„Mąż donosił matce, że nie umiem zajmować się dziećmi. Moja reakcja przy całej rodzinie uciszyła tego maminsynka raz na zawsze”
Nie planowałam podsłuchiwać. Stałam w kuchni, obierałam ziemniaki na obiad, kiedy z salonu dobiegł głos Artura – głośny, bo od jakiegoś czasu telefon zawsze miał ustawiony na głośnomówiący, żeby móc jednocześnie gapić się w ekran konsoli. Rozmawiał z jego matką, Krystyną, która dzwoniła prawie każdego dnia o tej samej godzinie.
– Wiesz, mamo, Paula ostatnio trochę odpuszcza z dzieciakami – usłyszałam. – Zosia znowu miała nieuprane ubrania, a Kubie zapomniała podpisać zeszyty. Ja się staram, jak mogę, ale ona jakby nie miała głowy do tych rzeczy. Zamarłam z nożem w ręce. Nie uprane ubranie? To ja wyprałam je wieczorem i powiesiłam na balkonie, bo pralka się zacięła w środku cyklu, a rano po prostu nie zdążyło wyschnąć. Podpis w zeszycie – to akurat było jego zadanie, bo ja tego dnia zabierałam Zosię na wizytę kontrolną do okulisty. Kiedy słowa nie zgadzają się z rzeczywistością Stałam jeszcze chwilę, słuchając, jak Artur opowiada matce o mnie w sposób, który brzmiał niemal jak skarga sąsiada na sąsiada. Nie złość, a raczej rozczarowanie ścisnęło mi gardło. Przez ostatnie miesiące to ja odbierałam dzieci z przedszkola i szkoły, ja gotowałam, ja umawiałam wizyty, sprawdzałam zadania domowe. Artur wracał z pracy, jadł obiad i siadał przed konsolą – czasem na godzinę, czasem na cały wieczór, tłumacząc się zmęczeniem. Nie powiedziałam mu wtedy nic. Uznałam, że może to chwilowe, że może po prostu szukał u matki jakiegoś potwierdzenia, że robi wszystko dobrze, kosztem prawdy o mnie. Ale to ziarno niepokoju zostało. Kilka dni później, gdy wieczorem odkładałam pranie, usłyszałam kolejną rozmowę – znów przez głośnik, znów z Krystyną. – No wiesz, staram się uczyć Kubę i Zosię jeździć na rowerze – mówił Artur z entuzjazmem, jakby opisywał jakieś osiągnięcie. – Codziennie po pracy wychodzimy na podwórko, już Kuba prawie sam jeździ. Stałam w progu, patrząc na niego, siedzącego z padem w ręku, i na ekran migający mu w oczach. Rowery od tygodni stały w garażu, zakurzone. Nikt nigdzie z nikim nie wychodził. To był moment, w którym postanowiłam ujawnić prawdę Nie skomentowałam tego od razu. Wiedziałam, że gdybym zaczęła kłótnię w tamtej chwili, skończyłoby się na wzajemnych wymówkach, a nie na wyjaśnieniu, co się właściwie dzieje. Zamiast tego zaczęłam obserwować. Rzeczywiście, każdego dnia po powrocie z pracy Artur mówił, że zaraz idzie z dzieciakami na rower, ale zawsze coś stawało na przeszkodzie – zmęczenie, deszcz, który wcale nie padał, albo „jeszcze pięć minut” przy konsoli, które rozciągały się w godziny. Zosia i Kuba, siedmio- i dziewięcioletni, nie narzekali. Byli przyzwyczajeni, że tata odpoczywa, a mama organizuje resztę dnia. Ale ja czułam, że coś we mnie się łamie – to poczucie, że jestem niewidzialna w swoim własnym domu, że cała praca, którą wykonuję, zostaje przypisywana komuś innemu albo w ogóle nie zauważana. Zadzwoniłam do Krystyny sama, bez wiedzy Artura. Nie chciałam robić z tego afery – po prostu zapytałam, jak się czuje, co u niej. W rozmowie, niby przypadkiem, wspomniała, że Artur mówił, że dzieci już świetnie jeżdżą na rowerze, że to piękne, jak on się nimi zajmuje. Poczułam, jak coś we mnie zamarza. To nie było jednorazowe kłamstwo. To była opowieść, którą Artur budował od tygodni, opowieść, w której on był bohaterem, a ja – tłem, które czasem coś zawali. Wieczór, który miał wszystko zmienić Krystyna zapowiedziała wizytę na sobotni wieczór – chciała zobaczyć wnuki, a przy okazji, jak sama powiedziała, zobaczyć, jak Kuba jeździ na tym rowerze. Artur, kiedy usłyszał o planowanej wizycie, wydawał się nieco spięty, ale nie powiedział nic, co zdradzałoby, że coś jest nie tak. Ja natomiast przygotowałam sobie mały plan. Nie chciałam robić scen, nie chciałam upokarzać go przed matką w sposób złośliwy. Chciałam tylko, żeby prawda wyszła na wierzch w sposób naturalny, bez mojego udziału w roli oskarżycielki. Gdy Krystyna przyjechała, usiedliśmy w salonie, dzieci kręciły się wokół, podekscytowane wizytą babci. W pewnym momencie, gdy rozmowa zeszła na temat aktywności na świeżym powietrzu, powiedziałam, jakby to było najnaturalniejsze pytanie na świecie: – Arturze, może pokażesz babci, jak dzieci jeżdżą na rowerze? Przecież tyle czasu razem ćwiczyliście. Zobaczyłam, jak twarz mu blednie na chwilę, ale próbował to zamaskować uśmiechem. – No jasne, tylko trochę ciemno już się robi na dworze – powiedział, patrząc przez okno, za którym słońce jeszcze wisiało wysoko. – To może chociaż opowiesz babci, jak wam idzie? – nie odpuszczałam, zwracając się teraz do dzieci. – Kuba, pokaż babci, jak dobrze już jeździsz. Tata mówił, że codziennie razem trenujecie. Kuba spojrzał na mnie, potem na tatę, z tą szczerością, jaką mają tylko dzieci, które nie rozumieją jeszcze konsekwencji słów. – Ale my nie jeździmy na rowerze z tatą – powiedział zdziwiony. – Tata śpi po pracy na kanapie. My się bawiliśmy sami na podwórku. Zosia dodała, jakby chciała uzupełnić informację, nie widząc w tym nic złego: – Tata gra w gry. My chcieliśmy go prosić, żeby z nami pojeździł, ale mówił, że jest zmęczony. Nigdy nie zapomnę jego wzroku W salonie zapadła cisza, która wydawała się trwać znacznie dłużej niż faktycznie trwała. Krystyna spojrzała na syna z wyrazem twarzy, który mówił więcej niż jakiekolwiek słowa – mieszanka zaskoczenia i czegoś, co przypominało zawstydzenie. Artur siedział z rękami splecionymi na kolanach, patrząc gdzieś w bok, jakby szukał punktu na podłodze, w którym mógłby się zapaść. – To nieprawda, co mówiłeś mamie – powiedziałam spokojnie, choć czułam, jak drży mi głos. – Że codziennie z nimi trenujesz. Że ja czegoś nie robię dobrze, kiedy w rzeczywistości to ja przez cały dzień jestem z dzieciakami, a ty odpoczywasz przed konsolą. – Paula, nie zaczynaj teraz – próbował zbić mnie z tonu, zerkając niespokojnie na matkę. – Nie zaczynam niczego – odpowiedziałam. – Po prostu chciałam, żebyś powiedział prawdę. Sam, swoimi słowami, bez mojej pomocy. Krystyna, po chwili wahania, odezwała się cicho, zwracając się do syna: – Arturze, czemu mówiłeś mi takie rzeczy? Myślałam, że naprawdę się starasz, a ty po prostu... szukałeś kogoś, kto by cię pochwalił, zamiast się faktycznie zająć dzieciakami? Artur nie odpowiedział od razu. Wstał, przeszedł się po salonie, jakby szukał ucieczki, choć w małym pokoju nie było dokąd pójść. – Nie wiem, czemu to robiłem – powiedział wreszcie, cichszym głosem niż zwykle. – Może dlatego, że czułem się źle, widząc, jak dużo Paula robi, a ja... ja po prostu byłem zmęczony i chciałem, żeby ktoś powiedział mi, że jestem dobrym ojcem, nawet jeśli nie zawsze na to zasługuję. To, co zostało po tamtym wieczorze Krystyna wyjechała tego wieczoru wcześniej niż planowała, mówiąc, że musi to sobie poukładać w głowie. Nie było w tym złości wobec mnie – raczej rozczarowanie synem, którego nie znała z tej strony. My z Arturem zostaliśmy sami w salonie, po tym, jak dzieci zasnęły. Rozmawialiśmy długo – bez krzyku, bez wzajemnych obwinień, choć momentami czułam w sobie ciężar wszystkich tygodni, kiedy czułam się niewidzialna we własnym domu. – Przepraszam – powiedział Artur w końcu. – Nie chodziło o to, żeby cię oczernić przed mamą. Po prostu... łatwiej było mówić, że wszystko idzie dobrze, niż przyznać, że sam nie daję sobie rady z byciem takim ojcem, jakim chciałbym być. – Wolałabym, żebyś powiedział mi to prosto w oczy, zamiast opowiadać komuś innemu bajki – odpowiedziałam. – Nie chcę, żebyś był idealny. Chcę, żebyś był ze mną szczery. Od tamtej pory coś się zmieniło, choć nie od razu i nie bez wysiłku. Artur zaczął faktycznie wychodzić z dzieciakami na podwórko, na początku niezdarnie, z rowerami, które długo stały zapomniane w garażu. Kuba nauczył się jeździć samodzielnie kilka tygodni później, a ja stałam z boku, patrząc, jak Artur biegnie za nim, śmiejąc się razem z nim, gdy synek wreszcie znalazł równowagę. Nie było to cudowne rozwiązanie wszystkich naszych problemów – wciąż zdarzały się wieczory, kiedy Artur wolał odpoczynek przed konsolą niż wspólny czas z rodziną. Ale przynajmniej teraz rozmawialiśmy o tym otwarcie. Paula, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Mąż w domu palcem nie kiwnie, do dziecka ani razu nie wstał w nocy. To wina teściowej, bo tak go wychowała”
Nocny płacz dziecka działał na mojego męża jak sygnał do mocniejszego naciągnięcia kołdry na uszy. Jeśli myślicie, że to zwykły kryzys młodego tatusia, jesteście w błędzie. Ta historia to bolesny dowód na to, jak toksyczne wychowanie mamusi potrafi zniszczyć dorosłego faceta i zgotować piekło jego żonie.
Budzik nie musiał mnie budzić. Budził mnie płacz Antosia, zawsze o tej samej porze, jakby nasz syn miał w sobie wbudowany zegar ustawiony na trzecią nad ranem. Wstawałam automatycznie, jeszcze na wpół śpiąca, macając stopami w ciemności w poszukiwaniu kapci. Obok mnie Paweł nawet nie drgnął. Przez pierwsze tygodnie tłumaczyłam to sobie zmęczeniem po pracy, ciężkim dniem, tym, że mężczyźni podobno śpią głębiej. Ale minęły trzy miesiące i nic się nie zmieniło. Ja wstawałam, kołysałam, karmiłam, usypiałam z powrotem, a on spał kamiennym snem, jakby w naszym mieszkaniu nic się nie działo. Rano, kiedy z podkrążonymi oczami parzyłam kawę, Paweł wchodził do kuchni świeży, wypoczęty, i pytał, czy Antoś dobrze spał. – Budził się cztery razy – mówiłam, starając się, żeby nie zabrzmiało to jak wyrzut, chociaż nim było. – Serio? Ja nic nie słyszałem – odpowiadał, jakby to była jakaś ciekawostka, a nie coś, co powinno go zawstydzić. Dziecko to sprawa matki? W końcu postanowiłam z nim o tym porozmawiać na spokojnie, bez pretensji w głosie, chociaż serce biło mi jak młotem. Usiedliśmy wieczorem przy stole, Antoś spał, przynajmniej na razie. – Paweł, ja padam z nóg – zaczęłam. – Codziennie wstaję sama, po dwa, trzy, a nawet pięć razy w nocy. Potrzebuję, żebyś czasem to ty wstał. Zamieszał kawę, spojrzał na mnie z takim spokojem, że aż mnie zmroziło. – Wiesz, moja mama zawsze mówiła, że dzieckiem powinna zajmować się kobieta. To jest jakby... intuicja. Kobiety to po prostu lepiej czują. Zaśmiałam się nerwowo, bo myślałam, że żartuje. – Ty chyba nie mówisz tego poważnie. – A co, nie mam racji? Ty wiesz, kiedy on jest głodny, kiedy go coś boli, ja bym się tylko gubił. Ty to masz naturalnie. – Paweł, ja się tego nauczyłam, bo nie mam wyjścia. Nie urodziłam się z instrukcją obsługi niemowlaka w głowie. Wzruszył ramionami, jakby temat był zamknięty. Dla niego był. Dla mnie dopiero się zaczynał. „Ja pracuję cały tydzień, ty jesteś w domu” Przez kolejne tygodnie wracałam do tej rozmowy w głowie, kiedy leżałam bezsennie z Antosiem na rękach. „To jest jakby intuicja”. Jakbym miała w sobie jakiś magiczny gen, którego on nie posiada, więc nie musi się starać. Próbowałam jeszcze kilka razy, inaczej, delikatniej. – Może chociaż w weekendy? Ja bym się wyspała, a ty poznałbyś go trochę lepiej w nocy. – Karolina, ja pracuję cały tydzień, ty jesteś w domu. To zdanie zabolało najbardziej. Byłam w domu, owszem, ale to nie znaczyło, że odpoczywałam. Prowadzenie domu z małym dzieckiem to nie był urlop, tylko druga zmiana, która zaczynała się, kiedy Paweł wracał z pierwszej. Nie kłóciliśmy się głośno. Nie byliśmy nigdy tym typem małżeństwa. My po prostu przestawaliśmy o tym rozmawiać, a temat zostawał zamknięty za drzwiami sypialni, razem z moim zmęczeniem. Teściowa dołożyła swoje trzy grosze Niedzielny obiad u teściowej był dla mnie zawsze małym poligonem. Barbara, matka Pawła, miała talent do wtrącania uwag, które brzmiały niewinnie, a jednak zostawiały ślad. Tym razem siedzieliśmy przy stole, Antoś marudził na kolanach Pawła, a Barbara nakładała sobie ziemniaki, nie patrząc na mnie. – Karolinko, ty wyglądasz na strasznie zmęczoną ostatnio. Może po prostu nie radzisz sobie z prowadzeniem domu? Ja z trójką dzieci zawsze miałam wszystko poukładane. Zamarłam z widelcem w ręku. Paweł nie zareagował, zajęty uspokajaniem synka. – Barbaro, ja wstaję do Antosia kilka razy w nocy, sama. Paweł śpi. – No właśnie – powiedziała, jakby to potwierdzało jej teorię. – Mężczyźni potrzebują snu do pracy. A ty, jak się dobrze zorganizujesz, to i dziecko będzie spało, i dom będzie czysty. Coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam, nie rzuciłam sztućcami, tylko odłożyłam widelec i spojrzałam na Pawła, czekając, że coś powie, że mnie obroni, że powie matce, że to nieprawda. Milczał. Jeden moment, w którym zrozumiałam swój błąd W drodze do domu siedziałam w samochodzie ze wzrokiem wbitym w szybę, Antoś spał w foteliku, a Paweł prowadził w milczeniu. – Mogłeś coś powiedzieć – odezwałam się w końcu. – Co miałem powiedzieć? Mama tak ma, zawsze coś skomentuje. – Ona powiedziała, że nie radzę sobie z domem. Przy tobie. A ty siedziałeś cicho. – Nie chciałem robić afery przy obiedzie. – A ja czułam się, jakbym była sama. Znowu. Zatrzymał samochód na czerwonym świetle i spojrzał na mnie, chyba pierwszy raz naprawdę spojrzał. – Przesadzasz, Karolina. Wtedy zrozumiałam, że mój błąd polegał na tym, że przez te wszystkie miesiące czekałam, aż on sam dostrzeże, ile mnie to kosztuje. Czekałam, że zrozumie bez tłumaczenia, że zobaczy moje podkrążone oczy i połączy fakty. Nie widział, bo nie musiał. Jemu było wygodnie. W końcu powiedziałam to na głos Tego wieczoru, kiedy Antoś w końcu zasnął, a Paweł siedział przed telewizorem, usiadłam naprzeciwko niego i wyłączyłam pilotem obraz. – Hej, oglądałem to. – Musimy porozmawiać i tym razem nie odpuszczę. Spojrzał na mnie zaskoczony, bo rzadko mówiłam takim tonem. – Twoja matka publicznie powiedziała, że nie radzę sobie z domem, a ja w tym czasie wstaję do naszego syna sama, noc w noc, odkąd się urodził. Ty śpisz spokojnie, bo ja cię osłaniam, robię za bufor między tobą a zmęczeniem. I teraz jeszcze mam słuchać, że to moja wina, że jestem niezorganizowana? – Karolina, no przesa... – Nie mów, że przesadzam. Jeszcze raz to powiesz, a naprawdę się wkurzę. Zamilkł. Chyba pierwszy raz zobaczył, że to nie jest zwykłe marudzenie, tylko coś, co narastało miesiącami. – Nie umiem inaczej, wychowałem się tak, że ojciec nigdy nie wstawał w nocy. Ani nic nie robił w domu – powiedział cicho. – To nie znaczy, że ty nie możesz spróbować. Nie proszę cię o cud, proszę o połowę. Chociaż połowę nocy. Wreszcie przestałam być sama Następnej nocy, kiedy Antoś zapłakał o drugiej, usłyszałam, jak Paweł wzdycha obok mnie, a potem, ku mojemu zdziwieniu, wstaje. Niepewnie, potykając się w ciemności, poszedł do pokoju synka. Słyszałam przez ścianę jego niezdarne próby uspokojenia dziecka, ciche przekleństwa pod nosem, kiedy nie mógł znaleźć smoczka. Nie było to piękne ani wzruszające jak w filmach. Było niezgrabne i chaotyczne, ale było. Nic nie zmieniło się z dnia na dzień. Czasem Paweł wracał do starych nawyków, czasem znów musiałam mu przypominać, a on znów wzdychał, jakbym prosiła o coś nienormalnego. Ale coś pękło w tym milczącym układzie, który wcześniej rządził naszym domem. Z Barbarą nie rozmawiałam więcej o tym wprost, ale kiedy następnym razem próbowała coś wtrącić przy obiedzie o tym, co powinna kobieta i matka, Paweł, ku mojemu zaskoczeniu, powiedział spokojnie: – Mamo, ja też wstaję w nocy. Karolina nie radzi sobie sama, bo nikt nie radzi sobie sam z małym dzieckiem. Barbara zamilkła, spojrzała na mnie z czymś, co przypominało zaskoczenie, może nawet lekki wstyd, chociaż nigdy tego nie przyznała na głos. Wieczorem, kiedy wracaliśmy do domu, poczułam coś, czego nie czułam od miesięcy − lekkość. Nie dlatego, że wszystko było już idealnie poukładane, bo nie było. Ale dlatego, że pierwszy raz od dawna nie czułam się w tym wszystkim sama. Karolina, 34 lata Historie inspirowane są prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy” „Marzyłam o drugim wnuku, a nie wiedziałam, że już go mam. Przy okazji remontu starego pokoju syna odkryłam skrywaną przez lata tajemnicę” „Mąż miał odebrać dzieci od babci i zabrać je na budowę naszego nowego domu. Chciałam zrobić im niespodziankę, a zastałam Kamila z nianią”
„Wykańcza mnie opieka nad 3 dzieci, więc na weekend wyskoczyłam sama na Hel. Od męża usłyszałam 2 słowa i nie mogę się pozbierać”
Spakowałam walizkę w tajemnicy. Myślałam, że kiedy zostanie sam z trójką dzieci, w końcu doceni, jak wiele dla nich robię. Zamiast tego usłyszałam coś, czego nie zapomnę do końca życia.
