest niedopuszczalne. I czy wiem, że terroryści torturują swoich zakładników, puszczając im nagranie dziecięcego płaczu. I że on właśnie czuje się jak zakładnik u kresu wytrzymałości. Akurat autobus zatrzymał się na przystanku. Kierowca chyba usłyszał awanturę, bo podszedł do nas i powiedział: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem”. Patrzyłam na niego jak osłupiała, a on: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem, bo muszę jechać dalej”. Wtedy wstałam, wzięłam Aleksa za rękę i wyszliśmy. W szczerym polu też by nas wysadził? Napiszę skargę! Synek przestał płakać, ale dalej poszliśmy już piechotą. Musiałam ochłonąć. W środku wszystko się we mnie trzęsło. Jak można porównać matkę z dzieckiem do terrorystów? Jak można wyprosić matkę z dzieckiem z autobusu? Tylko dlatego, że małe dziecko okazuje płaczem swoją frustrację? Małe dziecko, które dopiero uczy się panować się nad swoimi emocjami? Które – tak jak każdy człowiek – ma prawo do swoich emocji? Na samo wspomnienie tej sytuacji zaczynają trząść mi się ręce. Zamierzam napisać skargę na tego kierowcę. Nie znam jego nazwiska, ale wiem jaki numer miał autobus i o której godzinie był kurs. Mam nadzieję, że zachował się w ten sposób po raz pierwszy i ostatni. A gdyby to był autobus dalekobieżny? Też byśmy zostali wyproszeni? Na przykład w szczerym polu? Justyna Piszemy też o: Moje dziecko zjadło niemyte jagody i wylądowało w szpitalu. To straszne, co powiedziała lekarka! Głową dziecka wybił szybę w aucie. Teraz czeka na wyrok Porzucił malucha w przedszkolu, gdy odkrył, że to nie jego dziecko
Kolka u niemowląt: ile trwa, co pomoże dziecku?
Kolki u niemowląt pojawiają się około 3 tygodnia życia i mogą trwać nawet przez 3 miesiące. Podczas ataku kolki dziecko pręży się, gwałtownie podkurcza nogi i płacze – to najczęstsze objawy. Jednym ze sposobów radzenia sobie z kolką niemowlęcą jest masaż brzucha. Pomóc mogą również krople i rurki doodbytnicze. Warto wypróbować także metody zapobiegania kolkom u dzieci,
Kolki u niemowląt to naturalne zjawisko, najprawdopodobniej spowodowane niedojrzałością układu trawiennego malucha. Kolka niemowlęca nazywana jest koszmarem 100 dni. Nazwa związana jest z przybliżonym czasem występowania ataków kolki. Pierwsze kolki pojawia się u noworodka już pod koniec 3. lub 4. tygodnia życia i mogą utrzymywać się do 3. miesiąca (rzadziej dłużej). Spis treści: Kolka u niemowląt – co to jest? Jak rozpoznać kolkę niemowlęcą? Przyczyny kolek u niemowląt Kolka u niemowlaka a karmienie piersią Kolka u niemowlaka – leczenie Kolka u niemowląt – co to jest? Kolka niemowlęca jest jedną z częstszych dolegliwości u dzieci w pierwszym półroczu życia. Występuje u 33-43 proc. niemowląt. Atak kolki jest uciążliwy dla niemowlęcia i trudny do zniesienia dla jego opiekunów z powodu płaczu dziecka. Nie świadczy jednak o kłopotach ze zdrowiem – skurcze jelit występujące w trakcie kolki wynikają najprawdopodobniej z niedojrzałości układu pokarmowego dziecka. Ataki kolki niemowlęcej najczęściej zdarzają się wieczorami. Niemowlę, które ma kolki, wydaje się bardzo cierpieć, a wraz z nim cierpią rodzice. Rozdzierający płacz dziecka jest trudny do utulenia i stanowi duże obciążenie dla psychiki osoby opiekującej się dzieckiem. Jak rozpoznać kolkę niemowlęcą? Nie każdy płacz i ból brzucha u młodszego niemowlęcia jest spowodowany kolką. Ważne, aby umieć odróżnić objawy kolki od innych przyczyn niepokoju dziecka. Lekarze mówią o kolce u niemowlęcia, gdy dziecko nadmiernie krzyczy i nie daje się uspokoić. Specjaliści uznali, że o nadmiernym krzyku możemy mówić gdy: trwa co najmniej 3 godziny dziennie powtarza się co najmniej 3 razy w tygodniu przez minimum 3 tygodnie. Napadom krzyku podczas ataku kolki mogą towarzyszyć takie objawy jak: zaczerwienienie twarzy podkurczanie nóg oddawanie gazów trudności z wypróżnianiem. Typowa kolka niemowlęca najczęściej pojawia się wieczorami. Pierwszy jej atak może pojawić się już pierwszych tygodniach życia. Kolka niemowlęca zwykle ustępuje samoistnie ok. 4-5 miesiąca życia. Czasem dokucza dłużej i znika dopiero między 6-9 miesiącem. Objawy, które nie świadczą o kolkach u niemowląt? Zdarza się, że kolkę mylimy z innymi dolegliwościami niemowlęcia. Kiedy można wykluczyć kolki u dziecka? niemowlę nie krzyczy, tylko popłakuje z różnym natężeniem przed zaśnięciem łatwo się uspokaja, gdy je nosisz i kołyszesz płacze o różnych porach dnia. Wymienione objawy mogą świadczyć o stanie typowym dla noworodków, który jest określany jako marudzenie fizjologiczne. Przyczyny kolki u niemowląt Zdania na temat przyczyn kolki są podzielone. Jest kilka teorii mówiących o tym, co wywołuje kolki u dziecka. Aktualnie bierze się pod uwagę następujące teorie: kolkę powodują zaburzenia pracy przewodu pokarmowego, które prowadzą do bolesnych skurczów jelit. Zaburzenia mogą być spowodowane alergią na białka mleka krowiego, nietolerancją laktozy lub nadmiernym gromadzeniem się gazu w przewodzie pokarmowym, kolka może brać się z zaburzeń zachowania, które wynikają z nieprawidłowego kontaktu emocjonalnego rodzica (zwłaszcza matki) z dzieckiem, kolka może być skrajną odmianą zwykłego płaczu obserwowanego u większości niemowląt, kolka u niemowląt może być zaburzeniem na tle różnych przyczyn, których nie udało się jeszcze zdefiniować. Wśród bardziej szczegółowych przyczyn kolki u niemowląt wymienia się także: niedojrzałość układu pokarmowego – żołądek i jelita dopiero uczą się funkcjonowania, niedojrzałość układu nerwowego dziecka, nadmierne gromadzenie się gazów, połykanie powietrza w trakcie ssania piersi spowodowane złą techniką ssania, alergia pokarmowa – należy wziąć ją pod uwagę, gdy choruje na nią ktoś z bliskiej rodziny, kontakt z dymem papierosowym – dzieci palących rodziców częściej mają kolkę, stres rodziców – dzieci starszych i lepiej wykształconych mam częściej miewają kolkę. Być może dlatego, że kobiety te odczuwają więcej lęku o dziecko. ​ Lekarze coraz częściej mówią o psychologicznych przyczynach kolki u niemowląt – poprzez płacz i ból brzucha niemowlę odreagowuje napięcie, jakiego doświadcza w ciągu dnia. Prawdopodobnie właśnie dlatego ataki kolki pojawiają się często wieczorem. Kolka u niemowlaka a karmienie piersią Gdy niemowlę cierpi na kolki, nie należy przerywać karmienia piersią. Mleko matki jest najlepszym pokarmem dla dziecka, obecnie nie ma dowodów naukowych na to, że dieta mamy karmiącej mogłaby wywoływać kolki. Może się jednak zdarzyć, że dolegliwości kolkowe będą objawem alergii pokarmowej, wtedy lekarz może zaproponować wyeliminowanie z diety określonych pokarmów, aby sprawdzić, co szkodzi dziecku. Choć kolki niemowlęce nie są chorobą, cierpiące na nie dziecko powinien zbadać lekarz. Płacz tak małego dziecka może świadczyć również o zapaleniu ucha, zakażeniu układu moczowego, wadach przewodu pokarmowego. Lekarz pomoże wykluczyć te choroby. Kolka u niemowlaka – leczenie Choć na kolkę niemowlęcą nie ma jednej zawsze działającej metody, rodzice nie muszą być wobec niej bezradni. Najważniejsze to poznać przyczyny kolki. Jeśli dziecko cierpi z powodu bólu brzucha, można próbować zmienić pozycję, w której się je karmi, smoczek, z którego pije mleko, spróbować masażu lub noszenia w chuście. Bardzo często kolce da się zaradzić domowymi sposobami, bez korzystania z leków. Domowe sposoby na kolkę – co wypróbować na kolkę u niemowlaka: Zmiana pozycji podczas karmienia – jeżeli niemowlę ssie zbyt szybko pierś, krztusi się i przełyka łapczywie, spróbuj je karmić lekko odchylona do tyłu, tak aby mleko płynęło „pod górkę”. Dzięki temu dziecko będzie piło wolniej. Taki sposób karmienia polecany jest także w przypadku ulewania u niemowląt. Sprawdzenie, jak dziecko ssie – sprawdź, czy niemowlę w trakcie ssania obejmuje ustami większą część brodawki razem z otoczką. Jeśli dobrze chwyta brodawkę, jest mniejsza szansa, że w trakcie ssania nałyka się powietrza. Doradcy laktacyjni zalecają też, aby w wypadku kolkowych dzieci odciągać z piersi pierwszą partię mleka (1-2 łyżeczki). Karmienie częściej, ale nieco krócej – to także działa antykolkowo. Zalecane jest też, aby dziecko najpierw opróżniło jedną pierś, a dopiero potem ewentualnie przystaw je do drugiej. Mleko, jakie wypływa na początku, ma mniej tłuszczu, a więcej cukru, który może powodować kolkę. Przygotowanie ciepłych okładów lub kąpieli – podczas ataku kolki zrób rozgrzewający okład z pieluszki tetrowej (ogrzanej np. żelazkiem lub na grzejniku). Możesz też ogrzać brzuszek strumieniem powietrza z suszarki (nie gorącym), położyć na nim termofor z ciepłą wodą lub zrobić dziecku kąpiel w wanience. Ciepło rozluźnia mięśnie i łagodzi bóle brzucha. View Burdaffi on the source website Leki na kolki u niemowląt Jeśli domowe sposoby na kolkę zawiodą, warto wybrać się z dzieckiem do lekarza, który spróbuje ustalić przyczynę dolegliwości. Wskazane może być podawanie lekarstw, kropel na kolki lub użycie rurek do odgazowywania. 