Rodzice rozkręcili aferę w 1 klasie i zatarasowali korytarz. „Wózek oblepiony tak, że idzie się przykleić”
Podróż pociągiem potrafi być testem cierpliwości – zwłaszcza gdy potrzeby jednej rodziny zaczynają kolidować z komfortem pozostałych pasażerów. Tym razem jedna z pasażerek opisała sytuację, która miała rozpocząć się od rodziny z małym dzieckiem, wózkiem i trzema dużymi walizkami. Szybko pojawił się też konflikt z konduktorem dotyczący biletu dla dziecka.
Historia została opisana na Facebooku przez Elę Pieczarkę. Kobieta relacjonowała swoją podróż po weekendzie, podczas której do pierwszej klasy pociągu mieli dosiąść się rodzice z małym dzieckiem. Jak wynika z jej wpisu, rodzina podróżowała z wózkiem oraz trzema dużymi walizkami. Bagaże miały stać wzdłuż korytarza i utrudniać przejście innym pasażerom. „Wracam po weekendzie do domu w pierwszej klasie, gdzie dosiadają się Janusz i Grażyna z małym dzieckiem z wózkiem oblepionym tak, że idzie się przykleić oraz 3 wielkimi walizami. Pchają się do pierwszego przedziału”. Na tym problemy miały się jednak nie skończyć. Okazało się, że rodzice kupili bilety dla siebie, ale nie mieli biletu dla dziecka. Konduktor miał wyjaśnić im, że ulgi obowiązują tylko w drugiej klasie. Według autorki wpisu rodzice nie chcieli przyjąć tego wyjaśnienia i szybko doszło do awantury. Trudno nie pomyśleć, że część takich sytuacji można byłoby rozwiązać jeszcze przed wejściem do pociągu. Wystarczyłoby wcześniej sprawdzić zasady dotyczące przejazdu dziecka i upewnić się, jaki bilet należy kupić. Dziecko nie oznacza, że zasady przestają obowiązywać Podróżowanie z małym dzieckiem rzeczywiście wymaga sporej logistyki. Wózek, bagaże, dziecko i pilnowanie biletów mogą być dla rodziców sporym wyzwaniem. To jednak nie oznacza, że pozostali pasażerowie muszą rezygnować ze swojego komfortu. Pociąg jest przestrzenią wspólną. Korytarz nie jest przechowalnią bagażu, a zasady dotyczące biletów obowiązują niezależnie od tego, czy podróżujemy sami, czy z dzieckiem. I właśnie tutaj pojawia się ciekawy problem. Rodzice małych dzieci często oczekują od innych większej wyrozumiałości. To zrozumiałe – podróż z maluchem potrafi być naprawdę trudna. Ale ta wyrozumiałość powinna działać w obie strony. Dziecko nie daje automatycznie prawa do zajmowania większej części wspólnej przestrzeni ani do ignorowania zasad przewoźnika. Z drugiej strony pasażerowie również mogliby czasem wykazać się odrobiną cierpliwości, zamiast natychmiast zakładać, że rodzic jest roszczeniowy. „Zawsze w dłuższej drodze ściągam buty” Wpis internautki miał jeszcze jeden, dość osobliwy wątek. Autorka zwróciła uwagę na osobę siedzącą w przedziale boso. Do posta dołączono zdjęcie stóp. Tutaj również zdania komentujących były podzielone. Jedna z osób napisała: „Hm, ja zawsze w dłuższej drodze ściągam buty zarówno w pociągu, jak i samolocie, dbam jedynie o ich przyjemny zapach”. Inni uznali jednak, że takie zachowanie świadczy o braku dobrego wychowania. Jak zauważył jeden z komentujących: „Brak dobrego wychowania i ignorancja nie są powodem do dumy”. Bose stopy mogą więc budzić niesmak, ale w całej historii znacznie ciekawsza jest kwestia granicy między prawem do własnego komfortu a pamiętaniem o innych pasażerach. Bo niezależnie od tego, czy ktoś podróżuje z dzieckiem, ogromnym bagażem czy bez butów, w wagonie zawsze są też inni ludzie. I oni również mają prawo do spokojnej podróży. Zobacz także: Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz” Matka rozkręciła aferę w pociągu. „Zapłaciłam za miejscówkę, a musiałam stać, żeby jej bąbelek siedział przy oknie” Zamarłam w pociągu z Trójmiasta. Słów tego dziecka do zmęczonej matki długo nie zapomnę. „Totalna znieczulica”
Matka rozkręciła aferę w pociągu. „Zapłaciłam za miejscówkę, a musiałam stać, żeby jej bąbelek siedział przy oknie”
Najpierw pomyślała, że to drobne nieporozumienie. Chwilę później stała już na korytarzu pociągu, patrząc, jak na jej miejscu siedzi zupełnie obca osoba, a jej dziecko spokojnie wygląda przez okno. „Nie wierzyłam, że naprawdę do tego doszło” – pisze.
Na redakcyjną skrzynkę trafiła historia, która pokazuje, jak szybko zwykła podróż pociągiem może zamienić się w niepotrzebną awanturę. Nasza czytelniczka, sama będąca mamą, przyznaje, że długo próbowała być wyrozumiała dla kobiety z dzieckiem, ale w pewnym momencie zwyczajnie zabrakło jej cierpliwości. „Pomyślałam, że jakoś się dogadamy” Jechałam z Warszawy Wschodniej do Katowic. Kupiłam bilet dużo wcześniej, w sześcioosobowym przedziale, przy oknie, bo tak mi wygodnie. Sama jestem mamą, dlatego kiedy zobaczyłam na swoim miejscu kobietę z kilkuletnim synem, nie zamierzałam od razu robić awantury. Podeszłam i powiedziałam spokojnie: – Przepraszam, ale chyba siedzi pani na moim miejscu. Kobieta spojrzała na mnie, a potem na syna siedzącego jej na kolanach. – A tak, wiem. Tylko on bardzo lubi patrzeć przez okno. Może usiądzie pani obok? – zapytała. Szczerze mówiąc, nie byłam zachwycona, ale pomyślałam, że nic wielkiego się nie stanie. Zgodziłam się, chociaż przecież to ja miałam wykupione miejsce przy oknie. Nie chciałam zaczynać podróży od kłótni z inną matką. „Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że zostanę bez miejsca” Do Warszawy Centralnej, raptem kilka minut, było spokojnie. Siedziałam obok, chłopiec oglądał widoki za oknem, a ja próbowałam nie myśleć o tym, że w zasadzie ustąpiłam komuś miejsca, za które sama zapłaciłam. Na Centralnym sytuacja się zmieniła, bo do pociągu wsiadło bardzo dużo osób. Po chwili do naszego przedziału wszedł mężczyzna i powiedział, że ma miejscówkę na miejscu, na którym siedziałam. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że przez wcześniejszą zamianę sama zostałam bez siedzenia. Wstałam i zwróciłam się do kobiety: – Przepraszam, ale muszę wrócić na swoje miejsce. Ten pan ma tu miejsce. Kobieta nawet na mnie nie spojrzała. Nadal patrzyła przez okno, trzymając syna na kolanach. – Halo? – zapytałam. – Naprawdę muszę tam usiąść. Po chwili odpowiedziała: – No ale syn chciał siedzieć przy oknie. Może pani usiąść gdzieś indziej. „Przecież ja też zapłaciłam za swoje miejsce” Zaczęłam się denerwować. – Tylko że ja nie mam już gdzie usiąść. Przedział jest pełny, a ja mam swoją miejscówkę właśnie tutaj. – Ale przecież pani może postać – odpowiedziała kobieta. – To tylko pociąg. Nie mogłam uwierzyć, że to słyszę. – Ale dlaczego mam stać? Kupiłam bilet z miejscem siedzącym. Zgodziłam się wcześniej, żeby pani syn mógł popatrzeć przez okno, ale teraz przez to ja zostałam bez miejsca. Kobieta wzruszyła ramionami. – Proszę nie przesadzać. To jest dziecko. Chyba może pani trochę odpuścić. W tym momencie naprawdę się zagotowałam. Nie chodziło już nawet o samo miejsce przy oknie. Chodziło o zasadę. Gdyby od początku powiedziała mi, że nie zamierza oddać miejsca, pewnie po prostu poprosiłabym konduktora o pomoc. Tymczasem zgodziłam się jej zrobić przysługę, a kiedy pojawiła się osoba z moim miejscem, usłyszałam, że powinnam sobie radzić sama. „Nie jestem gorszym pasażerem tylko dlatego, że jestem dorosła” W końcu powiedziałam jej, że nie zamierzam stać przez kilka godzin tylko dlatego, że jej syn lubi siedzieć przy oknie. Nie mam nic przeciwko dzieciom, sama jestem mamą, ale nie rozumiem, dlaczego cudza wygoda ma być ważniejsza od mojego biletu. Dopiero wtedy kobieta zaczęła mówić głośniej, że robię problem z niczego i że „normalna matka” zrozumiałaby, że dziecko chce popatrzeć przez okno. Ostatecznie musiałam poprosić o pomoc obsługę pociągu. Dopiero wtedy sytuacja została wyjaśniona i kobieta musiała zwolnić moje miejsce. Okazało się, że sama ma bilet bez gwarancji miejsca do siedzenia. Do końca podróży było już bardzo niezręcznie. Siedziałam przy oknie, ale zamiast cieszyć się podróżą, zastanawiałam się, jak można było uznać, że skoro ktoś ma dziecko, to automatycznie wszyscy inni powinni mu ustąpić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji W tej historii warto rozdzielić dwie rzeczy. Poproszenie innego pasażera o zamianę miejsc może być zupełnie normalnym gestem, szczególnie jeśli rodzic chce usiąść obok dziecka. Problem zaczyna się wtedy, gdy prośba zmienia się w oczekiwanie, że druga osoba ma obowiązek się zgodzić. Miejscówka w pociągu jest przypisana do konkretnego pasażera, dlatego osoba, która kupiła dane miejsce, ma prawo z niego skorzystać. Jeśli ktoś chce zamienić się miejscami, może oczywiście zapytać, ale druga osoba może odmówić – i nie musi się z tego tłumaczyć. W opisanej sytuacji dodatkowo pojawił się jeszcze jeden problem. Czytelniczka początkowo dobrowolnie zgodziła się ustąpić miejsca przy oknie, jednak później okazało się, że przez tę decyzję sama została bez miejsca. Wtedy miała pełne prawo poprosić o powrót na swoje miejsce. Dziecko może marzyć o siedzeniu przy oknie, ale jego marzenie nie sprawia, że miejsce wykupione przez innego pasażera przestaje być jego własnością na czas podróży. Bycie rodzicem nie daje też automatycznego pierwszeństwa do miejsc przy oknie. Najprostsze rozwiązanie jest zwykle najlepsze – można poprosić, ale warto również uszanować odmowę. Zobacz także: Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz” Nie ustąpiła dziecku miejsca w samolocie. „Dziewczynka tak krzyczała, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało” Nazwali matkę „brudaską”, bo przewijała dziecko w przedziale w pociągu. To nie jej wina, że wszędzie czuć było brudną pieluchę
Polka w szoku, że pasażer nie ustąpił jej dziecku miejsca przy oknie. „Chyba pierwszy raz leciał samolotem”
„W szoku byłam” – mówi instagramerka, wspominając moment, gdy obcy pasażer odmówił zamiany miejsca w samolocie. Kobieta była przekonana, że mężczyzna bez problemu zgodzi się usiąść gdzie indziej. Internauci szybko pokazali jej jednak drugą stronę tej historii.
Mama podróżująca samolotem z mężem, dwójką dzieci i swoją mamą była przekonana, że zamiana miejsc będzie formalnością. Kiedy młody pasażer odmówił, nie kryła zdziwienia – szczególnie że, jak twierdzi, mężczyzna wyglądał na sympatycznego. Jej historia rozpętała dyskusję o tym, czy prośba o zamianę miejsca jest zwykłą uprzejmością, czy może już przejawem roszczeniowości. „W szoku byłam” Instagramerka prowadząca profil @mama_con_drama opowiedziała na Instagramie historię ze swojej podróży samolotem. Leciała razem z mężem, dwójką dzieci i swoją mamą. Rodzina miała zarezerwowany cały rząd, ale – jak wyjaśnia kobieta – nie obejmował on miejsc przy oknie. Jej mama siedziała natomiast w innym miejscu, przy oknie, bliżej wyjścia. Autorka uznała więc, że bez problemu uda się znaleźć kogoś, kto zgodzi się na zamianę. Kiedy pojawił się pasażer siedzący przy oknie, kobieta zapytała go, czy mógłby zamienić się miejscem z jej mamą. – Siedzę z moją córką, ona siedzi przy oknie, czyli na miejscu kolesia, który tam miał siedzieć. Przychodzi ten koleś i pytam go: przepraszam, czy mógłby się pan zamienić na miejsca z moją mamą, bo ona siedzi tam z przodu? Mężczyzna odmówił. – W szoku byłam. Człowiek, taki młody człowiek, sympatycznie wyglądający, więc wydawało mi się, że to będzie no problem. Nic bardziej mylnego. Instagramerka zaczęła nawet zastanawiać się, dlaczego pasażer nie chciał usiąść gdzie indziej. – Myślę, że ten człowiek pierwszy raz leciał samolotem i bardzo mu zależało na tym, żeby siedzieć przy oknie. Na tym jednak nie zakończyła swojej historii. Dodała również, że mężczyzna prawdopodobnie nie wie, jak wygląda podróżowanie obok małego dziecka. – Myślę też, że on nigdy nie podróżował samolotem, siedząc obok małego dziecka, i na pewno już nigdy więcej nie popełni tego błędu. Internauci skrytykowali mamę. „Siadasz tam, gdzie jest TWOJE miejsce” Pod nagraniem pojawiło się mnóstwo komentarzy. I bardzo szybko okazało się, że internauci zupełnie inaczej odebrali historię niż autorka. „Jakim trzeba być burakiem, by dziwić się, że ktoś chce siedzieć na swoim miejscu? Nauczmy się wreszcie: siadasz tam, gdzie jest TWOJE miejsce. Oczywiście, można poprosić o zmianę, ale to dobra wola. Jest masę powodów, dlaczego ludzie nie chcą się zamienić. Jakiś nowy polski sport, tym razem obciachowy – zamiana miejsc w samolocie”. „Jestem zagorzałą przeciwniczką takiej zamiany. Przede wszystkim przez roszczeniowość matek. Mogła wykupić pani miejsca dla całej pięcioosobowej rodziny. Nie zrobiła tego pani, proszę nie wypowiadać się na temat tego młodego człowieka – że pierwszy raz leciał, że chyba nie wie, co to znaczy podróżować z dzieckiem. Pani wie i jednak nie zaplanowała pani wszystkiego”. „Kocham takie dramy w wykonaniu dorosłych kobiet, które z jakiegoś powodu uważają, że świat leży u ich stóp. No szok, że człowiek może się zgodzić lub odmówić. To na pewno oznacza, że leci pierwszy raz samolotem. I ta dziwna satysfakcja, że ktoś przez moje dziecko miał trudny lot. Nigdy nie zrozumiem takich ludzi”. „Ja się kiedyś zamieniłam z parką, chociaż miałam super miejsce i wolny fotel. Wylądowałam pośrodku ludzi dosyć przy kości, którzy zajmowali sporo miejsca i jeszcze kładli mi głowę na ramiona podczas spania. Dlatego również bym się więcej nie zamieniła. Miejsca można dokupić, tylko właśnie – za nie się płaci. Proszę przestać myśleć, że to jest czyjś obowiązek robić pani przysługę, bo to jest przysługa, a nie takie oczywiste zachowanie, jak pani uważa”. Ta historia z samolotu miała dalszy ciąg Historia nie zakończyła się jednak na jednym nagraniu. Instagramerka opublikowała kolejną rolkę, w której przyznała, że jest zaskoczona skalą reakcji. Mówiła o rozpętanej wokół jej historii „g*wnoburzy” i tłumaczyła, że wcale nie miała pretensji do mężczyzny o to, że odmówił zamiany. Jej zdaniem zdziwiło ją przede wszystkim to, że młody pasażer nie chciał usiąść z dala od „drącego się” dziecka. W jej ocenie mógł przecież przewidywać, że podróż obok małego dziecka może oznaczać więcej hałasu. Co ciekawe, ostatecznie udało się znaleźć osobę, która zgodziła się na zamianę. Inny pasażer bez problemu zamienił się miejscami z mamą autorki. Co więcej, został później przesadzony do pierwszej klasy, ponieważ miejsce, które zajął, miało zepsuty fotel. Czy naprawdę chodziło o jedno miejsce? Ta historia po raz kolejny pokazuje, jak łatwo zwykła prośba o zamianę miejsc w samolocie może przerodzić się w konflikt. Sama prośba nie wydaje się przecież niczym niewłaściwym. Pasażer może zapytać, czy ktoś zechce się zamienić. Druga osoba ma jednak dokładnie takie samo prawo odpowiedzieć „nie” – bez konieczności tłumaczenia się i bez bycia posądzaną o brak empatii. Problem zaczyna się wtedy, gdy dobrowolna przysługa zostaje potraktowana jak coś, co się po prostu należy. Chyba właśnie to najbardziej podzieliło internautów. Nie fakt, że mama chciała usiąść z rodziną, ale jej zdziwienie, że ktoś może nie mieć na to ochoty. Zobacz także: Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz” Kto leciał z dziećmi samolotem, ten w cyrku się nie śmieje. „Matka zaczęła obierać jajka i absurdalnie się tłumaczyła” Nie ustąpiła dziecku miejsca w samolocie. „Dziewczynka tak krzyczała, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało”
Nie ustąpiła dziecku miejsca w samolocie. „Dziewczynka tak krzyczała, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało”
Czy osoba, która zapłaciła za miejsce przy oknie, powinna oddać je płaczącemu dziecku? Zdaniem wielu internautów – nie. Film tiktokerki Antoniny Wołczańskiej pokazał, że coraz więcej osób uważa, iż empatia nie oznacza rezygnacji z czegoś, za co wcześniej się zapłaciło.