Zamknęłam za sobą drzwi mieszkania najciszej, jak tylko potrafiłam. Była szósta rano, sobota. W przedpokoju wciąż unosił się zapach wczorajszej, przypalonej owsianki, a o moje łydki ocierał się kot, domagając się śniadania. Przesunęłam go delikatnie stopą. Nie dzisiaj, pomyślałam. Dzisiaj nie jestem na każde zawołanie. Dzisiaj należę tylko do siebie. Ucieczka, która miała być lekcją W ręku ściskałam rączkę małej walizki, spakowanej naprędce w nocy, kiedy Marek już chrapał, a chłopcy wreszcie zasnęli po dwugodzinnej batalii o to, kto pierwszy zajął łazienkę. Zeszłam po schodach, ignorując windę. Bałam się, że jej hałas obudzi domowników, a wtedy mój plan ległby w gruzach. Plan, który narodził się w mojej głowie zaledwie wczoraj wieczorem, po kolejnej awanturze o rozrzucone klocki i brudne naczynia zalegające w zlewie. – Przesadzasz, Kasia – powiedział wtedy Marek, nie odrywając wzroku od ekranu telefonu. – Przecież pomagam ci, kiedy mogę. Poza tym, ty jesteś z nimi cały dzień, ja wracam zmęczony z pracy. To był ten moment. Ta kropla, która przelała czarę goryczy. Pomaga mi? Pomaga mi w wychowywaniu naszych własnych dzieci? W prowadzeniu naszego wspólnego domu? Zrozumiałam, że słowa do niego nie docierają. Potrzebował terapii szokowej. Musiał na własnej skórze poczuć, co oznacza „bycie z nimi cały dzień”. Wsiadłam do samochodu i odpaliłam silnik. Kierunek: Hel. Zawsze marzyłam o tym, by pojechać tam poza sezonem, usiąść na pustej plaży i po prostu patrzeć w morze. Bez krzyków, bez pytań „Mamo, gdzie są moje skarpetki?”, bez ciągłego gotowania, sprzątania i bycia buforem między skłóconym rodzeństwem. Pierwsze godziny wolności Droga minęła mi szybciej, niż się spodziewałam. Słuchałam ulubionej muzyki, śpiewałam na głos, nie martwiąc się, że fałszuję i że ktoś zaraz zacznie narzekać na mój repertuar. Z każdym przejechanym kilometrem czułam, jak napięcie opuszcza moje ciało. Może to był błąd? Może powinnam była zostawić mu chociaż kartkę? Nie, skarciłam samą siebie. Żadnych kartek, żadnych ostrzeżeń. Niech poczuje ten sam chaos, który ja czuję każdego ranka. Wynajęłam mały pokój w pensjonacie niedaleko plaży. Rzuciłam walizkę na łóżko i od razu poszłam nad morze. Wiatr smagał moją twarz, a szum fal zagłuszał myśli. Wreszcie mogłam oddychać pełną piersią. Wyciągnęłam telefon, żeby zrobić zdjęcie, i wtedy zobaczyłam, że mam dwanaście nieodebranych połączeń od Marka i pięć wiadomości. „Gdzie jesteś?”. „Kasia, odbierz. Kuba wylał sok na dywan, a Franek i Mikołaj nie chcą jeść płatków”. „Co się dzieje? Martwię się”. „Dzwoniłem do twojej matki, nie wie, gdzie jesteś. Odbierz ten cholerny telefon!”. Uśmiechnęłam się pod nosem. A więc jednak zauważył moją nieobecność. Dobrze. Niech się martwi. Niech zobaczy, jak to jest być głównym dowodzącym w tym wariatkowie. Odpisałam mu krótko: „Potrzebuję czasu. Wrócę w niedzielę wieczorem. Radź sobie”. Wyłączyłam telefon i schowałam go do kieszeni kurtki. Poszłam na długi spacer wzdłuż brzegu, zbierając muszelki i gładkie kamyki, jak mała dziewczynka. Czułam się niesamowicie lekko. Przez kilka godzin zapomniałam o codziennych troskach, o stertach prania i rachunkach do zapłacenia. Wieczorem zjadłam rybę w lokalnej knajpce, wypiłam lampkę wina i wróciłam do pokoju, by zanurzyć się w lekturze książki, którą kupiłam pół roku temu i nie miałam czasu jej otworzyć. Zimny prysznic Obudziłam się w niedzielę z uczuciem dziwnego niepokoju. Włączyłam telefon. Żadnych nowych wiadomości. Żadnych nieodebranych połączeń. Zmarszczyłam brwi. Spodziewałam się lawiny błagań o powrót i rozpaczliwych próśb o pomoc w znalezieniu czystych ubrań. Cisza w eterze wydawała mi się nienaturalna. Może się obraził? Może postanowił udowodnić mi, że świetnie sobie radzi bez mojej pomocy? Poczułam ukłucie zazdrości, ale szybko je stłumiłam. Przecież o to mi chodziło. Chciałam, żeby zrozumiał, ile wysiłku kosztuje mnie prowadzenie domu. Jeśli sobie poradził, to świetnie. Zaczniemy dzielić się obowiązkami po równo. Spakowałam rzeczy, wymeldowałam się z pensjonatu i ruszyłam w drogę powrotną. Im bliżej byłam domu, tym większe napięcie czułam w żołądku. Jak mnie przywita? Będzie zły? A może rzuci mi się na szyję z wdzięczności, że wreszcie wróciłam? Kiedy zaparkowałam pod blokiem, wzięłam głęboki oddech. Otworzyłam drzwi wejściowe swoimi kluczami. W mieszkaniu panowała cisza. Żadnych krzyków, żadnego biegania. Weszłam do salonu i zamarłam. Marek siedział na kanapie, wpatrując się w wyłączony telewizor. Obok niego stała spakowana torba podróżna. Dzieci nie było widać. – Gdzie chłopcy? – zapytałam, czując, jak serce zaczyna mi bić szybciej. – U mojej matki – odpowiedział, nie patrząc na mnie. Głos miał wyprany z emocji, lodowaty. – Dlaczego u niej? Przecież mówiłam, że wrócę w niedzielę. Marek powoli odwrócił głowę w moją stronę. Jego oczy były zaczerwienione, a twarz ściągnięta w dziwnym grymasie. – Myślałaś, że to jakaś gra, Kasia? – zapytał cicho. – Że możesz po prostu zniknąć bez słowa, zostawić mnie z dziećmi, wyłączyć telefon i udawać, że wszystko jest w porządku? – Chciałam, żebyś zrozumiał… – zaczęłam, ale mi przerwał. – Zrozumiałem. Zrozumiałem bardzo wiele przez te dwa dni. Słowa, których nie da się cofnąć Zrobiłam krok w jego stronę, ale podniósł rękę, powstrzymując mnie. – Nie zbliżaj się. Nie chcę tego słuchać. Nie interesują mnie twoje wymówki, twoje „potrzebowałam czasu dla siebie”. Zostawiłaś nas. Zostawiłaś dzieci, kiedy najbardziej cię potrzebowały. – Przecież byłeś z nimi! – krzyknęłam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Jesteś ich ojcem! To nie jest tak, że zostawiłam je same na pastwę losu! – Franek miał w nocy gorączkę. Prawie czterdzieści stopni. Wymiotował. Kuba płakał, bo się bał. A ja nie wiedziałem, gdzie jesteś, czy nic ci się nie stało, czy po prostu postanowiłaś nas porzucić. Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Franek chory? Mój mały synek… Dlaczego mi nie powiedział? Dlaczego nie napisał? – Dlaczego mi nie napisałeś o Franku? – zapytałam łamiącym się głosem. – A co byś zrobiła? Wróciłabyś z tego swojego wypadu w środku nocy? Poza tym, miałaś wyłączony telefon. Zostawiłaś wiadomość „Radź sobie”. No to sobie poradziłem. Wstał z kanapy i wziął torbę. – Marek, co ty robisz? – zapytałam, czując panikę narastającą w gardle. – Wyprowadzam się na kilka dni. Muszę to wszystko przemyśleć. Zrozumiałem jedno, Kasia. Nie ufam ci. Nie wiem, czy mogę na ciebie liczyć w trudnych sytuacjach. Zawsze uważałem cię za opokę tej rodziny, ale ty wolałaś uciec, żeby dać mi nauczkę. Zabawiłaś się naszym życiem. – To nie tak! – płakałam już na dobre. – Ja po prostu byłam tak bardzo zmęczona… Czułam się niedoceniana, niewidzialna… – A ja czuję się zdradzony – powiedział cicho, patrząc mi prosto w oczy. – To koniec, Kasia. Przynajmniej na razie. Muszę pobyć sam. Minął mnie bez słowa i wyszedł z mieszkania. Drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem, które w moich uszach zabrzmiało jak wyrok. Opadłam na kanapę, chowając twarz w dłoniach. Moja idealna ucieczka, mój misterny plan, który miał naprawić nasze małżeństwo, zniszczył je w ułamku sekundy. Chciałam, żeby docenił mój trud, a zamiast tego pokazałam mu, że nie można na mnie polegać. Siedziałam tak przez długie godziny, w pustym mieszkaniu, wsłuchując się w ciszę, która jeszcze wczoraj wydawała mi się spełnieniem marzeń, a dziś była najgorszym koszmarem. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?”
Zaraz po wejściu do kuchni uderzył we mnie zapach świeżo parzonej kawy, a na blacie stał talerz z puszystymi naleśnikami, które usmażyłam jeszcze przed świtem. W pokoju obok czteroletni Szymon i półtoraroczna Oliwka właśnie toczyli głośną batalię o plastikowy traktor, a ich pisk rozchodził się echem po całym mieszkaniu. Otarłam pot z czoła, poprawiłam dres i spojrzałam na mojego męża, Mariusza. Siedział przy stole, ubrany w elegancką koszulę, i metodycznie układał w równy stosik swoje koszulki polo, pakując je do podróżnej walizki.