1. Herbatki ziołowe na kolki. Kiedyś sądzono, że herbatka koperkowa pomaga na kolki. Obecnie specjaliści odradzają podawanie jej niemowlętom oraz dzieciom do 4. roku życia. W przypadku bólu brzucha sprawdzić może się rumianek, który ma działanie rozkurczowe, oraz mięta, która łagodzi dolegliwości układu trawiennego. Zachowaj jednak ostrożność, ponieważ rumianek często uczula. 2. Krople na kolkę u niemowlaka. Leki na kolki u niemowląt przeważnie są dostępne w formie kropelek. Krople na kolkę można kupić w aptece bez recepty, ale małym dzieciom lepiej nie podawać ich na własną rękę. O tym, jakie krople podawać, powinien zdecydować pediatra. 3. Rurki do odgazowywania niemowląt. Coraz częściej proponowanym rozwiązaniem na bolesne wzdęcia, kolki i inne problemy z gromadzeniem się gazów w brzuchu jest rurka doodbytnicza dla niemowląt. Rurka, znana także jako kateter i kaniula, posiada ograniczniki, które teoretycznie zapobiegają zbyt głębokiemu jej umieszczeniu. Rurka stanowi jednak pewne zagrożenie przy niewłaściwej aplikacji: nawet wkładając ją bardzo płytko można uszkodzić zwieracz odbytu lub śluzówkę. Ważne: Niemowlakowi z kolką nie można podawać żadnych leków bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Zapobieganie kolkom u niemowląt Można też spróbować w porę zapobiec kolce u niemowląt. Aby nie doszło do bolesnych skurczów jelit: Pilnuj dziurki w smoczku – jeśli karmisz dziecko butelką, smoczek nie powinien mieć zbyt dużej dziurki. Powinien być w trakcie karmienia całkowicie wypełniony mlekiem. Najlepiej jest sprawić dziecku butelkę antykolkową. View Burdaffi on the source website Pamiętaj o odbijaniu – po karmieniu kładź niemowlę na swoim ramieniu i czekaj kilka minut, aż mu się odbije (nie musi się to zdarzyć zawsze). Noś dziecko w chuście – dzieci noszone w chuście przynajmniej przez dwie godziny dziennie o wiele rzadziej mają kolki niż maluchy bezchustowe. Noszenie pionowe (na brzuchu w pozycji żabki albo na ramieniu, jak do odbicia) pomaga także już podczas wieczornego napadu płaczu. Kanguruj – kangurowanie to kontakt dziecka z ciałem rodzica (skóra do skóry). Niemowlę całą powierzchnia brzuszka – od pępka do szyi – dotyka twojego ciała, a nóżki ma zgięte. Kontakt z twoim ciałem jest formą masażu dla brzuszka. Stosuj chwyt kolkowy – układaj dziecko na przedramieniu, brzuszkiem do dołu, by główka opierała się na dłoni, a rączki i nóżki zwisały po bokach i w tej pozycji nosisz dziecko. Masuj brzuch – otwartą dłonią kreśl kółka na brzuchu, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Lekko dociskaj dłoń, aby pobudzić jelita do pracy. Taki masaż brzuszka na kolkę rozkurcza jelita i działa uspokajająco. Uwaga: masaż skutkuje, gdy jest stosowany zapobiegawczo: nie w czasie ataku, ale kilka razy w ciągu dnia. Wtedy w brzuszku nie będą się gromadzić gazy. Otocz dziecko spokojem – wieczorem wyeliminuj wszystko, co może rozdrażnić dziecko. Na jego układ nerwowy mają wpływ np. migające obrazy z telewizora(to silny bodziec dla niemowlęcia), goście w domu albo podniesione głosy mamy i taty. Postaraj się, aby ostatnie godziny dnia upłynęły wam w spokoju. View Ediplayer on the source website Ucisz swoje emocje – dzieciom łatwo udziela się zły humor mamy, więc jeśli jesteś już zniecierpliwiona i wyczerpana, oddaj maleństwo w ramiona taty. Zabierz dziecko na spacer albo przejażdżkę autem. Wiele maluchów zasypia podczas takich wycieczek prawie natychmiast. Gdy wiesz, o której godzinie najczęściej zaczyna się atak, możesz wybrać się na spacer „zapobiegawczo’’. Odkręć kran albo włącz suszarkę – wiele maluszków uspokaja się i usypia pod wpływem monotonnych dźwięków. Wypróbuj działanie białego szumu. Nie rozbawiaj dziecka – po ostatnim karmieniu wieczornym powinno spokojnie strawić posiłek. Bibliografia: Hanna Szajewska, Kolka niemowlęca – skuteczność różnych metod leczenia, Klinika Gastroenterologii i Żywienia Dzieci Akademii Medycznej w Warszawie, Borgis – Nowa Pediatria 2/2002 Wessel M.A. et al.: Paroxysmal fussing in infancy, sometimes called „colic”. Pediatrics 1954, 14:421-34 Canivet C. et al.: Infantile colic – less common than previously estimated? Acta Paediatr. 1996, 85:454-8 Lucas A. et al.: Crying, fussing and colic behaviour in breast and bottle-fed infants. Early Human Development 1998, 53:9-19. Lucassen P.L. et al.: Systematic review of the occurrence of infantile colic in the community. Arch. Dis. Child. 2001, 84:398-403 Zobacz też: Czego nie powinna jeść karmiąca mama, kiedy dziecko ma kolkę? Najczęstsze przyczyny bólu brzuszka u niemowlaka 5 pozycji dobrych do karmienia piersią Konsultacja merytoryczna dr n. med. Lilianna Baran Pediatra, neonatolożka, Klinika Ginekologii i Położnictwa, Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza we Wrocławiu
Biały szum suszarki – jak działa na mózg dziecka, czy nie szkodzi?
Biały szum suszarki działa uspokajająco na większość dzieci. Ale nie wszystkie niemowlaki go potrzebują. Mamy dla was nagranie szumu suszarki oraz informacje, kiedy należy go puszczać, żeby nie zaszkodzić małemu dziecku.
Szum generowany przez suszarkę do włosów (także przez popularne szumiące zabawki) to inaczej biały szum. Nazwa kojarzy ci się z lekcją fizyki? Brawo. Czym właściwie jest? To monotonne, jednostajne dźwięki, które uspokajają, a nawet działają usypiająco. Ale nie tylko. Biały szum suszarki – jak działa na niemowlaka? Niektórzy próbują tłumaczyć, że biały szum przypomina odgłosy, które dziecko słyszało w brzuchu mamy. Ale jego działanie nie sprowadza się jedynie do naśladowania warunków panujących w czasie życia płodowego. Biały szum to dźwięk atrakcyjny dla mózgu. Jest przykrywką dla hałasu i przypadkowych odgłosów, które rozpraszają uwagę lub utrudniają zasypianie. W ten sposób sprawia, że dziecko relaksuje się, wycisza, zasypia i śpi spokojnie. Usypiający dźwięk suszarki – czy każde niemowlę go potrzebuje? Biały szum bywa ratunkiem dla maluchów, których nie da się uspokoić inaczej. Pomaga również niemowlętom cierpiącym z powodu kolki niemowlęcej. Mimo tych dobroczynnych właściwości, nie każde dziecko potrzebuje białego szumu. Niektórym niemowlętom do uspokojenia wystarczy kołysanie lub głaskanie po czole, inne – same zasypiają położone do łóżeczka. Jeśli przyzwyczaisz dziecko do dźwięku suszarki lub innych szumiących urządzeń, potem może nie chcieć bez nich zasypiać. Czy szum suszarki dla niemowlaka może szkodzić? Noworodki mają bardzo dobry słuch. Dodatkowo nie znają również głośnych dźwięków, bo podczas życia płodowego odbierały tylko przytłumione odgłosy. Lepiej, by w otoczeniu kilkutygodniowego malucha nie było hałaśliwych urządzeń. Ale nawet te, które emitują tzw. biały szum, nie powinny znajdować się blisko wrażliwych uszu dziecka. Dla szumiącej maskotki (jeśli jest potrzebna) warto znaleźć miejsce poza dziecinnym łóżeczkiem. View Burdaffi on the source website Biały szum nie tylko z suszarki Minęły czasy, gdy zdesperowani rodzice mieli popsute suszarki, bo włączone na dłużej przegrzewały się i przestawały działać. Dziś nie musisz też ryzykować awarii odkurzacza (dłuższa praca na pewno odbije się na jego silniku, nie wspominając o milionach rozpylonych w powietrzu roztoczy). Wbrew pozorom źródłem białego szumu nie musi być tylko <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zakupy/zabawki-do-usypiania-whisbear-szumisie-sterntaler-cloud-b-i-inne-4109-r3/">szumiąca zabawka. Biały szum to też: dźwięki deszczu zraszacza do podlewania ogródka prysznica wiatru w lesie. Wszystkie znajdziesz w internecie i bez problemu odtworzysz na smartfonie podczas usypiania dziecka. Są również specjalne aplikacje generujące biały szum. Szum suszarki dla niemowlaka – nagranie View oEmbed on the source website Z dobroczynnego działania białego szumu mogą korzystać również dorośli. Badania dowiodły, że słuchanie go przez osoby, które uczą się lub pracują, pomaga w skupieniu się i znacznie podnosi wydajność. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/dziecko-placze-przez-sen-30311-r1/">Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/sen/sposoby-na-nocne-krzyki-dziecka-3883-r1/">Dlaczego dziecko budzi się z płaczem i co wtedy robić? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/sen/sposoby-na-nocne-krzyki-dziecka-3883-r1/">​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/sen/sposoby-na-usypianie-19738-r1/">Jak usypiać niemowlę i układać je do snu? 11 sposobów na usypianie dziecka
Odeta Moro nagrała płaczącego syna. Już wcześniej mówiła o TRUDACH macierzyństwa
Nagranie, na którym niespełna 3-letni syn Odety Moro zanosi się płaczem, podzieliło mamy. Jedne podziwiają dziennikarkę za cierpliwość, inne są porażone jej dystansem i mówią głośno: nagrywanie płaczącego dziecka, zamiast uspokajania czy przytulenia, jest skandaliczne. Odeta Moro już jakiś czas temu opowiadała publicznie o trudach macierzyństwa. Przyznała, że bycie mamą to niezwykle ciężka praca.