Antonina Wołczańska, tiktokerka, a prywatnie mama dwóch chłopców, opublikowała nagranie, które w ciągu zaledwie dwóch dni obejrzano blisko milion razy. Już na początku opowiedziała o sytuacji, która spotkała ją podczas lotu. – Nie ustąpiłam dziecku miejsca przy oknie w samolocie, mimo że krzyczało tak, że stewardessa przyszła zapytać, co się stało – mówi Antonina. Matka nie ustąpiła dziecku miejsca przy oknie Influencerka wyjaśnia, że doskonale rozumie, jak ważne dla dzieci jest siedzenie przy oknie. Dlatego wraz z mężem zawsze rezerwują miejsca w dwóch rzędach – tak, aby każde z ich dzieci mogło siedzieć przy oknie z jednym z rodziców. Podczas ostatniej podróży wszystko było zaplanowane. – Lecieliśmy na wakacje. Mój mąż usiadł przy oknie z jednym synem. Ja poszłam rząd dalej i już widzę, że na moim miejscu przy oknie siedzi dziewczynka. Od razu sobie pomyślałam, że będzie wesoło – opowiada kobieta. Mama dziewczynki wyglądała na zakłopotaną. Antonina spokojnie wyjaśniła, że to jej miejsce i poprosiła o jego zwolnienie. Kiedy dziewczynka musiała się przesiąść, zaczęła głośno płakać. Hałas był tak duży, że do sytuacji podeszła stewardessa i zapytała, czy wszystko w porządku. „Po prostu kupiliśmy te miejsca” Choć sytuacja była nieprzyjemna, Antonina podkreśla, że nie ma pretensji do samego dziecka. Zwraca jednak uwagę na coś innego: chociaż sama nie ustąpiła miejsca dlatego, by jej własne dziecko mogło usiąść przy oknie, doskonale rozumie tych, którzy po prostu nie zgodziliby się na zamianę. – Mój komfort podróży z dzieckiem znacząco by się obniżył, ale tak naprawdę rozumiem nawet bezdzietnych, którzy by tego miejsca nie ustąpili. Po prostu je kupili. Na końcu nagrania dodaje jeszcze jedną rzecz. Jej zdaniem dopłata za wybór miejsca – wynosząca około 30 zł – często pozwala uniknąć takich niepotrzebnych konfliktów i stresujących sytuacji już na pokładzie samolotu. View oEmbed on the source website „Po to są bilety i numery miejsc” Pod nagraniem pojawiło się już ponad 1500 komentarzy. Co ciekawe, zdecydowana większość internautów poparła decyzję influencerki. Jedna z osób napisała: „Dobrze zrobiłaś. To lekcja dla rodziców i dziecka, że nie da się mieć w życiu wszystkiego”. Ktoś inny dodał krótko: „Po to są bilety i numery miejsc, żeby każdy znalazł swoje miejsce”. Pojawiły się również bardziej stanowcze opinie: „To wina tylko i wyłącznie rodziców i wychowania dziecka. Ja bym nie ustąpił za nic. Kupiłem to miejsce, bo lubię spać podczas lotu i nie chcę co chwilę przepuszczać kogoś do toalety”. Wiele osób zwracało uwagę, że dzieci – podobnie jak dorośli – muszą uczyć się, że nie każde marzenie da się spełnić. „Dziecko musi się też nauczyć, że nie zawsze w życiu dostajemy wszystko, czego chcemy. Ja bym nie ustąpiła, bo to nie jest sprawa życia i śmierci ani zdrowia. Wyjątkiem byłaby osoba z niepełnosprawnością, kobieta w ciąży albo bardzo starsza osoba, jeśli sama miałabym miejsce przy przejściu. Ale dziecko może obejść się bez siedzenia przy oknie”. „Też usłyszałam, że jestem okropna” Pod filmem odezwały się także osoby, które przeżyły niemal identyczną sytuację. „Miałam ostatnio dokładnie taką samą sytuację. Do tego usłyszałam mnóstwo komentarzy o tym, jaka jestem okropna, bo dziecko płacze. Starsze panie obgadywały mnie na głos. Dziecko zrobiło taki popis, że następnym razem rodzice na pewno nie będą żałować pieniędzy na miejsce przy oknie”. To pokazuje, że podobnych historii jest znacznie więcej. Cała dyskusja tak naprawdę nie dotyczyła samego miejsca przy oknie. Chodziło raczej o pytanie, kto powinien ponosić odpowiedzialność za komfort podróży. Z jednej strony trudno dziwić się dziecku, które marzy o siedzeniu przy oknie. Dla wielu maluchów lot samolotem jest wielkim wydarzeniem. Z drugiej strony coraz więcej osób zwraca uwagę, że jeśli konkretne miejsce można zarezerwować za niewielką dopłatą, trudno oczekiwać, że inny pasażer zrezygnuje z czegoś, za co świadomie zapłacił. I właśnie dlatego historia Antoniny Wołczańskiej wywołała tak ogromne emocje. Pokazuje bowiem, że empatia nie zawsze musi oznaczać rezygnację z własnych praw. Czasem największą przysługą, jaką rodzice mogą zrobić sobie i dziecku, jest po prostu wcześniejsze zaplanowanie podróży. Zobacz także: Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi” Awantura w samolocie, bo dziecko nie chciało zapiąć pasów, a rodzic był bezradny. Lot odwołano Nagrał dziecko płaczące w samolocie: gdzie była matka? „Rodzice czują presję”
Awantura w samolocie, bo dziecko nie chciało zapiąć pasów, a rodzic był bezradny. Lot odwołano
Odwołany lot do Toronto z międzynarodowego lotniska Victoria w Kolumbii Brytyjskiej wywołał frustrację wśród pasażerów. Samolot Porter Airlines był już gotowy do startu, gdy dziecko odmówiło zajęcia miejsca i zapięcia pasów. Maszyna zawróciła do terminala, a procedury trwały tak długo, że rejs przełożono.
Jak donoszą media, samolot linii Porter Airlines opuścił terminal i kierował się w stronę pasa startowego. To wtedy załoga i rodzice dziecka wielokrotnie próbowali doprowadzić do tego, by maluch usiadł na swoim miejscu i miał zapięte pasy bezpieczeństwa. Próby nie przyniosły żadnego efektu. Zaczęło się już w drodze na pas, a czas uciekał Linia przekazała, że dziecko stało na fotelu, co z perspektywy procedur przedstartowych oznaczało brak możliwości bezpiecznego rozpoczęcia lotu. W pewnym momencie podjęto decyzję o przerwaniu kołowania i zawróceniu do terminala, by umożliwić pasażerom opuszczenie maszyny. Nie skończyło się jednak na szybkim wyjściu i równie szybkim powrocie na pokład. Wszyscy podróżni musieli wysiąść na czas przygotowania nowego planu lotu i dopełnienia formalności. Cały proces zajął tyle czasu, że tego dnia nie udało się już ponownie wystartować i rejs ostatecznie odwołano. Na pokładzie narastało napięcie, a pasażerowie zostali na lodzie Pasażerowie relacjonowali później, że na pokładzie było dużo frustracji. Z jednej strony część osób patrzyła na sytuację przez pryzmat własnych planów i narastającego opóźnienia, z drugiej w relacjach pojawiały się też bardziej empatyczne głosy: dziecko nie tyle odmawiało współpracy, ile silnie się bało. Ludzie opowiadali, że maluch chował się pod fotelem i wyślizgiwał spod pasów, kiedy próbowano go zapiąć. Takie reakcje w podróży lotniczej nie są rzadkością, zwłaszcza gdy dziecko jest przebodźcowane, zmęczone albo przestraszone nową sytuacją. To jednak nie zmienia faktu, że przy starcie procedury są zero-jedynkowe: bez zapiętych pasów i właściwej pozycji nie da się bezpiecznie ruszyć. Dla pasażerów skutki były konkretne. Ponieważ lotu nie udało się już wykonać tego samego dnia, podróżni musieli zostać na noc w Kolumbii Brytyjskiej. Część osób w pośpiechu szukała noclegu, a teraz domaga się od przewoźnika zwrotu poniesionych kosztów. Linie przeprosiły, ale szczegółów podano niewiele Przewoźnik Porter Airlines przeprosił za niedogodności i potwierdził, że pasażerowie dotarli do Toronto następnego dnia. Nie podano jednak wieku dziecka ani tego, ile osób było na pokładzie. Wiadomo jedynie, że samolot dysponował 132 miejscami. Ta sytuacja pokazuje, jak szybko jeden trudny moment potrafi „rozlać się” na cały rejs i całą grupę pasażerów. Warto przy tym pamiętać, że za tak skrajnymi zachowaniami malucha na pokładzie nie musi wcale stać brak dyscypliny czy rzekome rozwydrzenie. Może być też tak, że paraliżujący strach przed zamkniętą przestrzenią czy hałasem silników wywołuje u kilkulatka panikę, z którą jego niedojrzały układ nerwowy po prostu sobie nie radzi. W takich momentach pełne empatii i cierpliwości podejście rodziców oraz załogi, choć trudne dla zniecierpliwionych współpasażerów, jest jedynym bezpiecznym sposobem na zaopiekowanie się głębokim lękiem przestraszonego dziecka. Jeśli latacie z dziećmi, może to być też przypomnienie, że w podręcznej torbie warto mieć rzeczy, które pomagają maluchowi poczuć się bezpieczniej w fotelu: ulubioną przytulankę, słuchawki wyciszające czy coś do picia. To nie zawsze zadziała od razu, ale w stresie takie drobiazgi potrafią realnie ułatwić start − dosłownie i w przenośni. Źródło: Interia Zobacz też: Na ręczniku obok rozgrywał się dramat: wszyscy patrzyli, co dzieje się z tym dzieckiem. Matka milczała, a ojciec powtarzał jedno zdanie
Nagrał dziecko płaczące w samolocie: gdzie była matka? „Rodzice czują presję”
Płacz dziecka w samolocie to jeden z tych tematów, które niemal zawsze wywołują emocje. Jedni pasażerowie czują irytację, inni patrzą na sytuację ze zrozumieniem i przypominają, że maluch nie płacze po to, by komuś przeszkodzić. Nagranie Kacpra Świątka, który stanął w obronie rodziców podróżujących z małymi dziećmi, wywołało tysiące reakcji.
Kacper Świątek, znany na Instagramie jako @duszekkapi, prywatnie tata i mąż modelki oraz influencerki Aleksandry Żuraw, podzielił się z obserwatorami krótką relacją z podróży samolotem. Na nagraniu influencer siedzi w fotelu, a w tle słychać bardzo głośny płacz małego dziecka. Dla wielu osób taki dźwięk podczas lotu byłby powodem do irytacji. Świątek zwrócił jednak uwagę na zupełnie inną perspektywę – rodziców, którzy w takiej sytuacji często przeżywają ogromny stres. „Jestem dorosły i nie przeszkadza mi płaczące dziecko w samolocie. Przeszkadza mi brak zrozumienia, bo dziecko nie krzyczy dla zabawy. Coś je boli, czegoś się boi. A rodzice? Serce im pęka, robią wszystko, żeby pomóc, a na plecach czują presję całego samolotu”. Nagranie szybko zaczęło krążyć w sieci. Na Instagramie i Threads zostało skomentowane ponad tysiąc razy. Empatia (bez)dzietnych Pod wpisem pojawiła się klasyczna dyskusja, która wraca przy okazji podróży z dziećmi. Czy płacz niemowlęcia w samolocie trzeba po prostu zaakceptować? A może rodzice powinni zrobić wszystko, by nie zakłócać komfortu innych pasażerów? Wiele osób stanęło po stronie influencera i podkreślało, że płaczące dziecko nie jest „niegrzecznym pasażerem”. Maluch nie potrafi powiedzieć, że boli go ucho, jest zmęczony albo przestraszony. Płacz jest jedynym sposobem komunikacji. Jedna z komentujących osób napisała: „Osoba bezdzietna nigdy tego nie zrozumie, dopóki nie będzie miała swojego dziecka. Życzę takiej osobie wszystkiego dobrego. Pozdrawia mama trójki dzieci”. Ten komentarz wywołał jednak sprzeciw części internautów. W odpowiedzi ktoś zauważył: „Osoba bezdzietna, która ma empatię dla dzieci, doskonale to rozumie. A rodzic, który tej empatii nie ma, szczególnie do obcych dzieci, rozumieć tego nie będzie. Bo empatia nie ma związku z posiadaniem dzieci. Bezdzietni mogą mieć jej więcej niż rodzice”. To właśnie ten wątek okazał się jednym z najciekawszych w całej dyskusji. Wielu komentujących zwracało uwagę, że zrozumienie nie zawsze wynika z własnego doświadczenia rodzicielstwa, ale z umiejętności spojrzenia na sytuację oczami drugiego człowieka. „Płacz dziecka to nie problem. Problemem bywają rodzice” Nie wszyscy jednak całkowicie zgadzali się z przesłaniem influencera. Część osób podkreślała, że choć sam płacz dziecka jest czymś naturalnym, to zachowanie rodziców może mieć znaczenie. „Mnie przeszkadza. I też jestem dorosła, i też mam dziecko”. Inna osoba napisała: „Płaczące nie, kopiące w fotel, wrzeszczące do rodzica, zamiast mówić cicho, zachowujące się jak zwierzę – tak”. W komentarzach pojawiały się też głosy, że problemem nie jest samo dziecko, ale sytuacje, w których rodzice całkowicie ignorują jego zachowanie. „Nawet nie chodzi o płaczące dziecko, a o rodziców, którzy bardzo często nie robią nic, by dziecko uspokoić czy zrozumieć. Niestety spotkałem się z tym bardzo często. Dziecko krzyczy, płacze, a matka z ojcem w telefonach. Oczywiście nie zawsze, ale niestety często tak to wygląda”. To ważne rozróżnienie, które przewijało się przez wiele komentarzy. Większość osób nie oczekuje przecież, że niemowlę przestanie płakać na zawołanie. Frustrację wywołuje raczej wrażenie, że rodzice nie reagują i nie próbują pomóc dziecku. Czy małe dzieci powinny latać samolotami? W dyskusji pojawiły się również głosy, że bardzo małe dzieci nie powinny podróżować samolotem, bo lot jest dla nich ogromnym stresem. „Uważam, że takie małe dzieci nie powinny latać samolotami. Jest to ogromny stres dla nich i dla rodziców. Ja, będąc w samolocie, słysząc taki krzyk, płakałabym razem z tym dzieckiem. Lepiej odpuścić wymarzone wakacje z maluchem, który ma kilka miesięcy i potrzebuje komfortu, a nie hałasu i zamieszania”. Jeden z komentarzy zwrócił uwagę na jeszcze inny aspekt: „Mnie przeraża to, że płaczące dziecko staje się problemem, ale szczekający piesek już nie.” Ta wypowiedź dobrze pokazuje, dlaczego temat tak mocno dzieli ludzi. Dla jednych dziecko w przestrzeni publicznej jest naturalnym uczestnikiem życia społecznego. Dla innych – źródłem hałasu, którego można byłoby uniknąć. Być może jednak największym problemem nie jest sam płacz dziecka. Niemowlę nie wybiera momentu, w którym zacznie płakać, i nie robi tego nikomu na złość. Najwięcej emocji budzi pytanie, czy dorośli wokół potrafią zachować równowagę – rodzice, którzy próbują pomóc dziecku, i pasażerowie, którzy potrafią zaakceptować, że czasem podróż nie będzie idealnie cicha. W końcu samolot jest przestrzenią wspólną, w której potrzebna jest odrobina cierpliwości z każdej strony. Zobacz także: Kto leciał z dziećmi samolotem, ten w cyrku się nie śmieje. „Matka zaczęła obierać jajka i absurdalnie się tłumaczyła” Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi” Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki”
Do matki z pociągu na Hel: widziałam, co robiłaś za plecami dzieci, i bardzo mi ciebie żal
Tamtego dnia jechałam w tym samym wagonie, zaledwie dwa rzędy dalej. Obserwowałam Cię przez dobre cztery godziny drogi. Droga mamo z pociągu na Hel, piszę to bezpośrednio do Ciebie, bo widziałam, co robiłaś ukradkiem za plecami swoich dzieci, i bardzo, ale to bardzo ci współczuję.
Chciałabym Cię mocno przytulić i powiedzieć, że jesteś wspaniała, bo to, co działo się na Twoim fotelu, to obrazek, który powinna zobaczyć każda kobieta zmagająca się z poczuciem winy. Przez całą podróż byłaś dla swoich maluchów − na oko trzyletniego chłopca i rocznej dziewczynki − absolutną oazą spokoju i cierpliwości. Twoje maluchy od samego początku wariowały, wierciły się, marudziły i rozrzucały zabawki po całym przejściu. Ty jednak ani razu nie podniosłaś głosu. Cierpliwie podawałaś chrupki, wyciągałaś kolejne książeczki, bawiłaś się w pokazywanie widoków za oknem i co chwilę ocierałaś buzię młodszej córeczce. Z boku wyglądałaś jak chodzący ideał z Instagrama, perfekcyjna matka, która z pełnym uśmiechem na twarzy ogarnia samotną wyprawę na wakacje. Pasażerowie wokół tylko potakiwali z uznaniem, widząc Twoją niesamowitą klasę. Ja jednak siedziałam pod takim kątem, że widziałam Twoje odbicie w szybie oraz momenty, gdy dzieciaki na chwilę zajmowały się wyglądaniem na perony. Wtedy na Twoją twarz wkradał się potworny, paraliżujący smutek. Gdy maluchy odwracały się tyłem, Ty ukradkiem ocierałaś płynące ciurkiem łzy zmęczenia i bezsilności, które najwyraźniej dusiłaś w sobie od bardzo wielu dni. Przed dziećmi grałaś rolę radosnej, silnej przewodniczki... ... a za ich plecami Twoje ciało wręcz drżało od cichego szlochu. Gryzłaś wargi, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku, napinałaś mięśnie i co chwilę brałaś głęboki wdech, byle tylko te małe oczka nie zobaczyły, że ich mama po prostu pęka z wycieńczenia. Doskonale znałam ten stan. To ciche wypalenie macierzyńskie, o którym w naszym społeczeństwie wciąż tak mało się mówi, bo przecież matka ma być zawsze szczęśliwa, wdzięczna i silna. Ty prawdopodobnie od miesięcy nie przespałaś ani jednej pełnej nocy, a w głowie miałaś milion czarnych myśli, czy w ogóle poradzisz sobie sama na tym Helu z dwójką wymagających maluchów. Ta samotność w tłumie pasażerów i ta potworna presja, żeby nie pokazać słabości przed własnym potomstwem, po prostu mnie zasmuciła. Wiele z nas nosi w sobie ten sam cichy dramat Gdy pociąg gwałtownie zahamował na Twojej stacji docelowej, zniknęłaś w tłumie turystów. Zostałam na swoim fotelu z ogromnym żalem, że nie zdążyłam podać Ci chusteczki i powiedzieć tego jednego, ważnego zdania: masz pełne prawo czuć się wykończona. Zwykły płacz i chwila słabości to nie jest żadna klęska wychowawcza ani powód do wstydu, tylko całkowicie naturalny sygnał, że dałaś z siebie już wszystko. Czy my, współczesne kobiety, musimy bez przerwy harować na dwa etaty emocjonalne i dławić w sobie złość oraz bezsilność, żeby otoczenie nie uznało nas za wyrodne matki? Ta nieznajoma dziewczyna z pociągu na Hel uświadomiła mi, jak wiele z nas nosi w sobie ten sam, cichy dramat każdego dnia. Serdeczności, Daria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zatarasowała wózkiem przejście w pociągu i została zlinczowana. „Od matek oczekuje się nadludzkiej perfekcji”
Zatarasowała wózkiem przejście w pociągu i została zlinczowana. „Od matek oczekuje się nadludzkiej perfekcji”
„Od matek wymaga się, by radziły sobie w każdych, nawet ekstremalnych warunkach, bezbłędnie i najlepiej bezszelestnie” – pisze mama po tym, jak spadła na nią fala krytyki, bo zablokowała przejście w pociągu.