− Mariusz, ty tak na serio? − zapytałam, a mój głos zadrżał z bezsilności. − Zostawiasz mnie z tym wszystkim na bity tydzień? Samą? Mąż nawet nie podniósł wzroku znad zamka błyskawicznego walizki. Westchnął tylko ciężko, jakby to moja obecność była dla niego największym ciężarem. − Iga, błagam cię, nie zaczynaj znowu awantury − rzucił chłodno. − Mówiłem ci sto razy. W pracy mam potworny stres, a w domu nie mogę nawet minuty posiedzieć w ciszy. Te dzieci ciągle wrzeszczą, piszczą, czegoś chcą. Muszę po prostu wyjechać, wyciszyć się w jakimś hotelu, bo inaczej zwariuję. A ty... przecież ktoś musi z nimi zostać. Walizka w przedpokoju i lodowaty chłód w sercu Słuchałam go i miałam wrażenie, że za chwilę zemdleję z emocjonalnego przeładowania. Poczułam, jak w jednej sekundzie wzbiera we mnie fala potężnego, palącego żalu, który niemal odebrał mi mowę. − Ktoś musi z nimi zostać? − powtórzyłam, podnosząc głos, przez co dzieci w drugim pokoju na chwilę ucichły. − A ja? Ja nie jestem zmęczona? Od czterech lat nie przespałam ani jednej pełnej nocy! Piorę, gotuję, sprzątam, podstawiam ci wszystko pod nos, żebyś ty miał czas na swoją pracę, a ty mi mówisz, że musisz odpocząć od wrzasków? A moje starania? To wszystko jest dla ciebie niczym? Mariusz wstał, złapał za rączkę walizki i wyszedł do przedpokoju. Spojrzał na mnie z góry tym swoim spokojnym, denerwującym wzrokiem, który miał uciąć każdą dyskusję. − Robisz z igły widły. Przecież ty nie pracujesz zawodowo, siedzisz w domu, więc masz czas, żeby ogarnąć to w ciągu dnia. Ja zarabiam na ten dom i mam prawo do resetu. Wracam w przyszłą niedzielę. Pa, dzieciaki! − zawołał w stronę pokoju, po czym drzwi wejściowe zatrzasnęły się z głośnym hukiem. Zostałam sama na środku przedpokoju. Moje oczy zaszły łzami, a ciałem wstrząsnął potężny dreszcz. Spojrzałam na naleśniki w kuchni, na stertę prania czekającą na wyprasowanie i na Szymona, który właśnie wbiegł do korytarza z płaczem, bo Oliwka zabrała mu zabawkę. Wtedy w mojej głowie, zamiast totalnego załamania, zrodził się zupełnie inny plan. Skoro mój mąż uważał, że siedzenie w domu z dziećmi to bezstresowe wakacje, postanowiłam dać mu lekcję, którą popamięta do końca życia. Moja mała rewolucja w pustym mieszkaniu Przez kolejne trzy dni całkowicie zmieniłam zasady gry. Zaniosłam do sypialni laptopa i zaczęłam szukać w internecie ofert pracy zdalnej − czas najwyższy pomyśleć o powrocie do aktywności zawodowej, skoro moje poświęcenie w domu i tak było wyceniane na zero. Zredukowałam domowe starania do absolutnego minimum. Obiady zamawiałam z dostawą do domu, naczynia zostawiałam w zlewie, a pranie leżało w wielkim koszu w kącie sypialni. Wolny czas spędzałam z dziećmi − budowaliśmy bazy z poduszek, jedliśmy pizzę prosto z kartonu na dywanie i głośno śmialiśmy się, oglądając bajki w telewizji. Po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję, a bałagan w salonie kompletnie przestał mnie obchodzić. W czwartek wieczorem mój telefon na stoliku ożył. Na ekranie wyświetliło się imię Mariusza. Odebrałam, spodziewając się, że dzwoni zapytać, jak sobie radzimy. Z głośnika dobiegł mnie jednak zupełnie inny głos − zmęczony, zachrypnięty i wyraźnie poirytowany. − Iga? Cześć... Co tam u was? − zaczął cicho. − Wiesz co... Ten hotel jest jakiś beznadziejny. Wszędzie wokół biegają dzieci, w restauracji jest potworny hałas, a w pokoju nad moją głową ktoś bez przerwy tupie. Nie mogłem zmrużyć oka przez całą noc. Myślałem, że tu odpocznę, a jest jeszcze gorzej niż w domu. Uśmiechnęłam się pod nosem, poprawiając Szymonowi kocyk. − Ojej, doprawdy? − zapytałam z udawanym współczuciem. − A u nas wspaniale. Właśnie jemy popcorn i budujemy gigantyczny zamek w salonie. Jest głośno, wesoło i nikt nie narzeka na wrzaski. Skoro tak ci tam źle, to po co tam siedzisz? W słuchawce zapadła długa, wymowna cisza. Słyszałam tylko ciężki oddech mojego męża, który wyraźnie nie spodziewał się po mnie takiego chłodu i totalnego luzu. − Wracam jutro rano. Szkoda kasy − burknął w końcu, próbując zachować resztki męskiej dumy, po czym po prostu się rozłączył. Wielki powrót i twarde lądowanie W piątek o dziesiątej rano usłyszałam klucz w zamku. Drzwi otworzyły się powoli, a w progu stanął Mariusz. Wyglądał na potwornie zmęczonego, miał podkrążone oczy i rzucił walizkę na podłogę z wyraźną frustracją. Żadnych kwiatów, żadnych wielkich, filmowych przeprosin. Rozejrzał się po salonie, w którym panował totalny nieład − zabawki na dywanie, puste kartony po pizzy i koce rozwieszone między krzesłami. Jego wzrok zatrzymał się na stercie naczyń w kuchni. − No ładnie tu u was wygląda − mruknął pod nosem, wchodząc do pokoju. − Widzę, że jak mnie nie ma, to dom kompletnie zarasta brudem. Szymon i Oliwka podbiegli do niego, a ja wstałam spokojnie z kanapy, krzyżując ramiona na piersiach. Spojrzałam na niego wzrokiem, w którym nie było już dawnej, potulnej i wiecznie przepraszającej żony. − Nie zarasta brudem, Mariusz − powiedziałam twardym, opanowanym głosem, który wyraźnie go zaskoczył. − Po prostu przez ten tydzień robiłam dokładnie to samo, co ty w swoim hotelu. Odpoczywałam. I od dzisiaj zamierzam odpoczywać znacznie częściej. W poniedziałek mam pierwszą rozmowę kwalifikacyjną w sprawie pracy. Skoro twierdzisz, że siedzenie w domu z dziećmi to nie jest praca, to czas najwyższy podzielić te nieistniejące obowiązki równo na pół. Od teraz ty gotujesz w co drugi dzień i ogarniasz pranie. Albo zatrudnimy nianię, na którą sama zarobię. Mariusz otworzył usta, jakby chciał rzucić kolejny złośliwy komentarz, ale widząc moją absolutną determinację i lodowaty spokój, po prostu zamilkł. Spuścił wzrok na swoje pogniecione koszulki w walizce. Nie było tu nagłego, cudownego olśnienia ani płaczu − to nie amerykański film. Zamiast tego nastąpiło twarde, bolesne zderzenie z rzeczywistością. Mój mąż po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że skończył się czas darmowej służby i podstawiania wszystkiego pod nos. Choć ten tydzień zaczął się od mojego ogromnego rozczarowania, to mój nagły twardy opór uratował moją niezależność. Mariusz mrukliwie, ale bez dyskusji, zabrał się za wkładanie naczyń do zmywarki. I choć przed nami jeszcze długa droga do idealnego partnerstwa, wiem, że już nigdy nie pozwolę zrobić z siebie bezradnej, domowej niewolnicy. Zobacz też: „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego”
„Przy rodzinnym stole mąż pożalił się rodzinie, że nic nie robię w domu. Komentarz teścia sprawił, że zalałam się łzami”
Od dwóch lat mój świat kręcił się wokół opieki nad naszym małym synkiem, Kubusiem. Każda mama wie, że prowadzenie domu przy żywiołowym dwulatku to praca na trzy etaty bez chwili przerwy. Mój mąż, Tomek, przestał to jednak zauważać. Po powrocie ze swojego biura potrafił ostentacyjnie wzdychać nad rozrzuconymi zabawkami czy brakiem trzydaniowego obiadu. Kulminacja jego frustracji nastąpiła w zeszłą niedzielę, podczas uroczystego, rodzinnego obiadu u moich teściów.
Przy suto zastawionym stole, w obecności swoich rodziców i rodzeństwa, Tomek postanowił publicznie wbić mi szpilę i pożalić się, że całymi dniami tylko siedzę z dzieckiem i nic nie robię. Byłam pewna, że to początek mojego upokorzenia, ale reakcja jego własnego ojca całkowicie zmieniła bieg tego popołudnia. Jeden, bezkompromisowy komentarz mojego teścia sprawił, że zalałam się łzami, a mój mąż dostał lekcję dojrzałości, której długo nie zapomni. Publiczne oskarżenia przy rosole Atmosfera przy stole od początku była lekko napięta. Tomek od rana narzekał, że musiał sam wyprasować swoją koszulę, bo ja w tym czasie goniłam za Kubusiem, który potrzebował mojej absolutnej uwagi. Gdy teściowa podała drugie danie, mój mąż odsunął krzesło i uznał, że to idealny moment na wywleczenie naszych domowych spraw. − Mamo, zazdroszczę ojcu, że ty zawsze miałaś wszystko tak idealnie ogarnięte − zaczął Tomek z pretensjonalnym westchnieniem, patrząc na mnie ostentacyjnie. − U nas w domu od miesięcy panuje wieczny chaos. Paulina twierdzi, że opieka nad jednym dzieckiem tak ją wykańcza, że nie ma czasu włożyć naczyń do zmywarki czy ugotować porządnego posiłku. Ja ciężko pracuję w korporacji, a po powrocie muszę sam potykać się o klocki. Moja żona po prostu cały dzień ma wolne, a dom tonie. W tamtej sekundzie cała krew odpłynęła mi z twarzy, a oczy zapiekły od powstrzymywanych łez. Poczułam się potwornie skrzywdzona i upokorzona przed całą jego rodziną. Szwagierka spuściła wzrok, teściowa nerwowo poprawiła sztućce, a Tomek siedział zadowolony z siebie, czekając, aż matka przytaknie mu i zgani nieudaną synową. Głos z końca stołu Wtedy w ogólnym milczeniu odezwał się mój teść, Henryk. Był to starszy, potężny mężczyzna, człowiek starej daty, który przez całe życie ciężko pracował na budowach i rzadko mieszał się w domowe dyskusje. Odłożył powoli widelec, spojrzał prosto w oczy swojego syna, a na jego twarzy pojawił się wyraz głębokiego, bezbrzeżnego niesmaku. − Tomek, zamilcz w tej chwili, bo słucham cię od minuty i aż mi wstyd, że nosisz moje nazwisko − powiedział Henryk, a jego głęboki, spokojny głos momentalnie uciszył całe pomieszczenie. Mój mąż drgnął, zupełnie zaskoczony tonem ojca. Uśmiech natychmiast wyparował z jego twarzy. − Ale tato, przecież ja tylko mówię, jak jest... − próbował się ratować Tomek, ale teść gwałtownym gestem dłoni uciął mu wszelką dyskusję. − Nie, ty nie mówisz, jak jest. Ty mówisz jak rozpieszczony, niedojrzały chłystek, którego chyba za słabo wychowałem, skoro nie masz w sobie za grosz szacunku do kobiety − ciągnął teść, a każdy jego wyraz uderzał w mojego męża jak obuchem. − Wróciłeś z biura przemęczony? Poklikałeś w komputer, wypiłeś kawkę w klimatyzowanym pokoju i rozmawiałeś z dorosłymi ludźmi? A twoja żona przez te same osiem godzin nie miała czasu nawet spokojnie pójść do łazienki, bo twój własny syn płakał. Pilnowała, żeby nie spadł ze schodów, żeby zjadł obiad, żeby był bezpieczny. Jej praca nie kończy się o siedemnastej, Tomek. Ona trwa całą dobę. Najpiękniejsze łzy sprawiedliwości W tamtym momencie nie wytrzymałam. Wszystkie emocje, zmęczenie ostatnich tygodni i poczucie niesprawiedliwości, które we mnie narastały, pękły w jednej sekundzie. Zalałam się rzewnymi łzami, ukrywając twarz w dłoniach. Moje łzy nie były jednak owocem bólu − były to łzy gigantycznej ulgi, oczyszczenia i wdzięczności dla tego starszego człowieka, który jako jedyny dostrzegł mój codzienny, cichy wysiłek. Moja teściowa natychmiast przesiadła się na krzesło obok mnie, mocno mnie przytuliła i podała chusteczkę, a teść nie przestawał dawać swojemu synowi do wiwatu. − Pamiętam, jak trzydzieści lat temu wróciłem z budowy i zacząłem narzekać twojej matce, że w domu leżą porozrzucane rzeczy − kontynuował Henryk, patrząc na zbladłego Tomka. − Twoja matka nie powiedziała nic. Po prostu włożyła mi w ręce ciebie i twojego brata, a sama wyszła z domu na cały wieczór. Po trzech godzinach sprzątania, zbierania kaszy z podłogi i uciszania waszego płaczu, błagałem Boga, żeby wróciła. Wtedy zrozumiałem, że utrzymanie domu przy małych dzieciach to najcięższa harówka na świecie. Ja to zrozumiałem, Tomek. Dlaczego mój syn jest na to ślepy? Twoje własne ręce są zepsute? Masz urlop od bycia ojcem po godzinie siedemnastej? Jeśli w waszym domu panuje chaos, to jest to wasz wspólny chaos. Marsz do sprzątania, a nie robienia z siebie ofiary przed całą rodziną! Nowa karta w naszym małżeństwie Tomek siedział z głową spuszczoną tak nisko, że prawie dotykał brodą talerza. Cała jego pewność siebie i chęć publicznego pognębienia mnie obróciły się przeciwko niemu w najbardziej bezwzględny sposób. Do końca obiadu nie odezwał się już ani słowem. Gdy wieczorem wróciliśmy do naszego mieszkania, w domu panowała idealna cisza. Kubuś szybko zasnął, a ja usiadłam na kanapie, wciąż czując lekkie drżenie rąk. Tomek podszedł do mnie powoli, usiadł na dywanie przy moich stopach i schował twarz w moich kolanach. − Paulina, tak potwornie cię przepraszam... − wyszeptał, a jego głos drżał od autentycznego wstydu. − Ojciec miał rację. Byłem ślepy, egoistyczny i zachowałem się jak gówniarz. Brałem twoje poświęcenie za pewnik, a gdy sam byłem zmęczony pracą, wyżywałem się na tobie. Obiecuję ci, że to się nigdy więcej nie powtórzy. Komentarz mojego teścia przy rodzinnym stole okazał się najlepszą, choć najbardziej bolesną terapią małżeńską, jaką mogliśmy przejść. Od tamtej niedzieli w naszym domu zmieniło się absolutnie wszystko. Tomek przestał być gościem, który po pracy oczekuje obsługi. Bez słowa przejął obowiązek wieczornego kąpania Kubusia, pakowania zmywarki i ogarniania salonu z zabawek. Co ważniejsze − w jego oczach na nowo zobaczyłam ogromny szacunek i podziw dla mojej codziennej roli. A Henryk? Podczas kolejnej wizyty u teściów, gdy mój mąż od razu po obiedzie wstał, by pomóc mi przy dziecku, starszy pan mrugnął do mnie porozumiewawczo znad okularów. Zrozumiałam wtedy, że prawdziwa męska mądrość nie polega na rządzeniu i krytyce, ale na umiejętności stanięcia w obronie słabszego i przypomnieniu własnemu dziecku, czym jest prawdziwa odpowiedzialność za rodzinę. Zobacz też: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„'Ona jest despotką, mamo'. Usłyszałam, jak mąż płacze w rękaw teściowej. Moja zemsta była natychmiastowa”
Od pięciu lat byłam idealną matką i menedżerem naszego domowego ogniska. Gdy na świat przyszły nasze bliźniaki, w naturalny sposób przejęłam kontrolę nad wszystkim – od terminów szczepień, przez domowe rachunki, aż po codzienne zakupy i planowanie weekendów. Mój mąż, Bartek, nigdy nie protestował. Zawsze z uśmiechem mówił: „Dobrze, kochanie, ty wiesz najlepiej”. Byłam pewna, że tworzymy zgrany team, a moja organizacja daje mu poczucie bezpieczeństwa.