Odkąd Odeta Moro urodziła drugie dziecko, próbuje nawiązać więź z innymi mamami. W mediach społecznościowych pokazuje, z czym mierzy się każdego dnia: jako mama kilkulatka, ale też jako kobieta, która zdecydowała się na późne macierzyństwo. Odeta Moro: „Macierzyństwo to najcięższa praca” W jednym z ostatnich wywiadów dziennikarka poruszyła ten temat. „Bycie matką to ciężka praca, najcięższa. Nie ukrywam, że późne macierzyństwo jest okupione większym wysiłkiem” – wyjawiła na łamach „Twojego Imperium”. Dodała jednak, że przy drugim dziecku pojawia się „większa świadomość i spokój”. O tym, że macierzyństwo daje w kość – niezależnie od wieku – wiedzą chyba wszystkie mamy. Która mama nie miała czasem ochoty, by rzucić wszystko i wyprowadzić się na drugi koniec świata? Albo przynajmniej zamknąć się na kwadrans w łazience, by się wypłakać, uspokoić myśli, ochłonąć… A jednak niektóre metody wychowawcze budzą ogromne emocje i dzielą mamy. Czytaj też: Dziecko w histerii, drze się jak opętane? Wystarczy, że przestaniesz robić tę jedną rzecz! Odeta Moro zamieściła film z płaczącym dzieckiem Tak było w przypadku Odety Moro, gdy opublikowała na Instagramie film, na którym mały Lew płacze i nie umie poradzić sobie z trudnymi emocjami. Sytuacja miała miejsce, gdy dziennikarka wracała z synkiem z placu zabaw – choć musieli już iść do domu, malec nie miał na to ochoty. „Do domu. Do domu. Gdzie jest dom?” – mówi na nagraniu dziennikarka, po czym dodaje: „Widzisz, już nie możesz oddychać, tak się oplułeś cały”. Choć taki widok to dla wielu rodziców codzienność, część mam obserwujących Odetę Moro uznała, że zamieszczenie takiego filmu w sieci to publiczne upokarzanie dziecka. „W takich momentach chyba lepiej zejść do poziomu dziecka i tłumaczyć, tłumaczyć, tłumaczyć. A nie nagrywać” – napisała pod filmem jedna z mam. „To jest bardzo nie w porządku i godzi w godność dziecka. Po prostu nie wrzuca się takich rzeczy, niezależnie od motywacji. To już nie jest normalizacja rodzicielskich trudności. To jest przekraczanie granic dziecka” – dodała druga. Całym sercem popieramy te słowa! Bo choć każda mama może mieć gorszy dzień, nie można lekceważyć emocji malca. Nigdy! Zobacz także: Anna Starmach pochwaliła się wózkiem dla dziecka. Jego cena zwala z nóg! Dorota Zawadzka przeżyła chwile grozy na placu zabaw: „Oczy dookoła głowy!” Maja Hyży wyznała, że milczała dla DOBRA DZIECI: „8 lat siedziałam cicho”
Ta historia podzieliła rodziców. Wychowujemy twardzielki, czy krzywdzimy nasze córki?
„Uczę ją po prostu (...) żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój” - czy ta dziewczynka wyrośnie na twardzielkę, czy osobę mającą problemy z emocjami?
„Mam córkę, 5 lat, którą staram się trzymać dość twardo. Uczę ją po prostu, by za każdym razem, gdy jest jej coś nie tak, to żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój. Pewnego razu, jesienią, wracałam z nią z zakupów. Moja córka, jako pomocnica mamusi, niosła dwie małe torebki w obydwu rączkach. Po wejściu na klatkę schodową trzeba było wejść po schodach na górę. Moja córka na jednym z poziomów się zakołysała i uderzyła (dość mocno) głową o kaloryfer. Nic nie powiedziałam, tylko patrzyłam, co zrobi. Widzę, że oczy jej się zaszkliły, opuściła głowę na chwilę, wzięła kilka szybkich oddechów, w końcu spokojnie powiedziała: "Już grzeją." Magdy Jethon "Pani Magdo, Pani pierwszej to powiem" Nie wiem, jak wasze, ale moje pierwsze uczucia, które pojawiły się po przeczytaniu tego tekstu to żal. Jako matka i psycholog uważam, że wyrażanie własnych emocji jest niezwykle ważne dla zdrowia psychicznego. Uczę tego moje dzieci. Wiem, że nie jest to łatwe, bo nawet dorośli mają z tym problem, a co dopiero dziecko, ale zachęcam je, by próbowały. W końcu nie ma złych czy dobrych emocji, tylko sposoby ich wyrażania. Jestem przekonana, że tłumienie ich nie przyniesie niczego dobrego. Żebyśmy się dobrze zrozumieli – nie zachęcam dzieci do wpadania w histerię, ale uczę sposobów radzenia sobie z emocjami, ich wyrażania, a nie tłumienia. Twarda babka czy mięczak Wydawało mi się, że większość rodziców ma podejście podobne do mojego, że ta historia budzi w nich jakieś uczucia, niestety komentarze pod tekstem świadczą, jak się myliłam. Karolina napisała: „Mnie w ogóle nie przeraża. Nawet nie uważam, że na bank robi jej krzywdę. Wszystko ma swoje zalety i wady. Ja wybrałam inaczej. Ona wybrała tak. Na kogo wyrośnie jej córka - nie wiem. Być może po prostu na twarda babkę? (...)”. W innym poście dodaje: „Może będzie super szefową w korporacji i będzie zarządzać setką ludzi bez skrupułów”. W innym komentarzu czytamy: ”Każdy wychowuje dzieci, jak uważa, nie nam krytykować, ani oceniać, bo nie chcielibyśmy być oceniani przez druga stronę”. Ja niestety uważam, że są sytuacje, w których jasno należy powiedzieć – ta metoda nie jest dobra dla dziecka. Nie można przymykać oczu, tłumacząc, że nie będziemy się wtrącać, bo każdy wychowuje, jak chce. Jeśli ktoś bije dzieci, będę mówić – to jest złe. Jeśli ktoś każe kilkulatce radzić sobie samej z emocjami – to nie jest dobre. Nawet nie chcę myśleć, co musi czuć dziecko, które ucieka się do kłamstwa, żeby ukryć swój ból i zadowolić matkę. Może i jest to sposób na wychowanie twardzielki, a nawet szefowej zarządzającej setką ludzi bez skrupułów, jeśli tak, to ja nie chcę, by moje córki były twardzielkami. Zobacz też: Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
Po przeczytaniu tego nie pozwolisz dziecku spać samemu
Dlaczego dzieci płaczą w nocy? Co mogą czuć, gdy mają spać same w pokoju? Oto odpowiedź mamy.
Większość z nas zastanawiała się, jak i kiedy nauczyć dziecko samodzielnego przesypiania nocy we własnym pokoju. Wokół sposobów na płaczące w nocy niemowlęta zrodziło się wiele kontrowersyjnych teorii, jak np. „wypłacz się samo”. Pewna amerykańska mama, blogerka postanowiła zrozumieć, dlaczego jej dziecko płacze w nocy. Swoje wnioski zapisała w postaci listu niemowlęcia do mamy. Oto spanie we własnym pokoju oczami dziecka: „Kochana Mamo, jestem zdezorientowana. Byłam przyzwyczajona do spania w twoich miękkich i ciepłych ramionach. Każdej nocy zasypiałam wystarczająco blisko, aby słyszeć bicie twojego serca i czuć twój słodki zapach. Spoglądałam na twoją piękną twarz i czułam się kochana, mogłam spokojnie usnąć w ramionach miłości. Kiedy się budziłam, bo miałam pusty brzuszek albo zimne stópki, ty już byłaś przy mnie i wkrótce zasypiałam ponownie. Ale w tym tygodniu było inaczej… Przykrywałaś mnie w kołysce, dawałaś całusa na dobranoc, wyłączałaś światło i wychodziłaś z pokoju. Na początku byłam zdezorientowana i zastanawiałam się, gdzie jesteś. Wpadałam w panikę i zaczynałam płakać, ale ty nie przychodziłaś! Byłam taka smutna… Potrzebowałam cię tak bardzo. Nigdy nie wiedziałam, że mogę tak się czuć. Czemu mnie zostawiłaś? W końcu wróciłaś! Och, jaka szczęśliwa i radosna wtedy byłam! Myślałam, że opuściłaś mnie na zawsze. Wyciągnęłam do ciebie rączki, ale ty nie chciałaś mnie podnieść. Nawet nie spojrzałaś mi w oczy. Powiedziałaś tylko: „Cichutko, teraz jest noc” i znów wyszłaś z pokoju. I tak było każdego dnia. Płakałam za tobą, po jakimś czasie przychodziłaś, ale nie brałaś mnie w ramiona. Nie miałam już siły płakać i bolało mnie z tego wszystkiego gardło. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego do mnie nie przychodzisz. Po kilku dniach, które trwały dla mnie wieczność, jakoś zaczęłam dawać radę. Nie przychodziłaś, gdy płakałam. A gdy jakimś cudem pojawiałaś się w moim pokoju, to nie brałaś mnie w ramiona. Nie miałam już siły. Nie rozumiem tego mamo. Rano, kiedy do mnie przychodzisz, bierzesz mnie w ramiona i całujesz. Dajesz mi jeść, kiedy jestem głodna. Wiesz dokładnie, kiedy chcę być tulona i całowana. Mówisz mi „Kocham cię” dokładnie wtedy, gdy chcę to usłyszeć. Kiedy cię potrzebuję, jesteś przy mnie. Ale nie robisz tego nocą. Nocą, gdy jest ciemno i cicho, a moja lampka rzuca dziwne cienie, nie ma cię przy mnie. Wiem, że jesteś zmęczona, ale tak bardzo chcę być wtedy z tobą. Kocham cię, a nie ma cię przy mnie. Tęsknię za tobą”. Reakcje czytelniczek na słowa blogerki były bardzo podzielone, a ty co myślisz o takim podejściu do nocnego snu maluszka we własnym łóżku? Czy powinno się pozwolić dzieciom spać w naszych łóżkach? Do jakiego wieku? Zobacz też: Dlaczego dziecko nie chce spać? - 15 powodów Źródło: heftig.de
Naprawdę smutny powód, dla którego ta kobieta weszła do łóżeczka córki
Zrobił zdjęcie swojej żonie i córce, a teraz ta fotografia porusza serca tysięcy internautów na całym świecie. Dlaczego?