Historia mamy podróżującej pociągiem z trójką dzieci wywołała burzliwą dyskusję dotyczącą obecności matek i dzieci w przestrzeni publicznej. Po fali krytyki – ale też wsparcia – influencerka postanowiła wrócić do sprawy. Tym razem nie opowiadała już o podróży pociągiem, ale o tym, co – jej zdaniem – ujawniły setki komentarzy internautów. „Przeczytałam je wszystkie” Opisywałyśmy historię influencerki prowadzącej profil @mamadopotegi3, która relacjonowała nieprzyjemną podróż pociągiem PKP Intercity z trójką dzieci. Kobieta twierdziła, że podczas wsiadania z dziecięcym wózkiem spotkała się z niechęcią pasażerów i poczuła się publicznie upokorzona. „Przeżyłam lincz przy wsiadaniu z wózkiem i trójką dzieci do pociągu” − mówiła. Kiedy próbowała okiełznać trójkę dzieci i jednocześnie zabezpieczyć rozłożony wózek, spotkała się z wrogością: westchnieniami, jadowitymi spojrzeniami i popędzaniem. Pod nagraniem pojawiły się setki komentarzy. Jedni bronili matki, przekonując, że zabrakło zwykłej ludzkiej życzliwości. Inni zarzucali jej egoizm i przekonywali, że sama powinna lepiej przygotować się do podróży. Teraz influencerka opublikowała kolejną rolkę, w której odniosła się do całej dyskusji. „Od matek oczekuje się perfekcji” Autorka przyznała, że przeczytała wszystkie komentarze i doszła do wniosku, że internetowa burza dotyczyła czegoś znacznie większego niż sam przejazd pociągiem. „Podzieliłam się tym, co spotkało mnie w pociągu podczas podróży z dziećmi, ale to, co wydarzyło się w sekcji komentarzy, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Przeczytałam je wszystkie i postanowiłam spojrzeć na nie głębiej – z psychologicznej i społecznej perspektywy. To nie była tylko historia o pociągu. To było lustro, w którym odbiło się nasze społeczeństwo” – pisze Julia. Zdaniem influencerki reakcje internautów pokazały, jak bardzo podzieleni jesteśmy w ocenie rodziców małych dzieci funkcjonujących w przestrzeni publicznej. Jednym z najważniejszych wniosków, do których doszła autorka, jest – jak twierdzi – ogromna presja wywierana na matki: „Wymóg nadludzkiej perfekcji od matek – oczekiwanie, że w każdej, nawet ekstremalnej sytuacji logistycznej poradzimy sobie bezbłędnie i bezszelestnie, nie dając sobie prawa do błędu”. To argument, który pojawiał się również pod pierwszym nagraniem. Wiele kobiet pisało, że podróżowanie z małymi dziećmi niemal zawsze wiąże się z nieprzewidzianymi sytuacjami i trudno oczekiwać, że wszystko przebiegnie idealnie. Jednocześnie nie brakowało głosów, że odpowiedzialność za przygotowanie podróży spoczywa przede wszystkim na rodzicach i to oni powinni zrobić wszystko, aby nie utrudniać przejazdu innym pasażerom. „Łatwiej obwinić rodzica niż system” Influencerka zwróciła uwagę również na inny problem: przerzucanie odpowiedzialności na jednostkę, a dokładnie na rodzica, zamiast dostrzec braki systemowe. To nawiązanie do kwestii, o której dyskutowano już wcześniej – niewielkiej liczby miejsc na wózki dziecięce i ograniczonej przestrzeni w wielu wagonach. Nie wszyscy jednak podzielają tę opinię. Część komentujących uważa, że nawet jeśli infrastruktura pozostawia wiele do życzenia, nie zwalnia to pasażerów z obowiązku takiego organizowania podróży, by jak najmniej utrudniać ją innym. To pamiętanie za wszelką cenę o innych Julia nazywa „kultem świętego spokoju”: „W świecie wszechobecnego pośpiechu każda drobna niedogodność czy obecność dzieci w przestrzeni publicznej bywa odbierana jako osobisty atak na czyjąś strefę komfortu”. Trudno nie przyznać jej racji: w ostatnich latach spadła społeczna tolerancja na dziecięcy hałas czy chwilowe utrudnienia. Internet jak społeczne laboratorium Na koniec influencerka zwróciła uwagę na jeszcze jeden aspekt całej historii: choć wielu ludzi ją skrytykowało, równie wielu okazało życzliwość, empatię, wręcz solidarność wynikającą ze zrozumienia sytuacji. Być może właśnie to jest najciekawszym wnioskiem z całej tej historii. Nie to, kto miał rację podczas wsiadania do pociągu, ale jak bardzo podobne sytuacje potrafią podzielić ludzi. Jedni zobaczyli w tej historii zmęczoną mamę próbującą zapanować nad logistycznym chaosem. Inni – pasażerkę, która swoim zachowaniem utrudniła podróż pozostałym. Prawda zapewne, jak to często bywa, leży gdzieś pośrodku. Bo nawet jeśli infrastruktura wymaga zmian, a rodzicom z małymi dziećmi warto okazywać więcej wyrozumiałości, trudno oczekiwać, że pozostali pasażerowie nie będą zwracali uwagi na własny komfort. Podobnie jak trudno wymagać od rodzica podróżującego z trójką dzieci, by każda podróż przebiegała bez najmniejszego potknięcia. Zobacz także: Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
Zablokowała dziecięcym wózkiem przejście w pociągu. Matka: „Mam prawo do komfortu, a przeżyłam lincz”
Letnie podróże z maluchami to dla każdego rodzica logistyczny sprawdzian z wytrzymałości, refleksu i cierpliwości. Choć coraz chętniej rezygnujemy z samochodów na rzecz rodzinnych wypraw pociągami, rzeczywistość na polskich torach potrafi brutalnie zweryfikować piękne wyobrażenia o bezstresowym urlopie.
W sieci wybuchła burza po opublikowaniu niezwykle emocjonalnego wpisu na Instagramie przez influencerkę prowadzącą profil @mamadopotegi3. Kobieta opisała swoją ostatnią, traumatyczną podróż pociągiem PKP Intercity, która zamiast radosnym początkiem wakacji, stała się źródłem stresu i poczucia upokorzenia. Wszystko przez dziecięcy wózek, który na wąskim korytarzu zablokował przejście pasażerom. „Przeżyłam lincz przy wsiadaniu z wózkiem i trójką dzieci do pociągu” − zaczęła swoją historię mama. Okazuje się jednak, że to, co dla jednych jest walką o elementarne prawo do godnego podróżowania z dziećmi, dla innych stało się przykładem egoizmu. Podróż pociągiem z wózkiem dziecięcym − rodzicom nie jest lekko Z relacji autorki poruszającego wpisu wyłania się obraz, który doskonale zna każda mama próbująca kiedykolwiek zmieścić się z dziecięcym wózkiem do wąskiego wagonu. Brak dedykowanej przestrzeni na duże wózki głębokie czy spacerówki zmusza rodziców do karkołomnych akrobacji. Kiedy influencerka próbowała ogarnąć trójkę swoich pociech i jednocześnie zabezpieczyć rozłożony wózek, spotkała się z wrogością. Zamiast wyciągniętej dłoni, pomocy w złożeniu stelaża czy zwykłego, ludzkiego uśmiechu, na korytarzu spotkał ją lincz. Pasażerowie potrafili głośno westchnąć, rzucać jadowite spojrzenia i popędzać kobietę, jakby celowo chciała opóźnić odjazd pociągu. Najbardziej gorzki w całej tej historii jest fakt, że to nie mężczyźni okazali się najbardziej bezwzględnymi sędziami. Autorka posta z ogromnym smutkiem zauważyła, że to właśnie inne pasażerki najgłośniej komentowały rzekome nieogarnięcie młodej matki, kompletnie zapominając o elementarnej empatii i solidarności. „To smutne, że nie tyle człowiek człowiekowi wilkiem, co kobieta kobiecie wilkiem. Nie rozumiem, dlaczego nie miałabym ze swoimi dziećmi cieszyć się równie wysokim komfortem podróży co inni” − napisała mama. To absolutna prawda − posiadanie dzieci nie powinno automatycznie spychać nas na pozycję petenta, który musi przepraszać za to, że w ogóle śmie żyć i przemieszczać się w przestrzeni publicznej. Prawa matki z dzieckiem w pociągu − czy pasażerowie mają obowiązek pomagać? Wpis na Instagramie wywołał lawinę skrajnych komentarzy pod postem, obnażając potężny konflikt społeczny, jaki od lat toczy się na temat obecności dzieci w miejscach publicznych. Część internautek stanęła murem za poszkodowaną mamą, pisząc o wszechobecnej znieczulicy, chamstwie i totalnym braku kultury osobistej u podróżnych. Podkreślano, że zablokowanie korytarza na kilka minut podczas wsiadania to nie jest przestępstwo, a pomoc samotnej matce w złożeniu wózka czy wniesieniu bagażu powinna być odruchem każdego dobrze wychowanego człowieka. „Jako społeczeństwo pędzimy w zatracenie na łeb j szyję. Widzimy tylko koniec własnego nosa, nie pomagamy i nie uczymy swoich dzieci pomagać innym w potrzebie, bo co by się stało, gdyby te osoby narzekająca zamiast tracić energię na gderanie, pomogły kobiecie ulokować dzieciaki na miejscach? Ubyłoby komu? Ci, co piszą te głupoty, że sama powinna się ogarnąć, niech pomyślą, ze sami kiedyś może będą potrzebować pomocy innych ludzi, nikt nie będzie wiecznie młody, zdrowy i samodzielny, do przemyślenia...” − zauważyła jedna z komentujących osób. „Uważam, że w ludziach mało jest takiej życzliwości i wyrozumiałości. Widząc kobietę z dziećmi, myślę sobie, że na pewno jest jej ciężko z torbami i jeszcze dziećmi, dziecko płacze w komunikacji miejskiej − myślę, że na pewno mama tego dziecka jest zestresowana tym, jak zareagują ludzie. Czy tak trudno być człowiekiem? Zapytać: przepraszam, może Pani pomogę?” − dodał ktoś inny. Z drugiej strony pojawiła się jednak potężna fala krytyki, w której komentujący zarzucali autorce posta roszczeniowość i brak wyobraźni. W wielu wypowiedziach przewijał się argument, że pociąg to przestrzeń wspólna i blokowanie wąskiego gardła wagonu w momencie, gdy kilkadziesiąt osób próbuje wsiąść z ciężkimi bagażami, jest po prostu skrajnie egoistyczne. Internauci radzili, że wchodząc do pociągu z dużym wózkiem, trzeba wejść jako ostatnia osoba, aby nikomu nie tarasować drogi i nie generować niepotrzebnych nerwów. „Ale to jednak ty, wiedząc, że będą z tobą problemy, powinnaś poczekać na peronie i wsiąść ostatnia, a nie blokować przejście i kazać innym wsiadać drugimi drzwiami” − stwierdził jeden z internautów. Pojawiły się też zarzuty, że współczesne matki zasłaniają się dobrem dzieci, oczekując, że cały świat dostosuje się do nich, bez oglądania się na komfort innych pasażerów, którzy również zapłacili za bilety. „Ale jak inni ludzie płacą za bilet, to mają prawo do spokojnej podróży i chodzenia po pociągu, trzeba patrzeć na innych, a nie tylko na siebie i swój czubek nosa”. Infrastruktura PKP a potrzeby rodzin − jak bezpiecznie podróżować z dzieckiem? Ta cała nieprzyjemna sytuacja demaskuje znacznie głębszy i systemowy problem, z jakim od lat boryka się polska kolej. To nie pasażerowie powinni walczyć ze sobą na korytarzach, ale przewoźnik powinien zapewnić takie warunki, by podróż z dzieckiem nie była walką o przetrwanie. Autorka wpisu słusznie zauważa, że w pociągach dramatycznie brakuje dodatkowych, bezpiecznych miejsc na wózki dziecięce, a system rezerwacji biletów rzadko kiedy ułatwia rodzinom logistykę. Wystarczyłaby odrobina systemowej zmiany oraz zwykła życzliwość ze strony ludzi, by podróżowanie stało się przyjemnością dla każdego. Autorka wpisu podkreśliła, że głosy matek podróżujących pociągami powinny masowo docierać do dyrekcji PKP, bo jest nas wiele i nie zamierzamy rezygnować z aktywnego życia z maluchami. Wakacje i podróże są dla wszystkich, a kluczem do spokoju jest kompromis − z jednej strony mądre planowanie i pakowanie wózka przez rodziców, a z drugiej strony duża dawka ludzkiej serdeczności i zrozumienia ze strony współpasażerów. Dopóki nie nauczymy się patrzeć na siebie nawzajem z empatią, dopóty każdy letni wyjazd będzie kończył się stresem i wzajemnymi oskarżeniami. Zobacz też: Żenująca scena na szlaku do Morskiego Oka: po matce aż spływał pot. „Pokolenie książąt w pełnej krasie”
Scena z pociągu to dowód, że rodzice nie lubią własnych dzieci. Ze smutkiem patrzyłam, co robi ta mama
Podróż z małym dzieckiem potrafi być prawdziwym wyzwaniem. Każdy rodzic marzy o tym, żeby dojechać do celu bez płaczu, marudzenia i ciągłego powtarzania: „Daleko jeszcze?”. Kilka dni temu sama przekonałam się, jak różnie można przeżyć tę samą podróż. Przez kilka godzin siedziałam naprzeciwko mamy z dwójką dzieci i była porażona jej metodami wychowawczymi.
Jechałam z trzyletnią córką nad morze. Wiedziałam, że kilka godzin w pociągu będzie wymagało ode mnie sporo cierpliwości, dlatego dzień wcześniej się przygotowałam. Spakowałam kolorowanki, kredki, tablicę magnetyczną, książeczki i zdrowe przekąski. Nie liczyłam na to, że córka przez całą drogę będzie grzecznie siedziała i patrzyła przez okno. Dziecko w tym wieku potrzebuje rozmowy, nowych bodźców i ciągłej uwagi, a nie ignorowania. Raz oglądałyśmy mijane pola i lasy, innym razem rysowałyśmy zwierzęta na tablicy magnetycznej. Później przyszła pora na przekąskę i wymyślanie historii o ludziach, których widziałyśmy na stacjach. Było głośno, momentami męcząco, chwilami chaotycznie, ale właśnie tak wyobrażałam sobie podróż z małym dzieckiem. Naprzeciwko siedziała mama z dwójką dzieci. Dziewczynka wyglądała na rówieśniczkę mojej córki, chłopiec był od niej może dwa albo trzy lata starszy. Ledwo pociąg ruszył ze stacji, oboje dostali do rąk telefony. Chwilę później na stoliku pojawiły się żelki, chrupki i wafle. Mama również wyjęła swój telefon i przez większość podróży wpatrywała się w ekran. Najbardziej zaskoczyło mnie to, czego między nimi nie było Nie chcę demonizować smartfonów. Sama wiem, że bywają sytuacje, kiedy bajka potrafi uratować rodzicom długą podróż albo wizytę u lekarza. Nie należę też do osób, które uważają, że dziecko nigdy nie powinno korzystać z elektroniki. Patrząc na tę rodzinę, miałam jednak wrażenie, że telefony nie były rozwiązaniem jakiegoś problemu. One pojawiły się jeszcze zanim dzieci zdążyły się znudzić, zanim padło pierwsze pytanie i zanim ktokolwiek spróbował zamienić z nimi kilka zdań. Przez całą drogę nie usłyszałam rozmowy o tym, co widać za oknem. Nikt nie zachwycił się krówkami stojącym na łące ani ogromnym mostem, przez który przejeżdżaliśmy. Nie było wspólnego śmiechu, zgadywanek ani choćby krótkiego: „Popatrzcie, jakie piękne jezioro”. Najbardziej uderzyło mnie właśnie to, czego tam zabrakło. Siedzieli obok siebie, ale miałam wrażenie, jakby każde z nich podróżowało osobno. Przyznam, że przez chwilę nawet zazdrościłam tej mamie. Moja córka co kilka minut chciała coś pokazać, o coś zapytać albo poprosić mnie o wspólną zabawę. Byłam zmęczona i marzyłam o kilku minutach ciszy. Wystarczyłoby przecież wyjąć telefon i pewnie też miałabym spokój... Tylko czy naprawdę o taki spokój nam chodzi? Czasem najcenniejsze chwile są też najbardziej męczące Po powrocie długo myślałam o tamtej podróży. Nie znam historii tej kobiety. Być może była po ciężkim tygodniu pracy, niewyspana albo zwyczajnie nie miała siły na kilkugodzinną zabawę z dziećmi. Każdy rodzic ma prawo do zmęczenia i każdy czasem wybiera rozwiązania, które po prostu pomagają przetrwać trudniejszy dzień. Coraz częściej zastanawiam się jednak, czy nie zaczęliśmy traktować ekranów jako pierwszej odpowiedzi na dziecięcą nudę. Zamiast dać dziecku szansę na rozmowę, obserwowanie świata albo zwykłe ponudzenie się przez kilka minut, odruchowo sięgamy po telefon. Jest szybciej, ciszej i wygodniej. Problem w tym, że właśnie w tych pozornie nieistotnych chwilach często rodzą się wspomnienia, do których dzieci wracają po latach. Do dziś pamiętam swoje podróże pociągiem. Nie dlatego, że były idealne, ale dlatego, że rozmawialiśmy, śmialiśmy się i patrzyliśmy przez okno, próbując odgadnąć, dokąd prowadzą tory. Może właśnie dlatego tamta scena tak mnie poruszyła. Nie dlatego, że dzieci trzymały w rękach telefony, ale dlatego, że miałam wrażenie, iż cała podróż przestała być wspólnym doświadczeniem. A przecież dzieci nie zapamiętują przede wszystkim tego, co dostały do ręki. Najczęściej pamiętają to, z kim naprawdę spędziły czas. Zobacz także: Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci” „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa Karygodne zachowanie matki na plaży nad Bałtykiem. „Puściły jej wszystkie hamulce. Biedne dziecko”
Podróż w wersji „pod włos” to najlepsze, co możesz dać dziecku. Im trudniej, tym lepiej
Podróż z dzieckiem zawsze jest wyzwaniem. Wielu rodziców z niej rezygnuje ze strachu przed trudnościami. W rzeczywistości jednak to właśnie te trudności są w stanie dać najwięcej naszym pociechom. - Niewielkie, możliwe do udźwignięcia wyzwania mogą uczyć elastyczności i budować przekonanie: „Nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale znaleźliśmy rozwiązanie” - tłumaczy psycholożka Ewa Sękowska-Molga. Więc to najlepsze, co możesz dać swojemu dziecku.