Wszystko runęło w ubiegłą niedzielę, gdy wróciłam wcześniej z zakupów i zastałam w salonie moją teściową. Gdy zza przymkniętych drzwi usłyszałam szloch mojego męża i słowa, które wypowiedział, zdrętwiałam. Moja zemsta była błyskawiczna, a jej finał całkowicie zszokował moją rodzinę. Słowa, które zabolały najmocniej Weszłam do przedpokoju cicho, nie chcąc budzić dzieci, które spały na piętrze. Z salonu dobiegał stłumiony głos mojego męża. Płakał − tak prawdziwie, głęboko, jak nie płakał od dnia pogrzebu swojego ojca. − Ona jest despotką, mamo. Totalną despotką − łkał Bartek, a teściowa gładziła go po plecach, wydając z siebie współczujące westchnienia. − Ja już nie mam własnego życia. O wszystkim decyduje sama. Czuję się w tym domu jak darmowy pracownik fizyczny i niania, a nie jak facet. Nie mogę kupić głupich butów do biegania bez jej aprobaty. Duszę się, mamo. Ja już dłużej tego nie wytrzymam. Ziemia usunęła mi się spod nóg, a w klatce piersiowej poczułam potworny, palący ból. Ja? Despotka? Ja, która brałam na swoje barki całe zmęczenie, nieprzespane noce, planowanie i logistykę, żeby on mógł spokojnie pracować? Owszem, kontrolowałam wydatki, bo spłacaliśmy gigantyczny kredyt, a on miał lekką rękę do pieniędzy. Ale robiłam to dla nas! W pierwszej chwili chciałam wpaść do salonu, zrobić karczemną awanturę i wyrzucić teściową za drzwi. Jednak narastająca we mnie złość szybko ustąpiła miejsca zimnej, genialnej strategii. Postanowiłam dać mu dokładnie to, o co prosił. Plan idealnej ucieczki Wycofałam się do ogrodu, odczekałam piętnaście minut, po czym weszłam do domu z głośnym trzaśnięciem drzwi, udając, że dopiero wróciłam. Teściowa szybko się ulotniła, a Bartek siedział przy stole z czerwonymi oczami, udając, że czyta gazetę. Zamiast standardowego pytania: „Co jemy na obiad i jakie masz plany na popołudnie?”, uśmiechnęłam się promiennie, podeszłam do niego i położyłam na stole plik dokumentów, klucze do samochodu oraz domowy notes z wszystkimi hasłami i terminami. − Kochanie, pomyślałam, że masz rację − zaczęłam słodkim głosem. − Ostatnio za bardzo wszystkim rządzę. Jesteś dorosłym, mądrym mężczyzną i czas, byś odzyskał swoją przestrzeń. Właśnie spakowałam jedną walizkę. Wyjeżdżam na tydzień do mojej siostry na Mazury. Telefon wyłączam, muszę zrobić detoks od technologii. Zostawiam cię z dziećmi, domem, rachunkami i gotowaniem. Masz pełną wolność. Kupuj, co chcesz, zarządzaj, jak chcesz. Pa! Zanim Bartek zdążył zamknąć otwarte z wrażenia usta, ucałowałam dzieci, wsiadłam w taksówkę i odjechałam. To była moja natychmiastowa, słodka zemsta. Postanowiłam sprawdzić, jak mój ciemiężony mąż poradzi sobie w raju absolutnej wolności. Telefon z bazy wroga Przez pierwsze dwa dni u siostry sumiennie trzymałam się planu. Telefon był głęboko w szufladzie. Piłam kawę na tarasie, czytałam książki i nadrabiałam zaległości w spaniu, choć serce momentami drżało mi na myśl o moich bliźniakach. Wiedziałam jednak, że jeśli teraz pęknę, do końca życia będę domowym dyktatorem. Trzeciego dnia rano nie wytrzymałam i włączyłam telefon. Natychmiast zalała mnie lawina powiadomień. Ponad czterdzieści nieodebranych połączeń od męża, dwadzieścia od teściowej i dziesiątki rozpaczliwych SMS-ów. „Aga, błagam, włącz telefon! Gdzie jest karta zdrowia Jasia? Co mały ma zjeść na drugie śniadanie, żeby nie dostał wysypki?”. „Aga, pralka wydaje dziwne dźwięki, a Zuzia wylała sok na dywan. Czym to zmyć?”. „Aguś, mama przyjechała mi pomóc, ale pokłóciliśmy się po godzinie, bo ona uważa, że dzieci powinny jeść tylko kaszę. Wróć, proszę, przepraszam!”. Zwycięski powrót do domu Wróciłam w sobotę wieczorem, dokładnie po sześciu dniach. Gdy otworzyłam drzwi wejściowe, zastałam widok, który z trudem pozwolił mi powstrzymać śmiech. W salonie panował totalny chaos. Na dywanie leżały porozrzucane klocki, w rogu stała wieża z brudnych naczyń, a mój mąż... mój mąż siedział na podłodze między dziećmi, z potarganymi włosami, w poplamionej sosem koszulce. Wyglądał, jakby przetrwał co najmniej potop. Gdy mnie zobaczył, nie było w nim ani grama złości. Z jego oczu biła gigantyczna, bezbrzeżna ulga. Podbiegł do mnie, padł na kolana i mocno wtulił się w moje nogi − dokładnie tak samo, jak kilka dni wcześniej w rękaw swojej matki. − Aga, przepraszam. Byłem totalnym idiotą − wykrztusił, a z jego oczu popłynęły łzy. − Słyszałaś moją rozmowę z mamą, prawda? Tak bardzo się wstydzę. Myślałem, że twoje rządzenie to despotyzm. Dopiero gdy zostałem z tym wszystkim sam, zrozumiałem, że to nie był żaden despotyzm. To było poświęcenie. Ty trzymałaś to wszystko w garści, żebym ja miał święty spokój. Bez ciebie ten dom i ja po prostu toniemy w jeden dzień. Lekcja na całe życie Siedzieliśmy wieczorem w czystej już kuchni, pijąc herbatę. Moja natychmiastowa zemsta okazała się najlepszą terapią małżeńską, jaką mogliśmy przejść. Nie musiałam krzyczeć, wypominać ani płakać. Pozwoliłam, by rzeczywistość i codzienność same wystawiły mu rachunek. Bartek odebrał brutalną lekcję dojrzałości. Zrozumiał, ile wysiłku kosztuje cicha, niewidoczna dla niego praca matki i żony. Od tamtego dnia zniknął problem „despotyzmu”. Przestaliśmy działać na zasadzie: ja rządzę, on wykonuje. Usiedliśmy i oficjalnie podzieliliśmy obowiązki. Teraz Bartek sam pilnuje terminów u lekarza, robi zakupy według listy, którą wspólnie tworzymy, i ma pełne prawo do kupowania swoich butów − pod warunkiem że sam pamięta o zapłaceniu rachunku za prąd. A teściowa? Gdy następnym razem przyszła na niedzielny obiad i spróbowała skomentować mój sposób układania zabawek, mój mąż natychmiast przerwał jej w pół zdania: „Mamo, Agnieszka robi to idealnie. Nie wtrącajmy się w jej system, bo znowu zostanę tu sam i nie przeżyję tego”. Moja zemsta przyniosła nam spokój, szacunek i miłość, której oboje tak bardzo potrzebowaliśmy. Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
„Mąż żali się mamusi, że nie zrobiłam obiadu, a dzieci płaczą. Ostatni jego wyskok przelał czarę goryczy”
Droga Redakcjo, czuję, że moja godność została właśnie zdeptana, a ja sama nie wiem, czy mam jeszcze siłę walczyć o to, co nazywamy naszym „domem”. Myślałam, że takie historie zdarzają się tylko w kiepskich serialach, ale rzeczywistość matki dwójki małych dzieci bywa gorsza niż najgorszy scenariusz.
Wszystko zaczęło się od zwykłego, wtorkowego popołudnia, które po prostu mnie przerosło. Staś ma roczek i ząbkuje, starsza Zuzia wróciła z przedszkola z gorączką. Każda matka wie, co to oznacza: dom w ruinie, ja w poplamionym dresie, brak czasu nawet na wypicie zimnej kawy, a co dopiero na stanie przy garach. Kiedy mój mąż, Marek, wszedł do domu po ośmiu godzinach w biurze, jego pierwszym pytaniem nie było: „Jak się czujesz?” albo „Jak dzieci?”. On po prostu otworzył lodówkę, westchnął ciężko i zapytał z wyrzutem: „To co, dzisiaj znowu nie ma obiadu?”. Konflikty w małżeństwie o obowiązki domowe Zamurowało mnie. Stałam tam z płaczącym niemowlakiem na ręku, próbując podać córce syrop, a on patrzył na mnie, jakbym była leniwym pracownikiem, który nie dowiózł projektu na czas. Próbowałam tłumaczyć, że dzieci chorują, że jestem wykończona, ale Marek tylko machnął ręką i wyciągnął telefon. Myślałam, że zamawia pizzę. Jakże się myliłam. Toksyczna relacja z teściową i brak wsparcia Marek nie zamawiał jedzenia. On zadzwonił do swojej matki. Stał w przedpokoju i słyszałam każde słowo: „Mamo, u nas znowu sajgon. Dzieci wyją, Ania nic nie przygotowała, nawet głupiej zupy nie ma w czym podgrzać. Można u ciebie zjeść coś normalnego?”. Słuchałam tego z narastającym niedowierzaniem. Czułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek. Mój mąż, ojciec moich dzieci, żalił się mamusi na mnie, jakby był skrzywdzonym przedszkolakiem, a nie dorosłym facetem. Najgorsze było jednak to, co stało się później. Marek bez słowa wziął kluczyki od samochodu. Powiedział tylko: „Muszę odpocząć od tego hałasu i zjeść jak człowiek, wrócę rano”. I wyszedł. Zostawił mnie z dwójką chorych dzieci, górą prania i lodowatym poczuciem osamotnienia. To był ten moment, w którym coś we mnie pękło. Ostatni jego wyskok przelał czarę goryczy − to nie była już tylko kwestia obiadu, to była kwestia totalnego braku lojalności. Ucieczka męża do matki po kłótni − co dalej? Noc była koszmarna. Zuzia wymiotowała, Staś budził się co godzinę, a ja płakałam razem z nimi, zastanawiając się, z kim ja właściwie założyłam rodzinę. Marek nie odbierał telefonów. Wiedziałam, że siedzi w swoim starym pokoju u mamy, dopieszczany rosołkiem i utwierdzany w przekonaniu, że ma ciężko w domu. Teściowa nigdy mnie nie lubiła, zawsze uważała, że jej syn zasługuje na kogoś, kto będzie go obsługiwał 24 godziny na dobę. Teraz dostała idealny dowód na swoją rację. Rano Marek wrócił, pachnący świeżym praniem (mama pewnie mu wyprała koszulę) i zadowolony z siebie. Nie było „przepraszam”. Było tylko pytanie, czy już mi przeszło. Drogie mamy, piszę to, bo chcę wiedzieć: czy ja wymagam za dużo? Czy to normalne, że mąż ucieka do spódnicy matki, gdy w domu robi się pod górkę? Czuję, że moje poczucie bezpieczeństwa zostało zniszczone. Nie potrafię już patrzeć na niego jak na partnera, na którym mogę polegać. Ten jeden wieczór pokazał mi, że w naszym trójkącie − ja, on i jego mama − dla mnie i dzieci zawsze zabraknie miejsca, gdy tylko pojawią się problemy. Zastanawiam się teraz nad każdym kolejnym dniem. Czy każda choroba dziecka, każdy gorszy dzień w domu będzie kończył się jego ucieczką? Nie chcę tak żyć. Chcę męża, a nie kolejnego dziecka, które trzeba pilnować i karmić. Pozdrawiam, Anna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Piszę ten list, bo jestem załamana. Przed chwilą karmiłam córkę jedną ręką, drugą próbując sprzątnąć rozlaną kawę, bo mój mąż „nie zauważył”, że kubek zaraz spadnie z blatu. Jestem u kresu wytrzymałości i czuję, że jeśli głośno o tym nie opowiem, to po prostu pęknę z żalu i bezsilności.
Szanowna Redakcjo! Kiedy planowaliśmy dziecko, marzyłam o partnerstwie, o wspólnym przewijaniu, spacerach i wspieraniu się w trudnych chwilach. Rzeczywistość uderzyła mnie w twarz zaraz po powrocie ze szpitala. Szybko zrozumiałam, że urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje − z tym że to większe jest znacznie bardziej roszczeniowe i oporne na jakąkolwiek naukę samodzielności. Mój mąż, dorosły mężczyzna na odpowiedzialnym stanowisku, w domu zamienia się w bezradnego chłopca, którego trzeba obsługiwać. Mąż jak drugie dziecko − czuję się bardzo samotna w macierzyństwie On nawet palcem nie kiwnie przy małej, jeśli go o to dziesięć razy nie poproszę, a i wtedy słyszę tylko ciężkie wzdychanie. „Kochanie, gdzie są pieluchy?”, „A jak się zapina to body?”, „Ona chyba płacze za tobą, weźmiesz ją?”. To są pytania, które słyszę codziennie od pół roku. On nie wie, gdzie leżą ubranka własnej córki, nie potrafi przygotować mleka bez instrukcji obsługi wysłanej SMS-em. Czuję się, jakbym była na wiecznym dyżurze, zarządzając nie tylko niemowlęciem, ale i wielkim facetem, który nagle zapomniał, jak obsługuje się pralkę czy czajnik. On nie potrafi zająć się córką, opadają mi ręce Najgorsza jest jego całkowita ślepota na domowe potrzeby. Wyobraźcie sobie taką sytuację: mała ząbkuje, płakała pół nocy, ja padam na twarz. Rano on wstaje, robi sobie kanapki i zostawia na blacie masło, okruchy i nóż umazany dżemem. Kiedy proszę, żeby to sprzątnął, słyszę: „Przecież zaraz wrócę i zjem drugie śniadanie, o co ci chodzi?”. Jemu nie przyjdzie do głowy, że ja w tym czasie muszę tam przygotować butelki, że nie mam gdzie postawić sterylizatora. Inny przykład? Weekend. Proszę go, żeby został z małą na godzinę, bo muszę po prostu umyć włosy i posiedzieć chwilę w ciszy. Wracam z łazienki i co widzę? Mała leży w brudnej pieluszce i kwęka w leżaczku, a on siedzi obok w słuchawkach i gra w grę. „No przecież jestem z nią, pilnuję, nic się nie dzieje” − mówi z rozbrajającą szczerością. On uważa, że pilnowanie dziecka to fizyczna obecność w tym samym pokoju, najlepiej bez odrywania wzroku od telefonu. Kiedy wychodzimy na spacer, on idzie przodem z rękami w kieszeniach, a ja szarpię się z wózkiem, torbą i psem. Ani razu nie powiedział: „Daj, pomogę ci, ja poniosę torbę”. On jest w tym domu gościem, którego ja muszę nakarmić, uprać mu ubrania i jeszcze podziękować, że łaskawie pobawił się z córką przez pięć minut. Czy da się naprawić małżeństwo, w którym brakuje partnerstwa? Jestem po prostu wściekła. Każdego wieczoru, gdy mała w końcu zasypia, ja zaczynam drugi etat − sprzątanie tego, co on zostawił po sobie przez cały dzień. Skarpetki przy kanapie, brudny talerz w zlewie (choć zmywarka jest pusta i otwarta!), puste opakowanie po mleku w lodówce. Kiedy próbuję o tym rozmawiać, on robi z siebie ofiarę. Mówi, że jest zmęczony pracą, że przecież zarabia na dom, że ja tylko siedzę z dzieckiem. To boli najbardziej. To poczucie, że moja praca 24/7 jest niewidzialna, a jego obecność w domu ma być nagradzana serwisem obiadowym. Czuję, że gasnę jako kobieta i jako żona. Przestałam widzieć w nim partnera, a zaczęłam widzieć kłopotliwego lokatora, który generuje więcej pracy niż pożytku. Czasem myślę sobie, że gdybym była sama, miałabym przynajmniej o jeden talerz mniej do zmywania i o jedną osobę mniej do proszenia się o podstawowy szacunek. Nie wiem, jak długo tak pociągnę. Czy wszystkie mamy tak mają? Czy ten tzw. instynkt ojcowski u niektórych nigdy się nie budzi? Marzena Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
To tylko z pozoru błahe i proste czynności, które nie zajmują wiele czasu. Tak naprawdę to obowiązki, które obciążają psychicznie i wysysają energię jak mało co. Najczęściej wszystkie te rzeczy biorą na swoje barki zapracowane matki, ale nikt im za to nie płaci - nawet dobrym słowem. Mało tego, często nikt nawet tej pracy nie zauważa.
Te prace w domu i przy dzieciach są niewidoczne, bo nie zostawiają śladów – nie widać ich efektów tak jak czystej podłogi czy ugotowanego obiadu. A mimo to potrafią całkowicie zdominować dzień. Każdy dzień. Obowiązków w domu jest znacznie więcej niż tylko gotowanie, wyrzucanie śmieci i ładowanie prania. Jest jeszcze mnóstwo pracy, której nie widać − organizowania, planowania, przewidywania, pamiętania, podejmowania decyzji. To tzw. obciążenie mentalne i niewidzialna, ciężka praca. Oto obowiązki, które matki najczęściej wykonują samodzielnie, a których inni nawet nie zauważają. 1. Dbanie o garderobę dzieci – by ubrania zawsze były w dobrych rozmiarach i dopasowane do sezonu Dzieci rosną błyskawicznie – z miesiąca na miesiąc zmienia się rozmiar buta, długość spodni, a zimowa kurtka z zeszłego roku okazuje się nagle za ciasna. Matki regularnie przeglądają szafy, robią zakupy odzieżowe, organizują ubrania „na już” i „na później”, czasem przekazują za małe rzeczy dalej, innym razem kompletują całe zestawy „na zapas”. Wiedzą, kiedy zbliża się zmiana pory roku i wyprzedaże. Szukają promocji, zamawiają online, mierzą, zwracają. To cicha, ale nieustanna logistyka. 2. Planowanie zdrowych i atrakcyjnych posiłków (i mierzenie się z odmową jedzenia) To, co trafia na talerz dziecka, to nie przypadek. To efekt ciągłego balansowania między tym, co zdrowe, a tym, co dziecko faktycznie zje. Matki spędzają mnóstwo czasu na planowaniu posiłków, wyszukiwaniu przepisów, wymyślaniu urozmaiconych śniadań i obiadów, a potem... muszą mierzyć się z grymaszeniem, odmawianiem, wypluwaniem. I jeszcze raz zaczynać od nowa. A wszystko to po to, by dziecko miało energię i rozwijało się prawidłowo. Z kuchni wychodzą nie tylko posiłki, ale i matczyna cierpliwość. 3. Pilnowanie, by w domu niczego nie zabrakło (kosmetyki, środki czystości, przekąski itp.) To jak niewidzialny radar – matka wie, że kończy się pasta do zębów, że trzeba dokupić papier toaletowy, że w lodówce brakuje mleka, a ulubione przekąski dziecka właśnie się skończyły. Robi listy zakupów, zamawia online, biegnie do sklepu w ostatniej chwili. To ona dba, by zawsze było mydło przy umywalce, krem na odparzenia w szufladzie i zapas chusteczek w torebce. 4. Bycie na bieżąco z grafikami i potrzebami szkolnymi To zadanie, które najbardziej wyczerpuje psychicznie – wymaga nieustannej gotowości i czujności. Trzeba pamiętać o zmianie planu lekcji, dniu bez mundurka, zebraniu w przedszkolu, urodzinach kolegi, wycieczce klasowej i pracy plastycznej na jutro. Matki prowadzą domowe kalendarze, tablice, instalują aplikacje, przypomnienia – bo szkoła i przedszkole to codzienny potok informacji. Często to one odpowiadają za to, że dziecko nie zapomni zabrać stroju na wf czy pieniędzy na teatrzyk. Nikt tego nie widzi, ale bez tej cichej pracy wszystko by się posypało. 5. Umawianie i pilnowanie wizyt lekarskich Z pozoru to proste – zadzwonić, umówić, pojechać. W rzeczywistości to szukanie wolnych terminów, dopasowywanie grafiku, dopasowywanie do pracy i zajęć dziecka. A potem organizowanie transportu, przepakowywanie dokumentacji, kupowanie leków. Matki znają historię zdrowotną dziecka na pamięć, pilnują bilansów, szczepień, wizyt kontrolnych, konsultacji specjalistycznych. Robią to, by dziecko czuło się bezpieczne i zaopiekowane – nawet jeśli ono samo tego nie zauważa. 6. Uczestniczenie w przyjęciach urodzinowych innych dzieci (wraz z całą logistyką, kupowaniem prezentów itp.) Dziecięce urodziny to nie tylko tort i balony – to dla matek logistyka pełną parą. Trzeba odpowiednio wcześnie kupić prezent, zapakować go, zorganizować transport, dostosować termin do innych rodzinnych planów, dopilnować godziny, czasem zostać na miejscu, czasem wrócić za chwilę. A po drodze jeszcze o niczym nie zapomnieć. Lubimy mówić, że wychowanie dzieci to najważniejsza praca na świecie. Czas najwyższy, by właśnie tak zacząć ją traktować. Zobacz też: 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2 Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy
„Mąż całe lato spędza na łódkach z kumplami. A mnie frustruje już każdy kwadrans spędzony samotnie z dziećmi” [LIST DO REDAKCJI]
Jestem taka umęczona, ale to on mówi, że potrzebuje wytchnienia od domu i dzieci. Jest lato, więc pływa po Mazurach, bo zawsze tak robił. A ja mam siedzieć w domu, bo przecież jestem matką, dzieci mnie potrzebują, a do tego karmię piersią...