Pewnego dnia Matt Mager wrócił do domu i zastał swoją żonę, Deynę, w maleńkim szczebelkowym łóżeczku ich pięciomiesięcznej córeczki, Luelli. Uwiecznił ten moment na fotografii, która dzięki Facebookowi poruszyła tysiące internautów. Chociaż zdjęcie samo w sobie jest wzruszające, to siła ego oddziaływania wynika z komentarza, który Deyna, zamieściła przy fotografii: "To jest zdjęcie sprzed kilku tygodni. I tak: weszłam do łóżeczka, w nadziei, że uspokoję moją krzyczącą, ząbkującą, zaczerwienioną na twarzy i zalaną łzami córeczkę. (...) Znalazłam się w samym środku tego wykańczającego i pięknego zjawiska, które nazywamy rodzicielstwem i przypomniałam sobie obietnicę, którą jej złożyłam". Dalej kobieta wspomina spotkanie w kościele, na którym misjonarz opowiadał o sierocińcu w Ugandzie: "Jedno z naszych pierwszych wyjść bez Luelli to koncert w kościele. Podczas spotkania misjonarz opowiedział nam historię, która dogłębnie mną wstrząsnęła. To był moment, który na zawsze zapisał się w moim delikatnym, rządzonym hormonami, nowym sercu mamy (...)". Ten misjonarz odwiedził sierociniec w Ugandzie, wcześniej był w wielu innych sierocińcach, ale ta wizyta była inna. Wszedł do pokoju z ponad setką łóżeczek, w których leżały dzieci. W osłupieniu odkrył, że jedyny dźwięk, który do niego dociera to cisza. To bardziej niż niespotykane w jakimkolwiek pokoju niemowlęcia, a co dopiero w pokoju, w którym jest ponad 100 dzieci! Zapytał towarzyszącą mu kobietę, dlaczego jest tam tak cicho. Jej odpowiedź to coś, czego nigdy, przenigdy nie zapomnę. NIGDY. (...). Spojrzała na niego i powiedziała: "Po mniej więcej tygodniu płaczu przez niezliczone godziny, w końcu przestają, bo zaczynają rozumieć, że nikt do nich nie przyjdzie..."." Ta historia złamała serce Deyny. Same wiecie, jak wrażliwe na krzywdę dzieci stajemy się po porodzie, prawda? Deyna obiecała wtedy swojej córce, że zawsze będzie do niej przychodzić. Bez względu na porę, kiedy tylko usłyszy jej płacz, będzie przy niej: " Kiedy będzie pierwszy raz cierpieć, kiedy ktoś złamie jej serce po raz pierwszy, przyjdziemy do niej. Będziemy przy niej, by ją przytulić, pozwolimy jej odczuwać te emocje, podejmować samodzielne decyzje, będziemy przy niej. Pokażemy jej przez własne łzy i frustracje, że nie ma nic złego w płaczu i uczuciach. Że przy nas będzie zawsze bezpieczna i że zawsze do niej przyjdziemy". To wyznanie i historia z sierocińca w Ugandzie poruszyła serca innych matek. Post Deyny został udostępniony ponad 22,5 tys, razy, a polubiło go ponad 65 tys. użytkowników Facebooka. Mamy dzielą się pod zdjęciem swoimi przemyśleniami i historiami. One też obiecują sobie i swoim dzieciom, że nie będą zostawiać swoich dzieci, żeby "się wypłakały". Też się wzruszyłyście? Zobacz też: Niech płacze, wyrośnie na szczęśliwego człowieka Wzruszający list mamy chorej na depresję Poświęcił się dla innych. Za piękny gest spotkały go szykany
Co zrobić, aby maluch nie płakał podczas kąpieli? Zobacz trik Edyty Pazury!
To naprawdę działa - malutka córeczka Cezarego Pazury jak zahipnotyzowana nawet nie pisnęła!
Edyta Pazura zamieściła na swoim profilu na Instagramie filmik, na którym pokazuje swój sposób na to, aby dziecko nie płakało podczas kąpieli. Pewnie każda mama go potrafi! Doświadczona mama trójki dzieci Żona aktora Cezarego Pazury, Edyta prowadzi na kanale You Tube wideoblog "MaybeBaby”, w którym dzieli się swoim doświadczeniem w macierzyństwie. A jest ono już całkiem spore, para ma już trójkę dzieci - 9-letnią Amelię, 6-letniego Antka i 4-miesięczną Ritę. Żona Cezarego Pazury szybko wróciła do formy po porodzie - zachwyca nie tylko świetną figurą, ale także dobrym humorem. Tym razem mama pokazała swój sposób na spokojną kąpiel malucha. Jej trik to …taniec. Pląsy przed wanienką Na krótkim filmiku widzimy Edytę Pazurę w „domowym wydaniu”, ubraną w trykotową koszulkę oraz kwieciste krótkie spodenki. Mama kąpie małą Ritę cału czas pląsając przed córeczką niczym baletnica, przy piosence Korteza. Córeczka jak zaczarowana obserwuje mamę, nie wydając nawet jednego dźwięku. Patrząc na nagranie, metoda zdecydowanie sprawdza się! Po pierwsze mała Rita jest spokojna. Po drugie sama mama ewidentnie świetnie się przy tym bawi! „Kiedy Ty robisz wszystko, żeby Twoje dziecko nie płakało w kąpieli, a inni Cię podglądają...” – napisała Edyta Pazura pod zdjęciem. "Szacun za normalność" Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Wiele niemowląt płacze podczas kąpieli. Nic dziwnego, że internauci są zachwyceni filmem Edyty Pazury. "Dawno nie widziałam takiej słodkiej mamy ????ale super pomysł ????” - zachwyca się jedna z mam. „Też tak robiłam!” - przyznała inna. Internautkom spodobał się także wybór piosenki. „Piosenka dla mamy - cudowna , ciepła, prosta a taka mądra, wzruszam się za każdym razem” - napisała jedna z nich. „Też uwielbiam Korteza ???? a dla Ciebie szacun za NORMALNOŚĆ w tym mało normalnym celebryckim” - podkreśliła inna mama. Obcowanie z muzyką jest bardzo ważne dla rozwoju dziecka - są dowody, że dzięki temu maluch rozwija się najintensywniej, a jego zmysły są pobudzane przez liczne bodźce. Warto zaszczepić w dziecku miłość do muzyki poprzez puszczanie mu rozmaitych piosenek. W ten sposób dziecko nie tylko uczy się obcowania z dźwiękiem, co wzmacnia jego wrażliwość muzyczną, ale też uczy się poczucia rytmu, a nawet prostych kroków tanecznych. Nauka tańca wspiera również komunikowanie się z drugą osobą i rozwija umiejętność mowy. Mamotoja.pl też podoba się sposób Edyty Pazury na spokojną kąpiel dziecka. Relaksująca muzyka dobrze wpływa na malucha, ale i na mamę. Podzielcie się w komentarzach waszymi patentami na dobrą kąpiel dziecka. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Żródło: rmfmaxxx.pl, onet Zobacz też: "Kąpiel z dzieckiem? To nie jest normalne" – młoda mama w ogniu krytyki 8 produktów ułatwiających kąpiel dziecka Jakie korzyści daje zabawa poprzez taniec?
Maluszki przestają płakać, gdy tylko usłyszą ten wyjątkowy dźwięk [WIDEO]
Niesamowity eksperyment podbija internet. Ten filmik został już udostępniony 1,6 mln razy na Facebooku.