„Jak będziesz miała dzieci, skończy się to latanie po świecie”, „Z dzieckiem już się nie da tak podróżować”, „Nie boisz się tak latać wszędzie z dzieckiem?” – z takimi pytaniami spotyka się wiele kobiet przed ciążą czy planujących macierzyństwo, ale też mam, które decydują się na podróżowanie z dziećmi. Przez tego typu pytania i takie podejście wielu rodziców obawia się wyjazdów z pociechami. Sama znam przypadki osób, które ze strachu przed tym, że coś złego się wydarzy, na dobre rezygnowały z zagranicznych wojaży z dzieckiem. Znam też jednak osoby, które się nie boją i decydują się na taki krok. Bo doskonale zdają sobie sprawę, że podróże to najlepsze, co mogą dać swojemu maleństwu. Czym skorupka za młodu nasiąknie Mam poczucie, że gdyby te dwie grupy rodziców spotkały się ze sobą, byłoby o wiele mniej rodzin, które obawiają się podróżowania z dziećmi. Bo to, co może się wydarzyć, jest niewspółmierne do tego, jak wiele tego typu wyjazdy dają maluchom. - Moja córka ma dziś siedem lat i podróżuje ze mną właściwie od urodzenia – najpierw autem, potem samolotem (pierwszy lot miała na drugie urodziny), a od jakiegoś czasu najczęściej kamperem. Zdążyłyśmy razem zwiedzić kilka krajów – Maroko, Danię, Czarnogórę, Albanię, Oman, Włochy, Estonię – i mamy za sobą zarówno wygodne, jak i całkiem survivalowe wyprawy. Jestem przekonana, że to właśnie podróżom zawdzięczam to, kim ona dziś jest – mówi Gabriela. Gabriela swoją miłość do podróży automatycznie przeniosła na swoją córeczkę. Tym samym sama dostrzega, że dzięki temu zapewnia jej nie tylko wakacyjne atrakcje, ale przede wszystkim doświadczenia, które kształtują jej osobowość. - Podróż daje dziecku możliwość poznawania świata w najbardziej naturalny sposób – przez doświadczenie. Zamiast tylko słuchać o innych miejscach, językach czy zwyczajach, dziecko może je zobaczyć, usłyszeć i poczuć. Uczy się, że świat jest różnorodny, a ludzie mogą żyć inaczej niż jego własna rodzina – tłumaczy psycholożka Ewa Sękowska-Molga, która prowadzi na Instagramie profil @mama_psycholog_dzieciecy. – Nie przeceniałabym jednak samych atrakcji czy liczby odwiedzonych krajów. Z perspektywy psychologa najważniejsze jest często to, co dzieje się między dzieckiem a rodzicem. Wspólne odkrywanie, rozmowy, śmiech, ale też radzenie sobie z drobnymi komplikacjami mogą budować bliskość i poczucie, że jesteśmy zespołem. Z perspektywy osoby, która dużo podróżuje, choć nie ma dzieci, mogę stwierdzić, że sama dostrzegam, jak wiele daje mi odwiedzanie innych krajów. Poznawanie nowych kultur, rozmawianie z ludźmi o innych wartościach, wierzeniach i podejściu do życia, próbowanie nowych smaków – wszystko to sprawia, że staję się o wiele bardziej otwarta na nowe doświadczenia i tolerancyjna. A czym skorupka za młodu nasiąknie… Mówi się, że dzieci należy uczyć języków od małego, bo właśnie wtedy najszybciej przychodzi im nauka. Podobnie jest z doświadczeniami z podróży. Dostrzega to także Gabriela, obserwując swoją córeczkę. - Je wszystko i lubi próbować nowych rzeczy – nawet jeśli czasem tą nową rzeczą są po prostu frytki w nowym kraju. Potrafi spać wszędzie: w namiocie na dachu jeepa, w śpiworze na plaży, w hotelu – dla niej to żadna różnica. Szybko nauczyła się pływać i nurkować, bo od zawsze zachęcaliśmy ją do wody, więc nigdy się jej nie bała. Z natury jest nieśmiała, ale każdego roku widzę, jak w podróży przełamuje kolejną barierę – nawiązuje nowe znajomości, bierze udział w planowaniu wypraw, jest ich pełnoprawną uczestniczką, nie tylko biernym pasażerem. Zaczęła też doceniać angielski – bo w podróży naprawdę się przydaje, kiedy chce się zagrać z lokalsami w piłkę albo kupić sobie lody – i chętniej się go uczy. „Mamo, kiedy znowu będziemy spać na pustyni?” Doświadczenia, jakie czekają na nas podczas podróży, są bezcenne. Oczywiście są ludzie, którzy wybierają wersję all inclusive, głównie leżą nad basenem, odpoczywając – i to na pewno też jest ok. Ale zwiedzając, rozmawiając z lokalsami, robiąc zakupy na miejscowym targu i próbując lokalnej kuchni, jesteśmy w stanie poznać znacznie więcej i wynieść z naszych podróży cenną lekcję. I tak samo jest z dziećmi. Im więcej im pokażemy, tym bardziej poszerzymy ich horyzonty. Szczególnie wtedy, gdy pojawią się pierwsze podróżnicze trudności. - „Mamo, kiedy znowu będziemy spać na pustyni?" – to u nas zupełnie normalne pytanie – podkreśla Gabriela. – A im trudniej, tym lepiej. Bo to właśnie te momenty, w których jest niewygodnie, zimno, coś idzie nie tak albo trzeba się czegoś bać – uczą najwięcej. Nie unikamy tych sytuacji, wręcz przeciwnie: szukamy ich. Widzę, że nawet kiedy córka się czegoś obawia albo coś jest dla niej niekomfortowe, to i tak próbuje. Tak było, gdy w środku nocy szukaliśmy skorpionów na pustyni w Omanie. Tak było, gdy zeszła pod wodę w Albanii, choć nurkowanie ją stresowało. Za każdym razem po drugiej stronie strachu jest duma – i to ona zostaje na dłużej niż sam strach. Gdy maluch nas obserwuje, pewne czynności, które my wykonujemy, stają się dla niego naturalne – nawet jeśli na początku są czymś nowym, a nawet nieco stresującym. Tego typu doświadczenia potrafią zapewnić dziecku szereg cennych kompetencji, które będzie mogło wykorzystać nie tylko teraz, ale też, a może i przede wszystkim, w dorosłym życiu. Jakie to umiejętności? - Przede wszystkim elastyczność. Dziecko przekonuje się, że nie zawsze śpi się we własnym łóżku, je o tej samej porze i realizuje plan dokładnie tak, jak został ustalony – przekonuje Ewa Sękowska-Molga. – Rozwija też samodzielność i sprawczość, szczególnie gdy rodzice pozwalają mu aktywnie uczestniczyć w podróży. Nawet małe dziecko może spakować swój plecak, wybrać jedną atrakcję albo pomóc odnaleźć numer peronu. Starsze może sprawdzić trasę, zamówić coś w restauracji czy pilnować czasu. Kompetencje i doświadczenia są bezcenne – szczególnie wtedy, gdy wynikają z trudności. Bo choć ich boimy się najbardziej, będąc rodzicami, to właśnie one są kluczowe w wychowywaniu dziecka. Im trudniej, tym lepiej - Nowe miejsca i kultury są ważne, ale same w sobie nie gwarantują, że podróż będzie dla dziecka rozwijająca. Kluczowe jest to, czy dziecko ma szansę przeżywać ją w swoim tempie i czy obok znajduje się dorosły zainteresowany jego perspektywą. Niewielkie, możliwe do udźwignięcia wyzwania mogą uczyć elastyczności i budować przekonanie: „Nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale znaleźliśmy rozwiązanie”. Dziecko odkrywa wtedy, że frustracja, rozczarowanie czy niepewność są nieprzyjemne, lecz można przez nie przejść – tłumaczy psycholożka. Warto jednak pamiętać, że wakacje z dzieckiem to też nie może być obóz przetrwania. Ekspertka podkreśla, że nie wszystkie trudności są do przejścia dla dzieci i że warto brać to pod uwagę. Zbytnie przemęczenie, wielogodzinne czekanie na lotnisku bez jedzenia czy oczekiwanie, że zmęczone dziecko dostosuje się do szybkiego tempa zwiedzania, nie jest odpowiedzialne – i może przynieść jedynie niechęć malucha do kolejnych podróży. A jakie wyzwania są ok i kształtują jego osobowość? - Najwięcej można nauczyć się na sytuacjach, które są nieprzewidziane, ale jednocześnie bezpieczne. Odwołany pociąg może stać się okazją do wspólnego szukania innego połączenia. Zmiana pogody pokazuje, że czasem trzeba zrezygnować z pierwotnego pomysłu. Obcy język uczy, że możemy porozumiewać się nie tylko perfekcyjnymi zdaniami, ale też gestem, pojedynczym słowem czy prośbą o pomoc. Duże znaczenie ma reakcja rodzica. Dziecko potrzebuje zobaczyć, że można poczuć złość czy stres, a mimo to zatrzymać się i zastanowić, co dalej. Zamiast mówić: „Nie ma się czym przejmować”, lepiej powiedzieć: „Widzę, że jesteś rozczarowany. Ja też. Sprawdźmy, co możemy teraz zrobić” – podkreśla Ewa Molga. Nigdy nie możemy zapominać, że w każdej życiowej trudności to my jesteśmy tymi odpowiedzialnymi dorosłymi, którzy są dla dziecka przykładem. Jeżeli my zachowamy spokój i pokażemy, że da się w tej sytuacji znaleźć rozwiązanie, również dziecko będzie spokojne i zaradne. Gorzej, gdy zaczniemy panikować. Trudności w podróży wzmacniają twoją więź z dzieckiem Podejście rodzica ma tu ogromne znaczenie. Jeżeli dziecko ma świadomość, że mama i tata czują się w danej sytuacji komfortowo i są ciekawi świata – nawet jeśli pojawiają się trudności – też poczuje się pewniej w danej sytuacji. Jeżeli jednak rodzic zaczyna panikować, wówczas dziecko ma poczucie, że traci grunt pod nogami i też wpada w panikę. - Dziecko doświadcza rodzica jako osoby, która jest po jego stronie. W trudnej sytuacji szczególnie wyraźnie widzi, czy dorosły zauważa jego emocje, pomaga mu się uspokoić i szuka rozwiązania, czy raczej obwinia je za reakcję. Więź buduje się nie tylko poprzez przyjemność, ale również poprzez wspólne przechodzenie przez rozczarowanie, zmęczenie czy niepewność. Nie oznacza to, że rodzic musi być przez cały czas spokojny i uśmiechnięty. Może powiedzieć: „Ja też jestem zdenerwowany, potrzebuję chwili, żeby pomyśleć”. Ważne, aby odpowiedzialność za opanowanie sytuacji nie została przerzucona na dziecko – tłumaczy psycholożka. Jeżeli rodzice postarają się zachować spokój i nie będą przerzucać swoich emocji na pociechę, wtedy dziecko też będzie miało świadomość, że sobie poradzi. I że każda trudność w podróży jest warta tego, czego w rzeczywistości doświadczy na wakacjach. - Dzieci, którym oszczędza się wszystkich trudności, nie mają okazji przekonać się, że potrafią sobie z nimi poradzić. Podróż w wersji „pod włos” – bez klimatyzowanego autokaru i szwedzkiego stołu – daje dziecku coś, czego żadna wygoda nie da: pewność, że da radę, nawet gdy jest ciężko. I że świat, mimo że bywa nieprzewidywalny, jest bardziej fascynujący niż straszny – podkreśla Gabriela. Kluczowe jest zatem odpowiednie przygotowanie do podróży siebie i dziecka. A tu, jak w wielu przypadkach w życiu, odpowiednia jest metoda małych kroków. Warto zacząć od bliskich odległości, a potem je rozszerzać. Podróż samochodem na początek jest ok – nawet za granicę. Potem warto wprowadzać większe wyzwania – jak np. lot samolotem. I warto rozmawiać z dzieckiem, pozwolić mu być aktywnym uczestnikiem tej wyprawy. Niech wie, dokąd jedziecie, po co, czego warto w danym miejscu doświadczyć. To będą jego najpiękniejsze wspomnienia. No i trzeba dostosować ten plan do malucha. Dziecko nie będzie w stanie zrobić 30 tysięcy kroków dziennie, ma prawo być zmęczone, mieć gorszy dzień. - Warto obserwować konkretne dziecko, zamiast porównywać je z rodzeństwem czy dziećmi znajomych. Jednemu wystarczy informacja, że jutro śpimy w nowym miejscu. Inne będzie potrzebowało zdjęć hotelu, dokładnego planu i zabrania ulubionej poduszki. To nie jest rozpieszczanie. Przewidywalność pomaga dziecku poczuć się bezpiecznie, a dzięki temu łatwiej otworzyć się na nowe doświadczenia – podkreśla ekspertka. – Rodzice często próbują zmieścić w planie zbyt wiele. Skoro wyjazd kosztował i długo na niego czekaliśmy, pojawia się presja, żeby wykorzystać każdą chwilę. W efekcie rodzina przemieszcza się od atrakcji do atrakcji, a zmęczenie i napięcie stopniowo rosną. Drugim błędem jest oczekiwanie, że dziecko powinno być przez cały wyjazd zachwycone i wdzięczne. Tymczasem może ono marudzić nawet w pięknym miejscu, pokłócić się z rodzeństwem albo powiedzieć, że najbardziej podobał mu się hotelowy basen. To nie świadczy o tym, że nie docenia podróży. Dzieci przeżywają wakacje po swojemu. Nie oczekujmy zatem od razu, że nasze dziecko przyzwyczai się do naszego trybu życia „sprzed dzieci”. Że nic się nie zmieni. Że będziemy podróżować dokładnie tak jak wcześniej. Jeżeli tak się uda – super. Ale jeśli nie, możemy się rozczarować. O wiele lepiej dać sobie i dziecku przestrzeń na wspólne uczenie się siebie w tak ekstremalnej sytuacji, jaką jest zagraniczna podróż. Poznać swoje granice i jednocześnie być dla dziecka buforem bezpieczeństwa. Bo wtedy najlepiej stawi czoła wyzwaniom, jakie mogą czekać waszą rodzinę w podróży. I najwięcej się nauczy, jednocześnie nie zrażając się do kolejnych wyjazdów.
Matka rozkręciła aferę w samolocie. „Zapłaciłam, a nie miałam gdzie usiąść, żeby jej dziecko miało miejsce na nogi”
„Pomyślałam, że zaszła jakaś pomyłka. Uśmiechnęłam się do dzieci i grzecznie powiedziałam, że to nasze miejsca. Nie spodziewałam się, że za kilka sekund usłyszę słowa, po których w samolocie rozpęta się afera” – pisze nasza czytelniczka.
Wakacyjne loty często wiążą się z tłokiem i stresem. Rodzice podróżują z dziećmi, pasażerowie próbują zmieścić bagaże do schowków, a personel stara się sprawnie przygotować samolot do startu. Nasza czytelniczka przekonuje jednak, że nawet w takich warunkach obowiązują pewne zasady. Sama boleśnie się o tym przekonała podczas lotu z 12-letnią córką. „Specjalnie dopłaciłam do tych miejsc” Dzień dobry, w tym roku poleciałyśmy z córką na wakacje tanimi liniami. Nie był to nasz pierwszy lot, dlatego dobrze wiedziałam, że jeśli chce się mieć trochę więcej komfortu, trzeba za niego zapłacić. Nie chciałam ryzykować losowych miejsc, więc wykupiłam siedzenia z większą przestrzenią na nogi. Kosztowały więcej, ale uznałam, że skoro czeka nas kilkugodzinny lot, to warto. Na pokład weszłyśmy dość późno. Większość pasażerów siedziała już na swoich miejscach. Gdy doszłyśmy do naszego rzędu, zobaczyłam, że na naszych fotelach siedziała dwójka dzieci. Na oko miały może siedem albo osiem lat, trochę młodsze od mojej córki. Pomyślałam, że pewnie doszło do pomyłki. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: – Przepraszam, ale to są nasze miejsca. Dzieci spojrzały po sobie, jakby nie bardzo wiedziały, co zrobić. Wtedy doskoczyła do nas ich mama. Powiedziała zupełnie spokojnym tonem, że posadziła dzieci tutaj, bo mają więcej miejsca na nogi. Dodała, że przecież samolot nie jest jeszcze pełny i możemy usiąść gdzieś indziej. Grzecznie odpowiedziałam, że nie chodzi o to, czy są inne wolne miejsca. Zapłaciłam za konkretne siedzenia i chciałabym z nich skorzystać. Myślałam, że na tym rozmowa się skończy, przecież to oczywiste, że skoro zapłaciłam za te miejsca, to mam do nich prawo. Jak bardzo się pomyliłam... „To tylko dzieci. Naprawdę zrobi pani z tego problem?” Kobieta momentalnie zmieniła ton. Powiedziała, że jestem bezduszna i że chyba nigdy nie podróżowałam z dziećmi. Patrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo przecież obok mnie stała moja córka. Próbowałam spokojnie wytłumaczyć, że rozumiem, że każde dziecko chce siedzieć wygodnie. Nie rozumiem jednak, dlaczego ma się to odbywać kosztem innych pasażerów. Usłyszałam tylko, że „to przecież kilka godzin” i że mogę wykazać się odrobiną empatii. Zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie. Wiem, że mogłabym dla świętego spokoju odpuścić, ale postanowiłam, że tak tego nie zostawię. Dopiero wtedy podeszła stewardesa i zapytała, co się dzieje. Poprosiła o karty pokładowe, spojrzała na numery miejsc i spokojnie powiedziała dzieciom, że muszą usiąść tam, gdzie zostały im przydzielone. No, właściwie ich matce to powiedziała. Ta mama zaczęła się wykłócać, ale stewardessa była nieugięta. W końcu dzieci bez słowa wstały i przesiadły się na swoje miejsca. Miałam nawet wrażenie, że było im zwyczajnie głupio. Ich mama rzuciła jeszcze w moją stronę kilka nieprzyjemnych uwag, ale potem był już spokój. Siedziałam na swoim miejscu i zastanawiałam się, skąd bierze się przekonanie, że jeśli ktoś podróżuje z dziećmi, to automatycznie może oczekiwać od innych rezygnacji z czegoś, za co zapłacili. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Od redakcji W wielu liniach lotniczych pasażerowie mogą dopłacić za wybór konkretnego miejsca – na przykład z większą przestrzenią na nogi lub w preferowanej części samolotu. Jeśli ktoś wykupił takie miejsce, ma prawo z niego skorzystać. Podróżowanie z dziećmi bywa wymagające i warto okazywać sobie wzajemną życzliwość. Dobrze jednak pamiętać, że wszelkie zmiany miejsc powinny odbywać się wyłącznie za zgodą zainteresowanych pasażerów. Samowolne zajmowanie cudzych foteli często prowadzi do niepotrzebnych konfliktów już na początku podróży. Zobacz także: Płaczące dziecko na pokładzie samolotu to nie problem. Ojciec: „Jestem dorosły i mam słuchawki” Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni” Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
Zabrała dzieci na wakacje autokarem, a koleżanki ją wyśmiały. „Jak można kisić dziecko 20 godzin?”
W te wakacje postanowiłam zrobić moim chłopcom niespodziankę życia – kupiłam wycieczkę objazdową autokarem do Disneylandu pod Paryżem. Kiedy zadowolona opowiedziałam o tym w biurze, spotkałam się z takim niezrozumieniem i kpinami ze strony koleżanek, że do teraz chce mi się ryczeć.
