Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-27T12:30:27.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: "Nie chcę iść do szkoły". Psycholożka mówi, czego nie robić, gdy dziecko protestuje
items: Zamiast "Jak było w szkole?". Psycholożka podpowiada, o co zapytać dziecko
items: Myślisz, że to dziecko stresuje się szkołą? Psycholożka zwraca uwagę na emocje rodziców
items: Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
items: "My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
items: "Mamo, nie musisz mi radzić!". Czego potrzebuje dziecko, gdy cierpi?
items: "Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
items: "Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
items: "Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji
items: „Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
items: „Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
items: Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
items: „Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
items: „Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
items: Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
items: Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
items: Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
items: Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
items: Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
items: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
items: „Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
items: Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
items: Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
items: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
items: „Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie

"Nie chcę iść do szkoły". Psycholożka mówi, czego nie robić, gdy dziecko protestuje
type: item
date: 2026-08-27T12:30:27.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: podcast „Mamy to!”
subject: powrót do szkoły
subject: szkoła
description: W "Mamy to!" rozmawiamy z Beatą Sawoń, psycholożką szkolną, o tym, co może kryć się za niechęcią dziecka do szkoły i kiedy jego zachowanie powinno zwrócić naszą szczególną uwagę.
encoded: "Nie chcę iść do szkoły". To zdanie może paść jeszcze przed 1 września, ale również kilka dni czy tygodni po rozpoczęciu roku. Pierwszy odruch rodzica? Przekonywać, pocieszać, tłumaczyć, że przecież "będzie dobrze". Tymczasem warto zrobić coś zupełnie innego. "Nie chcę" to dopiero początek rozmowy Kiedy dziecko mówi, że nie chce iść do szkoły, nie warto od razu odpowiadać: "musisz", "zobaczysz, będzie fajnie" albo "pójdziesz i ci przejdzie". Najpierw spróbujmy sprawdzić, co właściwie oznacza to "nie chcę". Czy dziecku po prostu trudno wrócić do obowiązków po wakacjach? Jest smutne? Czegoś się boi? Złości się? A może wydarzyło się coś konkretnego? Beata Sawoń zwraca uwagę, że czasem najważniejsze jest samo uznanie emocji dziecka. Możemy powiedzieć: "Rozumiem, że nie chcesz. Powiesz mi, co jest w tym dla ciebie trudne?". Nie musimy natychmiast poprawiać mu humoru ani znajdować rozwiązania. Dla nas drobiazg, dla dziecka ogromny problem To szczególnie ważne, gdy dziecko początkowo cieszyło się na szkołę, a po kilku dniach nagle oznajmia: "Nienawidzę szkoły, więcej tam nie pójdę". Za takim komunikatem może kryć się konflikt z kolegą, trudność z nauką, zmiana nauczyciela, ale również sytuacja, która dorosłemu wydaje się zupełnie błaha. Dla dziecka, które bardzo przeżywa porażki, nieudane zadanie albo zapomnienie czegoś do szkoły może wiązać się ze wstydem i silnym stresem. Dlatego zamiast oceniać wagę problemu z własnej perspektywy, warto dowiedzieć się, jak widzi go dziecko. Kiedy niechęć do szkoły powinna zaniepokoić? Jednorazowe "nigdy więcej tam nie pójdę" wypowiedziane w emocjach nie musi oznaczać poważnego problemu. Większą uwagę warto zwrócić na sytuację, w której niechęć do szkoły utrzymuje się i zaczyna wpływać na inne obszary życia dziecka. Obserwujmy m.in. zmiany apetytu, problemy ze snem lub nadmierną senność, wycofanie, zmianę codziennego zachowania czy relacji z rówieśnikami. Jeśli widzimy, że dziecko przez dłuższy czas jest po prostu "inne niż zwykle", wart…

Mamy-to-ec870b2.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamiast "Jak było w szkole?". Psycholożka podpowiada, o co zapytać dziecko
type: item
date: 2026-08-26T11:32:11.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: podcast „Mamy to!”
subject: szkoła
description: W tym odcinku "Mamy to!" pytamy z Beatą Sawoń, psycholożkę szkolną, o to, jak rozmawiać z dzieckiem o szkole, żeby rozmowa nie zamieniła się w codzienne odpytywanie.
encoded: "Jak było w szkole?" - pytamy niemal automatycznie i równie automatycznie słyszymy: "dobrze", "okej", "normalnie". Jeśli naprawdę chcemy dowiedzieć się, co wydarzyło się w świecie naszego dziecka, warto spróbować inaczej. Dziecko wraca ze szkoły - nie zasypuj go od razu pytaniami Po kilku godzinach lekcji, zasad, zadań i bycia ocenianym dziecko może potrzebować przede wszystkim chwili, żeby odetchnąć. Dlatego Beata Sawoń radzi, by nie zaczynać rozmowy o szkole już w chwili, gdy dziecko przekracza próg domu i zdejmuje buty. Czasem wystarczy poczekać. Być może dziecko samo zacznie opowiadać o tym, co wydarzyło się w ciągu dnia. Ważna jest też granica między zainteresowaniem a kontrolą. Jeśli dziecko czuje, że po całym dniu w szkole czeka je w domu kolejna seria pytań i kolejna ocena tego, jak sobie poradziło, może po prostu się zamknąć. Co powiedzieć zamiast "Jak było w szkole?" Psycholożka proponuje pytania, które nie wymagają zdawkowego "dobrze" lub "źle", ale dają dziecku przestrzeń do opowiedzenia o tym, co było dla niego ważne: - Co ci się dzisiaj podobało? - Czy wydarzyło się coś trudnego? - Czy jest coś, o czym chciałbyś ze mną porozmawiać? - Czy potrzebujesz ode mnie czegoś po dzisiejszym dniu? To drobna zmiana, ale zmienia sens rozmowy. Rodzic nie sprawdza, lecz pokazuje: "jestem obok i możesz mi powiedzieć również o tym, co nie było w porządku". Nie straszmy szkołą Znaczenie ma także to, jak sami mówimy o szkole. Zdania w rodzaju "musisz tam chodzić", "nie masz wyboru" czy "szkoła jest beznadziejna" mogą sprawić, że dziecko zacznie postrzegać ją wyłącznie jako przykry obowiązek. Beata Sawoń proponuje inną perspektywę: szkoła to miejsce, w którym dziecko może poznawać ludzi, zdobywać wiedzę i stopniowo budować swój własny świat poza domem. Jak wspierać dziecko w pierwszych tygodniach szkoły i rozmawiać z nim tak, żeby chciało nam opowiadać nie tylko o ocenach? O tym rozmawiamy z Beatą Sawoń w "Mamy to!". Całą rozmowę obejrzysz na YouTube Mamotoja. Artykuł pow…