Hiszpańska marka Alpina Baby zajmuje się produkcją żywności dla dzieci. W ramach kampanii reklamowej marki powstała przecudna reklama, która pokazuje, jak niesamowita więź łączy dziecko i mamę. Widzimy pokoik dziecięcy. Następnie do pokoju wchodzą mamy z maluszkami. Po chwili każda zostawia dziecko na dywanie i wychodzi z pomieszczenia. Maluszki są zdezorientowane, zaczynają panikować i płakać. Widać strach w ich oczach. Okazuje się jednak, że mama jest niedaleko, tuż za ścianą i widzi swojej dziecko przez weneckie lustro. Każda z kobiet przykłada przyrząd do nagłośnienia do klatki piersiowej i pozwala swojemu dziecku usłyszeć... bicie serca. Trudno to opisać słowami. Musicie koniecznie zobaczyć, co się dzieje potem: View oEmbed on the source website Najważniejszy dźwięk Czy wiesz, że uszy maluszka kształtują się już ok. 7 tygodnia ciąży? Jednak dźwięki jest w stanie usłyszeć dopiero w 5 miesiącu. Pierwsze odgłosy, który malec słyszy to bicie serca mamy, praca jelit oraz żołądka, szum wód płodowych, w których stale się porusza, płynącą w naczyniach krwionośnych krew, a także oddech mamy. Moc tego dźwięku jest tak silna, że nawet po porodzie uspokaja maluszka, dlatego lekarze zachęcają więc, by jak najczęściej kangurować noworodki. Liczne badania dowiodły, że noworodki, którym zapewniono kontakt „skóra do skóry” są w lepszej formie od dzieci niekorzystających z kangurowania. Są bardziej spokojne – dowiedziono, że krótka 20-minutowa sesja kangurowania obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu) o 60 proc. Lepiej śpią – ich sen jest głębszy i gwarantuje pełniejszy odpoczynek. Mają zapewnioną odpowiednią temperaturę ciała – choć dziecko jest pod przykryciem nagie, wystarczająco grzeje je ciało rodzica. Kangurowanie obniża ryzyko wystąpienia problemów z oddychaniem – sprawia, że serce i płuca pracują stabilnie. Źródło: alpina.com.co Zobacz także: Jak radzić sobie z płaczem dziecka? Dlaczego niemowlę płacze [galeria] Sposób na płacz dziecka - film
11 rzeczy, których uczy się dziecko, gdy natychmiast reagujesz na jego płacz
Płacz dziecka jest podstawową formą komunikacji z otoczeniem. Reagując na niego, uczymy malucha tego, że są w jego życiu dorośli, którym może ufać, dla których jest on ważny i którzy spełniają jego potrzeby.
Dzieci płaczą znacznie częściej, niż potrafimy to dostrzec. Robią to, by zakomunikować nam swoje potrzeby. Jako opiekunowie, koncentrujemy się w dużej mierze na potrzebach fizjologicznych, a naszej uwadze często umykają kwestie związane z budowaniem relacji i bliskości. "Płacz to jeden z elementów „dziecięcego języka”, za pomocą którego maluch wyraża swoje potrzeby". – zauważa Sabrina Joy Stevens, autorka artykułu 11 Things You're Teaching Your Baby When You Proactively Respond To Their Cries. – "Płacz może nas denerwować, ale musimy nauczyć się go rozszyfrowywać, aby w każdej możliwej sytuacji dać dziecku poczucie bezpieczeństwa". Autorka przedstawia 11 rzeczy, których uczy się dziecko, gdy natychmiast reagujesz na jego płacz. 1. Może ci zaufać Reagowanie na płacz dziecka to kluczowy element budowania relacji i więzi z maluchem. Dzieci uczą się, że my jako rodzice jesteśmy wiarygodni i można na nas polegać. Silne emocje zawsze oznaczają potrzebę bliskości. Warto pozostać przy dziecku tak długo, aż się wypłacze – wówczas dostaje ono informację, że jego troski są dla nas ważne. 2. Może komunikować się, aby zaspokoić swoje potrzeby Niemowlęta nie potrafią porozumiewać się za pomocą słów, więc muszą wyrażać swoje potrzeby za pomocą niewerbalnych komunikatów. W pierwszych miesiącach życia dziecko jest zdolne do wysyłania otoczeniu sygnałów dotyczących jego stanu. Płacz lub grymasy to specyficzna forma komunikacji niezbędna do przetrwania. Szybka reakcja ze strony rodziców jest dla maluszka informacją, że są oni blisko i zawsze można liczyć na ich pomoc. 3. Wie, że jego głos ma znaczenie Natychmiastowa reakcja na płacz lub krzyk dziecka to dla malucha ważna informacja. Dzięki temu dziecko uczy się, że jego głos ma znaczenie. To, w jaki sposób zwracamy się do swojego dziecka, jak je traktujemy, jest niezwykle istotne dla jego ogólnego rozwoju. 4. Potrafi przewidzieć rytm dnia Przewidywalny rytm dnia jest dla dziecka bardzo ważny – wyrabia dobre nawyki i uczy zasad. Dzięki niemu dziecko czuje się pewnie, ponieważ to, co jest mu znane, z reguły nie budzi w nim lęku. Gdy rodzic reaguje na płacz dziecka, ono już wie, czego się spodziewać. 5. Wie, że zapewnisz mu bezpieczeństwo… Przewidywalność i niezawodność rodziców przekładają się na bezpieczeństwo w zupełnie nowym, niekiedy przerażającym świecie. Nawet jeśli otoczenie dziecka od czasu do czasu się zmienia, szybka reakcja na jego potrzeby, buduje więź zaufania pomiędzy maluchem a jego opiekunem. 6. …i że zwracasz na nie uwagę Noworodki nie są całkowicie pozbawione zdolności wzrokowych, ale to, co widzą, dalekie jest od ostrego widzenia dorosłych. Czasami nie mogą nas zobaczyć, a to sprawia, że robią się nerwowe i wpadają w płacz. Gdy zwracamy uwagę na malucha, ten wie, że jesteśmy przy nim w każdej sytuacji. 7. Wie, że nie jest samo Lęk przed izolacją oraz budowanie więzi społecznych są zapisane w naszych genach. Dotyczy to zwłaszcza dzieci, które są całkowicie zależne od innych. Reagowanie na płacz przypomina dziecku, że nie jest samo, co jest szczególnie ważne w chwilach, gdy rodzic jest poza zasięgiem wzroku. 8. Czuje, że traktujesz je poważnie Przewidując potrzeby dziecka i reagując za każdym razem, gdy płacze, uczymy je tego, że traktujemy je poważnie. To kolejna rzecz, która pomaga wzmacniać wzajemne zaufanie. 9. Ma świadomość tego, że jest kochane Poczucie bycia kochanym to podstawowa potrzeba każdego człowieka. Niemowlęta wyrażają uczucia poprzez gesty, spojrzenia i uśmiech. U dorosłych pojęcie „miłości” jest znacznie bardziej złożone, natomiast dla dziecka, miłość jest przede wszystkim związana z poczuciem bezpieczeństwa i ulgi, jaka przychodzi w momencie natychmiastowej reakcji na płacz. 10. Wie, że jesteś przy nim, nawet gdy jest mu źle… Gdy dziecko jest zmęczone, głodne lub kiedy trzeba mu zmienić pieluszkę, potrafi to doskonale zasygnalizować. Wiedząc, że może liczyć na naszą pomoc, czuje się bezpieczne nawet mimo tego, że w danej chwili odczuwa dyskomfort. 11. …oraz, że wszystko będzie dobrze Zaspokajanie potrzeb dziecka w pierwszych latach życia zaowocuje tym, że nasz maluch będzie w przyszłości mniej przepełniony lękiem, za to bardziej pewny siebie i pozytywnie nastawiony do otaczającego go świata. Będzie umiał tworzyć zaufanie, które jest podstawą zarówno więzi międzyludzkich, jak i prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa. Źródło: romper.com Zobacz także: Jak radzić sobie z płaczem dziecka? Dlaczego niemowlę płacze [galeria] Sposób na płacz dziecka - film
Jeannette Kalyta: „Z HNB wyrastają wrażliwi, wspaniali dorośli!” [WIDEO]
W ciąży kobiety się stresują, są nerwowe, spięte. Stąd właśnie biorą się High Need Babies - twierdzi doświadczona położna, Jeannette Kalyta. Na szczęście, choć opieka nad HNB jest trudniejsza, wyrastają z nich wspaniali dorośli!
High Need Baby, czyli maluchy bardziej wymagające, trudniejsze w opiece, to mali wrażliwcy. Jednak doświadczona, słynna położna Jeannette Kalyta mówi, że właśnie z nich wyrastają najwspanialsi dorośli! Ja rozpoznać High Need Baby? „Zazwyczaj noworodek, gdy chce płakać, to rozkręca się stopniowo - najpierw się wierci, potem się kręci, zaczyna kwilić i dopiero rozlega się płacz, a na koniec krzyk. High need baby nie przechodzą tych etapów. One natychmiast wchodzą maksymalnie w krzyk. Chcą, żeby się zająć nimi natychmiast” - tłumaczy słynna polska położna, Jeannette Kalyta. Patrząc z boku, można pomyśleć, że te dzieci nami manipulują, ale to jest nieprawda! Mały człowiek nie potrafi manipulować! On inaczej niż płaczem nie potrafi wyrazić swoich potrzeb! Swojego bólu, cierpienia, złego samopoczucia. Skąd się biorą HNB (high need baby?) Nasze ciąże są nerwowe, mamy pracują, bo boją się o swoje stanowisko, denerwują się sytuacją materialną czy osobistą. Te emocje przechodzą na dziecko! Nie dziedziczymy tylko chromosomami, jest też tzw. dziedziczenie komórkowe i tak otrzymujemy w spadku po rodzicach także ich emocje. Co zrobić, kiedy urodzi nam się High Need Baby? Nosić, tulić, kochać. I poczekać, bo z tego się wyrasta. Propagatorzy nurtu rodzicielstwa bliskości, William i Hanna Searsowie, wiele napisali o małych wrażliwcach, gdyż jedno z ich dzieci było właśnie takim smykiem "potrzebującym bardziej". Podobnie zapewniają, że z HNB wyrastają wspaniali dorośli. Zobacz też: Czym jest rodzicielstwo bliskości opowiada Agnieszka Stein [WIDEO]
Wystarczą 3 sekundy, by uspokoić płaczącego niemowlaka. Ten sposób podbija internet!
Czy da się szybko i skutecznie uspokoić płaczącego maluszka? Ten tata znalazł na to sposób!