Gdy tylko wspomniałam, że jedziemy autokarem, w pokoju socjalnym zapadła cisza. Pierwsza odezwała się Marta, która co roku lata z dziećmi na luksusowe wczasy na Kretę. Spojrzała na mnie z takim politowaniem, jakbym co najmniej wywoziła dzieci na syberyjską tułaczkę. Podróż autokarem z dzieckiem za granicę − czy to faktycznie męka? Marta od razu podniosła głos i zapytała mnie z pretensją, jak można kisić dziecko przez ponad dwadzieścia godzin w jednej pozycji. Reszta dziewczyn momentalnie podchwyciła temat. Usłyszałam, że to jest czyste znęcanie się nad maluchami, że dzieci dostaną świra, że podróż autokarem z dzieckiem na tak długiej trasie to jakiś średniowieczny pomysł i skrajny egoizm z mojej strony, bo powinnam polecieć samolotem jak cywilizowany człowiek. Jedna z nich palnęła nawet, że jak mnie nie stać na bilety lotnicze dla trzech osób i drogi hotel na miejscu, to powinnam z dziećmi siedzieć na tyłku na działce u mamy, a nie fundować im taki obóz przetrwania. Siedziałam tam czerwona jak burak, starając się przełykać łzy i tłumaczyć, że przecież moje chłopaki to już nie są niemowlaki w pieluchach. To duże, samodzielne dzieci, które doskonale rozumieją, dokąd jadą i na co się piszą. Dla nich wizyta w świecie Myszy Miki to absolutne spełnienie marzeń, o którym mówią od trzech lat. No ale dla moich wielkich przyjaciółek z pracy jazda autobusem to skrajny obciach i narażanie dzieci na potworne katusze. Wycieczka do Disneylandu autokarem − koszty a marzenia dzieci Prawda jest taka, że finanse w dzisiejszych czasach dla samotnej matki bywają bezlitosne. Gdybym miała kupić bilety lotnicze do Paryża dla trzech osób w szczycie sezonu, opłacić transfery, koszmarnie drogi hotel przy samym parku rozrywki i bilety wstępu na własną rękę, musiałabym wziąć potężny kredyt, który spłacałabym przez kolejne pięć lat. Wycieczka zorganizowana autokarem przez sprawdzone biuro podróży kosztowała mnie jedną trzecią tej kwoty. W cenie mamy wszystko − przejazd, ubezpieczenie, noclegi w przyzwoitym hotelu pod miastem, opiekę pilota i wejściówki do parku. Dla mnie to była jedyna szansa, żeby pokazać dzieciom ten magiczny świat, zanim całkiem wyrosną z bajek. Czy naprawdę jestem złą matką, bo zamiast wygodnego fotela w samolocie oferuję moim synom dwadzieścia godzin spędzonych w nowoczesnym, klimatyzowanym autokarze z Wi-Fi, gniazdkami do ładowania telefonów i toaletą na pokładzie? Moje chłopaki spakowały już powerbanki, pobrały ulubione filmy, kupiły poduszki rogale na szyję i traktują tę całą podróż jak wielką, ekscytującą przygodę. Oni nie mogą się doczekać, a dorosłe baby w pracy robią ze mnie potwora bez serca. Wakacje autokarem z dziećmi − jak przetrwać długą drogę Najbardziej boli mnie ten wszechobecny lincz i ocenianie innych przez pryzmat własnego portfela. Łatwo jest krytykować i rzucać jadowitymi uwagami, kiedy mąż zarabia kokosy i co roku funduje wakacje bez liczenia się z kosztami. Ja każdą stówę ciężko wypracowuję na nadgodzinach. Uważam, że długa droga wcale nie musi być traumą. Biuro podróży zaplanowało regularne postoje co trzy, cztery godziny na dużych stacjach benzynowych, gdzie można rozprostować nogi, zjeść coś ciepłego i odetchnąć świeżym powietrzem. Większość trasy i tak przejedziemy nocą, więc dzieciaki po prostu prześpią kilkanaście godzin, a rano obudzą się już prawie we Francji. Wróciłam do domu z potwornym buczeniem w głowie i zaczęłam się zastanawiać, czy te moje biurowe koleżanki nie mają jednak trochę racji. Może faktycznie porywam się z motyką na słońce i ta podróż okaże się jednym wielkim pasmem marudzenia, bólów brzucha i płaczu? Chciałam zapytać Was, drogie czytelniczki i inne mamy, które mają to już za sobą: czy podróżował ktoś z Was na tak długiej trasie autokarem ze starszymi dziećmi? Czy faktycznie jest się czego bać, czy to po prostu kolejna porcja snobizmu ze strony ludzi, którzy zapomnieli, jak to jest nie mieć kasy na luksusy? Pomóżcie, bo ten cały entuzjazm ze mnie wyparował, a wyjazd już za dwa tygodnie. Pozdrawiam Was serdecznie, Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Nazwali matkę „brudaską”, bo przewijała dziecko w przedziale w pociągu. To nie jej wina, że wszędzie czuć było brudną pieluchę
Nieprzyjemny zapach rozszedł się po całym przedziale, a pasażerowie zaczęli wymieniać znaczące spojrzenia. Ktoś ostentacyjnie otworzył okno, ktoś inny chrząknął. Sama w myślach oceniłam tę matkę. Po chwili przyszła refleksja, że ta historia wcale nie jest o tej jednej kobiecie.
Jechałam pociągiem z Katowic do Warszawy. Podróż przebiegała spokojnie, nikt nie narzekał na opóźnienie, klimatyzacja działała, wagon był pełny, ale nieprzepełniony. W przedziale siedziała młoda kobieta z mniej więcej rocznym dzieckiem. Maluch był spokojny, przez większość podróży spał na kolanach mamy. Po pewnym czasie kobieta wzięła dziecko na ręce i wyszła do toalety. Kiedy wróciła po kilku chwilach, wyglądała na wyraźnie skrępowaną. Usiadła na swoim miejscu, wyjęła z torby mały kocyk i mokre chusteczki, i zaczęła zmieniać dziecku pieluchę. W przedziale natychmiast zrobiło się niezręcznie. Kilka osób spojrzało po sobie z niedowierzaniem. Starsza pani siedząca naprzeciwko pokręciła głową. Mężczyzna obok mnie mruknął pod nosem coś o „brudasce”. Kiedy po chwili w powietrzu zaczął unosić się charakterystyczny zapach brudnej pieluchy, atmosfera zrobiła się jeszcze bardziej napięta. Rozumiałam ich dyskomfort. Sama nie byłam zachwycona tym, co się dzieje. Tylko że ta historia miała drugie dno. Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego wróciła Kilka minut później sama poszłam do toalety i wyszłam z niej niemal natychmiast. Zawartość muszli była praktycznie pod samą krawędzią. Spłuczka nie działała. W kranie nie było wody. Papieru toaletowego również. O przewinięciu małego dziecka w takich warunkach nie było nawet mowy. Kiedy później przez przedział przechodził konduktor, usłyszałam, jak ta mama pyta go, czy w pociągu jest toaleta z przewijakiem albo specjalne miejsce dla rodziców z małymi dziećmi. Nie było. Był wprawdzie przedział rodzinny, ale – jak wyjaśnił – przy dużym obłożeniu zajmowali go także inni pasażerowie, niekoniecznie z dziećmi. Patrzyłam na tę mamę i pomyślałam, że tak naprawdę nie miała dobrego wyjścia. Mogła zostawić dziecko w brudnej pieluszce jeszcze przez kilkadziesiąt minut albo przewinąć je tam, gdzie akurat było to możliwe. Wybrała rozwiązanie, które dla wszystkich było niekomfortowe, dla niej również, ale dla dziecka było po prostu najlepsze. Łatwo ocenić człowieka. Trudniej zauważyć prawdziwy problem Współpasażerowie widzieli kobietę przewijającą dziecko w przedziale. Nie widzieli toalety, z której po dwóch sekundach musiała wyjść. Nie wiedzieli, że wcześniej próbowała zrobić to w miejscu do tego przeznaczonym. Najłatwiej było uznać, że trafiła się „nieodpowiedzialna matka”, która nie liczy się z innymi. Tylko czy naprawdę ona była tutaj największym problemem? Coraz częściej oczekujemy od rodziców małych dzieci, że będą idealnie funkcjonować w przestrzeni publicznej. Dziecko ma nie płakać, nie hałasować, nie przeszkadzać i najlepiej nie wymagać żadnej opieki. Jednocześnie ta sama przestrzeń bardzo często w ogóle nie jest przygotowana na ich obecność. Jak ma zachować się rodzic, kiedy nie ma działającej toalety, przewijaka ani miejsca, w którym można w spokoju zająć się dzieckiem? Możemy oburzać się na zapach, który przez kilka minut unosił się w przedziale. Dla mnie również ta sytuacja nie była komfortowa. Mam jednak wrażenie, że większym problemem od jednej brudnej pieluchy jest to, że wciąż projektujemy usługi i miejsca publiczne tak, jakby rodzice z małymi dziećmi w ogóle z nich nie korzystali. Zapachu pieluchy nie będę pamiętać, ale zapamiętam młodą mamę, która była wyraźnie zawstydzona, przepraszała wszystkich wzrokiem i robiła wszystko, żeby jej dziecko nie cierpiało. Gdyby system działał tak, jak powinien, nikt z nas nie musiałby być świadkiem tej sytuacji. Czytaj także: Pracownica sali zabaw „widziała już wszystko”. „Rodzice płacą i zachowują się jak paniska. Jednej matki nigdy nie zapomnę”
Jadą autem do Chorwacji z 2-latkiem i 7-miesięcznym niemowlęciem. Babcia: „Powinni siedzieć z dziećmi w domu, a nie tak je zamęczać”
Moja córka z zięciem wymyślili właśnie coś tak kosmicznego, że do teraz trzęsą mi się ręce, gdy o tym myślę. Postanowili, że w połowie lipca spakują całą swoją ferajnę do swojego kombi i pojadą na wakacje do Chorwacji. Samochodem. Ponad tysiąc pięćset kilometrów w jedną stronę z dwójką malutkich dzieci. Kiedy usłyszałam ten plan, dosłownie odebrało mi mowę.
Droga Redakcjo Mamotoja.pl, piszę do Was, bo z nerwów nie mogę spać po nocach. Muszę się wygadać, bo we własnym domu zostałam przegłosowana i uznana za zacofaną staruszkę, która nic nie rozumie ze współczesnego świata. Mam na imię Ilona, mam 61 lat i jestem dumną babcią dwóch wspaniałych wnuków − dwuletniego Alka i siedmiomiesięcznego Tadzia. Kiedy usłyszałam o szalonym wakacyjnym planie córki i zięcia, powiedziałam im prosto z mostu, co o tym myślę. Powinni siedzieć z dziećmi w domu, na działce, blisko lekarza, a nie tak zamęczać dzieci dla własnej zachcianki. Przecież to jest czysty egoizm rodziców, którzy koniecznie muszą wrzucić ładne zdjęcia na te swoje Instagramy i pokazać znajomym, jak to wspaniale wypoczywają. A rzeczywistość? Rzeczywistość będzie drogą przez piekło. Podróż samochodem do Chorwacji z dzieckiem − logistyczny koszmar Młodzi dzisiaj myślą, że jak zapną dzieci w nowoczesne foteliki, włączą klimatyzację i puszczą bajkę na tablecie, to podróż minie jak biczem strzelił. No na litość boską, zejdźcie na ziemię. Przecież to jest kilkanaście, jak nie dwadzieścia godzin w zamkniętej blaszanej puszce. Taki siedmiomiesięczny Tadzio przecież nawet nie siedzi stabilnie, jego kręgosłup dostanie w kość za wszystkie czasy. Ile można trzymać niemowlaka w pasach? A dwulatek? Aluś to jest żywe srebro, po godzinie w miejscu dostaje szału. Już widzę ten ryk na autostradzie w Austrii czy w tunelach w Chorwacji, gdzie nie ma jak zjechać na boczny tor. Moja córka twierdzi, że będą robić przerwy co dwie godziny. No pięknie, to zamiast piętnastu godzin, będą jechać trzydzieści. Przecież w taki upał, na rozgrzanych parkingach, te dzieci powariują. Do tego dochodzi całe to pakowanie. Laktatory, mleko modyfikowane, sterty pampersów, słoiczki, wózki, ubranka na zmianę, leki na gorączkę − przecież oni zablokują cały bagażnik i dach. Gdzie tu jest jakikolwiek komfort? Dla mnie to jest totalny brak wyobraźni i igranie z losem. Upały w Chorwacji a komfort niemowlaka i małego dziecka Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to klimat na miejscu. Przecież w lipcu i sierpniu na południu Europy jest regularne piekiełko. Temperatury w cieniu dochodzą do czterdziestu stopni. Jak takie małe, siedmiomiesięczne dziecko ma to wytrzymać? Przecież jego organizm jeszcze nie ma wykształconej pełnej termoregulacji. Taki maluszek momentalnie może się odwodnić albo dostać czegoś gorszego. Moja córka mówi, że będą siedzieć w klimatyzowanym apartamencie. No to ja się pytam, po co jechać tyle kilometrów, wydawać grube tysiące złotych, żeby siedzieć zamkniętym w pokoju z klimatyzacją? Plaże w Chorwacji są kamieniste, woda słona, słońce pali żywym ogniem. Alek zaraz zaczepi sobie nogę o kamień albo wpadnie do głębokiej wody, bo tam przecież rzadko są łagodne, piaszczyste zejścia jak nad naszym Bałtykiem. Dla takich maluchów najlepszy jest cień pod polską jabłonią, świeże powietrze, basenik z letnią wodą ogrodową i święty spokój, a nie rewolucja klimatyczna i spływanie potem w obcym kraju. Wakacje z niemowlakiem za granicą − co w razie awarii? Najbardziej jednak boję się jednej rzeczy. Co jeśli któreś z dzieci zaniemoże? Tam na miejscu, na dalekiej wyspie czy w małym miasteczku kurortowym, opieka wygląda zupełnie inaczej. Zanim znajdą jakiegoś specjalistę, zanim dogadają się po angielsku czy chorwacku, miną cenne godziny. W Polsce wszystko mamy na zawołanie, znane i bezpieczne. A tam? Nawet woda z butelki może młodemu zaszkodzić na brzuszek. Młodzi rodzice myślą, że są niezniszczalni, a świat należy do nich. Uważają, że moje pokolenie było zacofane, bo z dziećmi siedziało się w domach do trzeciego roku życia. Ale my mieliśmy instynkt samozachowawczy. Wiedzieliśmy, co jest dobre dla rozwoju dziecka, a co jest tylko realizacją naszych własnych zachcianek. Bardzo kocham moje dzieci i wnuki, i serce mi pęka, bo czuję, że ta podróż skończy się jednym wielkim płaczem. Opublikujcie mój list, proszę, może inne młode matki pukną się w głowę, zanim zafundują swoim dzieciom taki wakacyjny armagedon. Pozdrawiam, zatroskana babcia Ilona Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
Letnie upały, długie podróże, dekoncentracja: 5 kluczowych zasad bezpieczeństwa dla rodzin w podróży samochodem
CYBEX przedstawia najważniejsze wskazówki dotyczące letnich podróży oraz pokazuje, jak inteligentne technologie mogą wspierać rodziców w trakcie podróży.
Dla wielu rodzin wakacje oznaczają długo wyczekiwane podróże samochodowe i czas spędzony razem. Jednak wysokie temperatury, długie trasy oraz zmiany codziennej rutyny mogą stanowić dodatkowe wyzwania podczas podróżowania z małymi dziećmi. Od kontrolowania temperatury w pojeździe po zapewnienie prawidłowego zabezpieczenia dziecka – rodzice muszą jednocześnie brać pod uwagę wiele czynników. Z myślą o bezpiecznym podróżowaniu CYBEX przedstawia pięć kluczowych zasad bezpieczeństwa i pokazuje, jak inteligentne technologie, takie jak SensorSafe, mogą zapewnić dodatkowe wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w trakcie podróży. Bezpieczeństwo zaczyna się przed wyjazdem Przed wyruszeniem w trasę rodzice powinni upewnić się, że zarówno pojazd, jak i fotelik dziecięcy są odpowiednio przygotowane do podróży. Foteliki samochodowe powinny spełniać najnowszą normę R129, być prawidłowo zamontowane oraz dopasowane do wzrostu i wagi dziecka. Nie należy używać fotelików, które brały udział w wypadku lub mają nieznaną historię. Dla najmłodszych dzieci najbezpieczniejszą opcją pozostaje podróż tyłem do kierunku jazdy. Przepisy wymagają jej co najmniej do 15. miesiąca życia i 76 cm wzrostu, jednak eksperci rekomendują jak najdłuższe utrzymanie tej pozycji – najlepiej nawet do około czwartego roku życia, jeśli konstrukcja fotelika na to pozwala. W przypadku przejścia na jazdę przodem, po spełnieniu minimalnych wymagań prawnych, testy ADAC wskazują, że poziom ochrony porównywalny z jazdą tyłem można osiągnąć tylko wtedy, gdy fotelik posiada zintegrowany system poduszki powietrznej, jak w modelu CYBEX Anoris T2. Pięć zagrożeń, których powinni unikać rodzice 1. Podróż w najgorętszych godzinach dnia Małe dzieci są szczególnie wrażliwe na wysokie temperatury, ponieważ ich organizm gorzej radzi sobie z regulacją ciepła niż u starszych dzieci i dorosłych. Jeśli to możliwe, podróż należy planować na chłodniejsze godziny poranne lub wieczorne. Unikanie godzin szczytu pomaga również skrócić czas spędzany w korkach, gdzie temperatura w pojeździe może szybko wzrosnąć. 2. Bagatelizowanie tempa nagrzewania się samochodu Nawet przy umiarkowanej temperaturze na zewnątrz wnętrze samochodu może nagrzewać się bardzo szybko i osiągać niebezpieczny poziom w ciągu kilku minut. Przed rozpoczęciem podróży należy przewietrzyć pojazd, utrzymywać komfortową temperaturę w kabinie i nigdy nie zostawiać dziecka samego w samochodzie. Dla dodatkowego bezpieczeństwa CYBEX SensorSafe umożliwia stały monitoring podczas jazdy. System składa się z inteligentnego klipsa mocowanego do uprzęży dziecka, który łączy się przez Bluetooth z aplikacją w smartfonie. Po aktywacji monitoruje kluczowe parametry bezpieczeństwa i wysyła powiadomienia w czasie rzeczywistym. Gdy temperatura w pojeździe jest zbyt wysoka lub zbyt niska, rodzic otrzymuje natychmiastowy alert. 3. Przekonanie, że pozostawienie dziecka w samochodzie „nie może się zdarzyć” Do takich sytuacji dochodzi najczęściej w wyniku zmiany rutyny, zmęczenia, stresu lub chwilowej utraty koncentracji – i mogą dotknąć każdego. SensorSafe został zaprojektowany jako dodatkowe zabezpieczenie w takich przypadkach. Jeśli system wykryje, że dziecko mogło zostać w samochodzie, wysyła natychmiastowe powiadomienie do opiekuna. W przypadku braku jego reakcji może powiadomić wskazane kontakty alarmowe, udostępniając przy tym lokalizację pojazdu. 4. Zbyt długa jazda bez przerwy Długie podróże są wymagające zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Regularne przerwy są kluczowe dla komfortu, nawodnienia i samopoczucia. Eksperci zalecają zatrzymywanie się co najmniej co dwie godziny, aby dziecko mogło się poruszać, rozprostować i schłodzić. Funkcja „Take a Break” w SensorSafe przypomina o konieczności przerwy po dwóch godzinach podróży. 5. Przegapienie kluczowych sygnałów bezpieczeństwa podczas jazdy Podróże mogą być dynamiczne i wymagające, co utrudnia ciągłe monitorowanie sytuacji na tylnym siedzeniu. SensorSafe pomaga pozostawać w kontakcie z bezpieczeństwem dziecka przez cały czas. Jeśli dziecko odepnie klips i przestanie być prawidłowo zabezpieczone, system natychmiast aktywuje sygnał dźwiękowy i wysyła powiadomienie na smartfon. Inteligentna technologia dla większego spokoju SensorSafe, zaprojektowany z myślą o niemowlętach i małych dzieciach, łączy zaawansowaną technologię czujników z codzienną praktycznością. Po zapięciu klipsa system automatycznie się aktywuje i stale monitoruje kluczowe parametry bezpieczeństwa. Kontrola temperatury, ochrona przed pozostawieniem dziecka w samochodzie, alerty zapięcia pasów bezpieczeństwa oraz przypomnienia o przerwach w jeździe – wszystko to sprawia, że rodzice mogą czuć się bezpieczniej. W intensywnym okresie wakacyjnych podróży takie rozwiązania stanowią dodatkowe wsparcie, pozwalając rodzinom skupić się na wspólnym czasie. Więcej informacji: www.cybex-online.com. O CYBEX Założona przez Martina Posa w 2005 roku marka CYBEX oferuje szerokie portfolio produktów, obejmujące foteliki samochodowe, wózki dziecięce, rozwiązania do wnętrz, nosidła oraz akcesoria. Celem marki jest zapewnianie nowoczesnym rodzinom bezpiecznych i komfortowych rozwiązań dopasowanych do ich stylu życia. Wszystkie produkty tworzone są zgodnie z zasadą innowacyjności CYBEX D.S.F., łącząc charakterystyczny design, najwyższe standardy bezpieczeństwa oraz inteligentną funkcjonalność – fundamenty codziennego życia „for all tomorrow’s people.”