Mamy-to-5-0b94251.jpg
width: 1600
height: 1200

Myślisz, że to dziecko stresuje się szkołą? Psycholożka zwraca uwagę na emocje rodziców
type: item
date: 2026-08-24T15:28:31.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: podcast „Mamy to!”
subject: powrót do szkoły
subject: szkoła
description: Wrzesień zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nim powrót do szkolnego rytmu. Nowy plan lekcji, zajęcia dodatkowe, wcześniejsze pobudki, logistyka odbiorów ze szkoły. Choć zwykle zastanawiamy się przede wszystkim nad tym, jak początek roku szkolnego przeżywa dziecko, sporo emocji pojawia się również po stronie rodziców. O tym, jak nie przenieść własnego stresu na dziecko, rozmawiamy w nowym odcinku podcastu "Mamy to!" z Beatą Sawoń, psycholożką szkolną.
encoded: Powrót do szkoły to przede wszystkim zmiana Dla jednych dzieci koniec wakacji oznacza niechętny powrót do obowiązków, inne czekają na spotkanie z kolegami i koleżankami i dobrze czują się w uporządkowanym rytmie dnia. Podobnie jest z dorosłymi. Jak zauważa Beata Sawoń, wiele zależy od tego, jak sami reagujemy na zmianę. A tych we wrześniu jest sporo. Rodzice często do ostatniej chwili nie znają dokładnego planu lekcji, muszą połączyć go z własną pracą, zajęciami dodatkowymi dziecka i organizacją całego rodzinnego dnia. Nic dziwnego, że pojawia się stres. Problem zaczyna się jednak wtedy, kiedy nasze napięcie zaczyna udzielać się dziecku. Dziecko słyszy nie tylko to, co mówimy do niego Możemy zapewniać: "będzie fajnie", "na pewno sobie poradzisz", a chwilę później rozmawiać przy dziecku o tym, kto zdąży je odebrać, jak pogodzimy pracę z jego planem i co zrobimy, jeśli lekcje będą zaczynały się bardzo wcześnie. Dzieci obserwują dorosłych i wyłapują znacznie więcej, niż zakładamy. Jeśli słyszą nasze pełne napięcia rozmowy, same mogą zacząć zastanawiać się, czy rzeczywiście jest się czego bać. Dlatego spokój rodzica może być jednym z ważniejszych elementów przygotowania do września. Zamiast zgadywać, zapytaj dziecko Jest jeszcze jedna pułapka: możemy patrzeć na szkołę przez pryzmat własnych doświadczeń. Rodzic, który sam źle wspomina szkolne lata, może zakładać, że jego dziecko również będzie się bało. Tymczasem ono może nie móc doczekać się powrotu. Może być też odwrotnie - dla nas początek szkoły wydaje się czymś zupełnie zwyczajnym, podczas gdy dziecko naprawdę mocno go przeżywa. Dlatego psycholożka proponuje prostą rzecz: "zapytać, zamiast zakładać". "Cieszysz się na myśl o szkole? Z czego najbardziej? A jest coś, czego się obawiasz? Czego potrzebujesz ode mnie, żeby było ci łatwiej?" - taka rozmowa pozwala zobaczyć początek roku szkolnego oczami dziecka, a nie przez filtr naszych własnych wspomnień i lęków. W nowym fragmencie podcastu "Mamy to!" rozmawiamy z Beatą …

Mamy-to-4-f5543fc.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie bądź dla nastolatka guru. Wtedy jest szansa, że naprawdę z tobą porozmawia
type: item
date: 2026-08-14T07:29:40.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Chcemy przekazać nastolatkom wszystko, co wiemy o życiu, relacjach i bezpieczeństwie. Problem w tym, że kiedy zaczynamy mówić z pozycji eksperta, oni często przestają słuchać. Olga Kwiecińska przekonuje, że młodzi ludzie naprawdę chcą z nami rozmawiać. Pod jednym warunkiem: że my także jesteśmy gotowi ich słuchać.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiamy o tym, czego dorośli mogą nauczyć się od młodego pokolenia i dlaczego najważniejszych rozmów z nastolatkiem nie warto odkładać na ostatnią chwilę. Z nastolatkiem można się dogadać - Jeżeli nie jesteś z pozycji guru, oni bardzo chcą rozmawiać - mówi Olga Kwiecińska, mama i twórczyni Fundacji Cześć Ciało. I być może właśnie to jest jedna z ważniejszych podpowiedzi dla rodziców nastolatków. Nie musimy znać wszystkich aplikacji, rozumieć każdego trendu ani próbować nadążyć za światem młodych ludzi. Znacznie ważniejsze jest to, czy jesteśmy ciekawi tego, co mają nam do powiedzenia. Rozmowa nie musi przecież oznaczać przekazywania wiedzy w jedną stronę. Możemy pytać, słuchać, próbować zrozumieć. I przy okazji sami czegoś się od nich nauczyć. Najważniejszych rozmów nie zostawiaj na dzień wyjazdu Pierwszy samodzielny wyjazd nastolatka może uruchomić w rodzicu całą listę obaw. Alkohol, seks, pierwsze związki, presja grupy, przekraczanie granic. Łatwo wtedy ulec pokusie, żeby podczas pakowania walizki przeprowadzić "tę poważną rozmowę". Tyle że wtedy może być już za późno. Rozmowy o granicach, wartościach, zabezpieczaniu się czy pierwszych doświadczeniach seksualnych powinny pojawiać się znacznie wcześniej i być czymś naturalnym, a nie jednorazową rodzicielską pogadanką. A jeśli dziecko właśnie zamyka walizkę i za chwilę wychodzi? Olga Kwiecińska podpowiada jedno zdanie, które może być ważniejsze niż długa lista przestróg: "Słuchaj, jak coś, jestem. Zadzwoń". Bo ostatecznie nie jesteśmy w stanie być przy nastolatku w każdej sytuacji. Możemy jednak sprawić, żeby wiedział, że jeśli coś się wydarzy - może do nas wrócić. Cały odcinek zobaczysz na YouTube na mamotoja.pl.

Olga-Kwiecinska-2-1ab622d.jpg
width: 1600
height: 1200

"My uczymy się tego na terapii.". Nastolatek może wiedzieć to dużo wcześniej
type: item
date: 2026-08-12T08:13:35.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Gdzie są moje granice? Co lubię, a czego nie? Czy zachowanie drugiej osoby jest jeszcze troską, czy już kontrolą? Wielu dorosłych zaczyna zadawać sobie te pytania dopiero po trudnych doświadczeniach. Nastolatki mogą nauczyć się tego wcześniej - i dzięki temu wejść w dorosłe relacje z czymś, czego nam często brakowało.
encoded: W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o relacji, o której w kontekście nastolatków mówi się zdecydowanie za mało: relacji z samym sobą. Zanim pojawi się pierwsza miłość Relacja z samym sobą może brzmieć jak dorosłe hasło z gabinetu terapeutycznego. W praktyce oznacza jednak bardzo konkretne rzeczy: wiedzieć, co lubię, czego nie chcę, co sprawia mi dyskomfort i kiedy czuję, że ktoś przekracza moje granice. Ta wiedza staje się szczególnie ważna wtedy, gdy młody człowiek zaczyna budować coraz bliższe relacje - przyjaźnie, a później także pierwsze związki. Bo żeby umieć powiedzieć komuś "nie", najpierw trzeba wiedzieć, na co samemu nie chce się zgadzać. Tego wielu z nas dowiedziało się znacznie później - My się teraz uczymy tego na terapiach, z książek, mając lat 30, 40 czy 50. Oni mogą nauczyć się tego, kiedy mają 15 lat - mówi Olga Kwiecińska. Dla wielu dorosłych rozpoznawanie własnych granic przyszło dopiero z doświadczeniem. Czasem po nieudanych związkach, relacjach pełnych kontroli czy zachowań, które dopiero po latach potrafiliśmy nazwać przemocą emocjonalną. Nasze dzieci nie muszą czekać tak długo. Nie chodzi przy tym o wręczenie nastolatkowi listy "czerwonych flag". Znacznie ważniejsze może być zadawanie pytań: Jak się czułaś, kiedy on to zrobił? Czy to było dla ciebie w porządku? Co chciałabyś zrobić następnym razem? Bo dobra relacja z samym sobą nie ochroni młodego człowieka przed każdym błędem. Może jednak sprawić, że wcześniej zauważy, kiedy w relacji dzieje się coś, co mu nie służy. O tym, jak pomóc nastolatkowi poznawać siebie i własne granice, posłuchaj na YouTube mamotoja.