Zanim u małego Gideona zdiagnozowano peroxisomal biogenesis disorder, jego rodzice robili wszystko, aby uspokoić płaczącego synka. Wtedy odkryli magiczną metodę... wystarczy kilka sekund, a chłopiec przestaje płakać! Sposób na płaczące niemowlę Film opublikowany na facebookowym profilu Love What Matters zdobył nasze serca! Na nagraniu widzimy płaczącego Gideona i jego tatę. Gdy malec zanosi się płaczem, tata przykłada usta do jego policzka i dmucha, wydobywając przy tym charakterystyczny dźwięk. Już po chwili Gideon się uspokaja, a na jego twarzy pojawia się skupienie i zaciekawienie. Chociaż spokój nie trwa długo, wystarczy, by tata malca przyłożył usta do jego policzka po raz kolejny... Zobacz nagranie: Czy to na pewno uspokaja czy tylko odwraca jego uwagę? Może lepiej wypróbować sprawdzone metody. Co to jest peroxisomal biogenesis disorder? Peroxisomal biogenesis disorder to choroba atakująca komórki objawiająca się poprzez dysmorfię twarzowo-czaszkową, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego i zaburzenia psychoruchowe. U małych dzieci może prowadzić do utraty wzroku i słuchu. Jak wam się podoba taki sposób uspokajania dziecka? Być może warto wypróbować tę metodę, gdy wasz malec będzie płakał? Zobacz także: Genialny trik na uśpienie dziecka! Sprawdź, czy działa Źródło: Facebook
„High Need Babies naprawdę istnieją” – mówi blogerka z Wymagajace.pl
Jeśli ktoś sam nie ma wymagającego dziecka, to trudno mu zrozumieć, że takie dzieci NAPRAWDĘ istnieją. I że ich płacz albo pobudki wynikają po prostu z ich temperamentu, a nie z naszych błędów – mówi Magdalena Komsta, psycholożka i autorka bloga Wymagajace.pl.
High need baby to nie jest żadne nowe zjawisko: niemowlęta, które płaczą więcej niż większość dzieci, istniały zawsze. Nasze babcie mówiły o takich wymagających dzieciach, że są: „trudne”, „rozpieszczone”, „płaczliwe” – i probowały je „wychowywać”. Dziś dzięki rozwojowi psychologii wiemy, że ten typ po prostu „tak już ma” i zamiast je zmieniać, powinniśmy się… dostosować. Zobacz, co o high need baby mówi psycholożka, Magdalena Komsta. Magdalena Komsta, psycholożka i pedagożka. Doula i promotorka karmienia piersią. Poza pisaniem bloga Wymagajace.pl prowadzi konsultacje indywidualne i warsztaty dla rodziców m.in. o śnie niemowląt lub łagodnym odstawianiu dziecka od piersi. Mama High Need Córki. Kiedy się dowiedziałaś, że Twoja córka to High Need Baby? Magdalena Komsta: Na początku wydawało mi się, że moja córka zachowuje się tak samo jak inne niemowlęta – no bo przecież wszystkie dzieci potrzebują dużo bliskości fizycznej, a jeśli są karmione piersią, to często się budzą. Myślałam o niej: „klasyka gatunku”. O tym, że mam nie do końca statystyczne dziecko, przekonałam się dopiero po 4-5 miesiącach jej życia. Czytaj także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! W jaki sposób? Zrobiłam coś, czego robić się nie powinno: zaczęłam porównywać. Odkryłam wtedy ze zdumieniem, że moje koleżanki karmią swoje dzieci osiem razy na dzień, a ja – 15 razy. Że ich niemowlęta budzą się dwa razy w nocy, a moje – co najmniej sześć. I że tylko ja wracam z większości spacerów, trzymając córkę na rękach i pchając brzuchem znienawidzony przez nią wózek. I jak typowa mama poczułaś się winna, że coś „popsułaś”? Nie miałam wyrzutów, bo jestem psycholożką i wiem, że takie zachowania dziecka wynikają głównie z jego temperamentu. Istnieją dzieci z tzw. temperamentem trudnym, które intensywnie reagują na najmniejszy dyskomfort i które mają nieregularny rytm aktywności, snu czy karmienia. Zaczęłam szukać publikacji, aż w końcu trafiłam na określenie High Need Baby, w skrócie HNB. To popularnonaukowa nazwa, którą wymyślił amerykański guru pediatrii, dr William Sears, po to, by opisać swoje czwarte dziecko. W Polsce często tłumaczy się ją jako: wymagające dziecko. Czemu wymagające, a nie na przykład: trudne czy płaczliwe? Bo w określeniu „trudne” słychać negatywną ocenę. Dr Sears szukał nazwy, która będzie opisująca, a nie oceniająca. Zainteresowałaś się tematem HNB nie tylko jako mama takiego malucha, ale i jako psycholog. Przez cały pierwszy rok życia mojej córki dojrzewał we mnie pomysł założenia bloga popularnonaukowego m.in. o śnie i karmieniu wymagających dzieci. Tak dużo przeczytałam w internecie bzdur o opiece nad niemowlętami, że chciałam stworzyć miejsce z wiarygodnymi tekstami popartymi badaniami, np. psychologicznymi. Co to były za bzdury? Najczęściej natykałam się, zresztą do tej pory się natykam, na mity dotyczące dziecięcego snu. Młodzi rodzice są karmieni np. informacjami, że nieprzerywany sen jest dla niemowlęcia bardziej wartościowy i regenerujący – nic więc dziwnego, że potem dążą do jak najszybszego wyeliminowania pobudek. A przecież skoro Matka Natura stworzyła niemowlęta z takim lekkim snem, to znaczy, że on czemuś służy. Na przykład czemu? Choćby temu, by dzieci masowo nie umierały z powodu śmierci łóżeczkowej. W jaki sposób nocne pobudki chronią niemowlę przed śmiercią łóżeczkową? Niemowlęta mają płytszy sen niż dorośli, po to, żeby ich organizm na bieżąco sprawdzał: „Czy mogę swobodnie oddychać? Czy nie jestem odwodniony albo głodny? Czy nie mam za dużo dwutlenku węgla we wdychanym powietrzu?”. Jeśli dzieci zapadałyby w tak głęboki sen jak dorośli, to niektóre wrażliwe niemowlęta po kilku godzinach snu mogłyby się już nie obudzić z powodu zaburzeń krążenia lub oddychania spowodowanych przegrzaniem czy odwodnieniem. Nie mówiąc już o tym, że dzieci mają przecież mniejsze żołądki... Chociaż tu też uważajmy na mit – niemowlęta budzą się nie tylko z głodu! Także z wielu innych powodów: bo chce im się pić, jest im za gorąco, mają za suche powietrze… A wymagające dzieci budzą się częściej, bo po prostu łatwiej odczuwają dyskomfort. Co zrobiłaś, kiedy dowiedziałaś się, że twoje dziecko jest HNB i że po prostu „ten typ tak ma”? Przede wszystkim przestałam myśleć o tym wszystkim, jako o czymś tymczasowym. Zamiast czekać na zmiany, zaczęłam po prostu inaczej sobie organizować życie. Na przykład pogodziłam się z tym, że podczas drzemek leżę obok córki, bo ona wtedy znacznie dłużej śpi. Przestałam spędzać kwadranse na nieudanych próbach odłożenia jej do łóżeczka. Przeprosiłam się też z radą, która wkurza wiele matek, czyli: „Śpij, gdy dziecko śpi”. I właśnie tę radę teraz dałabyś mamom wymagających dzieci? Gdybym miała dać jedną jedyną radę, to powiedziałabym, żeby zadbały o czas tylko dla siebie. Opieka nad wymagającym dzieckiem wyczerpuje nas nie tylko fizycznie, lecz także psychicznie, dlatego musimy zadbać o jakąś odskocznię. Już od początku trzeba wprowadzać w życie dziecka inne osoby, które czasem będą mogły nas zastąpić i przy których ono będzie się dobrze czuło. Bardzo ważne jest to, żeby mama nie była jedynym opiekunem wymagającego dziecka, bo to prosta droga do wypalenia i do depresji poporodowej. Z tym wyczerpaniem psychicznym matek łączy się też to poczucie winy, o które zapytałam Cię przed chwilą. Ty go nie czułaś, ale wiele mam zadręcza się myślą, że to wszystko ich wina. Bardzo często rodzice wymagających dzieci mówią o poczuciu winy, ale skoro wiadomo, że za temperament w 60 proc. odpowiadają geny, to te wyrzuty są bezzasadne. Rodzice sami nieraz mówią: „Ono już na porodówce było najgłośniejsze” i choćby to dowodzi, że to nie my coś „popsuliśmy”, tylko że po prostu trafiło się nam takie dziecko. Uwolnienie rodziców od poczucia winy jest szalenie ważne. Wyrzuty sumienia obciążają nas psychicznie i zabierają energię do działania. Dopóki się zadręczamy, że robimy coś źle, to brakuje nam sił, by zaakceptować dziecko takie, jakim jest. Warto szukać wsparcia wśród bliskich, ale też wśród innych rodziców wymagających dzieci. Oni najlepiej nas zrozumieją. Zobacz także: Magdalena Komsta o tym czy warto stosować metodę Tracy Hogg? [WIDEO] 12 oznak, że twoje dziecko to High Need Baby Czy niemowlę powinno się uczyć samodzielnego zasypiania?
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 2. Słuchaj płaczu swojego dziecka [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości to metoda wychowawcza oparta na budowaniu silnej więzi emocjonalnej rodziców z maluchem. Jest 7 głównych zasad (filarów) RB. Psycholożka Agnieszka Stein mówi, co oznacza 2. z nich: Słuchaj płaczu swojego dziecka.