Klikasz jeden przycisk i płacisz mniej za pociąg. Polacy nie wiedzą o tej ukrytej zniżce dla rodzin
Wakacyjny wyjazd nad morze nie musi oznaczać wysokich kosztów przejazdu. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że PKP oferuje specjalną zniżkę dla rodzin, dzięki której bilety mogą być nawet o 30 proc. tańsze. Co ważne, skorzystanie z niej jest prostsze, niż mogłoby się wydawać.
Rodzinne wyjazdy są coraz większym obciążeniem dla domowego budżetu. Ceny noclegów, atrakcji turystycznych czy wyżywienia sprawiają, że rodzice szukają oszczędności wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Jednym z najprostszych sposobów na obniżenie kosztów wakacji może być wybór pociągu zamiast samochodu, szczególnie jeśli podróżujemy z dziećmi. Mało kto wie, że PKP Intercity od lat oferuje specjalną ulgę dla rodzin. W praktyce oznacza to, że wystarczy spełnić dwa podstawowe warunki, by otrzymać aż 30 proc. zniżki na przejazd. Dla kilkuosobowej rodziny wybierającej się na drugi koniec Polski może to oznaczać oszczędność sięgającą nawet kilkudziesięciu złotych. Bilet Rodzinny PKP – kto może skorzystać ze zniżki rodzinnej? Oferta „Bilet Rodzinny” została przygotowana z myślą o osobach podróżujących wspólnie z dziećmi. Aby otrzymać zniżkę, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, w podróży muszą uczestniczyć przynajmniej dwie osoby. Po drugie, w grupie musi znajdować się co najmniej jedno dziecko, które nie ukończyło 16. roku życia. Nie ma przy tym znaczenia, czy podróżują rodzice z jednym dzieckiem, czy większa rodzina. Z oferty mogą skorzystać również dziadkowie, opiekunowie czy inni członkowie rodziny, jeśli podróżują razem z dzieckiem. Wszyscy pasażerowie muszą jednak jechać tym samym pociągiem i na podstawie wspólnego biletu. To właśnie ten warunek sprawia, że oferta jest szczególnie atrakcyjna podczas wakacyjnych wyjazdów nad morze, w góry czy na rodzinne weekendy poza miastem. Zniżka PKP 30 proc. – jak kupić Bilet Rodzinny przez internet? Wielu rodziców zakłada, że uzyskanie dodatkowej ulgi wymaga składania wniosków lub posiadania specjalnych dokumentów. W przypadku oferty PKP Intercity jest znacznie łatwiej. Kupując bilety online przez stronę internetową lub aplikację PKP Intercity, wystarczy podczas zakupu wybrać odpowiednią ofertę handlową. Po wskazaniu liczby pasażerów system wyświetla niebieskie pole, w którym znajduje się pytanie, czy chcemy skorzystać z Biletu Rodzinnego. To właśnie tutaj kryje się cały patent na tańszą podróż z dzieckiem. Wielu pasażerów wybiera standardowe bilety, nie sprawdzając dostępnych ofert. Tymczasem jedno dodatkowe kliknięcie może obniżyć koszt przejazdu nawet o 30 proc. Warto pamiętać, że podczas kontroli biletów konduktor może poprosić o dokument potwierdzający wiek dziecka. Najczęściej wystarczy legitymacja szkolna lub inny dokument ze zdjęciem i datą urodzenia. Podróż z dzieckiem pociągiem – dlaczego warto pamiętać o tej zniżce? Rodzinne podróże pociągiem zyskują na popularności. Rodzice nie muszą martwić się korkami, kosztami paliwa czy wielogodzinnym prowadzeniem samochodu. Dodatkowo dzieci mogą swobodnie się przemieszczać, czytać książki, rysować lub oglądać krajobrazy za oknem. Jeśli do tych zalet dołożymy jeszcze 30-procentową zniżkę, okazuje się, że przejazd koleją może być jedną z najbardziej opłacalnych opcji na wakacyjny wyjazd. Szczególnie że skorzystanie z oferty nie wymaga wyrabiania żadnych kart ani wcześniejszego zgłaszania uczestników podróży. Przed zakupem biletów warto więc poświęcić kilka sekund na sprawdzenie dostępnych promocji. Dla wielu rodzin może to być najprostszy sposób na realne oszczędności jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Zobacz także: Zgoda na wyjazd dziecka za granicę 2026. Będzie potrzebna nawet na wyjazd z dziadkami
Mama z dzieckiem jadą PKP, maluch łobuzuje. Wtedy „na siedzeniu obok wydarza się cud”
Podróż pociągiem z dzieckiem potrafi zamienić się w emocjonalny tor przeszkód – pełen spojrzeń, westchnień i nieproszonych ocen. Ta historia z PKP udowadnia, że drobny, ludzki gest może zmienić absolutnie wszystko.
Każdy rodzic podróżujący z małym dzieckiem zna to napięcie: czy współpasażerowie zrozumieją, czy będą oceniać? Czasem jednak zdarzają się sytuacje, które przypominają, że w przestrzeni publicznej wciąż jest miejsce na zwykłą, ludzką życzliwość. Ta historia z pewnego pociągu pokazuje to wyjątkowo pięknie. Dzieci w pociągach, rodzice na świeczniku Tę dobrze znaną scenę niezwykle celnie opisał w social mediach Maciej Makselon – redaktor i wykładowca, który akurat wracał PKP ze Śląskiego Festiwalu Nauki. I choć „coś tam czytał, czegoś tam słuchał, coś pracował”, uwagę skradł mu maluch o imieniu Kordian – chłopiec „z gatunku małych, głośnych i ruchliwych”. Makselon opisuje, jak matka co chwilę krzyczy do niego „Kordianek! Kordianek! Kordianek, przestań mi wchodzić na głowę!”. Co ważne – to nie metafora. „Młody po prostu cały czas próbuje się wspiąć na matczyną czaszkę”, co autor obraca w zabawną, ale czułą refleksję o tym, że „nie można nazwać syna Kordian, a potem dziwić się, że on czuje imperatyw wspinania się”. W tych słowach jest coś niezwykle prawdziwego: dzieci są dziećmi. Głośne, ruchliwe, żywiołowe. Podróż nie zawsze jest dla nich naturalnym środowiskiem. Ale tym, co często boli najbardziej, jest to, jak łatwo oceniamy ich rodziców – najczęściej matki. A potem wydarza się coś kompletnie nieoczywistego I właśnie dlatego historia opisana przez Makselona chwyta za serce. Bo nagle – zamiast kolejnego pouczenia – wydarza się coś całkowicie odmiennego. „Zupełnie obca Kordianowi i jego mamie pani nie zaczyna ich upominać/pouczać/łajać, lecz wyciąga z plecaka patyczki, sznurek, zielone skrawki papieru i rolki dwustronnej taśmy”. Pytanie, jakie pada, jest jak otwarcie drzwi do innego świata: „czy to nie czas na zajęcia z artystycznego rękodzieła?”. Reakcja? Natychmiastowa. „Mamie momentalnie szklą się oczy, Kordianowi tak samo szybko rozbłyskują podnieceniem. Ja zbieram szczękę z podłogi, ktoś obok zakrywa usta, konduktorowi uśmiech zaraz rozsadzi policzki”. I ten wspaniały finał, którego nie da się zapomnieć: „pół wagonu robi właśnie choinki. Ja stukam w klawisze”. Mały cud, wielka myśl Ta historia zostaje w głowie na długo, bo pokazuje coś bardzo ważnego: że rodzicielstwo w przestrzeni publicznej nie musi być walką z oczekiwaniami i oceną. Że zamiast irytacji można podarować komuś odrobinę wsparcia, a czasem nawet kawałek sznurka i parę patyczków. I że bezinteresowne gesty – jak pisze Makselon – naprawdę potrafią doprowadzić do „dezintegracji twarzy osób współpodróżujących”. Dzieci nie są problemem. Są częścią świata, do którego wszyscy należymy. A my możemy sprawić, by ten świat był dla nich (i ich rodziców) odrobinę bardziej życzliwy. Zobacz także: Zaprosiła na kinderbal synka koleżanki. „Aż mnie zmroziło, gdy go zobaczyłam”
Lista leków na wyjazd z dzieckiem to tylko 7 punktów. Bez pierwszych 2 nie ruszajcie się z domu
Apteczka na wyjazd z dzieckiem powinna zawierać wszystkie leki i przybory potrzebne w ramach pierwszej pomocy. W podróży mogą się przydać lekarstwa nie tylko na chorobę lokomocyjną, ale i na oparzenia słoneczne, skaleczenia i inne nagłe sytuacje. Wydrukuj lub zapisz listę, żeby niczego nie zapomnieć.
Wszystko, co powinno się znaleźć w apteczce na wyjazd z dzieckiem, można bez problemu kupić niemal w każdej miejscowości. Ale po co robić sobie dodatkowe kłopoty! Zawsze warto mieć przy sobie ratunkowy zestaw minimum. Co powinno znaleźć się w podróżnej apteczce dla dzieci prócz specyfików przeciw komarom i kleszczom? Dobre wyposażenie apteczki turystycznej sprawi, że będziecie czuli się bezpiecznie nawet z dala od cywilizacji oraz w godzinach, w których okoliczne apteki i przychodnie są zamknięte. Sprawdź, co warto zabrać ze sobą bez względu na to, czy wyjeżdżacie nad polskie morze, w góry, czy do Chorwacji, Turcji czy jeszcze w dalszą podróż. Apteczka na wyjazd z dzieckiem powinna zawierać: Leki na gorsze samopoczucie Preparaty na owady i kleszcze Leki na bolący brzuszek Leki na chorobę lokomocyjną Coś na oparzenie słoneczne Środki opatrunkowe na skaleczenia, stłuczenia Leki na alergię i inne Leki na gorsze samopoczucie do apteczki wakacyjnej Dobrze mieć w apteczce turystycznej choć jeden lek na gorączkę, który pomoże <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/goraczka-u-dziecka-tego-nie-rob-19228-r1/">obniżyć dziecku temperaturę i złagodzi ból. Jeśli wybierasz się w podróż z niemowlęciem, nie zapomnij, że 1. rok życia to czas ząbkowania. Kłopoty ze snem i apetytem z powodu wyrzynającego się mleczaka mogą uprzykrzyć letni odpoczynek. W przypadku najmłodszych dzieci najbezpieczniejszymi lekami przeciwbólowymi i przeciwgorączkowymi są te na bazie paracetamolu. Jednak nawet jeśli twoje dziecko przyjmuje już ibuprofen — warto mieć ze sobą oba rodzaje leków. W przypadku wystąpienia trudnej do zbicia gorączki można podawać je na przemian (oczywiście w odpowiednich odstępach czasu) W apteczce na wyjazd z dzieckiem przydadzą się: lek przeciwgorączkowy i przeciwbólowy (najlepiej dwa rodzaje — na bazie paracetamolu i ibuprofenu) maść na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/zabkowanie-niemowlat-zabkowanie-objawy-co-na-zabkowanie-3755-r1/">ząbkowanie, leki na ból gardła, np. gdy dziecko zje za dużo lodów (tabletki do ssania można podawać dziecku powyżej 3 lat), termometr do sprawdzenia temperatury. View Burdaffi on the source website Preparaty na owady i kleszcze Środki odstraszające owady, czyli tzw. repelenty, to must-have w wakacyjnej apteczce. Ale komary, meszki, osy to nie jedyne zagrożenie, przed którym trzeba się chronić. Dużym problemem bywają kleszcze, z którymi można spotkać się niemal w każdym zielonym zakątku. Do apteczki podróżnej spakuj: maść łagodzącą swędzenie, witaminę C, zimny kompres, pęsetę lub inny przyrząd do wyciągania kleszczy, spirytus salicylowy do dezynfekcji, repelenty. View Burdaffi on the source website Leki na ból brzucha Czasem wystarczy zmiana klimatu, aby żołądek dziecka zareagował rewolucją. Podczas upałów bakterie mają doskonałe warunki, żeby się namnażać, więc łatwo o zatrucie pokarmowe. Dzieci są na nie szczególnie podatne. Wówczas bez leków na biegunkę się nie obędzie. W apteczce turystycznej dla dziecka nie może zabraknąć: preparatu z probiotykami, preparatu z elektrolitami (nawadniającego), koniecznego podczas biegunki i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wymioty-u-dziecka-co-podac-dziecku-gdy-wymiotuje-14603-r1/">wymiotów dziecka, strzykawki – przyda się do podania niemowlęciu preparatu nawadniającego małymi porcjami, aby nie pobudzić odruchu wymiotnego, węgla, kropli na kolkę i wzdęcia – jeśli wybierasz się w podróż z młodszym niemowlakiem. Leki na chorobę lokomocyjną <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/choroba-lokomocyjna-jak-zapobiec-klopotom-14617-r1/">Choroba lokomocyjna może dokuczać nie tylko w aucie, ale również w samolocie czy podczas rejsu statkiem. Doskwiera głównie przedszkolakom, ale i młodszym bardziej nerwowym maluszkom. Dozwolone leki uzależnione są od wieku dziecka. Do apteczki podróżnej włóż koniecznie: dla dzieci od 3. miesiąca – leki homeopatyczne, dla dzieci od 2. roku życia – leki antyhistaminowe (np. awiomarin), dla maluchów od 3. roku życia – preparaty z imbirem, niezależnie od wieku – opaski akupresurowe zakładane na nadgarstki. Preparaty na oparzenie słoneczne dla dziecka U dzieci nie działa dobrze system wytwarzania melaniny, który broni przed promieniami UV, dlatego maluchy trzeba chronić przed słońcem zarówno podczas pobytu w Polsce, jak i za granicą. Przed wyjazdem upewnij się, że w waszej wakacyjnej apteczce są: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/pielegnacja/krem-z-filtrem-mineralnym-fizycznym-co-to-takiego-14583-r1/">krem z filtrem (dla dzieci od 6. miesiąca SPF 50), preparat łagodzący podrażnienia skóry spowodowane przedawkowaniem promieni słonecznych (np. zawierający panthenol). View Burdaffi on the source website Środki opatrunkowe na skaleczenia lub stłuczenia w wakacyjnej apteczce Letnie harce na świeżym powietrzu sprzyjają drobnym urazom. Zdarte kolanko, otarta stópka, podrapana ostrą gałązką rączka mogą popsuć uroki najpiękniejszego spaceru, jeśli nie mamy przy sobie środka do dezynfekcji i plasterka — najlepiej z obrazkiem ulubionego bohatera. W apteczce na wyjazd z dzieckiem muszą się więc znaleźć: żel na opuchliznę i obrzęki, plasterki (idealnie sprawdzi się tzw. opakowanie rodzinne, z plastrami w różnych rozmiarach i na różne okoliczności – na palec, piętę, łokieć, otarcie, skaleczenie, wodoodporne itp.), preparat do dezynfekcji rany, bandaż, opaska elastyczna, okład chłodząco-rozgrzewający – zapobiegnie guzom i siniakom (na chłodno), zmniejszy ból brzucha (na ciepło), sól fizjologiczna – np. do przemycia oczu zasypanych piaskiem, opatrunek w spreju na niewielkie zadrapania. Leki na alergię i inne Warto je zapakować do apteczki na wyjazd z dzieckiem, nawet jeśli malec nie miał do tej pory <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/alergia-grozne-objawy-jak-pomoc-alergikowi-3756-r3/">objawów alergii. Uczulenie może pojawić się nagle w dowolnym momencie. Jeśli oboje rodzice lub jedno z nich mają alergię, ryzyko jej pojawienia się u dziecka jest większe. Na wszelki wypadek w apteczce powinien znaleźć się lek przeciwuczuleniowy odpowiedni do wieku dziecka. Ważne! Jeśli dziecko na co dzień przyjmuje jakieś leki, zapakuj je do podróżnej apteczki w pierwszej kolejności. I sprawdź, czy masz zapas na cały wyjazd. Zobacz też:​ Gdzie nad morze z dzieckiem? – 10 najlepszych miejscówek <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/gdzie-w-gory-z-dziecmi-w-polsce-najbardziej-urokliwe-miejsca-dla-rodzin-29304-r1/">Gdzie jechać w góry z dzieckiem? Wakacje w kamperze – wady, zalety i cena. Warto?
Dziecko przewróciło się razem z wózkiem. Czy to przez agresywną jazdę kierowcy? [WIDEO]
Do dramatycznych wydarzeń doszło w jednym z miejskich autobusów w Jeleniej Górze. Jadący pojazdem maluszek przewrócił się razem z wózkiem. Niewiele brakowało, a mogło dojść do tragedii.