Olga-Kwiecinska-1-4b7f632.jpg
width: 1600
height: 1200

"Mamo, nie musisz mi radzić!". Czego potrzebuje dziecko, gdy cierpi?
type: item
date: 2026-08-11T07:46:57.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: Kłótnia z przyjaciółką, odrzucenie, pierwsze złamane serce - gdy dziecko cierpi, chcemy natychmiast mu pomóc. Olga Kwiecińska przypomina jednak, że czasem najlepszym wsparciem jest nie rada, ale uważne słuchanie.
encoded: Dlaczego tak trudno rozmawiać z dzieckiem o relacjach? O ocenę z matematyki potrafimy zapytać bez zastanowienia. O to, dlaczego dziecko od kilku dni jest smutne, z kim się pokłóciło albo czy ktoś złamał mu serce - już znacznie trudniej. Nie dlatego, że rodziców to nie interesuje. Często po prostu nie wiemy, jak zacząć taką rozmowę i co zrobić z emocjami, które pojawią się po drodze. W podcaście "Mamy to!" rozmawiam z Olgą Kwiecińską o tym, dlaczego relacje naszych dzieci bywają dla nas znacznie trudniejszym tematem niż szkoła. I dlaczego czasem najlepsze, co możemy zrobić jako rodzice, to... przestać mówić. Chcemy pomóc, więc zaczynamy naprawiać "Co dostałeś w szkole?" to pytanie bezpieczne. Ma konkretną odpowiedź. Kiedy jednak pytamy: "Widzę, że jesteś smutna. Co się stało?", możemy usłyszeć coś, wobec czego sami poczujemy się bezradni. Kłótnia z przyjaciółką. Odrzucenie przez grupę. Pierwsze zakochanie i pierwsze złamane serce. Dla dziecka to nie są "małe problemy". To jego prawdziwe życie i prawdziwe emocje. A rodzicowi bardzo trudno patrzeć, kiedy jego dziecko cierpi. Dlatego często niemal automatycznie zaczynamy szukać rozwiązania: powiedz jej to, nie przejmuj się, znajdziesz innych kolegów, jeszcze się zakochasz, jutro będzie lepiej. Tyle że dziecko nie zawsze przyszło po rozwiązanie. "Mamo, ja chcę, żebyś mnie posłuchała" Olga Kwiecińska opowiada w naszej rozmowie o słowach swojego 19-letniego syna: "Mama, nie chodzi mi o to, żebyś ty mi radziła, tylko żebyś po prostu posłuchała". To zdanie mogłoby zawisnąć nad biurkiem niejednego rodzica. Bo kiedy dziecko opowiada nam o swoim problemie, pierwszym odruchem nie musi być działanie. Czasem wystarczy powiedzieć: "To musiało być trudne", "Rozumiem, że jest ci przykro", "Chcesz mi o tym opowiedzieć?". I wytrzymać chwilę bezradności. Nie odbierać dziecku smutku za wszelką cenę. Nie przekonywać, że "nie ma się czym przejmować". Nie rozwiązywać za nie relacji. Nie ochronimy dzieci przed złamanym sercem To chyba jedna …

Olga-Kwiecinska-e17e455.jpg
width: 1600
height: 1200

"Nigdy nie jest za późno". Edyta Litwiniuk o tym, jak zadbać o ciało po 40.
type: item
date: 2026-07-24T08:21:44.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: ciało kobiety
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: Czy po czterdziestce warto jeszcze zacząć ćwiczyć? Edyta Litwiniuk przekonuje, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swoje ciało. W podcaście "Mamy to!" opowiada, dlaczego spacer, rozciąganie i 10 minut ruchu dziennie mogą być ważniejsze niż pogoń za idealną sylwetką.
encoded: Mamy nastolatków i dorosłych dzieci często przez lata stawiają siebie na końcu listy priorytetów. Kiedy dzieci stają się bardziej samodzielne, pojawia się pytanie: "Czy nie jest już za późno, żeby zacząć dbać o swoje ciało?". - Absolutnie nigdy nie jest za późno. Naprawdę nigdy nie jest za późno - mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!". Jej zdaniem nie trzeba zaczynać od intensywnych treningów ani kupowania karnetu na siłownię. Wystarczy zrobić pierwszy krok - dosłownie. Spacer to niedoceniana aktywność - Zawsze mówię mamom: zacznij od spaceru. Spacer jest bardzo niedocenianą formą aktywności - podkreśla Litwiniuk. Jak zauważa, współczesny styl życia sprawia, że coraz mniej się ruszamy. Jeździmy samochodami, pracujemy przy komputerach i często dopiero wieczorem orientujemy się, że przez cały dzień niemal nie wstaliśmy z krzesła. Według Edyty Litwiniuk już 20 minut spędzonych na świeżym powietrzu może pozytywnie wpłynąć na samopoczucie. - Spacer dotlenia organizm, pomaga obniżyć poziom stresu i ma wiele innych zalet - mówi. Po 40. zmienia się cel Ekspertka przyznaje, że sama zauważa różnicę między swoim organizmem dziś a tym sprzed kilku lat. - Mam 41 lat i widzę inny poziom zmęczenia organizmu. Jeszcze kilka lat temu robiłam Ironmany, maratony i długie treningi bez większego problemu. Dziś widzę, że moje ciało potrzebuje czegoś innego - opowiada. Jak tłumaczy, wraz z wiekiem zmienia się gospodarka hormonalna, dlatego warto podchodzić do swojego ciała z większą wyrozumiałością i szacunkiem. - To jest moment, kiedy warto słuchać swojego organizmu - mówi. Jej zdaniem dojrzałe kobiety nie muszą już skupiać się wyłącznie na wyglądzie. - Nie chodzi o to, żeby mieć idealnie jędrne pośladki. Chodzi o to, żeby mieć sprawne ciało, które będzie nam służyło przez kolejne lata. 10 minut ruchu ma znaczenie Litwiniuk zachęca, by szukać ruchu w codzienności. Rozciąganie podczas oglądania serialu, kilka przysiadów czy krótki trening w domu mogą być dobrym początkiem. - Oglądasz…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-2-3a06502.jpg
width: 1600
height: 1200

"Byłam wrakiem człowieka". Edyta Litwiniuk o tym, czego nikt nie mówi młodym mamom
type: item
date: 2026-07-24T08:08:31.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: "Chciałam być supermamą i udowodnić, że ze wszystkim sobie poradzę" - wspomina Edyta Litwiniuk. W podcaście "Mamy to!" opowiada o samotności, niewyspaniu i połogu, które sprawiły, że pierwsze tygodnie macierzyństwa okazały się dużo trudniejsze, niż się spodziewała.
encoded: "Nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" Co powiedzieć mamie małego dziecka, która jest niewyspana, zmęczona i przytłoczona chaosem codzienności? Od czego powinna zacząć, jeśli chciałaby poczuć się choć trochę lepiej? Edyta Litwiniuk nie ma wątpliwości: od odpoczynku. - Moja położna powiedziała mi jeszcze w ciąży: "Póki nie ma zagrożenia życia w tym domu, nie sprzątaj, nie gotuj, wyśpij się" - wspomina w podcaście "Mamy to!". Jak przyznaje, początkowo sama nie potrafiła zastosować się do tej rady. Po narodzinach pierwszej córki czuła się silna i przekonana, że musi poradzić sobie ze wszystkim. - Myślałam: przecież ją urodziłam, karmię ją, wrócę do domu i wszystko musi być na tip-top. Posprzątane, ugotowane. Chciałam być supermamą i superżoną - opowiada. "Chciałam pokazać, że sobie radzę" Sytuacja zmieniła się, kiedy jej mąż wrócił do pracy, a ona została sama z dzieckiem. Zamiast poczucia siły pojawiły się samotność, płacz i ogromne zmęczenie. - Przygniotła mnie samotność i połóg. Wiem, że gdyby Wojtek nie zrobił mi śniadania, przez cały dzień nic bym nie zjadła, bo nie miałam siły - mówi. W pewnym momencie postanowiła zrezygnować z próby utrzymania wszystkiego pod kontrolą. - Powiedziałam sobie: koniec całego cyrku. Żadnego sprzątania, prania, gotowania i ogarniania domu na tip-top tylko po to, żebym dalej pokazywała, że sobie radzę. Idę spać. Jak wspomina, w pierwszych tygodniach macierzyństwa, kiedy tylko miała taką możliwość, jadła, płakała i spała. Dom nie musi być idealny Edyta Litwiniuk podkreśla, że młoda mama nie musi samodzielnie gotować każdego posiłku ani utrzymywać domu w perfekcyjnym porządku. Może zamówić jedzenie, poprosić bliską osobę o przygotowanie obiadu albo wcześniej zamrozić kilka porcji. Nic złego nie stanie się również wtedy, gdy pranie czy sprzątanie zostaną odłożone na później. - Jeżeli możesz, kochana mamo, po prostu się wyśpij. Naprawdę nic się nie stanie, jeśli czasem zamówisz jedzenie albo poprosisz mamę, żeby przygotowała ci rosół czy co…

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-1-037584c.jpg
width: 1600
height: 1200

"Wyjście na spacer też jest aktywnością". Edyta Litwiniuk: mamy nie potrzebują kolejnej presji
type: item
date: 2026-07-23T10:08:33.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama w formie
subject: podcast „Mamy to!”
subject: powrót do formy
description: "Masz wrócić do formy w sześć tygodni", "Powinnaś już ćwiczyć", "Inne mamy jakoś dają radę". Wokół macierzyństwa od lat narasta presja, a media społecznościowe skutecznie ją podsycają. Tymczasem - jak mówi Edyta Litwiniuk w podcaście "Mamy to!" - kobietom po porodzie dużo bardziej niż kolejnego planu treningowego potrzeba zrozumienia, wsparcia i zdjęcia z nich ciężaru ciągłego "muszę".
encoded: - Z perspektywy 15 lat macierzyństwa stwierdziłam, że wszystko o powrocie do formy fizycznej zostało już powiedziane. Kobietom brakuje dziś bardziej otulenia niż kolejnych poradników - mówi Edyta Litwiniuk. Podkreśla, że młode mamy często słyszą, co powinny robić, a zdecydowanie za rzadko ktoś mówi im, że nie muszą być idealne. - Dziewczyny piszą do mnie, że w końcu ktoś powiedział im: "nie musisz". Że wyjście na spacer to już jest trening. Że to już jest aktywność, która pozwala zadbać o ciało i psychikę - opowiada. Małe kroki zamiast wielkich postanowień Zdaniem Edyty Litwiniuk aktywność fizyczna po porodzie nie musi oznaczać godzin spędzonych na siłowni. Czasem wystarczy znaleźć kilka minut w codzienności. - Jeśli zaparzasz kawę, możesz zrobić kilka wspięć na palce albo delikatnych przysiadów. To są małe kroki, ale one też mają znaczenie - mówi. Jednocześnie zaznacza, że dbanie o siebie nie powinno ograniczać się wyłącznie do ruchu. Ważne jest także znalezienie przestrzeni dla siebie - wyjście z przyjaciółką, rozwijanie pasji czy po prostu chwila odpoczynku. - Mamo, jesteś w tej całej układance najważniejsza. Jeśli my nie będziemy zaopiekowane, zadbane i choć trochę wypoczęte, bardzo trudno będzie nam dawać innym to, czego potrzebują - podkreśla. Instagram pokazuje życie, którego nie ma Rozmówczynie zwracają uwagę, że współczesne matki żyją pod ogromną presją porównywania się do innych. W mediach społecznościowych widzą idealnie urządzone mieszkania, perfekcyjnie ubrane dzieci i mamy, które zdają się radzić sobie ze wszystkim. - Odpalam Instagram i widzę piękne mieszkania, wysprzątane kuchnie, świeży makijaż, dzieci, które bez awantur wychodzą do szkoły. Tylko że życie tak nie wygląda - mówi Edyta Litwiniuk. Jak podkreśla, jej doświadczenie pracy z kobietami pokazuje, że niemal każda z nich - niezależnie od etapu życia - mierzy się z własnymi trudnościami. Dlatego zamiast dokładać sobie kolejnych obowiązków, warto nauczyć się odpuszczać. Wspierający partner robi …

Edyta-Litwiniuk-w-Mamy-to-997b30d.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zastępujmy siebie gadżetami”. Paweł Zawitkowski o tym, czego naprawdę potrzebuje niemowlę
type: item
date: 2026-05-21T11:12:59.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rozwój
subject: Niemowlę
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwój niemowlaka
subject: wychowanie
description: W świecie pełnym parentingowych gadżetów i presji "ogarniętego rodzicielstwa" Paweł Zawitkowski przypomina o czymś najważniejszym: małe dziecko najbardziej potrzebuje obecności rodzica. W podcaście "Mamy to!" ekspert mówi o bliskości, przebodźcowaniu i o tym, dlaczego po narodzinach dziecka nie da się żyć dokładnie tak samo jak wcześniej.
encoded: - Najważniejsze, co możemy dać dziecku w pierwszych miesiącach życia, to po prostu być z nim - mówi Paweł Zawitkowski w podcaście "Mamy to!". I choć dziś młodzi rodzice mają dostęp do setek poradników, gadżetów i "ułatwiaczy", ekspert wraca do rzeczy najbardziej podstawowej: bliskości, uważności i gotowości do zmiany swojego życia po narodzinach dziecka. W rozmowie z Martą Kabulską Paweł Zawitkowski opowiada o tym, dlaczego niemowlę nie potrzebuje tylu rzeczy, ile próbują sprzedać nam media społecznościowe i rynek parentingowy. I dlaczego pierwsze miesiące życia dziecka są inwestycją, której nie da się "zorganizować między obowiązkami". "Dziecko potrzebuje przede wszystkim nas" Na pytanie o to, co daje maluszkowi poczucie bezpieczeństwa w pierwszych miesiącach życia, Paweł Zawitkowski odpowiada bez wahania: - Bycie z nim. To jest pierwsza rzecz. W pierwszych miesiącach życia rodzice bardzo szybko uczą się też, że to właśnie te najprostsze rzeczy budują codzienny spokój - bliskość, przewidywalność i komfort dziecka. Czasem znaczenie mają drobiazgi: miękki koc, znajomy zapach czy pieluszka, która nie podrażnia delikatnej skóry niemowlęcia. Właśnie dlatego wielu rodziców zwraca uwagę na rozwiązania stworzone z myślą o wrażliwej skórze maluchów, takie jak pieluszki Bella Baby Happy Soft&Delicate. Ekspert podkreśla jednocześnie, że rodzice nie mogą zapominać o sobie i własnych granicach. - Trzeba szanować swój własny organizm. To jest apel do mam i do tatów - mówi. Jego zdaniem problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy zastępować swoją obecność kolejnymi akcesoriami. - Nie zastępujemy siebie gadżetami, wieszakami i tak dalej - podkreśla. Leżaczek nie jest problemem. Problemem jest "cały czas" W podcaście pojawia się też temat leżaczków i bujaczków, wokół których od lat narosło wiele dyskusji. Paweł Zawitkowski przyznaje, że z punktu widzenia rozwoju dziecka takie sprzęty zaczynają mieć większy sens dopiero około piątego-szóstego miesiąca życia. - Wcześniej to kompletnie d…

zdjecie-glowne-1600-px-1-74cc8f6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Starałam się być mamą dobrą”. Odcinek specjalny „Mamy to!” wzruszył nas wszystkie
type: item
date: 2026-05-20T13:47:29.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Nie wiedziałyśmy do końca, dokąd ta rozmowa nas zaprowadzi. I właśnie dlatego była tak prawdziwa.
encoded: Są takie słowa, które trafiają prosto w miejsce, którego na co dzień nawet nie pokazujemy światu. Zwłaszcza matkom, bo chyba każda z nas - niezależnie od tego, ile przeczytała książek, ile popełniła błędów i ile rzeczy zrobiła dobrze - nosi w sobie jedno ciche pytanie: "Czy byłam dobrą mamą?". Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze mogłam się przytulić" Kiedy zapytałam dziewczyny, co zrobiłam dobrze jako mama, zapadła chwila ciszy. A potem padły słowa, które chyba zostaną ze mną na zawsze. - Na pewno bliskość. Zawsze mogłam się przytulić - powiedziała jedna z córek. I nagle pomyślałam, że może właśnie o to chodzi bardziej niż o perfekcję. Nie o idealne obiady czy perfekcyjnie prowadzony dom. Nie o to, czy zawsze miałyśmy cierpliwość. Tylko o to, czy dziecko czuło, że może przyjść, przytulić się, być blisko, nawet bez słów. Dziewczynki mówiły, że nigdy nie słyszały ode mnie: "nie teraz". Że zawsze mogły przyjść się przytulić i że to zostało z nimi do dziś. To niezwykłe, jak często właśnie takie rzeczy budują dzieci na całe życie. Nie chciałam wychować swoich kopii Bardzo poruszył mnie też moment, kiedy jedna z córek powiedziała, że dawałam im przestrzeń do bycia sobą. I rzeczywiście - patrząc dziś na nasze życie rodzinne - widzę, ile tam było różnic. Każda z dziewczynek była zupełnie inna. Każda miała własny charakter, własne potrzeby, własny sposób patrzenia na świat. Jedna nie jadła mięsa, druga czegoś nie lubiła, trzecia miała własny rytm życia. I choć czasem było trudno, nigdy nie chciałam wychować trzech identycznych dziewczynek. - Dałaś nam przestrzeń na bycie sobą - usłyszałam podczas rozmowy. To zdanie bardzo mnie zatrzymało. Mam poczucie, że często jako rodzice - zupełnie nieświadomie - próbujemy trochę "dopasować" dzieci do własnej wizji życia. Chcemy, żeby było łatwiej, spokojniej, wygodniej. A dzieci przecież nie przyszły na świat po to, żeby były naszym odbiciem. "Przeżyłaś bardzo dużo" W pewnym momencie rozmowa zeszła na coś znacznie g…

Mamy-to-3-1cbf293.jpg
width: 1600
height: 1200

Specjalny odcinek „Mamy to!”. Czego nauczyły mnie moje córki?
type: item
date: 2026-05-20T13:40:19.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" nagranym z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami: 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. I mam poczucie, że w tej rozmowie usłyszałam coś bardzo ważnego. Nie o macierzyństwie, ale o życiu.
encoded: W rodzicielstwie bardzo często skupiamy się na tym, czego dzieci trzeba nauczyć, jak je wychować, jak przygotować do życia, jak sprawić, żeby były silne, szczęśliwe i poradziły sobie w świecie. Ja zaś ostatnio coraz częściej myślę o czymś zupełnie odwrotnym: Czego my - dorośli - możemy nauczyć się od własnych dzieci? Cały odcinek można obejrzeć na YouTube Mamotoja. "Zawsze będziemy dziećmi" W pewnym momencie zapytałam dziewczynki, czego mogę się nauczyć od ich pokolenia. Odpowiedź przyszła natychmiast. - My zawsze będziemy dziećmi. Zawsze mamy w sobie multum z dziecka - powiedziała jedna z córek. I nagle zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu, bo pomyślałam, że może właśnie tego najbardziej boimy się jako dorośli - nie starzenia, tylko utraty tej części siebie, która jeszcze potrafi się wygłupiać, zachwycać i śmiać bez powodu. Dziewczynki mówiły o tym, że mimo dorosłości zawsze będą tymi samymi siostrami, które kłóciły się na trampolinie, wygłupiały i robiły tysiąc absurdalnych rzeczy. Podkreślały, że dorastanie nie musi oznaczać rezygnacji z lekkości. I chyba właśnie tego dziś bardzo potrzebujemy. Wewnętrzne dziecko nie znika Mam poczucie, że nasze pokolenie kobiet przez lata uczyło się przede wszystkim bycia "poważną", odpowiedzialną, rozsądną, zorganizowaną. Taką, która ogarnia życie. A przecież gdzieś pod tym wszystkim nadal jesteśmy też dziewczynkami. Takimi, które czasem chciałyby założyć różową sukienkę bez tłumaczenia się światu. Zrobić sobie dziwną fryzurę. Tańczyć w kuchni. Kupować śmieszne rzeczy. Pojechać autem i udawać, że obok kierownicy prowadzi się własny samochód. I właśnie o tym rozmawiałyśmy. - Jak ma się ochotę założyć tiulową różową sukienkę, to trzeba ją po prostu założyć" - powiedziałam podczas podcastu i sama się wtedy uśmiechnęłam, bo naprawdę coraz bardziej wierzę, że wolność zaczyna się od takich małych rzeczy. Tydzień dziwnych fryzur Jest w tej rozmowie moment, który kocham szczególnie. Przypomniałyśmy sobie historię Alicji z podstawówki. …

Mamy-to-2-8ceb2f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zrobiłaś nic źle”. Specjalny odcinek „Mamy to!” z moimi córkami
type: item
date: 2026-05-20T13:33:55.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Mamy
subject: Dzień Matki
subject: podcast „Mamy to!”
subject: wychowanie
description: W specjalnym odcinku podcastu "Mamy to!" z okazji zbliżającego się Dnia Matki usiadłam do rozmowy z moimi trzema córkami - 21-letnią Alicją oraz 19-letnimi bliźniaczkami Julią i Nel. Rozmawiałyśmy o różnicach pokoleniowych, wychowaniu i o tym, jak bardzo zmienił się świat rodzicielstwa. I muszę przyznać: to była jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie odbyłam.
encoded: "Dzieci i ryby głosu nie mają" "Dzieci i ryby głosu nie mają", "nie noś, bo przyzwyczaisz", "niech się wypłacze, nauczy się zasypiać" - jeszcze kilkanaście lat temu wiele takich zdań było traktowanych jak oczywistość. Powtarzali je eksperci w telewizji, babcie, znajomi i poradniki dla rodziców. Dziś coraz częściej słyszymy, że te same metody mogły ranić dziecięce emocje i poczucie bezpieczeństwa. Cały odcinek można obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja. "My więcej rozmawiamy o emocjach" Kiedy zapytałam dziewczynki, co ich pokolenie robi lepiej niż moje, odpowiedź pojawiła się bardzo szybko. - Myślę, że ogólnie komunikujemy się - o uczuciach, emocjach i o tym, co się dzieje. Bardziej skupiamy się na drugim człowieku - powiedziała jedna z córek. I chyba właśnie to jest jedna z największych zmian, jakie zaszły w rodzicielstwie przez ostatnie lata. Dziś dzieci mają prawo mówić o swoich emocjach. Rodzice coraz częściej próbują słuchać zamiast tylko wychowywać. Coraz więcej mówi się o bliskości, regulacji emocji i budowaniu relacji zamiast ślepego posłuszeństwa. Ale prawda jest też taka, że rodzice mojego pokolenia często robili dokładnie to, czego ich uczono. Kiedyś "dobra metoda", dziś coś nie do pomyślenia W czasie rozmowy wrócił temat popularnych dawniej metod usypiania dzieci. Tych, które dziś dla wielu rodziców byłyby nie do zaakceptowania. - To była metoda, którą bardzo popularna osoba od wychowania pokazywała w telewizji. Mówiła, że dziecko trzeba zostawić na kilka minut, niech płacze, potem wejść do pokoju i znowu wyjść. Dzięki temu miało nauczyć się zasypiać - wspominałam podczas podcastu. Dziś coraz częściej słyszymy, że takie podejście może budować w dziecku poczucie samotności i stresu. Ale wtedy? Wtedy wielu rodziców naprawdę wierzyło, że robi dobrze. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające w tej rozmowie z córkami - że one potrafią spojrzeć na tamte czasy z czułością, a nie oskarżeniem. - To był inny świat wtedy - powiedziała jedna z nich. "Nie zro…

Mamy-to-1-0674c9b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
type: item
date: 2026-05-08T12:57:08.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: podcast „Mamy to!”
subject: poród rodzinny
description: Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
encoded: Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces…

Mezczyzna-w-porodzie-1352fdd.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
type: item
date: 2026-05-07T09:12:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
encoded: Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzia…

Mediatorka-o-rozwodach-1-336c1f0.jpg
width: 1600
height: 1200

Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
type: item
date: 2026-05-04T07:15:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Rodzina
subject: Związki i seks
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
description: Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
encoded: To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok…

Mediatorka-o-rozwodach-2-a19de17.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród drogami natury będzie rebelią w 2050 roku? Jeannette mówi wprost
type: item
date: 2026-04-30T12:25:14.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
subject: podcast „Mamy to!”
description: Jak będą wyglądały porody za 10, 20 lat? Czy będziemy jeszcze rodzić siłami natury, czy cesarskie cięcie stanie się dla wielu kobiet pierwszym, a może nawet oczywistym wyborem? W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada nie tylko o przyszłości porodu, ale też o lęku, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego coraz trudniej zaufać fizjologii.
encoded: Czy przyszłość należy do cesarskich cięć? Pytanie o to, jak będą wyglądały porody w przyszłości, nie ma dziś jednej prostej odpowiedzi. Jeannette przyznaje, że możliwe, iż idziemy w kierunku coraz większej liczby cesarskich cięć. Jednocześnie jako położna i - jak sama o sobie mówi - strażniczka fizjologii ma nadzieję, że ten trend jednak się odwróci. W jej wypowiedzi bardzo wyraźnie wybrzmiewa jedno: cesarskie cięcie nie jest czymś złym. To ważna, potrzebna i często ratująca zdrowie lub życie procedura. Są sytuacje, w których to właśnie ono jest najlepszym rozwiązaniem dla kobiety i dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się nie tyle koniecznością medyczną, ile odpowiedzią na lęk, potrzebę kontroli albo kulturowe przekonanie, że tak będzie łatwiej. Kobiety nie boją się tylko bólu W tej rozmowie pada ważne rozróżnienie. Jeannette mówi wprost, że prawdziwej tokofobii, czyli skrajnego lęku przed porodem, jest stosunkowo niewiele. Kobiety boją się jednak samego porodu i wszystkiego, co się z nim wiąże. Boją się fizjologii. Boją się utraty kontroli. Boją się naruszenia intymności i godności. Boją się tego, co stanie się z ich ciałem, w tym z kroczem. Chcą wiedzieć wcześniej, kiedy to się wydarzy, chcą mieć wpływ na datę, godzinę, przebieg. Cesarskie cięcie daje im pozorne poczucie, że nad wszystkim da się zapanować. Właśnie dlatego tak wiele kobiet wybiera ten scenariusz jeszcze zanim naprawdę wejdzie w temat porodu. Współczesny świat nie uczy nas zaufania do ciała Jeannette nie idealizuje natury i nie przeciwstawia w prosty sposób "dawnego" i "prawdziwego" życia współczesności. Mówi raczej o tym, że żyjemy dziś w świecie przeciążenia, pośpiechu i planowania. Kobiety pracują, funkcjonują w dużym napięciu, mają głowę pełną spraw i obowiązków. Na tym tle poród - jako proces fizjologiczny, nieprzewidywalny i wymykający się pełnej kontroli - staje się czymś trudnym do przyjęcia. W codziennym życiu reagujemy szybko. Boli głowa - bierzemy tabletkę. Coś nas niepokoi - ch…

Porod-2050-d03e5c2.jpg
width: 1600
height: 1200

Poród bez godności, bez wyboru. Jeannette: „Kiedyś kobiety nie miały nic do powiedzenia”
type: item
date: 2026-04-23T14:15:15.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Poród
subject: Ciąża
subject: ciąża i poród
subject: podcast „Mamy to!”
description: Jak wyglądały porody kilkadziesiąt lat temu? Trudno to dziś sobie wyobrazić, kiedy kobiety coraz częściej mówią o swoich potrzebach, planach i granicach. W rozmowie w podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta wraca do lat 80. i opowiada o rzeczywistości, w której – jak mówi wprost – godność kobiety właściwie nie istniała.
encoded: „Godność kobiety właściwie nie istniała” Jeannette zaczęła pracę w drugiej połowie lat 80. To był czas zupełnie innej medycyny i zupełnie innego podejścia do kobiet rodzących. Kobieta w porodzie nie była podmiotem. Nie decydowała. Nie była słuchana. Była częścią procedury. Młode położne uczyły się od starszych, lekarze od lekarzy – nie tylko techniki, ale też sposobu traktowania pacjentek. Ten model był często przedmiotowy. Taki po prostu „obowiązywał”. Jeannette mówi wprost, że już wtedy nie miała na to zgody. Wiedziała, że albo odejdzie z zawodu, albo będzie pracować inaczej. Poród w warunkach, które dziś trudno sobie wyobrazić Warunki porodowe były trudne i – z dzisiejszej perspektywy – szokujące. Kobiety rodziły na niewygodnych łóżkach porodowych. Sprzęt był wielorazowy – od rękawiczek po narzędzia. Nawet podstawowe elementy wyposażenia, jak wenflony, były czymś rzadkim. Kobieta przychodziła do szpitala z małą torbą. Nie mogła mieć własnej koszuli, szlafroka ani rzeczy, które dziś wydają się oczywiste. Rodziła sama – bez bliskiej osoby obok. To był świat, w którym nikt nie pytał o zdanie. Nikt nie odwoływał się do intuicji kobiety. Moment zmiany Przełom zaczął się dopiero z czasem. Jeannette wskazuje na rok 2004 i działania Fundacji Rodzić po ludzku jako moment, który zapoczątkował realne zmiany w polskich szpitalach. Warunki zaczęły się poprawiać, a temat doświadczenia kobiety w porodzie zaczął być w ogóle zauważany. To jednak nie wydarzyło się od razu. To był proces. Jednym z najważniejszych momentów w jej pracy było odejście ze szpitala i rozpoczęcie przyjmowania porodów poza systemem, między innymi w domu. To wtedy – jak mówi – po raz pierwszy zobaczyła, czym naprawdę jest fizjologiczny poród. Nie według procedur. Nie według schematów. Tylko w rzeczywistości. Opowiada o sytuacji, w której przygotowała przestrzeń do porodu zgodnie z wiedzą i doświadczeniem, a kobieta w ostatniej chwili zdecydowała się urodzić zupełnie gdzie indziej – między oknem a szafą. To …

Porody-sprzed-lat-1-55ab4b9.jpg
width: 1600
height: 1200

Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
type: item
date: 2026-04-21T10:15:03.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Związki i seks
subject: Rodzina
subject: kłótnie małżeńskie
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwód
subject: rozwód a dzieci
subject: związek
description: Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
encoded: Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozost…

Mediatorka-o-rozwodach-38da3d1.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dlaczego mi nie powiedziałaś?”. Justyna Nagłowska o milczeniu między matką a córką
type: item
date: 2026-03-26T14:35:02.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: mama i córka
subject: podcast „Mamy to!”
subject: psychologia
description: Kiedy mama w końcu przeczytała jej książkę, pojawiło się jedno pytanie: „dlaczego mi nie powiedziałaś?”. W tej rozmowie Justyna Nagłowska opowiada o milczeniu, które bierze się z miłości, i o schemacie, który powtarzamy z pokolenia na pokolenie, nawet jeśli bardzo chcemy zrobić to inaczej.
encoded: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?” Justyna Nagłowska opowiada w tej rozmowie historię, która zaczyna się bardzo zwyczajnie – od książki, której jej mama długo nie była w stanie przeczytać. Nie dlatego, że nie chciała, tylko dlatego, że się bała. – Mówiła: boję się, że się rozpłaczę, że się rozpadnę – wspomina Justyna. Kiedy w końcu ją przeczytała, pojawiły się wyrzuty sumienia. I pytanie, które zna wiele matek: „Gdzie ja byłam? Dlaczego nie widziałam?”. Najbardziej poruszające w tej historii jest to, co wydarzyło się chwilę później. Justyna opowiada, że sama – jako dorosła kobieta – nie mówiła mamie o swoich trudnych momentach. – Nie chciałam jej martwić – wspomina. Dziś dokładnie to samo słyszy od swoich córek. Miłość, która czasem zamyka To jedno zdanie nagle odsłania coś więcej niż pojedynczą historię. Pokazuje schemat, który powtarza się w wielu domach. Matka chce wiedzieć wszystko – córka nie chce jej obciążać. I obie strony robią to z miłości. W tej rozmowie bardzo wyraźnie widać, jak bardzo skomplikowana potrafi być relacja matki i dziecka. Z jednej strony ogromna bliskość, z drugiej – milczenie w najtrudniejszych momentach. Bo czasem łatwiej jest udźwignąć coś samemu, niż zobaczyć smutek w oczach mamy. I to właśnie ten paradoks zostaje najmocniej: robimy coś, co oddala nas od siebie… właśnie dlatego, że jesteśmy sobie tak bliskie. Mówienie prawdy jako akt odwagi Justyna mówi też o czymś, co dziś brzmi zaskakująco: że szczerość wciąż jest czymś, co ludzie odbierają jako odwagę. – Najczęściej słyszę: „gratuluję odwagi” – mówi o reakcjach na swoją książkę. I dodaje, że to ją smuci, bo chciałaby żyć w świecie, w którym mówienie prawdy o sobie nie jest czymś wyjątkowym, tylko normalnym. Żyjemy jednak w rzeczywistości, w której wiele rzeczy jest filtrowanych, wygładzonych, dopasowanych do oczekiwań. I właśnie dlatego prawda – ta nieidealna, czasem niewygodna – staje się czymś rzadkim. „Przyjedź taka, jaka jesteś” W tej rozmowie jest też moment bardzo ważny – kiedy Ju…

Naglowska-o-milczeniu-miedzy-matka-i-corka-2ec03c5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zatrzymał mnie ból”. Justyna Nagłowska: żyjemy tak, jakbyśmy miały nieskończoną energię
type: item
date: 2026-03-24T12:09:11.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: Mówimy dzieciom, żeby zwalniały, ale same żyjemy w tempie, które nie zostawia miejsca na oddech. W rozmowie z Justyną Nagłowską pada coś, co trudno zignorować – czasem dopiero ból naprawdę nas zatrzymuje.
encoded: „Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam” – Jest taka dyskusja, czy wszystko jest po coś – mówi Justyna Nagłowska. – Ja dalej nie wiem, ale staram się szukać sensu w tym, co się wydarza. Tym razem ten sens znalazła w czymś, co raczej trudno uznać za „lekcję z życia” – złamała palec. Ból, ograniczenie, konieczność rezygnacji z wielu rzeczy – wszystko to, czego zwykle chcemy uniknąć. A jednak właśnie to okazało się dla niej momentem zatrzymania. – Myślałam, że się zatrzymałam. A ja tylko trochę zwolniłam – przyznaje. – Dopiero to mnie naprawdę zatrzymało. To zdanie wybrzmiewa mocno, bo brzmi znajomo. Ile razy mówimy sobie, że już „zwalniamy”, podczas gdy tak naprawdę tylko zdejmujemy nogę z gazu na chwilę, żeby zaraz znów przyspieszyć? Żyjemy na granicy własnej energii W tej rozmowie nie chodzi o spektakularne kryzysy, tylko o coś znacznie bardziej codziennego – życie w permanentnym napięciu, na granicy własnych możliwości. Justyna mówi o tym bez patosu: że wieczorem często czujemy, że zużyłyśmy więcej energii, niż miałyśmy. I że jeśli same tego nie zauważymy, ciało prędzej czy później zacznie wysyłać sygnały – najpierw subtelne, później coraz bardziej wyraźne. Czasem to ból, zmęczenie, napięcie, którego nie da się już zignorować. Czasem coś, co zatrzymuje nas na dobre. Dopiero wtedy zaczynamy żyć inaczej W rozmowie pojawia się też temat kobiet, które zmieniają swoje życie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś naprawdę trudnego. – Rozmawiałam z kobietami, które po chorobie mówią, że są za to doświadczenie wdzięczne – pada w podcaście. To zdanie może budzić sprzeciw. A jednak wiele z nas intuicyjnie czuje, o co w nim chodzi. Bo dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę żyję tak, jak chcę? I często odpowiedź brzmi: nie. Dzieci uczą się tego, co widzą W pewnym momencie rozmowa naturalnie schodzi na temat macierzyństwa. I tu pojawia się coś, co zostaje na długo. – One więcej uczą się z tego, co robimy, niż z tego, co mó…

Justyna-Naglowska-o-zyciu-187144d.jpg
width: 1600
height: 1200

Maciej Pela: „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek”
type: item
date: 2026-03-06T08:13:51.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rola ojca w życiu dziecka
description: Każdy rodzic wie, że kiedyś nadejdzie taki dzień: dziecko przyjdzie ze złamanym sercem. I nagle trzeba będzie wiedzieć, co powiedzieć. Maciej Pela w rozmowie w podcaście „Mamy to!” przyznaje, że sam czasem o tym myśli. Jak wesprzeć dziecko, gdy pierwszy raz przeżywa rozstanie?
encoded: – Na razie nie wiem – mówi szczerze. I dodaje, że czeka go jeszcze sporo nauki. A może nawet… specjalizacja w „łataniu złamanych serduszek”. „Kiedyś przyjdą ze złamanym sercem” Maciej Pela mówi wprost, że myśl o pierwszych miłościach swoich dzieci czasem pojawia się w jego głowie. – Pojawiają się takie przebłyski i zadaję sobie pytanie: co zrobię, kiedy przyjdą ze złamanym sercem? – przyznaje. Na razie nie szuka gotowej odpowiedzi. Wręcz przeciwnie – uważa, że przyznanie się do niewiedzy jest początkiem drogi. – To jest takie pytanie otwarte, póki co. Teraz odpowiedź brzmi: nie wiem. I właśnie od tego „nie wiem” zaczyna się jego zdaniem rodzicielska lekcja do odrobienia. Ojciec też musi nauczyć się wrażliwości Maciej Pela uważa, że świat bardzo się zmienił – także w podejściu do emocji. – Siła jest wartością uniwersalną – mówi i dodaje – Mama i tata mogą w równym stopniu nauczyć dzieci, czym jest siła. Jego zdaniem coraz ważniejsza staje się także emocjonalna dostępność rodziców – szczególnie ojców. Bo to właśnie z domu dzieci wynoszą wzorce relacji. – Pokazując wrażliwość, jest szansa, że w przyszłości znajdą kogoś, kto będzie dostępny emocjonalnie. Dzięki temu – jak mówi – nie będą musiały przebijać się przez „twardą skorupę” partnera, który nie potrafi mówić o uczuciach. „Czeka mnie specjalizacja w łataniu złamanych serduszek” Ojcostwo – jak mówi Pela – to proces uczenia się. Czasem przez doświadczenie, czasem przez rozmowy z innymi rodzicami, dlatego pół żartem mówi, że czeka go jeszcze sporo pracy. – Czeka mnie research. Rozmowy z rodzicami starszych dzieci. Książki – wylicza, a potem dodaje z uśmiechem – Czekają mnie studia wyższe i specjalizacja w łataniu złamanych serduszek. Ojcostwo jako przygoda W rozmowie pojawia się też ważna refleksja: rodzicielstwo nie jest rolą, którą można opanować raz na zawsze. – Ojcostwo jest przygodą, w której pojawiają się różne sytuacje, z którymi trzeba się zmierzyć. Przyznaje, że były momenty, kiedy bycie ojcem było trudniejs…

Pela-o-lataniu-zlamanych-serduszek-3f62297.jpg
width: 1600
height: 1200

Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
type: item
date: 2026-03-03T11:59:09.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Tata
subject: Rodzina
subject: ojcostwo
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwód a dzieci
description: O jego życiu prywatnym w ostatnich miesiącach mówiło się dużo. Czasem za dużo. Nagłówki żyją emocją, ale za nimi zawsze stoi człowiek i dzieci, które potrzebują stabilności. W tej rozmowie Maciej Pela nie wraca do medialnego szumu. Opowiada o ojcostwie po rozstaniu – o momencie prawdy, który obnażył jego słabości i zmusił do wprowadzenia porządku tam, gdzie wcześniej rządziła improwizacja.
encoded: Są takie momenty w rodzicielstwie, które nie tylko wzruszają, ale też konfrontują z tym, kim jesteśmy, jak funkcjonujemy, z czego się składamy. – Ojcostwo w tej formie, w której jestem teraz, obnażyło u mnie brak zorganizowania – mówi wprost Maciej Pela. I dodaje, że to nie była szybka zmiana. To był proces. „Zawsze płynąłem. Aż nagle trzeba było wprowadzić totalny Ordnung” Przez lata żył artystycznie. Improwizacja. Hip-hopowe jamy. Pociąg do innego miasta bez planu. Chaos, który był częścią tożsamości. – Moje życie polegało na tym, że nigdy nie wiedziałem, w jakim mieście wyląduję – wspomina. Ten styl życia wpływał na wszystko. – To wszystko tak sobie płynęło – mówi. Aż przyszedł moment, w którym sytuacja wymagała – jak sam to określa – „niemieckiego porządku”. Totalnego Ordnungu. Gdy został z dziećmi i musiał przejąć pełną odpowiedzialność za codzienność, spontaniczność przestała wystarczać. Trzeba było nauczyć się planować, organizować, przewidywać. – Musiałem się tego nauczyć. To obnażyło, że nie mam tej umiejętności. Ale to jest wspaniałe, że mogłem się tego nauczyć – przyznaje. Słabość, która stała się kompetencją W rodzicielstwie często myślimy, że powinniśmy być ogarniający i stabilni, tymczasem ono bardzo szybko pokazuje nam obszary, nad którymi nigdy wcześniej nie pracowaliśmy. U Maćka była to organizacja, u kogoś innego będzie cierpliwość, u jeszcze kogoś – umiejętność proszenia o pomoc. Najważniejsze w tej historii nie jest to, że musiał się zmienić. Najważniejsze jest to, że nie stracił siebie. – Nauczyłem się porządku, nie zatracając tej artystycznej, hip-hopowej duszy – mówi. Bo wciąż tańczy. Wciąż potrafi być „szalony na parkiecie”. Wciąż komunikuje się z córkami językiem zabawy. Zresztą – jak opowiada – domowe wyścigi bobslejów na kocu i dziecięcej wanience skończyły się kiedyś rozwaloną piszczelą. Był sylwester. Miał pracować. Skończyło się bólem i śmiechem. I właśnie to jest balans. Dwa banany w głowie Pytam, czy porządek w domu przełożył się na p…

Pela-o-ojcostwie-f15cc72.jpg
width: 1600
height: 1200

„Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”. Bogactwo to nie pieniądze
type: item
date: 2026-01-20T15:12:37.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: podcast „Mamy to!”
subject: rozwój emocjonalny
description: Pierwsze zdanie brzmi niewinnie, ale zostaje w głowie na długo: „Mamy bardzo biedne definicje bogactwa”. Bo kiedy mówimy „bogaty”, niemal automatycznie myślimy: pieniądze. Konto. Cyfry. Sukces mierzony kwotą. A potem pada kolejne zdanie, jeszcze mocniejsze: „Można być bardzo biednym, mając bardzo dużo pieniędzy”.
encoded: I w tym momencie coś pęka. Bo nagle okazuje się, że problem nie leży w liczbach, tylko w głowie. Bogaty umysł to nie stan na koncie W rozmowie, którą możecie obejrzeć na kanale YouTube Mamotoja, pada definicja bogactwa, której rzadko się dziś używa. Bogactwo nie jako „więcej”, ale jako „mam dokładnie to, co chcę mieć, i radzę sobie z resztą”. To stan umysłu, a nie stan konta. Bardzo mocny jest moment, w którym Julia Izmałkowa opowiada o krótkiej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Mówi komuś: „pewnie jesteś bardzo zajęty”. A w odpowiedzi słyszy: „Nie, ja mam czas”. I to zdanie uderza jak obuchem. Bo kiedy ostatnio ktoś powiedział nam spokojnie, bez pośpiechu: „mam czas”? Czas jako definicja luksusu To właśnie ten moment w wywiadzie robi ogromne wrażenie. „Mam czas” nie oznacza braku obowiązków. Oznacza, że ktoś nie żyje w permanentnym poczuciu braku, biegu, zadyszki. Nie jest „chomikiem w kołowrotku”. Bogaty umysł – jak pada w rozmowie – to umysł zasobów. Czasowych, emocjonalnych, relacyjnych. To ktoś, kto ma czas dla ważnych ludzi i ważnych spraw. Kto nie żyje w ciągłym napięciu „zaraz, szybko, jeszcze tylko to”. I trudno nie pomyśleć: ilu z nas naprawdę tak żyje? Chcemy wszystkiego natychmiast. I to nas zubaża Druga ważna myśl z wywiadu dotyka czegoś, co wszyscy znamy aż za dobrze – potrzeby natychmiastowych rozwiązań. Chcemy „plastra”. „Aspiryny”. Szybkiego efektu bez refleksji. Gdyby dało się w dwie godziny zostać bogatym, każdy by to zrobił. Gdyby wystarczył jeden kurs, jeden zestaw nawyków, jedna poranna rutyna z matchą i medytacją – wszyscy bylibyśmy spełnieni. Ale takiej formuły nie ma. I bardzo trudno się z tym pogodzić. Problem polega na tym, że zamiast zatrzymać się i zapytać „dlaczego boli?”, wolimy połknąć tabletkę i iść dalej. Bez namysłu. Bez refleksji. Bez pytania o cenę. Każda decyzja ma koszt. I rzadko go liczymy Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowy jest ten o „liczeniu ceny”. Bo nasza pensja to nie tylko kwota, która wpływa na konto. To także go…

Czy-masz-bogaty-umysl-c3b9c17.jpg
width: 1600
height: 1200

„Siedziałaś w domu, czyli nic nie robiłaś?”. Ta praca jest warta 15 tysięcy miesięcznie
type: item
date: 2025-12-12T10:33:19.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: macierzyństwo
subject: podcast „Mamy to!”
description: Przez lata słyszały, że „siedzą w domu”. A to, co robią każdego dnia, ma realną wartość — liczona w tysiącach złotych. Olga Kozierowska wprost mówi o stereotypach, które niszczą związki, i o pracy, której wciąż nie umiemy nazwać pracą.
encoded: Jeszcze zanim pojawi się dziecko, wiele par wierzy, że żyje w partnerskim układzie. Dzielą się obowiązkami, wspólnie ogarniają codzienność, wszystko „jakoś działa”. Problem zaczyna się później — wtedy, gdy role przestają być negocjowane, a zaczynają być… oczywiste. W rozmowie Olga Kozierowska przywołuje historie młodych kobiet, które po narodzinach dziecka przeżyły szok. Nie dlatego, że macierzyństwo okazało się trudne. Ale dlatego, że nagle usłyszały: „siedziałaś w domu”. Jakby cały dzień pracy, opieki, organizowania życia i emocji nie liczył się wcale. Ten jeden zwrot uruchamia lawinę. Zmęczenie, poczucie bycia niewidzianą, pretensje o pieniądze, o czas, o bliskość. A statystyki są bezlitosne — konflikty finansowe i nierówny podział obowiązków to dziś jedne z głównych powodów rozpadu związków. W nowym odcinku "Mamy to!" Kozierowska mówi wprost, ile warta jest nieodpłatna praca w domu i dlaczego brak rozmów „przed” tak często kończy się kryzysem „po”. To rozmowa o pieniądzach, stereotypach i oczekiwaniach, które wciąż rzadko padają na głos — a mają realną cenę.

Ile-warte-jest-siedzenie-w-domu-cf281b0.jpg
width: 1600
height: 1200