Rodzicielstwo bliskości określa 7 podstawowych zasad (filarów). Drugi filar brzmi: Słuchaj płaczu swojego dziecka. Co to oznacza, dlaczego nie wolno nie reagować na płacz malucha, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o 2. filarze rodzicielstwa bliskości mówi najlepsza polska ekspertka. Zobacz też: Czym jest Rodzicielstwo Bliskości? - opowiada Agnieszka Stein 2. filar rodzicielstwa bliskości: Słuchaj płaczu swojego dziecka "Słuchaj płaczu swojego dziecka, czyli traktuj płacz malucha jako sposób na komunikację" - mówi Agnieszka Stein. Słuchaj tego, nie jako czegoś, co ci się podoba albo przeszkadza, tylko wiedz, że twoje dziecko płacząc coś mówi. Że jest mu smutno, zimno, że czuje jakiś dyskomfort, że za dużo się wokół dzieje i jest zmęczone... Niemowlę ma wiele powodów zarówno do szczęścia, jak i smutku. Jednym z pierwszych zadań, z jakimi mierzą się młodzi rodzice, jest właśnie nauczenie się odczytywania potrzeb dziecka, jakie ono wyraża płaczem. Kiedy reagujesz na płacz dziecka - utulasz je, przytulasz, bierzesz na ręce - to sprawiasz, że czuje się bezpiecznie i lepiej się rozwija! Na czym polega rodzicielstwo bliskości? Rodzicielstwo bliskości (z ang. attachment parenting) to termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, który określa filozofię rodzicielską opartą na zasadach przywiązania dziecka do rodziców. Według tej teorii maluch tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Właśnie ta więź sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu, czyli sprawia, że dziecko rośnie na szczęśliwego człowieka. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Masz syna? Poświęć 60 sekund i przeczytaj coś bardzo ważnego
„Uczymy chłopców, że smutek oznacza słabość…” – pisze mama Maxa. Dlaczego chłopcy powinni płakać? Jak nauczyć ich wrażliwości? Posłuchaj jej rady!
Pamiętacie Jaime Primak Sullivan, "najgorszą matkę na świecie"? Podczas szkolnego meczu piłka uderzyła jej 8-letniego syna w twarz. Chłopiec podbiegł do mamy, by znaleźć w jej ramionach ukojenie. Gdy Jamie przy nim uklękła, by go przytulić i pocieszyć, obcy mężczyzna zwrócił jej uwagę, że nie powinna tak niańczyć dziecka. Jamie opisała całą sytuację we wzruszającym poście na Facebooku. Każda mama chłopca powinna ją przeczytać! "Uczymy chłopców, że smutek oznacza słabość..." "To przeświadczenie, że chłopcy nie mogą cierpieć, że nie mogą czuć, jest dla nich szkodliwe i ma wpływ na ich przyszłość. Przekonanie, że jakiekolwiek oznaki zaangażowania czy czułe gesty zmniejszają ich męskość – ta presja, żeby ich męskość podążała za nimi aż do dorosłości, kiedy będą musieli walczyć, by w pełni doświadczać miłości i uczucia. Szczęście jest jedyną emocją, której uczą się szczerze wyrażać, a my potem zastanawiamy się, dlaczego przez całe życie je gonią. Uczy się ich, że smutek oznacza słabość, że mówienie o swoich obawach czy wadach sprawia, że są gorsi. Nie umieją prawdziwie rozpaczać. Mają trudności z odczuwaniem żałoby. Boją się płakać. To wszystko przekłada się na to, jakimi są mężami i ojcami, nienawidzę tego. Miłość jest czasownikiem. To coś, co się robi. To nie to samo, co niańczenie czy rozpieszczanie. To coś, na co mój syn zasługuje. Kiedy będzie cierpiał, zawsze będę go kochać. Wierzę, że zawsze pozostanie otwarty na miłość, tak, by mógł tę miłość odwzajemnić, a krąg zostanie nieprzerwany" – napisała Jamie. Czy wy uczycie waszych synków miłości, wrażliwości i okazywania emocji? Pozwalacie im płakać i cierpieć, czy należycie do tych rodziców, którzy uważają, że łzy są zarezerwowane tylko dla dziewczynek? Czekamy na wasze komentarze! Zobacz także: 17 powodów, dla których jesteś najgorszym rodzicem świata Źródło: Popsugar
Czy zostawiać dziecko, żeby się wypłakało? [WIDEO]
Czasami trudno trzymać nerwy na wodzy, gdy dziecko noc po nocy budzi się i płacze, prawda? Albo zasypia codziennie przez dwie godziny, marudząc przy tym okropnie. Masz czasem ochotę zostawić je, by samo się wypłakało. Nie rób tego! Zaraz zobaczysz dlaczego.
Nie raz i nie dwa miałaś ochotę uciec, gdy nie udawało ci się uspokoić płaczącego dziecka. Wiele mam tak ma... To zresztą lepsze niż np. krzyczenie na nic nierozumiejącego maluszka. Ale jeszcze lepiej wziąć kilka głębszych oddechów i pomyśleć, że dziecko nie robi ci na złość, niczego nie wymusza - tylko po prostu nie potrafi ci powiedzieć, co mu dolega lub czego mu brakuje. Dlaczego nie warto zostawiać dziecka, by się wypłakało? Bo to tak naprawdę nie pomoże tobie, a jemu może zaszkodzić. Nie zostawiaj płaczącego dziecka samego w nadziei, że nauczy się samo zasypiać. I nawet jeśli padasz ze zmęczenia, bo od tygodni nie przespałaś ani jednej nocy w całości, to pamiętaj, że ten trudny czas w końcu minie! Jeśli zostawisz płaczącego malucha w ciemnym pokoju, zamkniesz drzwi i zatkasz sobie uszy, on nadal będzie płakał. W dodatku dla dziecka to ogromny stres. Pamiętaj: niemowlę nie płacze, by coś na tobie wymusić. Ono potrzebuje twojej miłości i troski. A gdy zostawisz je samo, traci poczucia bezpieczeństwa, które kiedyś, w przyszłości być może będzie chciało sobie jakoś skompensować. Zobacz też: Prezenty dla mam, które ułatwiają życie Posłuchaj swojego instynktu! Nie słuchaj tych, którzy radzą, by nie przejmować się płaczem dziecka. Posłuchaj swojego instynktu. Ma go każda mama! Gdy słyszysz płacz dziecka, to czujesz, że musisz je utulić, prawda? To właśnie on! I choć jesteś teraz zmęczona, to pamiętaj, że to minie, a twoje dziecko w końcu zacznie przesypiać noce (w końcu wszyscy się tego uczymy, prawda?). Niestety, na razie musisz być cierpliwa! I nie zostawiać płaczącego dziecka, żeby się wypłakało w nadziei, że nauczy się samo zasypiać.
Jak w kilka sekund uspokoić płaczące niemowlę? Ten sposób zmieni twoje życie! ;)
Co zrobić, gdy maluch płacze? Sposób tego taty podbił serca tysięcy rodziców! Zobacz, jak uspokoić płaczącego niemowlaka i sprawdź, czy ten sposób działa!
Daniel Eisenman z Kalifornii w USA, tata miesięcznej Diviny, podbił internet swoim sposobem uspokajania płaczącej córeczki. W zaledwie kilka dni jego film wyświetlono prawie 400 tys. razy! Jesteście ciekawi, w jaki sposób Daniel uspokoił dziewczynkę? Zobaczcie film! Sposób na płacz niemowlaka Film opublikowany przez Daniela trwa zaledwie 40 sekund. Tyle wystarczy (a nawet mniej!), żeby uspokoić płaczącego niemowlaka. Na filmie widzimy Daniela leżącego na łóżku z córeczką. Gdy dziewczynka zaczyna płakać, jej tata zaczyna wydawać charakterystyczny, wibrujący dźwięk "omm". Divina uspokoją się już po kilku sekundach! Internauci żartują, że dziewczynka przestała płakać, bo uznała, że to tata wygrał konkurs na najbardziej denerwujący dźwięk... Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website Mantra OM wycisza i uspokaja Dźwięk, który wydaje Daniel, to tzw. mantra OM. "Om" jest najświętszą sylabą hinduizmu, wykorzystywaną jako mantra wielu religii, w tym buddyzmu czy dżinizmu. Głęboki, wibrujący dźwięk "ommm" działa na niemowlaka uspokajająco niezależnie od wyznania jego rodziców. Wypróbujcie ten sposób i dajcie nam znać, czy poskutkował! Zobacz także: Wystarczy kilka sekund, by uspokoić płaczące niemowlę. Jak to możliwe?! Źródło: YouTube/Daniel Eisenman
Dziecko płakało w trakcie kazania. Ksiądz wyprosił je z kościoła
Oburzeni parafianie z Oleśnicy złożyli skargę u proboszcza. Czy zachowanie księdza było uzasadnione?
Jak podaje "Gazeta Wrocławska", podczas niedzielnej mszy w kościele pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia w Oleśnicy, ksiądz wyprosił płaczące dziecko i jego rodziców. Oburzeni parafianie poszli ze skargą do proboszcza. Kościół nie dla wszystkich? Podczas niedzielnej mszy dla dzieci, ksiądz wygłaszający kazanie poprosił, aby wyprowadzono z kościoła jednego z płaczących maluchów. Jego apel nie był skierowany do konkretnego dziecka, dlatego po tych słowach kilkoro rodziców wyszło wraz z dziećmi z kościoła. Zaskoczeni słowami księdza parafianie opowiedzieli o tej sytuacji proboszczowi. Proboszcz przyznał, że rzeczywiście doszło do takiej sytuacji, ale słowa księdza nie były "wybuchem złości, a jedynie grzeczną prośbą". Zobacz także: Pierwszy raz w kościele z dzieckiem Mnie również dziwi takie zachowanie księdza, tym bardziej że msza, podczas której wygłaszał kazanie, była skierowana do dzieci. Każdy, kto uczestniczył w takiej mszy, wie, że maluchy często płaczą, wiercą się i biegają po świątyni, a rodzice nie zawsze są w stanie je uspokoić. Kościół przyjazny dzieciom Nie w każdej parafii dochodzi do takich sytuacji, jak w kościele w Oleśnicy. Mieszkańcy warszawskiej Białołęki w ramach budżetu partycypacyjnego zaproponowali utworzenie kącika zabaw dla dzieci przy kościele na ul. Klasyków. "Kącik miałby zostać wyłożony grubą wykładziną dywanową, a parapet przy oknie zostałby przeznaczony pod miejsce do siedzenia z wykorzystaniem grubych poduszek. Poza tym w pomieszczeniu miałyby znaleźć się jeszcze: materiałowy namiot/domek, stolik z krzesełkami oraz materiały do rysowania, miękkie pufy do siedzenia, zabawki nawiązujące do opowieści biblijnych" – czytamy na portalu wawalove.pl. Kilka dni temu opublikowaliśmy galerię obrazów udowadniających, że karmienie piersią jest zupełnie naturalne, nawet w kościele. Jedna z naszych czytelniczek zauważyła, że w kościele dominikanów w Warszawie są nawet kąciki dla mam karmiących piersią. Jak widać są miejsca, w których rodzice z dziećmi mogą czuć się mile widziani! Jak wy oceniacie zachowanie księdza? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: Panna młoda w białej sukni i z dzieckiem przy piersi? Źródło: gazetaworclawska.pl, wawalove.pl
Jak rozweselić płaczące dziecko? Ten film rozbawił miliony internautów!