Do zdarzenia doszło 10 sierpnia w Jeleniej Górze (woj. dolnośląskie) około godziny 18:40. Jak widać na nagraniu z miejskiego monitoringu, w pewnym momencie kierowca skręca pojazdem, a w autobusie przewraca się wózek razem z małym dzieckiem. Mama maluszka natychmiast reaguje, podnosi wózek i pociesza płaczącego brzdąca. Agresywna reakcja pasażera Ta sytuacja zdenerwowała jadącego autobusem 21-letniego mężczyznę, najprawdopodobniej ojca dziecka. Gdy autobus zatrzymał się na przystanku, rozwścieczony mężczyzna podszedł do kierowcy i zaczął kopać w drzwi kabiny, a chwilę później zaczął bić, kopać i wyzywać kierowcę. Do wyzwisk przyłączyła się także matka dziecka. Kierowca jest niewinny Jak wynika z nagrań monitoringu, wózek nie był odpowiednio zabezpieczony. Matka dziecka jedną rękę trzymała się uchwytu, a w drugiej trzymała telefon. Jeśli rodzic nie przypina pasami wózka do specjalnie w tym celu przeznaczonego miejsca, to powinien zachować szczególną ostrożność, a w tym przypadku, chociaż trzymać wózek za rączkę. Również, jak wynika z udostępnionych nagrań monitoringu, awanturujący się mężczyzna, który podróżował z kobietą i dzieckiem, przez całą podróż nie wykazywał żadnego zainteresowana maluszkiem – siedział i przeglądał treści na telefonie. O wydarzeniu została poinformowana policja, która wszczęła odpowiednie procedury i agresor już następnego dnia został zatrzymany. 21-latkowi postawiono zarzuty, grozi mu nawet pięć lat więzienia. Kierowca nie doznał poważnych obrażeń, jednak najprawdopodobniej potrzebne będzie wsparcie psychologiczne. Na szczęście dziecku nic się nie stało. Przypominamy, że to obowiązkiem rodzica jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa. Źródło: polsatnews.pl Piszemy też o: Obcy mężczyzna próbował ukraść w sklepie dziecko. Wszystko zarejestrowały kamery Rodzice porzucili go po narodzinach, bo z powodu choroby ma zdeformowaną twarz. Dziś nie ma do nich żalu Musiała rodzić na parkingu. Bała się, że umrze
Wakacje z niemowlakiem: kiedy i gdzie można jechać na urlop z niemowlakiem?
Pierwsza podróż z niemowlakiem to duże przeżycie i dla rodziców, i dla dziecka. Warto pamiętać, że nawet malutkie dziecko nie musi być przeszkodą w podróżowaniu. Ale tylko pod warunkiem, że rodzice wezmą pod uwagę potrzeby maleńkiego człowieka. Z pomocą eksperta wyjaśniamy, kiedy i gdzie można wyjechać na wakacje z niemowlakiem.
Urlop z niemowlakiem niektórym kojarzy się ze skrajnym zmęczeniem, innym – z pośpiechem i nerwami. Nic dziwnego, bo małe dziecko wymaga szczególnej troski, uwagi i przygotowań do podróży. Jak więc zaplanować wakacje z małym dzieckiem, by nie umęczyć i jego, i siebie? Kiedy można jechać w pierwszą podróż i gdzie najlepiej się wybrać? Na najczęstsze pytania młodych rodziców odpowiada prof. Kamil Hozyasz, kierownik Kliniki Pediatrii w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. Akademia Młodych Rodziców Wakacje z dzieckiem? Zobaczysz, będzie super! Czytaj więcej Kiedy można jechać na wakacje z niemowlakiem? Prof. Kamil Hozyasz: Nie warto planować podróży z bardzo małym dzieckiem. Z noworodkiem najlepiej zostać w domu. Nagła zmiana klimatu, wiatr, ostre słońce mogą mu po prostu zaszkodzić. Również mama w okresie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/polog/mama-w-pologu-przewodnik-14012-r1/">połogu, czyli przez 6 tygodni po porodzie, powinna przebywać niedaleko miejsca zamieszkania, by w razie potrzeby, np. jakichkolwiek komplikacji, móc jak najszybciej skontaktować się z lekarzem. Z wyjazdem najbezpieczniej jest poczekać, a pierwszą podróż z niemowlakiem zaplanować, gdy dziecko będzie miało minimum dwa, trzy miesiące. Na jak długo i gdzie można wyjechać na urlop z niemowlakiem? Wyjazd z tak małym dzieckiem trzeba zaplanować na co najmniej dwa tygodnie. Malec musi mieć czas, by zaaklimatyzować się do nowych warunków. Polecam miejsca, gdzie jest spokojnie i cicho, z dala od turystycznych kurortów (hałas i tłumy ludzi będą męczące dla niemowlęcia, którego układ nerwowy jest bardzo wrażliwy). Dobrze posłuży mu pobyt nad naszym morzem, ale już nie w wysokich górach, gdzie klimat jest zbyt ostry i nadaje się dopiero dla 5-, 6-latka. No i nie fundujmy maleńkiemu dziecku pobytu w ciepłym kraju w szczycie lata! Czy podróż samochodem z niemowlakiem to dobry pomysł? Tak, ponieważ daje dużą swobodę – można się zatrzymać, kiedy pojawi się taka potrzeba (o ile oczywiście nie jedziemy autostradą). Najlepiej tak zaplanować podróż, by jechać wtedy, gdy niemowlę śpi, a zatrzymywać się, kiedy się obudzi. Trzeba tylko pamiętać, by w samochodzie nie było ani za gorąco, ani za zimno (uwaga na klimatyzację!). Optymalna temperatura w środku auta to 21-22°C. Rodzice często zastanawiają się, jak często zatrzymywać się na postój, jeśli maluch głównie śpi. Wątpliwości rozwiewa ratownik medyczny, Kamil Kasiak: View Ediplayer on the source website Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej A może lepiej wybrać samolot na pierwszą podróż z niemowlakiem? Zanim rodzic podejmie decyzję o podróży, dobrze jest porozmawiać o tym z pediatrą. I choć większość linii lotniczych przyjmuje na pokład już tygodniowe lub dwutygodniowe maluchy, lepiej poczekać z taką wyprawą, aż dziecko skończy trzy, cztery miesiące. Na pokład samolotu warto wziąć ubranka na zmianę, kocyk, kilka zabawek, a jeśli mama nie karmi piersią – także butelkę, mieszankę i przygotowaną w termosie ciepłą wodę. Jeśli kobieta karmi naturalnie, powinna przystawiać malucha do piersi podczas startu i lądowania. Dzięki temu nie będą mu się boleśnie zatykały uszka. O czym powinni pamiętać rodzice, którzy wyjeżdżają na wakacje z niemowlakiem? Dla wspólnego dobra, rodziców i dziecka, dobrze jest pamiętać, że dziecko, zwłaszcza małe, ma swoje prawa i ograniczenia. Dlatego planując podróże, powinniśmy pamiętać, że: Lepiej wyjeżdżać rzadziej, a na dłużej (o potrzebie aklimatyzacji pisaliśmy wyżej). Chyba że cel waszych weekendowych wojaży nie jest odległy od miejsca zamieszkania i nie wiąże się ze zmianą klimatu. Zmiana otoczenia to dla maleńkiego dziecka spore wyzwanie. Postaraj się, aby w nowych warunkach zachować w miarę stały rytm dnia, zbliżony do tego, do którego maluch przywykł na co dzień w domu. Regularne pory karmienia i spania oraz ciągła obecność rodziców pomogą niemowlęciu zachować spokój. System nerwowy dziecka w pierwszym roku życia jest jeszcze niedojrzały. Nadmiar wrażeń powoduje, że malec staje się niespokojny, płaczliwy, marudny. Chroń go więc przed nadmiernym hałasem, szybkim tempem, upałem. Już starsze niemowlę będzie się nudziło w trakcie dłuższej podróży. Warto zatroszczyć się więc o to, by mieć pod ręką jego ulubione zabawki. Zobacz też: Ekspert radzi, co powinno się znaleźć w apteczce samochodowej, jeśli podróżujemy niemowlakiem lub małym dzieckiem Co zabrać na wakacje nie tylko z niemowlakiem? Jak wyrobić paszport dla dziecka?
Podróżowanie z niemowlakiem: jak przygotować się do długiej podróży z dzieckiem?
Długa podróż z niemowlakiem to wyzwanie dla rodziców, a czasem też stres dla dziecka. Z pomocą eksperta podpowiadamy, kiedy można zacząć podróżowanie z niemowlakiem i jak przygotować się na dłuższą podróż. Czy lepiej podróżować samochodem, samolotem czy pociągiem? Na pytania rodziców odpowiada Agnieszka Pawłowska-Wypych, członek Polskiego Towarzystwa Neonatologicznego.
Podróżowanie z niemowlakiem bywa męczące i dla dziecka, i dla jego rodziców. Jak uniknąć wpadek i oszczędzić niemowlęciu stresu, gdy czeka nas długa podróż? O podpowiedzi zapytaliśmy Agnieszkę Pawłowską-Wypych, członkinię Polskiego Towarzystwa Neonatologicznego. Kiedy wybrać się w pierwszą podróż z niemowlakiem? Agnieszka Pawłowska-Wypych: W pierwszą dłuższą podróż można się wybrać z dzieckiem, które skończyło 3. miesiąc życia. Wcześniej nie jest to wskazane. W pierwszych miesiącach życia dziecko w dużo większym stopniu odczuwa zmiany temperatury czy wilgotności powietrza. Wiele osób powie, że podróżowanie z tak małym dzieckiem jest ryzykowne... Agnieszka Pawłowska-Wypych: To prawda, ale wbrew pozorom podróż z kilkumiesięcznym dzieckiem jest bezpieczniejsza niż podróż z ciekawskim dwulatkiem, który wszystkiego chce dotknąć, spróbować. Akademia Młodych Rodziców Wakacje z dzieckiem? Zobaczysz, będzie super! Czytaj więcej Jak się przygotować do długiej podróży z niemowlakiem? Agnieszka Pawłowska-Wypych: Planując dłuższą podróż, należy wziąć pod uwagę stan zdrowia dziecka (np. czy nie ma przeciwwskazań do takiej podróży). Warto skonsultować się z pediatrą. Podczas wizyty można zapytać, co zabrać ze sobą w podręcznej apteczce, na co zwrócić uwagę i w jaki sposób reagować, np. na wzrost temperatury albo nagłą wysypkę. Istotny jest też plan podróży, np. gdzie i kiedy zrobimy dłuższe postoje. Warto też sprawdzić, jakie warunki klimatyczne panują w miejscu, gdzie się udajemy. W trakcie długich podróży z niemowlakiem pamiętajmy o częstej zmianie pieluchy, aby nie doszło do odparzenia pupy. W czasie podróży dziecko powinno być ubrane „na cebulkę”, tak by w każdej chwili – dostosowując się do panującej temperatury – móc zdjąć wierzchnie części bądź z powrotem ubrać dziecko. Dzieci w pierwszym roku życia rzadko mają problemy z chorobą lokomocyjną, ale jeśli maluch miewa takie dolegliwości, dobrze wcześniej zastosować odpowiednie środki zapobiegawcze (<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/filmy/male-dziecko/choroba-lokomocyjna-u-dzieci-proste-sposoby-na-pokonanie-mdlosci-wideo-1217-r22/">leki na chorobę lokomocyjną trzeba zawsze skonsultować z lekarzem!). Gdy rodzice planują pierwszy wyjazd niemowlaka, warto wcześniej zrobić krótką przejażdżkę, aby sprawdzić, w jaki sposób jego organizm zachowuje się podczas jazdy. Doświadczony ratownik medyczny, Kamil Kasiak, tłumaczy, czy w czasie podróży samochodem można na chwilę wyjąć dziecko z fotelika: View Ediplayer on the source website Jak podróżować z niemowlakiem: samochodem, samolotem, pociągiem? Agnieszka Pawłowska-Wypych: Wszystko zależy od tego czasu trwania podróży. Każdy z tych środków transportu ma wady i zalety, choć samochód chyba najmniej wad. Poruszając się autem, mamy możliwość zrobienia przerwy na postój czy zmiany trasy (np. gdy dziecko się źle poczuje). Podróżując z dzieckiem samochodem, koniecznie trzeba pamiętać o foteliku samochodowym dobranym odpowiednio do wieku i wagi dziecka. Warto rozważyć podróż w porze snu dziecka (np. w nocy lub podczas poobiedniej drzemki), dzięki czemu malec lepiej zniesie ten czas. Przed wyruszeniem w drogę rodzice powinni przewietrzyć samochód. Warto też zadbać o odpowiednią temperaturę wewnątrz auta w czasie podróży. Ważne jest sprawdzenie stanu technicznego pojazdu, odgrzybieniu klimatyzacji. Jeśli podróż odbywa się w okresie wiosennym lub letnim, kiedy intensywnie świeci słońce, należy pamiętać o osłonkach przeciwsłonecznych montowanych na bocznych szybach pojazdu. Podczas podróży pamiętaj o uzupełnianiu płynów. Posiłki spożywane w trakcie drogi powinny być lekkostrawne i poddawane dziecku podczas postoju, a nie w trakcie jazdy! Wybierając samolot, sprawdźmy, jaki jest czas lotu, a w przypadku długiego lotu – czy przewidywane są międzylądowania. Pamiętajmy, że w samolocie powietrze jest dosyć suche, co powoduje wysychanie błon śluzowych, a w konsekwencji zmniejszenie odporności dziecka na wirusy. Do tego dochodzi gwałtowana zmiana ciśnienia, która u dziecka może wywołać mdłości, ból ucha czy głowy. Trzeba pamiętać, że podczas startu i lądowania nie wolno karmić dzieci. Podróż pociągiem daje komfort jazdy: cała uwaga rodziców może być skupiona na dziecku. Jednak tym środkiem komunikacji zwykle podróżuje wiele osób, co naraża dziecko na kontakt z wirusami i bakteriami. Konkurs „Narodziny rodziny” Jesteś rodzicem niemowlaka? Opisz swoją historię i wygraj wózek spacerowy! Czytaj więcej Gdzie najlepiej podróżować z niemowlakiem? Agnieszka Pawłowska-Wypych: Przede wszystkim niewskazana jest podróż do miejsc o wyraźnie odmiennym klimacie, szczególnie w tropiki. W takich krajach mamy do czynienia z zupełnie innymi patogenami, niż te występujące w naszym środowisku, nie wspominając już o chorobach zakaźnych, takich jak: malaria, żółtaczka pokarmowa czy wirusowe zapalenie wątroby typu A. Układ immunologiczny dziecka dopiero się rozwija, trudno więc przewidzieć, jak poradzi sobie w kontakcie z nowymi wirusami. Jeśli mimo to rodzice zaplanują podróż z niemowlakiem do kraju o odmiennym klimacie, powinni pamiętać, aby jedzenie dziecka było odpowiednio zabezpieczone i przechowywane, a woda pochodziła tylko ze znanych źródeł. Trzeba też sprawdzić, jakie szczepienia są zalecane przed wjazdem do danego kraju. W przypadku krajów europejskich warto sprawdzić panujące tam warunki atmosferyczne, ze szczególnym uwzględnieniem temperatury. Czasami lepiej wybrać miesiące chłodniejsze, takie jak maj bądź wrzesień, aby zapewnić sobie, a przede wszystkim dziecku komfort termiczny. Przed zagraniczną podróżą z niemowlakiem upewnij się, jak na miejscu wygląda dostęp do opieki lekarskiej! Zabierz ze sobą domową apteczkę oraz <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/wyjezdzasz-z-dzieckiem-w-podroz-zagraniczna-macie-juz-ekuz-20409-r1/">kartę EKUZ dla dziecka. Zobacz też: Jak spakować dziecko na wakacje: LISTA ubrań + kilka dobrych patentów Jak wyrobić paszport dla dziecka? Zgoda na wyjazd dziecka za granicę: wzór
Choroba lokomocyjna u dzieci - od kiedy, objawy u małych dzieci, leczenie
Choroba lokomocyjna u dzieci to częsty problem. Z czasem część maluchów z niej wyrasta, jednak u niektórych choroba lokomocyjna utrzymuje się także w wieku dorosłym. Warto wiedzieć, czy choroba lokomocyjna może występować u niemowląt, jakie są jej objawy i co robić, gdy dziecko wymiotuje w samochodzie.
Choroba lokomocyjna u dzieci (zwana kinetozą) nie jest groźna, ale może bardzo utrudnić życie. Najczęstsze objawy to nudności i wymioty, które mogą pojawić się podczas podróży samochodem (w aucie występują najczęściej), autokarem, pociągiem, statkiem, ale także w samolocie. Na chorobę lokomocyjną częściej chorują dziewczynki niż chłopcy. Im młodsze dziecko tym bardziej jest narażone na dyskomfort związany z podróżą, zwłaszcza jeśli podróżuje w pozycji siedzącej, a nie półleżącej. Lek. med. Agnieszka Ryszkowska, pediatra z Dolnośląskiego Centrum Pediatrycznego im. J. Korczaka we Wrocławiu, wyjaśnia, skąd się bierze choroba lokomocyjna u małych dzieci i jak jej zapobiec. Choroba lokomocyjna u dzieci: Przyczyny i objawy choroby lokomocyjnej u dzieci Choroba lokomocyjna u dzieci: objawy Od kiedy choroba lokomocyjna u dzieci – w jakim wieku? Co pomoże na chorobę lokomocyjną u małych dzieci – leczenie? Inne sposoby na chorobę lokomocyjną u dzieci Co robić, gdy dziecko wymiotuje w samochodzie? Przyczyny choroby lokomocyjnej u dzieci Choroba lokomocyjna u dzieci to reakcja organizmu na nietypową sytuację. Gdy biegamy albo robimy fikołka, mózg otrzymuje spójne informacje, więc bez trudu radzi sobie z ich obróbką: „Aha, ciało porusza się, więc nic dziwnego, że chodnik przesuwa się pod stopami, a sufit na mgnienie oka zamienia się miejscem z podłogą”. Choroba lokomocyjna pojawia się wtedy, gdy ciało jest nieruchome, a błędnik rejestruje kołysanie, wstrząsy, przyśpieszenia itd. Dzieje się tak np. w samochodzie, samolocie czy na statku. W dodatku oczy ślą do „centrali” sprzeczne meldunki: „Widać migające drzewa, a więc chyba się ruszam. Chociaż może jednak nie, bo zagłówek, który mam przed nosem ciągle jest tam, gdzie był”. Efekt? Typowe objawy choroby lokomocyjnej. Naukowcy zaobserwowali, że pewne czynniki mogą nasilać objawy choroby lokomocyjnej u dzieci. Są to: ciężkostrawny posiłek zjedzony przed podróżą intensywne zapachy (np. odświeżacza powietrza, wody kolońskiej itp) czytanie książek lub oglądanie bajek w czasie podróży brak dopływu świeżego powietrza agresywny styl jazdy (gwałtowne przyspieszanie, zwalnianie, gwałtowne pokonywanie zakrętów). Choroba lokomocyjna u dzieci: objawy Choroba lokomocyjna u dzieci kojarzy się z nudnościami i wymiotami. Chorujące na kinetozę dziecko niekoniecznie musi od razu wymiotować w samolocie, na statku lub w aucie, tylko czuje się wyraźnie źle. U części dzieci nie dochodzi do wymiotów (co nie znaczy, że dziecko nie choruje na chorobę lokomocyjną). Za objawy choroby lokomocyjnej uznaje się następujące dolegliwości, które pojawiają się w podróży: ból i zawroty głowy nadmierne ślinienie się znużenie zmęczenie wzmożona senność apatia bladość skóry nadmierne pocenie się odrętwienie brak apetytu ogólne osłabienie nieustępujące uczucie niewygody duszności mdłości wymioty. Objawy choroby lokomocyjnej mogą występować w różnych konfiguracjach i z różnym nasileniem. Warto wiedzieć: Dziecko cierpiące na chorobę lokomocyjną w samochodzie może nie mieć objawów na promie lub w samolocie. Choroba może mieć odmienne nasilenie w różnych środkach lokomocji. Od kiedy choroba lokomocyjna u dzieci - w jakim wieku? Kinetoza najczęściej dotyka mało wprawnych podróżników, a więc małe dzieci. Choroba lokomocyjna zaczyna się zwykle w 2. roku życia, jest dość częsta u dwulatków i trzylatków, i po kilku czy kilkunastu latach przeważnie mija. Choroba lokomocyjna raczej nie występuje u niemowląt. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że dzieci w pierwszym roku życia nie zwracają uwagi na to, co dzieje się za oknem pojazdu. Niemowlęta podróżują w pozycji półleżącej, która mniej sprzyja występowaniu objawów niż pozycja siedząca. Co pomoże na chorobę lokomocyjną u małych dzieci - zapobieganie i leczenie? Niestety nie ma cudownego lekarstwa, które pomaga na chorobę lokomocyjną każdemu i w każdych okolicznościach. Można jednak zrobić wiele, aby zminimalizować objawy. Poniżej zestaw sprawdzonych sposobów na ograniczenie choroby lokomocyjnej u dzieci. 1. Nakarm dziecko. Skurcze pustego żołądka mogą powodować wymioty, dlatego dziecko powinno przed podróżą zjeść coś lekkiego. Mogą to być kanapki albo owoce, zwłaszcza banany, które dobrze wpływają na przewód pokarmowy. Potrawy ciężkostrawne i mocno przyprawione odpadają – i bez podróży mogą spowodować kłopoty. 2. Ubierz dziecko wygodnie. Wpijająca się w brzuch gumka albo za ciepły sweterek oczywiście nie doprowadzą do wymiotów, ale sprawią, że dziecku będzie niewygodnie i na wszelkie bodźce będzie reagowało gwałtowniej. 3. Zrezygnuj z perfum. Silne zapachy nasilają mdłości, dlatego przed podróżą lepiej je sobie darować. Jeśli podróżujecie samochodem, nie zawieszaj w nim intensywnie pachnących „choinek” i innych tego typu rzeczy. To, że przy dziecku nie wolno palić, jest oczywiste, pamiętaj jednak, że przed podróżą trzeba dokładnie wywietrzyć samochód. 4. Przygotuj przekąski. W podróż najlepiej zabrać coś, co się nie psuje (np. kanapki z żółtym serem, wafle ryżowe itd.) i nie pachnie zbyt intensywnie. Aromat ulubionego zestawu niegdysiejszych podróżników (kiełbasa + jajka na twardo) może przyprawić o mdłości także tych, którzy dobrze znoszą jazdę. 5. Pamiętaj o napojach. Z gazowanych lepiej zrezygnować, bo rozpierają żołądek. Z kolei zbyt słodkie mogą doprowadzić do mdłości. Bardzo dobre są herbatki ziołowe, zwłaszcza z mięty, melisy albo bazylii. Mdłości może powstrzymać także herbatka imbirowa. 6. Zabierz w podróż torebki foliowe. Lepiej mieć je pod ręką niż – gdy zajdzie taka potrzeba – miotać się w poszukiwaniu czegoś, co może je zastąpić. 7. Posadź dziecko przodem do kierunku jazdy. Dzięki temu mózg maluszka nie będzie miał dodatkowego problemu z interpretacją bodźców, które do niego docierają. Oczywiście dotyczy to wyłącznie dzieci, które mogą już podróżować w taki sposób! 8. Zajmij czymś dziecko. Możecie śpiewać piosenki wypatrywać czerwonych samochodów, zgadywać, co wiozą ciężarówki itd. Książeczki, puzzle itd. to zły pomysł: opuszczanie głowy i skupianie wzroku na nieruchomych obrazkach nasila mdłości. Możecie też zająć uwagę dziecka poprzez zabawy, które sprawdzą się w aucie. 9. Podaj leki. Jeśli nie wiesz, co podać na chorobę lokomocyjną u dziecka, wybierz jeden z naturalnych preparatów. W aptekach jest wiele środków przeciwko chorobie lokomocyjnej, np. Aviomarin (powyżej 5. roku życia), Avioplant Junior (powyżej 6. roku życia), syrop Lokomotiv (powyżej 3. roku życia). View Burdaffi on the source website 10. Przyklej plaster. Plaster akupresurowy (np. Transway) uciska odpowiednie punkty na nadgarstku. Nakleja się go kwadrans przed wyruszeniem w drogę. Na rynku dostępne są też opaski na chorobę lokomocyjną z wypustkami, które zakłada się na nadgarstki. Są odpowiednie dla dzieci od 3 lat. Niektórzy rodzice zarzekają się, że ich dziecku na chorobę lokomocyjną pomaga zaklejanie pępka plastrem. Choć brak naukowych dowodów na skuteczność takiego działania, sposób ten ma jedną zaletę: na pewno nie zaszkodzi! Dlatego jeśli nic innego na twoje dziecko nie działa, możesz spróbować i tego patentu. Inne sposoby na chorobę lokomocyjną u dzieci Jak podróżować z dzieckiem różnymi środkami lokomocj, żeby zminimalizować objawy choroby lokomocyjnej? Gdy dziecko ma chorobę lokomocyjną w samochodzie: 1. Jedź spokojnie. Bez ruszania z piskiem opon, nagłych skrętów, gwałtownego hamowania. Jeśli masz wybór, zdecyduj się na jazdę autostradą albo drogą szybkiego ruchu i unikaj górskich serpentyn – jazda będzie bardziej płynna. 2. Dziecko powinno patrzeć przed siebie – będzie widziało, co się dzieje na drodze („Acha, zaraz będzie zakręt, więc się trochę przechylę na bok”). Uwaga! Patrzenie przez boczną szybę to nie jest najlepsze rozwiązanie – migające drzewa i zbyt szybko zmieniający się krajobraz może spowodować mdłości. Mdłości i wymioty nie pojawiają się od razu, więc można ich uniknąć, dzieląc trasę na krótkie półgodzinne etapy. Postoje rób z dala od stacji benzynowych i przydrożnych smażalni cuchnących przypalonym olejem. Uważaj na przydrożne bary. Wymioty po kiełbasce z rożna czy hamburgerze mogą być efektem zatrucia, a nie choroby lokomocyjnej. Choroba lokomocyjna pojawia się u dziecka w autobusie: Usiądźcie jak najdalej od osi kół, najlepiej z przodu i bliżej środka, by dziecko mogło obserwować drogę przez przednią szybę. Złym miejscem jest też tył autobusu, dlatego lepiej nie wybierać tam miejsc. Choroba lokomocyjna u dzieci w pociągu Usiądźcie przy oknie przodem do kierunku jazdy. Unikajcie zbyt obfitych przekąsek i opijania się. Choroba lokomocyjna u dziecka w samolocie Aby unikąć mdłości i wymiotów, najlepiej siadać na miejscach nad skrzydłami. Skrzydło zasłania widok, więc minimalizuje rozbieżność między widokiem a sygnałami płynącymi z ciała. Miejsce odsunięte od okna też jest dobrym rozwiązaniem. Choroba lokomocyjna u dzieci na statku Lepiej zająć miejsce z dala od dziobu (tam najbardziej huśta), na środku pokładu, i wpatrywać się nie w fale, a w horyzont. Jeśli prom ma kabinę lub zadaszony pokład, można się tam schronić. Im większy statek, tym mniejsze kołysanie, i odwrotnie. Co robić, gdy dziecko wymiotuje podczas jazdy? Nie czekaj, aż dziecko zacznie wymiotować w samochodzie. Reaguj, gdy tylko zaczyna źle się czuć. Po pierwsze dlatego, że łatwiej opanować mdłości niż wymioty, po drugie: jeśli uda się zapobiec kłopotom, podróż nie będzie kojarzyć się dziecku z zabrudzoną tapicerką, zamieszaniem itd. Choroba lokomocyjna u dzieci ma związek z psychiką, więc samo wspomnienie o tym, co się zdarzyło poprzednim razem, może wywołać kłopoty. Jeśli podróżujecie samochodem, zatrzymajcie się i wyjdźcie na zewnątrz. Jeśli podróżujecie innym środkiem lokomocji, poproś dziecko, by głęboko oddychało przez nos, położyło się na siedzeniach i zamknęło oczy. Daj mu coś chłodnego do picia. Postaraj się, żeby zasnęło – mózg nie rejestruje wówczas żadnych bodźców i dzięki temu może odpocząć. Czasami mimo zastosowania wszelkich środków zapobiegawczych choroba lokomocyjna u dziecka i tak może skończyć się wymiotami. Wtedy warto: trzymać nerwy na wodzy, uspokoić dziecko i powiedzieć, że nic wielkiego się nie stało, umyć mu buzię – sprawdzą się dobre chusteczki nawilżane. Pomóż dziecku przepłukać usta, a w razie potrzeby przebierz je w czyste ubranko, pilnuj, żeby dziecko dużo piło (często, ale małymi porcjami), bo gwałtowne wymioty mogą spowodować odwodnienie u dziecka. Zobacz też: Domowe sposoby na wymioty Jak dobrać fotelik samochodowy do wieku dziecka? Najczęstsze błędy w podróży z dzieckiem
Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek
Karta EKUZ dla dziecka to dokument, dzięki któremu będziecie mogli skorzystać z bezpłatnego leczenia za granicą. To nieocenione ułatwienie i sposób na uniknięcie sporych kosztów w razie nieszczęśliwego wypadku na wakacjach. Tłumaczymy, do czego uprawnia karta EKUZ i jak ją wyrobić. Złożenie wniosku o EKUZ jest banalnie proste.
Karta EKUZ dla dziecka to ważny dokument, który może się bardzo przydać podczas podróży za granicę. Zwichnięcia, skaleczenia, złamania – takie kontuzje na wakacjach przytrafiają się często, a jeśli nie macie wykupionego ubezpieczenia, koszty leczenia mogą zaskoczyć. Opłaty za pomoc medyczną w niektórych krajach są naprawdę horrendalne! NFZ namawia, by przed wizytą w krajach Unii Europejskiej oraz w Szwajcarii, Norwegii czy na Islandii wyrobić kartę EKUZ. Poniżej wyjaśniamy, do czego uprawnia karta EKUZ dla dziecka, jakie dokumenty są potrzebne i jak złożyć wniosek. Spis treści: Co to jest karta EKUZ? Do czego uprawnia karta EKUZ? Jak wyrobić kartę EKUZ dla dziecka? Co to jest karta EKUZ? EKUZ to Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego. Jest to dokument unijny, który zaświadcza o prawie do bezpłatnego leczenia na terenie państw UE lub EFTA. Ważne: karta EKUZ jest wystawiana dla każdego członka rodziny oddzielnie: osobną kartę trzeba wystawić dla dziecka i dla rodziców. Nie wydaje się wspólnej karty EKUZ dla całej rodziny. Karta EKUZ jest ważna w krajach UE i EFTA (Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu), a także w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Karta EKUZ jest również honorowana na terytoriach zamorskich: francuskich: Gwadelupa, Martynika, Reunion, St Pierre-et-Miquelon i Gujana Francuska, portugalskich: na Azorach i Maderze, hiszpańskich: Majorce i Wyspach Kanaryjskich. Karta EKUZ nie obowiązuje: na Wyspach Normandzkich i wyspie Man, w Monako, San Marino i Watykanie. Do czego uprawnia karta EKUZ dla dziecka? Karta przysługuje każdej osobie dorosłej oraz dziecku, jeżeli mają oni prawo do świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Warto jednak pamiętać, że karta EKUZ działa na takich samych zasadach, jakie obowiązują w danym państwie. Jeżeli więc pomoc medyczna jest finansowana z budżetu państwowego, można korzystać z karty EKUZ. Ale jeśli w danym państwie istnieje obowiązek opłacenia części kosztów leczenia, posiadacz karty EKUZ także musi je ponieść. Karta EKUZ uprawnia do leczenia na terenie państwa UE i EFTA, o ile: jest to leczenie niezbędne i nieplanowane, leczenie odbywa się w ra­mach publicznego systemu opieki zdrowotnej danego państwa. Karta EKUZ dla dziecka nie uprawnia do: bezpłatnego korzystania z akcji ratunkowych w krajach UE/EFTA, bezpłatnego powrotu do kraju w związku z nagłym zachorowaniem (jedyny wyjątek to przesłanka ekonomiczna, gdy dalsze koszty leczenia na kartę EKUZ w kraju pobytu są wyższe niż koszty transportu). Jak wyrobić kartę EKUZ dla dziecka? Aby wyrobić kartę EKUZ dla dziecka, wypełnij wniosek, a następnie wybierz jeden z najwygodniejszych dla siebie sposobów złożenia go: osobiście w dowolnym oddziale lub delegaturze NFZ (pobierz wniosek na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/nasze-zdrowie-w-ue/leczenie-w-krajach-unii-europejskiej-i-efta/jak-wyrobic-karte-ekuz/uzyskaj-ekuz-osobiscie-w-dowolnym-oddziale-lub-delegaturze-nfz-/" rel="nofollow noopener" target="_blank">nfz.gov.pl i zanieś go do oddziału), za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP (zaloguj się do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://epuap.gov.pl/wps/portal" rel="nofollow noopener" target="_blank">epuap.gov.pl i wypełnij wniosek online), za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta (zaloguj się na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://pacjent.gov.pl/" rel="nofollow noopener" target="_blank">pacjent.gov.pl i wypełnij wniosek online), pocztą tradycyjną, na adres dowolnego oddziału lub delegatury NFZ (pobierz wniosek o EKUZ i wyślij go pocztą na adres dowolnego oddziału lub delegatury NFZ (<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/nasze-zdrowie-w-ue/leczenie-w-krajach-unii-europejskiej-i-efta/dane-adresowe/" rel="nofollow noopener" target="_blank">adresy oddziałów wojewódzkich NFZ). Wyrobienie karty EKUZ jest bezpłatne. Dziecko nie musi być obecne podczas składania wniosku, nie są także wymagane żadne dokumenty (poza dokumentem potwierdzającym tożsamość rodzica). Wniosek o kartę EKUZ dla dziecka powinien zostać podpisany przez jednego z rodziców. Karta EKUZ dla dziecka jest ważna do ukończenia przez nie 18 lat razem z dowodem osobistym dziecka lub rodzica. Jeżeli składasz wniosek o EKUZ osobiście w placówce NFZ, otrzymasz dokument na miejscu od ręki. W przypadku korespondencji elektronicznej karta zostanie przekazana na wskazany adres w ciągu kilku dni. Więcej informacji znajdziesz na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://ekuz.com.pl/ekuz-dla-dziecka/" rel="nofollow noopener" target="_blank">oficjalnej stronie EKUZ. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/paszport-dla-dziecka-gdzie-zlozyc-wniosek-i-jakie-dokumenty-sa-wymagane-17617-r1/">Jak wyrobić paszport dla dziecka? Zgoda na wyjazd dziecka za granicę: wzór Jak spakować dziecko na wakacje: LISTA ubrań + kilka dobrych patentów
„Wrzask, brud i awantury. Jazda pociągiem z bandą rozwrzeszczanych dzieci to horror!” [LIST DO REDAKCJI]
Chciałam tylko pojechać na weekend do innego miasta, zrelaksować się i pomyśleć o niczym, a po podróży pociągiem czułam się jak wypruta ze wszystkich sił! Czy rodzice naprawdę nie umieją zająć się swoimi dziećmi, żeby nie obracały wagonów w pył i nie przyprawiały podróżnych o załamanie nerwowe?
Postanowiłam napisać do Państwa, bo po ostatnim weekendzie, który miał być dla mnie relaksem, nadal nie mogę się pozbierać. Wszystko przez rozpieszczone bachory i ich nieodpowiedzialnych, bezradnych rodziców! Zaczęło się normalnie – razem z przyjaciółką wsiadłyśmy do pociągu relacji Warszawa-Gdańsk, żeby na dwa dni oderwać się od rzeczywistości. Miałyśmy nadzieję, że przez te kilka godzin podróży odpoczniemy, pogadamy o głupotach i zbierzemy siły na zwiedzanie. Jak bardzo się pomyliłyśmy! Dzieci jak huragan, rodzice mają wszystko gdzieś Pociąg nowoczesny, wygodny, cichutki – od czasów, kiedy sama jeździłam z synkiem na wakacje, wiele się zmieniło na lepsze. Niestety wychowanie dzieci też się chyba zmieniło, i to na dużo gorsze! Zajęłyśmy z Moniką swoje miejsca i podekscytowane czekałyśmy, aż pociąg ruszy. Pierwsze złe przeczucie dopadło mnie, kiedy miejsca naprzeciwko nas zajęła młoda kobieta z nadaktywnym chłopaczkiem. Na oko pięciolatek cały czas podskakiwał, śmiał się histerycznie albo wyrywał matce torebkę z chrupkami. Robił przy tym do nas dziwne miny. To nie wróży nic dobrego – pomyślałam. Miałam jednak nadzieję, że matka jakoś go okiełzna... Potem do wagonu wsiadła jeszcze rodzina z kilkuletnimi bliźniaczkami i rodzice z nieco starszym chłopcem i małą dziewczynką. Od razu zrobiło się gorąco! „Ja tu usiądę! Nieee, to moje miejsce! Mamooo, daj kanapkę!”. Boże miłosierny, jak ta dzieciarnia zaczęła się wydzierać! To nieprawdopodobne, ale nie chciałam wierzyć, żeby coś takiego miało trwać przez całą podróż. Rodzice przecież muszą jakoś zareagować, zrobić coś. Cokolwiek! Tak sobie myślałam, o ja naiwna... Ruszyliśmy i było tylko gorzej. Najpierw bliźniaczki zaczęły szarpać się za włosy, biegać między fotelami i bić się. Tak, to nie pomyłka – okładały się pięściami po plecach jak oszalałe! Rodzice coś tam przebąkiwali, parę razy zawołali je na miejsca, ale w sumie chyba byli bardziej zajęci swoimi telefonami niż dziećmi Łatwo było przewidzieć, że nadaktywny chłopczyk, ten od dziwnych min, szybko podchwyci temat i zacznie szaleć razem z nowymi koleżankami. No i oczywiście, stało się. Mniej więcej od dziesiątej minuty podróży po wagonie przetaczała się fala tsunami – wrzask, ryk, pisk, plucie i szarpanina. Dookoła latające chrupki. Dramat. Matka chłopczyka wyglądała na trochę zażenowaną, ale chyba nie umiała zapanować nad synalkiem. Reszta rodziców udawała, że nic nie widzi. Korciło mnie, żeby zwrócić któremuś uwagę albo złapać któregoś bachora i przywołać go do porządku. Monika mnie powstrzymała, jeszcze byłaby z tego większa awantura – powiedziała. Przyznałam jej rację i siedziałam cicho, przeklinając te wszystkie rozwydrzone dzieciaki w myślach... Nie wiem, może ja jestem jakaś staroświecka, ale w moich czasach dzieciom dawało się w pociągu książkę, ewentualnie bawiło się w zgadywanki albo samemu czytało bajki. Teraz rodzicom chyba wydaje się, że skoro są wakacje, to dzieciom wszystko wolno. Wychowują rozpuszczonych, roszczeniowych ludzi, którzy nikogo i niczego nie będą szanować. Jestem załamana, bo jeśli tak to wygląda w większości rodzin, to daleko nie zajedziemy... Janina Zobacz też: Brat i siostra zostali rodzicami. Ich dziecko żyło tylko 2 godziny Weganka oskarżona o zagłodzenie dziecka „Odrażające” Mama przerażona liścikiem znalezionym w zabawce dziecka