Tata na wakacjach, a mama w domu z dziećmi? Nasza czytelniczka żali się, że nie ma czasu na odpoczynek, podczas gdy jej mąż korzysta z uroków lata. Jeśli masz do opowiedzenia podobną historię, napisz do nas na adres: redakcja@mamotoja.pl. Też mam prawo być zmęczona! „Mikołaj od początku uważał, że to matka ma obowiązki wobec dziecka, a on, jako tata, jest trochę na doczepkę. Coś tam pomoże, coś zrobi, ale generalnie ma swój świat, zarabia, wychodzi z domu i średnio się angażuje. Przynajmniej dopóki dzieci są malutkie – jego zdaniem w tym okresie cały ciężar opieki spoczywa na matce, która ma instynkt i predyspozycje. Jak próbowałam dawać mu synka na ręce, żeby pobujał, ponosił, to zaraz mi oddawał, bo 'mały chce do mamy'. Najgorzej jest teraz, latem. Mikołaj zawsze spędzał urlop na Mazurach. Z kolegami mają taki rytuał, że co roku pływają łódkami przez kilka letnich tygodni. Są w swoim gronie, imprezują, niczym się nie przejmują... Ja rozumiem na studiach, ale teraz, kiedy już kilku z nich ma dzieci? Mój mąż wrócił do domu po dwóch tygodniach. Posiedział trochę i oświadczył, że znowu jedzie, bo w domu się dusi i ciężko mu pracować. No wiadomo, trzeba ogarnąć dzieci, zająć się domem... Ja robię to wszystko na co dzień i jakoś nie narzekam. Dlaczego on nie może mi pomóc? To też jego dom i dzieci. Ja nie pracuję zawodowo, rozumiem, że on potrzebuje trochę ciszy i spokoju, ale ja też zasługuję na odpoczynek, prawda? Tymczasem jestem uwiązana przy dzieciach, nic mi nie wolno. A on lata, gdzie chce. To niesprawiedliwe. Jestem coraz bardziej sfrustrowana, samotne dni i wieczory z dziećmi to dla mnie udręka”. Mira Zobacz też: Kobiety wykonują więcej prac domowych, gdy... w domu jest mężczyzna Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO] Ojciec – bloger przeprasza matki, które zostały w domu, wychowując dzieci
Ojcowie poszli na wojnę – czy kobiety rzeczywiście nie różnią się od mężczyzn?
Feminizm to w uproszczeniu ruch walczący o prawa kobiet i zakładający, że kobiety nie różnią się od mężczyzn. Czy przykład wojny w Ukrainie, gdzie mężczyźni walczą, a kobiety opiekują się dziećmi, dowodzi, że należy zdefiniować na nowo to założenie? – zapytałam dr hab. Karolinę Hansen, na co dzień zajmującą się stereotypami i uprzedzeniami.
Wojna w Ukrainie otwiera oczy na wiele rzeczy: począwszy od świata polityki, a skończywszy na życiu społecznym. Skłania też do zastanowienia się nad różnymi stereotypami, a czasem do tych refleksji popycha nas nasze własne dziecko… Moja przyjaciółka została ostatnio zaskoczona pytaniem swojej 6-letniej córki, dlaczego to tatusiowie zostali na wojnie, a mamy wyjechały z dziećmi. Pytanie uzasadnione, zważywszy na fakt, że przyjaciółka naprawdę dokłada starań, by jej córki wyrosły w przekonaniu, że kobiety i mężczyźni są sobie równi. No i jak to w takim razie jest? Jesteśmy równi czy jednak są granice tej równości? To zależy, z której strony na to spojrzeć. Czy jesteśmy sobie równi biologicznie, czy jesteśmy sobie równi społecznie? To dwa różne pytania. Nie ma co się oszukiwać, biologicznie się różnimy: mężczyźni są statystycznie silniejsi i wyżsi – a to cechy przydatne na wojnie, bo mogą np. udźwignąć więcej broni czy szybciej uciekać. Oczywiście są też silne i wysokie kobiety, ale procentowo jest ich mniej. Ktoś może więc zapytać: czy my nie przesadziliśmy z tym równouprawnieniem? A może jednak skoro się różnimy, to do innych rzeczy zostaliśmy stworzeni? Nie przesadziliśmy. Bo w równouprawnieniu nie chodzi o to, żeby nie dostrzegać różnic, ale dać takie samo prawo wszystkim. Czyli w przypadku wojny dać prawo kobiecie do zostania na miejscu i walki z wrogiem. To nawet się dzieje, bo przecież są kobiety, które stają się żołnierkami i walczą w Ukrainie. Ale w sytuacji, gdy mają dzieci, raczej tak nie jest – to one, nie ojcowie, wyjeżdżają z dziećmi z kraju. To prawda, ale tu znów dotykamy uwarunkowań biologicznych, bo może wyjeżdżające matki małych dzieci karmią je piersią, zatem naturalną konsekwencją jest fakt, że to one opuszczają kraj z dzieckiem. Oczywiście idealnym rozwiązaniem byłoby pozostawienie rodzicom decyzji o tym, kto wyjedzie z dzieckiem z kraju. Są przecież pewnie rodziny, w których mama pracowała, a ojciec opiekował się dzieckiem. W obliczu zakazu wyjazdu mężczyzn, a pozwoleniu na wyjazd kobiet, takie rozstanie z ojcem, który był bardzo ważny i obecny na co dzień, może być dla dziecka jeszcze większym obciążeniem. Rzeczywistość jest jednak inna. Nikt nie zastanawia się, z kim dziecko powinno wyjechać. Zakorzenione mocno w nas przekonanie, że to kobieta zajmuje się małymi dziećmi, sprawia, że to mamy opuszczają kraj. Rzeczywiście to przekonanie jeszcze funkcjonuje, ale przede wszystkim nie możemy zapominać o konkretnych prawach, które też wpływają na zachowanie. Teraz w Ukrainie wszyscy mężczyźni poniżej 60 roku życia nie mogą przekroczyć granicy, bo mają obowiązek zostać w kraju. Kobiety i dzieci za to mogą wyjechać. Czy to jednak nie oznacza, że my nadal tkwimy w systemie podziału na role i on czasem nie jest taki zły? Nie, nie zgodzę się, że odgórne przypisywanie kobietom i mężczyznom konkretnych ról jest dobre. To nie o to chodzi, żeby kobietę z powrotem wtłoczyć w rolę przysłowiowej strażniczki ogniska domowego, a mężczyznę wysłać na polowanie. Podobnie jednak nie chodzi o to, by teraz wszystkie kobiety zamieniały się rolami z mężczyznami. Chodzi o wybór. Czyli kobieta powinna móc zdecydować, czy chce zająć się domem, czy robić karierę lub realizować się w inny sposób. W Polsce jednak chyba kobiety wolą realizować się w bardziej stereotypowych rolach, jeśli wierzyć ostatniemu badaniu GUS*, które pokazuje, że aż 54% Polek nie pracuje. Trzeba wziąć pod uwagę, że w tej grupie znalazły się także kobiety, które z racji wieku nie mogą lub nie muszą pracować. Tak czy inaczej, taka interpretacja jest jednopłaszczyznowa i nie pokazuje całości zagadnienia. Trzeba przecież wziąć pod uwagę warunki prawne i ogólny nastrój społeczny, w którym my wszyscy jesteśmy zanurzeni. Co do prawa, to takie rzeczy jak urlopy tacierzyńskie versus macierzyńskie albo takie czy inne zasiłki i jak to wszystko jest skonstruowane, też wpływają na decyzje ludzi. Poza tym ważny jest również kontekst społeczny – jeśli zawody uznawane za typowo męskie zaczynają przejmować kobiety i jest to społecznie akceptowane, wówczas coraz więcej kobiet zaczyna się takimi zawodami interesować. I odwrotnie – gdy w społeczeństwie coraz popularniejszy staje się tradycyjny model rodziny, tym więcej kobiet zostaje w domach. W ostatnich latach niestety ten model w Polsce zaczyna przeważać. Wpływ na to ma sytuacja polityczna i dyskurs społeczny obecny w niektórych mediach. Oczywiście to nie jest tak, że nie jesteśmy różni, bo jesteśmy, ale ta różność nie definiuje nas ostatecznie i nieodwracalnie, bo każdy powinien mieć wybór. I to jest fundamentem równouprawnienia. *źródło: raport GUS „Polska w liczbach 2021” Zobacz także: Przejmujący film: dzieci w Ukrainie mówią o wojnie To nie miało prawa się wydarzyć! Aż 2389 ukraińskich dzieci umieszczono w rosyjskich obozach koncentracyjnych! Nie mógł opuścić ukrainy. Oddał dzieci nieznajomej, by przeprowadziła je przez granicę, gdzie czekała ich matka Konsultacja merytoryczna dr hab. Karolina Hansen Adiunktka w Centrum Badań nad Uprzedzeniami Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, członkini Akademii Młodych Uczonych Polskiej Akademii Nauk. Przedmiotem jej zainteresowań w pracy naukowej są m.in. uprzedzenia, stereotypy, język sprawiedliwy płciowo, imigracja, uchodźcy, kultura, porównania międzykulturowe
Mąż Agnieszki Kaczorowskiej to prawdziwy WZÓR - sprząta, gotuje i wynosi śmieci!
Agnieszka Kaczorowska i jej mąż Maciej Pela opowiedzieli, jak wygląda u nich podział obowiązków domowych.
Agnieszka Kaczorowska regularnie dzieli się zdjęciami ze swojego życia zawodowego i rodzinnego na Instagramie. Aktorka i tancerka często podkreśla, że tworzy ze swoim mężem bardzo zgodne i szczęśliwe małżeństwo. Gwiazdorska para, która została zaproszona do „Dzień Dobry TVN”, opowiedziała, jak radzi sobie z podziałem obowiązków domowych i rodzicielskich. Mąż Agnieszki Kaczorowskiej jest dla niej wielkim wsparciem Kaczorowska podkreśliła, że nie lubi pytań o to, czy mąż pomaga jej w domu. Uznała, że jest to dla niej zupełnie zbędne i oczywiste. „Jesteśmy partnerami w życiu, związku i rodzicielstwie” – powiedziała aktorka. Maciej Pela wyznał także, że podejście do podziału obowiązków wyniósł z domu. „Wychowałem się z czwórką rodzeństwa, więc musieliśmy troszkę sami sobie radzić i pomagać rodzicom. Dlatego teraz ja gotuję, bo swoje pierwsze ciasto zrobiłem w wieku 12 lat. Od tamtego czasu się zaczęło, więc w domu przeszedłem małą szkołę porządków” – opowiedział Pela. Małżeństwo wzięło także udział w popularnym, weselnym „teście zgodności”, który ujawnił, że… więcej obowiązków w domu ma jednak Maciej – to on sprząta pokój córeczki, wynosi śmieci, myje wannę, a także zmywa naczynia po obiedzie. Z odpowiedzi pary wynikało, że Agnieszka jedynie wyjmuje naczynia ze zmywarki, na co tancerka odpowiedziała z rozbawieniem, że prowadzący zadają złe pytania. Cały segment DDTVN dotyczył tematu podziału obowiązków w domu. Prowadzący ujawnili wyniki raportu „Sprzątanie w Polsce - czy dzielimy się obowiązkami?”. Wynika z niego, że niewiele więcej niż połowa, bo 59% ankietowanych małżeństw dzieli się pracami domowymi. Źródło: Plotek Zobacz też: Kaczorowska SZCZERZE o miłości do córki: „Kocham nad życie, ale...” Agnieszka Kaczorowska wybrała imię dla drugiego dziecka! Tym razem będzie syn? Agnieszka Kaczorowska w nowym wpisie wysyła fanki na TERAPIĘ?
Ja nie ogarnę? Pewnie, że ogarnę! [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Kolejny raz w ramach akcji #mamabezporównania zorganizowaliśmy na fejsbuku liveczat dla młodych rodziców. Ekspertka, Kasia Krzywicka-Zdunek, podpowiadała, jak nie brać na siebie za dużo obowiązków i w razie natłoku zadań – co robić, by je sobie poukładać i łatwiej realizować. Zobacz jej patenty na „ogarnianie” domu i dziecka, warto!
Już trzeci raz zaprosiliśmy w ramach akcji #mamabezporównania na FB Mamo, To Ja ekspertkę, która spróbowała nieco ułatwić wam życie. Tym razem była to Kasia Krzywicka-Zdunek, socjolożka, badaczka, ale też – co baaardzo istotne – „matka-ogarniaczka” (jak sama o sobie mówi) dwójki dzieciaków. Ma swoje patenty i… chętnie się z wami nimi podzieliła! Zobacz, co na Wielkie Zmęczenie i nadmiar obowiązków proponuje doświadczona mama i socjolog. Supermatki na start – czy naprawdę musimy być idealne? Niejednej z nas jakoś tak wychodzi, że ma na głowie znacznie więcej, niż – chcąc zachować zdrowie psychiczne i fizyczne – powinna. Czy to świat nas tak przytłacza, czy może robimy to sobie po części same? Zdaniem naszej ekspertki, jest to mieszanka oczekiwań z zewnątrz i tego, co mamy w środku. My, Polki, jak wynika jasno z badań, mamy w sobie coś takiego, że chcemy uszczęśliwiać innych. Czujemy się wtedy potrzebne, bardziej spełnione. To szczęście innych jest dla nas najważniejsze. Tak, tak, według badań IQS ponad 60 proc. kobiet mówi, że szczęście innych jest dla nich najważniejsze... Tymczasem, aby nie paść z przysłowiowego zmęczenia, trzeba: umieć zadbać o siebie, starać się znaleźć dla siebie czas, nauczyć siebie i partnera ( a także starsze dzieci) dzielić obowiązkami znaleźć grupę wsparcia – kobiety w podobnej sytuacji i wzajemnie sobie pomagać. ​Warto prosić o pomoc Ekspertka podkreśliła, że czasami trzeba umieć przed samą sobą przyznać, że jest nam za ciężko, że z czymś soibie nie dajemy rady. I skorzystać z pomocy bliskich. Szczególnie dużo uwagi Kasia Krzywicka-Zdunek poświęciła mamom samotnym, czy też samodzielnym, którym jest wyjątkowo trudno znaleźć równowagę między obowiązkami a radościami życia. Dużo ciekawych, praktycznych porad padło też w kierunku kobiet bardzo dużo od siebie wymagających. Kasia apelowała: czasami musimy sobie odpuścić! Widzisz bałagan i nie możesz się skup^ć na zabawie z dzieckiem? Po prostu wyjdźcie z domu na dwie godziny. Maluch dostanie porcję uwagi, ty nie będziesz się denerwowała kotami fruwającymi wokół, a jak wrócisz, ogarniesz dom. To działa! ​Artykuł powstał z udziałem marki NAN 2 Ważna informacja: Zdrowa dieta matki w czasie ciąży i po porodzie pomaga gromadzić składniki odżywcze niezbędne do prawidłowego przebiegu ciąży, przygotowuje do okresu laktacji i pomaga ją utrzymać. Gdy maluszek przyjdzie na świat, najlepszym dla niego sposobem żywienia jest karmienie piersią. Mleko mamy zapewnia mu bowiem doskonale zbilansowaną dietę i chroni przed chorobami. Jeśli zdecydujesz się karmić piersią, zadbaj, by Twoja dieta była zdrowa i prawidłowo zbilansowana. Jeśli zdecydujesz się nie karmić piersią, pamiętaj że ta decyzja jest trudna do odwrócenia. Stosowanie mleka modyfikowanego niesie ze sobą konsekwencje socjalne i finansowe, które powinnaś wziąć pod uwagę. Dodatkowo, rozpoczęcie częściowego dokarmiania butelką spowoduje zmniejszenie ilości wytwarzanego mleka. Dla zdrowia Twojego dziecka ważne jest, by mleko modyfikowane przygotowywać, stosować i przechowywać zawsze zgodnie z informacją na opakowaniu. Przed podjęciem decyzji dotyczącej karmienia malucha porozmawiaj z lekarzem lub położną. Wskazówki specjalistów pomogą Ci odpowiednio przygotować się do karmienia piersią oraz utrzymać laktację. Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania – MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
Podział obowiązków domowych między kobietą i mężczyzną to FIKCJA!
To, że pierze, prasuje i sprząta to wiadomo od dawna. Ale kobieta "dołożyła" sobie jeszcze pracy i przejmuje typowo męskie obowiązki - taki smutny obraz polskiej rodziny wychodzi z sondażu CBOS.
W zdecydowanej większości polskich domów wyłącznie na kobietach spoczywają pranie, prasowanie i gotowanie. Partnerski model rodziny opiera się głównie na tym, że oboje partnerów pracuje zawodowo i dokłada się do rodzinnego budżetu. Coraz więcej na kobiecych barkach To zdumiewające, że mimo tylu przemian w naszym kraju, w tym w relacji między kobietą i mężczyzną prawda wciąż od lat pozostaje ta sama - to kobiety zajmują się domem. Także zadania "typowo męskie" coraz częściej kobiety wykonują wspólnie lub zamiennie z partnerami. Partnerski układ tylko na papierze W porównaniu z badaniami sprzed 5 lat, na mężczyznach jeszcze rzadziej spoczywa np. zlecanie wykonania usług czy wykonywanie napraw. Z kolei sprzątanie i gruntowne porządki jeszcze częściej niż 5 lat temu spoczywają wyłącznie na barkach kobiet. - Spodziewaliśmy się zmian w zakresie wykonywania czynności domowych, w związku z tym, że polskie rodziny deklarują realizowanie partnerskiego modelu rodziny. Okazuje się jednak, że opiera się on głównie na pracy zawodowej obojga małżonków, bez większego wpływu na współdzielenie obowiązków w domu. Zadania "typowo kobiece" pozostają takimi, mimo upływu czasu, a zadania "typowo męskie" coraz częściej są wykonywane wspólnie lub zamiennie - napisali autorzy badania. Coraz częściej z wiertarką w ręku Są dwie czynności w domu - drobne naprawy i zlecenia wykonywania usług, które zawsze były domeną męską. I to się nie zmienia, ale panowie rzadziej niż 5 lat temu wykonują te prace. Za zlecanie wykonania usług odpowiada 60 proc. panów, co oznacza spadek o 8 punktów procentowych, zaś za wykonywanie drobnych napraw - 81 proc. (spadek o 7 punktów procentowych). W obu przypadkach zajęcia te stają się coraz mniej domeną mężczyzn, a częściej są współdzielone z partnerką. CBOS zadał pytanie o to na kim spoczywają w rodzinach typowe prace domowe, jak prasowanie czy wykonywanie prostych napraw. Okazało się, że tylko zmywanie lub obsługiwanie zmywarki do naczyń jest taką czynnością, którą częściej – w porównaniu z 2013 rokiem – wykonują mężczyźni (wzrost o 5 punktów procentowych - do 13 proc.). Piorą i prasują wyłącznie kobiety W większości domów pranie robią kobiety - 82 proc., do ich obowiązków należy także prasowaniem - 81 proc. W prawie dwóch trzecich gospodarstw domowych przygotowywanie posiłków to także obowiązek kobiet - 65 proc. Coraz mniej panów pomaga paniom w sprzątaniu - częściej niż 5 lat prace te spoczywają wyłącznie na barkach kobiet - 61 proc. z nich sprząta i 57 proc. robi gruntowne porządki. Równouprawnienie przy wynoszeniu śmieci Kobiety i mężczyźni bardziej po równo dzielą się obowiązkami związanymi z codziennymi zakupami i wyrzucaniem śmieci. W połowie gospodarstw domowych nie ma osób na stałe zajmujących się tymi czynnościami. Również załatwianie spraw urzędowych w 38 proc. jest wykonywane wspólnie lub czasem przez kobietę, a czasem przez mężczyznę. Wychowanie dzieci to rola kobiet Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Także opieka i wychowanie dzieci to zadanie kobiet. Zaledwie w 3 proc. domów wyłącznie na mężczyźnie spoczywa opieka nad dziećmi, odrabianie lekcji czy opieka nad osobami z niepełnosprawnościami. O tym, że to zadanie dla kobiet uważają przede wszystkim bezrobotni, gospodynie domowe oraz osoby regularnie praktykujące religijnie oraz o niskich dochodach, poniżej 900 zł na osobę. W ciągu ostatnich 5 lat spadła ilość domów, w których wyłącznie na kobiecie spoczywa obowiązek odrabiania lekcji z dziećmi (15 proc.). Mężczyźni i kobiety dzielą się tym zajęciem, w zależności od tego, czy dysponują wolnym czasem, lub robią to wspólnie (18 proc.). Opieka nad zwierzętami domowymi – w porównaniu z 2013 rokiem – częściej sprawowana jest zamiennie lub wspólnie (41 proc.). - W dłuższej perspektywie można zauważyć, że mężczyznom nie przybywa obowiązków związanych z opieką nad innymi, które należałyby wyłącznie do nich - zauważają autorzy badania. Wspólne wybieranie wakacji Znacznie chętniej partnerzy dzielą się współodpowiedzialnością przy podejmowaniu decyzji. O tym, jak zostaną wydane pieniądze lub gdzie rodzina wyjedzie na wakacje kobiety wolą ustalić z partnerem. Jedynie wybór, co będzie na obiad, w większości polskich domów (58 proc.) kobiety mają na wyłączność. Badanie CBOS przeprowadził w dniach 16–23 sierpnia 2018 roku na liczącej 1066 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Napiszcie w komentarzach, co sądzicie o wynikach tych badaniach. Czy podział obowiązków w waszych domach potwierdza opisane obserwacje, czy też może jest u was zupełnie inaczej? Źródło: onet.pl Zobacz też: Tata udomowiony Współczesne ojcostwo nie jest łatwe. Ci tatusiowie dają radę! [GALERIA] Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO]
Dzieci czy mężowie - kto bardziej stresuje kobiety? Zaskakujące wyniki badań
Czy zdarza ci się mówić, że masz w domu troje dzieci, w tym – męża? Jeśli tak, to należysz do grupy kobiet, które na co dzień nie mają realnego wsparcia od swego partnera. Ostatnie badania pokazują, że mężczyźni stresują kobiety bardziej niż dzieci.
Uważa się, że macierzyństwo wysysa z nas energię. Tymczasem to właśnie małżeństwo stresuje kobiety bardziej niż wychowywanie dzieci. Na podstawie przeprowadzonych badań okazało się, że przeciętna mama określa swój poziom stresu na 8,5 w 10 stopniowej skali. Aż 46% kobiet biorących udział w badaniu twierdzi, że to zachowanie partnera, a nie dzieci, jest przyczyną większych stresów. 3 na 4 matki biorące udział w badaniu twierdzi, że większość obowiązków domowych i rodzinnych spoczywa na ich barkach, 1 na 5 kobiet twierdzi, że powodem największego stresu jest brak zaangażowania ze strony partnera. Największy stres wynika z braku czasu na wszystkie obowiązki oraz poczucie, że to my kobiety musimy o wszystkim pamiętać. Wówczas dochodzi do coraz większych frustracji i przemęczenia. To, że twój mąż bawi się z dzieckiem albo że wspólnie z nim sprząta zabawki, nie oznacza, że pomaga ci w domu. To na ciebie spada większość domowych prac, takich jak pranie, zmywanie czy odkurzanie. Poczucie osamotnienia w związku to powszechne zjawisko, które nie dotyczy tylko sfery intymnej, ale przede wszystkim tej związanej z życiem rodzinnym. Młode matki skarżą się na brak pomocy, przez co stają się mniej wydajne i tracą siły. Badania pokazują, że to właśnie mężczyźni stresują kobiety dwa razy bardziej niż dzieci. Dlaczego? Ponieważ kobiety nie mają realnego wsparcia ze strony partnerów. Gdy mężczyzna musi zostać w domu z dzieckiem, niemal zostaje okrzyknięty świętym. Natomiast, gdy kobieta musi zostać w domu z dzieckiem – jest to jej święty obowiązek! Na ogół panuje przekonanie, że mężczyźni gorzej radzą sobie z domowymi sprawami niż kobiety. Bez względu na to czy kobieta prowadzi dom czy jest aktywna zawodowo - to w jej gestii leży "zarządzanie rodziną", planowanie i wykonywanie większości obowiązków domowych. Opieka nad dzieckiem również nie jest podzielona sprawiedliwie. Gdy maluch zostaje pod opieką ojca, ten zawczasu musi mieć wszystko przygotowane - od ugotowanego obiadu, aż po uprasowane ubranko. Dopiero wtedy kobieta może swobodnie wyjść z domu. Wniosek z tego taki, że partner teoretycznie opiekuje się dzieckiem, ale to na barkach żony leży cała logistyka. Pomóc może tylko szczera rozmowa z partnerem i stworzenie listy podzielonych obowiązków - na piśmie. Zdaniem psychologów kobiety często nie potrafią zaufać swoim partnerom, bo uważają, że gorzej wykonują powierzone im obowiązki, nie są tak odpowiedzialni podczas opiekowania się dziećmi. Kobiety z reguły nie potrafią odpoczywać. Uważają, że jeśli zrobią coś same, to zrobią to najlepiej. Z kolei mężczyźni boją się, że zrobią daną rzecz nie po myśli partnerki, więc wolą nic nie robić. Wiele młodych matek po urodzenia dziecka zapomina o swoim związku, koncentrując się głównie na dziecku. Warto jednak zadbać o poprawę relacji z partnerem, aby stała się ona siłą napędową dla całej rodziny. Zarówno małżeństwo jak i macierzyństwo potrafią nieźle dać w kość. A wy przez kogo jesteście bardziej zestresowane - przez partnerów czy dzieci? Czekamy na wasze opinie! Źródło: kobietapo30.pl Zobacz też: 9 odkryć, które zmieniły opiekę nad małym dzieckiem 6 sekretów udanego małżeństwa – poznaj je! Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Checklists mogą zmienić rodzinę w sprawnie zarządzane przedsiębiorstwo
Opieką nad dzieckiem nie może zajmować się tylko jedna osoba. W pierwszych dniach po porodzie nawet dwójka rodziców potrzebuje dodatkowego wsparcia. Psycholog wyjaśnia, jak przygotować dobry plan, by nie przygniotły nas nowe obowiązki.
O tym, jak podzielić się obowiązkami i jak będzie wyglądało życie całej rodziny, gdy urodzi się dziecko, najlepiej myśleć już na etapie ciąży. Unikniemy wielu rozczarowań i rodzicielstwo będzie mniej męczące. Zamiast uginać się pod ciężarem piętrzących się obowiązków i oskarżeń o brak pomocy, znajdziemy trochę czasu dla siebie (tak to jest możliwe!) i zyskamy poczucie, że nasz dom funkcjonuje jak dobrze zarządzane przedsiębiorstwo. Psycholog zapewnia, że to może się udać! Jaka pomoc, gdy urodzi się dziecko? Talerz ciepłej zupy, zapas świeżo wyprasowanych śpioszków, posprzątane mieszkanie to drobiazgi, które mają wielką moc – dzięki nim życie nieustająco karmiącej dziecko mamy i wciąż niewyspanego ojca staje się prostsze. Jeśli ktoś z rodziny oferuje taką pomoc, tylko pozazdrościć! Jako młodzi rodzice nie musimy udowadniać światu, że świetnie radzimy sobie z nową sytuacją. Nawet jeśli i mama i tata angażują się we wszystko na równi, na pewno znajdzie się coś do zrobienia dla chętnych babć, dziadków czy cioć. Obowiązki do podziału i do... spisania na kartkach Jak dobrze podzielić się obowiązki z partnerem i innymi osobami, które wspierają młodych rodziców? Dr Joanna Urbańska poleca przygotowanie kartek z zadaniami, tzw. checklists z jasno określonymi celami dla poszczególnych członków rodziny (także dla dzieci, jeśli są w domu starsze). – Unikajmy ogólników. Dokładnie określmy, co kto powinien robić i w jaki sposób, np. ja segreguję rzeczy do prania i włączam pralkę, ty wieszasz (strzepując dokładnie, aby wyprane rzeczy nie były pogniecione), ty wynosisz śmieci, ja wstawiam naczynia do zmywarki i je wyciągam – radzi dr Urbańska. – Warto też określić, jak obowiązki będą rozłożone w czasie, np. przez pierwsze 4 tygodnie wszystkie rzeczy dziecka prasujemy, potem odpuszczamy i prasujemy tylko to, co potrzebne, naprzemiennie raz ty, raz ja. Jeśli jakieś zadania nie zostaną rozdzielone i nikt nie weźmie za nie odpowiedzialności, może się tak zdarzyć, że nikt ich nie wykona, co może być źródłem nieporozumień i niepotrzebnej frustracji – tłumaczy psycholog i dodaje, że nawet w świetnie zorganizowanym domu, gdzie wszystko działa jak w szwajcarskim zegarku, warto zadbać o mały margines na wzajemne spontaniczne niespodzianki. Sieć wsparcia – tak, ale dopasowana! Zdaniem dr Joanny Urbańskiej sieć wsparcia, czyli grupa osób, na pomoc których możemy liczyć, kiedy urodzi się dziecko, powinna być dopasowana do naszego stylu życia i potrzeb. – Jeśli stronimy od ludzi, zadbajmy o niewielkie grono bliskich i zaufanych osób. Jeśli uwielbiamy, gdy wokół nas dużo się dzieje, dbajmy, aby dla naszego dobrego samopoczucia dom nie opustoszał i nadal pojawiało się w nim dużo gości, a także o możliwość częstszego wychodzenia do ludzi – wyjaśnia dr Urbańska. I dodaje: – Pamiętajmy jednak, że na początku najbardziej będzie potrzebna taka pomoc, która przede wszystkim pozwoli zadbać o siebie, czyli wyspać się, najeść, wykąpać czy po prostu spokojnie usiąść i trochę odpocząć. Urlop ojcowski? Lepiej wcześniej niż później Choć dwutygodniowy urlop ojcowski z tytułu narodzin dziecka można wykorzystać w ciągu roku po narodzinach dziecka, korzystnie jest wziąć go tuż po porodzie. Dzięki temu młodzi rodzice zyskują szansę, aby wspierać się w pierwszych dniach opieki nad dzieckiem i oboje lepiej je poznać, a także razem zorientować się, jak w praktyce wyglądają wszystkie obowiązki rodzicielskie i ile pochłaniają czasu (wcześniej mogliście tylko teoretycznie to rozważać). Dwa tygodnie ojcowskiego przysługują każdemu tacie, który jest zatrudniony na etat. Pytanie do eksperta: Co robić, jeśli rzeczywistość po narodzinach dziecka nas przerasta? Dr Joanna Urbańska: Zamiast marudzić i zamartwiać się, szukajmy pozytywnych stron sytuacji, w której się znajdujemy, i zwracajmy uwagę na to, co nam się udaje, w czym odnosimy sukcesy, nawet małe. Troszczmy się – co bardzo ważne – o poprawność naszego myślenia. Pomoże nam w tym unikanie słów: nigdy, zawsze, wszystko – które najczęściej powodują, że wypowiadamy nieprawdziwe sądy, np. "Na nikogo nigdy nie mogłam i nie będę mogła liczyć", "Nic innego nie jest ważne poza dzieckiem", "Wszystko muszę podporządkować dziecku", "Zawsze tak było, jak jest teraz, i zawsze tak będzie", "Nigdy już się nie wyśpię". Są to tzw. błędy poznawcze – bo czy rzeczywiście jest prawdą, że na nikogo nie możemy liczyć? Czy np. prosiliśmy o pomoc sąsiadkę? Bądźmy wystarczająco dobrymi rodzicami na dany moment, na dane warunki. Nie starajmy się być idealni, bo i tak nam się to nie uda. Zobacz też: Dobry tata – kto to taki? Wyjaśnia ekspert Powody zmęczenia i poczucia osamotnienia u mam Mama versus tata – wojna o wychowanie
Czy matki i ich obowiązki są niewidoczne? Widać tylko ojców. Ta reklama ma moc!
Twórcy reklamy pralki pytają: a co, gdyby to tata zajmował się rodziną i domem? Wtedy ktoś by zauważył, że ma za dużo obowiązków. A dlaczego nie widzimy tego u kobiet? I to pytanie naprawdę warto sobie zadać.
W ostatnich latach coś się zmieniło na rynku reklam. Powstaje coraz więcej ważnych filmów reklamowych, które sprzedają swój produkt jakby mimochodem, nienachalnie, a na pierwszy plan wychodzi ważne społeczne zagadnienie. Szczególnie dużo miejsca zajmują to tematy dotyczące rodziny – oczekiwania na młodsze rodzeństwo, trudy macierzyństwa, wychowywanie córek, ale też równouprawnienia i partnerstwo. Ten ostatni temat podejmuje nowa reklama pralki Indesit i musimy przyznać, że robi to mistrzowsko! Tata nie może żyć jak mama W reklamie widzimy typowy poranek rodziny: pobudka o 6.00 rano, śniadanie dla rodziny, wyjście do pracy jako ostatni domownik, po tym, jak reszta – nieletnia i dorosła - zaopiekowana i zaopatrzona w potrzebne sprzęty, jest już w drodze do placówek edukacyjnych i pracy. Powrót do domu pod ciężarem zakupów, kolacja dla rodziny, wszyscy się rozchodzą, my kończymy jeść sami, utulanie do snu, a kiedy w końcu chcemy usiąść na kanapie, stajemy na klocku lego. Siadamy, ale nie zdążymy nawet wydać westchnienia ulgi, bo dziecko zaczyna płakać... Brzmi znajomo? Prawdopodobnie tak. Ta reklama jest jednak przewrotna, bo to nie matka zajmuje się tym wszystkim, lecz obowiązki mamy przejmuje ojciec! Do płaczącego dziecka wstaje w reklamie mama, po tym, jak to tata ogarniał wszystko przez cały dzień. Na końcu filmu pada pytanie: Czy zrobilibyście to samo, gdyby chodziło o kobietę? Czy wstalibyście do dziecka, czy pozwolilibyście, żeby to ona poszła? I jest to pytanie, które otwiera oczy. Dlaczego widzimy, jak dużo pracy ma ten ojciec, a dlaczego nikt nie dostrzega, że tak wygląda życie przytłaczającej większości matek? Z reklamy dowiadujemy się też, jaki procent prac domowych wykonują kobiety w danym kraju (ciekawostka: w Wielkiej Brytanii to 66, a we Włoszech 80 proc.!) i widzimy hashtag #DoItTogether - zróbcie to razem. View oEmbed on the source website Zróbmy to razem! Nie sposób wystarczająco silnie podkreślić, jak ważny jest podział obowiązków. Wciąż za wiele bierzemy na siebie, co przypłacamy przemęczeniem, frustracją, problemami zdrowotnymi, depresją. Jak wynika z badania "Podział obowiązków w polskiej rodzinie 2013", przeprowadzonego przez CPC - Join the Dots, Polki nie są zadowolone z zaangażowania partnerów w dom i rodzinę, Polacy za to – co pewnie nikogo nie zdziwi - chwalą sobie istniejący podział obowiązków. Tylko 27 proc. kobiet będących w związku i mających dzieci, ocenia zaangażowanie i podział obowiązków jako równe. 46 proc. mężczyzn otwarcie przyznaje, że to ich partnerki dbają o rodzinę. Pozostali tego najwyraźniej nie dostrzegają, bo zdaniem kobiet, to 72 proc. Polek wykonuje większość obowiązków domowych. A jak wygląda to w waszych domach? Czy dzielicie się obowiązkami po równo? Czy robicie to razem? Zobacz też: Plan dnia dla taty: sam na sam z dzieckiem przez cały dzień 5 rewelacyjnych trików, które odmienia twoje poranki Reklama proszku do prania, która może zmienić życie naszych dzieci!
Związek po porodzie: najczęstsze problemy (wiemy, jak je rozwiązać!)
Ono płacze, wy padacie na twarz... Nic dziwnego, że po porodzie może być wam trudniej jako parze! Przeczytaj, o co najczęściej kłócimy się po narodzinach dziecka i co zrobić, żeby to nie zaszkodziło waszemu związkowi.
Najpierw zaręczyny i ślub, potem narodziny dziecka – to najwspanialsze chwile dla was jako pary, prawda? Oczywiście, a jednak narodziny dziecka to nieco bardziej skomplikowana sprawa. Dla większości związków okres po porodzie to czas próby, a naukowcy z Uniwersytetu w Connecticut (USA) twierdzą nawet, że poczucie satysfakcji małżeńskiej w pierwszym roku po narodzinach potomka spada u 67 proc. świeżo upieczonych rodziców! Dlaczego tak się dzieje? To po prostu bardzo stresujący okres. Jesteście niewyspani, hormony wciąż szaleją po ciąży, na nic nie ma czasu, a tu jeszcze trzeba nauczyć się obsługi niemowlęcia: jak kąpać, jak przewijać... i co z tymi kolkami? Okazuje się, że największym źródłem konfliktów jest podział obowiązków przy dziecku. O co jeszcze kłócą się młodzi rodzice i co zrobić, żeby te problemy nie zepsuły waszego związku? Problem 1: on robi mniej przy dziecku Czujesz, że to ty wykonujesz większość pracy przy dziecku, a on za mało się angażuje? Na dodatek to ty budzisz się nocami i karmisz, a on smacznie chrapie obok? To rzeczywiście może być poważnym wyzwaniem dla waszego związku. Rozwiązanie: Kobiety są szczęśliwe, kiedy czują, że podział pracy przy dziecku jest sprawiedliwie podzielony, a panowie, kiedy ich rola w wychowywaniu i opiece nad dzieckiem jest jasno określona. Po pierwsze zastanów się, co chciałabyś, żeby on robił przy dziecku i jasno mu to powiedz. Dobra komunikacja to podstawa w każdym związku. Nie czekaj aż on się domyśli, że chcesz, żeby wstawał w nocy i przynosił ci płaczące dziecko do łóżka. Powiedz mu to. Wyjaśnij, że oczekujesz, że będzie też zmieniać pieluszki. Przekaż mu kąpiele dziecka. Zastanów się również, czy sama nie utrudniasz swojemu partnerowi zajmowania się dzieckiem. Często po porodzie jesteśmy tak bardzo skoncentrowane na dziecku i tak przekonane o tym, że tylko my możemy się nim dobrze zająć, że po prostu nie dopuszczamy nikogo innego do opieki. Problem 2: ona jest ciągle niezadowolona On ubierze dziecko, ona powie: "Co ty mu założyłeś?! Nie te śpiochy!". On zabierze na spacer, ona skrytykuje sposób, w jaki prowadzi wózek. On przewinie, ona zauważy, że zapomniał użyć kremu przeciw odparzeniom i doprowadził do odpieluszkowego zapalenia skóry. Brzmi znajomo? Rozwiązanie: Doceń wysiłki. Podziękuj. Nie krytykuj. Jeśli widzisz, że wkłada body tył do przodu, opanuj potrzebę powiedzenia, że się nie zna, tylko pozwól mu dojść do tego samemu. Jeśli ktoś ciągle krytykuje to, co robimy, w końcu przestajemy to robić w ogóle. Problem 3: gdzie ten seks? Czas na intymne chwile w łóżku może by się i znalazł, ale ochoty brak? Kochacie się, ale chwilowo wolicie sen od seksu? Rozwiązanie: Po pierwsze musicie zrozumieć, że mniejszy apetyt na seks jest czymś naturalnym po porodzie i minie przynajmniej 6 tygodni zanim hormony wrócą do normy, a i to wcale nie oznacza, że od razu będziesz miała ochotę na częstsze zbliżenia – opieka nad dzieckiem jest wyczerpująca, a zmęczenie nie ma dobrego wpływu na libido. Najważniejsze to otwarcie o tym rozmawiać. Poza tym umówcie się na randkę (czytaj: umówcie się na seks). Uzgodnijcie, że dziś wieczorem, gdy dziecko zaśnie, spotykacie się sypialni. Zadbajcie o nastrój i nie spieszcie się. Nie przyspieszajcie niczego i spróbujcie się odprężyć. Skupcie się też na romantycznych gestach: pomyślcie o początkach waszego związku – to podobny okres. Mów mu, że dobrze wygląda, przytulajcie się i nie zapomnijcie o całusie na dobranoc! Romantyczne gesty sprzyjają apetytowi na więcej! Problem 4: czas dla siebie Nie, nie tylko dla siebie, ale dla siebie jako pary. Jest to szczególnie dotkliwe dla związku po narodzinach pierwszego dziecka – przed porodem byliście tylko we dwoje, a teraz nie macie w ogóle czasu sam na sam. Nadal przebywacie dużo razem, ale teraz już jako rodzina, a nie para. Rozwiązanie: Najlepiej oczywiście byłoby mieć kogoś, kto zajmie się dzieckiem, kiedy wy wyskoczycie na kolację do restauracji lub na premierowy seans do kina. Ale nie czarujmy się: to nie takie proste wyjść na randkę, nawet jeśli mamy sztab bliskich i chętnych do pomocy ludzi wokół siebie. Zwłaszcza w pierwszych miesiącach z niemowlakiem jest trudno: nieregularne pory karmienia, zmęczenie, długo by wymieniać! Postarajcie się więc łapać chwile dla siebie, kiedy tylko się da: wspólna kawa rano, chwila przytulania na kanapie, kiedy dziecko zaśnie... Starajcie się nie rozmawiać wtedy o sprawach związanych z rodzicielstwem, te omawiajcie na bieżąco - niech to będzie wasze 5 minut, tylko dla was i tylko o was. Problem 5: Style wychowawcze Macie inne pomysły na wychowanie dziecka? To jest duży problem! Na szczęście i tutaj można znaleźć sensowne rozwiązanie, jeśli po obu stronach jest wola współpracy. Rozwiązanie: W wychowywaniu dziecka jest wiele obszarów, które mogą być przyczyną konfliktów między partnerami. Ty jesteś przeciwna słodyczom, on uważa, że bez lizaków nie ma dzieciństwa; on biegnie do dziecka przy jego najlżejszym ruchu i odgłosie, ty wolisz przeczekać; ty chcesz, żeby wasze dziecko chodziło na angielski dla niemowląt, on uważa, że to bzdura. Jak to pogodzić? Po pierwsze przedyskutujcie te kwestie. Przedstawicie swoje racje i wysłuchajcie kontrargumentów. Spróbujcie jednego i drugiego i zobaczcie, czy jesteście w stanie zaakceptować sposób partnera. Często okazuje się, że nie taki diabeł straszny: może lizak bezcukrowy w weekend? Może angielski w przedszkolu? Obszary, które nie podlegają negocjacji to oczywiście kary cielesne - pod żadnym pozorem nie wolno zgodzić się na klapsy jako metodę "wychowawczą"- oraz kwestie, które mają negatywny wpływ na zdrowie dziecka (brak szczepień, śmieciowe jedzenie, domowe leczenie zamiast wizyty u lekarza itd.). Tu trzeba być nieustępliwym. Czy was też dopadły te problemy? Piszcie w komentarzach, jak sobie z nimi poradziliście. Przeczytaj też: Jak się kłócić, by móc się potem pogodzić? Czy możemy już się kochać? 9 pytań o seks po porodzie Romantyczne gesty: jak było przed porodem, a jak jest teraz? A miało być tak pięknie... kryzys po narodzinach dziecka
Jak spędziłam dzień kobiet: pracowałam, zajmowałam się dziećmi, gotowałam
Aha, dostałam jeszcze kwiatek. Jeśli mogłabym dostać prezent marzeń, byłaby to posprzątana łazienka.
Dzień kobiet, też mi święto! Po pracy wróciłam szybciutko do domu. Po drodze zgarnęłam syna ze szkoły, zrobiłam zakupy i zabrałam się za gotowanie zupy. Mój mąż w tym czasie wyszedł na godzinkę. Powiedział, że wróci z niespodzianką. W czasie, gdy go nie było, wykąpałam dzieci, zmyłam podłogę po podwieczorku córki, pomogłam synowi odrobić pracę domową, ugotowałam obiad. O 20 byłam już naprawdę zmęczona. Wtedy zjawił się mąż z niespodzianką. Nie, nie była to diamentowa kolia, tylko dwie porcje sushi. W połowie swojej demonstracyjnie wstałam od stołu. Zdałam sobie sprawę, że gdyby naprawdę chciał uczcić mój dzień, sam zająłby się domem i dziećmi, a jedzenie zamówił online. Notatki nie tylko z dnia kobiet Podobno kobiety w związkach poświęcają na prace domowe znacznie więcej czasu niż singielki. A kobiety w związkach, które mają dzieci? Lepiej nie mówić! Co w tym czasie robi tatuś, chciałyby zapytać miliony kobiet. To pytam: tatusiu, czym ty się zajmujesz? Mężu, wybacz, ale muszę to napisać. Nasze grafiki są jakby z innych bajek. W moim jest mnóstwo pozycji typu: kupić pieluchy, umówić córkę na szczepienie, wstawić pranie, ugotować zupę, zaszyć dziurę w spodenkach gimnastycznych syna, posprzątać łazienkę. Twój grafik to dla mnie zagadka. Tak, oboje żyjemy w XXI wieku. Tak, oboje mamy partnerski podział obowiązków, ale jakimś cudem mój podział jest mniej partnerski od twojego. Moja babcia, która wychowała 3 dzieci, jest zachwycona moim mężem. Bo przecież odwozi syna do szkoły, bo w sobotę przynosi zakupy z bazarku, ba, nawet weźmie zwolnienie lekarskie na dziecko, jeśli trzeba. Tylko, kurczę, wciąż mi się ten rachunek nie zgadza. Tatusiu, skąd ty masz tyle czasu? Jakim cudem on ma czas, żeby codziennie przeczytać cały internet, a ja nie jestem w stanie doczytać jednego artykułu z zeszłego tygodnia? Jakim cudem wstawianie i rozwieszanie prania stało się moim drugim etatem, a jego w okolicach pralki można spotkać tylko, kiedy upadnie mu tam 10zł? Jakim cudem ja przygotowuję 7 obiadów tygodniowo, a on 1 miesięcznie (no, ale przecież gotuje!). Ja się pytam, jakim cudem?! Wcale nie dziwią mnie obliczenia naukowców, z których wynika, że mama MUSI wycisnąć ze swojej doby ok. 5 godzin więcej niż tata. Po pracy MUSI zmieścić jeszcze zakupy, gotowanie, odrabianie pracy domowej, itd. I nie są to żadne zadania, które wymyśliłyśmy sobie, żeby zasłużyć na miano perfekcyjnej. To rzeczy, które muszą być zrobione, żebyśmy razem z dziećmi nie pomarły z głodu i nie zarosły brudem. I to nie o to chodzi, że mamom nie udaje się pogodzić wszystkich obowiązków. Wszystkie mamy są przecież superbohaterkami i udźwigną Pałac Kultury, jeśli będzie trzeba. Nie chodzi też o to, że mamy nic nie mówią swoim partnerom i siłują się same z życiem. One mówią! Problem w tym, że panowie jakby nas nie słuchają. Tatuś – mop, poznajcie się Mój mąż przecież sprząta. Kiedy ostatnio łazienkę? W grudniu i przypominałam mu o tym tylko dwa razy. Tak, wkłada naczynia do zmywarki. A mop? Nie, nie wie, jak wygląda. Czekajcie, już wie, sprawdził w internecie. Czy mógłby spróbować go użyć? No, może wieczorem, jeśli wcześniej nie zaśnie. Czy może przygotować dzieciom kolację? Oczywiście, pod warunkiem, że mu powiem krok po kroku, jak i z czego. Zabrakło jednego składnika, poddał się. Mam wrażenie, że gdybyśmy my się poddały, faceci by nie przetrwali. Czasami mam ochotę zaryzykować. Może wtedy miałabym wreszcie czas, żeby doczytać ten artykuł sprzed tygodnia. Dobrego dnia i oby był lepszy niż wszystkie dni kobiet razem wzięte! Czytaj też: Dekalog matki niezniszczalnej - też nią jesteś? Wszystkie "prawdy" o związku, które warto raz na zawsze pożegnać Przy mnie moje dzieci zachowują się 100 razy gorzej niż zawsze - i ja się z tego cieszę!
Reklama proszku do prania, która może zmienić życie naszych dzieci?
Dlaczego pranie to robota dla mamy? Sheryl Sandberg, dyrektorka ds. operacyjnych Facebooka, miała ważny powód, żeby podzielić się na swoim profilu reklamą proszku do prania. Ten film może zmienić sposób, w jaki wychowujemy swoje dzieci. Dla ich dobra!
Reklama proszku do prania, udostępniona przez Sheryl Sandberg, dyrektorkę ds. operacyjnych Facebooka, może zmienić sposób, w jaki wychowujemy naszych synów i córki oraz dać do myślenia tym mężczyznom, którzy nadal uważają, że pranie (i reszta) to działka kobiet: czy tego chcą dla swoich córek w przyszłości? Czy chcą, żeby były mistrzyniami wielozadaniowości, bo nie będą miały innego wyboru? Żeby ogarniały pracę, dom, dzieci i mężów, bo ani one, ani ich partnerzy nie wiedzą, że można inaczej? View oEmbed on the source website W tej mocnej reklamie widzimy młodą kobietę wracającą do domu i zabierającą się za sprzątanie, podającą siedzącemu przed telewizorem mężowi herbatę, pochylająca się nad dzieckiem. Widzimy też przyglądającego się jej starszego mężczyznę i słyszymy z offu jego głos czytający list do córki: "Kochana córeczko, jesteś już dorosła. Kiedyś bawiłaś się w dom, a teraz prowadzisz prawdziwy. I swoje biuro. Jestem z Ciebie taki dumny. I tak mi przykro. Przepraszam, że musisz robić to wszystko sama. Przepraszam, że nigdy nie przerwałem Ci zabawy w dom. Nigdy nie powiedziałem Ci, że to nie tylko Twoje zadanie... ale też Twojego męża. Ale jak mogłem Ci to powiedzieć, skoro sam też nigdy nie pomagałem Twojej mamie? I nauczyłaś się tego, co widziałaś. A Twój mąż musiał nauczyć się tego samego od swojego ojca. Kiedy bawiliście się w dom, on udawał, że ogląda telewizję, a Ty udawałaś, że robisz herbatę. Przepraszam za jego tatę. Przepraszam za każdego tatę, który dawał zły przykład. Ale nigdy nie jest za późno. Będę się świadomie starać pomagać Twojej mamie w pracach domowych. Może nie jestem szefem kuchni, ale przynajmniej mogę pomóc z praniem. Myliłem się przez te wszystkie lata... pora to naprawić. Twój tata". This is one of the most powerful videos I have ever seen – showing how stereotypes hurt all of us and are passed from... Posted by Sheryl Sandberg on 24 luty 2016 Reklamy proszków do prania zwykle pokazują nam zaplamione ubrania i euforię, że udało się je doprać. Mamy więc Chajzera (mężczyznę), który zachwala proszki konsumentom (kobietom), mamy laborantów mówiących o najnowocześniejszych enzymach piorących, dostajemy kolorowe grafiki, ślady jedzenia i wina... W reklamie udostępnionej przez Sandberg mamy za to silny przekaz i okazję do refleksji: nigdy nie jest za późno na zmiany, a to, co nasze dzieci widzą w dzieciństwie, stanie się ich udziałem w przyszłości. Zachęcajmy do równouprawnienia i partnerstwa przez odpowiedni przykład: tato, nastaw pranie. Mamo, odpocznij przed telewizorem. Ta indyjska reklama proszku do prania jest mocna i uniwersalna, a zarzut, że taki los może dotyczyć tylko kobiet w Indiach, jest bezpodstawny. Mimo że w Polsce wiele się zmieniło w podziale obowiązków, a nasze związki są coraz bardziej partnerskie, to małe dziewczynki nadal uczymy bawić się głównie w dom i parzenie herbaty, a chłopców wysyłamy zdobywać świat. To nie pierwszy feministyczny post Sheryl Sandberg. Dyrektorka ds. operacyjnych Facebooka znana jest ze swoich wypowiedzi motywujących kobiety do walki o równouprawnienie, do podążania za własnymi ambicjami i marzeniami, dzielenia się obowiązkami domowymi z partnerem. Sandberg, która sama jest matką i kobietą osiągającą duże sukcesy zawodowe, ma nadzieję, że jej przesłanie i motywujące filmiki, które zamieszcza w sieci, pokażą wahającym się kobietom, że powrót do pracy, rozwój osobisty i godzenie macierzyństwa z pracą zawodową są możliwe. A pamiętacie tego fajnego ojca zaplatającego warkocz-kłos swojej córce? Do dziś uśmiecham się ciepło na wspomnienie tej reklamy (i nadal nie potrafię tak uczesać mojej córki!). View oEmbed on the source website
Jakim ojcem jesteś? Sprawdź, czy nie jesteś Piotrusiem Panem
Od tego, jakiego tatę ma twoje dziecko, zależy bardzo wiele. Na przykład to, jak ułoży sobie życie dorosłe. Przesada? Na pewno nie. Sprawdź, czy nie jesteś Piotrusiem Panem.
Sprawdź, czy jako tata nie jesteś Piotrusiem Panem! Odpowiedz na poniższe pytania: 1. Mówią o tobie, że jesteś uroczy, umiesz być na luzie i masz poczucie humoru? 2. Czy twoja żona narzeka, że jest zmęczona, bo „wszystko jest na jej głowie”? 3. Lubisz pełnić wobec swojego dziecka rolę fajnego kolegi? Jeździsz z nim na rowerze i na rolkach, ale w jego przedszkolu rzadko można cię spotkać? 4. Czy często zmieniasz miejsca pracy, a nawet profesje? A może masz pracę, która jest mało dochodowa, ale za to bardzo przyjemna dla ciebie? 5. Czy bliscy ci ludzie zarzucają ci niedojrzałość i nieodpowiedzialność? 6. Czy twoje hobby jest dla ciebie ważne na tyle, że często stawiasz je przed sprawami związanymi z rodziną? 7. Czujesz, że drzemie w tobie chłopiec? 8. Czy ktoś zarzuca ci niesłowność? 9. Lubisz się bawić? 10. Często się spóźniasz? 11. Czy skutki twoich działań zaskakują czasami nawet ciebie? 12. Czy mimo to że masz żonę i dziecko (a może nawet dzieci), jesteś silnie związany ze swoimi rodzicami, a szczególnie z mamą? 13. Nie zajmują cię domowe obowiązki? 14. Lubisz, kiedy twoja żona opiekuje się tobą? Wyręcza cię w codziennych sprawach, i podejmuje istotne dla rodziny decyzje? Lubisz ją za siłę, którą w sobie ma? 15. Czy twój wygląd jest dla ciebie bardzo ważny? 16. To żona, a nie ty, chodzi z dzieckiem do lekarza? Ty prawdopodobnie i tak byś zapomniał, którego dnia i o której godzinie trzeba stawić się z dzieckiem w przychodni? 17. Zdarza ci się udawać, że nie ma problemów, choć wiesz, że one są i należałoby je rozwiązać?[CMS_PAGE_BREAK] Jeśli na większość pytań odpowiedziałeś twierdząco, jesteś PIOTRUSIEM PANEM, czyli ojcem zbyt wyluzowanym i... nieodpowiedzialnym. Jesteś osobą towarzyską, lubianą i umiesz się bawić. I lubisz siebie. Nie lubisz za to wyzwań, wysiłku, niewygodnych spraw. Jesteś psychicznie słaby. Uciekasz od problemów. I jako problem tak naprawdę traktujesz swoje dziecko. Często pełnisz wobec niego rolę rówieśnika, co nie jest naturalne, i ty sam nie czujesz się dobrze w tej roli. Bo z jednej strony chciałbyś widzieć siebie jako ojca rodziny, a z drugiej – lubisz czuć się jak nastolatek. Taki tata jak ty nie jest w stanie zapewnić rodzinie poczucia bezpieczeństwa. A jest ono konieczne, by dziecko, czując się bezpiecznie u boku ojca, zbudowało wiarę we własne siły. Twojemu smykowi grozi to, że sam będzie nieodpowiedzialny lub podświadomie będzie szukać partnerów, za których trzeba myśleć i działać. Takie dorosłe dzieci nie ufają ludziom, zwłaszcza córki mężczyznom. Oto, co możesz zrobić, by wydorośleć i dać swojej rodzinie poczucie bezpieczeństwa: 1. Postaraj się wobec dziecka zachowywać odpowiedzialnie, by czuło, że na tatę zawsze można liczyć. Jeśli coś mu obiecasz, za każdym razem wywiąż się z zadania. 2. Oprócz tego, że potrafisz świetnie się bawić z dzieckiem, naucz się je słuchać. Dowiesz się wtedy wielu rzeczy, które pozwolą ci poznać twojego brzdąca. 3. Jeśli masz jakieś ciekawe hobby, koniecznie wciągnij w nie resztę rodziny. Po pierwsze, zbliży cię to do dziecka. Po drugie, pozwoli żonie na odpoczynek – być może bardzo jej potrzebny – od codziennych spraw. 4. Postaraj się uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących dziecka, np.: edukacji, leczenia i wszelkich innych. Zobaczysz, że to dowartościuje cię jako ojca. Poczujesz, jak bardzo potrzebny jesteś rodzinie. Ty i twoja odpowiedzialność. 5. Nie pozwól, by twoja mama ingerowała w twoje życie. Jesteś już wystarczająco dużym chłopcem, by móc samodzielnie o nim decydować. Jak to zrobić? Grzecznie, ale konsekwentnie.
Podsumowujesz kolejny rok i zwykle podejmujesz noworoczne postanowienia – te dotyczące twojej pracy i rodziny. A jaką obietnicę złożysz swojemu dziecku i jego mamie podczas sylwestrowego toastu? Przeczytaj, przemyśl, a potem podejmij męską decyzję.
Koniec roku sprzyja podsumowaniom. Zastanawiasz się, czego udało ci się dokonać, co powinieneś jednak zmienić... Efekt? Noworoczne postanowienia. My podpowiadamy, jakie mogą być te dotyczące rodziny. Może uda ci się wprowadzić w życie przynajmniej niektóre... 1. Wszystkie weekendy poświęcę mojemu dziecku Praca jest ważna, ale dziecko tak szybko rośnie! Poświęcaj mu zatem dużo czasu. Z niemowlakiem przytulaj się, chodź na spacery. Ze starszym dzieckiem układaj klocki, zabierz je do wesołego miasteczka. Dzięki temu staniesz się dla niego przyjacielem i dużym autorytetem. Wkrótce usłyszysz: „Tata jest najmądrzejszy i najsilniejszy”. Przyznaj, po takich słowach można pękać z dumy! 2. Co wieczór przeczytam dziecku bajkę Kwadrans przed snem to niedużo, prawda? A tyle czasu wystarczy, by przytulić dziecko, przeczytać mu książeczkę. Pozwól maluchowi wybrać bajkę i zdecydować, kiedy ją skończyć czytać. Po bajeczce dziecko smacznie zaśnie, a i tobie wyda się, że codzienne problemy są troszkę mniejsze. Czy wiesz: Dlaczego to dorosły (a nie dziecko) powinien czytać na głos? 3. Zawsze wysłucham tego, co chce mi powiedzieć dziecko To bywa trudne, zwłaszcza jeśli dziecko nie mówi tylko podczas snu. Pamiętaj jednak, że dziecięca opowieść o piesku, którego przestraszył się na spacerze, jest równie ważna, co twoja historia o zmianach w pracy. Gdy dziecko opowiada, odkrywa swój świat. Dowiadujesz się, co jest dla niego ważne, czego się boi, a z czego cieszy. Dzięki temu zaczynasz rozumieć swoje dziecko, a jednocześnie przekazujesz mu wartości, które uczą, jak żyć. 4. Dam dziecku więcej swobody Chodzi o to, żeby pozwalać dziecku na rzeczy, które je uszczęśliwią, ale nie rozpieszczą. Dlaczego dziecko nie może podczas spaceru chodzić po kałużach? Wystarczy włożyć mu kalosze. Z jakiego powodu nie pozwalasz maluszkowi na wysypanie wszystkich zabawek z pojemników? Przecież potem może je posprzątać. Jesteś zagorzałym fanem piłki nożnej, ale twój syn woli rower? Nie próbuj tego zmieniać, tylko wybierzcie się razem na wycieczkę rowerową, a piłkę pokopiesz z kolegami. Dzięki temu, że staniesz się bardziej elastyczny, dziecko będzie mogło rozwijać swoje zainteresowania i pasje. Czytaj też: Tego nigdy nie rób – 5 rzeczy niszczących samoocenę dziecka 5. Nie będę krzyczeć na dziecko W pracy szef o coś się czepiał, wracając do domu, stałeś w korku, a jak już dojechałeś, okazało się, że zapomniałeś dokumentów z biura. Wpadasz do mieszkania, a dziecko woła, że chce na barana. Tobie jednak chce się krzyczeć. Tylko że dziecko nie jest niczemu winne. A gdybyś dziś dostał podwyżkę i do domu wrócił pustą drogą, co byś odpowiedział na jego prośbę? Pewnie szybko wziąłbyś dziecko na ręce i bawilibyście się cały wieczór. Zanim zatem podniesiesz na smyka głos, spójrz na niego i zapytaj siebie w duchu, jak bardzo go kochasz. Bardzo, prawda? Więc zamiast krzyczeć, wytłumacz, że miałeś trudny dzień i musisz chwilę odpocząć. [CMS_PAGE_BREAK] 6. Nie zapomnę o rodzinnych uroczystościach Urodziny dziecka, partnerki, rodziców, rocznice ślubu – rzeczywiście trudno je wszystkie spamiętać... Ale trzeba. Przede wszystkim dlatego, że „zapomnianym” jubilatom jest przykro. Poza tym jeśli urządzasz rodzinne uroczystości, dziecko uczy się, że warto kontynuować tradycję, a sprawianie prezentów innym jest przynajmniej tak samo miłe, jak ich otrzymywanie. Dlatego jeśli tego jeszcze nie zrobiłeś, koniecznie jak najszybciej kup mały kalendarz, w którym skrupulatnie zapiszesz wszystkie ważniejsze daty. Czytaj też: Radość dawania 7. Postaram się więcej pomagać w domu Twoja partnerka pracuje tak samo jak ty (także wtedy, gdy opiekuje się cały dzień dzieckiem). Jest więc tak samo jak ty zmęczona, brakuje jej, podobnie jak tobie, czasu i nie zawsze ma siłę na kolejne prasowanie połączone z odkurzaniem. Zaproponuj więc swoją pomoc. Może twoja partnerka nie lubi zmywać, za to chętnie zrobi zakupy. A ty wręcz przeciwnie – przy zlewie znajdujesz wreszcie czas na rozmyślania, nie lubisz natomiast sklepowych tłumów. A może ustalicie, że każdego dnia będziecie dzielić się obowiązkami w zależności od waszych chęci czy zmęczenia? Wariantów podziału prac domowych jest wiele i na pewno znajdziecie dobre dla siebie rozwiązanie. Sprawdź też: Jak dziecko może ci pomagać w domu 8. Zaczniemy znów chodzić na randki Obiecaj sobie, że przynajmniej raz w miesiącu zabierzesz partnerkę do kawiarni, teatru albo kina. A może przygotujesz czasem kolację przy świecach? Ważne, byście choć przez chwilę pobyli sami (dzieckiem mogą zaopiekować się w tym czasie dziadkowie), mieli czas na rozmowy nie tylko o tym, kto odbiera dziś córkę z przedszkola, ale także o was: waszych pragnieniach, marzeniach, potrzebach. Dzięki temu odpoczniecie od codzienności, a twoja partnerka będzie pewna, że bardzo ci na niej zależy. 9. Codziennie powiem partnerce coś miłego „Jak ładnie ci w tej sukience!” – takie zdania wprawią twoją partnerkę w dobry nastrój, a przecież tak lubisz, gdy ukochana się uśmiecha. Zyska także twoje dziecko, bo szybko nauczy się, jak łatwo można poprawić sobie humor i jak przyjemnie jest wywoływać uśmiech na czyjejś twarzy. 10. Będę powtarzał, jak bardzo kocham Wyznań miłości nigdy za wiele. Powtarzając je dziecku i jego mamie, sprawiasz, że są szczęśliwi. I właśnie szczęścia życzymy tobie i twoim bliskim w nowym roku. Sprawdź: Dlaczego tata jest ważny