Ten film wyświetlono już 28 milionów razy. Spójrzcie na niego z przymrużeniem oka!
Wiele mam przyzna, że po ciężkim tygodniu kieliszek wina w piątkowy wieczór jest ogromną przyjemnością... Okazuje się, że widok lampki wina sprawia przyjemność nie tylko zmęczonym mamom. Kilka dni temu Rafael Aybar, tata rocznej dziewczynki, zamieścił na Facebooku film, który wyświetlono już 28 milionów razy. Na widok butelki z mlekiem, makaronu i smoczka dziewczynka płacze i grymasi. Dopiero widok lampki wina wywołuje na jej twarzy uśmiech. Zobaczcie sami jej reakcję: Spójrzcie na ten filmik z przymrużeniem oka. Żaden odpowiedzialny rodzic nie da dziecku alkoholu, nawet "łyczka"! Tata dziewczynki chciał jedynie pokazać zabawną reakcję córeczki i z pewnością nie zachęca rodziców do rozweselania maluchów w ten sposób! Czytaj także: Co drugi rodzic pozwala dziecku pić alkohol
Czy długotrwały płacz niemowlaka szkodzi mu?
Zastanawiasz się, czy długotrwały płacz niemowlaka może mu zaszkodzić? Nie wiesz, czy zostawienie dziecka by się wypłakało to dobry pomysł? Sprawdź koniecznie!
Długotrwały płacz niemowlaka sprawia, że nie masz już siły na nic, ale z drugiej strony zastanawiasz się czy wypłakanie się to dobry sposób na uspokojenie dziecka? Mamy dla ciebie ważną wiadomość - długotrwały płacz niemowlaka szkodzi dziecku. Udowodniono, że płacz trwający dłużej niż 15 minut, wywołuje w mózgu dziecka nieodwracalne zmiany. Przy długotrwałym płaczu, w mózgu zaczyna wytwarzać się bardzo wysoki poziom kortyzolu, znanego jako hormon stresu. Wysokie stężenie kortyzolu może sprawić, że dalsze życie malucha będzie wyglądało zupełnie inaczej - dziecko czuje ciągłe zagrożenie, a to zaburza jego poczucie bezpieczeństwa i więź z mamą. Co za tym idzie, należy unikać usypiania poprzez metodę Ferbera, która jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych metod usypiania dziecka. Polega ona na zostawieniu niemowlęcia w łóżeczku i podchodzeniu do płaczącego dziecka co kilka minut, aby malec się uspokoił. Nie można jednak wziąć dziecka na ręce, przytulić ani pogłaskać. Badania pokazują jednak, że długotrwały płacz niemowlaka ma wiele wad i szkodzi dziecku. Metoda zwana również „cry it out”, która mówi, że wypłakanie przynosi ulgę, jest błędna, a w rzeczywistości dziecko uspokaja się i usypia z przemęczenia fizycznego, które spowodowane jest długotrwałym płaczem. Efektem długotrwałego płaczu dziecka jest: brak ufności i wiary w rodzica poddanie i bezsilność (dlatego dziecko w końcu usypia) lęk przed przywiązaniem i strach przed nowymi sytuacjami problemy emocjonalne, brak empatii Zobacz też: Najbardziej kontrowersyjna metoda usypiania - nie dla każdego!
Gdy dziecko płacze, większość rodziców popełnia ten sam błąd! Wy też?
Gdy dziecko zaczyna płakać i marudzić, większość rodziców robi tak samo. Nawet nie wiedzą, że robią dzieciom krzywdę!
„Przestań płakać”, „daj już spokój”, "taka duża panna, a płacze", " chłopak, a zachowuje się jak mała dziewczynka" - mówicie tak? Krzywda emocjonalna Dziecko nie płacze bez powodu, tak jak się to wielu osobom wydaje. Ma powód, tylko że rodzice mogą go nie dostrzegać, nie rozpoznawać. Dorosły, uznając, że dziecko marudzi, czy wymusza płaczem od razu denerwuje się na nie i krzyczy. Czasem nawet nie krzyczy, tylko prosi „nie płacz” i zupełnie nie zdaje sobie sprawy, że robi własnemu dziecku krzywdę. Tak, krzywdę emocjonalną. Jeżeli nie pozwalamy dziecku wypłakać się i uspokoić, odbije się to na nim w dorosłym życiu. Jak poradzić sobie z silnymi emocjami małego dziecka? Dziecko, które nie płacze, nie denerwuje się i nie oddaje swoich emocji na zewnątrz, będzie sfrustrowane. Towarzyszyć mu będzie ogromne emocjonalne napięcie, z którym nie będzie umiało sobie poradzić. Dlatego nie powinniśmy zakazywać dziecku płaczu, nie możemy zniechęcać go do niego, a jedynie pomóc przejść przez trudny czas, okazać wsparcie i pomóc zrozumieć emocje. Oto 10 zdań, których powinnyśmy używać, zamiast słów "nie płacz" 1. Jestem obok ciebie… 2. Widzę, jak bardzo jest ci z tym źle… 3. Wiem, że to bardzo smutne, więc będę przy tobie… 4. Jesteś bezpieczna/e… 5. Będę przy tobie, nigdzie się nie wybieram… 6. Spójrzmy na to z innej strony… 7. Wiem kochanie, że to jest trudne… 8. Nic nie jest ważniejsze niż rozmowa z tobą… 9. Chciałabym ci jakoś pomóc… 10. Na pewno będzie lepiej… Bardzo ważne jest, by dziecko zrozumiało, że jesteś blisko, że może liczyć na Twoją pomoc, by nauczyło się, że każdy problem da się rozwiązać. Już samo to, że dziecko będzie umiało nazwać swoje uczucia, że będzie umiało sobie w ten sposób z nimi poradzić, będzie dla niego wspaniałym darem. Nie zawstydzaj dziecka mówiąc: beksa-lala, chłopaki nie płaczą, ale z ciebie mazgaj, bo przyniesie to bardzo poważne konsekwencje. Twoje dziecko będzie wstydzić się, okazywać swoje uczucia i będzie taką wiedzę, przekazywać własnym maluchom. Czytaj także: Dlaczego dziecko płacze? - 17 powodów źródło: huffingtonpost
Dwulatek, który płacze na widok obcej osoby? Potrzebuje czasu, by oswoić się z nowym otoczeniem? Nie odstępuje ani na krok swojej mamy? To Szymek. Jego mama, Kasia, zwróciła się do nas o radę. Odpowiada Beata Chrzanowska, psycholożka.
Mój dwuletni Szymek ostatnio płacze w towarzystwie obcych osób. Czasem zaczyna płakać dopiero po pewnym czasie, np. najpierw robi "cześć", a po 5 min zaczyna płakać i mówi, że się boi tej osoby. Zdarza się też, że gdy jedziemy w odwiedziny do rodziny syn najpierw musi oswoić się z otoczeniem. Nie odstępuje mnie na krok. Dopiero po pewnym czasie może wziąć go na ręce ciocia, inaczej od razu reaguje płaczem – martwi się Kasia, mama Szymka. W opisanej przez panią sytuacji nie ma niczego nadzwyczajnego. Zwłaszcza, że Szymek nie miał nigdy wcześniej do czynienia z dużą liczbą osób. Zacznijmy od końca. Płacz jako reakcja na nową sytuację Dzieci często reagują płaczem na sytuację nową lub zaskakującą. Nie zawsze oznacza to, że się boją, bo przecież czasem się wstydzą, czasem są niepewne i zwyczajnie nie wiedzą, jak się zachować. W takiej sytuacji, jak np. wizyta u cioci, należy dać malcowi czas na oswojenie się i nie zmuszać go do przyjmowania uścisków od cioci czy wujka, dopóki synek nie będzie na to gotowy. Czy nas, dorosłych, ktoś zmusza, żebyśmy się obściskiwali z nieznajomymi? Dobry przykład, czyli serdeczny uścisk mamy z ciocią, spokojna i życzliwa rozmowa rodzinna, pokarze malcowi, że ciocia to ktoś, kto nie zagraża bezpieczeństwu, ktoś znajomy i miły. Wtedy syn da się przytulić. Gdy płacze, bo mówi, że się boi Druga sprawa to wybuch płaczu na spotkaniu z innymi dziećmi lub dorosłymi, ale po pewnym czasie. Pisze pani, że synek boi się tych osób. Na ogół strach pojawia się na początku, a nie w środku wizyty. Myślę, że Szymkowi jest niewygodnie, niemiło lub coś poszło nie tak po jego myśli. Dlatego zaczyna płakać. Dlaczego mówi, że się boi? Być może taką odpowiedź podpowiedzieli sami dorośli, komentując zachowanie synka. Szymek nie umiał dokładnie wytłumaczyć, o co mu chodzi, przyjął to tłumaczenie jako swoje i teraz je powtarza. Warto się przyjrzeć, co mogłoby być realną przyczyną płaczu dziecka. Zobacz też: O tym, jak niechcący prowokujemy złe zachowanie dzieci Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl